10/16/16

1332 ΠΟΛΙΤΙΚΗ 1164 ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ 746 ΕΛΛΑΔΑ 676 ΚΟΣΜΟΣ 666 Ε.Ε. 508 ΑΠΟΨΕΙΣ 469 ΚΟΙΝΩΝΙΑ 119 Τουρκία 113 ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ 94 VIDEO 93 ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ 80 ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ 53 ΡΩΣΙΑ 44 Blog συντάκη 44 ΧΡΕΟΣ 41 ΜΜΕ 36 ΣΥΡΙΖΑ 36 Χρήστος Γιανναράς 27 Τράπεζες 26 Τρομοκρατία 24 ΜΝΗΜΟΝΙΑ 23 ΚΥΠΡΟΣ 21 Σένγκεν 20 ΕΥΖΩΙΑ 20 Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ 18 ΣΥΡΙΑ 18 Τηλεοπτικές άδειες 17 ΑΡΙΣΤΕΡΑ 16 ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ 15 MEDIA 11 ΥΠ.ΟΙΚ 10 ΤΡΟΙΚΑ 7 Φορολογία 6 ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ 6 Τρύφων Αλεξιάδης 6 ΥΠ.ΕΞ. 5 ΥΓΕΙΑ 5 Φρανσουά Ολάντ 4 Τράπεζα της Ελλάδας 3 Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης 3 ΧΑΛΚΙΔΑ 2 Στέλιος Παπαθεμελής 2 ΤΟ ΒΗΜΑ 2 Τάσος Παπαδόπουλος 2 Τσεχία 2 Υπουργικό 2 Φ. Κουβέλης 2 Φιντέλ Κάστρο 2 Φοροαποφυγή 2 Φοροδιαφυγή 1 E.E. 1 Ύφεση 1 ΕΛΛΑ 1 Συνθήκη Δουβλίνου 1 ΤΧΣ 1 Τουρκική εισβολή 1 Τσάμηδες 1 Τόρστεν Μπένερ 1 ΥΠ.ΓΕ. 1 ΥΠ.ΕΣ. 1 ΥΠΑΙΘ 1 Φ. Μαστρογιάννη 1 Φάνης Ζουρόπουλος 1 Φασισμός 1 Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ-Docfest 1 Φετουλάχ Γκιουλέν 1 Φράγκος Φραγκούλης

H διαφοροποίηση των κομμάτων επιχειρείται και εξαντλείται μόνο με ρητορικές πομφόλυγες – συνθηματολογικά, λεκτικά και εικαστικά τεχνάσματα, με τα οποία οι χρυσοπληρωμένοι μαστόροι της εμπορικής διαφήμισης κατασκευάζουν την «ταυτότητα» κάθε κόμματος...



του Χρήστου Γιανναρά, στη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η ​​βιοθεωρία (ίσως και κοσμοθεωρία για πολλούς) του πολιτικού προσωπικού της χώρας μας (σε ολόκληρο το κομματικό φάσμα) είναι ευκρινέστατα ο Iστορικός Yλισμός: η πίστη-πεποίθηση ότι η οικονομία κινεί την Iστορία. Kάποιοι άλλοι συντελεστές του κοινού βίου (παιδεία, θρησκεία, ιστορικό παρελθόν και μνημεία, προνομιακή ευκρασία και ηλιοφάνεια ή το φυσικό κάλλος της χώρας) ανήκουν στο ιδεαλιστικό «εποικοδόμημα» και στις εκτιμήσεις που αυτό προκαλεί. Δηλαδή εκτιμώνται όλοι αυτοί οι παράγοντες του κοινού βίου ή ως έμμεσοι συντελεστές οικονομικής προσόδου (κυρίως γιατί κινούν τη «βαρειά βιομηχανία της χώρας»: τον τουρισμό) ή καταξιώνονται ως ψυχολογικά «αξεσουάρ» για τη συντήρηση ψευδαισθήσεων «καλλιέργειας», «ποιότητας ζωής» και άλλων ηχηρών παρομοίων.

H διαφοροποίηση των κομμάτων επιχειρείται και εξαντλείται μόνο με ρητορικές πομφόλυγες – συνθηματολογικά, λεκτικά και εικαστικά τεχνάσματα, με τα οποία οι χρυσοπληρωμένοι μαστόροι της εμπορικής διαφήμισης κατασκευάζουν την «ταυτότητα» κάθε κόμματος. Bέβαια, οι ψευδαισθήσεις διαφοράς πρέπει να έχουν καταρρεύσει τα τελευταία χρόνια, αφού και οι πλέον δύσπιστοι ή ευηθείς πολίτες ψηλάφησαν στην πράξη την απόλυτη ιδεολογική εξομοίωση και την έμπρακτη πολιτική ταύτιση των δήθεν παθιασμένων αδιάλλακτων αντιπάλων: Eίδαμε να συγκυβερνούν, γαντζωμένοι παθιασμένα στη μοιρασιά της νομής του κράτους (4-2-1) ΠAΣOK - N.Δ. - ΔHMAP και στη συνέχεια οι «ριζοσπάστες» της μαρξιστικής Aριστεράς με την πιο αναιδή και ευτελή καπηλεία του πατριωτισμού και της ελληνικότητας.

Aν κάποτε ανακάμψει ο Eλληνισμός (λογικά αδύνατο) από τον εφιάλτη στον οποίο τον βύθισαν τα κόμματα (όλα με κοινή ιδεολογία τον Iστορικό Yλισμό, πανομοιότυπα) τότε ίσως αναγνωριστεί ως «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας» η διαχείριση της ελληνικής παρουσίας στην Iστορία τα τελευταία σαράντα δύο χρόνια. Oχι ότι η παραφθορά και η ατίμωση δεν έχουν τις ρίζες τους και σε προηγούμενα χρόνια. Aλλά μόνο από το 1974 και μετά παγιώθηκε καθεστωτικά και ολοκληρωτικά ως μοναδικό «νόημα βίου» των Eλλήνων, μοναδική «χαρά ζωής», η μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας.

Aδιάψευστος καθρέφτης αυτού του παλιμβαρβαρισμού: η αμιγώς ιστορικο-υλιστική ιδεολογία και πολιτική πρακτική διαχείρισης του υπουργείου Παιδείας στα σαράντα δύο αυτά χρόνια. Eίτε ο Γεώργιος Pάλλης ήταν υπουργός είτε ο αυτουργός του «μονοτονικού» εγκλήματος Eλευθέριος Bερυβάκης, είτε ο πολύς Aντώνης Tρίτσης είτε ο ολίγιστος των Παπανδρέου, είτε η κυρία Γιαννάκου είτε ο Nίκος Φίλης, η «φιλοσοφία» της παιδείας στην Eλλάδα, από το νηπιαγωγείο ώς και το διδακτορικό, είχε και έχει την ίδια ιστορικο-υλιστική σκοποθεσία, πανομοιότυπο χρηστικό χαρακτήρα: Nα περάσει το παιδί την τάξη, να τελειώσει το σχολειό, να πουληθούμε για να κάνει και φροντιστήρια, με μοναδικό στόχο να μπει στο πανεπιστήμιο, να πάρει «ένα χαρτί», να «εξασφαλιστεί» οικονομικά. Mοναδικό «όραμα» και «νόημα ζωής» των Eλλήνων (που «γέννησαν Παρθενώνες»!!) η δημοσιοϋπαλληλική αργομισθία – ή περίπου αυτή.

H διακομματική ιστορικο-υλιστική μονοτροπία της εκπαιδευτικής πολιτικής, για σαράντα δύο ολόκληρα χρόνια, γέννησε τερατωδίες, που προδιέγραφαν νομοτελειακή τη σημερινή καταστροφή παντοδαπής χρεοκοπίας της ελλαδικής κοινωνίας. Συντομογραφικές παραπομπές σε ενδεικτικά συμπτώματα αρκούν για «το ασφαλές του λόγου»:

Tης πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης πρώτιστος στόχος ήταν πάντοτε (στις μη ολοκληρωτικές κοινωνίες) η κοινωνικοποίηση του παιδιού, η είσοδός του στην εμπειρία των σχέσεων κοινωνίας. Nα γνωρίσει τη χαρά αλλά και τις προϋποθέσεις της συνύπαρξης, της προτεραιότητας του «εμείς», όχι του «εγώ». Eίναι η πρώτη μύηση (έμπρακτη, όχι με διδαχές) στον «πολιτικό» βίο, οι θεμελιακές καταβολές για να εξελιχθεί το παιδί σε πολίτη, όχι σε οπαδό, κλακαδόρο, αφισοκολλητή. Oμως, τα τελευταία σαράντα δύο χρόνια, τα προγράμματα και τα βιβλία του Δημοτικού, όποιο κόμμα και αν κυβερνούσε, μεταγγίζανε μεθοδικά στο παιδί «εφόδια» ατομοκεντρικής «πληροφόρησης» και μαζικής «αποτελεσματικότητας». Eτοίμαζαν διαδηλωτές, συνδικαλισμένους απαιτητές, διεκδικητές «δικαιωμάτων», με αυτονόητη τη λογική του εκβιασμού –«καταλήψεις», «πορείες», αποκλεισμούς δρόμων, ομηρίες δασκάλων. Διέφθειραν τις ψυχές των παιδιών βάζοντάς τα να πιθηκίζουν την πολιτική (με τα «δεκαπενταμελή», τις «εκλογές» της πλάκας και του χαβαλέ, της άκριτης, αβασάνιστης ψήφου) – μετασκεύασαν την Eλλάδα σε στίβο μόνο διεκδικήσεων και την αυταπάρνηση σε ανοησία ή βλακεία.

Aλλο εφιαλτικό σύμπτωμα, που κανένα κόμμα δεν τολμάει έστω και να το κατονομάσει: H παιδεία στην Eλλάδα, σαράντα δύο χρόνια τώρα, παράγει βανδάλους. Παραδίδει η πολιτεία σε παιδιά και δασκάλους καινούργιο χτίσμα (σχολειό ή πανεπιστήμιο), άψογο, καλαίσθητο, εξοπλισμένο. Kαι σε ελάχιστους μήνες το κόσμημα είναι θλιβερό απομεινάρι βάναυσης, βαρβαρικής επιδρομής. Mε το σπρέι, τον σουγιά, τον μαρκαδόρο, την αφισοκόλληση, το Eλληνόπουλο καταστρέφει μανιασμένα τον χώρο της καθημερινής του ζωής, το σχολειό «του» – γιατί είναι «δημόσιο». Kαι ό,τι είναι δημόσιο, είναι εξ ορισμού βδελυρό, μισητό – από το θρανίο του και την πόρτα της τάξης του, ώς τα γλυπτά καλλιτεχνήματα και τους φανοστάτες στους δρόμους, τα σήματα και τις πινακίδες της τροχαίας. Γιατί αυτή η παράνοια, η αυτοκτονική υστερία; Aν δεν έχουν απάντηση σε αυτό το «γιατί» ο υψαύχην και γαυριών Kυριάκος, η θλιβερή, κομπορρημονούσα Φώφη, πώς διανοούνται να ξαναζητάνε την ψήφο μας; Στη διπρόσωπη καρικατούρα της «Aριστεράς» το ερώτημα δεν τίθεται, περιττεύει.

Tρίτο ενδεικτικό σύμπτωμα, τρίτο ερώτημα σε όσους ακόμα καμώνονται ότι ασκούν πολιτική: Γιατί στην Eλλάδα η παραπαιδεία είναι αυτονόητη, καθολικά αποδεκτή; Γιατί τα «ιδιαίτερα» χύδην μαθήματα και τα θεσμοποιημένα (σαν φυσιολογικότατα) «φροντιστήρια» να είναι προϋπόθεση αναγκαία για την είσοδο στο πανεπιστήμιο; Γιατί αυτό το βασανιστικό για την ελλαδική κοινωνία καρκίνωμα η πολιτική κάθε κόμματος που έρχεται στην εξουσία και κάθε υπουργού Παιδείας το θεωρεί ταμπού, δεν διανοείται να το αντιμετωπίσει ως πρόβλημα; Tο καρκίνωμα έχει αχρηστέψει (καταστήσει περιττή) μια ολόκληρη βαθμίδα της εκπαίδευσης: το λύκειο – πώς να ενδιαφερθεί ο μαθητής για μαθήματα στο λύκειο, όταν η είσοδός του στο πανεπιστήμιο κρίνεται από τη φοίτησή του στο φροντιστήριο;

Tον Iστορικό Yλισμό (ολοκληρωτική, στυγνή απολυταρχία των οικονομικών προτεραιοτήτων) τον δοκιμάσαμε. Σε όλες του τις εκδοχές και αποχρώσεις. Eναλλακτική επιλογή δεν είναι ο «ιδεαλισμός», όπως πολύ θα ήθελε ο κ. Φίλης. Eίναι ο ρεαλισμός των κοινωνιοκεντρικών προτεραιοτήτων, η πολιτική στην προοπτική της κοινότητας και όχι της κολεκτίβας. Aλλά αυτή την αλφαβήτα, ο κ. Kυριάκος και η κ. Φώφη την αγνοούν, ακριβώς, όσο και ο κ. Kουτσούμπας ή η «X.A.».

Βαθύτερο διχασμό στην Ευρώπη «βλέπει» το Stratfor, καθώς πολιτικές ομάδες προσπαθούν να ανακτήσουν τις εθνικές τους εξουσίες. Οι εμπλοκές από τις κάλπες σε Γαλλία και Γερμανία. Οι τράπεζες, το προσφυγικό, οι σχέσεις με Ρωσία και το Brexit...



H αιώνια σχέση μεταξύ της πολιτικής αστάθειας και της οικονομικής ευθραυστότητας στην Ιταλία θα μπορούσε για μια ακόμα φορά να προκαλέσει αναταράξεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Ιταλία θα διενεργήσει δημοψήφισμα για τη συνταγματική της αναθεώρηση στις 4 Δεκεμβρίου. Τις εβδομάδες μέχρι το δημοψήφισμα, η κυβέρνηση στη Ρώμη πιθανότατα θα ανακοινώσει αύξηση των δημοσίων δαπανών και μείωση φόρων προκειμένου να βελτιώσει τη δημοφιλία της. Αυτό θα αυξήσει τις εντάσεις με τις Βρυξέλλες, όμως είναι απίθανο να οδηγήσει σε τιμωρία της Ιταλίας για την μη επίτευξη των στόχων για μείωση του ελλείμματος. Επίσης, η ιταλική κυβέρνηση είναι πιθανό να ασκήσει κριτική στους θεσμούς της ΕΕ και στη Γερμανία για θέματα όπως η λιτότητα στην ευρωζώνη και η έλλειψη συντονισμένης ευρωπαϊκής αντίδρασης στην μεταναστευτική κρίση.

Τα κόμματα της ιταλικής αντιπολίτευσης θα εκστρατεύσουν κατά της συνταγματικής αναθεώρησης προκειμένου να επισπεύσουν την παραίτηση του πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι. Μια απόρριψη της μεταρρύθμισης θα προκαλούσε πολιτική κρίση, μια κρίση όμως η οποία θα μπορεί να περιοριστεί. Οι πρόωρες εκλογές θα αποφευχθούν καθώς τα περισσότερα κόμματα του Ιταλικού Κοινοβουλίου θέλουν να αποτρέψουν μια νέα εκλογική διαδικασία που θα μπορούσε να δημιουργήσει ακόμα μεγαλύτερη αβεβαιότητα σε μια περίοδο που ο τραπεζικός κλάδος της χώρας αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα.

Όμως, οποιαδήποτε πολιτική αβεβαιότητα αναφορικά με το δημοψήφισμα μπορεί να αναζωπυρώσει τους φόβους της αγοράς για τη σταθερότητα των ιταλικών τραπεζών και την ικανότητα της κυβέρνησης να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις. Αρκετές ιταλικές τράπεζες, περιλαμβανομένης και της Monte dei Pasch, της τρίτης μεγαλύτερης τράπεζας της χώρας, προσπαθούν να προσελκύσουν «φρέσκα» κεφάλαια και να μειώσουν το βάρος των μη εξυπηρετούμενων δανείων τους. Μια πολιτική κρίση στην Ιταλία θα μπορούσε να κάνει δυσκολότερο για τις τράπεζες να επιτύχουν αυτούς τους στόχους.

Η πολιτική και χρηματοοικονομική αβεβαιότητα στην Ιταλία θα μπορούσε να έχει επιπτώσεις και σε άλλες τράπεζες στην ευρωζώνη. Ιδιαίτερα η γερμανική Deutsche Bank βρίσκεται όλο και περισσότερο στο «μικροσκόπιο» εν μέσω αμφιβολιών για την οικονομική της ευρωστία και τα συνεχιζόμενα νομικά της προβλήματα. Αν η πολιτική αστάθεια στην Ιταλία φτάσει σε σημείο που θα υπονομεύσει σοβαρά την εμπιστοσύνη της αγοράς στον τραπεζικό της κλάδο, τότε τα ευάλωτα σημεία του γερμανικού τραπεζικού κλάδου θα οδηγήσουν το Βερολίνο και τη Ρώμη προς έναν συμβιβασμό για την παροχή κρατικής βοήθειας προς τις τράπεζες, σε επίπεδο ευρωζώνης.

Ενώ η Ιταλία εξακολουθεί να συγκεντρώνει τα «φώτα της δημοσιότητας» στην περιοχή της νότιας Ευρώπης, η Ελλάδα κατέληξε τελικά σε συμφωνία με τους πιστωτές για την επόμενη δόση από το πρόγραμμα διάσωσης, κάτι που εκτιμάται ότι θα φέρει κάποια προσωρινή σταθερότητα στη χώρα, παρά τα διαρθρωτικά προβλήματα.

Απορροφημένες από τις εκλογές Γαλλία και Γερμανία


Εν τω μεταξύ, οι μεγαλύτεροι πολιτικοί και οικονομικοί «παίκτες» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Γερμανία και η Γαλλία, θα προετοιμάζονται για τις γενικές εκλογές του 2017. Αυτό θα μειώσει τον αριθμό των ζητημάτων επί των οποίων μπορούν να βρουν κοινό έδαφος Βερολίνο και Παρίσι και θα αφήσει το μπλοκ χωρίς κάποια συνεκτική ηγεσία, τόσο κατά τη διάρκεια του δ' φετινού τριμήνου όσο και μετά από αυτό.

Στη Γαλλία, η κυβέρνηση του Προέδρου Φρανσουά Ολάντ θα μάχεται για την πολιτική επιβίωσή της εν όψει του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών τον Απρίλιο του 2017. Το μέγαρο των Ιλισίων πιθανότατα θα ανακοινώσει χαμηλότερους φόρους και υψηλότερες δημόσιες δαπάνες σε μια προσπάθεια να βελτιώσει τη δημοφιλία του, όμως οι ενέργειες αυτές θα έχουν αμελητέα επίπτωση στα ποσοστά έγκρισης της κυβέρνησης.

Το σημαντικότερο είναι πως θα υπάρξει εσωτερικός διχασμός στο κυβερνών Σοσιαλιστικό Κόμμα, που θα περιορίσει την ικανότητα της κυβέρνησης να περάσει ουσιαστικά νομοθετήματα. Καθώς θα πλησιάζει η ημέρα των εκλογών, το δεξιό Εθνικό Μέτωπο θα βασίσει τη στρατηγική του στις επικρίσεις κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Σοσιαλιστικής κυβέρνησης και θα υποσχεθεί να βελτιώσει την ασφάλεια της Γαλλίας. Το κεντροδεξιό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα θα είναι διχασμένο σε ζητήματα όπως ο ρόλος της Γαλλίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή οι στρατηγικές ενσωμάτωσης των μειονοτήτων. Γενικά, και τα δυο κόμματα θα ανταγωνίζονται για να κερδίσουν έναν συντηρητικό και ευρωσκεπτικιστικό εκλογικό σώμα.

Εν όψει των Γερμανικών εκλογών στα τέλη του 2017, τα μέλη του κεντροδεξιού/κεντροαριστερού «μεγάλου συνασπισμού» θα εργαστούν ώστε να διαφοροποιήσουν τις πολιτικές τους θέσεις. Καθώς εντείνεται η πολιτική πόλωση εντός της Γερμανικής κυβέρνησης και καθώς σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχει διεκδίκηση εθνικών συμφερόντων, η Γερμανία δεν θα είναι σε θέση να παρουσιάσει μεγάλα σχέδια για την ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Η μετανάστευση και η ασφάλεια θα επηρεάσουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την πολιτική ατζέντα στη Γερμανία λόγω των ανησυχιών για τη μετανάστευση και την τρομοκρατία, ενώ η κυβέρνηση στο Βερολίνο θα αντιμετωπίσει εσωτερικές πιέσεις (τόσο από την αντιπολίτευση όσο και από ορισμένες ομάδες του κυβερνητικού συνασπισμού) να εφαρμόσει και αυστηρότερες πολιτικές για τους μετανάστες, αλλά και επιπλέον αντιτρομοκρατικά μέτρα.

Η Γερμανία θα πιέσει για πανευρωπαϊκές πολιτικές ώστε να αυξηθεί η συνεργασία στην άμυνα και την ασφάλεια, όμως οι ευρύτερες προσπάθειες ενοποίησης θα παραμείνουν στη φάση της ρητορικής. Η Γερμανία θα εξακολουθήσει επίσης να ενδιαφέρεται για τη διατήρηση της συμφωνίας με την Τουρκία για το προσφυγικό προκειμένου να περιοριστούν οι μεταναστευτικές ροές προς την Ευρώπη. Το Βερολίνο θα επικρίνει την Άγκυρα για την καταστολή της αντιπολίτευσης, όμως θα διατηρήσει ανοικτούς τους διαύλους επικοινωνίας προκειμένου να αποτρέψει την κατάρρευση της συμφωνίας.

Η Βρετανία δεν θα «τραβήξει τη σκανδάλη» του Brexit


Στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι προετοιμασίες για τις διαπραγματεύσεις για έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα συνεχιστούν και η βρετανική κυβέρνηση θα πραγματοποιήσει ανεπίσημες συζητήσεις με τις κύριες πολιτικές δυνάμεις της ΕΕ εν όψει των επίσημων διαπραγματεύσεων που θα ενεργοποιήσουν τη διαδικασία του Brexit στις αρχές του επόμενου έτους.

Η κυβέρνηση στο Λονδίνο σιγά-σιγά θα μορφοποιήσει μια διαπραγματευτική στρατηγική που θα βασίζεται σε μια ad hoc συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ένωση που θα προσπαθεί να διατηρήσει όσο μεγαλύτερη πρόσβαση στην εσωτερική αγορά της ΕΕ είναι δυνατόν, περιορίζοντας ταυτόχρονα την μετανάστευση ευρωπαίων εργαζομένων.

Την ίδια ώρα, ο χρηματοπιστωτικός τομέας θα πιέσει τη βρετανική κυβέρνηση να προστατεύσει τα δικαιώματα passporting της χώρας -τα οποία επιτρέπουν στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που δραστηριοποιούνται στη Βρετανία να πωλούν τις υπηρεσίες τους στην υπόλοιπη ΕΕ- διότι οι επιχειρήσεις ήδη εκφράζουν ενδιαφέρον για μετεγκατάσταση σε άλλες περιοχές στην Ευρώπη.

Εν τω μεταξύ, το αυξανόμενο εθνικιστικό αίσθημα εν όψει των εκλογών στη Γαλλία, θα ωθήσει το Παρίσι να τηρήσει σκληρή γραμμή σε ότι αφορά της παραχωρήσεις για το Brexit, δημιουργώντας περισσότερη αβεβαιότητα και πτωτικές πιέσεις για τη στερλίνα.

Η δημόσια συζήτηση στο Ηνωμένο Βασίλειο θα βρίθει διοικητικών περιπλοκοτήτων και αμφισβητήσεων εντός της κυβέρνησης της πρωθυπουργού Τερέζα Μέι, καθώς ορισμένα μέλη τάσσονται υπέρ του να κοπούν σημαντικά οι δεσμοί με το μπλοκ (το λεγόμενο «σκληρό Brexit»), ενώ άλλα θέλουν να υπάρξουν συμβιβασμοί. Η βρετανική οικονομία θα στείλει μικτά σινιάλα, και οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά θα καθυστερήσουν κάποιες αποφάσεις για επενδύσεις και δαπάνες μέχρις ότου αποκτήσουν μια πιο ξεκάθαρη εικόνα για τις διαπραγματεύσεις της Βρετανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Επικρίσεις από τις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης


Κάποιες από τις εντονότερες επικρίσεις κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα προέλθουν από την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, καθώς πολιτικές δυνάμεις από την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση θα απαιτήσουν επαναφορά εξουσιών στις εθνικές κυβερνήσεις. Ωστόσο, καμιά από τις χώρες αυτές δεν είναι έτοιμη να φύγει από την Ένωση και θα διατηρήσουν τις διαφωνίες τους με τις Βρυξέλλες σε διαχειρίσιμο επίπεδο.

Στην Πολωνία, η αντιπαράθεση μεταξύ της κυβέρνησης και των θεσμών της ΕΕ θα συνεχιστεί, όμως η ΕΕ δεν θα προχωρήσει σε σημαντικές κυρώσεις κατά της Βαρσοβίας. Στην Ουγγαρία, παρά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 2ας Οκτωβρίου –όπου οι ψηφοφόροι απέρριψαν την προοπτική κατανομής προσφύγων σε όλη την ΕΕ, αλλά θεωρήθηκε άκυρο καθώς δεν είναι την απαιτούμενη προσέλευση - η κυβέρνηση θα συνεχίσει να επιτίθεται στο μπλοκ και να αμφισβητεί την εξουσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Παρά τις συνεχείς επικρίσεις τους κατά των θεσμών της ΕΕ, η Πολωνία και η Ουγγαρία θα συνεχίσουν να βλέπουν τη συμμετοχή τους στο μπλοκ αλλά και στο ΝΑΤΟ ως «πυλώνες-κλειδιά» για την εξωτερική τους πολιτική. Αυτό σημαίνει πως ούτε η Βαρσοβία ούτε η Βουδαπέστη δεν θα κάνουν τίποτα ώστε να θέσουν σε σοβαρό κίνδυνο τη σχέση τους με οποιαδήποτε από τις δυο αυτές οντότητες.

Στην Αυστρία θα πραγματοποιηθούν επαναληπτικές προεδρικές εκλογές στις 4 Δεκεμβρίου. Τις εβδομάδες που θα προηγηθούν των εκλογών, η μετριοπαθής κυβέρνηση της Βιέννης θα επιτεθεί στη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, απαιτώντας μεγαλύτερο έλεγχο των εξωτερικών συνόρων του μπλοκ και συνεχίζοντας τους δικούς της συνοριακούς ελέγχους προκειμένου να αποτρέψει την εισροή μεταναστών.

Το σημαντικότερο είναι πως η Αυστρία θα μπορούσε να αναζητήσει συνεργασία με άλλες χώρες της περιοχής (όπως για παράδειγμα με την ομάδα Βίσεγκραντ) για να πιέσει για μεγαλύτερη αποκέντρωση της εξουσίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι εκλογές θα δείξουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια τόσο έναντι των κομμάτων του κατεστημένου της Αυστρίας όσο και έναντι του μπλοκ, καθώς ο υποψήφιος του ακροδεξιού Κόμματος της Ελευθερίας πιθανότατα θα τα πάει καλά.

Διαφορετική, πιθανότατα, θα είναι η περίπτωση της Ρουμανίας, διότι στις γενικές εκλογές της 11ης Δεκεμβρίου πιθανότατα θα επικρατήσουν τα κατεστημένα πολιτικά κόμματα. Αν και τα κόμματα αυτά διαφοροποιούνται στα εγχώρια ζητήματα, ωστόσο στηρίζουν τη συμμετοχή της Ρουμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ, άρα δεν θα πρέπει να αναμένονται σημαντικές αλλαγές στην εξωτερική πολιτική της Ρουμανίας μετά τις εκλογές.

Οι διεθνείς σχέσεις


Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα συνεχίσει να ενδιαφέρεται για τη διατήρηση της συμφωνίας με την Τουρκία για το μεταναστευτικό, όμως η πολιτική κατάσταση στην Ευρώπη θα καταστήσει αδύνατη την τήρηση των δεσμεύσεών της έναντι της Άγκυρας.

Στο σημερινό πολιτικό περιβάλλον, το μπλοκ πιθανότατα δεν θα απελευθερώσει τη βίζα για τους Τούρκους πολίτες μέχρι την προθεσμία του Οκτωβρίου στην οποία είχαν συμφωνήσει και οι δυο πλευρές. Όμως, καθώς διατηρείται το συμφέρον της συνεργασίας με την Τουρκία, το μπλοκ πιθανότατα θα καθυστερήσει και δεν θα απορρίψει τη συμφωνία για τη βίζα.

Άλλες, λιγότερο αμφιλεγόμενες υποσχέσεις, όπως η συνέχιση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων ή η χορήγηση πόρων στην Τουρκία προκειμένου να βοηθήσει τους πρόσφυγες, είναι πιο πιθανό να τηρηθούν, εν μέρει τουλάχιστον.

Στο μεταξύ, η Ευρωπαϊκή Ένωση πιθανότατα θα επιτρέψει στις χώρες της Βαλκανικής μεταναστευτικής οδού να κρατήσουν κλειστά τα σύνορά τους προκειμένου να αποτρέψουν τις προσφυγικές ροές. Η συζήτηση στην ΕΕ θα κινηθεί επίσης προς την κατεύθυνση της παροχής μεγαλύτερης οικονομικής βοήθειας σε χώρες της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής για να δοθούν κίνητρα στις εκεί κυβερνήσεις να κάνουν περισσότερα για να αποτρέψουν τη μετανάστευση.

Κατά τη διάρκεια του δ' τριμήνου, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα συζητήσει την πολιτική της για τη Ρωσία. Για μια ακόμα φορά, αυτό θα τονίσει την εσωτερική διχογνωμία ως προς την πολιτική του μπλοκ έναντι της Μόσχας, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τις κυρώσεις που σχετίζονται με την κρίση στην Ουκρανία.

Οι κυρώσεις θα εξακολουθήσουν να ισχύουν αυτό το τρίμηνο, όμως η κόπωση αλλά και οι ισχυρές πιέσεις που θα ασκήσει η Ρωσία στην Ευρώπη θα προκαλέσουν μια έντονη διαμάχη ως προς το πώς θα πρέπει να προσεγγιστεί η ψήφος του επόμενου έτους για τις ρωσικές κυρώσεις και αν θα πρέπει να εξεταστεί μια μερική χαλάρωσή τους, με αντάλλαγμα την επίτευξη προόδου στο Πρωτόκολλο του Μινσκ.

Τα Βαλκάνια είναι μια ακόμα περιοχή της Ευρώπης που θα προσελκύσει την προσοχή της Ρωσίας και της Δύσης αυτό το τρίμηνο. Μετά το αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα της Σερβίας που αμφισβήτησε το βοσνιακό συνταγματικό δικαστήριο, οι προετοιμασίες για περαιτέρω κινήσεις από την πλευρά των σερβοβόσνιων για να εδραιώσουν την εξουσία τους σε βάρος των ομοσπονδιακών θεσμών, θα δημιουργήσουν εντάσεις μεταξύ των εθνοτικών ομάδων της χώρας. Αυτή θα παραμείνει για την ώρα μια σύγκρουση χαμηλής έντασης, όμως το γεγονός ότι η Μόσχα υπεραμύνεται της Σερβικής θέσης σε συνδυασμό με την προοπτική εθνοτικών τριβών, προσφέρει στη Ρωσία ένα ακόμα «θέατρο» για μεσολάβηση στις διαπραγματεύσεις της με τους Ευρωπαίους και τους Αμερικάνους.

Τέλος, ένας συνδυασμός πολιτικού κατακερματισμού, εκλογικών υπολογισμών και ενός κλίματος κατά του ελεύθερου εμπορίου σε πολλές χώρε μέλη, θα συνεχίζουν να εμποδίζουν τις συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις της ΕΕ για τις συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου. Μικρή πρόοδος αναμένεται αυτό το τρίμηνο στις διαπραγματεύσεις με τη Mercosur, ενώ η συμφωνία TTIP με τις ΗΠΑ θα παραμείνει σε αδιέξοδο μέχρι το τέλος του έτους

«Η Ευρώπη», λέει ο πρωθυπουργός, «τώρα πιστεύω πως συνειδητοποιεί στο σύνολό της ότι κίνδυνος για τη συνοχή της δεν είναι η Αριστερά που επιδιώκει την αλλαγή της πορείας της αλλά η ακραία Δεξιά που επιδιώκει τη διάλυσή της». Εμφανίζει δηλαδή την Αριστερά σαν… «ευρωλιγούρη» και την Ακροδεξιά σαν τον προμαχώνα της διάλυσης της ΕΕ! Τέτοιες ανοησίες λέει κανείς όταν είναι ευρωλάγνος και δουλικό της ΕΕ…


 


 του Γιώργου Δελαστίκ
Παραδοθηκε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στον αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων που είχε δημιουργήσει εναντίον του το Βερολίνο. Αυτό ουσιαστικά ομολόγησε, μιλώντας εισηγητικά στο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. «Η χρηματοπιστωτική ασφυξία λειτούργησε ως ένας διαρκής εκβιασμός για να μας αναγκάσει να υποταχτούμε στις δεσμεύσεις των προηγούμενων κυβερνήσεων και στις επιταγές της πιο σκληρής και ανελέητης λιτότητας. Βρήκαμε απέναντί μας τότε, όχι μόνο τους θεσμούς και τον άτεγκτη στάση της Γερμανίας αλλά και ολόκληρου του παλιού πολιτικού συστήματος στη χώρα μας», παραδέχτηκε.

«Δεν μπορούσαμε να πάμε πιο πέρα», ομολόγησε ο Τσίπρας στην ομιλία του και συνέχισε: «Πήραμε, λοιπόν, μια δύσκολη, αλλά αναγκαία απόφαση. Επιλέξαμε να συνεχίσουμε στον ευρωπαϊκό δρόμο…». Μέχρις εδώ, θα μπορούσαμε να πούμε, διαφωνώντας φυσικά με τον Αλέξη Τσίπρα, ότι τα όσα είπε ο πρωθυπουργός συνιστούν την παραδοχή εκ μέρους του του αρνητικού συνωστισμού δυνάμεων στην ΕΕ και την υποταγή του στη γερμανική πολιτική. Τα πράγματα όμως αλλάζουν ριζικά, καθώς ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να δικαιολογήσει και σε ιδεολογικό επίπεδο της υποχωρήσεις του, μεταβαλλόμενος έτσι σε όργανο της πολιτικής του Βερολίνου. 
«Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ δεν ήταν και δεν είναι ένα προοδευτικό σχέδιο», ισχυρίστηκε. «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχει βάση η κριτική που και εμείς ασκήσαμε στην απόφαση εισόδου της Ελλάδας στο ευρώ. Η έξοδος, όμως, ιδιαίτερα μετά από πέντε χρόνια λεηλασίας τους ενός τετάρτου του εθνικούς μας πλούτου με στόχο την παραμονή στο ευρώ, θα σήμαινε επιπρόσθετη ισόποση λεηλασία και μάλιστα ακαριαία. Και ταυτόχρονα θα σήμαινε και την απώλεια των καταθέσεων των λαϊκών στρωμάτων στις τράπεζες. Με αυτό το ενδεχόμενο βρεθήκαμε αντιμέτωποι», επεξέτεινε ο Τσίπρας το συλλογισμό του.

Αναμασώντας τα πιο αηδιαστικά επιχειρήματα της γερμανικής πολιτικής, ο Τσίπρας απεφάνθη ότι επανεισαγωγή της δραχμής θα σήμαινε «ακαριαία(!)» απώλεια «ισόποση λεηλασία» ακόμη ενός τετάρτου(!) του ΑΕΠ και ταυτόχρονα «απώλεια των καταθέσεων των λαϊκών στρωμάτων» από τις τράπεζες! Ουαί και αλίμονο δηλαδή, εάν κανείς σκεπτόταν να επανεισαγάγει το εθνικό νόμισμα στην Ελλάδα! Σεισμοί, λιμοί και καταποντισμοί σίγουρα θα ακολουθούσαν! Τι περισσότερο, δηλαδή, ισχυρίζονται οι Γερμανοί οικονομικοί κατακτητές της πατρίδας μας; 
Είπε κι άλλα ο Τσίπρας προσπαθώντας να δικαιολογήσει τη γερμανόδουλη στάση που υιοθέτησε: «Παρά το γεγονός ότι αποτελούσε επίμονη επιλογή (σ.σ. η έξοδος από το ευρώ) μιας μειοψηφίας μέσα στο κόμμα μας που λειτουργούσε ως κόμμα μέσα στο κόμμα, δεν ήταν αριστερό σχέδιο. Ούτε ριζοσπαστικό. Ηταν το σχέδιο του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας», ισχυρίστηκε.

Σχέδιο του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν είναι δηλαδή η οικοδόμηση του Τέταρτου Ράιχ της Γερμανίας μέσω του ευρώ, αλλά η …αποδόμηση του Τέταρτου Γερμανικού Ράιχ μέσω της αποβολής των απείθαρχων χωρών, όπως η Ελλάδα, ώστε να χρησιμεύσουν ως παράδειγμα για εκείνα τα ευρωπαϊκά κράτη που θα τολμούσαν να σκεφθούν να μιμηθούν το παράδειγμά τους! Και όλα αυτά μέσα στο πλαίσιο της εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ, πράγμα που αποτελεί ισχυρότατο πλήγμα κατά της Γερμανίας! 
Έχει κι άλλες τέτοιες ιδεολογικές ανοησίες να μας πει ο Αλέξης Τσίπρας; Επιμένει όμως: «Και μην έχετε καμία αμφιβολία. Τις συνέπειες μιας εθνικής αναδίπλωσης και της πιθανής εξόδου από το κοινό νόμισμα δεν θα τις χρεωνόταν ούτε η Ευρώπη ούτε οι θεσμοί ούτε το πολιτικό σύστημα της χώρας. Θα της χρεωνόταν η ίδια η Αριστερά — και όχι μόνο η ελληνική. Κι αυτό θα αποτελούσε ιστορικού χαρακτήρα στρατηγική ήττα!». Ο κόσμος στενάζει και βογγάει λόγω του ευρώ και ο Τσίπρας χαρακτηρίζει «ιστορικού χαρακτήρα στρατηγική ήττα» την απαλλαγή από το κοινό νόμισμα, που ποθούν πρωτίστως τα λαϊκά στρώματα! Τι να πει κανείς; «Δεν καταφέραμε να τερματίσουμε τη λιτότητα. Δεν καταφέραμε να σπάσουμε τη συμπεφωνημένη γραμμή της Ευρώπης», ομολογεί ο Αλέξης Τσίπρας, παραδεχόμενος την αποτυχία του. Αυτό όμως δεν δείχνει να τον πειράζει καθόλου, βρίσκει ακριβώς στο σημείο αυτό την ευκαιρία να προχωρήσει σε μια θρασύτατη πρόκληση προς όλους τους αριστερούς πολίτες.

«Η Ευρώπη», λέει ο πρωθυπουργός, «τώρα πιστεύω πως συνειδητοποιεί στο σύνολό της ότι κίνδυνος για τη συνοχή της δεν είναι η Αριστερά που επιδιώκει την αλλαγή της πορείας της αλλά η ακραία Δεξιά που επιδιώκει τη διάλυσή της». Εμφανίζει δηλαδή την Αριστερά σαν… «ευρωλιγούρη» και την Ακροδεξιά σαν τον προμαχώνα της διάλυσης της ΕΕ! Τέτοιες ανοησίες λέει κανείς όταν είναι ευρωλάγνος και δουλικό της ΕΕ…

Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, σύμφωνα με το TPP,  προειδοποίησε ότι δεν μπορεί να αποκλειστεί η εκδήλωση μιας νέας οικονομικής κρίσης, ενώ σημείωσε ότι τον βρίσκει σύμφωνο η αποτίμηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου σχετικά με τους κινδύνους για το τραπεζικό σύστημα εξαιτίας των πολιτικών «μεγάλης χαλάρωσης» τις οποίες εφαρμόζουν μεγάλες κεντρικές τράπεζες...



Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης Τύπου για την ανάληψη της προεδρίας της Ομάδας των Είκοσι (G20) από τη Γερμανία το 2017, απέφυγε να απαντήσει ερωτηθείς άμεσα σχετικά με την κατάσταση της Deutsche Bank, του μεγαλύτερου γερμανικού πιστωτικού ιδρύματος, που βρίσκεται αντιμέτωπο με μια κρίση εμπιστοσύνης μετά την απαίτηση του υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ να καταβάλει πρόστιμο ύψους έως και 14 δισεκατομμυρίων δολαρίων διότι πωλούσε με παραπλανητικό τρόπο τιτλοποιημένα ενυπόθηκα δάνεια.

Ωστόσο ο Σόιμπλε επέκρινε εκ νέου με οξύτητα την «υπερβολικά χαλαρή νομισματική πολιτική», η οποία συμπεριλαμβάνει τη χρήση αρνητικών επιτοκίων και άλλων μη συμβατικών μέσων από μέρους της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, με στόχο να βγει η Ευρωπαϊκή Ένωση από τη φάση της ιδιαίτερα ασθενικής ανάπτυξης στην οποία βρίσκεται.

«Ο κίνδυνος νέας κρίσης δεν έχει εξαλειφθεί εντελώς», τόνισε ο Σόιμπλε.

Κατά τη διάρκεια της εξαμηνιαίας συνόδου του ΔΝΤ στην Ουάσινγκτον, στελέχη του Ταμείου επισήμαναν ότι η Ντόιτσε Μπανκ πρέπει να επανεκτιμήσει το επιχειρηματικό μοντέλο για να διατηρήσει τα κέρδη της και το κεφάλαιό της, εν μέσω μιας κατά πάσα πιθανότητα μακράς περιόδου χαμηλών επιτοκίων, που πιέζουν τα περιθώριά της.

Όμως ο Σόιμπλε αντέτεινε ότι δεν είναι ο ρόλος του ΔΝΤ ή άλλων διεθνών οικονομικών οργανισμών να επιβλέπουν τις ευρωπαϊκές τράπεζες, ενώ επανέλαβε ότι όλο και περισσότερες φωνές στους κόλπους της διεθνούς κοινότητας εκφράζουν ανησυχίες για τους κινδύνους της πολύ χαλαρής νομισματικής πολιτικής.

«Αν το ΔΝΤ το ίδιο προειδοποιεί εναντίον των συνεπειών της υπερβολικά χαλαρής νομισματικής πολιτικής, νομίζω αυτό είναι μια ένδειξη ελπίδας που θα πάρουμε πιο σοβαρά (από) αυτό που η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (ΤΔΔ) λέει ξανά και ξανά και ξανά», είπε ο συντηρητικός υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας.

«Αυτά τα δύο πράγματα μαζί—η παγκόσμια διόγκωση του χρέους, του ιδιωτικού, του δημόσιου και του εταιρικού, και ταυτόχρονα η πολύ χαλαρή νομισματική πολιτική—ίσως είναι ένας από τους κινδύνους που πρέπει να αντιμετωπίσουμε, εάν αντλήσαμε όλα τα μαθήματα της οικονομικής κρίσης πριν από 10 χρόνια».

Κατά τον Σόιμπλε, οι υπουργοί Οικονομικών και οι επικεφαλής των κεντρικών τραπεζών της G20, που συναντήθηκαν χθες βράδυ, δεν συζήτησαν σχετικά με την επικείμενη έναρξη των διαπραγματεύσεων για την αποχώρηση της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το ζήτημα αυτό, πρόσθεσε, επαφίεται στην κυβέρνηση του ΗΒ και την ΕΕ.
TPP 

Προεδρική λογοδιάρροια το συνεχές small talk με δημοσιογράφους για τα βιβλία του; Στην πλειονότητά τους οι Γάλλοι, ακόμη και από το πολιτικό του χώρο, το θεωρούν αδικαιολόγητο για έναν πρόεδρο τη ροπή προς τη πολυλογία....

 

Αλγεινές εντυπώσεις άφησαν οι εκμυστηρεύσεις του γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολάντ σε δημοσιογράφους της εφημερίδας Le Monde για το τελευταίο του βιβλίο, που προκάλεσε σάλο στην Ελλάδα λόγω των αποκαλύψεων συνομιλίας, που είχε ο γάλλος πρόεδρος με τον ρώσο ομόλογό του και τα όσα του είπε για τον έλληνα πρωθυπουργό και το Grexit. Η άπωση για την προεδρική φλυαρία, όπως χαρακτηρίζεται από τον γαλλικό τύπο, αποτυπώθηκε και σε σφυγμομετρήσεις που τον φέρνουν προς το παρόν ακόμη πιο μακριά από την διεκδίκηση νέας υποψηφιότητας για το προεδρικό αξίωμα.

Να επικεντρωθεί στη διαχείριση εθνικών θεμάτων


Στη Γαλλία, μιλούν πλέον για «προεδρική λογοδιάρροια», ύστερα και από το νέο βιβλίο των εκμυστηρεύσεων του Φρανσουά Ολάντ στους δημοσιογράφους της Le Monde που είναι το τέταρτο ή πέμπτο κατά σειρά σχετικού περιεχομένου βιβλίο. Και η πλειοψηφία των Γάλλων, το 78% σύμφωνα με σφυγμομέτρηση του Ινστιτούτου Ifop για λογαριασμό της Journal du Dimanche, θεωρεί ότι «δεν δικαιολογείται να εκφράζεται ο πρόεδρος έτσι στους δημοσιογράφους, δίνοντας την εντύπωση ότι λέει άλλα αντ΄ άλλων χωρίς καμία διάκριση, αντί να επικεντρώνεται στη διαχείριση των εθνικών υποθέσεων».

Παρ’ ότι είναι γνωστή η αδυναμία του Ολάντ στους δημοσιογράφους, εντούτοις εντυπωσιάζει ο αριθμός των συναντήσεων που παραχωρήθηκαν τουλάχιστον για τα τρία τελευταία βιβλία: 60 συναντήσεις με τους δημοσιογράφους της Le Monde, 30 σε δύο άλλους για «ιδιωτικές συζητήσεις με τον πρόεδρο» και 12 για το τρίτο βιβλίο του με τίτλο «Δεν έχει καμία σημασία..»

Αρνητικές επιπτώσεις στην υποψηφιότητά του


Να όμως που έχει σημασία. Οι συνδικαλιστές που συχνά πιέζουν για ένα ραντεβού με τον γάλλο πρόεδρο χωρίς αποτέλεσμα, κάνουν λόγο για σκάνδαλο, ενώ η αντιπολίτευση από την πλευρά της για «υποβάθμιση του προεδρικού αξιώματος». Η αναταραχή από τις τελευταίες εκμυστηρεύσεις τορπίλισε και τις προσπάθειες Ολάντ να δώσει ώθηση στην υποψηφιότητά του στις προεδρικές εκλογές, με συνέντευξη στο περιοδικό Nouvel Observateur και με πρωτοσέλιδο τίτλο «Είμαι έτοιμος». Ατυχώς για αυτόν δημοσιεύθηκε την ίδια μέρα με το βιβλίο.

Έτσι πράγμα σπάνιο για έναν εν ενέργεια πρόεδρο, το 86% των Γάλλων παραμένει αρνητικό στο να θέσει και πάλι υποψηφιότητα για τις προεδρικές εκλογές του χρόνου, σύμφωνα πάντα με την Ifop. Ολυμπία Τσίπηρα/DW

Πρίν λίγο, περίπου στις 18.00, ολοκληρώθηκαν οι ψηφοφορίες για εκλογή προέδρου και Κεντρικής Επιτροπής, στο πλαίσιο του 2ου συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, που ολοκληρώνεται σήμερα στο Τάε Κβον Ντο. Τώρα γίνονται οι καταμετρήσεις των ψηφοδελτίων..



Ο σύνεδροι ψήφισαν σε τρεις κάλπες: για Πρόεδρο, για Κεντρική Επιτροπή και Εξελεγκτική Επιτροπή, καθώς επίσης και για την Περιφερειακή Συγκρότηση.


Ο πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσιπρας προσήλθε να ψηφίσει λίγο μετά τη 13.00 και εν συνεχεία είχε σύντομη κουβέντα με συνέδρους που βρίσκονταν κι εκείνοι στις κάλπες εκείνη την ώρα.

Η εμπλοκή με τους βουλευτές


Το βράδυ του Σαββάτου, σύμφωνα με την ιστοσελίδα newsit.gr, μια τροποποίηση του καταστατικού σχετικά με την ποσόστωση των κυβερνητικών στελεχών στη νέα Κεντρική Επιτροπή, δημιούργησε παροιμιώδες μπάχαλο στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και έκαναν τον Αλέξη Τσίπρα σχεδόν να ακυρώσει μια ψηφοφορία και να ανέβει για τρίτη φορά στο βήμα του Συνεδρίου.

Σημείο τριβής υπήρξε αρχικά, ο αριθμός των μελών της νέας ΚΕ. Οι προτάσεις που κατατέθηκαν ήταν τρεις για 201 (όσους είναι και σήμερα), 151 και 101 μέλη. Η πρόταση της πλειοψηφίας ήταν 151 μέλη με ποσόστωση 25% για τα κυβερνητικά στελέχη. Το 1/4 δηλαδή της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ να είναι υπουργοί και αμειβόμενοι σε κυβερνητικές θέσεις και οργανισμούς.

Η πλευρά των “53+” απάντησε πως δεδομένης της ποσόστωσης η μείωση του αιρθμού των μελών της ΚΕ θα παραγκωνίσει τα κομματικά στελέχη υπέρ των κυβερνητικών. Σα να λέμε δηλαδή πως η κυβέρνηση θα κάνει “κουμάντο” στο κόμμα και όχι το αντίστροφο.

Η διαφωνία που εκδηλώθηκε έπειτα ήταν αν στο 25% που θα καταλαμβάνουν τα κυβερνητικά στελέχη θα συμπεριλαμβάνονται ή όχι οι βουλευτές του κόμματος. Το συνέδριο αρχικά απέρριψε την εισήγηση της πλειοψηφίας, αποφασίζοντας στο περίφημο 25% να περιλαμβάνονται και οι βουλευτές ώστε να μείνουν περισσότερες θέσεις για τα κομματικά στελέχη.

Ο Αλέξης Τσίπρας όμως δεν δέχτηκε την ήττα. Ζήτησε η συζήτηση να γίνει ξανά από την αρχή και η πρόταση να μπει και πάλι σε ψηφοφορία. Στη συζήτηση παρενέβη ο Δημήτρης Βίτσας προσπαθώντας να ακυρώσει την απόφαση με την πρόφαση πως το συνέδριο δεν είναι καταστατικό άρα η σχετική ψηφοφορία δεν έχει καμία αξία και είναι ως μη γενόμενη. 
Ο Αλέξης Τσίπρας όμως δεν συμβιβάστηκε ούτε με αυτό, επανήλθε στο βήμα και ζήτησε η ψηφοφορία να γίνει ξανά γιατί “ένα λάθος δε διορθώνεται με άλλο λάθος” όπως είπε χαρακτηριστικά. 
Η ψηφοφορία επαναλήφθηκε με την πρόταση του προέδρου του κόμματος και ως εκ τούτου της πλειοψηφίας να υπερψηφίζεται. Κάπως έτσι το 1/4 της νέας ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ θα αποτελείται από κυβερνητικά στελέχη, ενώ σ' αυτό δεν θα συμπεριλαμβάνονται οι βουλευτές που θα καταλαμβάνουν πολλές ακόμα από τις 151 θέσεις. Δεδομένης και της μείωσης του αριθμού των μελών του νέου οργάνου, είναι σαφές ότι ο πρωθυπουργός προσπαθεί να επιβάλλει “σιδηρά” πλέον πειθαρχία στο κόμμα του εξοστρακίζοντας τα κομματικά στελέχη και μέχρι στιγμής δείχνει να τα καταφέρνει.

Author Name

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.