Responsive Ad Slot

ΧΑΛΚΙΔΑ ΚΑΙΡΟΣ
Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα Γιάννης Ανδρουλιδάκης. Ταξινόμηση κατά ημερομηνία Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα Γιάννης Ανδρουλιδάκης. Ταξινόμηση κατά ημερομηνία Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Γιάννης Ανδρουλιδάκης: Θηλιά στη Δημοκρατία

Στη χώρα, λοιπόν, που γέννησε την ελευθερία του λόγου η Δημοκρατία και ένα από τα κύρια συστατικά της στοιχεία, η πολυφωνία, πολλές φορές δεν είναι δεδομένες. Αν δει κανείς τον τρόπο λειτουργίας των Μ.Μ.Ε., θα καταλάβει πολλά...

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. εκμεταλλεύτηκε με τον καλύτερο τρόπο την πανδημία, το μούδιασμα του κόσμου, τον φόβο, την αδράνεια, την απουσία αντιδράσεων και ψήφισε μια σειρά από νόμους, οι οποίοι περιόρισαν τις συνδικαλιστικές ελευθερίες των πολιτών και τα δημοκρατικά τους δικαιώματα.

Οι βουλευτές του κ. Μητσοτάκη πήραν αποφάσεις οι οποίες πέρασαν θηλιά στην ίδια τη Δημοκρατία. Οι επιπτώσεις όλων αυτών δεν ήταν πολύ ορατές στον καιρό της καραντίνας. Τώρα, όμως, που άνοιξε η κοινωνία, γίνεται ολοφάνερο το ιστορικό πισωγύρισμα, καθώς σε λίγα χρόνια χάθηκαν κατακτήσεις αιώνων.

Τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί ο νόμος Χατζηδάκη, ο οποίος βάζει τέτοιες προϋποθέσεις για την πραγματοποίηση απεργίας, που σχεδόν την απαγορεύει. Αν εξετάσουμε την περίπτωση της απεργίας - αποχής των εκπαιδευτικών κατά της αυτοαξιολόγησης, θα δούμε δύο πράγματα. Το ένα είναι ότι η υποτιθέμενη ανεξάρτητη δικαιοσύνη για μια ακόμη φορά στηρίζει τις επιλογές της κυβέρνησης, την ίδια στιγμή που αποφυλακίζει με μεγάλη ευκολία στέλεχος της Χ.Α., και χαρακτηρίζει σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα πρωτόδικα και στο εφετείο την απεργία-αποχή παράνομη. Το δεύτερο ότι ψαλιδίστηκε ουσιαστικά το δικαίωμα στην απεργία, αφού σύμφωνα με τον νέο εργατικό νόμο, αν οι ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών αποφάσιζαν να προκηρύξουν ξανά την απεργία – αποχή ακολουθώντας το γράμμα των διατάξεων, τότε χρειαζόταν να παραμείνει ως προσωπικό ασφαλείας σε κάθε σχολείο το 1/3 των εκπαιδευτικών. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι τα 2/3 θα απείχαν από τις διαδικασίες αξιολόγησης, ενώ το 1/3 θα την υλοποιούσε, αφού δεν το κάλυπτε ο νόμος. Τόσο δημοκρατικά!!!

Στη χώρα, λοιπόν, που γέννησε την ελευθερία του λόγου η Δημοκρατία και ένα από τα κύρια συστατικά της στοιχεία, η πολυφωνία, πολλές φορές δεν είναι δεδομένες. Αν δει κανείς τον τρόπο λειτουργίας των Μ.Μ.Ε., θα καταλάβει πολλά. Η μεγάλη πλειοψηφία των εφημερίδων και των τηλεοπτικών σταθμών πρόσκεινται στην κυβέρνηση. Ποτέ κανένας πρωθυπουργός στη μεταπολιτευτική πορεία της χώρας δεν είχε τέτοια στήριξη. Η προπαγάνδα (και δεν αναφέρομαι μόνο στα κρατικά κανάλια) είναι τέτοια, που προσπαθεί να πείσει την κοινή γνώμη ότι αυτή η κυβέρνηση δεν κάνει λάθη, έχει μόνο θετικά και, αν κάτι πάει λίγο στραβά, παρεμβαίνει ο πρωθυπουργός – Μεσσίας και διορθώνει τις αστοχίες. Μια ομάδα ολίγιστων επιχειρηματιών ελέγχουν και κατευθύνουν την κοινή γνώμη. Ούτε στην εποχή του Μπερλουσκόνι στην Ιταλία δε συνέβαιναν αυτά. Στην Ελλάδα η διαπλοκή μεταξύ των ιδιοκτητών των Μ.Μ.Ε. και των κυβερνητικών στελεχών είναι διαχρονική. Το απόστημα δεν έχει σπάσει τόσα χρόνια. Είναι πολύ μεγάλα τα συμφέροντα, πολλά τα κέρδη, σκοτεινές οι διαδρομές του χρήματος και βαθιά ριζωμένα τα πλοκάμια της διαφθοράς, που όλα κουκουλώνονται. Φοβάμαι ότι το ίδιο θα συμβεί, αν δημιουργηθεί εξεταστική επιτροπή για τη διερεύνηση της λίστας Πέτσα.

Πρόκληση, επιπλέον, για τη Δημοκρατία αποτελεί το γεγονός ότι στην κυβερνητική παράταξη βρήκαν καταφύγιο και φώλιασαν ακραία στοιχεία. Αυτοί δεν αποτελούν σταγονίδια για να θυμηθούμε τον μακαρίτη τον Αβέρωφ, αλλά συμπαγή ομάδα με αρκετά μέλη. Κάποιοι μάλιστα ντύθηκαν με το κοστούμι του υπουργού, αν και στο παρελθόν ανοιχτά και απροκάλυπτα πολεμούσαν τη Δημοκρατία. Είδαμε με ποιο τρόπο ενοχλήθηκαν στη διαγραφή του κ. Μπογδάνου από την κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ. Παρακολουθήσαμε την προσπάθειά τους από την επόμενη κιόλας ημέρα να κρατήσουν ανοιχτό τον δρόμο για την επιστροφή του. Τους ακούμε κατά καιρούς να υμνούν και να στηρίζουν εκδηλώσεις για ιστορικά γεγονότα του εμφυλίου και για μετεμφυλιακές πρακτικές που πλήγωσαν, δίχασαν και ταλαιπώρησαν για πολλά χρόνια ετούτο τον τόπο. Κανείς, βεβαίως, δε νιώθει την ανάγκη στη Ν.Δ. να αποδώσει ευθύνες σε αυτούς που τους δέχτηκαν και τους προώθησαν σε βουλευτικά αξιώματα και κυβερνητικούς θώκους.

Γίνεται φανερό ότι συχνά η κυβέρνηση σπάει τα όρια του δημοκρατικού παιχνιδιού, προχωράει σε αντιδημοκρατικές πρακτικές και φλερτάρει με τη λογική ότι η λιγότερη Δημοκρατία είναι η καλύτερη Δημοκρατία. Χρέος των πολιτών και των συλλογικών τους εκφράσεων είναι να την υπερασπιστούν και να αγωνιστούν για το πλάτεμα και το βάθεμά της. Για να μη ζήσουμε προμεταπολιτευτικές καταστάσεις που θεωρήσαμε ότι ανήκουν οριστικά στο παρελθόν.

Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάταςαρθρογραφεί σε ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης.

Γιάννης Ανδρουλιδάκης: «Μέντορες, ενδοσχολικοί συντονιστές… και μεταξωτές κορδέλες»

"Οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται υπό διωγμό και αυτό δεν είναι υπερβολή."



   Γιάννης Ανδρουλιδάκης *

Είναι ξαναειπωμένο πολλές φορές και το έχουν ζήσει όλοι όσοι συνδέονται με το σχολείο, γονείς, μαθητές, εκπαιδευτικοί: το μεγάλο θύμα της οικονομικής κρίσης είναι η δημόσια εκπαίδευση. Κοντά στις σημαντικές μισθολογικές περικοπές, την κατάργηση των τριμήνων, των δώρων των Χριστουγέννων και του Πάσχα κ.λπ., που οδήγησαν στο σημείο να θεωρείται ο εκπαιδευτικός ο πιο κακοπληρωμένος δημόσιος υπάλληλος, ήρθε και η διαρκής υποβάθμιση και μείωση του παιδαγωγικού του ρόλου και η προσπάθεια μετάλλαξής του από λειτουργό της εκπαίδευσης σε διεκπεραιωτή και γραφειοκράτη.

Οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται υπό διωγμό και αυτό δεν είναι υπερβολή. Οι όποιες δημοκρατικές διαδικασίες υπάρχουν ακόμη στα σχολεία σε λίγο θα αποτελούν παρελθόν. Η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη, η υπουργός Παιδείας κ. Κεραμέως και το επιτελείο της αποφασίζουν και διατάζουν. Επέβαλαν με τρόπο αυταρχικό την αυτοαξιολόγηση των σχολικών μονάδων, ψαλίδισαν κρίσιμες αρμοδιότητες του συλλόγου διδασκόντων και τις μετέφεραν στον διευθυντή του σχολείου και τώρα προετοιμάζουν το έδαφος για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Όλα αυτά έγιναν χωρίς να ληφθούν υπόψη οι απόψεις και οι θέσεις των ομοσπονδιών των δασκάλων και των καθηγητών, αλλά και οι ενστάσεις και οι προτάσεις των μαχόμενων εκπαιδευτικών της τάξης. Στο πλαίσιο, λοιπόν, της επερχόμενης αξιολόγησης ανακοινώθηκαν με τυμπανοκρουσίες οι «καινοτομίες» των ομίλων, του μέντορα και του ενδοσχολικού συντονιστή. Ήδη ξεκίνησαν οι απόπειρες επιβολής τους από τον στρατό των προθύμων που υπάρχει. Διευθυντές σχολείων, αρκετοί συνδικαλιστές της Δ.Α.Κ.Ε. και άλλα εκκολαπτόμενα στελέχη είναι έτοιμοι να τα κάνουν πράξη. Μερικοί, μάλιστα, γίνονται βασιλικότεροι του βασιλέως, αφού επιχειρούν να επιβάλλουν καθημερινό ωράριο υποχρεωτικής παρουσίας 8 π.μ -2 μ.μ. στα σχολεία, όπως συμβαίνει ήδη σε σχολικές μονάδες της Μεσσηνίας. Δείχνουν, έτσι, στο υπουργείο ποιος πρέπει να είναι ο επόμενος στόχος.

Οι νέοι «θεσμοί» για μια ακόμη φορά αντιγράφουν αποτυχημένα μοντέλα ξένων χωρών, στη συγκεκριμένη περίπτωση της Αγγλίας. Δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να φορτώνουν γραφειοκρατία στους εκπαιδευτικούς, να επιμηκύνουν το εργασιακό τους ωράριο εντός της σχολικής μονάδας, να θεσμοθετούν την απλήρωτη εργασία και να κατατάσσουν σε κατηγορίες τα σχολεία και τους εκπαιδευτικούς. Γιατί πώς αλλιώς να εξηγηθεί το γεγονός ότι οι εκπαιδευτικοί όμιλοι λειτουργούν μετά τη λήξη του ωρολογίου προγράμματος και μάλιστα τηρούνται βιβλία ενεργειών, απουσιολόγια και στο τέλος γίνεται έκθεση για την αποτίμηση της λειτουργίας τους; Πώς ότι θα έχουν δίωρη μείωση του ωραρίου τους μόνο οι εκπαιδευτικοί των πειραματικών, των προτύπων και των εκκλησιαστικών σχολείων που θα αναλάβουν ομίλους; Το «κέρδος» για τους υπόλοιπους θα είναι μόρια, τα οποία θα συνεκτιμηθούν κατά την αξιολόγησή τους και την επιλογή τους ως στελεχών της εκπαίδευσης!!!!

Το ίδιο ισχύει, βεβαίως, και για τον μέντορα και τον ενδοσχολικό συντονιστή. Απίστευτες υποχρεώσεις, καμιά απαλλαγή από άλλες εξωδιδακτικές εργασίες και εφημερίες, διαρκής ανταγωνισμός για άνοδο στη διοικητική πυραμίδα, με μόνο «έπαθλο» ότι θα συνεκτιμηθεί η προσφορά τους, όταν θα είναι υποψήφιοι για να καταλάβουν ανώτερες θέσεις. Μέντορες και ενδοσχολικοί συντονιστές θα αποτελούν αξιολογικούς βραχίονες στις σχολικές μονάδες, αφού θα συντάσσουν εκθέσεις μέσα από τις οποίες θα κρίνουν τους εκπαιδευτικούς, αν οι τελευταίοι εφάρμοσαν καινοτόμα εργαλεία, αν κάλυψαν τη διδακτέα ύλη, αν βελτίωσαν τις επαγγελματικές τους δεξιότητες, αν…, αν…, αν… Δε θα συμβάλλουν στο ελάχιστο στη βελτίωση του κλίματος στα σχολεία, στην κάλυψη των επιμορφωτικών αναγκών των εκπαιδευτικών, στην καλλιέργεια κλίματος εμπιστοσύνης και ηρεμίας, που είναι απαραίτητα στους χώρους μάθησης. Όχι μόνο δε θα βοηθήσουν την ανάπτυξη της συνεργατικής κουλτούρας, όπως αντιθέτως ισχυρίστηκε ο κ. Κόπτσης, γραμματέας του υπουργείου Παιδείας, αλλά θα καταστρέψουν και την υπάρχουσα.

Την ίδια στιγμή που γράφονταν τούτες οι σκέψεις, εκπαιδευτικοί δε βρίσκουν να νοικιάσουν σπίτια σε νησιά και κοιμούνται σε σκηνές, ενώ τα Μ.Α.Τ. μέσα σε καπνούς και δηλητηριώδη δακρυγόνα «περιποιήθηκαν» φοιτητές και διέλυσαν αναίτια συναυλία του Θ. Παπακωνσταντίνου στο Α.Π.Θ., στην οποία συμμετείχαν πάνω από 5.000 άνθρωποι, οι οποίοι διαμαρτύρονταν για την παρουσία της πανεπιστημιακής αστυνομίας στα Α.Ε.Ι. Ιδού το έμπρακτο ενδιαφέρον της κυβέρνησης για την εκπαίδευση!!! Κατά τα άλλα φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Οι εκπαιδευτικοί, πάντως, δε θα αγοράσουν.
πηγή: alfavita.gr
___________________________________________

Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας, αρθρογραφεί σε ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης.

Γιάννης Ανδρουλιδάκης: Το ήσυχο καλοκαίρι του κ. Ερντογάν


Το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε. χαϊδεύουν την Τουρκία και η Ελλάδα συνομιλεί σε επίπεδο διπλωματικών συμβούλων του Έλληνα πρωθυπουργού και του Τούρκου προέδρου. Έτσι, για να μη χαλάσει το ήσυχο καλοκαίρι του κ. Ερντογάν...

γράφει ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης*

Στις 14 του περασμένου Ιουνίου έγινε η πολυαναμενόμενη συνάντηση των κ.κ. Μητσοτάκη και Ερντογάν στις Βρυξέλλες μετά τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ. Φαίνεται ότι συμφωνήθηκε άτυπα να μην επαναληφθεί η ένταση που υπήρξε στο Αιγαίο την προηγούμενη χρονιά. Η κυβέρνηση μίλησε για ένα ήσυχο καλοκαίρι στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η Τουρκία για μια ακόμη φορά έκανε ματ στη διπλωματική σκακιέρα, αφού στη σύνοδο των ηγετών της Ε.Ε., η οποία έγινε λίγο αργότερα στις 24 και 25 Ιουνίου, κατάφερε να αποσπάσει θετικά σχόλια και να πετύχει την επίσημη έναρξη της αναθεώρησης της τελωνειακής ένωσης με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Οι τσαμπουκάδες της Τουρκίας στις θάλασσες της Ελλάδας και της Κύπρου ξεχάστηκαν, η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη αλέστηκε για μια ακόμη φορά μπροστά στα συμφέροντα της Γερμανίας και η χώρα μας έπαιξε το παιχνίδι του κ. Ερντογάν, ο οποίος βελτίωσε την εικόνα του στην Ευρώπη.

Τι άλλο ειπώθηκε στη συνάντηση αυτή δε μάθαμε. Ο πρωθυπουργός θεώρησε καλό να μην ενημερώσει τους πολιτικούς αρχηγούς για την ατζέντα της συζήτησης στην οποία ήταν παρόντες μόνο οι δύο μεταφραστές. Βγήκε, ωστόσο, λίγο αργότερα ο κ. Ερντογάν και δήλωσε ξεκάθαρα ότι πρότεινε στον κ. Μητσότακη σε κάθε πρόβλημα που προκύπτει να μη βάζουν μεταξύ τους τρίτα πρόσωπα, οργανισμούς και κράτη, αλλά ο κ. Ιμπαχήμ Καλίν, ειδικός απεσταλμένος του κ. Ερντογάν, να συνομιλεί με την πρωθυπουργική σύμβουλο κ. Σουρανή και, αφού τους ενημερώνουν, να προγραμματίζουν τα επόμενα βήματά τους. Το σημαντικότερο θέμα που συμφώνησαν ήταν αυτό, όπως είπε ο Τούρκος πρόεδρος. Η δήλωσή του ποτέ δε διαψεύστηκε επίσημα από την ελληνική πλευρά. Έτσι φαίνεται πως η Ελλάδα αποδέχτηκε έναν παράδρομο που βολεύει μόνο την Τουρκία, αφού παρακάμπτει την επίσημη διπλωματική οδό, το υπουργείο Εξωτερικών και τον κ. Δένδια, τους διεθνείς οργανισμούς και μετατρέπει σε διμερές πρόβλημα τις τουρκικές προκλήσεις, οι οποίες αποτελούν ωμή παραβίαση του διεθνούς δικαίου σε Ελλάδα και Κύπρο.

Θα αναρωτηθεί κανείς γιατί τα αναφέρω όλα αυτά ενάμιση μήνα μετά τη συνάντηση. Απλούστατα, επειδή συνδέονται με τις εξελίξεις στην Κύπρο. Πριν από λίγες μέρες ο κ. Ερντογάν επισκέφθηκε το μαρτυρικό νησί, στο πλαίσιο του «εορτασμού» της τουρκικής εισβολής, και, σε ένα αποκορύφωμα παραβίασης του διεθνούς δικαίου, προχώρησε σε νέα τετελεσμένα στα Βαρώσια, γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Ανακοίνωσε ότι θα αποστρατιωτικοποιηθεί το 3,5 της περιοχής και ότι θα επιστραφούν στους ιδιοκτήτες τους οι περιουσίες. Κάλεσε, μάλιστα, τους Ελληνοκύπριους να κάνουν αίτηση, για να τους αποδοθεί η περιουσία τους, αρκεί να αναγνωρίσουν την τουρκοκυπριακή διοίκηση. Ελάχιστα εικοσιτετράωρα μετά, ο επικεφαλής του ψευδοκράτους κ. Ερσίν Τατάρ δήλωνε ότι το άνοιγμα στα Βαρώσια θα συνεχιστεί και δε θα υπάρξουν πισωγυρίσματα.

Η αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης για μια ακόμη φορά ήταν, τουλάχιστον, άτολμη και φοβική. Αφήνει μόνη την Κύπρο και αρκείται σε λεκτικές καταδίκες. Να υπενθυμίσω ότι στα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις 25 Ιουνίου αναφέρεται πως η Τουρκία δεν πρέπει να κλιμακώσει την ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο και, σε περίπτωση που αυτό συμβεί, η Ε.Ε. θα προχωρήσει σε μέσα και επιλογές, που έχει στη διάθεσή της, για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των κρατών – μελών και για να διαφυλάξει την περιφερειακή σταθερότητα. Προβλέπεται, δηλαδή, αιρεσιμότητα των θετικών αποφάσεων που έλαβε για την τελωνειακή ένωση με Τουρκία. Τι έκανε, λοιπόν, η ελληνική πλευρά για να ενεργοποιήσει τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς; Απολύτως τίποτα. Στο μεταξύ, μεθοδικά και σταθερά ο κ. Ερντογάν προωθεί το σχέδιο διχοτόμησης και δημιουργίας δύο κρατών στην Κύπρο. Ο κ. Μητσοτάκης κομπάζει στο κομματικό του ακροατήριο και στην πρώτη μεγάλη δυσκολία δείχνει αναποφασιστικότητα, αποδεικνύει πόσο λίγος είναι και πόσο πολύ απέχει από το να χαρακτηριστεί ηγέτης. Το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε. χαϊδεύουν την Τουρκία και η Ελλάδα συνομιλεί σε επίπεδο διπλωματικών συμβούλων του Έλληνα πρωθυπουργού και του Τούρκου προέδρου. Έτσι, για να μη χαλάσει το ήσυχο καλοκαίρι του κ. Ερντογάν.


Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας

Γιάννης Ανδρουλιδάκης / Τρίτη λύση: Γιατί σιωπά το ΠΑΣΟΚ;

Και ενώ μέχρι σήμερα ήταν δεδομένο ότι με το σύστημα της απλής αναλογικής, πιθανώς, θα σχηματιζόταν κυβέρνηση συνεργασίας είτε της Ν.Δ , είτε του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με το ΠΑ.ΣΟ.Κ, ξαφνικά άρχισαν να διακινούνται σενάρια για τρίτη λύση με πρωθυπουργό άλλο πρόσωπο και όχι τον κ. Μητσοτάκη σε περίπτωση που η Ν.Δ. κερδίσει τις εκλογές.-

Ποιοι είναι, όμως, εκείνοι που θέλουν να επιβάλουν μια τέτοια λύση και γιατί το κάνουν; Είναι προφανές ότι το σύστημα που ανέδειξε και ανέβασε τον κ. Μητσοτάκη στην εξουσία βλέπει τα σχέδιά του για μια δεύτερη πρωθυπουργία του αρχηγού της Ν.Δ. να ξεθωριάζουν και πασχίζει με κάθε τρόπο να έχει έτοιμο τον εναλλακτικό δρόμο. Το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, εκδότες , ιδιοκτήτες καναλιών, διαπλεκόμενοι και καλοταϊσμένοι κονδυλοφόροι, δε θα θέσουν σε κίνδυνο σε καμιά περίπτωση τα προνόμια και τα συμφέροντα τους. Αντιλαμβάνονται, μετά και την παρέμβαση του κ. Καραμανλή στα Ανώγεια, ότι, μάλλον, πλησιάζει το πολιτικό τέλος του πρωθυπουργού...



Γιάννης Ανδρουλιδάκης*

Το σύστημα που ανέδειξε και ανέβασε τον κ. Μητσοτάκη στην εξουσία βλέπει τα σχέδιά του για μια δεύτερη πρωθυπουργία του αρχηγού της Ν.Δ. να ξεθωριάζουν και πασχίζει με κάθε τρόπο να έχει έτοιμο τον εναλλακτικό δρόμο.

Η χώρα διανύει μια μακρά προεκλογική περίοδο και τα κόμματα προετοιμάζονται για τις εκλογές του 2023. Οι εξελίξεις με το σκάνδαλο των υποκλοπών μπορεί ανά πάσα στιγμή, ωστόσο, να ανατρέψουν τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς. Και ενώ μέχρι σήμερα ήταν δεδομένο ότι με το σύστημα της απλής αναλογικής, πιθανώς, θα σχηματιζόταν κυβέρνηση συνεργασίας είτε της Ν.Δ , είτε του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με το ΠΑ.ΣΟ.Κ, ξαφνικά άρχισαν να διακινούνται σενάρια για τρίτη λύση με πρωθυπουργό άλλο πρόσωπο και όχι τον κ. Μητσοτάκη σε περίπτωση που η Ν.Δ. κερδίσει τις εκλογές.

Ποιοι είναι, όμως, εκείνοι που θέλουν να επιβάλουν μια τέτοια λύση και γιατί το κάνουν; Είναι προφανές ότι το σύστημα που ανέδειξε και ανέβασε τον κ. Μητσοτάκη στην εξουσία βλέπει τα σχέδιά του για μια δεύτερη πρωθυπουργία του αρχηγού της Ν.Δ. να ξεθωριάζουν και πασχίζει με κάθε τρόπο να έχει έτοιμο τον εναλλακτικό δρόμο. Το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, εκδότες , ιδιοκτήτες καναλιών, διαπλεκόμενοι και καλοταϊσμένοι κονδυλοφόροι, δε θα θέσουν σε κίνδυνο σε καμιά περίπτωση τα προνόμια και τα συμφέροντα τους. Αντιλαμβάνονται, μετά και την παρέμβαση του κ. Καραμανλή στα Ανώγεια, ότι, μάλλον, πλησιάζει το πολιτικό τέλος του πρωθυπουργού. Παρακολουθούν ανήσυχοι τα διεθνή μέσα να τον σφυροκοπούν για την ποιότητα της δημοκρατίας που υπάρχει στη χώρα. Έτσι, δε θα διστάσουν να θυσιάσουν και τον κ. Μητσοτάκη, αν αυτό κριθεί αναγκαίο. Άλλωστε ήταν και παραμένει πιόνι και όμηρός τους.

Αυτό, όμως, ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενο. Προκαλεί, εντούτοις, εντύπωση ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. σιώπησε σε μια τέτοια προοπτική, αν και υπάρχει το σκάνδαλο των κοριών. Δείχνει έτσι ότι δεν την απορρίπτει. Βεβαίως όλο το προηγούμενο διάστημα ο κ. Ανδρουλάκης μετά την εκλογή του στην αρχηγία είχε δώσει δείγματα γραφής. Επιχείρησε να κρατήσει πολιτική ίσων αποστάσεων απέναντι στα δύο μεγάλα κόμματα, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν λίγες οι φορές που ανοιγόκλεινε το μάτι στον κ. Μητσοτάκη μέχρι που αποδείχτηκε ότι τον παρακολουθούσε το παρακράτος που συγκυβερνούσε με τον πρωθυπουργό από το μέγαρο Μαξίμου. Και τότε χάλασε το προξενιό που τόσο μεθοδικά και με τόση προπαγάνδα έχτιζε το σύστημα του κ. Μητσοτάκη, οι μέντορες του κ. Ανδρουλάκη και το εκσυγχρονιστικό κομμάτι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Μην ξεχνάμε, επίσης, ότι ένα μέρος των εκσυγχρονιστών κατέλαβε κυβερνητικές θέσεις, ένα άλλο ήταν στα πρόθυρα και ένα τρίτο με επικεφαλής την κ. Καϊλή και τον κ. Λοβέρδο βοηθούν ανοιχτά τον πρωθυπουργό να βγει από την περιδίνηση του τεράστιου σκανδάλου των υποκλοπών.

Θα περίμενε, όμως, κανείς μια διαφορετική αντίδραση μετά τις συνακροάσεις από το θύμα , τον κ. Ανδρουλάκη. Του δόθηκε η ευκαιρία να καθαρίσει το κόμμα του από στελέχη των οποίων η συμπεριφορά και οι δηλώσεις ήρθαν σε ευθεία αντίθεση με τις δικές του θέσεις. Δεν το έκανε φανερώνοντας έτσι αδυναμία στα πρώτα του βήματα ως αρχηγός του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Δεν εκμεταλλεύτηκε, επιπλέον, την ευνοϊκή περίσταση να αναθεωρήσει την πολιτική του και να ξαναβάλει το κίνημα στην ιστορική του κοίτη, δηλώνοντας με σαφήνεια ότι δε θα στηρίξει κυβέρνηση της Ν.Δ. μετά τις εκλογές με όποιο πρόσωπο κι αν προταθεί για πρωθυπουργός. Δεν το είπε, γιατί προφανώς δεν το αποκλείει. Συνεχίζει έτσι την τακτική των προκατόχων του και των ομογάλακτων εκσυγχρονιστών , με εξαίρεση την αείμνηστη Φώφη Γεννηματά, οι οποίοι οδήγησαν στη συρρίκνωση το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και το έκαναν ουρά και δεκανίκι της Ν.Δ.

Όλα αυτά συμβαίνουν τούτες τις μέρες που συμπληρώθηκαν 48 χρόνια από τη μέρα που ο Ανδρέας Παπανδρέου διάβασε την ιστορική διακήρυξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ., στις 3 Σεπτεμβρίου του 1974. Ασφαλώς ο κ. Ανδρουλάκης θα κάνει πολλές αναφορές στον ιδρυτή του κόμματός του και στις αρχές που στηρίχτηκε το κίνημά του (Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Κοινωνική Απελευθέρωση, Δημοκρατία), όπως άλλωστε έκαναν και οι προηγούμενοι αρχηγοί . Στην ουσία, ωστόσο, με ποιο τρόπο τιμά τις βασικές καταστατικές αξίες του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και πώς το προφυλάσσει από την απαξίωση και τον πολιτικό εξευτελισμό;
πηγή: ieidiseis.gr
Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας

Κυβέρνηση Μητσοτάκη: Αλαζονεία και αυταρχισμός

«Ούτε μία φορά στην ιστορία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας δε ψηφίστηκε σε μικρό διάστημα πλήθος συντηρητικών νόμων για να χτυπηθούν τα δημοκρατικά δικαιώματα και οι συνδικαλιστικές ελευθερίες των πολιτών» 

 


Γιάννης Ανδρουλιδάκης*

Ποτέ στο παρελθόν δεν υπήρξε κυβέρνηση που να έχει τέτοια στήριξη από τα ΜΜΕ και ταυτόχρονα να είναι τόσο αδύναμη και εξαρτημένη από εσωκομματικές ισορροπίες.

Ουδέποτε σε αυτόν τον τόπο εμφανίστηκε πρωθυπουργός που να είναι τόσο αλαζόνας και συγχρόνως να βρίσκεται σε τέτοιο βαθμό εκτός πραγματικότητας. Ούτε μία φορά στην ιστορία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας δε ψηφίστηκε σε μικρό διάστημα πλήθος συντηρητικών νόμων για να χτυπηθούν τα δημοκρατικά δικαιώματα και οι συνδικαλιστικές ελευθερίες των πολιτών. Η κυβέρνηση, τώρα που η κοινωνία αρχίζει να ξυπνά από τον λήθαργο της πανδημίας, δείχνει όλο και περισσότερο όλο και καθαρότερα το πραγματικό της πρόσωπο και επιτίθεται με τη βία σε ό,τι πάει να σηκώσει κεφάλι.

Στο πλαίσιο αυτό διέλυσε με χημικά συγκέντρωση των εκπαιδευτικών, οι οποίοι διαμαρτύρονταν γιατί η απεργία - αποχή από τη διαδικασία της αυτοαξιολόγησης κηρύχτηκε παράνομη με ταχύτατες διαδικασίες μετά από προσφυγή της υπουργού Παιδείας. Με αυτόν τον τρόπο, θεωρούν, ότι θα οδηγήσουν τους εκπαιδευτικούς, που με συντριπτικό ποσοστό έχουν απορρίψει αυτή τη διαδικασία, στην ταπείνωση. Η κ. Κεραμέως κομπάζει, με ανάρτηση της στο twitter για τη δικαστική απόφαση λες και κατατρόπωσε τους μεγαλύτερους εχθρούς της. Ξεχνάει ότι απευθύνεται σε δασκάλους και παιδαγωγούς, οι οποίοι υπηρετούν στην πλειοψηφία τους πιστά το δημόσιο σχολείο χρόνια και χρόνια, ενώ εκείνη είναι προσωρινή και αναλώσιμη. Οι εκπαιδευτικοί θα συνεχίσουν να βρίσκονται στις σχολικές αίθουσες, όταν η ίδια, αργά ή γρήγορα, θα πάει σπίτι της. Χρησιμοποιεί σαθρά και αστεία επιχειρήματα, όταν αναφέρεται σε πιθανή μελλοντική απεργία- αποχή των εκπαιδευτικών από τη διδασκαλία της δαρβινικής θεωρίας για την εξέλιξη των ειδών! Η ειρωνεία, η αλαζονεία , η απαξίωση και η γελοιότητα στο μεγαλείο της από μια τυφλωμένη για εκδίκηση υπουργό που δε σέβεται ούτε τον θεσμικό της ρόλο. Ας τη χαίρεται ο κ. Μητσοτάκης και το πολιτικό και οικονομικό σύστημα που τους στηρίζουν.

Αυτά τα ισχυρά συμφέροντα που τον επέβαλαν πρωθυπουργό, που του υποδεικνύουν ποιους θα διώξει και ποιους θα υπουργοποιήσει, αγωνίζονται λυσσαλέα να φτιάξουν το τσαλακωμένο image ενός ανθρώπου που, αν δεν είχε το επώνυμο του, πιθανώς, θα ήταν ένας από εμάς τους κοινούς θνητούς, μια μονάδα από τα εκατομμύρια των άσημων Ελλήνων. Κανάλια, εφημερίδες και δημοσιογράφοι - υπηρέτες των αφεντικών τους βάλθηκαν να πείσουν τους πολίτες ότι με την αγορά των φρεγατών από τη Γαλλία και τη συμφωνία που υπεγράφη ο κ. Μητσοτάκης έβαλε από κάτω τον κ. Ερντογάν. Κατάπιαν, ωστόσο, γρήγορα τη γλώσσα τους, μόλις αποκαλύφθηκε ότι η συμφωνία είναι ανισοβαρής, αφού δεν προβλέπει εμπλοκή της Γαλλίας σε περίπτωση σύρραξης για την υφαλοκρηπίδα και τις ΑΟΖ από τη μια και από την άλλη επιβάλλει αποστολή ελληνικού στρατού, αν υπάρξει συμμετοχή της Γαλλίας σε πολεμική σύγκρουση σε περιοχές εκτός Ευρώπης. Επιπλέον, δε μεριμνά, όπως αποκάλυψε ο κ. Δήμος Βερύκιος, για την ανάθεση υποκατασκευαστικών έργων στην ελληνική αμυντική βιομηχανία σε ποσοστό έως 30%, όπως γίνεται σε όλα τα μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα, με αποτέλεσμα να χαθούν κάποια δις και να μην ανοίξουν νέες θέσεις εργασίας σε μια χώρα που υποφέρει από κρίση και ανεργία.

Για το κ. Μητσοτάκη μάλλον αυτά είναι ψιλά γράμματα. Σημασία έχει για την τραυματισμένη εικόνα του να δείχνει αμεσότητα και ετοιμότητα σε περιπτώσεις κρίσεων και φυσικών καταστροφών. Έτσι γεμάτος έπαρση και αλαζονεία βρέθηκε από το λαμπερό Παρίσι στο “τριτοκοσμικό” Αρκαλοχώρι για να συμπαρασταθεί, υποτίθεται, στους πληγέντες και για να ανακοινώσει μέτρα ανακούφισης. Έκανε μια βόλτα για τις τηλεοπτικές ανάγκες, είδε ελάχιστους σεισμόπληκτους και υποσχέθηκε ψίχουλα. Όταν δε τα πράγματα ζόρισαν από τα διατυπωμένα με ευγένεια και αξιοπρέπεια παράπονα των κατοίκων, με ύφος δικαστή κούνησε για μια ακόμη φορά το δάχτυλο στους πολίτες λέγοντάς τους να κτίσουν αυτή τη φορά τα σπίτι τους σωστά και αποχώρησε. Φάνηκε για μια ακόμη φορά πόσο ανεπαρκής είναι και πόσο μακριά από την κοινωνία βρίσκεται κλεισμένος στους ανέφελους ουρανούς της εξουσίας του. 

* Γιάννης Ανδρουλιδάκης, εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας

Αυτοαξιολόγηση: Χρειάζονται ψύχραιμες και συνετές αντιδράσεις - Ο.Λ.Μ.Ε. και Δ.Ο.Ε. καλούν σε αποχή-απεργία



Η Ο.Λ.Μ.Ε. και η Δ.Ο.Ε., επιμένουν στην ακύρωση του  νόμου και καλούν σε νέα αποχή-απεργία, αφού θεωρούν δικαιολογημένα ότι δεν είναι καθόλου αθώος και δε θα βελτιώσει το επίπεδο της παρεχόμενης εκπαίδευσης, αλλά θα φορτώσει όλες τις ευθύνες για τα χάλια του δημόσιου σχολείου στους εκπαιδευτικούς...

Η ηγεσία του υπουργείου έτσι προσπαθεί να ταπεινώσει τους εκπαιδευτικούς, να τους αναγκάσει να σκύψουν το κεφάλι για να μπορέσει, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα, να εφαρμόσει την ατομική αξιολόγηση που θα έρθει στη συνέχεια.


Ένας νέος κύκλος αναταραχής και εντάσεων ξεκίνησε στα σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με αφορμή την διακηρυγμένη πρόθεση του υπουργείου να εφαρμόσει την αυτοαξιολόγηση των σχολικών μονάδων. Η κ. Κεραμέως επιχειρεί να πάρει τη ρεβάνς της συντριπτικής ήττας που υπέστη την περασμένη σχολική χρονιά , όταν δάσκαλοι και καθηγητές απέρριψαν με τη διαδικασία της απεργίας – αποχής με πολύ μεγάλα ποσοστά τον τότε νόμο για την αυτοαξιολόγηση και αρνήθηκαν να τον εφαρμόσουν.

Ο νόμος άλλαξε μέσα στο καλοκαίρι, η κυβέρνηση θωρακίστηκε και ψηφίστηκε ένας σκληρότερος, ο οποίος δίνει το δικαίωμα στα όργανα διοίκησης να επιβάλλουν κυρώσεις στους εκπαιδευτικούς οι οποίοι δε θα πάρουν μέρος στη διαδικασία. Η Ο.Λ.Μ.Ε. και η Δ.Ο.Ε., ωστόσο, επιμένουν στην ακύρωση του και καλούν σε νέα αποχή-απεργία, αφού θεωρούν δικαιολογημένα ότι δεν είναι καθόλου αθώος και δε θα βελτιώσει το επίπεδο της παρεχόμενης εκπαίδευσης, αλλά θα φορτώσει όλες τις ευθύνες για τα χάλια του δημόσιου σχολείου στους εκπαιδευτικούς και θα κατατάξει τα σχολεία σε άριστα, καλά , μέτρια και κακά με τις όποιες επιπτώσεις αυτό θα προκαλέσει.

Το τι θα γίνει ακριβώς θα κριθεί το επόμενο διάστημα. Γεγονός πάντως παραμένει ότι ο νέος νόμος περιλαμβάνει υπερβολικά αυστηρές ποινές για όσους αντιδράσουν δυσανάλογες της άρνησης τους. Η ηγεσία του υπουργείου έτσι προσπαθεί να ταπεινώσει τους εκπαιδευτικούς , να τους αναγκάσει να σκύψουν το κεφάλι για να μπορέσει, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα, να εφαρμόσει την ατομική αξιολόγηση που θα έρθει στη συνέχεια. Αδυνατεί να αντιληφθεί ότι ο ευαίσθητος χώρος της εκπαίδευσης δε λειτουργεί με εκβιασμούς, εκφοβισμούς και αντιδημοκρατικές συμπεριφορές. Δεν μπορεί να καταλάβει ότι λείπουν οι ανάσες δημοκρατίας από τα σχολεία, απουσιάζει η σύνθεση και η συνεννόηση και ότι ο παιδαγωγικός και διδακτικός ρόλος των εκπαιδευτικών ακρωτηριάζεται από τις απειλές, τις εντολές , την ακαμψία και την επιβολή του τσαμπουκά της εξουσίας.

Τα πράγματα, όμως, αυτή τη φορά είναι δύσκολα για τους εκπαιδευτικούς. Ποινές όπως η περικοπή μισθού ή μισθών, το πάγωμα των μισθολογικών κλιμακίων, η καθαίρεση των στελεχών της εκπαίδευσης από τις θέσεις ευθύνης που κατέχουν κ.α. είναι πιθανόν να οδηγήσουν μεγάλο μέρος των δασκάλων και των καθηγητών σε αλλαγή πλεύσης και σε υποχώρηση. Στο σημείο που έχει φτάσει η κατάσταση δεν αρκεί η διαβεβαίωση της ΟΛΜΕ ότι θα καλύψει όσους δεν πάρουν μέρος στην αυτοαξιολόγηση. Ούτε η σιγουριά της ότι το υπουργείο δε θα προχωρήσει σε πειθαρχικά μέτρα. Χρειάζεται να μιλήσει ξεκάθαρα, με τόλμη και ειλικρίνεια στους εκπαιδευτικούς και να πει όλη την αλήθεια, όπως τη διατύπωσε η νομική σύμβουλος της στη γνωμοδότησή που έδωσε.

Οι εκπαιδευτικοί χρειάζεται να γνωρίζουν καλά ποιες επιλογές έχουν μπροστά τους πριν να αποφασίσουν. Οι δρόμοι είναι δύο: ή θα υποχωρήσουν και θα εφαρμόσουν την επικίνδυνη και άκρως γραφειοκρατική διαδικασία της αυτοαξιολόγησης κάτω από τον απολύτως δικαιολογημένο φόβο των κυρώσεων ή θα συνεχίσουν μαζικά την άρνηση τους ρισκάροντας την επιβολή ποινών( την οποία, ενώ θεωρεί σίγουρη η νομική σύμβουλος της ΟΛΜΕ, δεν την αναδεικνύει η ομοσπονδία των καθηγητών) η νομιμότητα των οποίων θα κριθεί στα διοικητικά δικαστήρια, δηλαδή με δυο λόγια «φέξε Μάη μου να φας τριφύλλι».

Μια γρήγορη ακτινογραφία του νόμου για την αυτοαξιολόγηση αρκεί για να φανεί ότι η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη παίζει για μια ακόμη φορά με τη δημοκρατία. Οι αντιδημοκρατικές συμπεριφορές, ωστόσο, χαρακτηρίζουν ηγεσίες αδύναμες και ετοιμόρροπες, οι οποίες με εκδικητική διάθεση θέλουν να συντρίψουν ισχυρές συνδικαλιστικές οργανώσεις. Σε μια τέτοια στρατηγική ήττα κινδυνεύουν να οδηγηθούν ΟΛΜΕ και ΔΟΕ, αν επιμείνουν σε λογικές σύγκρουσης με χαμηλά ποσοστά συμμετοχής στην απεργία – αποχή. Γι αυτό, αν οι εξελίξεις είναι δυσοίωνες, απαιτείται να υποχωρήσουν , να κρατήσουν δυνάμεις, να λειτουργήσουν με ψυχραιμία και σύνεση και να μην αλείψουν βούτυρο στο ψωμί του πρωθυπουργού οδηγώντας και πάλι, όπως έχει συμβεί στο παρελθόν, τους εκπαιδευτικούς σε αδιέξοδο.

* Ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας, αρθρογραφεί σε ιστοσελίδες και ιστολόγια.

Φταίει ο κανένας

Η κυβέρνηση βρίσκεται στριμωγμένη στα σκοινιά, μπουρδουκλωμένη από τα ψέματα και τις αντιφάσεις της, και ελπίζει ότι με τη βοήθεια των συμμάχων της, των πολιτικών και οικονομικών της πατρώνων, γρήγορα θα περάσει κι αυτός ο εφιάλτης.


Γιάννης Ανδρουλιδάκης*

 Για πρώτη φορά στα δυόμισι χρόνια που κυβερνά ο κ. Μητσοτάκης βρέθηκε σε τόσο δύσκολη θέση. Η ομιλία του για την πανδημία στη Βουλή έδειχνε πανικό και αμηχανία. Τα σαρδάμ που έκανε αποτελούν ομολογία ενοχής. Όσο κι αν προσπάθησε να αποδείξει ότι δε γνώριζε τη μελέτη των κ.κ. Τσιόδρα και Λύτρα, δεν έπεισε κανέναν, πιθανώς ούτε τον ίδιο τον εαυτό του. Η αλήθεια, ωστόσο, δε βγήκε. Αυτό που φάνηκε ξεκάθαρα ήταν η απόπειρα να απλωθεί ένα πέπλο προστασίας πάνω από το Μαξίμου. Θα λειτουργήσει επιτυχώς και αυτή τη φορά;

Από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστή η μελέτη των δύο επιστημόνων που άφηνε έκθετη την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό, ενεργοποιήθηκε ο γνωστός μηχανισμός της προπαγάνδας του Μαξίμου που είχε διπλό στόχο. Από τη μια να βγάλει λάδι τον κ. Μητσοτάκη και το επιτελείο του και να φανεί ότι όλα είναι καλώς καμωμένα και από την άλλη να φορτώσει την ευθύνη αλλού, χωρίς να τον ενδιαφέρει ποιον θα θυσιάσει. Αφού υπήρξαν αντιδράσεις από τα υποψήφια θύματα, ξεκίνησε η επιχείρηση υποβάθμισης της εγκυρότητας των επιστημονικών δεδομένων από τους κ.κ. Μαγιορκίνη και Σκέρτσο, αλλά και από την αναπληρώτρια υπουργό Υγείας, την κ. Γκάγκα. Διόλου δεν ενδιέφερε αν ο στόχος ήταν ο κ. Τσιόδρας, ο «αγαπητός Σωτήρης» του πρωθυπουργού, ο άνθρωπος που εν πολλοίς ξελάσπωσε την κυβέρνηση στην πρώτη καραντίνα. Είπαμε, το Μαξίμου να μείνει στο απυρόβλητο.

Ο κ. Μητσοτάκης, ο οποίος λίγες μέρες πριν είχε εξισώσει τη φροντίδα που παρέχεται σε ασθενείς εντός και εκτός Μ.Ε.Θ., παραδέχτηκε ότι γνώριζαν κάποιοι στην κυβέρνησή του την επιστημονική ανάλυση, αλλά όχι ο ίδιος. Αν είναι δυνατόν, να προειδοποιούν οι ειδικοί μέσω μιας μελέτης για σοβαρές αδυναμίες του Ε.Σ.Υ., οι οποίες οδήγησαν σε θανάτους ασθενών, αυτή να φτάνει σε κυβερνητικά στελέχη, αλλά όχι στον ίδιο τον πρωθυπουργό! Τούτο σημαίνει ή ότι κάποιοι στους κυβερνητικούς κόλπους σκάβουν τον λάκκο του κ. Μητσοτάκη ή ότι ο πρωθυπουργός είναι παντελώς αδύναμος, αφού δεν μπορεί να ελέγξει τι γίνεται στην κυβέρνησή του. Στην πρώτη περίπτωση οφείλει ο ίδιος να βγει και να πει ποιος του απέκρυψε τα στοιχεία, στη δεύτερη να παραδεχτεί την αδυναμία του και να παραιτηθεί.

Βεβαίως, τα δείγματα γραφής του κ. Μητσοτάκη είναι τέτοια, που δεν αναμένεται ούτε το ένα ούτε το άλλο. Στα ευνομούμενα κράτη της Ευρώπης, όπου η στοιχειώδης δημοκρατία λειτουργεί καλύτερα, θα υπήρχε ήδη λογοδοσία από την πρώτη στιγμή. Στην Ελλάδα, όμως, φταίει ο κανένας. Οι ευθύνες γίνονται μπαλάκι που πηγαίνει από χέρι σε χέρι και στο τέλος, με τρόπο μαγικό, εξαφανίζεται. Γνωστό το παιχνίδι και πολυχρησιμοποιημένο, μόνο που αυτή τη φορά μιλάμε για νεκρούς. Για πολλούς νεκρούς. Αναφερόμαστε σε μια Πολιτεία που γνώριζε το πρόβλημα, δεν έκανε αυτά που έπρεπε και δεν προσέφερε την απαιτούμενη περίθαλψη σε ασθενείς από κορονοϊό.

Αφού, επομένως, ο πρωθυπουργός ισχυρίζεται ότι δε γνώριζε και επειδή η κυβέρνηση προσπαθεί να τα κουκουλώσει, οφείλουν οι δύο επιστήμονες να μιλήσουν καθαρά και ξάστερα. Ο κ. Λύτρας, ο οποίος επιμένει ότι είχε ενημερώσει σε ανώτατο επίπεδο, να μας αναφέρει ποιους και ο κ. Τσιόδρας να πει, επιτέλους, την αλήθεια. Η σιωπή του ούτε το Μαξίμου ξελασπώνει, αφού όσα έγιναν διερευνώνται από τον εισαγγελέα και κάτω από φυσιολογικές συνθήκες αναμένεται να πέσει περισσότερο φως στην υπόθεση, ούτε συμβάλλει στη δημιουργία πνεύματος ενότητας και ομοψυχίας, για το οποίο κόπτεται τόσο πολύ ο κ. καθηγητής, σύμφωνα με δική του δήλωση.

Η κυβέρνηση βρίσκεται στριμωγμένη στα σκοινιά, μπουρδουκλωμένη από τα ψέματα και τις αντιφάσεις της, και ελπίζει ότι με τη βοήθεια των συμμάχων της, των πολιτικών και οικονομικών της πατρώνων, γρήγορα θα περάσει κι αυτός ο εφιάλτης. Η αντιπολίτευση επωμίζεται το βάρος να μην αφήσει το θέμα να ξεχαστεί και να επιμείνει μέχρι την πλήρη αποκάλυψη της αλήθειας. Το επόμενο διάστημα θα φανεί κατά πόσο έχει ωριμάσει και είναι σε θέση να ανταποκριθεί στο ρόλο της πάνω σε ένα ζήτημα που φαίνεται να έχει πολύ βάθος και άμεση εμπλοκή του ίδιου του πρωθυπουργού.
πηγή: iskra.gr

Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας

Επικοινωνιακοί ελιγμοί στις στάχτες

Οι τελευταίες καταστροφικές πυρκαγιές σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς έκαψαν περίπου 1.200.000 στρέμματα και προκάλεσαν ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές. Άνθρωποι έγιναν πρόσφυγες στον ίδιο τους τον τόπο και είδαν τις περιουσίες τους να χάνονται σε ελάχιστα λεπτά. Για μια ακόμη φορά αποδείχθηκε η διαχρονική ανικανότητα του ελληνικού κράτους και η αδυναμία του να σχεδιάζει και να προβλέπει. Τέλος, όπως συνήθως συμβαίνει σε τούτη τη χώρα, κανείς δεν έφταιξε και γι αυτό και δεν αποδόθηκαν ευθύνες στους αρμόδιους από τον πρωθυπουργό.

Το προφίλ του κ. Μητσοτάκη, ωστόσο, έχει τρωθεί ανεπανόρθωτα και αυτό αποτελεί τεράστιο πρόβλημα για τη Ν.Δ., όποτε και αν γίνουν εκλογές.

Οι καταστροφές στην Εύβοια και σε άλλες περιοχές θα τον ακολουθούν μια ζωή.

Η δήλωση του ότι «τα σπίτια και οι περιουσίες ξαναφτιάχνονται», η οποία έγινε με πολύ μεγάλη ευκολία, με ελαφρότητα θα έλεγε κάποιος, φανερώνει ότι βρίσκεται και πάλι εκτός πραγματικότητας.

Μάλλον δε γνωρίζει, όταν απευθύνεται σε ανθρώπους του μόχθου, τι σημαίνει να γίνει στάχτη η ζωή  σου και να πρέπει να την  ξαναφτιάξεις.
Γι’ αυτό το  επιτελείο του ξεκίνησε αγώνα δρόμου για να  ρετουσάρει τη στραπατσαρισμένη εικόνα του.

Έτσι άρχισαν οι γνωστοί επικοινωνιακοί  ελιγμοί.

Πρώτα ανακοινώθηκε με τυμπανοκρουσίες μια επιτροπή ανασυγκρότησης της Εύβοιας στην οποία ορίστηκε επικεφαλής ο κ. Μπένος, τον οποίο έβγαλε ο κ. Μητσοτάκης από τη "ναφθαλίνη" κι εκείνος δέχτηκε πρόθυμα να γίνει "υπηρέτης" των σκοπιμοτήτων  του πρωθυπουργού. 

Λίγο αργότερα, όμως, τοποθετήθηκε ο κ. Τριαντόπουλος, ως υφυπουργός με αρμοδιότητα σε θέματα κρατικής αρωγής και αποκατάστασης από φυσικές καταστροφές, ο οποίος θα λογοδοτεί άμεσα στον πρωθυπουργό, καπελώνοντας έτσι την προηγούμενη επιτροπή.  

Ακολούθως ο κ. Μητσοτάκης  ζήτησε μια χαλαρή και υποκριτική συγγνώμη για τις παραλείψεις που υπήρξαν και είπε ότι εν ευθέτω χρόνω θα αποδοθούν ευθύνες.

Μερικές ώρες μετά σε συνέντευξη τύπου δήλωσε ότι η αντίδραση του κράτους ήταν καλή και στήριξε τον υφυπουργό Πολιτικής Προστασίας, κ. Χαρδαλιά.

Κανείς δεν κατάλαβε, αφού ο κρατικός μηχανισμός έδειξε αντανακλαστικά που ικανοποίησαν τον πρωθυπουργό, γιατί ζήτησε τότε συγνώμη;

Αργότερα, επίσης, προχώρησε σε μίνι ανασχηματισμό αφήνοντας, όμως στη θέση τους τον υφυπουργό Προστασίας του Πολίτη και άλλους οι οποίοι είχαν την ευθύνη για την πυροπροστασία και την πυρόσβεση. Έτσι έδωσε συγχωροχάρτι στους υπεύθυνους της καταστροφής. Κανένας δεν ανέλαβε την πολιτική ευθύνη και ουδείς σε τούτη την κυβέρνηση φαίνεται διατεθειμένος να εγκαταλείψει την καρέκλα της εξουσίας δείχνοντας ότι τουλάχιστον διαθέτει ευθιξία και φιλότιμο.

Η κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός και οι επιτελείς του, αποδείχτηκαν κατώτεροι των περιστάσεων, φάνηκαν ανίκανοι να συντονίσουν στοιχειωδώς το έργο της πυρόσβεσης και ακολούθησαν  τη λογική των τυφλών εκκενώσεων αφήνοντας τη φωτιά να καταπίνει τα πάντα στο πέρασμα της.

Το επόμενο διάστημα, όμως, θα βρεθούν αντιμέτωποι με πολύ σοβαρά ζητήματα.

Ποια θα είναι η πρόνοια, για παράδειγμα, για τους ανθρώπους που έχασαν όχι μόνο τις περιουσίες τους, αλλά και τις δουλειές τους; 

Με ποια και με πόσα πακέτα θα στηριχθεί η τοπική οικονομία για να ξαναγεννηθεί η ζωή μέσα από τις στάχτες;

Ποια αντιπλημμυρικά σχέδια θα εκπονηθούν και θα γίνουν πράξη στο μικρό διάστημα που απομένει μέχρι την έναρξη των βροχοπτώσεων;

Τι θα γίνει με τα καμένα, αφού σύμφωνα με δήλωση του κ. Ευθύμη Λέκκα από τα 500.000 στρέμματα που κάηκαν  στην Εύβοια μόνο για τα 150.000 υπάρχει ελπίδα να αναγεννηθούν και να αναδασωθούν;

Ερωτήματα τα οποία δεν προσφέρονται για υπεκφυγές και επικοινωνιακά παιχνίδια  και που αργά ή γρήγορα θα κληθεί να απαντήσει ο πρωθυπουργός, ο οποίος για πρώτη φορά νιώθει στο σβέρκο του την ανάσα μιας ενδεχόμενης ήττας.

Ο λαϊκισμός και η εξωφρενική εκμετάλλευση της τραγωδίας στο Μάτι τον οδήγησε στην εξουσία.

Οι καταστροφικές πυρκαγιές του Αυγούστου ενδέχεται να του στοιχίσουν πολύ ακριβά.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο μεγάλος χαμένος είναι, δυστυχώς, ξανά η χώρα και ο ελληνικός λαός.

Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας
 πηγή: 2020mag.gr

Αλήθεια, που ανήκουμε;


Η Ελλάδα, που ας σημειωθεί ότι ως τμήμα του Βυζαντίου δε γνώρισε Μεσαίωνα, δεν είναι μόνο Ευρώπη, αλλά και Ανατολή. Δεν πρέπει να προβάλλει μόνο την κληρονομιά της αρχαιότητας, αλλά και του Βυζαντίου. Δίπλα στον Σκαλκώτα και τον Μητρόπουλο ακούγονται τα ρεμπέτικα και τα σμυρνέικα. Συνυπάρχουν ο  Όμηρος,  ο Ερωτόκριτος του Κορνάρου, η Αιολική Γη του Βενέζη. Απέναντι από τα τζαμιά και τους μιναρέδες βρίσκονται αρχαία θέατρα, ενετικά τείχη, βυζαντινοί ναοί...

γράφει ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης*

Αυτές τις μέρες συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από την είσοδο της χώρας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Η κυβέρνηση γιόρτασε το γεγονός με μια εκδήλωση στο Ζάππειο, με την παρουσία Ευρωπαίων αξιωματούχων, αλλά και την απουσία ηχηρών ονομάτων των καραμανλικών. Ήταν άλλη μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να προβληθεί ο κ. Μητσοτάκης. Αρκετοί απόρησαν γιατί επιλέχτηκε ο συγκεκριμένος χώρος και όχι ένας άλλος, όπου θα είχαν τη δυνατότητα να μιλήσουν και οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί. Έγινε στο Ζάππειο, γιατί εκεί υπογράφτηκε στις 28 Μαΐου του 1979 η συνθήκη ένταξης ή γιατί ο πρωθυπουργός δεν ήθελε να ακουστεί κριτική για την Ε.Ε και αντίλογος στα όσα είπε;

Ο κ. Μητσοτάκης μίλησε με διθυράμβους για τα 40 αυτά χρόνια. Κράτησε για τον εαυτό του τον ρόλο του πιο Ευρωπαίου Έλληνα πολίτη. Είδε μόνο θετικά σε αυτή την πορεία, σαν να μην υπήρξαν πολλά μελανά σημεία στις πολιτικές που ακολούθησε η Ε.Ε. Σαν να μην πλήγωσαν τον ελληνικό λαό αποφάσεις των ηγετών της. Σαν να στάθηκαν οι εταίροι, χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις, υποστηρικτές στα δίκαια αιτήματα της χώρας. Ούτε ίχνος κριτικής, λοιπόν, από έναν πρωθυπουργό που προσπαθούσε να αποδείξει ότι είναι ηγέτης, που φούσκωνε από περηφάνια, ξεχείλιζε από αλαζονεία και ωραιοποιούσε για μια ακόμη φορά την κατάσταση.

Ωστόσο, η αλήθεια του κ. Μητσοτάκη διαφέρει από όσα συνέβησαν στην πραγματική ζωή. Είναι γνωστό ότι μετά την ένταξη της χώρας, με ευθύνη και των ελληνικών κυβερνήσεων, υπέστη σοβαρό πλήγμα ο πρωτογενής τομέας και οδηγήθηκαν σε οικονομικό μαρασμό περιοχές που ζούσαν από τη βιοτεχνική και βιομηχανική παραγωγή. Δόθηκαν επιδοτήσεις στους αγρότες, για να ξεριζώσουν παραδοσιακές καλλιέργειες. Μοιράστηκε χρήμα στους αλιείς, για να καταστρέψουν τα σκαριά-διαμάντια της ελληνικής ναυπηγικής τέχνης που κοσμούσαν το Αιγαίο. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτά. Υπάρχουν πολλά που περίμεναν οι Έλληνες πολίτες από την ένταξη, και δεν ήρθαν, και άλλα, που δεν ανέμεναν κι έγιναν.

Πρώτα-πρώτα στο Κυπριακό. Μην ξεχνάμε πώς πανηγυρίστηκε η είσοδος της Κύπρου, γιατί, τάχα, δε θα άφηνε η Ευρώπη, μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, να παραμείνει η Λευκωσία η μοναδική ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που είναι διχοτομημένη. Ο ελληνικός λαός, επίσης, ένιωσε απελπιστικά μόνος, ντροπιασμένος και ταπεινωμένος στη δεκαετία της κρίσης, όταν του επέβαλαν τους επαχθείς όρους των μνημονίων, όταν ξεπουλήθηκε έναντι πινακίου φακής η δημόσια περιουσία, όταν μετανάστευσαν μαζικά χιλιάδες νέοι επιστήμονες. Επιπλέον, οι πολίτες αναρωτιούνται συχνά τι είδους συμμαχία είναι αυτή με την Ε.Ε. και πώς εκδηλώνεται η περίφημη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Πρόσφατα παρακολουθήσαμε την ταχύτητα με την οποία οι Ευρωπαίοι ηγέτες αντέδρασαν στην κρατική αεροπειρατεία της Λευκορωσίας. Γιατί δεν έκαναν κάτι παρόμοιο στη θαλάσσια πειρατεία της Τουρκίας, όταν ερευνούσε παράνομα στις κυπριακές και ελληνικές θάλασσες παραβιάζοντας ξεκάθαρα το Διεθνές Δίκαιο; Γιατί μετέθεταν τις κυρώσεις από σύνοδο σε σύνοδο φουσκώνοντας τα πανιά του κ. Ερντογάν;

Η Ευρώπη μάς θέλει καλά παιδιά, που δε θα αντιδρούν και θα καταπίνουν. Το δόγμα «ανήκομεν εις την Δύσιν» του μακαρίτη Κ. Καραμανλή στήριξε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ο πρωθυπουργός της χώρας στο Ζάππειο. Μόνο που και αυτό διαψεύδεται από την ιστορική πραγματικότητα. Η Ελλάδα, που ας σημειωθεί ότι ως τμήμα του Βυζαντίου δε γνώρισε Μεσαίωνα, δεν είναι μόνο Ευρώπη, αλλά και Ανατολή. Δεν πρέπει να προβάλλει μόνο την κληρονομιά της αρχαιότητας, αλλά και του Βυζαντίου. Δίπλα στον Σκαλκώτα και τον Μητρόπουλο ακούγονται τα ρεμπέτικα και τα σμυρνέικα. Συνυπάρχουν ο Όμηρος, ο Ερωτόκριτος του Κορνάρου, η Αιολική Γη του Βενέζη. Απέναντι από τα τζαμιά και τους μιναρέδες βρίσκονται αρχαία θέατρα, ενετικά τείχη, βυζαντινοί ναοί. Η χώρα έχει μια ξεχωριστή γεωγραφική θέση, την οποία είναι ανάγκη να αξιοποιήσει ακολουθώντας πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, και μια ιδιαίτερη ταυτότητα, την οποία χρειάζεται να συνειδητοποιήσει και να κάνει όχημα, για να πορευτεί με ασφάλεια στο μέλλον. «Ψιλά γράμματα» θα μου πείτε για όσους σχεδιάζουν ένα ζοφερό μέλλον για τη νέα γενιά και βαφτίζουν ανάπτυξη τη μετατροπή της Ελλάδας σε τόπο σερβιτόρων και υπηρετών των Ευρωπαίων.


*Ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας

Βαφτίζουν το κρέας ψάρι



Η προσπάθεια της κυβέρνησης να βαφτίσει το κρέας ψάρι θα πέσει στο κενό, όσο κι αν φαίνεται ότι πρόσκαιρα πείθει ένα μικρό μέρος της κοινωνίας. Κανείς πρωθυπουργός δε μακροημέρευσε με μύθους, λαϊκισμό και αντιστροφή της αλήθειας...

γράφει ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης*

Η περίοδος της πανδημίας ανέδειξε, εκτός των άλλων, ακόμη ένα «ταλέντο» της κυβέρνησης: το ψέμα και τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Τα λάθη, τις αστοχίες, τις υποχωρήσεις, τις συνειδητές επιλογές και ό,τι άλλο έχει αρνητικό αντίκτυπο στην κοινωνία προσπαθεί, συστηματικά και μελετημένα, με την αμέριστη βοήθεια των περισσότερων Μ.Μ.Ε, να τα παρουσιάζει ως θετικά. Στόχος της να πάει στις εκλογές, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν, με το λιγότερο πολιτικό κόστος. Τα παραδείγματα πολλά.

Εσχάτως η υπουργός Παιδείας έδωσε, επιτέλους, ένα χρόνο μετά, τη σύμβαση που είχε υπογράψει με την Cisco. Εκεί που διατυμπάνιζε και καμάρωνε ότι η πλατφόρμα για την τηλεκπαίδευση ήταν δωρεάν, πληροφορηθήκαμε ότι στοίχισε περίπου 2 εκατομμύρια ευρώ στο κράτος. Και το χειρότερο; Μάθαμε ότι δόθηκαν τα προσωπικά δεδομένα 1,5 εκατομμυρίου μαθητών και εκπαιδευτικών στην εταιρεία, η οποία μπορεί πλέον να τα χρησιμοποιήσει για διάφορους σκοπούς. Ενώ κανείς θα περίμενε την παραίτηση της κ. Κεραμέως, όπως θα συνέβαινε σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης, δεν προέκυψε απολύτως τίποτα. Ο πρωθυπουργός την κάλυψε πάλι, η πλειοψηφία των Μ.Μ.Ε αποσιώπησαν το θέμα και η ίδια παραποίησε την αλήθεια με τρόπο προκλητικό.

Αίσθηση, ακόμη, προκάλεσε και η δήλωση του κ. Γεραπετρίτη, κατά πολλούς πρωθυπουργεύοντος, ότι δε χρειάζεται να δημιουργηθούν νέες Μ.Ε.Θ. Ήταν ο ίδιος που παλαιότερα είχε πει πως, αν είχαμε 5.000 ΜΕΘ, θα υπήρχαν περισσότεροι νεκροί. Η άποψη αυτή έχει σημασία για δύο λόγους: ο πρώτος, γιατί διατυπώνεται τη στιγμή που στα νοσοκομεία, της Αττικής κυρίως, επικρατεί πανικός και που οι διασωληνωμένοι πλησιάζουν τους 750 και ο δεύτερος, επειδή προέρχεται από το δεξί χέρι του πρωθυπουργού, έναν εξ απορρήτων του Μεγάρου Μαξίμου, ο οποίος επιχειρεί να δώσει μια εικόνα από την εξέλιξη της πανδημίας που απέχει πολύ από την αλήθεια. Ενδιαφέρον θα είχε να μαθαίναμε σε ποιο βαθμό ο κ. Μητσοτάκης συμμερίζεται αυτήν την εκτίμηση του υπουργού του.

Ρεσιτάλ παραπληροφόρησης, τέλος, επιχειρήθηκε για τις αποφάσεις που έλαβε, σε σχέση με την Τουρκία, η πρόσφατη σύνοδος των Ευρωπαίων ηγετών. Τη μέρα που η Ελλάδα έκλεινε 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821, η Ευρώπη έδειχνε για μια ακόμη φορά πώς εννοεί την αλληλεγγύη προς τα κράτη-μέλη της και φανέρωνε το πραγματικό της πρόσωπο. Ο κ. Ερντογάν έπεσε ξανά στα μαλακά με μια ασήμαντη λεκτική καταδίκη, που μοιάζει με χάδι, για τις ιταμότητές του στην ελληνική και κυπριακή θάλασσα. Οι όποιες συζητήσεις για μέτρα κατά της Τουρκίας παραπέμπονται για το επόμενο συμβούλιο του Ιουνίου. Η κυβέρνηση, η οποία έχει δεχτεί απανωτά χαστούκια στο ελληνοτουρκικό μέτωπο, παρουσίασε μια πραγματικότητα που τη βολεύει. Εξέφρασε την ικανοποίησή της, αφού θεωρεί ότι δε δόθηκε λευκή επιταγή στη γειτονική χώρα, λες και θα μπορούσε κάτι τέτοιο να συμβεί. Στηρίζεται γι΄ αυτό σε μια παράγραφο του κοινού ανακοινωθέντος που αναφέρει ότι, αν Τουρκία συνεχίσει τις μονομερείς ενέργειές της και την παραβατική της συμπεριφορά, η οποία θίγει συμφέροντα άλλων κρατών-μελών, τότε η Ε.Ε θα χρησιμοποιήσει μέτρα και εργαλεία που έχει στη διάθεσή της. Τι άλλο χρειάζεται, δηλαδή, να κάνει ακόμη η Τουρκία για να αποφασιστούν κυρώσεις εναντίον της; Να εισβάλει ή να κάνει απόβαση σε κάποιο νησί;

Η προσπάθεια, εντούτοις, της κυβέρνησης να βαφτίσει το κρέας ψάρι θα πέσει στο κενό, όσο κι αν φαίνεται ότι πρόσκαιρα πείθει ένα μικρό μέρος της κοινωνίας. Κανείς πρωθυπουργός δε μακροημέρευσε με μύθους, λαϊκισμό και αντιστροφή της αλήθειας. Εξάλλου, είναι γνωστό ότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια και ότι μπορεί να βγάζει λουλούδια, αλλά ποτέ καρπούς. Αν σήμερα ο κ. Μητσοτάκης δείχνει να αδιαφορεί για τούτο, θα έρθει η ώρα που θα διαπιστώσει ότι: «ουδέν έρπει ψεύδος εις γήρας χρόνου» (κανένα ψέμα δεν αντέχει στο χρόνο), όπως έλεγε ο Σοφοκλής. Ίσως, τότε να είναι αργά πια για εκείνον, ελπίζω, όμως, όχι και για τη χώρα.


Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας

Γιάννης Ανδρουλιδάκης: «Πού είναι η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη;»

Άλλη μια σύνοδος κορυφής τελείωσε χωρίς η Ελλάδα και η Κύπρος να πάρουν ουσιαστικές δεσμεύσεις από τους εταίρους για κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας. Ο Έλληνας πρωθυπουργός παρουσίασε σαν επιτυχία το γεγονός ότι κατάφερε να θέσει το ζήτημα της τουρκικής προκλητικότητας, ενώ δεν ήταν στην ημερήσια διάταξη!!!



Άλλη μια σύνοδος κορυφής τελείωσε χωρίς η Ελλάδα και η Κύπρος να πάρουν ουσιαστικές δεσμεύσεις από τους εταίρους για κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας. Ο Έλληνας πρωθυπουργός, ωστόσο, παρουσίασε σαν επιτυχία το γεγονός ότι κατάφερε να θέσει το ζήτημα της τουρκικής προκλητικότητας, ενώ δεν ήταν στην ημερήσια διάταξη. Την ίδια στιγμή το Oruc Reis συνέχιζε ανεμπόδιστο τις έρευνες του στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και οι Τουρκοκύπριοι μπαινόβγαιναν χαρωποί στα Βαρώσια ανεμίζοντας τις σημαίες του ψευδοκράτους. Ο κ. Ερντογάν έδειχνε στην πράξη πώς εννοεί τον διάλογο και οι Ευρωπαίοι απλώς εξέφραζαν τη λύπη τους. Επιβεβαιώθηκε ξανά αυτό που ιστορικά είναι γνωστό, ότι δηλαδή στην παγκόσμια σκακιέρα δεν ισχύουν οι κανόνες του διεθνούς δικαίου, αλλά των συμφερόντων.

Οι όποιες αποφάσεις μετατέθηκαν για τον Δεκέμβριο με τη σύμφωνη γνώμη της Ελλάδας. Ο πρωθυπουργός γύρισε με άδεια χέρια και οι απλοί πολίτες αναρωτιούνται τι πρέπει επιτέλους να γίνει για να επέμβει η Ευρώπη και τερματίσει τον τουρκικό τσαμπουκά. Να επιχειρήσουν οι Τούρκοι εναντίον του Καστελόριζου; Αλλά και τότε είναι αμφίβολο αν θα συμβεί. Η ελληνική διπλωματία εγκλωβίστηκε στο ρόλο του καλού και υπάκουου παιδιού που δε φέρνει αντιρρήσεις με αποτέλεσμα να εισπράττει τη μια μετά την άλλη καρπαζιά από την Τουρκία, η οποία γνωρίζει πως η όποια καταδίκη της θα μείνει στα λόγια. Η Ε.Ε. δε φαίνεται πιθανόν να αποφασίσει ούτε εμπάργκο όπλων, γιατί τα λεφτά είναι πολλά, ούτε σοβαρές κυρώσεις οι οποίες θα αποσταθεροποιήσουν την τουρκική οικονομία, γιατί τα συμφέροντα είναι μεγάλα. Η Ελλάδα, λοιπόν, τι θα κάνει, αφού οι Ευρωπαίοι ανέχονται τις πρακτικές του κ. Ερντογάν; Πώς θα αντιδράσει σε έναν ενδεχόμενο νέο ελιγμό της Τουρκίας για να αποφύγει τις κυρώσεις τον Δεκέμβριο;

Η χώρα θα πρέπει να επανασχεδιάσει την τακτική της. Ο δρόμος της διπλωματίας ελάχιστα απέδωσε, αλλά χρειάζεται να μείνει ανοικτός. Παράλληλα, όμως, απαιτούνται και άλλα βήματα για να ανακτήσει το πλεονέκτημα και τη χαμένη της αξιοπρέπεια. Επιτέλους, οφείλει να δείξει αποφασιστικότητα και να υπερασπίσει τις κόκκινες γραμμές που διαχρονικά ισχύουν. Πρώτα-πρώτα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια, όχι μόνο στα νότια της Κρήτης και της Καρπάθου, αλλά και στο Αιγαίο χωρίς καμιά εξαίρεση. Δεν υπάρχει καταλληλότερη ώρα. Δεύτερον να καταστήσει από τώρα σαφές ότι θα χρησιμοποιήσει βέτο στη σύνοδο του Δεκεμβρίου σε συνεννόηση με την Κύπρο, αν δεν υπάρξουν μέτρα που να ικανοποιούν τα δύο κράτη, εναντίον της Τουρκίας. Τέλος είναι ανάγκη περισσότερο από ποτέ να εμποδιστεί με κάθε τρόπο το Oruc Reis, ειδικά αν επιχειρήσει έρευνες, όπως προγραμματίζει, στα 6,5 ναυτικά μίλια έξω από το Καστελόριζο.

Σήμερα φαίνεται πόσο ήταν λάθος η εξαίρεση του ακριτικού αυτού νησιού από την οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο. Η απόφαση αυτή άνοιξε την όρεξη της Τουρκίας η οποία βρίσκεται κοντά σε ένα ακόμη στόχο της, να γκριζάρει δηλαδή μετά τα Ίμια και αυτήν τη θαλάσσια περιοχή. Η ελληνική κυβέρνηση στην πρώτη φάση της κρίσης μετέθεσε τις κόκκινες γραμμές παρά τις μεγαλοστομίες και τους εθνικιστικούς βερμπαλισμούς στελεχών της. Κάτι τέτοιο, αν ξανασυμβεί, θα είναι ολέθριο και απολύτως ταπεινωτικό για τη χώρα.

Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, λοιπόν, είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η Ευρώπη καθόλου δε μοιάζει, όπως είπε ο κ. Μητσοτάκης σε μια άστοχη παρομοίωση που έκανε προκειμένου να δικαιολογήσει την αποτυχία του, με ένα υπερωκεάνιο που στρίβει αργά – αργά και στη συνέχεια ακολουθεί σταθερή πορεία. Όταν έχει συμφέροντα, όπως έπραξε στην περίπτωση των κυρώσεων κατά της Λευκορωσίας, λαμβάνει αποφάσεις πολύ γρήγορα. Το πρόβλημα είναι ότι ο πρωθυπουργός δε φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι το δικό μας σκάφος πλέει σε λάθος κατεύθυνση. Μακάρι αυτό να μην οδηγήσει σε νέες περιπέτειες. Νομίζω ότι όλοι το απεύχονται.

*Γιάννης Ανδρουλιδάκης, εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας

Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ

Στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ ξέσπασε διαμάχη και ομάδες και ομαδάρχες παίρνουν θέσεις και προετοιμάζονται σιγά-σιγά για την μετά Τσίπρα εποχή. Ο αρχηγός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης επιχείρησε να βάλει τέλος στη γρίνια και την εσωστρέφεια με αλλαγές που έκανε στους επικεφαλής των διαφόρων τομέων χωρίς αποτέλεσμα. Έτσι κατέφυγε στη λύση της δημιουργίας πειθαρχικού οργάνου για να αντιμετωπίσει όσους θεωρεί ότι δημιουργούν πρόβλημα στο κόμμα και όσους έχουν ξεκινήσει δειλά-δειλά να αμφισβητούν την παντοδυναμία του...

 
 από Γιάννης Ανδρουλιδάκης (*)

Σεπτέμβριος του 2014 ήταν , όταν ο κ. Τσίπρας, πρωθυπουργός σε αναμονή, ανακοίνωνε με κάθε επισημότητα και σε κλίμα ενθουσιασμού για την επερχόμενη νίκη το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, το οποίο, όπως διαβεβαίωνε κατηγορηματικά, ήταν κοστολογημένο, εφαρμόσιμο και μη διαπραγματεύσιμο με τους δανειστές και την τρόικα σε καμιά περίπτωση. Με αυτόν τον τρόπο θα αντιμετώπιζε την ανθρωπιστική κρίση και θα έδινε ανάσες στα κοινωνικά στρώματα που υπέφεραν από τα μνημόνια. Αξίζει να θυμηθούμε πως ανάμεσα στα άλλα προέβλεπε επιστροφή των δώρων, κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, δωρεάν ρεύμα σε 300.000 νοικοκυριά και κατώτατο μισθό 751 ευρώ.

Το τι έγινε στη συνέχεια είναι λίγο – πολύ γνωστό. Μετά τη δημιουργική ασάφεια του κ. Βαρουφάκη ήρθε το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ και ακολούθως το νέο μνημόνιο, το οποίο ενταφίασε οριστικά το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Η πολιτική της λιτότητας όχι μόνο δε διακόπηκε, αλλά εντάθηκε και οδήγησε σε μεγαλύτερο αδιέξοδο την ελληνική κοινωνία. Η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τα λίγα θετικά της και τα πολλά αρνητικά τελείωσε τον Ιούλιο του 2019 επιβεβαιώνοντας πανηγυρικά όσους πόνταραν σε μια αριστερή παρένθεση.

Από τότε κι ύστερα προσπαθεί να βρει τον βηματισμό του χωρίς επιτυχία. Η κυβέρνηση της Ν.Δ. κάνει λάθη και εμφανίζει σοβαρές αδυναμίες, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ βλέπει τα ποσοστά του κολλημένα γύρω στο 20%. Στο εσωτερικό του ξέσπασε διαμάχη και ομάδες και ομαδάρχες παίρνουν θέσεις και προετοιμάζονται σιγά-σιγά για την μετά Τσίπρα εποχή. Ο αρχηγός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης επιχείρησε να βάλει τέλος στη γρίνια και την εσωστρέφεια με αλλαγές που έκανε στους επικεφαλής των διαφόρων τομέων χωρίς αποτέλεσμα. Έτσι κατέφυγε στη λύση της δημιουργίας πειθαρχικού οργάνου για να αντιμετωπίσει όσους θεωρεί ότι δημιουργούν πρόβλημα στο κόμμα και όσους έχουν ξεκινήσει δειλά-δειλά να αμφισβητούν την παντοδυναμία του.

Όμως με διαγραφές και ποινές δε λύνονται τα ζητήματα και ούτε εξασφαλίζονται καρέκλες εξουσίας για πολύ. Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι βαθιά πολιτικό. Σταδιακά απώλεσε την αριστερή του φυσιογνωμία και τον ριζοσπαστικό του χαρακτήρα και μετατράπηκε σε ένα κόμμα της σοσιαλδημοκρατίας. Αυτό που υπόσχεται σήμερα είναι θολό και καταλήγει σε μια καλύτερη, πιθανώς, διαχείριση από εκείνη της Ν.Δ. Οι κοινωνικές ευαισθησίες, που προσφάτως ξαναθυμήθηκε, ο φιλολαϊκός και σε πολλές περιπτώσεις λαϊκιστικός λόγος δε συγκινεί ούτε τους πιο θερμούς υποστηρικτές του. Ο ΣΥΡΙΖΑ δοκιμάστηκε στην πράξη και εξαπάτησε τους πολίτες που τον εμπιστεύτηκαν, αφού άλλα υποσχέθηκε και τα αντίθετα ακολούθησε. Το χτύπημα στη διαπλοκή δεν έγινε ποτέ. Αντιθέτως βημάτισε στις πρακτικές των παλιών κομμάτων και υιοθέτησε εξωθεσμικές διαδικασίες, όπως φαίνεται από τις συναντήσεις των κκ. Μιωνή και Παπά και από τις αναφορές του κ. Καλογρίτσα. Ούτε το κόμμα, ούτε ο αρχηγός του έκαναν σοβαρή και ουσιαστική αυτοκριτική και σφυρίζουν αδιάφορα. Το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς, που επικαλούνταν, στραπατσαρίστηκε άσχημα. Η παροιμία: “στραβός, στραβό οδήγαγε κι ηύραν κι οι δυο τον βράχο” αποτυπώνει εύστοχα , νομίζω, την κατάσταση που σήμερα βρίσκεται το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο, επομένως, που ο πολιτικός του λόγος πέφτει στο κενό. Ο κ. Τσίπρας έξι χρόνια μετά το 2014 μπορεί να πηγαίνει στη ΔΕΘ και να ζητά π.χ. τις αναγκαίες, πράγματι, 15.000 προσλήψεις εκπαιδευτικών, αλλά να μη λέει ούτε μισή κουβέντα, γιατί εκείνος δεν έκανε ως κυβέρνηση ούτε έναν διορισμό στην εκπαίδευση. Να απαιτεί μέτρα ανακούφισης της κοινωνίας που όταν ήταν πρωθυπουργός δεν πήρε. Και να υπόσχεται. Όμως το 2020 δεν είναι το 2014. Άραγε εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ δεν το αντιλαμβάνονται; Και τέλος πάντων ως πότε ο κ. Τσίπρας θα συμπεριφέρεται σαν να μην είδε, να μην άκουσε, να μην ξέρει, να μην έπραξε, σαν να μην επέλεξε όχθη τελικά;

* Ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας

Μέχρι που θα φτάσει η αστυνομική βία;

Η αστυνομική βία συνεχίζεται στην Ελλάδα. Τα «όργανα της τάξεως» χτυπούν ανενόχλητα. Μόνο που την τελευταία φορά σκότωσαν ένα νέο άνθρωπο. Έναν Ρομά 18 χρονών, που έπεσε νεκρός από τα πυρά αστυνομικών της ομάδας ΔΙΑΣ. «Βρίσκονταν σε νόμιμη άμυνα», αποφάνθηκαν υπουργοί και δημοσιογράφοι, υποστηρικτές της άποψης που θέλει μια αστυνομία με λυμένα χέρια.

http:// Γιάννης Ανδρουλιδάκης*

Έπεσαν τριάντα οχτώ σφαίρες από εφτά αστυνομικούς για μια συνηθισμένη παραβατική συμπεριφορά: την κλοπή ενός αυτοκινήτου.

Κανένας ασφαλώς δεν υπερασπίζεται άνομες πράξεις. Αρκούσαν, ωστόσο, μόνο δύο πυροβολισμοί στα λάστιχα για να ακινητοποιήσουν το όχημα. Αλήθεια, τι διδάσκονται ακριβώς στις σχολές της αστυνομίας; Ότι πρώτο τους μέλημα είναι η αφαίρεση της ζωής ενός άοπλου, παράνομου ανθρώπου;

Οι αστυνομικοί, βεβαίως, προφυλακίστηκαν για ένα βράδυ και την επόμενη μέρα προκλητικά αφέθηκαν ελεύθεροι και γύρισαν στην υπηρεσία τους. Άλλωστε τι στοιχίζει η ζωή ενός Ρομά που προέρχεται από το γκέτο του Ασπρόπυργου;

Ανέκαθεν υπήρχαν στη χώρα φαινόμενα αστυνομικής βίας και προσπάθειες επιβολής αστυνομικού κράτους. Οι περιπτώσεις των Κουμή, Κανελλοπούλου, Καλτεζά, Γρηγορόπουλου κ.λπ. δεν μπορούν να ξεχαστούν.

Από τότε, επίσης, που ανέλαβε τη διακυβέρνηση ο κ. Μητσοτάκης έδειξε την αδυναμία του στο δόγμα «νόμος και τάξη» και έβαλε αέρα στα πανιά όσων ονειρεύονται μια αστυνομία - ατσάλι. Προχώρησε σε χιλιάδες προσλήψεις αστυνομικών, τη στιγμή που σε άλλους τομείς γίνονταν με το σταγονόμετρο. Δε χάνει την ευκαιρία να καμαρώνει γι’ αυτό. Εξάλλου, ο ίδιος παραβρέθηκε τον Δεκέμβριο του 2019 στην παρουσίαση της νέας ομάδας ΔΙΑΣ.

Μπορεί να μην εκστόμισε το «πιστεύω» του πατέρα του, δηλαδή «το κράτος είστε εσείς», αλλά στην πράξη το εφαρμόζει απαρέγκλιτα.

Στα δυόμισι χρόνια που κυβερνά είδαμε αστυνομικούς να παραβιάζουν το οικογενειακό άσυλο, να ξεγυμνώνουν διαδηλωτές, να απαγορεύουν τις συγκεντρώσεις, να τις διαλύουν με χημικά χωρίς λόγο, να ξυλοφορτώνουν στα πάρκα οικογένειες, να συλλαμβάνουν αναίτια πολίτες, να δολοφονούν. Οι περιπτώσεις, επομένως, της αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας είναι πολλές και επαναλαμβανόμενες, για να είναι τυχαίες.

Ο πρωθυπουργός εκμεταλλεύτηκε προεκλογικά τον φόβο μιας κοινωνίας που, καθώς βυθιζόταν στην κρίση, είδε τα φαινόμενα της παραβατικότητας και της εγκληματικότητας να εκτοξεύονται. Υποσχέθηκε ότι θα σπάσει το "άβατο" των Εξαρχείων σε πολύ μικρό διάστημα. Ότι θα εξαλείψει την ανομία στην ΑΣΟΕΕ και σε άλλους πανεπιστημιακούς χώρους. Ότι θα μειώσει την εγκληματικότητα με τη διαρκή παρουσία αστυνομικών στις γειτονιές. Ότι… ότι…

Αλήθεια, τι έγινε με όλα αυτά; Τι άλλαξε με την αστυνομοκρατία;

Αγνοεί, ίσως, ο πρωθυπουργός τον θεμελιώδη νόμο της Κοινωνιολογίας, σύμφωνα με τον οποίο τα κοινωνικά προβλήματα (ανεργία, φτώχεια κ.λπ.) είναι η κυριότερη αιτία για την γέννηση του εγκλήματος και της παραβατικότητας;

Ο κ. Μητσοτάκης, ακολουθώντας την πεπατημένη, χρησιμοποιεί ως δεξιό βραχίονα της διακυβέρνησής του τον κατασταλτικό μηχανισμό της αστυνομίας.
Δεν τον ενδιαφέρει τόσο να καταπολεμήσει την παρανομία, όπως θα ήταν λογικό, αλλά να φιμώσει εν τη γενέσει της κάθε φωνή αγανάκτησης, διαμαρτυρίας και αντίδρασης.

Η κοινωνία, εντούτοις, έχει ανάγκη από μια εκπαιδευμένη αστυνομία που θα ικανή στην αντιμετώπιση των εγκληματικών πράξεων. Μια αστυνομία δημοκρατική, χωρίς ακροδεξιές ομάδες στις τάξεις της, που θα τηρεί το Σύνταγμα και τους νόμους και θα σέβεται τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα των κατοίκων αυτής της χώρας.

Σήμερα, με αφορμή τη δολοφονία του 18χρονου, χρειάζεται να αναληφθούν πρωτοβουλίες. Πρώτα-πρώτα, πριν σβήσουν τα φώτα από τους παρίες που ζουν στον καταυλισμό του Ασπρόπυργου, είναι η ώρα να αναδειχθούν, να συζητηθούν και να δρομολογηθούν λύσεις στα προβλήματα των Ρομά, με ειλικρίνεια και σεβασμό στις ιδιαιτερότητές τους.

Επιπλέον, ήρθε η στιγμή να προβάλλει η αντιπολίτευση το πρόβλημα της αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας με όλη τη δύναμη της φωνής της, χωρίς μισόλογα και λειάνσεις. Κάποιος πρέπει να πει ξεκάθαρα την αλήθεια: με τέτοιες ακραίες αντιλήψεις για τον ρόλο της αστυνομίας θα υπάρξουν κι άλλοι νεκροί. Ας το κάνουν, επομένως, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αφού η κυβέρνηση κωφεύει και σιωπά.

Άλλωστε «κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει», όπως λέει και η παροιμία. Έτσι δεν είναι, κ. πρωθυπουργέ; 

___________________________________________________________

* Ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας

Διατάξτε !


Ο πρωθυπουργός με αντιθεσμικές μεθοδεύσεις παρακάμπτει τους αρμόδιους υπουργούς και με το επιτελείο του από το Μαξίμου, ττη Βουλή, τους πολιτικούς αρχηγούς, τον ελληνιό λαός και αποφασίζει ετσιθελικά για κρίσιμα, ευαίσθητα και καθοριστικά για την ανεξαρτησία της χώρας ζητήματα.

Γιάννης Ανδρουλιδάκης*

Η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη τα έχει κάνει γενικώς θάλασσα. Δεν υπάρχει έστω ένας τομέας (αν εξαιρέσει κανείς τον τουρισμό, που πηγαίνει καλά ακόμη και με αυτόματο πιλότο), που να καταγράφει θετικές επιδόσεις. Μάταια προσπαθούν οι δημοσκοπήσεις και τα φίλια Μ.Μ.Ε. να αλλάξουν την εικόνα. Η κυβερνητική αποτυχία είναι ορατή πλέον ακόμη και στα μέλη και τους υποστηρικτές της Ν.Δ. Η κυβέρνηση βυθίζεται στην αναξιοπιστία, την παρακμή και την υποτέλεια και μαζί της συμπαρασύρει και τη χώρα. Δυσκολεύομαι να βρω άλλον πρωθυπουργό τόσο υποτακτικό και τόσο πρόθυμο να εκτελέσει τις εντολές των «συμμάχων» μας.

Είναι πράγματι εντυπωσιακός ο τρόπος με τον οποίο ο κ. Μητσοτάκης αντιλαμβάνεται ποια είναι τα συμφέροντα της χώρας και πώς χαράσσει γραμμή στον τομέα της Άμυνας και της Εξωτερικής πολιτικής. Παρακάμπτει τους αρμόδιους υπουργούς και με το επιτελείο του από το Μαξίμου αποφασίζει για κρίσιμα, ευαίσθητα και καθοριστικά για την ανεξαρτησία της χώρας ζητήματα. Οι υπουργοί του πληροφορούνται από αλλού τις αποφάσεις, οι πολιτικοί αρχηγοί έχουν απόλυτη άγνοια για μείζονος σημασίας θέματα και ο ελληνικός λαός μαθαίνει από το εξωτερικό τις επόμενες κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης.

Μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η τελευταία απόφαση του πρωθυπουργού για αποστολή στρατιωτικού υλικού στην Ουκρανία. Ο κ. Μητσοτάκης, μετά από αξίωση των Η.Π.Α., δέχτηκε ασμένως να στείλει στη χώρα αυτή τα ανατολικογερμανικά αμφίβια άρματα μάχης MBP-1, τα οποία μπορεί να χειριστεί ο στρατός της χωρίς να χρειάζεται εκπαίδευση, και στη θέση τους να δεχτεί από την Γερμανία τα άρματα Marder. Την ανακοίνωση έκανε ο Γερμανός καγκελάριος κ. Σόλτς και όχι ο Έλληνας πρωθυπουργός, γεγονός που παραπέμπει σε αποφάσεις των αποικιοκρατών που κοινοποιούνται στους υποτελείς τους.

Η κυβέρνηση προσπάθησε να αποκρύψει κάποιες σημαντικές πλευρές που σχετίζονται με αυτήν την υπόθεση. Πρώτα-πρώτα, ότι τα παραπάνω άρματα έχουν αποσυρθεί από τον γερμανικό στρατό και, από όσα διέρρευσαν στον Τύπο, η Ελλάδα θα πρέπει να παρακάμψει την ΠΥΡ.ΚΑΛ. και να προμηθευτεί πυρομαχικά, τα οποία βρίσκονται μόνο στη Γερμανία και όχι σε επαρκείς ποσότητες!!! Υπάρχει, ακόμη, άλλη μια κρίσιμη παράμετρος. Ο κ. Μητσοτάκης αγνόησε τους στρατιωτικούς, οι οποίοι με τρόπο προσβλητικό πληροφορήθηκαν τη σχετική απόφαση. Επιπλέον, τα όπλα αυτά (MBP-1) βρίσκονται κυρίως στα νησιά και παίζουν, σύμφωνα με δηλώσεις ανώτερων αξιωματικών του στρατού ξηράς, σημαντικό ρόλο στην άμυνά τους, ενώ τα Marder, με το αδύναμο πυροβόλο, θεωρούνται από τους ειδικούς ακατάλληλα. Ουδείς γνωρίζει, βεβαίως, αν θα εκπαιδευτεί το προσωπικό στα νέα άρματα μάχης πριν να φύγουν τα MBP-1 για την Ουκρανία, αφήνοντας κενό στην υπεράσπιση της μεθορίου, ή μετά. Να μην ξεχνάμε, επίσης, ότι όλα ετούτα γίνονται σε μια περίοδο που η Τουρκία απειλεί ανοιχτά την ελληνική ανεξαρτησία, βγάζει ανενόχλητη ερευνητικά σκάφη στο κέντρο του Αιγαίου και ζητά επιτακτικά την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών. Ποιο μήνυμα στέλνει ο πρωθυπουργός στις Ένοπλες Δυνάμεις, στο εξωτερικό, στον ελληνικό λαό και στη γειτονική χώρα; Ότι ξεκίνησε η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών, και μάλιστα σε μια στιγμή που Τουρκία κάνει πρόβες και περιμένει την κατάλληλη ευκαιρία για άλλο ένα χτύπημα στο σώμα του ελληνισμού, τον 21ο αιώνα, μετά από εκείνα που πέτυχε τον προηγούμενο στη Μ. Ασία και την Κύπρο; Θα απαντήσει ο κ. Μητσοτάκης στις αποκαλύψεις του «Ριζοσπάστη» ότι δυσεύρετο και πολύτιμο υλικό ήδη έχει σταλεί στην Ουκρανία, αποδυναμώνοντας έτσι την άμυνα των νησιών; Αφελής και ανιστόρητος ο πρωθυπουργός και όποιος άλλος πιστεύει ότι οι «σύμμαχοι» θα υπερασπιστούν τα συμφέροντα της πατρίδας, αν χρειαστεί.

Κάποιος θα πρέπει να πει σε έναν πρωθυπουργό, που οδηγεί τη χώρα σε επικίνδυνους και κακοτράχαλους δρόμους, ότι, όσοι αποδέχτηκαν με προθυμία τον ρόλο του καλού παιδιού, έπαιξαν με τα συμφέροντα της Ελλάδας, η οποία βγήκε πολλαπλά ζημιωμένη. Κάποιος να του υπενθυμίσει ότι δεν μπορεί να επαναφέρει τη χώρα στην εποχή του «Διατάξτε κ. Διοικητά!» Και αυτός δεν είναι άλλος από τον ελληνικό λαό, που χρειάζεται να αφυπνιστεί και να τον στείλει το γρηγορότερο δυνατόν στο σπίτι του. Αποδείχτηκε ακατάλληλος για τα συμφέροντα του τόπου, ας μην του επιτρέψει να γίνει και ολέθριος.
πηγή: iskra.gr

Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας, αρθρογραφεί σε ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης.

Γιάννης Ανδρουλιδάκης: Αδιέξοδες πολιτικές

Η κυβέρνηση εγκλωβισμένη σε πάτρωνες και προστάτες, δέσμια εσωκομματικών ισορροπιών οδηγείται σε έναν διάλογο που, πιθανώς, να καταλήξει σε επώδυνο συμβιβασμό για τα συμφέροντα της χώρας και σε ειρηνικό ακρωτηριασμό....


του Γιάννη Ανδρουλιδάκη*

Τις τελευταίες μέρες η κυβέρνηση βρέθηκε για μια ακόμη φορά σε πολύ δύσκολη θέση. Η στάση και οι αποφάσεις της προκάλεσαν τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης και δημιούργησαν σκεπτικισμό στους πολίτες. Ο ερχομός του κ. Πομπέο, οι ανακοινώσεις της υπουργού Παιδείας για τις μαθητικές καταλήψεις και τα αποτελέσματα της συνόδου κορυφής των ηγετών της Ε.Ε. άφησαν βαθύ και αρνητικό αποτύπωμα στην πολιτική της.

Η επίσκεψη του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ πέρα από αυτό που κάθε φορά σημαίνει, δηλαδή εξάρτηση και υποτέλεια, ανέδειξε κάτι άλλο πολύ σημαντικό: τις διαφορετικές και συγκρουόμενες απόψεις που υπάρχουν στη Ν.Δ. για ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής. Αναφέρομαι στην κοινή ανακοίνωση των υπουργείων Εξωτερικών Ελλάδας και ΗΠΑ στην οποία η συμφωνία με τη Β. Μακεδονία χαρακτηριζόταν ως ιστορική. Στη συνέχεια ο όρος απαλείφθηκε. Αυτή η πρωτοφανής ενέργεια φανερώνει ή ότι στο ΥΠΕΞ υπάρχει ανικανότητα επικίνδυνη για τα συμφέροντα της χώρας ή ότι ο κ. Μητσοτάκης είναι όμηρος της ακραίας πτέρυγας του κόμματος του, η οποία πέτυχε νωρίτερα να μην έρθουν για κύρωση στη Βουλή οι συμφωνίες με τη Β. Μακεδονία απειλώντας ότι θα τις καταψηφίσει. Με εκβιασμούς και εσωκομματικές ακροβασίες, όμως, δεν ασκείται εξωτερική πολιτική. Ο πρωθυπουργός πληρώνει τώρα τη λαϊκιστική στάση που κράτησε απέναντι στο θέμα αυτό, όταν ήταν αντιπολίτευση.

Σοβαρότητα πρόβλημα δημιουργεί και η πολιτική του υπουργείου Παιδείας. Η τελευταία απόφαση της κ. Κεραμέως σχετικά με την τηλεκπαίδευση και τις καταλήψεις οδήγησε ακόμη και τη ΔΑΚΕ σε ριζική διαφωνία. Ανεξάρτητα από την άποψη έχει καθένας για τις καταλήψεις το γεγονός ότι η υπουργός , νομικός ούσα, προσπαθεί να αποκλείσει από την εξ αποστάσεως εκπαίδευση τους μαθητές που συμμετέχουν στις καταλήψεις και να μετατρέψει τους εκπαιδευτικούς σε χαφιέδες με την καταχώριση των απουσιών δείχνει τον πανικό και τη νοοτροπία της. Ποτέ άλλοτε υπουργός δεν ξεστόμισε τέτοια απειλή και δεν επιχείρησε να κάνει τέτοιες διακρίσεις για ένα δικαίωμα συνταγματικά κατοχυρωμένο. Η κ. Κεραμέως από θέση ισχύος πουλά τσαμπουκά σε εφήβους, που έχουν δίκαια αιτήματα, και ο πρωθυπουργός την κρατάει ακόμη στη θέση της. Δεν έχει αντιληφθεί ούτε ποια είναι τα μεγάλα προβλήματα της εκπαίδευσης, ούτε πώς λύνονται. Αγνοεί ποια δυναμική μπορεί να προκύψει από τις αντιδράσεις των νέων. Ας ρίξει μια ματιά στις φωτογραφίες των προκατόχων της, οι οποίες υπάρχουν εκεί στο υπουργείο, και, ίσως, καταλάβει.

Κριτική σε υψηλούς τόνους έκαναν τα κόμματα της αντιπολίτευσης και για τις αποφάσεις της συνόδου κορυφής της Ε.Ε. Η κυβέρνηση, βεβαίως, πανηγυρίζει και ο πρωθυπουργός δηλώνει απολύτως ικανοποιημένος; Αλήθεια από πού προκύπτει αυτή η ευφορία; Από το γεγονός ότι δεν αναφέρεται η λέξη κυρώσεις για την Τουρκία στα συμπεράσματα της συνόδου την ίδια στιγμή που επιβάλλονται στη Λευκορωσία; Από την άρνηση της Γερμανίας και άλλων χωρών να υπάρξει ένας μόνιμος μηχανισμός αυτόματων κυρώσεων σε περίπτωση που συνεχίζονται οι τουρκικές απειλές; Τόσο γρήγορα ξέχασε ο πρωθυπουργός ότι το Oruc Reis για ένα μήνα έκανε έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και για μεγάλο διάστημα συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο σε θαλάσσια οικόπεδα της κυπριακής δημοκρατίας; 

Η Ε.Ε. αφήνει την Τουρκία να εισβάλλει στη Συρία, να επεμβαίνει στη Λιβύη, να εμπλέκεται στη διαμάχη Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν και να γράφει στα παλιά της τα παπούτσια διεθνές δίκαιο και συμφωνίες. Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη έμεινε ξανά στα λόγια. Η Ελλάδα έπεσε στη διπλωματική παγίδα που της έστησε η Τουρκία. Εκείνη ελάχιστα λαβώθηκε από τις αποφάσεις της συνόδου. Απέσυρε το Oruc Reis, ζήτησε διάλογο και έθεσε ανύπαρκτα ζητήματα. Στο μεταξύ απέφυγε τις κυρώσεις, που ήταν ο στόχος της, και ετοιμάζεται να ξαναβγάλει το ερευνητικό πλοίο, αν ο διάλογος αποτύχει. Θα συνεχίσει να προκαλεί μέχρι την επόμενη σύνοδο που θα ξαναβρεί τρόπο να ξεγλιστρήσει.

Η κυβέρνηση εγκλωβισμένη σε πάτρωνες και προστάτες, δέσμια εσωκομματικών ισορροπιών οδηγείται σε έναν διάλογο που, πιθανώς, να καταλήξει σε επώδυνο συμβιβασμό για τα συμφέροντα της χώρας και σε ειρηνικό ακρωτηριασμό. Αδυνατεί να αφουγκραστεί τις ανάγκες των νέων παιδιών και προσπαθεί να τα ταπεινώσει. Το πολιτικό και κοινωνικό αδιέξοδο βαθαίνει. Και έκλεισαν, μόλις, 15 μήνες από τότε που ανέβηκε στην εξουσία.

* Ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας

Οι επιλεκτικοί "αποκεφαλισμοί" του Κυριάκου Μητσοτάκη


Ο κ. Μητσοτάκης δε μας έχει συνηθίσει σε καρατομήσεις υπουργών. Για να διατηρήσει τις εσωκομματικές ισορροπίες, έχει κατά καιρούς αφήσει σε κυβερνητικές θέσεις στελέχη, τα οποία θα έπρεπε να είχαν αποπεμφθεί. Κι όμως, στην περίπτωση του κ. Λιβανού, αντέδρασε "δυναμικά", πριν ακόμη δοθεί στη δημοσιότητα το βίντεο από το δημαρχείο της Σπάρτης, προφανώς για να προλάβει τη σφοδρή κριτική της αντιπολίτευσης. Ήταν, άραγε, τόσο προκλητική η στάση του πρώην υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων που να δικαιολογεί τον «αποκεφαλισμό» του;

Γιάννης Ανδρουλιδάκης*

Ο δήμαρχος της Σπάρτης είπε αυτό που όλοι στις περιοχές της Ηλείας, που καταστράφηκαν από τις φονικές πυρκαγιές του 2007, γνωρίζουν. Ότι δηλαδή δόθηκαν χρήματα με το τσουβάλι. Αναφερόμαστε βέβαια σε ένα νομό που θρήνησε 49 νεκρούς εκείνο το καλοκαίρι.

Πώς αντιμετώπισε η κυβέρνηση της ΝΔ αυτήν την τραγωδία;

Μα φυσικά με την έλευση στην περιοχή υπουργικών και άλλων στελεχών με τσάντες γεμάτες χρήματα, όπως λέει χαρακτηριστικά ο κ. Δούκας, τα οποία μοιράστηκαν σε όποιον μιλούσε ελληνικά.

Τι ενόχλησε τον κ. Μητσοτάκη στο επίμαχο βίντεο;

Όχι ότι συνέβη το γεγονός, αλλά ότι ένας υπουργός του, το παραδέχεται και αναφέρεται σε «εποποιία» χασκογελώντας με την ομήγυρη.

Δεν τον πείραξε διόλου η προκλητική μέθοδος διαχείρισης του δημόσιου χρήματος, η ρουσφετολογική παλαιοκομματική νοοτροπία που κλείνει στόματα και εξαγοράζει ψήφους, η υποτιμητική αντιμετώπιση των ανθρώπων που θρηνούσαν απώλειες, αλλά το ότι ο κ. Λιβανός δεν αντέδρασε σωστά.

Η αποπομπή του θα είχε την αξία της, αν αποτελούσε συνέχεια άλλων παραιτήσεων, που δεν έγιναν, αν και υπήρχαν σοβαρότεροι λόγοι.

Να θυμηθούμε, αρχικά, την πρόσφατη κακοκαιρία, που ανέδειξε την ανυπαρξία του κράτους και την κυβερνητική ανικανότητα να διαχειριστεί μια δύσκολη κατάσταση, για την οποία οι υπεύθυνοι ήταν απολύτως ενήμεροι ότι θα έρθει.

Δρόμοι έκλεισαν, άνθρωποι παγιδεύτηκαν, ζωές κινδύνευσαν, περιοχές έμειναν για μέρες αποκλεισμένες και χωρίς ρεύμα, σχολεία δε λειτούργησαν, με δυο λόγια επικράτησε χάος και όμως δεν υπήρξε ούτε μία αποπομπή αρμοδίου. Ούτε μία ανάληψη ευθύνης από ένα κυβερνητικό στέλεχος. Το μάρμαρο πλήρωσε μόνο ο αρχηγός της Πυροσβεστικής!

Ακολούθως, σε επόμενο επεισόδιο, που αγγίζει τον πυρήνα της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας, ο αντιπρόεδρος της Βουλής, ο κ. Αθανασίου, έκλεισε το μικρόφωνο στον βουλευτή της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Πολάκη, επειδή έκρινε ότι όσα έλεγε ήταν εκτός θέματος.

Την επόμενη μέρα, ωστόσο, ο Πρόεδρος της Βουλής του επέτρεψε να μιλήσει κανονικά, συνεχίζοντας από το σημείο που τον είχε φιμώσει ο αντιπρόεδρος της. Ούτε εδώ υπήρξε ευθιξία και παραίτηση και πολύ γρήγορα ξεχάστηκε ένα σοβαρότατο πολιτικό ολίσθημα.

Τέλος, η υπουργός που θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί πρώτη και καλύτερη είναι αυτή της Παιδείας. Η Νίκη Κεραμέως.

  • Καταγγέλθηκε από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων ότι έδωσε στην εταιρεία Cisco τα προσωπικά στοιχεία χιλιάδων μαθητών και εκπαιδευτικών.

  • Επιχείρησε να βάλει στα Γυμνάσια τις απαράδεκτες θεωρίες περί αγέννητου παιδιού, που θυμίζουν Μεσαίωνα, μέσα από βίντεο που δημιούργησε η «Ελληνική Εταιρεία Προγεννητικής Αγωγής», οι απόψεις της οποίας θεωρούνται ως αιρετικές από την Εκκλησία.

  • Έγινε ο καλύτερος διαφημιστής της «Ελληνικής Αγωγής» του υπουργού Ανάπτυξης, του κ. Άδωνη Γεωργιάδη, αφού προγράμματα της επιχείρησής του εγκρίθηκαν και εισήλθαν στη δημόσια εκπαίδευση.

Αν υποθέσουμε ότι όλο αυτό είναι νόμιμο, είναι και ηθικό κατά τον κ. Πρωθυπουργό και γι’ αυτό παραμένει ακόμη στη θέση της;

Από τα παραπάνω συνάγεται ότι οι αποπομπές των υπουργών από τον κ. Μητσοτάκη γίνονται επιλεκτικά.

Κρατάει στα πόστα τους κραυγαλέες περιπτώσεις, για να μη συγκρουστεί με το καραμανλικό και σαμαρικό μπλοκ και εύκολα καρατομεί δικούς του, πολύ δε περισσότερο συμμαθητές του από το Κολέγιο Αθηνών, όπως τον κ. Λιβανό.

Έτσι, όμως, επιτυγχάνει το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα: δείχνει αδυναμία και όχι πυγμή.

Μέσα από αυτή τη βορβορώδη κατάσταση αποκαλύπτεται πόσο η ΝΔ στηρίχτηκε στα ρουσφέτια και στην υφαρπαγή της ψήφου για να κυβερνήσει.

Αποδεικνύεται πως, όσο και αν προσπαθεί ο πρωθυπουργός να "ξεπλύνει" και να διαχωρίσει τη δική του κυβέρνηση από το παρελθόν, είναι μάταιος κόπος, αφού πολλές από τις παθογένειες της μεταπολίτευσης είναι εγγεγραμμένες στο DNA του κυβερνητικού κόμματος και των στελεχών του.
πηγή: 2020mag.gr
_________________________________________________________

Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτα, αρθρογραφεί σε ηλεκτρονικά ΜΜΕ

ΝΔ: Χωρίς αντίπαλο;


Για να ανακοπεί η συντηρητική επέλαση της ΝΔ και να ανοίξει μια χαραμάδα ελπίδας, χρειάζεται να γίνουν πολλά από πολίτες και συλλογικότητες. Γιατί σίγουρα δεν αξίζει σ΄ αυτόν τον τόπο, ούτε στους νέους ανθρώπους, η μοίρα που τους επιφυλάσσουν όσοι ταυτίζουν την έννοια της πατρίδας με το πορτοφόλι τους...

γράφει ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης*

Πολλές φορές οι κυβερνήσεις της ΝΔ επιχείρησαν να κάνουν βαθιές τομές συντηρητικού προσανατολισμού, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Σκόνταψαν στην αντίδραση των αντιπολιτευόμενων κομμάτων, κυρίως της αριστεράς, των ισχυρών, τότε, συνδικαλιστικών οργανώσεων και των εργαζομένων. Έτσι, τα μέτρα είτε δεν ψηφίστηκαν είτε δεν μπόρεσαν να εφαρμοστούν. Σήμερα τα πράγματα δε φαίνεται να είναι τα ίδια. Η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη, δυο χρόνια σχεδόν μετά την άνοδό της στην εξουσία, είναι έτοιμη να υλοποιήσει αυτές τις αλλαγές, που αποτελούν πολιτικό απωθημένο για τη ΝΔ και πρόκληση για την κοινωνία. Προς το παρόν, τίποτα δε μοιάζει ικανό να την σταματήσει.

Τα παραδείγματα είναι πολλά. Πρόσφατα έφερε στη Βουλή προς ψήφιση το νομοσχέδιο για τα εργασιακά. Στο όνομα του εκσυγχρονισμού, μέτρα, όπως οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, η κατοχύρωση του 8ωρου, η πληρωμή των υπερωριών και γενικώς η προστασία των εργαζομένων, καταργούνται, γιατί, τάχα, είναι ξεπερασμένα. Νωρίτερα ξηλώθηκε η απλή αναλογική, με την οποία έγιναν οι τελευταίες δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Η αστυνομία μπαινοβγαίνει στα Πανεπιστήμια ανεμπόδιστα. Με το νέο σύστημα εισαγωγής, περιφερειακά τμήματα θα κλείσουν, ενώ, σύμφωνα με υπολογισμούς, περίπου 30.000 υποψήφιοι θα μείνουν έξω από τα δημόσια Α.Ε.Ι., παιδιά που στη μεγάλη τους πλειοψηφία προέρχονται από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Θα αποτελέσουν την πελατεία των κολεγίων και των ιδιωτικών Ι.Ε.Κ. και στη συνέχεια ένα φτηνό εργατικό δυναμικό, το οποίο, στην καλύτερη περίπτωση, θα απασχολείται 7-8 μήνες και τους υπόλοιπους θα φυτοζωεί από το ταμείο ανεργίας.

Η κυβέρνηση μεθοδικά και με σχέδιο ακολουθεί μια άκρως συντηρητική πολιτική, μείγμα λαϊκισμού και νεοφιλελευθερισμού. Ισχυρό χαρτί της ο ίδιος ο πρωθυπουργός και το επονομαζόμενο «επιτελικό κράτος», που αποδομούν κάθε δημοκρατικό και προοδευτικό βήμα που έγινε. Έχουν αποδεχτεί ότι η Ελλάδα θα βρίσκεται στην τελευταία κατηγορία των κρατών-μελών της Ε.Ε. και θα έχει το ρόλο ενός αποικιακού θερέτρου, μιας χώρας των ουρανοξυστών που θα φέρουν ανάπτυξη, της μαύρης εργασίας για μια χούφτα ευρώ, των ανασφάλιστων ντελιβεράδων, των σερβιτόρων και των υπηρετών της Δύσης.

Ποτέ άλλοτε στη μεταπολιτευτική Ελλάδα οι συνθήκες δεν ήταν τόσο ευνοϊκές για τη συντηρητική παράταξη. Σε καμιά περίπτωση ο συνδικαλισμός δεν ήταν τόσο απαξιωμένος. Ουδέποτε κυβέρνηση είχε τέτοιο λιβάνισμα από τα Μ.Μ.Ε. Ποτέ η αντιπολίτευση δεν ήταν τόσο βουβή, απρόσωπη, άνευρη, χωρίς ουσιαστική και πειστική πρόταση. Στο ΚΙΝ.ΑΛ. ασχολούνται με τη στέψη του επόμενου αυτοκράτορα. Ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. βρίσκεται σε εμφανή αδυναμία να διατυπώσει εναλλακτικό λόγο, γιατί και ο ίδιος πολιτεύτηκε πάνω σε νεοφιλελεύθερους άξονες. Τα κοινοβουλευτικά και μη κόμματα της αριστεράς, με μαξιμαλιστικούς στόχους και συχνά με λόγο που μυρίζει ναφθαλίνη, δεν μπορούν να αρθρώσουν μια ρεαλιστική πρόταση. Έτσι, όμως, δεν ανοίγεται μέχρι στιγμής μια άλλη προοπτική για τον καταθλιπτικό και απογοητευμένο Έλληνα, που βλέπει τα παιδιά του να οδηγούνται στην ανεργία, την υποαπασχόληση και την ξενιτιά.

Για να ανακοπεί η συντηρητική επέλαση της ΝΔ και να ανοίξει μια χαραμάδα ελπίδας, χρειάζεται να γίνουν πολλά από πολίτες και συλλογικότητες. Γιατί σίγουρα δεν αξίζει σ΄ αυτόν τον τόπο, ούτε στους νέους ανθρώπους, η μοίρα που τους επιφυλάσσουν όσοι ταυτίζουν την έννοια της πατρίδας με το πορτοφόλι τους. Όσοι χρόνια διαμορφώνουν τη λεγόμενη «κοινή γνώμη» και την ταΐζουν με τηλεοπτικά περιττώματα. Όσοι αναλαμβάνουν να διαιωνίσουν τον νεποτισμό, φιλοτεχνώντας από τώρα το προφίλ του γιου του πρωθυπουργού, ενός εκκολαπτόμενου πολιτικού διαδόχου, τη μια προβάλλοντας το αυτονόητο ως σημαντικό, ότι δηλαδή υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στον Έβρο, και την άλλη διαφημίζοντας την προσωπική του ζωή, λες και αποτελεί είδηση πρώτης γραμμής. Ο αντίπαλος, λοιπόν, της Ν.Δ και του συστήματος που ανέδειξε και στηρίζει τον κ. Μητσοτάκη έχει όνομα: είναι οι πολλοί που πλήττονται από την πολιτική του. Έχουν δε τόση δύναμη που τρέμουν οι κυβερνώντες. Αρκεί να το συνειδητοποιήσει η βουβή πλειοψηφία και να βγει στο προσκήνιο.

Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας