του Μάκη Κουρή από το ΠΑΡΟΝ
Δικαιολογημένα έχει ανέβει ο κόσμος στα κεραμίδια. Με τη θύελλα που σαρώνει τα πάντα στο διάβα της. Κατακτήσεις γεμάτες ιδρώτα και πόνο... Με νύχια και δόντια είχες κτίσει μια καλύτερη ζωή, ξεφεύγοντας από τα βάσανα, την πείνα, τη φτώχεια και τα ερείπια του ʼ50, του ʼ60, ακόμα και του ʼ70...
Κι όταν άρχισες να λες δόξα σοι ο Θεός, να σκάει το χαμόγελο στα χείλη, να έχεις τη χαρά ότι τα κατάφερες, ότι άραξες, χρόνια θαλασσοδαρμένος, σε ήρεμο λιμάνι, και συνταξιούχος γευόσουν αυτά που είχες δουλέψει, σου λέει ο... μπόγιας φέρʼ τα πίσω... Είναι κλεμμένα, αδήλωτα. Είσαι προνομιούχος, τέλος ακόμα και τα περήφανα γερατειά...