11/15/16

1339 ΠΟΛΙΤΙΚΗ 1173 ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ 753 ΕΛΛΑΔΑ 682 ΚΟΣΜΟΣ 668 Ε.Ε. 511 ΑΠΟΨΕΙΣ 471 ΚΟΙΝΩΝΙΑ 119 Τουρκία 113 ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ 94 VIDEO 93 ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ 82 ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ 53 ΡΩΣΙΑ 44 Blog συντάκη 44 ΧΡΕΟΣ 41 ΜΜΕ 36 ΣΥΡΙΖΑ 36 Χρήστος Γιανναράς 27 Τράπεζες 26 Τρομοκρατία 24 ΜΝΗΜΟΝΙΑ 23 ΚΥΠΡΟΣ 22 ΕΥΖΩΙΑ 21 Σένγκεν 20 Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ 18 ΣΥΡΙΑ 18 Τηλεοπτικές άδειες 17 ΑΡΙΣΤΕΡΑ 16 ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ 15 MEDIA 11 ΥΠ.ΟΙΚ 10 ΤΡΟΙΚΑ 7 Φορολογία 6 ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ 6 Τρύφων Αλεξιάδης 6 ΥΠ.ΕΞ. 5 ΥΓΕΙΑ 5 Φρανσουά Ολάντ 4 Τράπεζα της Ελλάδας 3 Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης 3 ΧΑΛΚΙΔΑ 2 E.E. 2 Στέλιος Παπαθεμελής 2 ΤΟ ΒΗΜΑ 2 Τάσος Παπαδόπουλος 2 Τσεχία 2 Υπουργικό 2 Φ. Κουβέλης 2 Φιντέλ Κάστρο 2 Φοροαποφυγή 2 Φοροδιαφυγή 1 Ύφεση 1 ΕΛΛΑ 1 Συνθήκη Δουβλίνου 1 ΤΧΣ 1 Τουρκική εισβολή 1 Τσάμηδες 1 Τόρστεν Μπένερ 1 ΥΠ.ΓΕ. 1 ΥΠ.ΕΣ. 1 ΥΠΑΙΘ 1 Φ. Μαστρογιάννη 1 Φάνης Ζουρόπουλος 1 Φασισμός 1 Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ-Docfest 1 Φετουλάχ Γκιουλέν 1 Φράγκος Φραγκούλης

Σε σχέση με το τρίτο τρίμηνο του 2015, το ΑΕΠ στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 1,5%, στην Ευρωζώνη κατά 1,6% και στην «ΕΕ των 28» κατά 1,8%...

 



Ανάπτυξη 0,5% κατέγραψε η ελληνική οικονομία το τρίτο τρίμηνο του 2016, σε σχέση με το προηγούμενο, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα.

Το ίδιο τρίμηνο, το ΑΕΠ στην Ευρωζώνη αυξήθηκε κατά 0,3% και στην «ΕΕ των 28» αυξήθηκε κατά 0,4%.

Σε σχέση με το τρίτο τρίμηνο του 2015, το ΑΕΠ στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 1,5%, στην Ευρωζώνη κατά 1,6% και στην «ΕΕ των 28» κατά 1,8%.

Τα κράτη μέλη που κατέγραψαν τους υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης στην ΕΕ το τρίτο τρίμηνο του 2016, έναντι του προηγούμενου, είναι η Βουλγαρία και η Πορτογαλία (0,8%), και η Κύπρος, η Ισπανία, η Ολλανδία και η Σλοβακία (0,7%). Σε κανένα κράτος μέλος δεν καταγράφηκε ύφεση.

Eφτά χρόνια τώρα, η ελλαδική κοινωνία δίνει την εικόνα τζογαδόρου, που με ψυχοπαθολογική (αυτοκαταστροφική) εμμονή ποντάρει εναλλακτικά στους ίδιους συνεχώς αριθμούς της ρουλέτας, μέχρις ολοκληρωτικής καταστροφής. Kαι η εύκολη δικαιολογία του πεισμωμένου ψηφοφόρου είναι ότι δεν επιλέγει, τιμωρεί...



του Χρήστου Γιανναρά*

Οι δημοσκοπήσεις, αν μπορεί να τις εμπιστευθεί κανείς, δίνουν προβάδισμα εκπληκτικό στη N.Δ. έναντι του κυβερνώντος ΣYPIZA – συντριπτική διαφορά. Tο γεγονός βεβαιώνει αμείωτη την παθογένεια της ελλαδικής κοινωνίας.

Γιατί η προτίμηση της N.Δ., ύστερα από την παταγώδη (της ντροπής) αποτυχία του ΣYPIZA, βεβαιώνει κοινωνική παθογένεια; Διότι, μόλις πριν από ένα χρόνο (Σεπτ. 2015), με τα ίδια ψυχολογικά αντανακλαστικά, δηλαδή με καταφανή πολιτική ακρισία, οι ίδιοι ψηφοφόροι είχαν υπερψηφίσει τον ΣYPIZA, μόνο για να τιμωρήσουν την παταγώδη (της ντροπής) αποτυχία της N.Δ. (θυμηθείτε την υπόθεση Mπαλτάκου, τη νοσηρή και ευτελή καυχησιολογία Σαμαρά κ.ά.π.). Tο 2012, με τα ίδια ψυχολογικά και μόνο αντανακλαστικά, είχε υπερψηφιστεί η N.Δ., για να εκδικηθούν οι ψηφοφόροι την ιλαροτραγωδία της διακυβέρνησης από τον ολίγιστο ΓAΠ, την αμαχητί είσοδο της χώρας στη θανατερή περιπέτεια των «μνημονίων». Tον δε ανεκδιήγητο ΓAΠ είχε εκλέξει ο λαός το 2009, κορυφώνοντας την αυτοκτονική του ακρισία, μόνο για να εκδικηθεί την εξοργιστική παχυδερμική ραστώνη Kαραμανλή του βραχέος.

Eφτά χρόνια τώρα, η ελλαδική κοινωνία δίνει την εικόνα τζογαδόρου, που με ψυχοπαθολογική (αυτοκαταστροφική) εμμονή ποντάρει εναλλακτικά στους ίδιους συνεχώς αριθμούς της ρουλέτας, μέχρις ολοκληρωτικής καταστροφής. Kαι η εύκολη δικαιολογία του πεισμωμένου ψηφοφόρου είναι ότι δεν επιλέγει, τιμωρεί. ΄H ότι δεν έχει άλλη επιλογή μέσα από το υπάρχον κομματικό φάσμα – παραβλέποντας την αποχή, ισχυρότατο μοχλό για ριζικές αλλαγές στο φάσμα.

Eτσι, η σισύφεια μετάβαση από τη Σκύλλα στη Xάρυβδη, η προσχώρηση στη Σκύλλα για να τιμωρηθεί η Xάρυβδη και «τούμπαλιν», συνεχίζεται – κάθε εκλογική αναμέτρηση είναι ένα ακόμη βήμα εγγύτερα προς τον ιστορικό αφανισμό των Eλλήνων. Για «μεταλλαγή τυράννων» μιλούσε ο Παπαδιαμάντης πριν από 124 κιόλας χρόνια, αλλά οι τύραννοι εξασφαλίζουν πάντοτε (συνταγματικά) την ατιμωρησία τους και έχουν επιπλέον προνοήσει να εξαγοράζουν χυδαιότατα τους δικαστές: Oι δικαστικοί είναι οι μόνοι λειτουργοί του κράτους, που αποφασίζουν από μόνοι τους το ύψος των αποδοχών τους!

O πολίτης θέλει να τιμωρήσει τους ετσιθελικά αυτενταγμένους στη σφαίρα της ατιμωρησίας πολιτικούς, να τους τιμωρήσει με τη μόνη εξουσία που διαθέτει: την ψήφο του. Aν οι δικαστικοί είχαν αυτεπαγγέλτως παρέμβει, έστω και μόνο για να καταγγείλουν πατριδοκτόνα κακουργήματα των πολιτικών (όπως ο εξωφρενικός υπερδανεισμός της χώρας για χάρη του πελατειακού - κομματικού κράτους) ίσως η ψήφος των πολιτών να ελευθερωνόταν από την τιμωρητική λογική «το ένα σαΐνι να φάει το άλλο». Nα υπηρετούσε η ψήφος περισσότερο νηφάλιες επιλογές.

Aν οι δημοσκοπήσεις τελικά δικαιωθούν, υπάρχουν κάποιες πιθανότητες (όχι βεβαιότητες) ότι η διαχείριση των οικονομικών από τη N.Δ. θα είναι καλύτερη από αυτήν του ΣYPIZA. Aλλά θα είναι και πάλι μια διαχειριστική πολιτική – δεν διαφαίνεται ούτε ίχνος ετοιμότητας, στο κόμμα της N.Δ., για ουσιαστικές μεταρρυθμιστικές τομές, όσοι εκπροσωπούν αυτό το κόμμα δημόσια είναι ολοφάνερο ότι έχουν νοο-τροπία και παγιωμένους εθισμούς «παίκτη» και μόνο: Tους ενδιαφέρει (ή νομοτελειακά τους συνεπαίρνει) το παιχνίδι της εξουσίας, το πώς θα κατισχύσουν του αντιπάλου, τίποτε άλλο. H κοινωνία και τα προβλήματά της τους αφήνουν (χωρίς να το θέλουν ή να το καταλαβαίνουν) παντελώς αδιάφορους.

Γι’ αυτό και, καλύτερη ή χειρότερη, η διαχειριστική πολιτική πραγματώνεται σε εντελώς άλλο μήκος κύματος από την κοινωνική ανάγκη και προσδοκία, ασκείται η πολιτική ερήμην της κοινωνίας αφού το πολιτικό παιχνίδι είναι αυτοσκοπός. Oταν λέμε στους επαγγελματίες της εξουσίας ότι η κοινωνία έχει ανάγκη από «όραμα», όχι από ταλαντούχους λογιστές, νομίζουν ότι μιλάμε για φανφαρώνικες ηθικολογίες. Mοιάζει να μην καταλαβαίνουν πια ότι ακόμα και η οικονομική ανάπτυξη είναι συνάρτηση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας, συνάρτηση της οργάνωσης του σχολείου και της λειτουργίας των MME.

Tο «όραμα» λοιπόν, να ξεκαθαρίσουμε, δεν έχει την παραμικρή σχέση με το ιδεολόγημα. Tο ιδεολόγημα είναι συνταγή, το όραμα είναι στόχος. Oραμα π.χ. για τον Eλληνα σήμερα είναι να ξαναπιστέψει στον εαυτό του, να πάψει να ντρέπεται για το κράτος του, για τη διεθνή γελοιοποίηση του ιστορικού του ονόματος. Nα βρίσκει χαρά στην καθημερινότητά του, ποιότητα ζωής έστω και χωρίς ευμάρεια. Nα είναι υπούργημα, κοινωνική προσφορά η δημοσιοϋπαλληλία, να είναι καύχημα δημιουργίας και συναρπαστική αναζήτηση πρωτοτυπίας η γεωργική ή κτηνοτροφική παραγωγή, να είναι περιπέτεια για ταλαντούχους ο επιχειρηματικός ανταγωνισμός.

Tέτοιοι στόχοι συνιστούν το «όραμα». Kαι η πραγμάτωσή του δεν είναι συνάρτηση συνταγών, αλλά πολιτικού ταλέντου. H δαιμονική ευφυΐα του Aνδρέα Παπανδρέου κατέδειξε ότι ένα διαφορετικό κοινωνικό «κλίμα», η αλλαγή νοο-τροπίας, τελικά και ένας ριζικός «κοινωνικός μετασχηματισμός» μπορούν να γεννηθούν με κάποια ευρηματικά τεχνάσματα λεκτικά ή και ενδυματολογικά: H απουσία γραβάτας λ.χ. ή το «ζιβάγκο» να γίνονται στοιχεία ταυτότητας (που πολύ κολακεύει) του «αντικονφορμιστή» και «προοδευτικού» πολίτη. H φράση «εδικαιούτο ο κ. τάδε να κάνει ένα δώρο στον εαυτό του, αλλά όχι και πεντακόσια εκατομμύρια», αρκούσε για να εμπεδώσει στις συνειδήσεις σαν αυτονόητη την κλοπή του κοινωνικού χρήματος, αρκεί να υπάρχει «πλαφόν». H άλλη διαβόητη φράση «Tσοβόλα δώσ’ τα όλα», επίσης αρκούσε για να υποβάλει τη βεβαιότητα ότι στο δημόσιο ταμείο κάποιο πλεόνασμα υπάρχει πάντοτε που μπορούν να το διεκδικήσουν τα συνδικαλισμένα συμφέροντα.

Aντίστοιχα ευρήματα θα μπορούσαν, μέσα σε μέρες, να αλλάξουν το κοινωνικό «κλίμα» σε αντίθετη προς τον παπανδρεϊκό αμοραλισμό. Φανταστείτε, για παράδειγμα: Nα αποκλειόταν η παρουσία και δραστηριοποίηση κομματικών νεολαιών στα πανεπιστήμια. Nα εφαρμόζονταν οι συνταγματικές προϋποθέσεις συνδικαλισμού των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα. H αναγνώριση των προϋποθέσεων βουλευτικής ασυλίας να κρίνεται από το «Συμβούλιο της Eπικρατείας» και όχι από τη Bουλή. Oι εκφωνητές, παρουσιαστές και ανταποκριτές της κρατικής τηλεόρασης να φορούν οπωσδήποτε γραβάτα (όπως οι αρεοπαγίτες τήβεννο) και να μιλάνε μεταξύ τους «στον πληθυντικό».
Tέτοιες λεπτομέρειες αλλάζουν το «κλίμα» σε μια κοινωνία, σηματοδοτούν το διαφορετικό στην άσκηση της εξουσίας. Mια κυβέρνηση που θα εξήγγελε αρχαία ελληνικά από το Δημοτικό κιόλας σχολειό, σαν παιχνίδι όχι σαν «μάθημα», θα είχε καθορίσει το επαναστατικό της προφίλ εναργέστερα από κάθε άλλη προγραμματική ρητορεία.

Tο σημερινό κομματικό φάσμα αποκλείει το ριζοσπαστικά καινούργιο. Στην εξουσία εναλλάσσονται το παλιό με το παλιότερο, το χιλιοφθαρμένο με το σάπιο.
 ____________________________________________________
* Ο Χρήστος Γιανναράς γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στα Πανεπιστήμια της Αθήνας, της Βόννης και της Σορβόννης (Παρίσι). Δίδαξε Φιλοσοφία, Πολιτιστική Διπλωματία και Συγκριτική Οντολογία σε πανεπιστήμια της Γαλλίας, της Ελβετίας, της Ελλάδας.
Επιφυλλιδογραφεί σε εφημερίδες παρεμβαίνοντας στην πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα.

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι κάποιοι πρωταγωνιστές της λεγόμενης γενιάς του Πολυτεχνείου έπαιξαν και παίζουν αρνητικό ρόλο στην πολιτική σκηνή κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, υπάρχουν βεβαίως και πολλοί άλλοι οι οποίοι δεν εξαργύρωσαν τον αγώνα τους για μια θέση και αγωνίζονται ακόμα για την εκπλήρωση των ονείρων που είχαν για την κοινωνία και τον τόπο…



του Γιάννη Ανδρουλιδάκη*

Σε λίγα 24ώρα συμπληρώνονται 43 χρόνια από την εξέγερση των φοιτητών στο Πολυτεχνείο , η οποία διέλυσε το φόβο και την απογοήτευση που είχε κυριαρχήσει και σκόρπισε την καταχνιά συμβάλλοντας καταλυτικά στην πτώση της 7χρονης δικτατορίας. Μισό περίπου αιώνα μετά οι εξελίξεις σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο είναι άκρως αρνητικές και βρίσκονται σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από εκείνη που οραματίστηκαν οι φοιτητές . Τα ιδανικά τους , ωστόσο , παραμένουν, νομίζω, επίκαιρα και ο αγώνας τους ζητά επιτακτικά δικαίωση, παρά την αρνητική συγκυρία και παρά την κακοποίηση που δέχτηκαν.

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι κάποιοι πρωταγωνιστές της λεγόμενης γενιάς του Πολυτεχνείου συνέβαλαν σε αυτό. Έπαιξαν αρνητικό ρόλο στην πολιτική σκηνή κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, διοίκησαν, ανέβηκαν σε αξιώματα, αγάπησαν την εξουσία και τη δημοσιότητα, πήραν σημαντικές για τον τόπο αποφάσεις, ψήφισαν μνημόνια και ξεπούλησαν τη χώρα. Υπάρχουν βεβαίως και πολλοί άλλοι οι οποίοι δεν εξαργύρωσαν τον αγώνα τους για μια θέση και αγωνίζονται ακόμα για την εκπλήρωση των ονείρων που είχαν για την κοινωνία και τον τόπο. 43 χρόνια μετά οι μουσάτοι φοιτητές έγιναν ψαρομάλληδες και πέρασαν τα 60. Είναι άδικο να ταυτίσουμε την ιδιοτελή συμπεριφορά συγκεκριμένων προσώπων με μια γενιά και τα ιδεώδη της. Πρέπει να γίνει σαφές ότι οι άνθρωποι ξεπουλιούνται, τα οράματα, όμως, όχι.

Σήμερα η χώρα μας έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους και βρίσκεται αλυσοδεμένη από το ευρώ και τα μνημόνια. Το χάσμα πλουσίων-φτωχών έχει διευρυνθεί, εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας είναι κάτω από το όριο όχι της φτώχειας, αλλά της εξαθλίωσης, η ανεργία καλπάζει , κοινωνικά δικαιώματα που κατακτήθηκαν από την εποχή της γαλλικής επανάστασης χάθηκαν και τα δημόσια αγαθά της υγείας και της παιδείας είναι τα πρώτα θύματα μιας σκληρής νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Οι αποφάσεις του λαού, ακόμη και όταν λαμβάνονται με διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας, δε γίνονται σεβαστές, απειλούνται τα δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών, το κοινοβούλιο έχει μετατραπεί σε υπηρέτη και φερέφωνο των δανειστών και κάποιοι πανηγυρίζουν στις στάχτες μιας καμένης πατρίδας. Σε τέτοιες συνθήκες το σύνθημα για «ψωμί- παιδεία- ελευθερία» όχι μόνο είναι επίκαιρο, αλλά πρέπει να ξαναγίνει κυρίαρχο αίτημα της κοινωνίας.

Ζούμε σε ένα διεθνές περιβάλλον το οποίοι χαρακτηρίζεται από συντηρητική στροφή και παρατηρείται άνοδος των ποσοστών των ναζιστικών , φασιστικών και εθνικιστικών κομμάτων. Η εκλογή του ακροδεξιού Τραμπ στις ΗΠΑ εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο. Η Ευρώπη έχει μετατραπεί σε τσιράκι της Γερμανίας και ταυτόχρονα ταμπουρώνεται στα εθνικά κράτη υψώνοντας τείχη και φράχτες για να μην μολυνθεί από τον «προσφυγικό ιό». Δείχνει το απάνθρωπο και ξενοφοβικό της πρόσωπο την ίδια στιγμή που παιδιά σαν τον Αϊλάν πνίγονται στα νερά της Μεσογείου. Η δημοκρατία στη Γηραιά Ήπειρο στραπατσάρεται και οι εκβιασμοί και οι απειλές είναι στην ημερήσια διάταξη. Οι αγορές και η παγκοσμιοποίηση επιβάλλουν τη θέληση τους , η εκμετάλλευση των ανίσχυρων κρατών από τα ισχυρά είναι νόμος και οι πόλεμοι, η προσφυγιά και οι επεμβάσεις αυξάνονται. Σε έναν τέτοιο κόσμο τα αιτήματα των φοιτητών του Νοέμβρη για ήττα του ιμπεριαλισμού, για ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη , για αυτοδιάθεση των λαών , για προκοπή και εθνική ανεξαρτησία δεν είναι απλά διαχρονικά, αλλά βρίσκονται σε πρώτη προτεραιότητα.

Τα οράματα της γενιάς του Πολυτεχνείου μπορεί κάποια στιγμή να υποχώρησαν και να βρέθηκαν στο περιθώριο. Κάποιοι προσπάθησαν να τα οικειοποιηθούν και άλλοι να μας πείσουν ότι δικαιώθηκαν. Η αλήθεια , εντούτοις, είναι ότι παραμένουν ανεκπλήρωτα. Σήμερα στη μουγκή και θλιμμένη εποχή μας μοιάζουν έτοιμα να εμπνεύσουν ξανά πλατιά στρώματα , τους εργαζόμενους , τους άνεργους, τους απελπισμένους, τους πολίτες που πονάνε ετούτον τον τόπο, την κοινωνία και τις συλλογικές της εκφράσεις και να οδηγήσουν σε νίκη και σε αλλαγή των συσχετισμών υπέρ των πολλών.
* Ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 6ο Λύκειο Καλαμάτας

Author Name

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.