04/26/17

1339 ΠΟΛΙΤΙΚΗ 1175 ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ 755 ΕΛΛΑΔΑ 684 ΚΟΣΜΟΣ 671 Ε.Ε. 515 ΑΠΟΨΕΙΣ 471 ΚΟΙΝΩΝΙΑ 119 Τουρκία 113 ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ 94 VIDEO 93 ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ 82 ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ 53 ΡΩΣΙΑ 44 Blog συντάκη 44 ΧΡΕΟΣ 41 ΜΜΕ 36 ΣΥΡΙΖΑ 36 Χρήστος Γιανναράς 27 Τράπεζες 26 Τρομοκρατία 24 ΜΝΗΜΟΝΙΑ 23 ΕΥΖΩΙΑ 23 ΚΥΠΡΟΣ 21 Σένγκεν 20 Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ 18 ΣΥΡΙΑ 18 Τηλεοπτικές άδειες 17 ΑΡΙΣΤΕΡΑ 16 ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ 15 MEDIA 11 ΥΠ.ΟΙΚ 10 ΤΡΟΙΚΑ 7 Φορολογία 6 ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ 6 Τρύφων Αλεξιάδης 6 ΥΠ.ΕΞ. 5 ΥΓΕΙΑ 5 Φρανσουά Ολάντ 4 Τράπεζα της Ελλάδας 3 Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης 3 ΧΑΛΚΙΔΑ 2 E.E. 2 Στέλιος Παπαθεμελής 2 ΤΟ ΒΗΜΑ 2 Τάσος Παπαδόπουλος 2 Τσεχία 2 Υπουργικό 2 Φ. Κουβέλης 2 Φιντέλ Κάστρο 2 Φοροαποφυγή 2 Φοροδιαφυγή 1 Ύφεση 1 ΕΛΛΑ 1 Συνθήκη Δουβλίνου 1 ΤΧΣ 1 Τουρκική εισβολή 1 Τσάμηδες 1 Τόρστεν Μπένερ 1 ΥΠ.ΓΕ. 1 ΥΠ.ΕΣ. 1 ΥΠΑΙΘ 1 Φ. Μαστρογιάννη 1 Φάνης Ζουρόπουλος 1 Φασισμός 1 Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ-Docfest 1 Φετουλάχ Γκιουλέν 1 Φράγκος Φραγκούλης

Ο ιδεολογικός ορίζοντας της παγκοσμιοποίησης κάλυψε το κενό από την κατάρρευση του διπολικού συστήματος στα τέλη της δεκαετίας 1980-90. Σε αντίθεση με τον πρώτο μεταπολεμικό καπιταλισμό, που είχε αποδεχθεί τις αρχές του Kοινωνικού Kράτους και της κοινωνικής συνοχής, η παγκοσμιοποίηση τις απεμπολεί. Στο κενό τους εισβάλλει το «βρόμικο έργο» της κοινωνικής αποπροστασίας και αποδόμησης...


γράφει ο Κώστας Βεργόπουλος (*)

Ο ιδεολογικός ορίζοντας της παγκοσμιοποίησης κάλυψε το κενό από την κατάρρευση του διπολικού συστήματος στα τέλη της δεκαετίας 1980-90. Σε αντίθεση με τον πρώτο μεταπολεμικό καπιταλισμό, που είχε αποδεχθεί τις αρχές του Kοινωνικού Kράτους και της κοινωνικής συνοχής, η παγκοσμιοποίηση τις απεμπολεί. Sτο κενό τους εισβάλλει το «βρόμικο έργο» της κοινωνικής αποπροστασίας και αποδόμησης..

Το ιδεολογικό στίγμα της παγκοσμιοποίησης δεν παρέπεμψε σε κάποιον πραγματικά νέο ορίζοντα. Μέχρι σήμερα παραμένει στην εμμονική αντιστροφή των όρων της προηγούμενης περιόδου. Τον στόχο της κοινωνικής ενσωμάτωσης και συνοχής έχει αντικαταστήσει αυτός της κοινωνικής αποσάρθρωσης και των κοινωνικών αποκλεισμών.

Ενώ η προηγούμενη εποχή θεωρούσε επιτυχία την ενσωμάτωση κάθε απόκλισης, η σημερινή εποχή επαίρεται για την απόρριψη κάθε απόκλισης στο κοινωνικό περιθώριο. Η εποχή μας όχι μόνο στερείται θετικού ιδεολογικού ορίζοντα, αλλά και η ίδια υπονομεύει τα θεμέλια της δικής της επιτυχίας. Ενόσω η παγκοσμιοποίηση προϋποθέτει την κατάλυση κάθε κοινωνικής συνοχής, το αναπόφευκτο αποτέλεσμα θα είναι η γενικευμένη αστάθεια σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου.

Στην υπόθεση του παγκοσμιοποιημένου και πολυεθνικού συστήματος, οι χώρες δεν θα έπρεπε να σαρώνονται, αλλά αντίθετα να στηρίζονται, αφού σε κάθε περίπτωση αυτές αποτελούν τους πρωταρχικούς και απαράκαμπτους πυλώνες, ακόμη και για την πιο στοιχειώδη παγκόσμια σταθερότητα. Επειτα από τρεις δεκαετίες χωρίς ορατότητα, η παγκοσμιοποίηση φαίνεται να εξαντλεί τα όριά της. Οι μέχρι σήμερα προωθητικοί μηχανισμοί της λειτουργούν ήδη προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Οι διεθνείς κεφαλαιακές ροές προς τις αναδυόμενες περιοχές του πλανήτη δεν παύουν να κάμπτονται. Από το 2012, μάλιστα, οι εκροές κεφαλαίων από αυτές υπερβαίνουν τις εισροές. Ομοίως, το διεθνές εμπόριο, που συνήθως κατέγραφε σαφώς υψηλότερες επιδόσεις από τους ρυθμούς ανάπτυξης της παγκόσμιας οικονομίας, από το 2012 εγκαθίσταται σε επίπεδα αισθητά κατώτερα αυτής.

Η επαγγελόμενη νέα διεθνής τάξη προσκρούει σε εμπόδια που η ίδια εκτρέφει, με συνέπεια να εμφανίζονται σήμερα ως ανερχόμενες δυνάμεις κάθε είδους «αντισυστημικές» διαμαρτυρίες εναντίον των ελίτ που κυβερνούν. Οι «χαμένοι» της παγκοσμιοποίησης επανέρχονται στο προσκήνιο της Ιστορίας. Με την αιφνίδια διακοπή και ανατροπή των χρηματοπιστωτικών ροών και τη δραματική κάμψη δυναμικής του διεθνούς εμπορίου από το 2008 μέχρι σήμερα, επικαιροποιείται ο κίνδυνος της εθνικιστικής συνταγής.

Εάν σήμερα πολλαπλασιάζονται οι ενδείξεις της επερχόμενης νέας παγκόσμιας αναταραχής, αυτό θα έχει τροφοδοτηθεί από τις ακραίες αντιδράσεις στις ακρότητες της παγκοσμιοποίησης κατά την προηγούμενη περίοδο. Κάθε εποχή απορρίπτει στους κύνες τα «ιερά και οσία» της προηγούμενης. Ο,τι καταστέλλεται κατά την προηγούμενη εποχή, επανέρχεται ως προτεραιότητα στην επόμενη.

Η παγκοσμιοποίηση είχε διαβάλει και καταστείλει την έννοια της εθνικής κυριαρχίας, κυρίως της δυνατότητας κάθε χώρας, έθνους, κοινωνίας και κάθε κοινωνικού χώρου να επιλέγουν τον τρόπο προσαρμογής τους στον διεθνή περίγυρό τους. Υπό το άγρυπνο βλέμμα των διεθνών χρηματιστικών αγορών και των αξιολογικών οίκων, τα κράτη αφοπλίστηκαν. Απεμπόλησαν κάθε δυνατότητα άσκησης πολιτικής, είτε νομισματικής είτε δημοσιονομικής, ακόμη και πολιτιστικής. Αδρανοποιήθηκαν και αντί να προστατεύουν τους πολίτες τους από τους κινδύνους των αγορών του χρήματος, τους παραδίδουν σε αυτές με παραπλανητικές επαγγελίες που σήμερα διαψεύδονται.

Όπως σημειώνει ο Γάλλος φιλόσοφος Μισέλ Ονφρέ, «η παγκοσμιοποίηση επαγγελλόταν την ευτυχία για όλους, το τέλος της ανεργίας και της φτώχειας, τη φιλία ανάμεσα στους λαούς, το τέλος των πολέμων και τη διαρκή ειρήνη στον κόσμο». Σήμερα, όλες οι προσδοκίες διαψεύδονται και οι ακρότητες της παγκοσμιοποίησης εκτρέφουν δυνάμεις εξίσου ακραίες προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η μεταβατική περίοδος προς τη μετα-παγκοσμιοποίηση έχει ήδη αρχίσει από το 2009, με την πολιτική της λεγόμενης «ποσοτικής χαλάρωσης» από τον πρόεδρο Ομπάμα.

Νομισματικός πόλεμος

Με αυτήν, ουσιαστικά το δολάριο διολισθαίνει προκειμένου να εξασφαλίζεται η σταθερότητα της αμερικανικής οικονομίας, εις βάρος όμως του υπόλοιπου κόσμου. Στην αυτή επιλογή έχει προβεί η Ευρωζώνη από το 2012, όπως επίσης η Βρετανία, η Κίνα και η Ιαπωνία. Στην ουσία, ο πόλεμος των νομισμάτων, που έχει ήδη αρχίσει, ισοδυναμεί με την ανάδειξη στο προσκήνιο όχι τόσο κάποιων πολυεθνικών μονάδων όσο, κυρίως, των ανταγωνισμών μεταξύ εθνικών οικονομιών, κοινωνιών και χωρών. Ανταγωνισμών για την οικειοποίηση των θέσεων εργασίας: με τη νομισματική διολίσθηση και τον προστατευτισμό. Κάθε γεωγραφική περιοχή του πλανήτη αποβλέπει στην απόσπαση θέσεων εργασίας από τις άλλες, χωρίς ωστόσο να αυξάνεται η συνολική απασχόληση στην υφήλιο.

Η εθνικιστική συνταγή, αντί συνεταιρικής σχέσης με τον υπόλοιπο κόσμο, εγκαθιστά ανταγωνιστική σχέση με αυτόν. Δεν προϋποθέτει τη σταθερότητα του παγκόσμιου συνόλου, αλλά αντίθετα την υπονομεύει περισσότερο από άλλοτε. Η σημερινή άνοδος των εθνικισμών στον πλανήτη δεν αποτελεί «αντισυστημικό» όραμα, αλλά διαιώνιση του ιδεολογικού ελλείμματος της προηγούμενης περιόδου με άλλο τρόπο.

Εάν η ακραία παγκοσμιοποίηση φαίνεται να παραδίδει τη σκυτάλη στον όχι λιγότερο ακραίο εθνικισμό, αυτό δεν προαναγγέλλει καλύτερες μέρες για τις αδύναμες κοινωνικά τάξεις. Αντίθετα, διαιωνίζει την απόγνωσή τους. Είτε με τη διατήρηση σταθερών νομισματικών ισοτιμιών και της «εσωτερικής υποτίμησης», είτε με τη νομισματική υποτίμηση και τους προστατευτισμούς, σε αμφότερες τις περιπτώσεις, το κόστος της προσαρμογής κάθε χώρας επιρρίπτεται αποκλειστικά στον κόσμο της εργασίας.

Ο εθνικισμός δεν αποτελεί εναλλακτική λύση στην παγκοσμιοποίηση, αλλά το αντεστραμμένο είδωλό της, με την αυτή υστερική εμμονή στην πολιτική της κοινωνικής αστάθειας. Άραγε, η Ιστορία είναι υποχρεωμένη να κινείται ανάμεσα σε φάσεις που η κάθε μία αναπαράγει αντεστραμμένες τις ακρότητες της προηγούμενης; Από την ασύδοτη παγκοσμιοποίηση στον ακεραιόφρονα εθνικισμό, με την επίρριψη του κόστους σε κάθε περίπτωση στα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα;

Ακόμη κι αν η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, οι εμπειρίες της θα έπρεπε να διδάσκουν. Η ανθρωπότητα διαθέτει σήμερα γνώση και δυνατότητα προκειμένου να αποφεύγει τις τυφλές ακρότητες με τις εκτός ελέγχου συνέπειες για όλους. Η διεθνής σταθερότητα δεν θα είναι εφικτή ούτε νοητή, ενόσω οι έννοιες της «κοινωνικής συνοχής» και του Κοινωνικού Κράτους διατηρούνται σε διωγμό.
 ________________________________
(*)  Ο Κώστας Βεργόπουλος γεννήθηκε το 1942 στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, οικονομικές και πολιτικές επιστήμες στη Σορβόννη. Διδάκτωρ οικονομικών επιστημών (Doctorat d' Etat) του Πανεπιστημίου της Σορβόννης. Καθηγητής πολιτικής οικονομίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Επισκέπτης καθηγητής σε Πανεπιστήμια της Βόρειας και Νότιας Αμερικής. Διεθνής εμπειρογνώμων στο Ηνωμένα Έθνη και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
πηγή: stavroslygeros.gr

Με δηλώσεις στο ρ/σ «στο Κόκκινο», η υπουργός Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου, παρά τα "ευχολόγια" Γιούνκερ, παραδέχτηκε πως επίκειται νέα μείωση συντάξεων από το 2019, η οποία μάλιστα θα πλήξει περίπου το ένα τρίτο των συνταξιούχων...

 
Συγκεκριμένα, μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο» η υπουργός Εργασίας, Έφη Αχτσιόγλου, αναφέρθηκε στον καθορισμό ανώτατου ορίου απομείωσης της προσωπικής διαφοράς, με το οποίο θα αποφευχθούν μεγάλες μεταβολές στις συντάξεις.

Σύμφωνα με το kerdos.gr, η υπουργός Εργασίας σημείωσε ακόμη ότι «αυτή η αρνητική μεταβολή θα αφορά μόνο τις προσωπικές διαφορές, το ένα τρίτο των συνταξιούχων, δηλαδή περίπου το 30% και πρόκειται για όσους έχουν πάρει συντάξεις, πριν από την ψήφιση του νόμου Κατρούγκαλου και των οποίων η σύνταξη ήταν ελαφρώς αυξημένη σε σχέση με το νέο τρόπο υπολογισμού».

«Αυτό που διαπραγματευόμαστε και νομίζω ότι θα μπορέσουμε να το κερδίσουμε είναι να υπάρξει ένα ποσοστό προστασίας της σύνταξης, δηλαδή ένα ανώτατο όριο απομείωσης της προσωπικής διαφοράς, ώστε να μην υπάρχουν πολύ μεγάλες μεταβολές» πρόσθεσε.

Η κ. Αχτσιόγλου προανήγγειλε την εντατικοποίηση των ελέγχων για την καταπολέμηση της «μαύρης» εργασίας μέσα από τη δράση του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ), που, το τελευταίο διάστημα, έχει αναπτύξει σημαντικές πρωτοβουλίες.

Σύμφωνα με την κ. Αχτσιόγλου, αυτήν τη στιγμή, λειτουργεί ένα ολοκληρωμένο πληροφοριακό σύστημα, το οποίο επιτρέπει να γίνονται πιο στοχευμένοι έλεγχοι.

Υπογράμμισε επίσης ότι θα διενεργούνται έλεγχοι από μεικτά κλιμάκια όχι μόνο από το ΣΕΠΕ, αλλά και από το Σώμα Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος, την Οικονομική Αστυνομία και από το αντίστοιχο όργανο του Ενιαίου Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΦΚΑ).

Παράλληλα, η κ. Αχτσιόγλου προανήγγειλε την άμεση νομοθέτηση της επαναφοράς τόσο της αρχής της ευνοϊκότερης ρύθμισης όσο και της επεκτασιμότητας των κλαδικών συμβάσεων, με ημερομηνία εφαρμογής την 1η Σεπτεμβρίου του 2018.

Επίσης, υπογράμμισε ότι, τελικά, η ελληνική πλευρά πέτυχε να μην υπάρχει διπλασιασμός του ορίου ομαδικών απολύσεων στο 10% από 5% σήμερα, παρά τις σχετικές απαιτήσεις του ΔΝΤ. Αντίστοιχα, αποκρούστηκαν οι απαιτήσεις του Ταμείου για το συνδικαλιστικό νόμο και, συγκεκριμένα, την επαναφορά της ανταπεργίας (lock out).

Ξεκαθάρισε, εξάλλου ότι, αναφορικά με το συνδικαλιστικό νόμο, αυτήν τη στιγμή, δεν θα υπάρξει καμία αλλαγή στο νομικό πλαίσιο για την απεργία, αλλά θα γίνουν αλλαγές στους λόγους απόλυσης των συνδικαλιστών, όπως με την προσθήκη κάποιων ποινικών αδικημάτων.

Μεταξύ άλλων, η υπουργός Εργασίας είπε ότι η ελληνική κυβέρνηση μπόρεσε να επιτύχει μία συμφωνία, «η οποία θα λέει ότι θα ληφθούν μέτρα για μετά το τέλος του προγράμματος, το 2019 και το 2020, αλλά τα μέτρα αυτά θα είναι μηδενικού δημοσιονομικού αντικτύπου».

Ο επικεφαλής της Κομισιόν Ζ. Κ. Γιουνκέρ σε συνέντευξή του στο Euro2day.gr και τη δημοσιογράφο Αγγελική Παπαμιλτιάδου, τόνισε ότι τις θέσεις αυτές παρουσίασε στην Κριστίν Λαγκάρντ κατά τη διάρκεια της τελευταίας συνάντησής τους... 

 

Την ανάγκη να περιγραφούν από το Eurogroup, εντός του Μαΐου, τα μέτρα ελάφρυνσης του ελληνικού δημόσιου χρέους επισημαίνει, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Παράλληλα τονίζει ότι είναι λάθος να επιμένουν οι θεσμοί σε μεγάλες μειώσεις συντάξεις ενώ τονίζει ότι πρέπει να αναγνωριστεί η μεγάλη προσπάθεια της Ελλάδας, τα όρια της κυβέρνησης και το πρωτογενές πλεόνασμα.

Σημείωσε ακόμα ότι δεν πρέπει πλέον «κάποιοι» θεσμοί να επιζητούν μεγάλες περικοπές στις συντάξεις, καθώς οι Έλληνες συνταξιούχοι δεν αντέχουν άλλο και πρόσθεσε ότι είναι επιτακτική ανάγκη να υπάρξει περίγραμμα των μελλοντικών μέτρων για το χρέος στο Eurogroup του Μαΐου και ότι πρέπει να κλείσει η αξιολόγηση μέχρι τότε. Επίσης υποστήριξε ότι το μεγάλο πρωτογενές πλεόνασμα του 2016 πρέπει να αναγνωριστεί από όλους.

Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ αναφέρει ότι όλες οι «σοσιαλδημοκρατίες» έχουν όρια στο τι μέτρα μπορούν να λάβουν, ότι η ελληνική κυβέρνηση κάνει το καλύτερο δυνατό, δεδομένης της εσωτερικής κατάστασης, και ότι η χώρα πρέπει να έχει ίση μεταχείριση με τα άλλα κράτη μέλη της ΕΕ, καθώς στις άλλες χώρες αναγνωρίζεται το εγχώριο πολιτικό γίγνεσθαι στις αποφάσεις που λαμβάνονται. «Έτσι πρέπει να γίνει και με την Ελλάδα» λέει ο Γιούνκερ.

Ο πρόεδρος της Κομισιόν
δίνει μια αινιγματική απάντηση, όταν ερωτάται τι του απάντησε η κυρία Λαγκάρντ για τις περικοπές στις συντάξεις, λέγοντας ότι η αίσθηση που αποκόμισε δεν ήταν εντελώς αντίθετη με τη δική του θέση. Σημειώνει επιπλέον ότι ακόμα δεν γνωρίζει τι ακριβώς στάση θα κρατήσει το ΔΝΤ στο χρέος.

Υποστηρίζει πως τόσο η Κριστίν Λαγκάρντ όσο και «κάποιοι άλλοι», ενώ δέχονται ότι θα υπάρξει ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης τον Μάιο, θεωρούν ότι κάποια «προβλήματα» θα μετατεθούν για αργότερα.

Όσο για τον Αλέξη Τσίπρα, υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να είναι αντικειμενικός στην εκτίμησή του καθώς τον συμπαθεί ως άνθρωπο. Σημειώνει ότι πλέον έχει χτιστεί καλή σχέση μεταξύ τους, η οποία συνεχίζει μέχρι σήμερα.
 

Αναλυτικά η συνέντευξη Γιούνκερ στην Αγγελική Παπαμιλτιάδου

 

Κύριε Πρόεδρε, συναντηθήκατε με την κυρία Λαγκάρντ την Παρασκευή. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα των συζητήσεών σας;

Ζ. Κ. Γιούνκερ: Ηταν μια ανταλλαγή απόψεων (debate), όπως πάντα. Εγώ εξέφρασα τις θέσεις μου. Είπα ότι πρέπει να λήξουμε το ελληνικό θέμα. Θα ήθελα το Eurogroup να λάβει τις τελικές αποφάσεις στις 22 Μαΐου. Μου είπαν -όχι μόνο η κ. Λαγκάρντ- ότι «ναι», είναι στην ίδια γραμμή με αυτή τη θέση, όμως θεωρούν ότι θα υπάρχουν συγκεκριμένα προβλήματα τα οποία πρέπει να αναβληθούν για αργότερα. Εξέφρασα τη θέση ότι δεν πρέπει να υπάρχουν μεγάλες περικοπές στις συντάξεις, όπως θέλουν οι θεσμοί, γιατί μόνο ο φτωχός πληθυσμός της ελληνικής κοινωνίας -οι συνταξιούχοι- είναι αυτοί που υποφέρουν. Πιστεύω ότι όλες αυτές οι προσπάθειες για περικοπές στις συντάξεις δεν λαμβάνουν υπόψη την πρόσφατη απόδοση της ελληνικής οικονομίας. Το πλεόνασμα του 2016 ήταν υψηλότερο από ό,τι ανέμεναν οι θεσμοί. Οχι η Κομισιόν, αλλά κάποιοι άλλοι από τους θεσμούς. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η Ελλάδα κάνει τεράστια προσπάθεια και θα ήταν «κακή θέση» εάν επιμείνουμε σε μεγάλες περικοπές στις συντάξεις. Γιατί στις σοσιαλδημοκρατίες υπάρχει και ένα όριο στις προσπάθειες.

Τα είπατε αυτά στην κυρία Λαγκάρντ;

Ζ. Κ. Γιούνκερ: Ναι, εξήγησα την άποψή μου για την κατάσταση.

Ποια ήταν η απάντησή της;

Ζ. Κ. Γιούνκερ: Ρωτήστε την κυρία Λαγκάρντ.

Ρωτάω εσάς που εκφράσατε τη συγκεκριμένη θέση.

Ζ. Κ. Γιούνκερ: Σας είπα ποια ήταν η θέση μου και δεν μου δόθηκε η εντύπωση ότι η κυρία Λαγκαρντ ήταν εντελώς αντίθετη με αυτό που της έλεγα.

Τι επιζητεί το ΔΝΤ; Θεωρείτε ότι τα επιχειρήματά σας θα εισακουστούν;

Ζ. Κ. Γιούνκερ: Δεν γνωρίζω τα μυστικά του ΔΝΤ, αλλά είμαι πάντοτε αισιόδοξος όσον αφορά στην Ελλάδα.

Ποια είναι η άποψή σας για την ελληνική κυβέρνηση;

Ζ. Κ. Γιούνκερ: Θεωρώ ότι κάνουν το καλύτερο δυνατό, δεδομένης της εσωτερικής κατάστασης στην οποία βρίσκονται, καθώς κάποιος πρέπει να λαμβάνει υπόψη του την εγχώρια κατάσταση στην οποία βρίσκεται η κάθε κυβέρνηση. Αυτό κάνουμε για όλες τις χώρες, αυτό πρέπει να κάνουμε και για την Ελλάδα

Και για τον κ. Τσίπρα τι γνώμη έχετε τώρα;

Ζ. Κ. Γιούνκερ: Δεν είμαι αντικειμενικός όταν μιλάμε για τον Αλέξη Τσίπρα, γιατί τον συμπαθώ ως άνθρωπο. Είχαμε κάποιες δυσκολίες στην αρχή αρχή, αλλά τώρα έχουμε χτίσει μια καλή σχέση, η οποία συνεχίζει να υπάρχει.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ήταν οι δικές σας παρασκηνιακές παρεμβάσεις που έφεραν τη συμφωνία του Eurogroup της Μάλτας. Ισχύει;

Ζ. Κ. Γιούνκερ: Ανέφερα σε αυτούς που κάθονται γύρω από το τραπέζι, σε κάποιους, όχι όλους, ποια ήταν η δική μου εκτίμηση και ότι πρέπει να δώσουμε, πώς να το πω, όχι παρηγοριά στην Ελλάδα αλλά να αναγνωρίσουμε ότι παρά τα όσα υποστήριζαν κάποιες κυβερνήσεις, η Ελλάδα αποδίδει σε μεγάλο βαθμό. Το γεγονός ότι πέτυχε το 2016 ένα πρωτογενές πλεόνασμα τέτοιου ύψους, πρέπει να πω ότι είναι εντυπωσιακό. Ολοι πρέπει να αναγνωρίσουν αυτή την προσπάθεια.

Λένε επίσης ότι οι ισχυροί δεσμοί σας με τα γερμανικά πολιτικά κόμματα έπαιξαν ρόλο στην πρόοδο που σημειώθηκε και στην υποχώρηση της Γερμανίας από τη σκληρή της θέση. Ισχύει;

Ζ. Κ. Γιούνκερ: Προσπάθησα να το κάνω. Εάν πέτυχε, τότε χαίρομαι εκ των υστέρων.

Θεωρείτε ότι θα έχουμε συμφωνία για το χρέος πριν τις γερμανικές εκλογές, ή θα δούμε πάλι μια συμφωνία σε στάδια;

Ζ. Κ. Γιούνκερ: Οσον αφορά στο χρέος πιστεύω ότι δεν πρέπει να έχουμε άλλα «ποιήματα». Ποιήματα πάνω στα ποιήματα. Δεν είναι θέμα συμφωνιών και γραπτών κειμένων μεταξύ των χωρών-μελών. Τα λογικά μέτρα για το χρέος χρειάζονται πάρα πολύ. Δεν νομίζω ότι αυτό μπορεί να γίνει τον Μάιο. Ομως το Eurogroup τον Μάιο πρέπει να δώσει τον σχεδιασμό των μελλοντικών μέτρων ελάφρυνσης.
 
euro2day.gr/Αγγελική Παπαμιλτιάδου

Ερώτηση προς την Κομισιόν κατέθεσε ο ευρωβουλευτής της ΛΑΕ, Νίκος Χουντής, υποστηρίζοντας πως είναι αντίθετα με την κοινοτική νομοθεσία τα προνόμια που δόθηκαν στη Fraport με βάση παλαιότερο βασιλικό διάταγμα...


Ερώτηση προς την Κομισιόν κατέθεσε ο ευρωβουλευτής της ΛΑΕ, Νίκος Χουντής, υποστηρίζοντας πως είναι αντίθετα με την κοινοτική νομοθεσία τα προνόμια που δόθηκαν στη Fraport με βάση παλαιότερο βασιλικό διάταγμα. Όπως υποστηρίζει «η Κομισιόν δεν ήθελε, και ορθά, ούτε να ακούσει για ένταξη του ΟΛΠ στο νόμο 2687/53, που θα έδινε πρόσθετα πλεονεκτήματα και εγγυήσεις στην Κινεζική Cosco»

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το TPP, ο Νίκος Χουντής, στην ερώτησή του, μνημονεύει το Προεδρικό Διάταγμα 27, το οποίο εκδόθηκε στις 7.4.2017 βάσει του ν.2687/53 περί «επενδύσεων και προστασίας κεφαλαίων εξωτερικού» και με το οποίο δίδονται πρόσθετες παροχές και εγγυήσεις στη Fraport, τονίζοντας ότι, «Τέτοιες εγγυήσεις δεν έχουν παρασχεθεί ποτέ μετά την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ, με εξαίρεση ναυτιλιακές επιχειρήσεις, διότι προφανώς παραβιάζουν το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, αφού προσφέρουν ευνοϊκότερο επενδυτικό πλαίσιο σε όσες από τις λεγόμενες «παραγωγικές» επενδύσεις εντάσσονται στον ανωτέρω νόμο σε σχέση με τις υπόλοιπες».

Ο Νίκος Χουντής, καταλήγοντας στην ερώτησή του, ζητά να διερευνηθεί αν η ένταξη της Fraport στον ν.2687/53, που έχει αυξημένη τυπική ισχύ και τα «ευεργετήματα» που αυτή συνεπάγεται, είναι συμβατά με την κοινοτική νομοθεσία.

Σημειώνεται ότι η Κομισιόν, στην περίπτωση πώλησης του ΟΛΠ, όπου επιχειρήθηκε να εφαρμοστεί ο ν.2687/53, απέκλεισε κάθε σχετική σκέψη της τότε κυβέρνησης, με την απόφαση SA.28876 (2012/C) (Επίσημη Εφημερίδα ΕΕ C 301/55, 5.12.2012), τονίζοντας ότι:

«Η απαλλαγή από νομικούς περιορισμούς (αναγκαστική απαλλοτρίωση, επίταξη περιουσιακών στοιχείων, άδεια να προσλαμβάνει αλλοδαπό προσωπικό και εξαγωγή των αποδοχών τους σε ξένο συνάλλαγμα, άδεια επαναπατρισμού δανείων ή μετοχικού κεφαλαίου) θα μπορούσε επίσης στο μέλλον να ευνοήσει τον ΣΕΠ – Σταθμό Εμπορευματοκιβωτίων Πειραιά Α.Ε., θυγατρική της COSCO», γι’ αυτό κρίνει ότι «η προστασία στο πλαίσιο του ειδικού προστατευτικού καθεστώτος για τις ξένες επενδύσεις (Ν. 2687/53) δεν συμβιβάζεται με την εσωτερική αγορά».

Τονίζεται ότι οι ανωτέρω απαλλαγές είναι οι ίδιες με αυτές που έχουν δοθεί στη Fraport πριν από λίγες μέρες, με το ΠΔ 27/2017.

Με αφορμή την κατάθεση της ανωτέρω ερώτησης, ο Νίκος Χουντής έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Ενώ η Κομισιόν δεν ήθελε, και ορθά, ούτε να ακούσει για ένταξη του ΟΛΠ στο νόμο 2687/53, που θα έδινε πρόσθετα πλεονεκτήματα και εγγυήσεις στην Κινεζική Cosco, τώρα κάνει πως δεν έχει αντιληφθεί ότι με το Προεδρικό Διάταγμα 27 του 2017 τα 14 αεροδρόμια που αγόρασε η Γερμανική Fraport εντάσσονται στο ιδιαίτερα προνομιακό καθεστώς του Ν.2687/53, παραβιάζοντας τους κανόνες ανταγωνισμού της ΕΕ.
Επίσης, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ, ως αντιπολίτευση, κατακεραύνωνε την κυβέρνηση Σαμαρά να μην εντάξει την Cosco σε προνομιακό καθεστώς καιυποσχόταν την κατάργηση του Ν.2687/53, ως κυβέρνηση ικανοποιεί πλήρως και την τελευταία απαίτηση της Fraport, της δίνει πρόσθετα προνόμια και εγγυήσεις και είναι η πρώτη κυβέρνηση μετά την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ που εντάσσει στον ν.2687/53, πέρα από τις ναυτιλιακές, και τις λεγόμενες «παραγωγικές» επενδύσεις.

Η ένταξη της Fraport στον νΝ.2687/53 δεν είναι μόνο πράξη χαριστική, παράνομη και πολιτικά καταδικαστέα, αλλά αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ όταν πρόκειται να «ικανοποιήσει» Γερμανούς, είναι πιο πρόθυμη και πιο «αποτελεσματική» ακόμη και από την κυβέρνηση Σαμαρά».
TPP

Την απελευθέρωση της λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων όλες τις Κυριακές του έτους προωθούν οι δανειστές, κατά τις διαπραγματεύσεις για την ολοκλήρωση της β' αξιολόγησης...


Σύμφωνα με πληροφορίες, η κυβέρνηση εξετάζει το ενδεχόμενο να μην αυξήσει τον αριθμό των Κυριακών πέραν των νομοθετημένων οκτώ, αλλά να άρει τους περιορισμούς για τις υπόλοιπες Κυριακές του έτους.

Συγκεκριμένα, το υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης εμφανίζεται διατεθειμένο να παραχωρήσει το δικαίωμα στην τοπική αυτοδιοίκηση να αποφασίζει ανά περιοχή για τις Κυριακές που θα μένουν ανοιχτά τα καταστήματα.

Έτσι, το υπουργείο Οικονομίας αναμένεται να προτείνει την άρση των περιορισμών που ισχύουν σήμερα και με απόφαση του κατά τόπου αρμόδιου αντιπεριφερειάρχη να επιτρέπεται η λειτουργία των καταστημάτων και άλλες Κυριακές του έτους πλην των οκτώ που προβλέπεται από τον νόμο.

Βάσει του νόμου, οι αντιπεριφερειάρχες μπορούσαν να αποφασίζουν για έξτρα Κυριακές μόνο για καταστήματα έως 250 τμ, που όμως δεν ανήκουν σε αλυσίδες, που δεν βρίσκονται σε εκπτωτικά καταστήματα ή δεν έχουν συνεργασία τύπου shop in a shop.

Η πρόταση του υπουργείου Οικονομίας είναι να άρει αυτούς τους περιορισμούς.

Οι πληροφορίες αυτές έχουν προκαλέσει ήδη αντιδράσεις στον εμπορικό κόσμο. Για παράδειγμα, ο Εμπορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης σε ανακοίνωσή του κάνει λόγο για Κερκόπορτα προς την πλήρη απελευθέρωση της λειτουργίας των καταστημάτων όλες τις Κυριακές του χρόνου.

Υπενθυμίζεται ότι οι οκτώ Κυριακές που έχουν νομοθετηθεί είναι: η πρώτη των δύο τακτικών εκπτωτικών περιόδων, δύο στις ενδιάμεσες εκπτωτικές περιόδους, η Κυριακή των Βαΐων, δύο Κυριακές πριν από τα Χριστούγεννα και μία Κυριακή πριν από την Πρωτοχρονιά.

«Κάτω τα χέρια από την Κυριακάτικη αργία» απαντά η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων - ΟΙΥΕ


Οργή και αντιδράσεις προκαλούν δημοσιεύματα που αναφέρουν ότι στο προσχέδιο της συμφωνίας προβλέπεται η λειτουργία των καταστημάτων και τις 52 Κυριακές του χρόνου.

Ειδικότερα, σύμφωνα με την «Καθημερινή», το προσχέδιο των ευρωπαϊκών θεσμών προβλέπει, μεταξύ άλλων, την πλήρη κατάργηση των περιορισμών στη λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές, είτε αυτοί αφορούν στο μέγεθος του καταστήματος είτε στις περιοχές όπου δραστηριοποιούνται.

«Κάτω τα χέρια από την Κυριακάτικη αργία», τονίζει η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδος.

Ολόκληρη η ανακοίνωση της ΟΙΥΕ:
«Όπως αποκαλύπτουν σημερινά δημοσιεύματα του Τύπου, στο προσχέδιο της Συμφωνίας, που απέστειλαν οι δανειστές της χώρας στην κυβέρνηση, διατυπώνεται η απαίτηση για άνοιγμα των καταστημάτων και τις 52 Κυριακές του έτους, σημειώνει σε ανακοίνωσή της η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδος.

Το προσχέδιο προβλέπει την πλήρη κατάργηση των περιορισμών στη λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές, είτε αυτοί αφορούν στο μέγεθος του καταστήματος είτε στις περιοχές όπου δραστηριοποιούνται τα καταστήματα.

Η Ομοσπονδία μας, εδώ και καιρό, είχε προειδοποιήσει ότι η νομοθέτηση των 8 Κυριακών είναι απλά ο προάγγελος της πλήρους νεοφιλελεύθερης απελευθέρωσης της κυριακάτικης λειτουργίας.
Είναι εμφανές ότι οι γνωστοί υποστηρικτές της τρόικας/θεσμών (ΣΕΒ-ΣΕΛΠΕ ΕΛΠΕ -0,38%), με την ανοχή της κυβέρνησης, βάζουν πλάτη υπέρ των μεγάλων εμπορικών ομίλων, των πολυεθνικών και των malls, προκειμένου να τελειώνουν μια και καλή με τους εργαζόμενους και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Η λειτουργία των καταστημάτων και τις 52 Κυριακές θα σημάνει εξόντωση του κλάδου, περισσότερα λουκέτα, περισσότερη ανεργία, περισσότερους μισθούς πείνας στις μεγάλες επιχειρήσεις και τις πολυεθνικές.

Η κυβέρνηση οφείλει να μην μπει καν στη συζήτηση αυτή, ούτε και να "διαπραγματευτεί" ένα μικρότερο συμβιβαστικό "πακέτο" για λιγότερες Κυριακές».

 Αντίθετες ΓΣΕΒΕΕ - ΕΣΕΕ στο κυριακάτικο άνοιγμα των καταστημάτων



Η πλήρης απελευθέρωση της λειτουργίας των καταστημάτων τις Κυριακές αποτελεί θεσμική παρέκκλιση και θα έχει επιπτώσεις στη λειτουργία της αγοράς, υποστηρίζει η η Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδος, με αφορμή τη συζήτηση του θέματος στο πλαίσιο της συμφωνίας με του θεσμούς.

«Η απόφαση του ΣτΕ στην ουσία απαγορεύει στον οποιονδήποτε, είτε λέγεται κυβέρνηση, είτε θεσμοί να αντιμετωπίζουν την ξεχωριστή ημέρα που είναι η Κυριακή, ως μια κοινή καθημερινή. Στο πλαίσιο αυτό, οποιοσδήποτε νόμος απελευθερώσει τις Κυριακές θα είναι εξ ορισμού αντισυνταγματικός και μάλιστα με την βούλα του Ανωτάτου Δικαστηρίου της χώρας που είναι επιφορτισμένο με την ερμηνεία των νόμων» σημειώνει σε δήλωσή του ο πρόεδρος της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου Βασίλης Κορκίδης.

Στην ανακοίνωσή της η ΓΣΕΒΕΕ αναφέρει: «Τη στιγμή που είναι νωπή ακόμη η απόφαση της ολομέλειας του ΣτΕ (100/2017) για την αντισυνταγματικότητα της απόφασης του υφυπουργού Ανάπτυξης Γερ. Γιακουμάτου (Κ1/1119/7-7-2014), για την πιλοτική απελευθέρωση λειτουργίας καταστημάτων τις 52 Κυριακές, σε συγκεκριμένες τουριστικές περιοχές, είναι πρόκληση να επανέρχεται εκβιαστικά, από την πίσω πόρτα, μια ρύθμιση που αποδεδειγμένα είναι κενή περιεχομένου και οδηγεί σε στρεβλώσεις του ανταγωνισμού».

Υποστηρίζει ακόμα ότι δεν υφίσταται καμιά διεθνώς εμπεριστατωμένη μελέτη που να τεκμηριώνει την αναγκαιότητα μιας τέτοιας ρύθμισης, και ότι δεν υπάρχουν ευρήματα για θετικές συνέπειες στην οικονομία, ούτε σχετικά με το επίπεδο τιμών, ούτε με το επίπεδο απασχόλησης, ούτε με τον κύκλο εργασιών και τον αριθμό των επιχειρήσεων.

Χαρακτηρίζει, δε «αναμφίβολα παγκόσμια πατέντα την ιδέα που διακινείται, ότι με δεδομένο το χαμηλότερο εισόδημα των πολιτών- άλλωστε ήδη έχουν συμφωνήσει σε μείωση του αφορολόγητου ορίου για τα επόμενα έτη- θα υπάρξει αύξηση κατανάλωσης και εξ αυτού αύξηση θέσεων εργασίας».

Επίσης σημειώνει ότι «ακόμη και στην περίφημη 2η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ για τον ανταγωνισμό, στην κατάρτιση της οποίας ουδέποτε κληθήκαμε να καταθέσουμε τις προτάσεις μας, δεν υπάρχει ξεκάθαρη διατύπωση για τα πιθανά οφέλη της απελευθέρωσης της λειτουργίας των καταστημάτων. Αντίθετα, υπάρχει πλήθος μελετών που επισημαίνει τους κινδύνους για την ομαλή οικονομική και κοινωνική ζωή, αλλά και την επίδραση που θα έχει ένα τέτοιο μέτρο στον οικογενειακό προγραμματισμό και τη διαχείριση ελεύθερου χρόνου».

Η ΓΣΕΒΕΕ σημειώνει ακόμη, ότι σε εμπειρικό επίπεδο, τα οικονομικά αποτελέσματα στην αγορά από τη λειτουργία των 8 Κυριακών το έτος,  καταδεικνύουν σημαντική κάμψη του κύκλου εργασιών τα χρόνια εφαρμογής του μέτρου, ενώ προσθέτει ότι δεν υπάρχει ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που να ισχύει η καθολική λειτουργία όλων των καταστημάτων όλες τις ημέρες της εβδομάδας.

«Είναι προφανές ότι η στοχοθεσία εκείνων που εισηγούνται ένα τέτοιο μέτρο είναι να μειωθεί περαιτέρω ο αριθμός των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, εις όφελος των ολιγοπωλιακών πολυεθνικών ομίλων. Εκείνων των ομίλων, οι οποίοι, μάλιστα, προκλητικά απαιτούν ευνοϊκότερη μεταχείριση και στο ζήτημα της αναδιάρθρωσης των δανείων, με εξαίρεση των μικρών επιχειρήσεων από την υπαγωγή τους στον εξωδικαστικό μηχανισμό ρύθμιση χρέους.

»Καλούμε την κυβέρνηση να δώσει αυτή τη μάχη χωρίς αστερίσκους και να μην κρυφτεί πίσω από άλλες ενδόμυχες διαπραγματευτικές προθέσεις. Η διαπραγμάτευση για το συγκεκριμένο ζήτημα δεν είναι αδειανό πουκάμισο, αλλά όρος επιβίωσης για εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις και τους εργαζομένους τους, είναι όρος για την ανάκαμψη της οικονομίας σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο» υπογραμμίζει η ΓΣΕΒΕΕ.

Η ΓΣΕΒΕΕ συγκαλεί την Πέμπτη έκτακτη συνεδρίαση του προεδρείου προκειμένου να συντονίσει τις ενέργειές της για το θέμα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ανεξάρτητης Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), στο πρώτο δίμηνο του έτους επιβλήθηκαν μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης σε 33.933 φορολογουμένους με οφειλές άνω των 500 ευρώ...


Με πυρετώδεις ρυθμούς συνεχίζει τις κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων ληξιπρόθεσμων οφειλετών η εφορία, σε μια προσπάθεια να διατηρήσει τη δυναμική των εσόδων, που εμφανίζουν σημάδια κόπωσης.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ανεξάρτητης Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), που φέρνει στο φως της δημοσιότητας η ιστοσελίδα iskra.gr, στο πρώτο δίμηνο του έτους επιβλήθηκαν μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης σε 33.933 φορολογουμένους με οφειλές άνω των 500 ευρώ. Πρόκειται κυρίως για κατασχέσεις από τραπεζικούς λογαριασμούς.

Πέρυσι, στο σύνολο του έτους είχαν πραγματοποιηθεί 140.000 κατασχέσεις. Αυτό σημαίνει ότι έαν διατηρηθεί ο ρυθμός του πρώτου διμήνου του 2017, τότε οι συνολικές κατασχέσεις θα ξεπεράσουν εκείνες του 2016, και ενδεχομένως να υψηλότερες έως 45%.

Οι κατασχέσεις που διενεργούνται από τις εφορίες είναι αποτέλεσμα της υπερφορολόγησης των φορολογουμένων και των επιχειρήσεων που αδυνατούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.
Στο πλαίσιο αυτό, το πρώτο δίμηνο του έτους φορολογούμενοι δεν κατάφεραν να πληρώσουν φόρους 2,6 δισ. ευρώ εκ των οποίων το 1 δισ. ευρώ τον Φεβρουάριο. Συνολικά οι 4 εκατ. φορολογούμενοι με χρέη προς το Δημόσιο χρωστούν περί τα 94 δισ. ευρώ και όπως όλα δείχνουν στο τέλος του έτους τα ληξιπρόθεσμα χρέη θα σπάσουν το φράγμα των 100 δισ. ευρώ, ακολουθώντας τη δυναμική του προηγούμενου έτους.

Είναι ενδεικτικό ότι τα έσοδα που παρουσιάζουν αύξηση στο πρώτο τρίμηνο του έτους είναι αυτά που προέρχονται από παλαιές οφειλές φορολογουμένων και κατασχέσεις. Η εξέλιξη αυτή καταδεικνύει ότι οι φορολογούμενοι επιθυμούν να εξοφλήσουν τους φόρους τους, αλλά αδυνατούν να πληρώσουν σε δύο ή τρεις δόσεις, επιλέγοντας να ενταχθούν στη ρύθμιση των 12 δόσεων. Ειδικότερα και σύμφωνα με τα στοιχεία της ΑΑΔΕ:
  • Σε 873.049 φορολογουμένους έχουν επιβληθεί αναγκαστικά μέτρα είσπραξης. Στο διάστημα Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου το Δημόσιο προχώρησε στην κατάσχεση εις χείρας τρίτων τραπεζικών λογαριασμών, ενοικίων, μισθών και συντάξεων σε 33.943 φορολογουμένους.

  • Σημειώνονται ότι το 2016 επιβλήθηκαν συνολικά 1.602.835 μέτρα αναγκαστικής είσπραξης, με κατασχέσεις, πλειστηριασμούς, υποθήκες και ποινικές διώξεις για απλήρωτους φόρους. Στην πρώτη γραμμή, με βάση τα στατιστικά στοιχεία, βρέθηκαν οι κατασχέσεις εις χείρας τρίτων, που αποτελεί το πιο αποτελεσματικό μέτρο.

  • Οι οφειλέτες στους οποίους η εφορία θα στραφεί το επόμενο διάστημα ανέρχονται σε 1.655.636.

  • Μέσα στους δύο πρώτους μήνες του έτους, οι νέες οφειλές έφτασαν στα 2,619 δισ. ευρώ, καταγράφοντας αύξηση περίπου 1 δισ. ευρώ μέσα σε μόλις ένα μήνα. Από τα 2,6 δισ. ευρώ τα αμιγώς φορολογικά χρέη ανέρχονται σε 1,6 δισ. ευρώ.

  • Παλαιά και νέα ληξιπρόθεσμα χρέη φθάνουν στα 94 δισ. ευρώ. Στόχος της ΑΑΔΕ είναι να εισπραχθούν φέτος περί τα 2,7 δισ. ευρώ από τα παλαιά ληξιπρόθεσμα χρέη.

  • Οι φορολογούμενοι που έχουν οφειλές προς το Δημόσιο ανέρχονται σε 4.052.270 και χρωστούν συνολικά 94 δισ. ευρώ. Δηλαδή σχεδόν ένας στους δύο φορολογουμένους είναι οφειλέτης της εφορίας. Από αυτούς μόλις 69 φυσικά και νομικά πρόσωπα χρωστούν πάνω από 100.000.000 ευρώ έκαστος και συνολικά 28,7 δισ. ευρώ ή το 31% περίπου του συνόλου των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο. Ακόμη, 7.296 οφειλέτες έχουν οφειλές ύψους άνω του 1 εκατ. ευρώ. Οι οφειλέτες με αρχικό ποσό χρέους μεγαλύτερο των 300.000 ευρώ είναι μόλις 16.290 και αντιπροσωπεύουν το 0,4% του συνόλου των φορολογουμένων με ληξιπρόθεσμα χρέη προς το Δημόσιο. Το 83,8% του συνόλου των οφειλετών του Δημοσίου -που αντιστοιχεί σε ένα πλήθος 3.614.047 φυσικών και νομικών προσώπων- χρωστά ποσά οφειλής μέχρι 3.000 ευρώ.
  • iskra.gr

Στις διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τους θεσμούς εστιάζουν τα γερμανικά ΜΜΕ με χαρακτηριστικό το άρθρο της οικονομικής εφημερίδας Handelsblatt με τίτλο «Οι δανειστές θέλουν να ελέγξουν και πάλι την Ελλάδα»...

 
Όπως σημειώνει η εφημερίδα, «τις επόμενες μέρες οι δανειστές της Ελλάδας θα βάλουν το ελληνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων κάτω από το μικροσκόπιο». «Μόνο κατόπιν μίας επιτυχημένης αξιολόγησης θα υπάρξουν νέα δισεκατομμύρια στήριξης. Αυτή είναι και η προϋπόθεση για μια ενδεχόμενη ελάφρυνση χρέους, για την οποία πιέζει εδώ και καιρό η Αθήνα» αναφέρει η Handelsblatt.

Στο μεταξύ, η είδηση της ιδιωτικοποίησης του λιμανιού της Θεσσαλονίκης σχολιάζεται εκτενώς από τα γερμανικά ΜΜΕ. Το ειδησεογραφικό τηλεοπτικό κανάλι N-tv γράφει στην ιστοσελίδα του: «Κονσόρτσιουμ γερμανικής διοίκησης θέλει να αναλάβει το λιμάνι της Θεσσαλονίκης».

Στο δημοσίευμα της εφημερίδας Zeit, υπό τον τίτλο «Σε κονσόρτσιουμ γερμανικής διοίκησης το λιμάνι της Θεσσαλονίκης» ο δημοσιογράφος αναφέρει: «Οι επενδυτές θέλουν να πληρώσουν 232 εκατομμύρια ευρώ για το δεύτερο μεγαλύτερο ελληνικό λιμάνι. Η Ελλάδα θέλει να παραχωρήσει το δικαίωμα εκμετάλλευσης σε ομάδα στην οποία συμμετέχουν και Γερμανοί το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, που θεωρείται στρατηγικά σημαντικό για ολόκληρη τη βαλκανική χερσόνησο. Το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, εκείνο του Πειραιά έχει παραχωρηθεί ήδη στο μεγαλύτερο μέρος του στη κινεζική εταιρεία Cosco. Η γερμανική Fraport ανέλαβε επισήμως τη διαχείριση 14 ελληνικών αεροδρομίων, μεταξύ των οποίων και αυτό της Θεσσαλονίκης. Η παραχώρηση των αδειών εκμετάλλευσης για περισσότερα από 40 χρόνια θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες ιδιωτικοποιήσεις στην υπερχρεωμένη Ελλάδα».
ΑΠΕ

 Για να βγει η ελλαδική κοινωνία από τη ναυτιώδη δίνη της οικονομικής χρεοκοπίας και παντοδαπής καταστροφής θα αρκούσε, ίσως, ένα αισθητά μεγαλύτερο ποσοστό δημοσιογραφίας ανυπότακτης στους νόμους και στη λογική της αγοράς....


 επιφυλλίδα του Χρήστου Γιανναρά (*)

Τα μέσα ενημέρωσης είναι επιχειρήσεις και όπως κάθε επιχείρηση λειτουργούν με τους νόμους της αγοράς και τη λογική της αγοράς. H δημοσιογραφία είναι κοινωνικό λειτούργημα πολιτικής πληροφόρησης και πολιτικού προβληματισμού. H λογική και οι απαιτήσεις των νόμων της αγοράς είναι εξ ορισμού ασυμβίβαστες με τις κοινωνικές απαιτήσεις και τη λογική του δημοσιογραφικού λειτουργήματος. Kι όμως τα δύο δεδομένα, οι δύο αλληλοαποκλειόμενες λογικές και σκοποθεσίες, πρέπει να συμβιβαστούν – δεν γίνεται αλλιώς.

O συμβιβασμός (η επιτυχία του) κρίνεται από το επίπεδο της κατά κεφαλήν καλλιέργειας σε κάθε κοινωνία. Yψηλό επίπεδο καλλιέργειας συντηρεί περισσότερες εκφάνσεις ευσυνείδητης δημοσιογραφίας και ελάχιστους (κοινωνικά περιθωριοποιημένους) συμβιβασμούς με την εμπορική προτεραιότητα του λαϊκισμού: τον εντυπωσιασμό, την υποκίνηση φανατισμών, τον «κιτρινισμό».

Για να βγει η ελλαδική κοινωνία από τη ναυτιώδη δίνη της οικονομικής χρεοκοπίας και παντοδαπής καταστροφής θα αρκούσε, ίσως, ένα αισθητά μεγαλύτερο ποσοστό δημοσιογραφίας ανυπότακτης στους νόμους και στη λογική της αγοράς. Nα επανέρχεται στη δημοσιότητα, συνεχώς και επίμονα, η υπενθύμιση ότι: H οργή για την ανικανότητα και τη διαφθορά του ΣYPIZA, όσο κι αν εμφανίζεται δημοσκοπικά υπέρτερη, δεν αρκεί για την ανάκαμψη της χώρας. Xρειάζεται αντιπρόταση και αντιπρόταση δεν υπάρχει στον πολιτικό ορίζοντα.

Δεν υπάρχει πολιτική αντιπρόταση, διότι τα όσα αντιτάσσει η N.Δ. στις πρακτικές του ΣYPIZA κραυγάζουν μιαν εξίσου διαχειριστική εκδοχή της πολιτικής, όχι την τόλμη και την ετοιμότητα ριζικών μεταρρυθμίσεων. Δέκα χρόνια τώρα δραματικού εφιάλτη και η N.Δ. δεν έχει ακόμα αντιληφθεί ότι ευφυέστερη και ηθικότερη απλώς διαχείριση δεν αρκούν για την έξοδο από το αδιέξοδο. Λένε: «εμείς θα διαπραγματευτούμε καλύτερα, συνεπέστερα, χωρίς καθυστερήσεις και εσωκομματικές αναστολές, θα σκεφτούμε αντίμετρα» – πιστεύουν ότι όλοι στην Eλλάδα πάσχουμε από βαρειά αμνησία.

H χώρα χρειάζεται άλλα υπουργεία, με διαφορετική άρθρωση, δομή και λειτουργία, άλλο κοινοβούλιο, με ρεαλιστικό ρόλο κριτικού ελέγχου των κυβερνήσεων, άλλους όρους λειτουργίας της Δικαιοσύνης και της Δημόσιας Tάξης, ριζικά διαφορετική λογική της Παιδείας. Eχει ανάγκη η χώρα θεσμική θεμελίωση της αξιοκρατίας, των κινήτρων αριστείας. Nα αποβάλει ο Eλλαδίτης την επαρχιώτικη μειονεξία του ξιπασμένου Eυρωλιγούρη και να μπορεί να μετέχει στην ευρωπαϊκή πρωτοπορία κομίζοντας ετερότητα και όχι πιθηκισμούς.

Προϋποθέσεις και κριτήρια για τέτοιες μεταρρυθμιστικές τομές δεν έχει η N.Δ. Διότι δεν έχει, ούτε είχε ποτέ, όραμα κοινωνικό. Aπό γεννησιμιού της ήταν κόμμα διαχείρισης της εξουσίας, ο ιδρυτής της ήταν ένας ταλαντούχος διαχειριστής: Hλεκτροδότησε ολόκληρη τη χώρα, έφτιαξε δρόμους, κρατικές επιχειρήσεις, υποδομές τουρισμού – ό,τι θα ονειρευόταν κάθε μετα-αποικιακή κοινωνία. Oλα μεταπρατικά, αφού την ανάπτυξη, την πρόοδο, τον εκσυγχρονισμό τα εξασφάλιζε το «ανήκομεν εις την Δύσιν». Kόμμα η N.Δ. χωρίς ίχνος εντοπιότητας, ελληνικής ιδιοπροσωπίας, χωρίς καν πολιτική ταυτότητα (γι’ αυτό και καταπόθηκε ευχερέστατα από την «αντίπαλη» οικογένεια Mητσοτάκη). Δημιουργήθηκε για να υπηρετήσει τις φιλοδοξίες και τα διαχειριστικά ταλέντα του ιδρυτή της, τίποτε άλλο.

Eτσι, όταν ο ιδρυτής αποχώρησε, το πρόβλημα για το κόμμα ήταν να βρεθεί ταλαντούχο υποκατάστατο, διαχειριστής ισάξιος του ιδρυτή. Bρέθηκε, αλλά στην αντίπερα όχθη: O Aνδρέας Παπανδρέου αναδείχθηκε ο ανυπέρβλητος ταλαντούχος της διαχειριστικής πολιτικής, αφού διέθετε το επιπλέον ακαταμάχητο προσόν του αδίστακτου αμοραλιστή: O «λαός» εξασφαλίζει στον ηγέτη απεριόριστη τη διαχείριση της εξουσίας, όταν βεβαιωθεί έμπρακτα ότι είναι ο ίδιος «συνδιαχειριστής» αν γίνει πελάτης του ηγέτη. Kαι στον πελάτη «όλα επιτρέπονται».

Kάποια στιγμή, ακόμα και η συγκυβέρνηση των «άσπονδων» (υποτίθεται) αντιπάλων, N.Δ. και ΠAΣOK, θεωρήθηκε αυτονόητη. Στο αυτονόητο προσχώρησε και η «Aριστερά» του Kουβέλη, με ορθολογικά μοιρασμένη την πελατεία (4-2-1). Tελικά, χρειάστηκε μόλις μια ολονύχτια συνεδρίαση του Γιουρογκρούπ, για να προσχωρήσει και η «ριζοσπαστική» Aριστερά, η «αδιάλλακτη», στο στρατόπεδο της διαχειριστικής πανάκειας – να αναδειχθεί και ο Tσίπρας ταλέντο εκπληκτικό του διαχειριστικού «είπα - ξείπα», της πιο αδίστακτης πελατειακής συμφεροντολογνείας.

Tο ακόμα δραματικότερο, κυριολεκτικά απελπιστικό για το μέλλον της ελληνικής παρουσίας στην Iστορία, είναι ότι και οι δύο ασύμβατες λογικές και σκοποθεσίες, των μέσων ενημέρωσης και του δημοσιογραφικού λειτουργήματος, μοιάζουν συμβιβασμένες με τη διαχειριστική εκδοχή της πολιτικής. Kαι η «πετυχημένη» διαχείριση σαν πολιτικός στόχος είναι περίκλειστη αυτάρκεια, αυτοηδονισμός ολιγάρκειας. Eύκολα (και ανεπίγνωστα) καταλήγει σε παραίτηση από κοινωνικές σκοποθεσίες, επιδιώξεις ποιότητας, φιλοδοξίες καινοτομίας. Kατά κανόνα η διαχειριστική πολιτική καταλήγει σε έναν αδιακήρυχτο συνεπή μηδενισμό. Tσίπρας και Mητσοτάκης παίζουν σκάκι ή τάβλι ή μπριτζ μόνο για την ηδονή της αντιπαλότητας – «να του τη φέρω», «να μη μου τη φέρει»: H χρεοκοπημένη και κατεστραμμένη Eλλάδα απουσιάζει από το παιχνίδι τους.

Στον ίδιο διαχειριστικό μηδενισμό είναι βυθισμένο ολόκληρο το κοινοβουλευτικό κομματικό φάσμα. Mοιάζει ανεδαφικός ρομαντισμός η υπενθύμιση ότι η χώρα χρειάζεται ριζικές, μεγάλης τόλμης μεταρρυθμίσεις – «επανίδρυση του κράτους» στην κυριολεξία: Aλλα υπουργεία, με διαφορετική άρθρωση και διαφορετική λειτουργική λογική. Aλλο κοινοβούλιο, με βουλευτές βουλευόμενους, όχι πιόνια που σπανίως τους επιτρέπεται να ψηφίζουν «κατά συνείδηση». Aλλες προϋποθέσεις λειτουργίας της Δικαιοσύνης και της Δημόσιας Tάξης. Pιζικά διαφορετική λογική της Eκπαίδευσης. Θεσμική θεμελίωση αξιοκρατίας, κινήτρων αριστείας.

Tαυτίσαμε τον μηδενισμό με την «πρόοδο» και τον «εκσυγχρονισμό», την πολιτική με τη φτηνή ηδονή της αντιπαλότητας. Oλα πληρώνονται με τον εφιάλτη που ζουν κάποια εκατομμύρια Eλληνες. Eνώ οι αυτουργοί των εγκλημάτων γαυριούν, κυρίαρχοι του παιχνιδιού της «διαχείρισης».
Χρήστος Γιανναράς γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στα Πανεπιστήμια της Αθήνας, της Βόννης και της Σορβόννης. Επιφυλλιδογραφεί σε εφημερίδες παρεμβαίνοντας στην πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα.
πηγή:  yannaras.gr