The Web Only the Antikry

09/25/17

1337 ΠΟΛΙΤΙΚΗ 1168 ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ 749 ΕΛΛΑΔΑ 679 ΚΟΣΜΟΣ 668 Ε.Ε. 510 ΑΠΟΨΕΙΣ 470 ΚΟΙΝΩΝΙΑ 119 Τουρκία 113 ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ 94 VIDEO 93 ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ 81 ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ 53 ΡΩΣΙΑ 44 Blog συντάκη 44 ΧΡΕΟΣ 41 ΜΜΕ 36 ΣΥΡΙΖΑ 36 Χρήστος Γιανναράς 27 Τράπεζες 26 Τρομοκρατία 24 ΜΝΗΜΟΝΙΑ 23 ΚΥΠΡΟΣ 21 ΕΥΖΩΙΑ 21 Σένγκεν 20 Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ 18 ΣΥΡΙΑ 18 Τηλεοπτικές άδειες 17 ΑΡΙΣΤΕΡΑ 16 ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ 15 MEDIA 11 ΥΠ.ΟΙΚ 10 ΤΡΟΙΚΑ 7 Φορολογία 6 ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ 6 Τρύφων Αλεξιάδης 6 ΥΠ.ΕΞ. 5 ΥΓΕΙΑ 5 Φρανσουά Ολάντ 4 Τράπεζα της Ελλάδας 3 Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης 3 ΧΑΛΚΙΔΑ 2 Στέλιος Παπαθεμελής 2 ΤΟ ΒΗΜΑ 2 Τάσος Παπαδόπουλος 2 Τσεχία 2 Υπουργικό 2 Φ. Κουβέλης 2 Φιντέλ Κάστρο 2 Φοροαποφυγή 2 Φοροδιαφυγή 1 E.E. 1 Ύφεση 1 ΕΛΛΑ 1 Συνθήκη Δουβλίνου 1 ΤΧΣ 1 Τουρκική εισβολή 1 Τσάμηδες 1 Τόρστεν Μπένερ 1 ΥΠ.ΓΕ. 1 ΥΠ.ΕΣ. 1 ΥΠΑΙΘ 1 Φ. Μαστρογιάννη 1 Φάνης Ζουρόπουλος 1 Φασισμός 1 Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ-Docfest 1 Φετουλάχ Γκιουλέν 1 Φράγκος Φραγκούλης

Η πρώτη εύκολη εξήγηση είναι ότι οι Γερμανοί ακροδεξιοί «τρύγησαν» τη διάχυτη αντι-μεταναστευτική υστερία. Και όμως αυτό αποτελεί ένα μόνο παράγοντα από τους πολλούς που παίζουν ρόλο...


του Παναγιώτη Μαυροειδή (*)

Τέλος λοιπόν στη λεγόμενη «Γερμανική εξαίρεση» με την θριαμβευτική είσοδο του ακροδεξιού AFD στη Βουλή στις πρόσφατες εκλογές.

Η Süddeutsche Zeitung, χαρακτηρίζει την είσοδο της AfD στη Βουλή «ιστορικό βήμα προς τα πίσω» και σημειώνει ότι «αυτό που έρχεται δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια δοκιμασία για την δημοκρατία μας».

Αποτελεί ωστόσο και δοκιμασία για τις εν πολλοίς εύκολες ερμηνείες που δίνονται στο πολύ ευρύτερο φαινόμενο της ακροδεξιάς ή/και της νεοφασιστικής δεξιάς, ειδικά στα «λίκνα» της αστικής δημοκρατίας, δηλαδή τις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. Από τις ΗΠΑ ως τη Γερμανία και από τη Γαλλία ως τη Σκανδιναβικές χώρες, πνέει ο ίδιος δυσώδης άνεμος.

Η πρώτη εύκολη εξήγηση είναι ότι οι Γερμανοί ακροδεξιοί «τρύγησαν» τη διάχυτη αντι-μεταναστευτική υστερία. Και όμως αυτό αποτελεί ένα μόνο παράγοντα από τους πολλούς που παίζουν ρόλο. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι την πολύ μεγάλη άνοδό τους την πετυχαίνουν στα κρατίδια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, παρά το γεγονός ότι αυτά δεν αποτελούν σημεία προορισμού και εγκατάστασης μεταναστών και προσφύγων, τουλάχιστον στην έκταση που αυτό γίνεται στη Δυτική Γερμανία. Η AfD σημειώνει άνοδο 15,6% στην Ανατολική Γερμανία, ενώ στη Δυτική Γερμανία, σχεδόν τη μισή, για την ακρίβεια 6,5%. Αντίθετα η αριστερή σοσιαλδημοκρατική DeLinke σημειώνει πτώση 6,2% στην Ανατολική Γερμανία και άνοδο 1,4% στη Δυτική Γερμανία.

Τα στοιχεία αυτά φανερώνουν την κοινωνικο-οικονομική ανασφάλεια ως ένα ευρύτερο πεδίο εντός του οποίου αναπτύσσεται η ακροδεξιά μέσω της δημαγωγίας της. Υπάρχουν και άλλες πλευρές ωστόσο. Η AfD είναι με διαφορά κόμμα «αντρών ψηφοφόρων», καθώς ψηφίστηκε –τόσο στην Ανατολική όσο και στη Δυτική Γερμανία– σε ποσοστά σημαντικά υψηλότερα μεταξύ των ανδρών από ό,τι μεταξύ των γυναικών: 27% των ανδρών στην Ανατολική και το 13% στη Δυτική Γερμανία που ψήφισε την AfD, ενώ οι γυναίκες το επέλεξαν σε ποσοστό 17% και 8% αντιστοίχως. Και αυτό παρά το γεγονός ότι η ανεργία και γενικά η κρίση κάθε άλλο παρά πλήττει περισσότερο τους άντρες. Ισχύει ακριβώς το αντίθετο.

Υπάρχουν δύο μύθοι που καταρρέουν εκκωφαντικά.


Ο πρώτος μύθος αφορά αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί ως «αριστερός κοινωνικός αυτοματισμός». Σύμφωνα με αυτόν, η οικονομική κρίση, ή όξυνση των κοινωνικών προβλημάτων και η συνακόλουθη δυσαρέσκεια οδηγούν κατά βάση τον κόσμο προς τα αριστερά. Αρκεί βέβαια οι αριστερές και κομμουνιστικές δυνάμεις να αναδείξουν τα βασικά προβλήματα αποφεύγοντας μάλιστα να τα χρωματίσουν με πολιτικά και ιδεολογικά στοιχεία, καθώς έτσι θα «διασπάσουν το λαό», ο οποίος σχεδόν «εν σώματι», με εξαίρεση «παραπλανημένους» ή «φανατικούς φασίστες», είναι έτοιμος να πορευτεί προς τα αριστερά. Ξεχνούν βέβαια όσοι προβάλουν αυτή την αφελή όσο και επικίνδυνη πολιτικά άποψη ότι τα γυαλιά με την οποία τα μάτια του δήθεν «ενιαίου» λαού κοιτάζουν την πραγματικότητα, τους τα έχει δώσει η ίδια η καπιταλιστική πραγματικότητα που αναπτύσσει συγκεκριμένα κριτήρια και αξίες. Προβλήματα όπως η ανεργία, ναι μεν δεν έχουν χρώμα καθώς πλήττουν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο «δεξιούς» και «αριστερούς», ωστόσο τόσο οι αιτίες τους όσο και το πλαίσιο επίλυσής τους έχουν εντονότατο ταξικό χρώμα. Ως προς αυτό, η ακροδεξιά έχει πλεονέκτημα καθώς ξεκινάει με αφετηρία τις κατεστημένες και εμπεδωμένες αξίες και κριτήρια που αφαιρούν τα ταξικά αίτια των προβλημάτων και εστιάζουν δημαγωγικά όσο και επιδερμικά στην «πολιτική τάξη», στα «κόμματα», στους «ανίκανους πολιτικούς», στους «ξένους», στη «διαφθορά» ή γενικά και αόριστα στην «παγκοσμιοποίηση». Τα πανιά της ακροδεξιάς έτσι και αλλιώς το φουσκώνει η ΕΕ φρούριο για τους μετανάστες και συλλέκτης νεκρών προσφύγων στην Μεσόγειο, οι πολεμικές εκστρατείες των ΗΠΑ στο όνομα του θεού (God bless America) ή η δαιμονοποίηση από μεριάς των αστικών κυβερνήσεων και ΜΜΕ των φτωχοδιαβόλων των μεγαλουπόλεων.

Ο δεύτερος μύθος είναι αυτός που θέλει τα ακροδεξιά ή/και νεοφασιστικά κόμματα να συγκεντρώνουν πολυσυλλεκτικά απλά και μόνο ψήφους δυσαρέσκειας υποτιμώντας ότι στον πυρήνα της η υποστήριξή τους, αποτελεί και ορθολογική επιλογή. Τα στοιχεία που συγκροτούν αυτήν την επιλογή χρειάζονται σοβαρή ανάλυση. Συχνά παρατίθενται οι εκφάνσεις ή οι τροφοδοτούσες πηγές της νέο-ακροδεξιάς ιδεολογίας και ρητορικής (αντιμεταναστευτικές θέσεις, ξενοφοφία, ισλαμοφοβία κλπ), με υποτίμηση του ενοποιητικού ιδεολογικού της πυρήνα που συνίσταται στην ανάδειξη του έθνους ως το βασικό ταυτοτικό, ενοποιητικό, υπερταξικό, σχεδόν υπερφυσικό στοιχείο, που υπερβαίνει την πολιτική έννοια με την οποία το νοηματοδότησε η αστική Γαλλική Επανάσταση. Πράγματι, τα ακροδεξιά κόμματα, κατά τεκμήριο περισσότερο πολυσυλλεκτικά σε σχέση με τις νεοφασιστικές οργανώσεις μπορεί να διαφέρουν σε πολλά στοιχεία (όπως στην τοποθέτηση για το κράτος, την ΕΕ, το κοινοβούλιο κ.α.), έχουν όμως ως σταθερή ιδεολογική αφετηρία το έθνος εντός του κράτους που το οριοθετεί και οφείλει να προστατεύει. Η αντιπαράθεση στους πρόσφυγες, μετανάστες, αλλόθρησκους, αλλοεθνείς και γενικά στους «άλλους» ή η αντίθεση στην «παγκοσμιοποίηση», γίνονται από τη σκοπιά του «κινδύνου της αλλοίωσης της εθνικής συνοχής» και των συμφερόντων του έθνους. Ο κομμουνισμός ή/και το εργατικό κίνημα γενικά αποτελούν βεβαίως πρώτιστο εχθρό, ακριβώς επειδή και στο βαθμό που θεωρούν ως βασική πολιτική κατηγορία τις τάξεις και την ταξική διαπάλη.

Αν λοιπόν «φωνάζει» για κάτι η άνοδος της ακροδεξιάς στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, είναι αφενός η υποχώρηση της αριστερής, δημοκρατικής και αντικαπιταλιστικής οπτικής και κατεύθυνσης στην επίλυση των βασικών κοινωνικών προβλημάτων (εξ αιτίας του αφελούς «αριστερού αυτοματισμού και της άχρωμης «ενότητας πάνω στο πρόβλημα»), όσο και ο εξορισμός της συνολικής κομμουνιστικής διεθνιστικής προοπτικής για την εργατική χειραφέτηση από την ευρύτερη πολιτική διαπάλη.

Οι πανικόβλητες καταφυγές σε παντρέματα του εθνικού και του ταξικού λόγου, υπεκφεύγοντας της ανάγκης της ηγεμονίας του δεύτερου πάνω στον πρώτο, το μόνο που καταφέρνουν είναι να ενισχύουν την αναπαραγωγή της κυριαρχίας του εθνικού υπερταξικού λόγου. Στο πλαίσιο αυτό εμφανίζονται όλο και πιο συχνά όψεις μιας εθνικιστικής (δήθεν) αριστεράς, που δεν διστάζει να εγκολπώνεται συχνά ακόμη και ορολογία της ακροδεξιάς όπως τον λεγόμενο «εθνομηδενισμό». Τα ρεύματα αυτά κάνουν εκλεκτική επίκληση στοιχείων της παράδοσης των λαϊκών αγώνων ειδικά στην περίοδο των πολέμων ή της αντιαποικιακής αντιιμπεριαλιστικής πάλης των λαών, αδυνατώντας να δουν την διαφορετικότητα με την οποία τίθεται το εθνικό ζήτημα σήμερα στις ανεπτυγμένες τουλάχιστον χώρες -κυρίως ως πλευρά της διεκδίκησης λαϊκής κυριαρχίας απέναντι στην «απολυταρχική» δράση των ηγεμονικών καπιταλιστικών χωρών και όχι ως αίτημα εθνικής ολοκλήρωσης/απελευθέρωσης ή εθνικής ανεξαρτησίας- σε σχέση με το καθοριστικό που είναι η ταξική κοινωνική απελευθέρωση από τα δεσμά της κεφαλαιοκρατίας. Είναι ενδεικτικό -στο καθ’ ημάς- ότι από την παράδοση του ΕΑΜ προτιμούν να θυμούνται το εσφαλμένο σύνθημα του ΕΑΜ «Ζήτω η Εθνική Ενότητα», παρά το «θέλουμε λεύτερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη η λευτεριά» που τραγουδούσαν με ενθουσιασμό οι μαχητές του.

Συμμετρικό ανάλογο αυτού του τύπου της αριστεράς που αρέσκεται να αυτοχαρακτηρίζεται ως «πατριωτική», αποτελεί η λεγόμενη «πολιτισμική» αριστερά ή οποία σε απόσπαση επίσης από την κεντρικότητα της κοινωνικοταξικής διαπάλης στην καπιταλιστική κοινωνία μεταξύ των βασικών τάξεων (αστικής και εργατικής), περιορίζεται στην υπεράσπιση δικαιωμάτων «πολλαπλών υποκειμένων» και κυρίως ως χωριστών «μειονοτήτων» που παρατίθενται χύδην (εθνικές, θρησκευτικές, σεξουαλικού προσανατολισμού, μετανάστες/πρόσφυγες, γυναίκες/άντρες κλπ). Καθόλου παράξενο αυτού του τύπου η αριστερά βλέπει την μαντήλα ως βασικό αντίπαλό της παρά την ιμπεριαλιστική ληστεία του αραβικού μουσουλμανικού κόσμου. Ούτε είναι τυχαίο ότι συνήθως βρίσκεται στην ουρά του «δημοκρατικού» στρατοπέδου στις καπιταλιστικές χώρες (πχ πίσω από την Κλίντον), οριζόμενη κυρίως ως αριστερά των «ταυτοτήτων» και του κοινωνικού φιλελευθερισμού.

Είναι πραγματικό τραγικό να διαβάζει κανείς ότι η AfD τροφοδοτήθηκε αφενός με κάτι λιγότερο από 2 εκατομμύρια από τη δεξιά Χριστιανοδημοκρατία και την αποχή, αλλά αφετέρου και με μισό εκατομμύριο από τους σοσιαλδημοκράτες και μισό εκατομμύριο από πρώην ψηφοφόρους της DeLinke.

Με αυτή την έννοια, οι επικίνδυνη άνοδος της άκρας δεξιάς ή/και της νεοφασιστικής δεξιάς, δεν είναι καθόλου άσχετη με την απουσία ενός διακριτού πόλου μιας εργατικής κομμουνιστικής αναφοράς που να αντλεί υλικό και ιδέες και να συγκροτεί κοινωνική πρακτική και θεωρία στο καθοριστικό πεδίο της κοινωνικής ταξικής αντιπαράθεσης. Tα καθολικά συμφέροντα της εργατικής τάξης στην εργασία αλλά και σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής και τα πεδία που συγκροτούν την κοινωνική προσωπικότητα κάθε ανθρώπου στη σύγχρονη εποχή ανεξάρτητα από εθνική καταγωγή, φύλο ή θρησκεία, απουσιάζουν εκκωφαντικά από την κυρίαρχη αριστερά στην Ευρώπη. Πολύ δε περισσότερο το ζήτημα της συνολικής εναλλακτικής του κομμουνισμού. Τέτοιο δέος απέναντι στην «αγορά» και τα όργανά της, τύπου ΕΕ!

Το ζητούμενο είναι, αν μη τι άλλο, η έναρξη ενός ουσιαστικού πολιτικού και θεωρητικού διαλόγου ανάμεσα στις διάσπαρτες πρωτοπορίες που σήμερα υπάρχουν σε όλες τις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες όπου ακούγεται ο βαρύς ήχος της ακροδεξιάς και φασιστικής μπότας. Διότι στο εξής ο πολιτικός χρόνος κάθε άλλο παρά θα μετριέται με τα μεσοδιαστήματα τεσσάρων χρόνων από κάλπη σε κάλπη…Όποιος δεν το κατάλαβε, ο Τράμπ δεν αποτελεί κυρίως μια τυχαία και γραφική φιγούρα, αλλά περισσότερο το σύμβολο προς ένα υπεραντιδραστικό καπιταλισμό που μαζί με το κοινωνικό τσαλαπάτημα της εργατικής τάξης θα φοράει επίσης όλο και πιο χακί πολεμικά ή/και μαύρα ρούχα σε διαρκείς επιχειρήσεις μόνιμης «έκτακτης ανάγκης».
___________________________________________

(*) Ο Παναγιώτης Μαυροειδής, είναι κορυφαίο στέλεχος της κομμουνιστικής αριστεράς, μέλος του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και υποψήφιος ευρωβουλευτής και βουλευτής στην Αττική με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αρθρογραφεί στον ιστοχώρο pandiera.gr και άλλες ιστοσελίδες του χώρου..
 (πηγή: pandiera.gr)

Η καγκελάριος της Γερμανίας δηλώνει έτοιμη να κυβερνήσει ενώ αναλαμβάνει την ευθύνη για τις απώλειες και για την άνοδο της ακροδεξιάς...


«Έχουμε την ευθύνη για τον σχηματισμό κυβέρνησης και χωρίς εμάς δεν μπορεί να σχηματισθεί καμία κυβέρνηση». Αυτό δήλωσε η Άνγκελα Μέρκελ για να προσθέσει: «Είμαι η καγκελάριος και αναλαμβάνω την ευθύνη».

Η Άνγκελα Μέρκελ ετοιμάζεται να ξεκινήσει την τέταρτη θητεία της ως καγκελάριος της Γερμανίας. Για τις απώλειες στο χριστιανοδημοκρατικό κόμμα που εκτιμάται πως λαμβάνει ποσοστό κοντά στο 33% και την εκρηκτική άνοδο της ακροδεξιάς που αναδεικνύεται τρίτη πολιτική δύναμη της Γερμανίας δήλωσε πως αναλαμβάνει η ίδια την ευθύνη, καθώς ήδη δέχεται σκληρή κριτική για τα περιθώρια που άφησε η πολιτική της ώστε να εκτιναχθεί η γερμανική ακροδεξιά.

Η Άνια Μπένζε από το Βερολίνο, μεταδίδει: «Η Γερμανία ψήφισε. Χριστιανοδημοκράτες και Χριστιανοκοινωνιστές έχουν και πάλι την πλειοψηφία για να κυβερνήσουν, αν και με μεγάλες απώλειες. Η Άνγκελα Μέρκελ έχει μπροστά της μακρές και δύσκολες συνομιλίες για προχωρήσει στον σχηματισμό λειτουργικής κυβέρνησης. Μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της επόμενης τετραετίας είναι η είσοδος του κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία» στη Βουλή.»
euronews

«Την επόμενη χρονιά θα περάσουν οι ελληνικές τράπεζες τα τεστ αντοχής και γι’ αυτό έχει ενημερωθεί και το ΔΝΤ με σχετική επιστολή του SSM», είπε χαρακτηριστικά Μάριο Ντράγκι... 


O επικεφαλής της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι κατά τη διάρκεια συζήτησης στην Οικονομική και Νομισματική Επιτροπή του Ευρωκοινοβουλίου εξέφρασε τη θέση της ΕΚΤ ότι οι ελληνικές τράπεζες θα περάσουν τα προγραμματισμένα στρες τεστ την επόμενη χρονιά.

«Οι αποφάσεις της ΕΚΤ και του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού λαμβάνονται σε πλήρη ανεξαρτησία. Την επόμενη χρονιά θα περάσουν οι ελληνικές τράπεζες τα τεστ αντοχής και γι’ αυτό έχει ενημερωθεί και το ΔΝΤ με σχετική επιστολή του SSM», είπε χαρακτηριστικά, απαντώντας σε ερώτηση του Γιώργου Κύρτσου σχετικά με το αίτημα του ΔΝΤ περί ανάγκης αξιολόγησης της ποιότητας του ενεργητικού των ελληνικών τραπεζών (Asset Quaity Review).

Σε δεύτερη ερώτηση του ευρωβουλευτή της ΝΔ σχετικά με τις προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες θα ενταχθεί η Ελλάδα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, ο Μ. Ντράγκι επανέλαβε ότι «το σημείο κλειδί» είναι όταν η ΕΚΤ προχωρήσει στην αξιολόγηση της βιωσιμότητας του χρέους. «Αυτή η αξιολόγηση θα καταστεί δυνατή όταν έχουμε περισσότερες και σαφέστερες πληροφορίες για τα μέτρα που θα λάβει το Eurogroup και τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης για τη βιωσιμότητα του χρέους. Σε αυτήν θα πρέπει επίσης να ληφθούν υπόψη οι εξωτερικοί κίνδυνοι. Τότε θα μπορούσε η ΕΚΤ να συζητήσει την ένταξη στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης», κατέληξε ο Μ. Ντράγκι.
πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι κάλπες για το δημοψήφισμα στο βόρειο Ιράκ άνοιξαν. Οι Κούρδοι, αλλά και ολόκληρος ο κόσμος κρατούν την ανάσα τους για τις εξελίξεις... 


Σε εξέλιξη βρίσκεται η ψηφοφορία στο πλαίσιο του δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία, που οργανώνει η Κουρδική Περιφερειακή Κυβέρνηση (KRG) στα βόρεια του Ιράκ, πάρα τους φόβους που εκφράζονται διεθνώς, για τις επιπτώσεις που μπορεί αυτό να έχει στην περιφερειακή ασφάλεια τόσο της περιοχής, όσο και της ευρύτερης Μέσης Ανατολής.

Τα εκλογικά τμήματα άνοιξαν στις 08:00 τοπική ώρα, ενώ θα παραμείνουν ανοιχτά μέχρι τις 18:00. Το τελικό αποτέλεσμα αναμένεται να ανακοινωθεί μέσα σε 72 ώρες.

Στο δημοψήφισμα. το οποίο δεν έχει δεσμευτικό χαρακτήρα, αναμένεται να επικρατήσει με άνεση το «ΝΑΙ» στην ανεξαρτησία.

Το αποτέλεσμά του εκτιμάται ότι θα ενισχύσει διαπραγματευτικά την KRG σχετικά με την άσκηση πιέσεων στην Βαγδάτη, για την διαχείριση των περιοχών που παράγουν πετρέλαιο.
Δεν αναγνωρίζει το δημοψήφισμα η Τουρκία.

Το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας ανακοίνωσε στο μεταξύ ότι δεν αναγνωρίζει το δημοψήφισμα που διεξάγεται στις κουρδικές περιοχές του Ιράκ και ότι το θεωρεί άκυρο.

Το τουρκικό ΥΠΕΞ σημείωσε ότι το δημοψήφισμα θα θέσει σε κίνδυνο την περιφερειακή ασφάλεια και προειδοποίησε η Άγκυρα θα λάβει όλα τα μέτρα εάν αυτό οδηγήσει σε ενέργειες που θα στοχεύσουν την ασφάλεια της Τουρκίας.

Παράλληλα, συνέστησε στους Τούρκους πολίτες που βρίσκονται στις κουρδικές περιοχές του Ιράκ, να τις εγκαταλείψουν το συντομότερο δυνατό, εάν δεν έχουν κάποια υποχρέωση για να παραμείνουν.
Όπως μετέδωσε το NTV η Τουρκία απέκλεισε την είσοδο στην χώρα, από το βόρειο Ιράκ στην συνοριακή διάβαση Χαμπούρ που βρίσκεται στις νοτιοανατολικές περιοχές της, ενώ η διάβαση προς το Ιράκ είναι ακόμη ανοιχτή.

Μια πρώτη πρόβλεψη που φαίνεται ότι θα επιβεβαιωθεί είναι ότι οι διεργασίες σχηματισμού κυβέρνησης θα καθυστερήσουν γιατί οι διαπραγματεύσεις για το κυβερνητικό πρόγραμμα θα είναι δύσκολες και χρονοβόρες, αφού για τους Γερμανούς το πρόγραμμα που συμφωνείται είναι “ιερό” και τηρείται μέχρι κεραίας...


 Οι Γερμανοί εκλογείς έκαναν μια σημαντική στροφή προς τα δεξιά, βάζοντας την άκρα δεξιά στη Βουλή για πρώτη φορά μετά το 1949, για λόγους που έχουν να κάνουν κυρίως με τα εσωτερικά τους ζητήματα, αλλά οι συνέπειες αγγίζουν όλη την Ευρώπη, ιδιαίτερα την Ελλάδα.

Όπως όλα δείχνουν, η κυβέρνηση θα σχηματιστεί με συνεργασία των Χριστιανοδημοκρατών (CDU), των Φιλελεύθερων (Ελεύθεροι Δημοκράτες – FDP) και των Πρασίνων, αφού οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) ανακοίνωσαν ότι δεν πρόκειται να συνεργαστούν και πάλι με την Άνγκελα Μέρκελ.

Το κόμμα του Μάρτιν Σουλτς πλήρωσε ακριβά τη συγκυβέρνηση με τους Χριστιανοδημοκράτες από το 2013 και έχει καταλάβει ότι μόνο η αντιπολίτευση μπορεί να τους διασώσει πολιτικά, παρόλο που η Άνγκελα Μέρκελ θα προτιμούσε τη συνεργασία μαζί τους.

Επιπλέον, εάν σχηματιζόταν και πάλι ο “μεγάλος συνασπισμός” τότε η Ακροδεξιά, το κόμμα “Εναλλακτική για τη Γερμανία” (AfD) που ήρθε τρίτο, θα βρισκόταν στη θέση της αξιωματική ςαντιπολίτευσης και κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο για το γερμανικό κατεστημένο.

Επομένως, “τα κουκιά” βγάζουν μόνο το λεγόμενο “συνασπισμό Τζαμάικα”, ονομασία που προκύπτει από τα χρώματα των τριών κομμάτων τα οποία συνυπάρχουν στη σημαία της μικρής αυτής χώρας της Καραϊβικής: Μαύρο για τους Χριστιανοδημοκράτες, κίτρινο για τους Φιελελεύθερους και Πράσινο για τους “Πράσινους”.
Μια πρώτη πρόβλεψη που φαίνεται ότι θα επιβεβαιωθεί είναι ότι οι διεργασίες σχηματισμού κυβέρνησης θα καθυστερήσουν. Ήδη προεκλογικά ο ηγέτης των Φιελελεύθερων Κρίστιαν Λίντνερ είχε εξηγήσει ότι δεν ήθελε τη συνεργασία με τους Πράσινους, γιατί τους χωρίζει μεγάλη απόσταση σε θέματα όπως το μεταναστευτικό και οι πολιτικές ενέργειας. Είναι λογικό επομένως ότι οι διαπραγματεύσεις για το κυβερνητικό πρόγραμμα θα είναι δύσκολες και χρονοβόρες, αφού για τους Γερμανούς το πρόγραμμα που συμφωνείται είναι “ιερό” και τηρείται μέχρι κεραίας.

Η καθυστέρηση ρίχνει πίσω τις διεργασίες για την αναμόρφωση της ευρωζώνης, οι οποίες περιμένουν τη νέα γερμανική κυβέρνηση για να ξεκινήσουν.

Αλλά και επί της ουσίας, οι διαπραγματεύσεις για τη νέα ευρωζώνη θα είναι εξαιρετικά πιο περίπλοκες, αφού είναι βέβαιο ότι οι Φιλελεύθεροι δεν συμφωνούν με τα γαλλικά σχέδια για τις θεσμικές αλλαγές, σχέδια τα οποία η Άνγκελα Μέρκελ είχε δηλώσει διατεθειμένη να συζητήσει.

Προ δύο τριών μηνών, τα διάφορα λόμπι στις Βρυξέλες είχαν διακρίνει μια σύμπνοια, ή έστω μια διάθεση συμβιβασμού μεταξύ Εμανουέλ Μακρόν και Άνγκελας Μέρκελ πάνω στις βασικές γραμμές των θεσμικών μεταρρυθμίσεων. Έχει γίνει, μάλιστα, αρκετή προεργασία μεταξύ τεχνοκρατών και “δεξαμενών σκέψης” και από τις δύο πλευρές.

Τώρα, όμως, οι χειρισμοί της Άνγκελας Μέρκελ θα έχουν διάφορους περιορισμούς, τόσο λόγω των διαφορετικών απόψεων των κυβερνητικών εταίρων της, όσο και λόγω της ισχυρής παρουσίας στο κοινοβούλιο των ακροδεξιών του AfD, το οποίο έχει ξεκάθαρα αντιευρωπαϊκή ρητορική και στην ουσία θέλει να βγάλει τη Γερμανία από το ευρώ.

Θα είναι δύσκολο να προχωρήσουν τα γαλλικά σχέδια για ευρωπαϊκές επενδύσεις με τους Φιλελεύθερους στην κυβέρνηση αφού οι τελευταίοι πιθανότατα θα υποστηρίξουν τη “γερμανοποίηση” της ευρωζώνης με τη δημιουργία ενός σκληρού πυρήνα υπό γερμανική ηγεμονία.

Για τα ελληνικά ζητήματα, οι εξελίξεις στη Γερμανία προμηνύουν πρόσθετες δυσκολίες.

Το FDP όχι μόνο είναι αντίθετο σε κάθε είδους παραχώρηση ή βοήθεια προς την Ελλάδα, αλλά έχει ταχθεί ανοιχτά υπέρ του Grexit με δηλώσεις του ίδιου του Λίντνερ, ο οποίος λίγες μόλις ημέρες προ των εκλογών είχε δηλώσει σε συνέντευξή του ότι: «θα ήταν πιο ανθρωπιστικό και υποσχόμενο εάν η Ελλάδα έμενε στην Ε.Ε., αλλά με μια νέα δραχμή η οποία θα της επέτρεπε να προχωρήσει σε υποτίμηση».
Για το κόμμα του αποτελούν “κόκκινο πανί” οι συζητήσεις για νέα ελάφρυνση του χρέους, παρότι η ευρωζώνη έχει δεσμευτεί για αυτές με τις συμφωνίες του Eurogroup.

Επιπλέον, το θέμα του μεταναστευτικού φαίνεται ότι ήταν από τους σημαντικότερους παράγοντες που επηρέασαν το αποτέλεσμα καθώς εκφράστηκε δυσαρέσκεια για την πολιτική “ανοιχτές θύρες” της Άνγκελας Μέρκελ. Με τους ακροδεξιούς να φωνάζουν στη Βουλή και τους Φιλελεύθερους να πιέζουν για αυστηρή αντιμετώπιση, το πιθανότερο είναι ότι η Γερμανία θα αρχίσει να κλείνει τις πόρτες, την ίδια στιγμή που θα σκληραίνει τη στάση της έναντι της Τουρκίας, εξελίξεις που μόνο δυσκολίες μπορεί να επιφυλάσσουν για τη χώρα μας η οποία θα κληθεί να πληρώσει τα “σπασμένα”.
Γιώργος Παπαγεωργίου/ert.gr

Author Name

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.