the Web only antikry

11/02/16

1338 ΠΟΛΙΤΙΚΗ 1170 ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ 749 ΕΛΛΑΔΑ 679 ΚΟΣΜΟΣ 668 Ε.Ε. 510 ΑΠΟΨΕΙΣ 470 ΚΟΙΝΩΝΙΑ 119 Τουρκία 113 ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ 94 VIDEO 93 ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ 81 ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ 53 ΡΩΣΙΑ 44 Blog συντάκη 44 ΧΡΕΟΣ 41 ΜΜΕ 36 ΣΥΡΙΖΑ 36 Χρήστος Γιανναράς 27 Τράπεζες 26 Τρομοκρατία 24 ΜΝΗΜΟΝΙΑ 23 ΚΥΠΡΟΣ 21 ΕΥΖΩΙΑ 21 Σένγκεν 20 Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ 18 ΣΥΡΙΑ 18 Τηλεοπτικές άδειες 17 ΑΡΙΣΤΕΡΑ 16 ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ 15 MEDIA 11 ΥΠ.ΟΙΚ 10 ΤΡΟΙΚΑ 7 Φορολογία 6 ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ 6 Τρύφων Αλεξιάδης 6 ΥΠ.ΕΞ. 5 ΥΓΕΙΑ 5 Φρανσουά Ολάντ 4 Τράπεζα της Ελλάδας 3 Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης 3 ΧΑΛΚΙΔΑ 2 Στέλιος Παπαθεμελής 2 ΤΟ ΒΗΜΑ 2 Τάσος Παπαδόπουλος 2 Τσεχία 2 Υπουργικό 2 Φ. Κουβέλης 2 Φιντέλ Κάστρο 2 Φοροαποφυγή 2 Φοροδιαφυγή 1 E.E. 1 Ύφεση 1 ΕΛΛΑ 1 Συνθήκη Δουβλίνου 1 ΤΧΣ 1 Τουρκική εισβολή 1 Τσάμηδες 1 Τόρστεν Μπένερ 1 ΥΠ.ΓΕ. 1 ΥΠ.ΕΣ. 1 ΥΠΑΙΘ 1 Φ. Μαστρογιάννη 1 Φάνης Ζουρόπουλος 1 Φασισμός 1 Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ-Docfest 1 Φετουλάχ Γκιουλέν 1 Φράγκος Φραγκούλης

Είναι προφανές ότι στη Γερμανία υπάρχουν δεύτερες σκέψεις για την κατάσταση συνολικά της ευρωζώνης και προετοιμάζουν εναλλακτικά σενάρια. Ένα από αυτά είναι η διαγραφή του χρέους αλά Αργεντινή της Ελλάδας και η εισαγωγή μιας "μαλακής" δραχμής με τους όρους κατοχής άθικτους...


Gabriel Felbermayr

Την προσωρινή επιστροφή στη δραχμή και την άνευ όρων διαγραφή του δημόσιου χρέους, προκρίνει ως τη μοναδική βιώσιμη λύση για την Ελλάδα, ο διευθυντής του τμήματος Εξωτερικής Οικονομίας του γερμανικού Ινστιτούτου Ifo, Γκάμπριελ Φέλμπερμάιερ, σε συνέντευξή του στο ΑΜΠΕ (26/10). 

Ο Φελμπερμάιερ υποστηρίζει ότι το κύριο πρόβλημα της χώρας είναι η αύξηση της παραγωγικότητας και υποστηρίζει την αναγκαιότητα (αντι)μεταρρύθμισης των εργασιακών σχέσεων. Στη συνέχεια, παραδέχεται ότι η σημερινή κατάσταση συνιστά αποτέλεσμα της λαθεμένης απόφασης του 2010 και θέτει υπό αμφισβήτηση την ορθότητα της επιλογής να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ. «Θα ήταν ίσως καλύτερα για όλους - για τους δανειστές, ακόμα και για τις γερμανικές τράπεζες και την Ελλάδα - να αποχωρήσει από το ευρώ, σε συνδυασμό με μια ολοκληρωτική διαγραφή του χρέους, όπως στην Αργεντινή» σχολιάζει.

Στο ίδιο πλαίσιο, επισημαίνει ότι η Ελλάδα χρειάζεται ένα πραγματικά βιώσιμο μοντέλο, το οποίο περιλαμβάνει επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, διαγραφή του χρέους και πρόγραμμα ανάπτυξης. Κατά την άποψη του, το αποτέλεσμα δεν θα ήταν καταστροφικό, διότι αμέσως μετά, ένα πρόγραμμα βοήθειας θα εξασφάλιζε «ότι δεν θα επικρατήσει το χάος στη χώρα, ώστε να μην οδηγηθούμε σε μαζική ανεργία ή έλλειψη φαρμάκων». «Τότε θα δινόταν η ευκαιρία να δημιουργηθεί ένα νέο όραμα για την επάνοδο της χώρας στην Ευρωζώνη». 

Στο ερώτημα τι θα πρέπει να κάνει η Ελλάδα για να προσελκύσει επενδύσεις απάντησε ότι «το κύριο πρόβλημα για να ευημερήσει η Ελλάδα είναι να αυξήσει την παραγωγικότητα της. Γι αυτό πρέπει να ληφθούν μια σειρά από μέτρα, όπως είναι η αλλαγή των εργασιακών σχέσεων». 

Ο Αυστριακός οικονομολόγος πιστεύει, ότι «αυτό το οποίο χρειάζεται η Ελλάδα είναι ένα πραγματικό βιώσιμο μοντέλο ώστε μετά να πείτε στην Ευρώπη: ιδού το σχέδιο για τη νέα Ελλάδα και να ζητήσετε την υποστήριξή της». Πρέπει «να πείτε πάμε πίσω στο εθνικό νόμισμα προσωρινά, διαγράψτε το χρέος μας άνευ όρων και θα εφαρμόσουμε ένα βιώσιμο πρόγραμμα ανάπτυξης. Στην Ιρλανδία όπου δεν υπήρχαν οξείες πολιτικές αντιπαραθέσεις αυτό έγινε επί τη βάσει ευρύτερης πολιτικής συναίνεσης». 

Κατά τον Φελμπερμάιερ όσοι επιμένουν να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη το κάνουν διότι «το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η Ελλάδα, αλλά η Ιταλία, η Ισπανία ίσως κι η Γαλλία». «Η κατάσταση εκεί δεν είναι ακριβώς ίδια αλλά είναι κατά βάση όμοια. Ούτε γι΄ αυτούς δεν είναι το σωστό νόμισμα το ευρώ, αλλά ούτε και για τη Γερμανία είναι...», προσθέτει. Ωστόσο δεν τάσσεται υπέρ της κατάργησης του ευρώ, αλλά όπως λέει «θέλουμε να καταστήσουμε την νομισματική ένωση μια ελεύθερη ένωση στην οποία να μπορεί μια χώρα μέλος, σε ορισμένες μόνο ειδικές περιπτώσεις, δεν θα είναι δηλαδή ο κανόνας, να αποχωρεί από το ευρώ, να επαναφέρει το εθνικό της νόμισμα με νέα ισοτιμία και μετά να ξαναμπεί. Απαιτείται όμως γι αυτό μια συντεταγμένη αποχώρηση και βεβαίως η επιτήρηση της διαδικασίας, ώστε η χώρα να επανέλθει στην ευρωζώνη μόνον όταν έχουν εφαρμοστεί οι απαιτούμενες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις». 

Τονίζει μάλιστα, ότι «αυτό θα ήταν ακόμα και σήμερα καλύτερο να γίνει για την Ελλάδα» και ότι η αυστηρή λιτότητα δεν είναι αναγκαία στην περίπτωση εξόδου κάποιας χώρας από το ευρώ, «διότι αν αποχωρήσει κανείς από την ευρωζώνη μπορεί να μην εφαρμόσει την πολιτική αυτή, αφού η ανάκαμψη της οικονομίας χάρη στις χαμηλές ισοτιμίες του νομίσματος θα έλθει από μόνη της». 

Το πρόβλημα της χώρας μας είναι κατά την άποψή του η ανταγωνιστικότητα και «εάν υπάρξει μια νέα δραχμή, αν δηλαδή μπορεί να υποτιμήσει το νόμισμά της, οι επενδύσεις θα αυξηθούν αμέσως». Εάν μάλιστα «γίνει ταυτόχρονα με την αποχώρηση από το ευρώ και την συνεπακόλουθη υποτίμηση της νέας δραχμής και το κούρεμα του χρέους θα υπάρξει αμέσως μια μεγάλη εισροή ξένων κεφαλαίων στην Ελλάδα». 

Επίσης, στη συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο διευθυντής του τμήματος εξωτερικής οικονομίας του Ινστιτούτου Ifο του Μονάχου, επισημαίνει ότι «για βασικά προϊόντα, χωρίς τα οποία η χώρα δεν μπορεί να λειτουργήσει, όπως είναι το πετρέλαιο και τα φάρμακα θα υπάρξει πρόβλημα, γι΄ αυτό θα χρειασθεί την βοήθεια των Ευρωπαίων φίλων της», οι οποίοι και θα την έδιναν, αφού «θα ήταν μια συμφωνία η οποία βασίζεται στην αμοιβαιότητα». 

Παραδέχεται μεν ότι κατάσταση θα είναι αρχικά δραματική, «αλλά θα γίνουν όλα γρήγορα» και «σε δυο χρόνια θα έχει λειτουργήσει». Κατά την μεταβατική δε φάση θα πρέπει να υπάρξει ένα πρόγραμμα, οπότε «θα είναι αναγκαίο να χορηγηθούν δάνεια» να βρεθούν «κάποιες λύσεις, όπως είναι η βοήθεια εκτάκτου ανάγκης, ώστε να αντιμετωπισθούν οι όποιες ελλείψεις». 

Στην ουσία ο Φελμπερμάιερ επαναφέρει το non-paper του Σόιμπλε με ημερομηνία 10 Ιουλίου 2015, το οποίο πρότεινε προς τους "θεσμούς" και την ελληνική κυβέρνηση, κάτι ανάλογο. Ποιά είναι η ουσία της πρότασης; Να διαγραφεί το χρέος με όρους αμοιβαιότητας με τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς και να πάει η Ελλάδα σε "μαλακή" δραχμή προσωρινά. 

Το βασικό ερώτημα είναι το εξής απλό: Και με το καθεστώς κατοχής της πατρίδας μας τι θα γίνει; Με το παρασύνταγμα των 480 μνημονιακών νόμων και μνημονιακών δεσμεύσεων τι θα γίνει; Με λίγα λόγια, ποιός θα αποφασίσει το πώς και τι της διαγραφής του χρέους και της αποχώρησης από το ευρώ; 

Είναι προφανές ότι στη Γερμανία υπάρχουν δεύτερες σκέψεις για την κατάσταση συνολικά της ευρωζώνης και προετοιμάζουν εναλλακτικά σενάρια. Ένα από αυτά είναι η διαγραφή του χρέους αλά Αργεντινή της Ελλάδας και η εισαγωγή μιας "μαλακής" δραχμής με τους όρους κατοχής άθικτους.

Μια τέτοια εναλλακτική προσπαθεί να πετύχει δυο τρυγόνια μ' ένα σμπάρο. Αφενός να κρατήσει την Ελλάδα ως "οικόπεδο" της Γερμανίας και, αφετέρου, να πιέσει τις μεγάλες οικονομίες της ευρωζώνης να προσδεθούν περισσότερο στο άρμα της Γερμανίας. Μια έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη υπό το υφιστάμενο καθεστώς κατοχής της Γερμανίας, θα οδηγούσε στα πρόθυρα κατάρρευσης οικονομίες σαν την Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία. Στην περίπτωση αυτή είτε θα διαλυόταν η ευρωζώνη, είτε οι οικονομίες αυτές θα αναγκάζονταν να προσδεθούν καθαρά στο άρμα της Γερμανίας. 

Όσο για τη "μαλακή" δραχμή που προτείνει ο Φελμπερμάιερ, δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Στη διάρκεια της παλιάς ναζιστική κατοχής η λεηλασία των κατεχομένων χωρών της Ευρώπης δεν έγινε με την επιβολή ενιαίου νομισματικού συστήματος. Οι Γερμανοί είδαν ότι τους συμφέρει να κρατήσουν στην κυκλοφορία υπό τον έλεγχό τους και τα πρώην εθνικά νομίσματα των κατεχομένων χωρών. 

Έτσι στην Ελλάδα εισήγαγαν το Γερμανικό στρατιωτικό μάρκο και παράλληλα τη μεσογειακή δραχμή, της οποίας η ισοτιμία καθοριζόταν αυθαίρετα από τις αρχές κατοχής. Με τον τρόπο αυτό κατόρθωσαν κυριολεκτικά να λεηλατήσουν την οικονομία της Ελλάδας, σε τέτοιο βαθμό που ποτέ δεν θα κατόρθωναν, αν είχαν σε κυκλοφορία μόνο το δικό τους νόμισμα, το μάρκο του Ράιχ. Μια ανάλογη λύση σκέφτονται και τώρα ως εναλλακτικό σχέδιο για την Ελλάδα και την ευρωζώνη.
 dimitriskazakis.blogspot.gr

Η επιταχυνόμενη δημοσκοπική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ αντανακλά απλώς αυτή την πραγματικότητα. Και το πιθανότερο είναι πως θα συνεχιστεί, διότι πολύ δύσκολα η ηγετική ομάδα του Μαξίμου θα προχωρήσει άμεσα, εδώ και τώρα, σε εκλογές για να σώσει το τομάρι της, δηλαδή ό,τι μπορεί να διασωθεί από το κόμμα και την επιρροή του, όπως προτείνουν δειλά-δειλά μερικά στελέχη του...



του Γιώργου Καραμπελιά*

Η δημοσκόπηση της Public Issue,  που αποτυπώνει μάλλον τις τάσεις του εκλογικού σώματος (διότι παραμένει και ένα αδιευκρίνιστο 30% των ψηφοφόρων), αποδίδει την αίσθηση που έχουμε όλοι: Ο Τσίπρας συναγωνίζεται σε δημοτικότητα, πλέον, μόνο τον Καμμένο και τον Μιχαλολιάκο και η εικόνα του επιδεινώνεται ραγδαία. (Από θετικές γνώμες  23%, τον Σεπτέμβριο, έπεσε στο 21% μέσα σε ένα μήνα). Και όπως έχουμε τονίσει επανειλημμένα, όσο παραμένει στην εξουσία  τόσο θα πέφτουν τα ποσοστά του και θα ανεβαίνουν εκείνα της Νέας Δημοκρατίας.

Έτσι, δεδομένου ότι το ανάπηρο ΠΑΣΟΚ – το μεγαλύτερο μέρος της βάσης του οποίου έχει μεταναστεύσει στον ΣΥΡΙΖΑ–  δεν φαίνεται ικανό να ανακάμψει  και να συγκροτήσει έναν δεύτερο πολιτικό πόλο, το πολιτικό σύστημα, μάλλον, κατά την αμέσως επόμενη περίοδο, θα τείνει να προσλάβει μονοπολικά χαρακτηριστικά. Δηλαδή, θα ενισχυθεί ακόμα περισσότερο η Νέα Δημοκρατία, που μπορεί να αποκτήσει και δυναμική αυτοδυναμίας, και απέναντί της θα βρίσκεται ένα κατακερματισμένο πολιτικό σύστημα  με πολλά μικρότερα πολιτικά κόμματα.  Ένα  από αυτά κινδυνεύει να γίνει ήδη από τις προσεχείς εκλογές και  ο…  ΣΥΡΙΖΑ.

Όπως έχουμε αναφέρει  σε πολλές ευκαιρίες μέχρι σήμερα, το σχήμα ενός διπολικού πολιτικού σκηνικού, όπου στον ένα πόλο θα βρίσκεται η Νέα Δημοκρατία και στον άλλο ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι ψευδές και εκφράζει μάλλον τους ευσεβείς πόθους όσων  το… διακινούν.  Διότι, πράγματι, κάθε φορά που υποβάλλαμε σε αυστηρή κριτική τον ΣΥΡΙΖΑ και τα πεπραγμένα του, η συνήθης απάντηση ήταν πως ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί τον μοναδικό  «εναλλακτικό πόλο» απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και, επομένως, σε ένα διπολικό πολιτικό σύστημα, θα είμαστε υποχρεωμένοι να επιλέξουμε τον… Τσίπρα!

Όμως το σχήμα αυτό πάσχει βαθύτατα από πολλές απόψεις. Στην Ελλάδα της πανεθνικής κρίσης, θα τείνει να διαμορφωθεί αναπόφευκτα και ένας πατριωτικός πολιτικός πόλος, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαθέτει ούτε την ιδεολογία ούτε το στελεχικό δυναμικό για να διαδραματίσει έναν τέτοιο ρόλο. Αντίθετα, εκφράζει μια ακραία εθνομηδενιστική και μειοψηφική ιδεολογία.

Έχοντας μάλιστα «αναλάβει» να ολοκληρώσει αυτός , ο «αντιμνημονιακός», τις μνημονιακές πολιτικές, χωρίς να διαθέτει τον χρόνο και τα μεγέθη που διέθετε το ΠΑΣΟΚ για να μετεξελιχθεί, αναπόφευκτα, θα καταρρεύσει σε λιγότερο ή περισσότερο σύντομο χρονικό διάστημα.  Όπως τονίζουμε, urbi et orbi, από τον Ιανουάριο του 2015, το σάλτο του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία ήταν εξ αρχής θνησιγενές, ήταν ένα salto mortale.

Όσο μάλιστα, και με τέτοιου είδους προσχήματα, μπαίνει φραγμός στην όσο το δυνατό ταχύτερη και τελεσφόρα συγκρότηση ενός δημοκρατικού πατριωτικού εναλλακτικού πόλου, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η κατάτμηση των λοιπών πολιτικών δυνάμεων και τόσο μεγαλύτερη η ενίσχυση ενός –παροδικού αλλά πραγματικού–  μονοπολικού συστήματος με επίκεντρο τη Νέα Δημοκρατία και ίσως και η ενίσχυση της Χρυσής Αυγής.

Η επιταχυνόμενη δημοσκοπική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ αντανακλά απλώς αυτή την πραγματικότητα. Και το πιθανότερο είναι πως θα συνεχιστεί, διότι πολύ δύσκολα η ηγετική ομάδα του Μαξίμου θα προχωρήσει άμεσα, εδώ και τώρα, σε εκλογές για να σώσει το τομάρι της, δηλαδή ό,τι μπορεί να διασωθεί από το κόμμα και την επιρροή του, όπως προτείνουν δειλά-δειλά μερικά στελέχη του.

Και αυτό διότι γνωρίζει, κατά βάθος, πως, εάν φύγει από τον κυβερνητικό θώκο, ούτως ή άλλως θα καταρρεύσει. Επομένως, η πιθανότερη εκδοχή είναι η «φυγή προς τα μπρος», που θα την βυθίζει όλο και πιο βαθιά στην ανυποληψία και θα διευρύνεται το διαζύγιο με τους πολίτες της χώρας, ακόμα και τους πρώην ψηφοφόρους της.

Και οι απελπισμένοι τυχοδιώκτες μπορούν να είναι επικίνδυνοι. Γι’ αυτό και όλοι μας πρέπει να τους υπενθυμίζουμε πως υπάρχουν και δικαστήρια –όπως συνέβη και με τους τηλεοπτικούς σταθμούς– και γι’ αυτό καλύτερα να μην αποτολμήσουν άλλα απονενοημένα διαβήματα, όπως τα δοκίμασαν το καλοκαίρι του 2015.

Τα συμπεράσματα αυτής της δημοσκόπησης που αναδημοσιεύουμε θα πρέπει να μας κάνουν να πολλαπλασιάσουμε τις προσπάθειές μας. Το πολιτικό κενό βαθαίνει.
________________________________________________________________
 
Γιώργος Καραμπελιάς είναι συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής, αρθρογραφεί σε εφημερίδες στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Είναι εκδότης και αρχισυντάκτης του διμηνιαίου περιοδικού Άρδην, ιδρυτικό μέλος και επικεφαλής  της Κίνησης Πολιτών Άρδην.

Ο Σεργκέι  Λαβρόφ στη δήλωσή του τόνισε ότι πρέπει να υλοποιηθούν οι αποφάσεις του ΟΗΕ, καθώς μόνο αυτό είναι το πλαίσιο διευθέτησης για μία σταθερή και αποδεκτή λύση για Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους, ενώ από την πλευρά του ο Νίκος Κοτζιάς ευχαρίστησε δημόσια τον Ρώσο ομόλογό του για τη σταθερή στάση της χώρας του στη στήριξη της Κυπριακής Δημοκρατίας....



Τη βούληση για εμβάθυνση των διμερών σχέσεων και ανάπτυξη του πολιτικού διαλόγου στη βάση της αμοιβαίας εμπιστοσύνης, όπως απεικονίζουν οι στενοί δεσμοί των δύο χωρών και λαών, αλλά και όπως επιβεβαιώνει μακροπρόθεσμα σήμερα η υπογραφή του Προγράμματος Διαβουλεύσεων των δύο υπουργείων Εξωτερικών 2017-2019, εξέφρασαν στην κοινή συνέντευξη Τύπου οι υπουργοί Εξωτερικών της Ελλάδας και Ρωσίας, Νίκος Κοτζιάς και Σεργκέι Λαβρόφ.
 
Τονίζοντας τις βαθιές ρίζες που συνδέουν τους δύο λαούς, οι δύο υπουργοί εξήγησαν ότι συζήτησαν για όλα τα ανοιχτά θέματα και συμφώνησαν στη ανάγκη άμεσης εξομάλυνσης της κατάστασης στη Συρία μέσω του τερματισμού των βιαιοτήτων, καθώς και την ανάγκη σταθερότητας και ασφάλειας στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής.

Η Ελλάδα, όπως τόνισε ο κ. Κοτζιάς, προάγει την σταθερότητα στην περιοχή με πρωτοβουλίες στη Μεσόγειο, Μ. Ανατολή και Βαλκάνια.

Σχετικά με το Κυπριακό διατυπώθηκε σύμπτωση απόψεων.

Ο κ. Λαβρόφ τόνισε από την πλευρά του ότι πρέπει να υλοποιηθούν οι αποφάσεις του ΟΗΕ, καθώς μόνο αυτό είναι το πλαίσιο διευθέτησης για μία σταθερή και αποδεκτή λύση για Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους, ενώ από την πλευρά του ο κ. Κοτζιάς ευχαρίστησε δημόσια τον Ρώσο ομόλογό του για τη σταθερή στάση της χώρας του στη στήριξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Παράλληλα ο κ. Κοτζιάς τόνισε την ανάγκη ανοιχτών διαύλων μεταξύ του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας, καθώς και την ανάγκη στην Ευρώπη μίας αρχιτεκτονικής ασφάλειας που θα περιλαμβάνει τη Ρωσία και δεν θα την τοποθετεί απέναντι.

Ο κ. Λαβρόφ εξήρε τη στάση της Ελλάδας ως προς τις σχέσεις της Ρωσίας με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, επισημαίνοντας ότι η χώρα μας τίθεται πάντα υπέρ του διαλόγου και της αναζήτησης λύσεων και όχι της σύγκρουσης.

Συνομιλίες του Ρώσου Υπουργού με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Πρωθυπουργό


Τη βούληση να συνεχιστεί η πολύ στενή συνεργασία ανάμεσα στην Ελλάδα και στη Ρωσία εξέφρασε ο Αλέξης Τσίπρας κατά τη συνάντησή του με τον Σεργκέι Λαβρόφ. Ο πρωθυπουργός μίλησε για βιώσιμη λύση στο Κυπριακό και ζήτησε επικοδομητικές λύσεις στο θέμα της Συρίας και το προσφυγικό.

Η λύση που προτείνει η Ελλάδα είναι μία λύση επιβεβλημένη από το ευρωπαϊκό δίκαιο, τόνισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος στις συνομιλίες που είχε με τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών.

Για πρώτη φορά η ανησυχία των επενδυτών φαίνεται πως είναι μεγαλύτερη για την Ιταλία απ’ ό,τι για την Ελλάδα. Ένας στους δέκα εκτιμούν ότι τους επόμενους 12 μήνες οι Ιταλοί θα βγουν από το ευρώ...


Στην τελευταία έρευνα της εταιρίας συμβούλων Sentix που αφορά στον κίνδυνο εξόδου της Ιταλίας από την ΕΕ αναφέρεται σημερινό δημοσίευμα της Welt. Όπως σημειώνει η γερμανική εφημερίδα σύμδωνα με την Deutsche Welle: «Οι ανησυχίες εντείνονται. Η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης μόλις εκτόπισε την Ελλάδα της διαρκούς κρίσης από την θέση της βασικής προς αποχώρηση υποψήφιας χώρας. Αυτό καταδεικνύουν τα νέα δεδομένα της εταιρίας συμβούλων Sentix η οποία καταμετρά κάθε μήνα τη συνοχή της νομισματικής ένωσης. Σύμφωνα με αυτά, τον Οκτώβριο συνέβη κάτι ανήκουστο: για πρώτη φορά στην ιστορία διεθνείς επενδυτές θεωρούν πιο πιθανή την έξοδο του ιδρυτικού μέλους της ΕΕ από την κοινότητα παρά το Grexit, δηλαδή την έξοδο της Ελλάδας. Οι επενδυτές εκτιμούν στο μεταξύ τον κίνδυνο του Italexit, όπως τον ονομάζουν, στο 9,9% την ώρα που ο κίνδυνος του Grexit βρίσκεται στο 8,5%».

Ανεπανόρθωτο πλήγμα ενδεχόμενη έξοδος της Ιταλίας


Ως βασικοί λόγοι αναφέρονται μεταξύ άλλων η τραγική κατάσταση των ιταλικών τραπεζών, ο κίνδυνος πολιτικής αστάθειας εξαιτίας του επικείμενου δημοψηφίσματος και οι χρόνιες αδυναμίες της ιταλικής οικονομίας.

Τα στοιχεία του Sentix καταγράφουν πόσο πιθανό θεωρούν οι χρηματαγορές το ενδεχόμενο να εγκαταλείψει μια χώρα μέλος της νομισματικής ένωσης το ευρώ σε διάστημα ενός έτους. Σύμφωνα με την Welt «ένα ενδεχόμενο Italexit θα έπληττε ανεπανόρθωτα τη νομισματική ένωση. Η χώρα των 61 εκατομμυρίων κατοίκων συνεισφέρει το 17,5% των κεφαλαίων της ΕΚΤ και συμμετέχει με αντίστοιχα ποσά στα ταμεία διάσωσης, όπως τον ESM και τον EFSF. Συγκριτικά, στην περίπτωση της Ελλάδας το αντίστοιχο μερίδιο ήταν μόλις 2% περίπου. Η νομισματική ένωση θα άντεχε πολύ δύσκολα μια ενδεχόμενη αποχώρηση της τρίτης μεγαλύτερης οικονομίας. ‘Όσο καμία άλλη χώρα η Ιταλία βρίσκεται τώρα στο επίκεντρο της ευρωκρίσης’, λέει ο Μάνφρεντ Χύμπνερ, διευθύνων σύμβουλος της Sentix, εκτιμώντας ότι το επικείμενο δημοψήφισμα του Δεκεμβρίου με αντικείμενο τις συνταγματικές αλλαγές αποκτά τεράστια σημασία».
Κώστας Συμεωνίδης/DW 

Όλοι οι στοιχειωδώς μορφωμένοι άνθρωποι σε ολόκληρο τον πλανήτη, γνωρίζουν πως το Αιγαίο πέλαγος, από την χαραυγή της ιστορίας ήταν και παραμένει Ελληνικό. Οι περιστασιακοί κατακτητές ποτέ δεν μπόρεσαν, ούτε πρόκειται να μπορέσουν ποτέ στο μέλλον, αυτό να το αλλάξουν...



του Λεωνίδα Κουμάκη*

Ο ψευτο – σουλτάνος της Άγκυρας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει πρόσφατα καθιερώσει μια επαναλαμβανόμενη και συνεχή αναφορά στα «σύνορα της καρδιάς των Τούρκων», όπως τα καταλαβαίνει ο ίδιος, που δεν ταυτίζονται βέβαια με τα σημερινά φυσικά σύνορα της Τουρκίας προκειμένου να στριμωχτούν σε αυτά και όλες οι νέο-οθωμανικές φαντασιώσεις του. Αυτοδιαφημίζεται μάλιστα, πως τάχα, παραδίδει και «μαθήματα ιστορίας».

Εμείς βέβαια γνωρίζουμε πολύ καλά πως αντί για «μαθήματα ιστορίας» παραδίδει μαθήματα επικίνδυνου λαϊκισμού σε ανιστόρητους και αμόρφωτους ανατολίτες. Γιατί κάθε μορφωμένος άνθρωπος, Τούρκος ή Έλληνας, ασφαλώς και γελάει όταν ακούει τον σύγχρονο Τσαουσέσκου της Τουρκίας να αναφέρεται στα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου ισχυριζόμενος πως «Σε αυτά τα νησιά έχουμε την ιστορία μας, τα μνημεία μας, τα τζαμιά μας!».

Όλοι οι στοιχειωδώς μορφωμένοι άνθρωποι σε ολόκληρο τον πλανήτη, γνωρίζουν πως το Αιγαίο πέλαγος, από την χαραυγή της ιστορίας ήταν και παραμένει Ελληνικό. Οι περιστασιακοί κατακτητές ποτέ δεν μπόρεσαν, ούτε πρόκειται να μπορέσουν ποτέ στο μέλλον, αυτό να το αλλάξουν.

Μήπως, μια και ο κύριος Ερντογάν δείχνει να ενδιαφέρεται για την ιστορία, πρέπει να του θυμίσουμε πως η λέξη Αιγαίο, σύμφωνα με την αθάνατη Ελληνική μυθολογία που μελετάει ολόκληρος ο πλανήτης εδώ και χιλιάδες χρόνια, προέρχεται από τον πατέρα του Θησέα και βασιλιά της Αθήνας Αιγέα ο οποίος έπεσε και πνίγηκε στα νερά του πελάγους από το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο;

Να του θυμίσουμε πως εδώ και 3.000 τουλάχιστον χρόνια πρωτοελληνικοί λαοί όπως Ίωνες, Αχαιοί, Αιολείς και άλλοι, μετέτρεψαν την Μικρά Ασία σε χώρο πολιτικής και πολιτισμικής ανάπτυξης του Ελληνισμού;

Να του θυμίζουμε πως τα τετελεσμένα βίας και γενοκτονίας στα οποία είναι συνηθισμένοι οι πρόγονοι του και δυστυχώς αρκετοί σύγχρονοι του όπως ο ίδιος προσωπικά, δεν αλλοιώνουν ούτε κατ΄ ελάχιστο την πραγματική ιστορία που μοιάζει με την ραδιενέργεια: Εκεί που πιστεύεις πως έσβησε, πως ξεχάστηκε, εκείνη παραμένει ζωντανή και πανίσχυρη!

Αν ο ψευτο – σουλτάνος της Άγκυρας ψάχνει απεγνωσμένα «αποδείξεις» για τον αχαλίνωτο επεκτατισμό του στα τζαμιά που έχτισαν πρόσκαιροι κατακτητές σε ελάχιστα από τα 6.000 νησιά και βραχονησίδες που βρίσκονται στον Ελλαδικό χώρο, τι πρέπει να πούμε εμείς για το μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, τον ναό της Αγίας του Θεού Σοφίας που χτίστηκε στην Πόλη του Κωνσταντίνου δέκα ολόκληρους αιώνες πριν εμφανιστούν οι Σελτσούκοι κατακτητές;

Τι θα πρέπει να πούμε για τον Βυζαντινό Ναό της Αγίας Σοφίας στην Νίκαια της Βιθυνίας όπου πραγματοποιήθηκαν η πρώτη Οικουμενική Σύνοδος στις 20 Μαΐου του 325 και η όγδοη Οικουμενική Σύνοδος το έτος 787;

Τι θα πρέπει να πούμε για τον ναό της Αγίας Σοφίας της Τραπεζούντος, η οποία χτίστηκε μεταξύ 1238 και 1263 από τον Μανουήλ Α΄ με ανεκτίμητη και μοναδική ψηφιδωτή και γλυπτή διακόσμηση;

Τι θα πρέπει να πούμε για την Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά, το σύμβολο του Ποντιακού Ελληνισμού εδώ και δεκαεπτά σχεδόν αιώνες, την οποία ίδρυσαν το 386 οι Αθηναίοι μοναχοί Βαρνάβας και Σοφρώνιος σε απάτητες βουνοκορφές του Πόντου;

Τι θα πρέπει να πούμε για το ιερό της Άρτεμις στην Έφεσο, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, τα ερείπια του οποίου θαυμάζουν σήμερα πλήθη που συρρέουν από ολόκληρο τον κόσμο;

Τι θα πρέπει να πούμε για την Καππαδοκία η οποία από τον πρώτο αιώνα π.Χ. αποτελούσε κέντρο του Ελληνισμού; Να θυμηθούμε μήπως την Νικομήδεια της αρχαίας Βιθυνίας, όπου καταγράφεται Ελληνική παρουσία από το 712 π.Χ.; Ή μήπως την Σμύρνη, από τις αρχαιότερες πόλεις της Μεσογείου, η οποία κατοικήθηκε από Ελληνικούς πληθυσμούς εδώ και χιλιάδες χρόνια - μέχρι πρόσφατα;

Μήπως να θυμηθούμε την Αλικαρνασσό, την Προύσα, το Ικόνιο ή την Ανατολική Θράκη στην οποία ο Ελληνικός μύθος της Ηρώς και του Λέανδρου λαμβάνει χώρα στην αρχαία πόλη της Σηστού εδώ και χιλιάδες χρόνια;

Τι θα πρέπει άραγε να πού με για την μαρτυρική Κύπρο, το νησί της Αφροδίτης, καθαρά Ελληνικό από την εποχή του Τρωικού πολέμου; Μήπως άραγε να σας θυμίσουμε πως νοιώθουν οι Τουρκόφωνοι Κύπριοι από τα «αγαθά» που έφερε η επιδρομή σας στο μαρτυρικό νησί;

Τι θα πρέπει να πούμε για την Ίμβρο και την Τένεδο με Ελληνικό πληθυσμό που ξεπερνούσε το 90% όταν σας παραδόθηκαν σαν «δώρο» με την Συνθήκη της Λωζάνης που δεν σας αρέσει σήμερα;

Σ Υ Μ Π Ε Ρ Α Σ Μ Α: Πρέπει επιτέλους να κατανοήσετε πως στα σπλάχνα ολόκληρης της σημερινής Τουρκίας βρίσκονται παντού σπαρμένα αδιάψευστα τεκμήρια Ελληνικού πολιτισμού που άνθησε χιλιάδες χρόνια πριν εμφανιστούν στην περιοχή οι κατακτητές – πρόγονοι σας.

Για ποια ιστορία λοιπόν μας μιλάτε Κύριε Ερντογάν; Για την ιστορία των γενοκτονιών, των σφαγών, της βίας και της απληστίας για πλιάτσικο; Γιατί αυτή ακριβώς είναι η αυθεντική σας ιστορία!

Ε, λοιπόν είναι ώρα να μάθετε και τα σύνορα της δικής μας καρδιάς.

Πρώτα όμως προσπαθήστε να αντιληφθείτε, όσο δύσκολο και αν σας φαίνεται, πως τα σύνορα του διαχρονικού Ελληνισμού, από την εποχή της αρχαιότητας μέχρι σήμερα, δεν έχουν κανένα απολύτως γεωγραφικό όριο. Γιατί το Ελληνικό πνεύμα αγκάλιαζε, αγκαλιάζει και θα αγκαλιάζει πάντοτε κάθε μορφωμένο άνθρωπο, σε κάθε γωνιά του πλανήτη μας.
 Όσον αφορά τα γεωγραφικά σύνορα του σημερινού Ελληνισμού, αν σας δίνουν την εντύπωση μιας εύκολης λείας για το πλιάτσικο που φαίνεται να ονειρεύεστε, ξανασκεφτείτε το καλά.

Γιατί θα πρέπει να γνωρίζετε πως τα σύνορα της καρδιάς των Ελλήνων πάντοτε θα φθάνουν μέχρι την Κόκκινη Μηλιά, τον τόπο που θα ξαναβρεθείτε κάποτε, γιατί όπως λένε οι παραδόσεις μας, και πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θά ῾ναι!

_____________________________________________________________________ 

*Ο Λεωνίδας Κουμάκης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης του Πέρα και στην συνέχεια φοίτησε για δυο χρόνια στο Ζωγράφειο Γυμνάσιο, πριν εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη, λόγω της απέλασης του πατέρα του, το 1964. Στην Ελλάδα τέλειωσε το Γυμνάσιο Παγκρατίου στην Αθήνα και την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα, από το 1967, άρχισε να εργάζεται σε ελληνική βιομηχανία (κλάδος ποτών) στην οποία παρέμεινε επί 30 συνεχή χρόνια και της οποίας διετέλεσε Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής και Διευθυντής Εξαγωγών. Την δεκαετία 2003 - 2013 ασχολήθηκε με έντυπες και ηλεκτρονικές εκδόσεις. Είναι συγγραφέας των βιβλίων «Το Θαύμα – Μια πραγματική ιστορία» (1992) και «Ματιές στις ρίζες του Ελληνισμού» (1997). Τον Δεκέμβριο 1996 κυκλοφόρησε τον σύντομο «Αποχαιρετισμό».

Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση είχε δώσει μεγάλο επικοινωνιακό βάρος στο ζήτημα των τηλεοπτικών αδειών, το μόνο, ίσως, πεδίο που της είχε αφήσει ελεύθερο η τρόικα. Είχε σηκώσει ψηλά το θέμα και είχε κάνει σημαία της το «χτύπημα στη διαπλοκή». Το χρησιμοποιούσε ως αντίβαρο απέναντι στη βάρβαρη νεοφιλελεύθερη πολιτική που ακολουθεί και ως απόδειξη ότι εφαρμόζει εν μέρει τις προεκλογικές της υποσχέσεις... 



του Γιάννη Ανδρουλιδάκη*

Η απόφαση του ΣτΕ για τις τηλεοπτικές άδειες, μάλλον, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο από τη στιγμή που σε προηγούμενη συνεδρίαση του είχε κάνει αποδεκτές τις προσφυγές των καναλιών και δέχτηκε να μπει σε συζήτηση η συνταγματικότητα ή μη του νόμου Παππά. Έτσι δε φάνηκε να αιφνιδιάζεται ούτε η κυβέρνηση , αλλά ούτε και η αξιωματική αντιπολίτευση οι οποίες είχαν ήδη προετοιμάσει τις επόμενες κινήσεις τους.

Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση είχε δώσει μεγάλο επικοινωνιακό βάρος στο ζήτημα των τηλεοπτικών αδειών, το μόνο, ίσως, πεδίο που της είχε αφήσει ελεύθερο η τρόικα. Είχε σηκώσει ψηλά το θέμα και είχε κάνει σημαία της το «χτύπημα στη διαπλοκή». Το χρησιμοποιούσε ως αντίβαρο απέναντι στη βάρβαρη νεοφιλελεύθερη πολιτική που ακολουθεί και ως απόδειξη ότι εφαρμόζει εν μέρει τις προεκλογικές της υποσχέσεις. Πανηγύριζε, γιατί μπήκαν στα κρατικά ταμεία 256 εκατομμύρια ευρώ. Τα σίγουρο είναι ότι δεν ήρθε σε ρήξη με τη διαπλοκή συνολικά, αλλά με ένα μικρό μέρος της. Έτσι ήλπιζε ότι θα γίνει συμπαθητική στο λαό, αφού έχαναν τις άδειες τους τηλεοπτικοί σταθμοί, που είχαν προκαλέσει με την απροκάλυπτη στήριξη των μνημονίων, που γεννήθηκαν και γιγαντώθηκαν μέσα στο τριγωνικό σύστημα διαπλοκής καναλαρχών , πολιτικών και τραπεζιτών. Προσπάθησε, επιπλέον, να βάλει στο παιχνίδι νέους μιντιάρχες που, πιθανώς , θα ήταν πιο φιλικοί προς αυτήν. Προχθές με μια άθλια δήλωση η κυβερνητική εκπρόσωπος κα Γεροβασίλη βγήκε να «κλάψει», γιατί χάθηκαν τα χρήματα με τα οποία θα προσλαμβάνονταν 4000 νοσηλευτές και θα πήγαιναν σε βρεφονηπιακούς σταθμούς 15000 παιδιά. Τέτοια πρόκληση για τα αυτονόητα δικαιώματα των πολιτών από τους υπηρέτες του χειρότερου μνημονίου την ώρα μάλιστα που συζητούν με το ΔΝΤ και την περίπτωση τέταρτου(!!!).

Δηλωτική της πολιτικής της, ωστόσο, ήταν και η στάση της ΝΔ και του αρχηγού της, κ. Μητσοτάκη. Πολέμησαν λυσσαλέα το νόμο Παππά και υπερασπίστηκαν όχι τους εργαζόμενους, που έχαναν τις δουλειές τους από το κλείσιμο των καναλιών, αλλά τους ιδιοκτήτες των σταθμών και τα συμφέροντα τους. Το κόμμα και τα στελέχη του που για 27 χρόνια μαζί με το ΠΑΣΟΚ επέτρεψαν τη δημιουργία, την ανάπτυξη και τη γιγάντωση ενός καθεστώτος ανομίας στο τηλεοπτικό τοπίο και προσωπικά ο ίδιος ο αρχηγός του, για τον οποίο υπάρχουν σκιές για τις σχέσεις του με τη Siemens, δε θα έπρεπε να πανηγυρίζουν. Είναι τουλάχιστον υποκριτικό να ισχυρίζονται ότι υπερασπίστηκαν τη νομιμότητα και τη συνταγματική τάξη εκείνοι που έχουν κουρελιάσει, κατ επανάληψη, το Σύνταγμα και έχουν παίξει επικίνδυνα με τους θεσμούς. Ούτε η Ν.Δ. με τη δοκιμασμένη πολιτική συνταγή της μεταπολίτευσης δικαιούται να εμφανίζεται χωρίς πολιτικό παρελθόν, ούτε ο κ. Μητσοτάκης, ο υπουργός των απολύσεων, μπορεί να έρχεται σαν ένας νέος Μεσσίας.

Η απόφαση του ΣτΕ με ψήφους 14-11 από κάποιους χαρακτηρίζεται οριακή από άλλους δίκαιη και από ορισμένους απαράδεκτη. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό το συντηρητικό δικαστικό σώμα στηρίζει τα συμφέροντα μιας πολιτικοοικονομικής ελίτ που κυβερνά τη χώρα πολλές δεκαετίες. Ας μην ξεχνάμε ότι έβγαλε συνταγματικά τα μνημόνια, τις περικοπές που έχουν γίνει σε μισθούς και συντάξεις, το κλείσιμο της ΕΡΤ κ. α. Αντισυνταγματικό, λοιπόν, θεώρησε και το νόμο Παππά, όχι γιατί χτυπούσε συνολικά τη διαπλοκή, αλλά γιατί έθετε εκτός παιχνιδιού μεγάλα ονόματα που έχουν πρωταγωνιστήσει στην πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας. Ήταν μια ενδοδιαπλεκόμενη κόντρα που για την ώρα αναδεικνύει νικητές τους παλιούς παίκτες, εκείνους που μέχρι προχτές η κυβέρνηση θεωρούσε χαμένους.

Η κυβερνητική αντίδραση στην προαναφερόμενη απόφαση είναι για γέλια και για κλάματα. Σε μια προσπάθεια να ρεφάρει τη ζημιά, αλλά και να δείξει συναίνεση και σεβασμό στις υποδείξεις του ΣτΕ πρότεινε για πρόεδρο του ΕΣΡ τον κ Βύρωνα Πολύδωρα(!!), ο οποίος έχει προκαλέσει δικαιολογημένες αντιδράσεις με τις δηλώσεις του. Τελικά ένα ακόμη δικομματικό παιχνίδι βρίσκεται σε εξέλιξη με συμπαίκτες παλιούς και νέους παράγοντες, οι οποίοι ακουμπούν τα εκατομμύρια τους για την «αντικειμενική ενημέρωση» του ελληνικού λαού(!) και θεατή την κοινωνία, η οποία επιτρέπει να ξεπηδούν για πολλοστή φορά σωτήρες και προστάτες που μιλούν για λογαριασμό της.

Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 6ο Λύκειο Καλαμάτας

Author Name