04/01/16

Οι Έλληνες θα είναι ο μόνος λαός στην ιστορία της ανθρωπότητας που μετά από διαδρομή 3.000 χρόνων, θα χάσουν την πατρίδα τους οριστικά και αμετάκλητα λόγω εσωστρεφούς εθνομηδενιστικού μαζοχισμού, ξενόφερτης νεοταξίτικης σκοπιμότητας και ανατολίτικης πονηριάς, αναφέρει στατιστική ανάλυση που φιλοξενεί η ιστοσελίδα drachmi5.gr.


Η ΕΛΛΑΔΑ πολύ σύντομα, στο ορατό μέλλον, μέχρι το 2025-30, θα έχει μετασχηματιστεί σε μουσουλμανική χώρα. Αυτό προκύπτει από ψύχραιμη μελέτη των αμείλικτων στατιστικών στοιχείων και δεδομένων σχετικών με τις γεννήσεις, τους θανάτους και τη μαζική είσοδο μουσουλμάνων μεταναστών από τα ανατολικά σύνορα.

Συγκεκριμένα, σε κάθε 92.000 νέες περίπου γεννήσεις το χρόνο στην Ελλάδα (92.149 το 2014), αντιστοιχούν 113.000 περίπου θάνατοι ( 113.740 το 2014). Αυτό σημαίνει ότι, κάθε χρόνο ο πληθυσμός της χώρας μειώνεται κατά 20.000 άτομα και πλέον.

Ο πληθυσμός με την Ελληνογενή ιστορική πολιτισμική ταυτότητα, μαστίζεται από υψηλή γήρανση και βαρύτατη υπογεννητικότητα, με αυξανόμενες τάσεις τα τελευταία χρόνια λόγω της βαριάς οικονομικής κρίσης. Η Ελληνίδα μητέρα γεννά 1,2 παιδιά κατά μέσο όρο, γεγονός που δεν αρκεί για την αναπλήρωση των γενεών,αφού για το σκοπό αυτό πρέπει να έχουμε 2,1 γεννήσεις ανά μητέρα.

Αντίθετα, η μουσουλμάνα μητέρα γεννά 5 παιδιά κατά μέσο όρο, με αυτονόητο το δυναμικό πολλαπλασιασμό τους. Επί πλέον, η υπεροχή των θανάτων κατά 20.000 έναντι των γεννήσεων, αφορά ολοένα με αυξανόμενους ρυθμούς περισσότερους Ελληνογενείς από μουσουλμάνους, λόγω της υψηλής γήρανσης των πρώτων και της νεανικότητας των δεύτερων.

Σήμερα, στο σύνολο των γεννήσεων στην Ελλάδα, το 25% περίπου είναι μουσουλμάνοι. Το ποσοστό αυτό αυξάνεται ραγδαία τα τελευταία χρόνια, έτσι που σχετικά σύντομα, οι γεννήσεις από μουσουλμάνες μητέρες θα φτάσουν το 50% του συνόλου. Την ίδια ώρα, εισβάλλουν 3-4.000 μουσουλμάνοι ημερησίως, πολλοί από τους οποίους θα παραμείνουν τελικά μόνιμα στη χώρα.

Μαζί με τους 130.000 μουσουλμάνους που ζουν στη Δυτική Θράκη, στη Ρόδο, στην Κω, στην Αθήνα και σε διάφορες περιοχές, ο συνολικός αριθμός των νόμιμων, υπό νομιμοποίηση και παράνομων μουσουλμάνων κατοίκων της χώρας, υπολογίζεται ότι ανέρχεται σήμερα σε 1,5 εκ., σε σύνολο 11 εκ. περίπου συνολικού πληθυσμού. Σήμερα δηλ., οι μουσουλμάνοι που κατοικούν στη χώρα, στη συντριπτική τους πλειοψηφία νέοι,έναντι των γερασμένων Ελληνογενών, ανέρχεται περίπου στο 14% του συνολικού πληθυσμού

Στους αριθμούς αυτούς και στα αντίστοιχα ποσοστά, δεν περιλαμβάνονται οι καταγεγραμμένοι ως μουσουλμάνοι με προέλευση από την Αλβανία, επειδή χαρακτηρίζονται από μειωμένη θρησκευτική ιδεοληψία και είναι αφομοιώσιμοι με μικτούς γάμους με τον Ελληνικό πληθυσμό. Αντίθετα, οι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης και οι αφικνούμενοι από τις χώρες της Ασίας και της Αφρικής, δεν είναι αφομοιώσιμοι, αφού κάτι τέτοιο αποκλείεται εντελώς από την πολιτιμισμική τους ταυτότητα.

Αυτό έχει αποδειχτεί όχι μόνο στη χώρα μας και στην Κύπρο, αλλά και από τα γκέτο των μουσουλμάνων στη Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο κλπ, αλλά και στις ίδιες τις χώρες προέλευσής τους όπου δεν αναμειγνύονται με αλλόθρησκους πληθυσμούς. Η μουσουλμανική ταυτότητα είναι ιδιαίτερα ισχυρή-και μπράβο της.

Πέρα από το θρησκευτικό της χαρακτήρα, εμπεριέχει και πολιτισμική και πολιτική ιδιαιτερότητα. Οι ακραίες της προεκτάσεις είναι ο Ισλαμικός Φονταμελισμός, ο οποίος επικρατεί συνήθως όταν ο μουσουλμανικός πληθυσμός αυξηθεί σημαντικά και υπερκεράσει τους αλλότριους πληθυσμούς.

Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, παράλληλα με τη ραγδαία δημογραφική μείωση και γήρανση του Ελληνογενούς πληθυσμού, με την έλευση της οικονομικής κρίσης από το 2009 και μετά, μεταναστεύουν ετησίως πάνω από 110.000 Έλληνες στο εξωτερικό ( 106.804 το 2014, 124.694 το 2013,117.094 το 2013). Υπολογίζεται ότι, τα τελευταία 6-7 χρόνια, έχουν μεταναστεύσει περισσότεροι από 600.000 Ελληνογενείς, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι νέοι, επιβαρύνοντας έτσι ακόμα περισσότερο την ήδη γερασμένη δημογραφική μας πυραμίδα. 

Στα επόμενα δέκα χρόνια δηλ. μέχρι το 2026 και με τα σημερινά δεδομένα, τη ραγδαία συρρίκνωση λόγω υπογεννητικότητας και τη μεταναστευτική τους έξοδο, οι ελληνογενείς θα ανέρχονται σε 7 εκ. άτομα. Στην ίδια περίοδο και με τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς, οι μουσουλμάνοι θα ανέρχονται σε 3 εκ, δηλ. στο 30% του συνόλου των 10 εκ. κατοίκων και στο 43% των 7 εκ. ελληνογενών. Με δεδομένο το νεαρό της ηλικίας τους και τη δυναμική που θα έχουν αναπτύξει, η δημιουργία ισχυρού μουσουλμανικού κόμματος είναι προδιαγεγραμμένη, με ότι αυτό συνεπάγεται για τη μοιραία μελλοντική πορεία της χώρας.

Με αυτήν την προοπτική, είναι περισσότερο από ορατή μια περίοδος αιματηρών εμφύλιων συγκρούσεων όπως ακριβώς έγινε στο Λίβανο και στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και όχι μόνο, με βέβαιη την τελική επικράτηση των μουσουλμάνων, οι οποίοι φυσικά θα επιβάλλουν τη δική τους ισχυρή θρησκευτική και πολιτισμική ταυτότητα.

Τα περισσότερα παιδιά μας θα αναγκαστούν να τραβήξουν το δρόμο της προσφυγιάς, αφού το σημερινό ποκλιτικοοικονομικό κατεστημένο αδυνατεί να δει λίγο μακρύτερα από το σήμερα. Ενδιαφέρεται περισσότερο για την κυβερνητική καρέκλα, για τις επόμενες εκλογές και όχι για τις επόμενες γενιές.

Οι Έλληνες θα είναι ο μόνος λαός στην ιστορία της ανθρωπότητας που μετά από διαδρομή 3.000 χρόνων, θα χάσουν την πατρίδα τους οριστικά και αμετάκλητα λόγω εσωστρεφούς εθνομηδενιστικού μαζοχισμού, ξενόφερτης νεοταξίτικης σκοπιμότητας και ανατολίτικης πονηριάς.
drachmi5.gr



‘Εντονη αστάθεια, με διαρκώς οξύτερες εκδηλώσεις, χαρακτηρίζει τώρα τόσο το εσωτερικό της Τουρκίας, όσο και τις σχέσεις της ‘Αγκυρας με τους δυτικούς εατίρους της.

Είναι χαρακτηριστική η τελείως ασυνήθιστη επίθεση που εξαπέλυσε προς την ‘Αγκυρα ο βασιληάς της Ιορδανίας. Ταυτόχρονα, μια σειρά δημοσιεύματα μεγάλων δυτικών μέσων ενημέρωσης επικρίνουν, όλο και ποιο σφοδρά, αλλά και χρησιμοποιώντας πολύ ασυνήθιστα επιχειρήματα την τουρκική κυβέρνηση. Ανεξαρτήτως της βασιμότητας των επικρίσεων, γνωρίζουμε – και από την “ελληνική εμπειρία”, αλλά και από ότι έχει συμβεί με άλλες χώρες – ότι σπανίως είναι τυχαία η επικέντρωση επιθετικών και κριτικών δημοσιευμάτων για μια χώρα. Συνήθως προηγούνται αυτού που θα συμβεί.

Το αποκορύφωμα ήρθε με δημοσιεύματα για ενδεχόμενο πραξικόπημα στην Τουρκία που ανάγκασαν το Γενικό Επιτελείο της γείτονος να προχωρήσει σε πολύ σπάνια ενέργεια, εκδίδοντας ανακοίνωση που διαψεύδει τις σχετικές πληροφορίες!

‘Ηδη στις 10 Μαρτίου, δύο πρώην πρέσβεις των ΗΠΑ στην Τουρκία κάλεσαν τον Ερντογάν να «μεταρρυθμισεί ή να παραιτηθεί», που είναι και ο τίτλος του άρθρου τους που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Washington Post. Ένας από τους συγγραφείς, ο κ Edelman, ανήκει στον πυρήνα του νεοσυντηρητισμού. Πιστεύεται ότι έχει συμβάλει σε μεγάλο βαθμό, από το παρασκήνιο, στην ανάδειξη του Ερντογάν, όταν σημαντικοί άνθρωποι στις ΗΠΑ έψαχναν για ενα πιο “χειρίσιμο” και πιο “φιλικό” πρόσωπο να αντικαταστήσει, ως επικεφαλής των ισλαμιστών, τον ανατραπέντα με “βελούδινο πραξικόπημα” Πρωθυπουργό Ερμπακάν, που εκρίνετο ως υπερβολικά “ριζοσπάστης” και υπερβολικά “αυθεντικός” . Όσο για τον δεύτερο συγγραφέα του άρθρου στην Washington Post, τον κ Abravomitz, αυτος απέφυγε την ταύτιση διατηρώντας αποστάσεις ασφαλείας από τους νεοσυντηρητικούς, αν και η “ψυχή” του δεν φαίνεται να είναι πολύ μακριά από τις θέσεις τους.

Οι δύο συγγραφείς δεν περιορίζονται στην – αρκετά συνηθισμένη πλέον στο διεθνή Τύπο – κριτική της πολιτικής του Ερντογάν. Απευθύνονται εμμέσως πλην σαφώς, σε ό, τι απομένει από τα κεμαλικά ρεύματα στο εσωτερικό του στρατού. Όπως γράφουν στο άρθρο τους “η προανήγγελθεισα προσπάθεια του κόμματος AKP να καταστήσει τις ένοπλες δυνάμεις υπευθυνες για την αντιδημοκρατική συμπεριφορά του, ήταν μια παρωδία δίκης στην οποία κατασκευαζόμενες αποδείξεις εξυπηρέτησαν στο να εμπλέξουν πολιτικούς αντιπάλους».

Μερικές ώρες πριν από τις τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες, από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ένα μάλλον εκπληκτικό άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του American Enterprise Institute, που απηχεί τις απόψεις των “ιεράκων των ιεράκων” στις ΗΠΑ και διακρίνεται για την έντονα φιλοισραηλινή τοποθέτησή του. Γράφτηκε από έναν γνωστό νεοσυντηρητικό ακτιβιστή με ισχυρούς δεσμούς (τουλάχιστον κατά το παρελθόν, αλλά ίσως και σήμερα) με τους Τούρκους κεμαλιστές, τον Michael Rubin. Το άρθρο είχε τίτλο «Θα μπορούσε να υπάρξει ένα πραξικόπημα στην Τουρκία;” Σε αυτό, σχεδόν συνιστόται ανοιχτά στον τουρκικό στρατό να ανατρέψει τον Πρόεδρο Ερντογάν. Ο συγγραφέας διαβεβαιώνει τους στρατιωτικούς ότι δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν από τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ ή την Ευρώπη, αν το κάνουν. Επίσης, «περιγράφει», για τον Ερντογάν και τους πιο κοντινούς ανθρώπους του, μια μοίρα όχι πολύ διαφορετική από τη μοίρα του ανατραπέντος Αιγύπτιου Προέδρου Morsi.

Μερικές μέρες μετά τη δημοσίευσή του, το άρθρο βρήκε το δρόμο του στο μεγάληγς κυκλοφορίας Newsweek.

Και τα δύο άρθρα είναι αξιοσημείωτα για το περιεχόμενό τους, για τα πρόσωπα που τα υπογράφουν και για το που δημοσιευτηκαν.

Nεοσυντηρητικό “κράτος εν κράτει”


Το ΑΕΙ ήταν μία από τις κύριες δεξαμενές σκέψης στις Ηνωμένες Πολιτείες που προετοίμασε “ιδεολογικά” την εισβολή στο Ιράκ και τον πόλεμο κατά του «άξονα του κακού» που ξεκίνησε η κυβέρνηση Μπους. Για να το κάνει, είχε λάβει, εκεινη την περίοδο, ως πρόσχημα τις τρομοκρατικές επιθέσεις στη Νέα Υόρκη στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Χρησιμοποίησε την πολιτική ατμόσφαιρα, που επικράτησε στις ΗΠΑ μετά τις επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους, προκειμένου να μετατοπίσει ριζικά το σύνολο του άξονα της πολιτικής των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Μια τέτοια στροφή δεν θα μπορούσε, φυσικά, παρά να παράγει περισσότερο χάος και περισσότερο τρόμο, όπως όλοι μπορούμε να δούμε τώρα στις τηλεοπτικές οθόνες μας.

Οι τρομοκρατικές επιθέσεις είναι εξαιρετικά χρήσιμες για τους ανθρώπους που επιθυμούν να αλλάξουν ριζικά τις ασκούμενες πολιτικές, ακριβώς επειδή προκαλούν τρόμο, διαταράσσοντας την ορθολογικό (ή συνήθη, καλύτερα να πούμε) τρόπο σκέψης (;) των ανθρώπων.

Ο κ Rubin ειναι ένας πολύ ενεργός νεοσυντηρητικός ακτιβιστής. Μεταξύ των άλλων δραστηριοτήτων του εργάστηκε στο περιβόητο Γραφείο Ειδικών Σχεδίων, που δημιουργήθηκε από τον Υπουργό Ράμσφελντ στο Πεντάγωνο, για να προετοιμάσει την εισβολή στο Ιράκ και να διαχειριστεί την κατάσταση μετά. Το Γραφείο αυτό είναι ένα πολύ ενδιαφέρον παράδειγμα των (τυπικά νόμιμων) μεθόδων που χρησιμοποιήθηκαν από τους νεοσυντηρητικούς για να κάνουν “αεροπειρατεία” στους κανονικούς, θεσμοποιημένους κρατικούς μηχανισμούς συλλογής πληροφοριών και λήψης αποφάσεων του αμερικανικού κράτους και να τους παρακάμψουν. Η ίδια μέθοδος, σημειωτέον, χρησιμοποιήθηκε, σύμφωνα με αναλυτές, και σε πολλά άλλα μέρη, όπως στο Παρίσι, μετά την εκλογή του Προέδρου Σαρκοζί, οδηγώντας στις επεμβάσεις στη Λιβύη και τη Συρία. Ακόμη και υπό τον Ομπάμα, οι νεοσυντηρητικοί εξακολουθούν να έχουν μια μεγάλη επιρροή στο κατεστημένο των ΗΠΑ, αλλά και την ίδια την κυβέρνηση.

Στην πραγματικότητα οι νεοσυντηρητικοί δημιουργησαν ενα ανεπίσημο «κράτος μέσα στο κράτος», ή, αν προτιμάτε, “κράτος παρά το κράτος”. Σύμφωνα με ένα άρθρο του Greg Miller, δημοσιογράφου στους Los Angeles Times (9.3.2004), ο διευθυντής της ίδιας της CIA, ο Τζορτζ Τεννετ, αποκάλυψε κατά τη διάρκεια μαρτυρίας ενώπιον της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας, ότι «μια ειδική μονάδα πληροφοριών στο Πεντάγωνο παρείχε ιδιωτικές ενημερώσεις προ της έναρξης του πολέμου σε ανώτερους αξιωματούχους του Λευκού Οίκου για φερόμενους δεσμούς μεταξύ του Ιράκ και της Αλ Κάιντα, χωρίς την γνώση του διευθυντή της CIA “. Ο Μίλερ γράφει ότι αυτή η «αποκάλυψη δείχνει ότι ένα αμφιλεγόμενο γραφείο του Πενταγώνου διαδραμάτίσε μεγαλύτερο ρόλο από ό, τι ήταν στο παρελθόν κατανοητό, στη διαμόρφωση των απόψεων της κυβέρνησης για φερόμενες σχέσεις του Ιράκ με το τρομοκρατικό δίκτυο πίσω από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, και ότι παρέκαμψε τα συνηθισμένο κανάλια για να στηρίξηει μια υπόθεση που ερχόταν σε σύγκρουση με τα συμπεράσματα των αναλυτών της CIA “. (1)

Αναστάτωση στην Τουρκία


Σύμφωνα με καλά ενημερωμένους διπλωμάτες, οι οποίοι έχουν υπηρετήσει πολλά χρόνια στην Ουάσινγκτον και στην Τουρκία, ο κ Rubin διατηρούσε στενές φιλικές σχέσεις με τους τούρκικους κεμαλικούς κύκλους στο παρελθόν, αλλά οι σχέσεις κλονίστηκαν όταν τους κατηγόρησε οτι “προδίδουν το Ισραήλ”. Πιθανώς παραμένει και τώρα σε επαφή με κάποιους από αυτούς.

Η δημοσίευση του άρθρου στην ιστοσελίδα του ΑΕΙ αποτελεί αντικειμενικά,

πρώτον ανοιχτή απειλή για τον Ερντογάν,

δεύτερον άμεση ενθάρρυνση πρός όσους Τούρκους στρατιωτικούς θα ήθελαν ενδεχομένως να απαλλαγούν από τον Πρόεδρό τους και, επίσης, να τον εκδικηθούν για ό, τι έκανε εναντια στους Κεμαλιστές.

Είναι πολύ σημαντικό ως μήνυμα και δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι ο Rubin και οι δύο πρέσβεις εξέπεμψαν το “μήνυμά” τουςαπό κοινού με Τούρκους φίλους τους. Αλλά φυσικά υπάρχει κάποια απόσταση μεταξύ της αποστολής σημάτων και την διενέργεια πραξικοπημάτων. Μόνο ο χρόνος θα δείξει πόσο μεγάλη είναι.

Υπάρχουν πάντως σημαντικά εμπόδια για την τυχόν υλοποίηση τέτοιων σχεδίων αν υπάρχουν. Πρώτον, ο πόλεμος κατά του κουρδικού ΡΚΚ έχει οδηγήσει σε μια τακτική συμμαχία μεταξύ Κεμαλικών και Ερντογάν. Δεύτερον, η τουρκική κοινωνία δεν είναι πλέον αυτή που ήταν. Ο λόγος που ο Πρόεδρος δεν πηρε την πλειοψηφία που ήθελε πέρυσι είναι ακριβώς η επιτυχία της πολιτικής του! Με την επίθεση στον Στρατό και την σοβαρη αποδυνάμωση της παραδοσιακής δύναμής του, στην Τουρκία, ο κ. Ερντογάν βοήθησε να ανδρωθούν κοινωνικές δυνάμεις που γυρισαν σε ορισμένες περιπτώσεις εναντίον του, αλλά που δύσκολα θα υποστηριζαν ένα νέο στρατιωτικό πραξικόπημα, αν κάποιοι στο στρατό έχουν πραγματικά τη δυνατότητα να το οργανώσουν. Τρίτον, κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος για τις επιπτώσεις που ένα τετοιο πραξικόπημα θα είχε πραγματικά, τόσο στην Τουρκία όσο και σε περιφερειακό/διεθνές επίπεδο. Παρόλα αυτά, κανείς που γνωρίζει την τουρκική ιστορία, δεν θα πρέπει να αποκλείει τελείως το σενάριο ενός πραξικοπήματος.

Ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση


Όπως και οι γέφυρές της στην Κωνσταντινούπολη, η Τουρκία είναι μια χώρα μεταξύ της Ευρώπης και της Ασίας. Οι ηγέτες της προσπαθούν, ο καθένας με τον τρόπο του, να ισορροπήσουν μεταξύ των δύο αυτών κόσμων και των δύο τουρκικων ταυτοτήτων. Και οι ισλαμιστές και οι κεμαλιστές συχνά συγκλονίζονται από αυτές τις αντιφάσεις. Ονειρεύονται να είναι ο καλύτερος φίλος της Δύσης στην Ανατολή, αλλά θέλουν επίσης να είναι οι ηγέτες και οι εκπρόσωποι της αραβικής και μουσουλμανικής Ανατολής προς τη Δύση. Είναι δύσκολο να επιτευχθεί αυτό, ιδίως στο πλαίσιο των συνεχών πολέμων εναντίον του «άξονα του κακού» και της «Σύγκρουσης των Πολιτισμών».

Πρόσφατα, ο Ερντογάν είδε την κατάρρευση της πολιτικής του τόσο γενικά στην Μέση Ανατολή οσο και απέναντι στους Κούρδους. Σαν να μην ήταν αυτο αρκετό, πήρε την αυτοκτονική απόφαση να ρίξει το ρωσικό τζετ, σχεδόν καταστρέφοντας το δικό του “στρατηγικό βάθος”, για να χρησιμοποιήσουμε κι εμείς τον όρο που τόσο πολύ αρέσει στον κ. Νταβούτογλου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το στρατηγικό βάθος του ήταν η σχεδόν στρατηγική σχέση με τη Ρωσία και οι προσωπικοί του δεσμοί με τον Πούτιν.

Παραμένει ένα μεγάλο ερωτηματικό, αν δηλαδή ο Ερτογάν έδρασε μόνος του ή αν και από που και για ποιό λόγο έλαβε ακό κάπου “πράσινο φως”.

Πιο απομονωμένος από ποτέ, στράφηκε μετά την κατάρριψη προς το Ισραήλ. Αλλά μια προσέγγιση με τον Νετανιάχου θέτει επίσης προβλήματα για τον Ερντογάν. ‘Ενα είναι ιδεολογικό. Το δεύτερο είναι ότι οι Ισραηλινοί ζητάνε και αυτοί σημαντικό αντάλλαγμα για την “προσέγγιση” και το αντάλλαγμα είναι η διακοπή των σχέσεων με τους Παλαιστίνιους της Γάζας, ίσως και άλλα. Ορισμένοι αναλυτές εκτιμούν ότι μια τέτοια συμφωνία συνεπάγεται παροχή “τακτικής” βοήθειας προς τον Ερντογάν, σε αντάλλαγμα στρατηγικών παραχωρήσεων.

Ο Ερντογάν επέλεξε ήδη την τακτική από την στρατηγική και την ιδεολογία, συντασσόμενος με τη Δύση κατά του Καντάφι και του ‘Ασσαντ. Το αποτέλεσμα, για πολλούς, ήταν η καταστροφή της μεσανατολικής πολιτικής του.

Όσο για τους νεοσυντηρητικους θα ήταν ανόητος κανείς να πιστεύει ότι έχουν εγκαταλείψει το παιχνίδι επειδή το σχέδιο Α που είχαν για τη Συρία (ανατροπή Άσαντ, διαμελισμός της χώρας και εξολόθρευση Χεζμπολά) δεν πέτυχε μετά τη ρωσική επέμβαση. Θα συνεχίσουν αναπτύσσοντας εναλλακτιές προς την ίδια στρατηγική κατεύθυνση και ασφαλώς προσπαθώντας να αποσταθεροποιήσουν ολόκληρη την περιοχή. Έχουν ένα τεράστιο πλεονέκτημα σε σχέση με τους αντιπάλους τους. Σε κάποιους μπορεί να μην αρέσουν οι στόχοι τους, αλλά διαθέτουν μια σαφή στρατηγική και επιμένουν σε αυτή. Πίσω από το χάος που παράγουν, υπάρχει μια Σιδερένια, αν και φοβερή Τάξη, η δική τους Τάξη, και πρέπει να τους αναγνωρίσουμε αυτό το γεγονός. Οι αντίπαλοί τους δεν έχουν πάντα ένα ολοκληρωμένο όραμα, αντιτίθενται διαμαρτύρονται μάλλον, παρά έχουν ένα συγκεκριμένο αντισχέδιο.

Σημείωση
  • Μερικοί πιστεύουν ότι οι ίδιες δυνάμεις και οι ίδιες μέθοδοι χρησιμοποιήθηκαν επίσης για να υποκινήσουν πολέμους στη Γεωργία και την Ουκρανία. Για εκείνους που τους αρέσουν οι “θεωρίες συνωμοσίας”, η μέθοδος που χρησιμοποιείται για να προκαλέσει και να κατευθύνει αυτές τις κρίσεις έχει μια δομική ομοιότητα με τις μεθόδους που χρησιμοποίησε το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο για να ενορχηστρώσει την «ευρωπαϊκή απάντηση» στην οικονομική κρίση του 2008-9, συγκεντρώνοντας όλη την πίεση της κρίσης στην Ελλάδα.
Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε από το ΑΠΕ-ΜΠΕ στις 31.3.2016


ΣΥΜΦΩΝΑ με σημερινή ανακοίνωση των γερμανικών Μέσων Ενημέρωσης, έφυγε σήμερα από τη ζωή, σε ηλικία 89 ετών, ο πρώην ΥΠ.ΕΞ. (1974-1992) της Γερμανίας, πρώην επικεφαλής της γερμανικής διπλωματίας, Χανς Ντίντριχ Γκένσερ.

Όπως αναφέρεται σε επίσημη ανακοίνωση, ο Γκέσνερ πέθανε από καρδιακή προσβολή στο σπίτι του, στη Βόννη.

Η είδηση του θανάτου του Γκένσερ, αρχιτέκτονα της επανένωσης της Γερμανίας, έγινε γνωστή την ώρα που ο εκπρόσωπος της καγκελαρίας έδινε συνέντευξη Τύπου. Ο Στέφεν Ζάιμπερτ δήλωσε ότι είναι «πολύ μικρός» για να αποχαιρετήσει αυτόν τον «μέγα Ευρωπαίο και μέγα Γερμανό» ο οποίος «επηρέασε όσο λίγοι την ιστορία της Γερμανίας».

Κατά τη διάρκεια της 18χρονης θητείας του (1974-1992) στην ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών, ο Γκένσερ έθεσε σε εφαρμογή την «Ostpolitik», την πολιτική της προσέγγισης με την κομμουνιστική Ανατολική Ευρώπη, αρνούμενος να δαιμονοποιήσει τον «σοβιετικό εχθρό», διεξάγοντας διαπραγματεύσεις, με στόχο την εκτόνωση του Ψυχρού Πολέμου και της κούρσας των εξοπλισμών.

Το αποκορύφωμα της καριέρας του Γκένσερ ήρθε έναν χρόνο αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 1990, με τη συνθήκη «Δύο συν Τέσσερα», η οποία απελευθέρωνε τη χώρα του από την κηδεμονία των Αμερικανών, των Ρώσων, των Γάλλων και των Βρετανών που είχε επιβληθεί μετά το τέλος του Β” Παγκοσμίου Πολέμου.

Βιογραφικό:


Γεννημένος στις 21 Μαρτίου του 1927 στο Χάλε, ο Γκένσερ έζησε τον τελευταίο χρόνο του Β” Παγκοσμίου Πολέμου, 17χρονος τότε, ως επιστρατευμένος βοηθός στις αντιαεροπορικές μονάδες του πυροβολικού. Το 1952 πέρασε από την Ανατολική Γερμανία στη Δυτική, όπου δραστηριοποιήθηκε πολιτικά με το κόμμα των Φιλελευθέρων (FDP), του οποίου υπήρξε επί 10 και πλέον χρόνια πρόεδρος -από το 1974 μέχρι το 1985- και του οποίου παρέμεινε επίτιμος πρόεδρος και μετά την αποχώρηση του από το κοινοβούλιο το 1998.

Επί 33 χρόνια, ο Γκένσερ διετέλεσε μέλος της γερμανικής βουλής (Μπούντεσταγκ) και επί 23 χρόνια υπουργός κυβερνήσεων συνασπισμού τόσο με τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD) όσο και με τους Χριστιανοδημοκράτες (CDU): υπουργός Εσωτερικών διετέλεσε επί κυβέρνησης Βίλι Μπραντ, από το 1969 ως το 1974.


Παρακολουθείστε παλαιότερη συνέντευξη του Χανς Ντίντριχ Γκένσερ στον Κώστα Αργυρό



ΑΠΕ-ΜΠΕ / Γαλλικό Πρακτορείο / Ρόιτερς

Αυστηρό μήνυμα στην ΠΓΔΜ, χωρίς να την κατονομάσει, έστειλε ο ΠτΔ, Προκόπης Παυλόπουλος, υποδεχόμενος σήμερα στο Προεδρικό Μέγαρο τον ΥΠΕΞ της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, Ιγκόρ Τσιρνάντακ.


ΞΕΚΑΘΑΡΟ μήνυμα στην ΠΓΔΜ, χωρίς να την κατονομάσει, πως δεν μπορεί να σκέφτεται ευρωπαϊκή πορεία και πορεία εντός του ΝΑΤΟ εάν τηρεί μια στάση αντίθετη με τις αρχές του ανθρωπισμού και των δικαιωμάτων του ανθρώπου απέναντι στους πρόσφυγες, έστειλε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος υποδεχόμενος στο Προεδρικό Μέγαρο τον υπουργό Εξωτερικών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Ιγκόρ Τσιρνάντακ. «Το προσφυγικό και η αντιμετώπισή του υπό όρους ανθρωπισμού και δικαιωμάτων του Ανθρώπου είναι ένα θέμα αρχής και για την Ευρωπαϊκή Ένωση και για την Ελλάδα φυσικά. Άρα, χώρες της Βαλκανικής που τηρούν μια στάση αντίθετη με τις αρχές του ανθρωπισμού και των δικαιωμάτων του ανθρώπου απέναντι στους πρόσφυγες είναι αυτονόητο ότι, εφόσον συνεχίσουν αυτήν την τακτική, δεν μπορεί να σκέφτονται ευρωπαϊκή πορεία και πορεία εντός ΝΑΤΟ» ανέφερε χαρακτηριστικά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Παράλληλα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, απευθυνόμενος στον υπουργό Εξωτερικών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, τόνισε ότι η Ελλάδα επιδιώκει να έχει τις καλύτερες δυνατές σχέσεις με όλες τις χώρες της Βαλκανικής και επισήμανε πως επιθυμεί τη συνεργασία σε όλους τους τομείς. Σε ό,τι αφορά την πορεία της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, ο κ. Παυλόπουλος παρέπεμψε στη συνάντηση που είχε νωρίτερα ο κ. Τσιρνάντακ με τον υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά, ο οποίος δήλωσε πως η Βοσνία και Ερζεγοβίνη είναι ένα θετικό παράδειγμα στην περιοχή μας και πρέπει όλοι να στηρίξουμε το δρόμο της στους ευρωπαϊκούς θεσμούς.
Ο υπουργός Εξωτερικών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, από τη μεριά του, χαρακτήρισε τις σχέσεις των δύο χωρών άριστες και τόνισε πως «συμφωνήσαμε για την εμβάθυνση αυτών των καλών σχέσεων και στον πολιτικό, διπλωματικό αλλά και στον τουριστικό, οικονομικό και γενικότερα σ? όλους τους τομείς».
Επίσης, εξέφρασε την ικανοποίησή του για την πλήρη υποστήριξη της Ελλάδας, όπως είπε, και στον πολιτικό και διπλωματικό τομέα, αλλά και γενικότερα στο θέμα των εμπειρογνωμόνων, στο δρόμο της χώρας του προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αναφερόμενος στο προσφυγικό ζήτημα και στον τρόπο αντιμετώπισης του, σημείωσε πως η Βοσνία και Ερζεγοβίνη δεν εμπλέκεται άμεσα στον διαβαλκανικό διάδρομο και παρατήρησε πως «δυστυχώς, σε όλο αυτό το διάστημα δεν είδαμε μια ενιαία και σθεναρή απάντηση της Ευρώπης στο θέμα αυτό». Εξέφρασε δε την πεποίθηση ότι από τη Δευτέρα θα αρχίσει η εφαρμογή της Συμφωνίας που έχει υπογραφεί μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας και θα πάνε τα πράγματα προς το καλύτερο.
Τέλος, επανέλαβε την πρόσκληση στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να επισκεφτεί τη χώρα του σύντομα και υπογράμμισε πως «η Ελλάδα από την αρχή δέχθηκε τη Βοσνία έτσι όπως είναι, σεβόμενη τους τρεις λαούς που την αποτελούν, σεβόμενη τις δύο μεγάλες οντότητες που υπάρχουν και το πολιτικό μας σύστημα».
Αθηναϊκό Πρακτορείο

Αλλαγή σκυτάλης στο οικονομικό ινστιτούτο Ifo. Τον αμφιλεγόμενο οικονομολόγο Χανς Βέρνερ Ζιν διαδέχεται ο Κλέμενς Φουέστ, ο οποίος εκτιμά ότι η ευρωκρίση είναι εδώ και ότι οι πρόσφυγες θα επιβαρύνουν το κράτος πρόνοιας.

Ο νέος επικεφαλής του Ifo Κλέμενς Φουέστ

Ο νέος επικεφαλής του οικονομικού ινστιτούτου του Μονάχου Ifo, Κλέμενς Φουέστ, προειδοποίησε, σε συνέντευξή του στον ραδιοσταθμό Deutschlandfunk, ότι η ευρωκρίση δεν έχει ακόμα ξεπεραστεί, ότι οι χώρες της κρίσης πρέπει να εφαρμόσουν μεταρρυθμίσεις και πως με την πολιτική του φθηνού χρήματος η ΕΚΤ απλά αγόρασε χρόνο.

Αναφερόμενος στις ενέργειες της ΕΚΤ για την αντιμετώπιση της ευρωκρίσης ο νέος επικεφαλής του ινστιτούτου Ifo τόνισε: «Η δέσμευση της ΕΚΤ ότι θα αγοράζει ομόλογα χωρίς να θέσει όριο καθησύχασε τις αγορές. Όμως τα προβλήματα της πραγματικής οικονομίας, η υπερχρέωση κρατών και τραπεζών, αλλά και η ελλιπής ανταγωνιστικότητα των οικονομιών του ευρωπαϊκού νότου εξακολουθούν να υφίστανται.

Από την άλλη πλευρά είναι γεγονός ότι χώρες όπως η Ισπανία επιστρέφουν στην ανάπτυξη. Το αν ξεπεράστηκε ωστόσο η κρίση θα το δούμε στην επόμενη ύφεση. Και επειδή πολλά εξαρτώνται ακόμα από την ΕΚΤ και την πολιτική του φθηνού χρήματος είναι υπερβολικά νωρίς να υποστηρίξουμε ότι έχουμε ξεπεράσει την κρίση».

Οι πρόσφυγες θα εξαρτώνται από το κράτος πρόνοιας


Εξηγώντας στη συνέχεια την εκτίμησή του ο επικεφαλής του Ifo αναφέρθηκε στο παράδειγμα της Ιταλίας: «Μια ενδεχόμενη διεθνής ύφεση θα πλήξει καίρια την ιταλική οικονομία. Προς το παρόν σημειώνεται ανάπτυξη. Σε περίπτωση ύφεσης όμως θα αυξηθεί περαιτέρω το χρέος, το οποίο βρίσκεται σήμερα στο 130% και οι αγορές θα διερωτηθούν τι θα γίνει με τη χώρα και αν η ευρωζώνη βοηθήσει την Ιταλία. Δεν αποκλείεται τότε οι καταθέτες να προχωρήσουν μαζικά σε αναλήψεις, οι επενδυτές να πάψουν να αγοράζουν ιταλικά ομολόγα και όλοι να περιμένουν την αντίδραση της ΕΚΤ. Θα χρηματοδοτήσει το ιταλικό δημόσιο αν και δεν το επιτρέπει το καταστατικό της;»

O Κλέμενς Φουέστ μίλησε, τέλος, για τις μεγάλες προκλήσεις της προσφυγικής κρίσης με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπη η γερμανική οικονομία: «Όταν ξεκίνησαν οι προσφυγικές ροές πολλοί μίλησαν για επίλυση του δημογραφικού ακόμα και για συμβολή των προσφύγων στην γερμανική οικονομία. Γεγονός είναι ωστόσο ότι οι περισσότεροι πρόσφυγες έχουν περιορισμένη ή καθόλου επαγγελματική κατάρτιση. Κατά συνέπεια θα εξαρτώνται από το γερμανικό κράτος πρόνοιας. Θα πρέπει να είμαστε ειλικρινείς και να πούμε ξεκάθαρα στον γερμανικό λαό ότι αλληλεγγύη σημαίνει να μοιράζεσαι, αλληλεγγύη σημαίνει ότι τελικά ο καθένας από μας θα έχει λιγότερα στο πορτοφόλι του αλλά και ότι το να μοιράζεται είναι μια σημαντική αξία».

Στέφανος Γεωργακόπουλος / DLF


Η σκλήρυνση της νομισματικής πολιτικής της ρυθμιστικής αρχής αυξάνει την απόδοση των μέσων της χρηματιστηριακής αγοράς και οδηγεί στην εκροή κεφαλαίων από την αγορά του χρυσού... 


ΟΥΔΕΠΟΤΕ μέχρι στιγμής, στη σύγχρονη ιστορία, οι κεντρικές τράπεζες δεν επέμειναν τόσο μαζικά όσο τώρα στις πολιτικές αρνητικών επιτοκίων. Αρχικά, ήταν η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, κατόπιν η Τράπεζα της Ιαπωνίας, κι έπειτα ακολούθησαν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η Εθνική Τράπεζα της Ελβετίας, η Λαϊκή Τράπεζα της Κίνας και η Τράπεζα της Αγγλίας, οι οποίες, με τη βοήθεια της επιτάχυνσης του νομισματικού πληθωρισμού, επιχειρούν να δώσουν ώθηση στον πληθωρισμό των τιμών, έχοντας πιστοποιηθεί εκ νέου από τις νομισματικές αρχές των ιδρυμάτων για την τόνωση των χρηματοπιστωτικών αγορών. Συνεπώς, η απόδοση των ομολόγων σε ένα ποσό υπέρ των 6 τρισεκατομμυρίων δολαρίων προέκυψε αρνητική. Δεν προξενεί έκπληξη το γεγονός ότι τα κεφαλαία των επενδυτών άρχισαν να εισρέουν και πάλι μαζικά προς τα πολύτιμα μέταλλα, τα οποία εμφανίζουν αρνητικό ποσοστό.

Στη συνεδρίαση του ΔΣ της ΕΚΤ στις 10 Μαρτίου, ελήφθησαν δραστικά μέτρα προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης των νομισματικών κινήτρων, ενώ το βασικό επιτόκιο υποχώρησε από το 0,05% στο μηδέν, τα δε επιτόκια των καταθέσεων μειώθηκαν στο πλην 0,4%.

Ο μηνιαίος όγκος της εξαγοράς ομολόγων αυξήθηκε από τα 60 στα 80 δισεκατομμύρια ευρώ, γεγονός το οποίο ανεβάζει το πόσο των επιπρόσθετων χρημάτων που εισάγονται στην αγορά. Και ποια ήταν η αντίδραση του χρυσού; Να σημειώσει υψηλό 13 μηνών έναντι του δολαρίου και υψηλό πέντε ετών έναντι του ευρώ.

Η τιμή του χρυσού συσχετίζεται με τα επιτόκια των ρυθμιστικών αρχών, αλλά, τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται με την πρώτη ματιά. Ως παράδειγμα αυτού, μπορεί να εξετάσει κανείς τη δυναμική των επιτοκίων στα ομοσπονδιακά κεφαλαια της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ. Θεωρητικώς, η σκλήρυνση της νομισματικής πολιτικής της ρυθμιστικής αρχής αυξάνει την απόδοση των μέσων της χρηματιστηριακής αγοράς και οδηγεί στην εκροή κεφαλαίων από την αγορά του χρυσού. Εκτός αυτού, η αύξηση του επιτοκίου επιφέρει, σε θεωρητικό επίπεδο, την άνοδο της τιμής του δολαρίου και, ως εκ τούτου, την πτώση της τιμής του βρισκόμενου,στην αντίθετη φάση, χρυσού.

Ωστόσο, τα ιστορικά στοιχεία παρουσιάζουν μια διαφορετική εικόνα. Έτσι, την περίοδο από το 1970 μέχρι το 1980 το επιτόκιο της Ομοσπονδιακής Τράπεζας αυξήθηκε από το 4% στο 20%. Κατά την ίδια περίοδο, το χρυσό εκτοξεύθηκε από τα 35$ στα 675$ η ουγγιά. Κι ακόμη ένα παράδειγμα: την περίοδο πριν την κρίση, από το 2003 ως το 2006, το επιτόκιο στα ομοσπονδιακά κεφαλαια από το 1% φθάνει στο 5,5%. Οι προσφερόμενες τιμές ανά ουγγιά χρυσού αντιδρούν αντιστοίχως, αυξανόμενες από τα 355$ στα 650$.

Όχι, η άνοδος του επιτοκίου της Ομοσπονδιακής Τράπεζας δεν προκαλεί την αύξηση της τιμής του χρυσού, αλλά αντίθετα την αναχαιτίζει. Και στις δύο περιπτώσεις, η σκλήρυνση της νομισματικής πολιτικής προηγείτο του πληθωρισμού. Το αρνητικό πραγματικό επιτόκιο στις ΗΠΑ (το επιτόκιο στα ομοσπονδιακά κεφαλαια εμφανίζει χαμηλό στο δείκτη τιμών καταναλωτή) στην πράξη έκανε πάντοτε το πολύτιμο μέταλλο να φτάνει σε νέο υψηλό της τιμής του.

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, τίποτε δεν προκαλεί έκπληξη στο γεγονός ότι η διευρυμένη μείωση των επιτοκίων από τις ρυθμιστικές αρχές διαφόρων χωρών επιδρά θετικά στη δυναμική των τιμών των πολύτιμων μετάλλων. Επικεντρώνοντας κανείς την προσοχή του στο γεγονός ότι η Ομοσπονδιακή Τράπεζα, λειτουργούντας με βάση την καμπύλη Phillips * προσπαθεί να τονώσει τον πληθωρισμό, εντοπίζει εκείνον τον παράγοντα ο οποίος είναι ικανός να υποστηρίξει την άνοδο της τιμής του χρυσού με την πάροδο μιας μακράς χρονικής περιόδου.

Και όσο ψηλότερα ανεβαίνει ο «κίτρινος διάβολος», τόσο δυνατότερος βγαίνει λόγω της αυξανόμενης ζήτησης που έχει πάρει χαρακτήρα χιονοστιβάδας. Η πτώση των χρηματιστηριακών δεικτών, τα αρνητικά επιτόκια των καταθέσεων, η καχεκτική ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας, η αύξηση της γεωπολιτικής έντασης, αναγκάζουν τους επενδυτές να αναζητήσουν ένα απάνεμο λιμάνι, στρεφόμενοι εκ νέου στο χρυσό.

Έτσι, όσο πιο ενεργά εμπλέκονται οι νέοι παίκτες στην αγορά πολύτιμων μετάλλων, τόσο δυναμικότερη άνοδο θα παρουσιάζουν οι τιμές στο χρυσό και το ασήμι. Η κατάσταση θα οξυνθεί, μόλις εγερθεί το ζήτημα της απομόνωσης των χάρτινων παραστατικών, τα οποία ανταλλάσσονται στο χρηματιστήριο, από το φυσικό χρυσό.

Υπάρχουν και προϋποθέσεις για τεχνητή χρεωκοπία. Πρόσφατα, στο μεγαλύτερο παγκοσμίως χρηματιστήριο πολύτιμων μετάλλων Comex, συνεπεία της μονομερούς, απροσδόκητης και μεγάλης απόσυρσης, τα αποθέματα του προσβάσιμου προς άμεση διάθεση χρυσού έπεσαν στο 73%. Με αυτόν τον τρόπο, στα τέλη Ιανουαρίου 2016, το 99,81% των διαπραγματευόμενων συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης κατέληξαν να μην παρέχονται από το φυσικό μέταλλο.

Σήμερα το παράδειγμα των Κεντρικών τραπεζών, οι οποίες έχουν προχωρήσει τα τελευταία οκτώ χρόνια στην αγορά όγκου ρεκόρ σε χρυσό, ακολουθούν κι άλλα μέλη της αγοράς. Συνυπολογίζοντας την προς διάφορες κατευθύνσεις πορεία της προμήθειας και της ζήτησης στην αγορά (το 2015, η παραγωγή φυσικού χρυσού έπεσε στο 4%, με τη ζήτησή του να σημειώνει αύξηση της τάξης του 4%), κι επιπλέον τη δύναμη των σχετικά περιορισμένων μεγεθών των παγκόσμιων αγορών του φυσικού χρυσού και ασημιού, μπορεί κάλλιστα να ανακύψει ζήτημα σχετικά με την έλλειψη.

Μαξίμ Χανίν* /greece-russia2016.gr/1prime.ru
* Ο Μαξίμ Χανίν, είναι κορυφαίος ειδικός του επενδυτικού τμήματος της εταιρείας Alpari

“Η Τουρκία θα παίξει κυρίαρχο ρόλο στην εφαρμογή του περιορισμού των μεταναστευτικών ροών γιατί αυτές ξεκινούν από τα παράλια της” δηλώνει ο υπεύθυνος επικοινωνίας του κυβερνητικού συντονιστικού οργάνου για την διαχείριση της προσφυγικής κρίσης Γιώργος Κυρίτσης, ο οποίος μίλησε στον ανταποκριτή του Euronews στην Αθήνα, Σταμάτη Γιαννίση.




EURONEWS: Πρόσφατα είχαμε μια συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας για το προσφυγικό. Βλέπε αυτή τη συμφωνία να φέρνει μέχρι στιγμής αποτελέσματα;

Γ. ΚΥΡΙΤΣΗΣ: Παρακολουθούμε την κατάσταση όπως διαμορφώνεται για να έχουμε όμως οριστικκή εικόνα θα πρέπει να περάσουν μερικές ημέρες. Η εικόνα είναι μεικτή, κάποιες ημέρες είχαμε μηδενικές ροές , κάποιες άλλες ημέρες οι ροές ήταν πολύ μεγάλες, κοντά στα χίλια άτομα. Προφανώς ροές των χιλίων ατόμων την ημέρα είναι απαγορευτικές για την εφαρμογή της συμφωνίας.

EURONEWS: Είσαστε ικανοποιημένος από τον τρόπο με τον οποίο ανταποκρίνεται η Τουρκική πλευρά σε αυτή την συμφωνία;

Γ. ΚΥΡΙΤΣΗΣ: Αυτό θα δείξει εάν παρακολουθήσουμε τις ροές σε καθημερινή βάση ώστε να διαπιστώσουμε εάν υπάρχει κάποια σημαντική διαφοροποίηση από την περίοδο πριν τη συμφωνία. Προς το παρόν δεν είμαστε σε θέση να το κρίνουμε γιατί κάποιες μέρες φτάνει ελάχιστος κόσμος στα νησιά κι αυτό είναι αισιόδοξο, κάποιες άλλε ημέρες φτάνει πάρα πολύς κόσμος κι αυτό δημιουργεί προβλήματα.

EURONEWS: Καθώς έρχεται η Άνοιξη και ο καιρός βελτιώνεται πιστεύετε ότι θα αυξηθούν οι προσφυγικές ροές;

Γ. ΚΥΡΙΤΣΗΣ: Η εμπειρία έχει δείξει πως όταν ο καιρός είναι καλύτερος και η θάλασσα είναι ήρεμη τότε υπάρχουν οι αντικειμενικές συνθήκες για μεγαλύτερες ροές. Γι αυτό ακριβώς υπάρχει στη συμφωνία η ρήτρα του περιορισμού των ροών και σ΄ αυτό θα παίξει κυρίαρχο ρόλο η Τουρκία καθώς οι ροές ξεκινούν απ΄ τα παράλια της.

EURONEWS: Ακούγεται πως μετά το κλείσιμο των συνόρων πολλοί μετανάστες αναζητούν εναλλακτικούς δρόμους προς τη βόρεια Ευρώπη ισχύει κάτι τέτοιο;

Γ. ΚΥΡΙΤΣΗΣ: Δεν έχουμε τέτοιου είδους εικόνα, γνωρίζουμε ότι τα σύνορα είναι κλειστά, ‘έχουμε διαβάσει κι εμείς διαφορά δημοσιεύματα σε διεθνή ΜΜΕ τα οποία πιθανολογούν περισσότερο παρά συμπεραίνουν ότι υπάρχει μια τέτοια οδός. Αυτό το οποίο γνωρίζω είναι ότι οι λιμενικές αρχές έχουν εντολές να έχουν αυξημένη επιτήρηση κι από κει και πέρα μένει να δούμε το τι θα συμβεί. Πάντως τα σύνορα προς βορρά είναι κλειστά και οι δυνατότητες μετακίνησης είναι σχεδόν μηδενικές αυτή τη στιγμή…

Δείτε το βίντεο της Συνέντευξης


Σταμάτης Γιαννίσης / euronews

Author Name

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.