10/03/18

1339 ΠΟΛΙΤΙΚΗ 1173 ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ 753 ΕΛΛΑΔΑ 682 ΚΟΣΜΟΣ 668 Ε.Ε. 511 ΑΠΟΨΕΙΣ 471 ΚΟΙΝΩΝΙΑ 119 Τουρκία 113 ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ 94 VIDEO 93 ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ 82 ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ 53 ΡΩΣΙΑ 44 Blog συντάκη 44 ΧΡΕΟΣ 41 ΜΜΕ 36 ΣΥΡΙΖΑ 36 Χρήστος Γιανναράς 27 Τράπεζες 26 Τρομοκρατία 24 ΜΝΗΜΟΝΙΑ 23 ΚΥΠΡΟΣ 22 ΕΥΖΩΙΑ 21 Σένγκεν 20 Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ 18 ΣΥΡΙΑ 18 Τηλεοπτικές άδειες 17 ΑΡΙΣΤΕΡΑ 16 ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ 15 MEDIA 11 ΥΠ.ΟΙΚ 10 ΤΡΟΙΚΑ 7 Φορολογία 6 ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ 6 Τρύφων Αλεξιάδης 6 ΥΠ.ΕΞ. 5 ΥΓΕΙΑ 5 Φρανσουά Ολάντ 4 Τράπεζα της Ελλάδας 3 Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης 3 ΧΑΛΚΙΔΑ 2 E.E. 2 Στέλιος Παπαθεμελής 2 ΤΟ ΒΗΜΑ 2 Τάσος Παπαδόπουλος 2 Τσεχία 2 Υπουργικό 2 Φ. Κουβέλης 2 Φιντέλ Κάστρο 2 Φοροαποφυγή 2 Φοροδιαφυγή 1 Ύφεση 1 ΕΛΛΑ 1 Συνθήκη Δουβλίνου 1 ΤΧΣ 1 Τουρκική εισβολή 1 Τσάμηδες 1 Τόρστεν Μπένερ 1 ΥΠ.ΓΕ. 1 ΥΠ.ΕΣ. 1 ΥΠΑΙΘ 1 Φ. Μαστρογιάννη 1 Φάνης Ζουρόπουλος 1 Φασισμός 1 Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ-Docfest 1 Φετουλάχ Γκιουλέν 1 Φράγκος Φραγκούλης

Οσοι πολίτες επιμένουν ακόμα στον ρεαλισμό της λογικής εντιμότητας, και όχι στην απάτη των κατά παραγγελία εντυπώσεων, ξέρουν ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας έχει καταρρεύσει. Και ότι η παντομίμα που το συντηρεί δεν θα τολμήσει ποτέ τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για να ξαναλειτουργήσει η ζωή στη χώρα....

 
επιφυλλίδα του Χρήστου Γιανναρά *

Ό​​ποτε κι αν γίνουν οι βουλευτικές εκλογές, όποιο από τα σημερινά κόμματα κι αν τις κερδίσει, όποια «συνεργασία» κομμάτων κι αν αναλάβει να κυβερνήσει, το σίγουρο είναι ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει.

Δογματισμός μια τέτοια απόφανση; Απαισιοδοξία; Αν «δογματίζει» και το θερμόμετρο όταν καταγράφει πυρετό, τότε ναι, είναι δογματικός αφορισμός η ζοφερή πρόβλεψη. Αν «απαισιοδοξεί» όποιος προβλέπει γύψο όταν υπάρχει κάταγμα, ναι, είναι απαισιόδοξη η πρόγνωση μετεκλογικής ακυβερνησίας.

Ας μην ξεχνάμε ότι την ευτελισμένη παντομίμα της «πολιτικής» δεν τη συντηρούν μόνο οι λίγοι, ψυχοπαθολογικά εξαρτημένοι από τα παραισθησιογόνα της εξουσίας. Πίσω από αυτούς υπάρχουν χιλιάδες, ή και εκατοντάδες χιλιάδων, που βιοπορίζονται ή και πλουτίζουν ανενδοίαστα (κερδοσκοπούν - τζογάρουν - ταμαχιάζουν) από το ανήθικο και δυσώδες κομματικό κουκλοθέατρο. Στρατιές δήθεν «δημοσιογράφων» σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα, διαφημιστών, εργολάβων, τυπογράφων, σχεδιαστών, μεσαζόντων, σωματοφυλάκων, νταβατζήδων – χώρια οι στρατιές των χαριστικά διορισμένων στο δημόσιο, προσωρινά ή μόνιμα, για τις ανάγκες της κομματικής ολιγαρχίας και των βίτσιων της.

Πίσω και από αυτές τις εκατοντάδες χιλιάδων υπάρχουν επιπλέον τα εκατομμύρια των «ψεκασμένων»: μάζες που, ακόμα σήμερα, υπαλλάσσουν και εναλλάσσουν την «πολιτική» με το ποδόσφαιρο, φανατίζονται τυφλά με κόμματα ντροπής και παγιωμένου εξευτελισμού, όπως ακριβώς και με «ομάδες» υποδεέστερες κάθε διαβάθμισης.

Συζητούν για κομματικά «στελέχη» και υποψήφιους υπουργούς, όπως διαπληκτίζονται και για ποδοσφαιριστές ή λαϊκούς τραγουδιστές, μόνο με βάση τις εντυπώσεις, τίποτα περισσότερο. Καθόλου τυχαία, οι κομματικοί αρχηγοί εκλέγονται πια με καθολικευμένη (οπαδών και αντιπάλων) ψηφοφορία – η μάζα πανεύκολα ποδηγετείται.

Οσοι πολίτες επιμένουν ακόμα στον ρεαλισμό της λογικής εντιμότητας, και όχι στην απάτη των κατά παραγγελία εντυπώσεων, ξέρουν ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας έχει καταρρεύσει. Και ότι η παντομίμα που το συντηρεί δεν θα τολμήσει ποτέ τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για να ξαναλειτουργήσει η ζωή στη χώρα.

Σίγουρα είναι πολλοί και με ζηλευτές συνθήκες καλοπέρασης όσοι συντηρούν την παντομίμα. Θα πολεμήσουν, με νύχια και με δόντια, κάθε απόπειρα ή και υποψία μεταρρυθμιστικού εγχειρήματος.

Πρώτη από όλους, βέβαια, η σημερινή κυβέρνηση – η λογική και ο ρεαλισμός αποκλείουν το ενδεχόμενο να μεταμορφωθούν μετεκλογικά οι υπάλληλοι των «μνημονίων» σε μεταρρυθμιστές. Το ανάστημά τους μετρήθηκε, είναι δυστυχώς σπιθαμιαίοι. Τους συντήρησε τρία χρόνια στην παντομίμα η απουσία εναλλακτικού ενδεχομένου – η πολιτική αφασία και άπνοια της Ν.Δ. και του «Κέντρου». Στιγματισμένοι πια και με το φτηνιάρικο ξεπούλημα της Μακεδονίας για ψίχουλα νατοϊκής εύνοιας, όσους ψηφοφόρους κι αν εξαγοράσουν, το κόμμα τους έχει βγει οριστικά στο ιστορικό περιθώριο, συνώνυμο της ντροπής.

Δυστυχώς, πικρή αλήθεια, ανίκανη για πολιτικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις αποδείχθηκε και η αξιωματική, ακόμα σήμερα, αντιπολίτευση. Το απέδειξε, «δίχως αιδώ ή λύπην», στο μακρό χρονικό διάστημα των δεκαετιών μετά την αποχώρηση του ιδρυτή της: Στην τριετή «παρένθεση» καταγέλαστης απομίμησης του ανδρεϊσμού (1990-1993), στο ρεζιλίκι της ράθυμης απραξίας και του εγκληματικού υπερδανεισμού πέντε χρόνων ηγεσίας Καραμανλή του βραχέος (2004-2009), στην τριετή πρωθυπουργία Σαμαρά που ρητόρευε ακατάσχετη καυχησιολογία, ενώ κορυφωνόταν η φρίκη του «μνημονιακού» ενδοτισμού.

Για τα κωμικά παράγωγα (υποπροϊόντα) του πασοκικού εφιάλτη: τις απεγνωσμένες προσπάθειες να συμφωνήσουν οι επίγονοι σε «ηγέτη» που θα εξασφάλιζε την προσδοκία αέναης παράτασης του πλιάτσικου, πρόλαβε ευτυχώς να αποφανθεί ο Χάρρυ Κλυνν. Κάθε άλλο σχόλιο περιττεύει, η σοφή του ρήση τα είπε όλα. Ιστορικό όμως έγκλημα (η λέξη κυριολεκτεί) παγιώθηκε η αβελτηρία της Ν.Δ.: Δεν μπόρεσε ποτέ να αντιληφθεί ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν κοινωνικό σύμπτωμα, δεν ήταν κόμμα. Ηταν ο αμοραλισμός και ο μηδενισμός μετασκευασμένοι σε δίχως αναστολές λαϊκισμό.

Πρόλαβε να το αντιληφθεί (καθυστερημένα αλλά όχι αργά) ο «Συνασπισμός», το «εγγράμματον» παράγωγο του ΠΑΣΟΚ. Και μάλιστα η «ριζοσπαστική» του πτέρυγα, η καθ’ όλα έτοιμη «να τα δώσει όλα» στον αντίπαλο δίχως τον παραμικρό δισταγμό. Με αντάλλαγμα τη μέθη της εφήμερης, αλλά παγκόσμιας δημοσιότητας: αστέρες στο διεθνές παλκοσένικο τα χθεσινά λουμπενάκια – φιγουράρουν από τον Λευκό Οίκο ώς το Βερολίνο και από τις Βρυξέλλες ώς το Πεκίνο. Προφανώς με ασφυκτικές προθεσμίες, όπως προβλέπεται πάντα για λεμονόκουπες. Και χωρίς επίγνωση, τι σημαίνει να περάσεις στην Ιστορία σαν «κωλοτούμπας».

Σύνοψη λοιπόν του προεκλογικού προβληματισμού μας:

Οταν μια κοινωνία προικισμένη από τους θεούς με τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια Ιστορίας, με γλώσσα και καλλιέργεια, που, σίγουρα, «δεν έχ’ η ανθρωπότης τιμιωτέραν», 

 
όταν την παιδεία των παιδιών της κοινωνίας αυτής τη διαχειρίζεται συμπτωματικός ξιπασμένος της «μοδερνιάς» και αντιπολίτευση δεν υπάρχει, 
 
όταν το όνομα γης πατρώας, της ίδιας κοινωνίας, το ξεπουλάει σε διεθνή συμφέροντα ένας σαλτιμπάγκος της διπλωματίας, 

όταν το ψωμί και τη στέγη, άλλος αμοραλιστής σαλτιμπάγκος της οικονομίας, τα παραδίνει να τα λυμαίνονται διεθνείς τοκογλύφοι, 

τότε το πρόβλημα δεν είναι τι θα ψηφίσουν τα θύματα στις οψέποτε εκλογές, αλλά πότε θα ωριμάσει ο απελπισμός τους.
 ______________________________

(*) Ο Χρήστος Γιανναράς γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στα Πανεπιστήμια της Αθήνας, της Βόννης και της Σορβόννης. Επιφυλλιδογραφεί σε εφημερίδες παρεμβαίνοντας στην πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα.
(πηγή: yannaras.gr)

του Παναγιώτη Μαυροειδή * -

Πριν το δημοψήφισμα, παρέλασαν από τα Σκόπια ή έστειλαν σχετικά μηνύματα με υποδείξεις και απειλές, καλώντας επιτακτικά υπέρ του ΝΑΙ, εκπρόσωποι του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, της ΕΕ, αλλά και οι αρχηγοί των ισχυρών κρατών της ΕΕ....


Α. Ποιος έχασε τελικά;


Πριν το δημοψήφισμα, παρέλασαν από τα Σκόπια ή έστειλαν σχετικά μηνύματα με υποδείξεις και απειλές, καλώντας επιτακτικά υπέρ του ΝΑΙ, εκπρόσωποι του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, της ΕΕ, αλλά και οι αρχηγοί των ισχυρών κρατών της ΕΕ.

Έδιναν τόσο μεγάλη σημασία στο ΝΑΙ, όσο μεγάλη είναι η σημασία της ήττας για αυτούς μέσα από το αποτέλεσμα.

Τι έλεγαν πρακτικά: «Δεχτείτε την ονοματοδοσία από την γειτονική και ισχυρότερη Ελλάδα και θα σας βάλουμε στους παραδείσους της ΕΕ και του ΝΑΤΟ».

Η τακτική αυτή είχε ως υπόστρωμα μια βασική εκτίμηση: Όποια άποψη και αν είχε κανείς για το θέμα του ονόματος της γειτονικής χώρας, ήταν τόοοοσο μεγάλη η έλξη των άστρων του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, που θα συνηγορούσε υπέρ της μαζικής συμμετοχής για την έγκριση του ΝΑΙ.

Οι φτωχοί γείτονές μας, Σλαβομακεδόνες αλλά και οι Αλβανοί σε μεγάλη έκταση (παρά τον άλλο μύθο, ακόμη και εντός της αριστεράς, που τους θέλει όλους με …Αμερικάνικο αίμα), τους διέψευσαν κατηγορηματικά.

Ο μύθος της ευημερούσας καπιταλιστικής Δύσης είναι ο μεγάλος ηττημένος στο δημοψήφισμα. Βρισκόμαστε πλέον πολύ μακριά από το 1989-1990. Όχι μόνο στη Δημοκρατία της Μακεδονίας αλλά και σε άλλες χώρες της Ανατολής, δεν είναι πλέον κυρίαρχη η εικόνα της αποτυχίας και της πτώσης του «υπαρκτού» και ακόμη περισσότερο, έχει ήδη διαλυθεί το φωτοστέφανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Και αυτό έχει τεράστια πολιτική σημασία… Δυστυχώς. περισσότερο το έχει καταλάβει η ακροδεξιά, παρά η αριστερά, ακόμη και τμήματα της κομμουνιστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Β. Ποια η στάση της αριστεράς πριν και μετά το δημοψήφισμα;


Παρότι το μεγάλο ζητούμενο ήταν το μάντρωμα της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, σε ένα αγώνα δρόμου με την Ρωσία και τον άτυπο, ασταθή και αδύναμο άξονά της με Σερβία (και Τουρκία με άλλο τρόπο), πολλές δυνάμεις της αριστεράς στην Ελλάδα, ΔΕΝ καθόρισαν την στάση τους με βάση αυτό.

Το ΚΚΕ και η ΛΑΕ, αν και τόνιζαν την εναντίωσή τους στην ευρωΝΑΤΟική ολοκλήρωση των Δυτικών Βαλκανίων, εστίασαν την αντίθεσή τους στη Συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ στο ζήτημα του ονόματος, με δάνεια επιχειρήματα περί «αλυτρωτισμού των Σκοπιανών» από την πιο δεξιά εκδοχή της εθνικής ρητορικής, που θεωρεί το Μακεδονικό λαό και τη γλώσσα του, ανύπαρκτα και ακατονόμαστα. Λίγο ως πολύ είδαν το όλο ζήτημα ως «κίνδυνο για την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας».

Επίσης, διάφορα ρεύματα προερχόμενα από το ΣΥΡΙΖΑ (Δίκτυο κλπ), κινούμενα επίσης με το ίδιο κριτήριο του ονόματος, δήλωσαν την υποστήριξή τους στη συμφωνία, θεωρώντας ότι έτσι αντιπαλεύουν τον εθνικισμό.

Υπήρξε όμως και διεθνιστική, αντιϊμπεριαλιστική και ταυτόχρονα αντιεθνικιστική στάση εναντίωσης στη συμφωνία, με τις τοποθετήσεις του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Ελλάδα, κατά της ένταξης της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ και κατά της ταπεινωτικής ονοματοδοσίας της χώρας αλλά και οικονομικής αποικιοποίησής της από την Ελλάδα και τους συμμάχους της.

Ωστόσο, την επαύριο του δημοψηφίσματος, δε μπορούμε κυρίως παρά να επισημάνουμε τη γενναία θέση του αριστερού κόμματος LEVICA στη γειτονική χώρα που υιοθέτησε το πολύ εύστοχο σύνθημα: «Στο ΝΑΤΟ; Ούτε με το Συνταγματικό μας όνομα!». Κατάφεραν να αντισταθούν στο κύμα του εθνικισμού στη χώρα τους, στην απόπειρα ταπείνωσης από την Ελλάδα, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα, κόντρα σε θεούς και δαίμονες, ότι το κύριο ερώτημα και ζητούμενο ήταν ακριβώς η εναντίωση στην ένταξη στο ΝΑΤΟ των πολέμων και των επεμβάσεων. Κάτι έχουμε να διδαχτούμε από αυτό…

ΥΓ: Θα άξιζε κανείς να επισημάνει ότι εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκων της γειτονικής φτωχής χώρας, δεν είχαν την πολυτέλεια να ψηφίσουν, καθώς είναι ήδη ξενιτεμένοι μετανάστες σε όλες τις γωνιές του κόσμου
 ___________________________________________

* Ο Παναγιώτης Μαυροειδής, είναι κορυφαίο στέλεχος της κομμουνιστικής αριστεράς, μέλος του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και υποψήφιος ευρωβουλευτής και βουλευτής στην Αττική με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αρθρογραφεί στον ιστοχώρο pandiera.gr και άλλες ιστοσελίδες του χώρου..
 πηγή: ΠΡΙΝ

Author Name

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.