ΠΑΜΕ / Κοροϊδία το 1 ευρώ αύξηση την ημέρα - Όλοι στην απεργία στις 9 Απρίλη για ουσιαστικές αυξήσεις και υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων

Από την απεργία στις 28 Φλεβάρη 2025 στην Αθήνα, στο Σύνταγμα  

    Οι εργαζόμενοι έναν τρόπο έχουν για να πετάξουν στα μούτρα της κυβέρνησης την κοροϊδία της. Να το "κάνουν" όπως στις 28 Φλεβάρη. Με εκατομμύρια στους δρόμους ενάντια στην πολιτική που τους στερεί το οξυγόνο.

Κοροϊδία η πενιχρή αύξηση του 1 ευρώ την ημέρα στον κατώτερο μισθό των ιδιωτικών υπαλλήλων και τα 50 λεπτά του ευρώ την ημέρα στους εργαζόμενους στο δημόσιο, τονίζει το ΠΑΜΕ, σε ανακοίνωσή του, για τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού στο υπουργικό συμβούλιο για τον κατώτερο μισθό, σημειώνοντας ότι «την απάντησή τους στην κυβέρνηση, στα κόμματα – παρτενέρ στο αντιλαϊκό χορό και στην εργοδοσία θα τη δώσουν οι εργαζόμενοι μαζικά στην απεργία στις 9 Απρίλη».

Ακολουθεί η ανακοίνωση του ΠΑΜΕ:

«Με το προσφιλές απύθμενο θράσος του για ακόμα μία φορά ο πρωθυπουργός, κοροϊδεύει τους εργαζόμενους, βαφτίζοντας την πενιχρή αύξηση του 1€ την ημέρα στον κατώτερο μισθό των ιδιωτικών υπαλλήλων και τα 50 λεπτά του ευρώ την ημέρα για τους εργαζόμενους στο δημόσιο ως "σταθερά βήματα για την ενίσχυση του εισοδήματος των πολιτών".

Πρόκειται για κυνική προσπάθεια εξαπάτησης της κοινής γνώμης από την κυβέρνηση που μάλιστα με οργανωμένο τρόπο και με τα γνωστά non paper του Μαξίμου προσπαθεί να χειραγωγήσει την οργή των εργαζομένων που φουντώνει.

Γιατί οι εργαζόμενοι ούτε μαζική αμνησία έπαθαν, ούτε προσγειώθηκαν στη χώρα το 2025. Ξέρουν πόσο δύσκολα τα βγάζουν πέρα, ότι ο μισθός τελειώνει στις 15 κάθε μήνα. Ότι ο πληθωρισμός και η ακρίβεια που καλπάζει, οι τεράστιες ανατιμήσεις στο κόστος ζωής, τα τρόφιμα, τη στέγη και σε άλλα είδη πρώτης ανάγκης θα καταβροχθίσουν την άνοδο του κατώτερου μισθού μέχρι να πεις "κύμινο".

Ξέρουν ότι μετά από μια 15ετία, 3 σκληρών μνημονίων και τεράστιων περικοπών στους μισθούς, που εφάρμοσαν διαδοχικά τόσο η κυβέρνηση της ΝΔ όσο και αυτές του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, οι "αυξήσεις" κοροϊδία που ανακοινώθηκαν δεν αναπληρώνουν ούτε στο ελάχιστο τις απώλειες που είχαν οι εργαζόμενοι. Γιατί μπορεί η κυβέρνηση της ΝΔ στις ανοησίες του non paper να ξεκινά τους υπολογισμούς από το 2019, όμως συνειδητά αποκρύπτει τι έχει συμβεί τα τελευταία 15 χρόνια. Όταν σε μια νύχτα του 2012 η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μείωσαν τον κατώτερο μισθό στα 586 ευρώ, οδηγώντας σε μια τεράστια υποτίμηση των εργατικών μισθών που σε συνδυασμό με την αύξηση του πληθωρισμού συνεχίζεται ως σήμερα. Πολιτική που εφάρμοσε και ο ΣΥΡΙΖΑ και συνεχίζει και η ΝΔ σήμερα.

Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Τα τελευταία 15 χρόνια ο μέσος πραγματικός μισθός είναι 9% μικρότερος απ’ ότι ήταν το 2011. Αν στη μείωση των μισθών προσθέσουμε τον πληθωρισμό της ίδιας περιόδου που φτάνει το 18% τότε η πραγματική μείωση των μισθών φτάνει το 27%.

Αυτό που καταλαβαίνουν όλοι οι εργαζόμενοι γιατί αυτό ζουν, είναι ότι δυναμώνει η τάση ο μέσος μισθός να προσεγγίζει τον κατώτερο, με έναν στους δυο εργαζομένους (46,5%) να αμείβονται με μισθό έως 1.000 € μεικτά.

Οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης είναι πρόκληση για χιλιάδες εργαζόμενους που δουλεύουν με ωρομίσθιο, με ελαστικές εργασιακές σχέσεις, με όλες αυτές τις άθλιες συμβάσεις που όλες οι κυβερνήσεις έκαναν νόμο και καλούνται να τα βγάλουν πέρα με 350 και 400 ευρώ.

Η κυβέρνηση χυδαιολογεί προς τους εργαζόμενους όταν δε λέει κουβέντα για τη μεγάλη ληστεία τους από το "πάγωμα" των τριετιών που αναλογούσε σε 10% αύξηση για κάθε τρία χρόνια. Όταν ο μέσος μισθός εξακολουθεί να παραμένει "παγωμένος" ή και μειωμένος εξαιτίας της απουσίας Συλλογικών Συμβάσεων, την οποία επέβαλλαν η τωρινή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Το 2011 ο μέσος μισθός των εργαζομένων στον κλάδο των τροφίμων ήταν 1.411,85 ευρώ και το 2024, 1.263,74, μειωμένος δηλαδή κατά 148,11 ευρώ ή 10,5%. Στον ιδιωτική υγεία, το 2011 ο μέσος μισθός των εργαζομένων ήταν 1.464,53 ενώ το 2024, 1.216,88, μειωμένος δηλαδή κατά 247,65 ευρώ ή 16,91%. Στις χερσαίες μεταφορές ο μέσος μισθός ήταν 1.831,39 το 2011 και το 2024 έφτασε 1.318,39 ευρώ, μειωμένος κατά 513,17 ευρώ ή 28,02%. Οι εμποροϋπάλληλοι είχαν μέσο μισθό 1.255,57 ευρώ το 2011 και μειώθηκε στα 1.153,92 ευρώ το 2024, μείωση δηλαδή 101,65 ευρώ ή 8,10%. Κι ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό…

Λέει συνειδητά ψέματα ο πρωθυπουργός όταν μιλάει για τομή σε σχέση με τη σύνδεση του κατώτερου μισθού με τον εισαγωγικό μισθό του δημοσίου. Ο πρωθυπουργός κάνει πως ξεχνάει ότι οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων είναι 12. Ότι έχουν προ πολλού κοπεί ο 13^ος και 14^ος μισθός. Ότι το εισαγωγικό ετήσιο εισόδημα ενός δημοσίου υπαλλήλου υποχρεωτικής εκπαίδευσης το 2011 κι ενώ είχαν πετσοκοπεί τα δώρα, ήταν 10.360 ευρώ ενώ τώρα διαμορφώνεται στα 10.560 ευρώ. 200 ευρώ ονομαστική αύξηση σε διάστημα 14 ετών! Ο εισαγωγικός μισθός στο δημόσιο, υπολογιζόμενος σε 14μηνη βάση διαμορφώνεται στα 754 ευρώ μεικτά. Δηλαδή οι δημόσιοι υπάλληλοι συνεχίζουν να έχουν απώλειες άνω του 30% από την περίοδο πριν την καπιταλιστική κρίση.

Και για να μην ξεχνιόμαστε, συλλογικές συμβάσεις σημαίνουν και μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, όμως αυτές δεν υπογράφονται από τους εργοδότες που συνεχίζουν να μην παίρνουν μέτρα ασφαλείας γιατί θεωρούνται κόστος. Έτσι μετράμε 300 νεκρούς συναδέλφους μας τα τελευταία 2 χρόνια, έτσι μετράμε 7 νεκρούς εργάτες τις τελευταίες δυο εβδομάδες. Αντί όμως να κοκκινίζουν από ντροπή και να ζητούν συγνώμη, θριαμβολογούν!

Ποιος έχασε βέβαια τη ντροπή για να την βρει η κυβέρνηση; Γιατί το ιερό "δισκοπότηρο" της πολιτικής της είναι τα κέρδη του κεφαλαίου. Οι ανάγκες των εργαζομένων είναι "εκτός" δημοσιονομικών αντοχών. Υπονομεύουν την ανταγωνιστικότητα της καπιταλιστικής οικονομίας, την πορεία της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, την εκπλήρωση των ΝΑΤΟικών υποχρεώσεων και την προσαρμογή στην πολεμική οικονομία. Λεφτά για μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές δεν υπάρχουν, υπάρχουν όμως για πολεμικά εφόδια και εξοπλισμούς για να μακελεύονται οι λαοί.

Ποιος όμως έχασε την ντροπή για να την βρουν τα κόμματα που κυβέρνησαν, τα κόμματα που προήλθαν από κυβερνητικά κόμματα και τώρα αποτελούν τη χρήσιμη αντιπολίτευση προς την κυβέρνηση; Όλοι έβαλαν το "χέρι" τους και την υπογραφή τους για να φτάσουν σε αυτά τα επίπεδα οι μισθοί, για να καταργηθούν οι διαπραγματεύσεις για τον κατώτερο μισθό, για να μην αναγνωρίζονται ως υποχρεωτικές οι κλαδικές συμβάσεις, για να χαθούν τριετίες που έχουν "δουλευτεί". Όλοι αγνόησαν τις διεκδικήσεις των συνδικάτων, με τελευταίο παράδειγμα το πλαίσιο πάλης που υπέγραψαν 645 συνδικάτα για τις Συλλογικές Συμβάσεις κι όταν αυτά ζητούσαν να κατατεθούν ως σχέδια νόμου, πλην ΚΚΕ όλα σφύριζαν αδιάφορα, τα αγνοούσαν, τα καταδίκαζαν. Είναι υποκριτικό όταν είσαι υπερασπιστής των δημοσιονομικών στόχων, της επίτευξης των "ματωμένων" πλεονασμάτων, της ανταγωνιστικότητας και των αντοχών της οικονομίας, της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, ταυτόχρονα να το "παίζεις" και υπερασπιστής των εργατικών δικαιωμάτων.

Φυσικά τη ντροπή δεν μπορούν να τη βρουν ούτε οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ που εδώ και μήνες αγνοούνται. Αγνοούνται στους χώρους δουλειάς και στις κινητοποιήσεις, γιατί μια χαρά στηρίζουν την πολιτική των επιχειρηματικών ομίλων, του κοινωνικού εταιρισμού και της ταξικής συνεργασίας.

Οι εργαζόμενοι έναν τρόπο έχουν για να πετάξουν στα μούτρα της κυβέρνησης την κοροϊδία της. Να το "κάνουν" όπως στις 28 Φλεβάρη. Με εκατομμύρια στους δρόμους ενάντια στην πολιτική που τους στερεί το οξυγόνο. Να το κάνουν όπως το έκαναν οι μεταλλεργάτες της Ζώνης, οι οικοδόμοι, οι διανομείς της efood και άλλοι εργαζόμενοι σε δεκάδες επιχειρήσεις όπου με την οργάνωση του αγώνα πέτυχαν υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων με αυξήσεις στους μισθούς, με επιβολή σταθερού ημερήσιου χρόνου δουλειάς, με επαναφορά των τριετιών.

Την απάντησή τους στην κυβέρνηση, στα κόμματα – παρτενέρ στο αντιλαϊκό χορό και στην εργοδοσία θα τη δώσουν οι εργαζόμενοι μαζικά στην απεργία στις 9 Απρίλη διεκδικώντας:

• Ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς και υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

• Κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων και των περιορισμών για τις ΣΣΕ και τους μισθούς.

• Επαναφορά της συλλογικής διαπραγμάτευσης της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας ως αφετηρία για την αύξηση του κατώτερου μισθού.

• Ρήτρα αναπροσαρμογής των μισθών με βάση τον πληθωρισμό.

• Επαναφορά κατακτήσεων, όπως το ξεπάγωμα των τριετιών συμπεριλαμβανομένης της περιόδου 2012 – 2023, η αρχή της ευνοϊκότερης σύμβασης, η μετενέργεια, η Κυριακάτικη αργία, η πληρωμή υπερωριών.

• Επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού των δημοσίων υπαλλήλων. Χορήγηση όλων των μισθολογικών κλιμακίων, κατάργηση του απαράδεκτου διαχωρισμού στη μισθολογική εξέλιξη ανάλογα με την κατηγορία εκπαίδευσης και του χαρατσιού – εισφοράς για την ανεργία.

• Επαναφορά της 13ης και 14ης σύνταξης και κατάργηση της προσωπικής διαφοράς.

• Επίδομα ανεργίας για όλους τους ανέργους και χωρίς προϋποθέσεις στο 80% του κατώτερου μισθού.

Συνεχίζουμε τον αγώνα ενάντια στην πολιτική που μας στερεί το Οξυγόνο, εναντία σε ένα σάπιο κράτος που δεν μπορεί να προστατέψει ούτε τα πιο στοιχειώδη δικαιώματά μας, ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική που θυσιάζει μέχρι και τις ζωές μας στο βωμό του κέρδους των επιχειρηματικών ομίλων. Οι μεγαλειώδεις αγώνες των τελευταίων εβδομάδων απέδειξαν ότι αυτό που τρέμουν η κυβέρνηση και τα κόμματα του κεφαλαίου, το κράτος και η μεγαλοεργοδοσία είναι ένα εργατικό- λαϊκό κίνημα που δε χειραγωγείται, διεκδικεί μέχρι το τέλος την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του λαού, βάζει στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο, το ίδιο το σύστημα της εκμετάλλευσης και της βαρβαρότητας.

Συνεχίζουμε με τη μαζική συμμετοχή στην πανελλαδική πανεργατική Απεργία στις 9 Απρίλη.

Συμμετέχουμε μαζικά στις απεργιακές συγκεντρώσεις των συνδικάτων σε όλες τις πόλεις, στην Αθήνα, στα Προπύλαια, στις 10.30 π.μ.»

 902.gr

Μοιραίοι και δουλοπρεπείς απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό

    Ενδεικτικά του αποπροσανατολισμού που επικρατεί στις εγχώριες ελίτ, ήταν τα όσα άκρως ενδιαφέροντα συζητήθηκαν στο έκτακτο συνέδριο που διοργάνωσε τις προηγούμενες μέρες ο «Κύκλος Ιδεών» του Ευ. Βενιζέλου...

Δημήτρης Γκάζης*

Ενδεικτικά του αποπροσανατολισμού που επικρατεί στις εγχώριες ελίτ, ήταν τα όσα άκρως ενδιαφέροντα συζητήθηκαν στο έκτακτο συνέδριο που διοργάνωσε τις προηγούμενες μέρες ο «Κύκλος Ιδεών» του Ευ. Βενιζέλου. Πολιτική ηγεσία, οικονομικοί παράγοντες και πανεπιστημιακοί, χωρίς πυξίδα, έκαναν φανερές τις αντιφάσεις που ενυπάρχουν εντός του συστημικού μπλοκ για μια σειρά ζητήματα: από την οικονομία και την κοινωνική συνοχή μέχρι την προσαρμογή στο νέο γεωπολιτικό τοπίο και τη στάση μας στα ελληνοτουρκικά. Ετερόφωτες ελίτ, που κοιτάζουν σαστισμένες την κρίση του ευρωατλαντισμού και την αντιπαράθεση της νέας διοίκησης Τραμπ με την ευρωκρατία, αναζητώντας σημείο ισορροπίας μεταξύ ΗΠΑ και Ε.Ε., και βλέποντας ορατό τον κίνδυνο η χώρα μας να χαθεί στο γεωπολιτικό ρήγμα που ανοίγεται. Είναι παρελθόν οι πανηγυρισμοί για τα «ήρεμα νερά» και την ελληνοτουρκική προσέγγιση. Χάθηκαν μαζί με την πυγμή της «σωστής πλευράς της ιστορίας»…

Τώρα όλοι αναγνωρίζουν πως η Τουρκία έχει αναδειχθεί σε κερδισμένο της γεωπολιτικής αβεβαιότητας, παίζοντας ενεργό περιφερειακό ρόλο (ειδικά μετά την εγκαθίδρυση της τουρκόφιλης κυβέρνησης στη Συρία) και αξιοποιώντας στοιχεία σκληρής ισχύος (αμυντική βιομηχανία κ.ά.) στην προσπάθεια της να γίνει αποδεκτή στο γκρουπ των ισχυρών (χαρακτηριστικό το αίτημα Ερντογάν για προσθήκη μουσουλμανικής χώρας –ποιας άραγε;– ως μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ). Γίνεται έτσι εμφανής ο φόβος και η αίσθηση αδυναμίας που αναπαράγουν στις αναλύσεις τους οι εκπρόσωποι των ελίτ, οι οποίοι για χρόνια ήταν προσανατολισμένοι στην πολιτική κατευνασμού του θηρίου. Τώρα οι πιο «ρεαλιστές» προτείνουν (κατά το γνωστό μοτίβο ΕΛΙΑΜΕΠ) να αποδεχτούμε τη δορυφοροποίηση της χώρας μας από την Άγκυρα, και να αναζητήσουμε έναν νέο ενδιάμεσο ρόλο στον νέο ευρωτουρκικό χάρτη, ενώ οι πιο «σκληροί» εισηγούνται ως διέξοδο από την τουρκική πίεση τη μεγαλύτερη πρόσδεση στο άρμα των ΗΠΑ και του Ισραήλ, σε έναν ιδιότυπο διαγωνισμό με την Άγκυρα για το ποια πλευρά θα είναι πιο χρήσιμη στις πολεμικές σκοπιμότητές τους.

Η παγίδα της ευρωτουρκικής προσέγγισης

Και στις δύο στρατηγικές, κοινός παρονομαστής είναι η εμπέδωση της εξάρτησης ως μονόδρομου. Δεν μπορούν να φανταστούν την Ελλάδα έξω από τους καταναγκασμούς που θέτει η εξάρτηση. Γι’ αυτό αδυνατούν να χαράξουν βιώσιμη στρατηγική, σε μια εποχή που η ισχύς και οι διμερείς συμφωνίες είναι αυτές που ορίζουν τη γεωπολιτική πραγματικότητα. Το είδαμε και στην περίπτωση της διαφαινόμενης ευρωτουρκικής προσέγγισης όπου, στο όνομα της αμυντικής αυτονομίας της Ε.Ε., η Άγκυρα βρίσκει ορθάνοιχτο παράθυρο συνεργασίας στον αμυντικό και εξοπλιστικό τομέα – την ίδια στιγμή που εμφανίζεται ως απαραίτητος εταίρος στα σχέδια ενίσχυσης του Κιέβου από μια συμμαχία προθύμων, μετά το νέο τοπίο που δημιουργεί η προσέγγιση Πούτιν-Τραμπ. Η Ελλάδα αδυνατεί να θέσει τους όρους της στη διαδικασία αυτή: δεν μετέχει καν στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων (βλ. άτυπη σύνοδο του Λονδίνου), ενώ δεν μπορεί να εμφανίσει ουσιαστικά αντίβαρα προς τις χώρες εκείνες που προωθούν για ίδιον όφελος τις διμερείς συνεργασίες με την Άγκυρα.

Ποια Τουρκία;

Και μιλάμε για μια Τουρκία που δεν δείχνει διατεθειμένη να μετακινηθεί ούτε εκατοστό από τις θέσεις της. Το απέδειξε στη Συρία, όπου με εθνοκαθάρσεις και ανίερες συμμαχίες έφτασε μέχρι τη Δαμασκό. Το αποδεικνύει στο Αιγαίο όπου, παρά τα «ήρεμα νερά», έβγαλε τις φρεγάτες της για να μπλοκάρει την ηλεκτρική διασύνδεση Κρήτης-Κύπρου. Το αποδεικνύει στο Κυπριακό, όπου η επιμονή στην αναγνώριση του ψευδοκράτους κανονικοποιεί μέρα με τη μέρα την κατοχή και τον εποικισμό. Το αποδεικνύει και στο εσωτερικό μέτωπο, όπου η προσπάθεια περαιτέρω εδραίωσης του καθεστώτος Ερντογάν οδηγεί σε νέο κύκλο αυταρχισμού (αυτή τη φορά με θύμα τον ηγέτη των Κεμαλιστών, δήμαρχο Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου, που φαινόταν ο μόνος ικανός να αμφισβητήσει τον Ερντογάν στις επόμενες εκλογές).

Με αυτήν την Τουρκία πρέπει να γίνουμε εταίροι, απέναντι σε αυτήν την Τουρκία πρέπει να δείξουμε ρεαλισμό, με αυτήν την Τουρκία βλέπουμε… ευκαιρία για μπίζνες (στον τουρισμό, την ενέργεια και τις κατασκευές), που τη βαφτίζουμε «Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης». Και όμως, μια Τουρκία που επεκτείνεται και δυναμώνει, αποτελεί πρώτιστη υπαρξιακή απειλή για τον Ελληνισμό – σε Ελλάδα και Κύπρο. Ως τέτοια θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται, χωρίς καλλωπισμούς (όπως η αυτοκτονική «διακήρυξη των Αθηνών»), χωρίς προσπάθειες κατευνασμού που οδηγούν εγγυημένα στη δορυφοροποίηση, με μια στρατηγική οικοδόμησης ισχύος και βαθμών κυριαρχίας, ως όρο υπεράσπισης της ίδιας μας της βιωσιμότητας σε έναν όλο και πιο ταραγμένο κόσμο.

Χωρίς σχόλια!

Χρ. Ροζάκης: Η Τουρκία νομίζω από ένα σημείο και πέρα πιστεύει ότι πρέπει να ελέγχει οτιδήποτε γίνεται στο Αιγαίο, με την έννοια ότι πρέπει να περνάμε οτιδήποτε κάνουμε ακόμα και νόμιμα (δηλαδή σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο) μέσα από τη δική της βούληση και τη δική της αποδοχή. Παράδειγμα είναι το θέμα του καλωδίου, όπου παρά το γεγονός της νομιμότητας αυτής της ενέργειας από τη δική μας μεριά, υπάρχουν ενστάσεις από τη μεριά της Τουρκίας. Με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή να ματαιώνεται, να αναβάλλεται οποιαδήποτε εξέλιξη… Σίγουρα υπάρχει μια σαφής ηρεμία αυτή τη στιγμή, η οποία μας συμφέρει. Αλλά το ζήτημα είναι ότι για κάθε ενέργεια που κάνουμε στο Αιγαίο πρέπει να παίρνουμε την άδεια της Τουρκίας, πράγμα που σημαίνει ότι η Τουρκία ελέγχει σήμερα πολύ περισσότερο και από τη δική της θάλασσα… Δεν μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά [να μην ενημερώσουμε την Άγκυρα για τις έρευνες στην περιοχή] από τη στιγμή που κατέβαζε τα πολεμικά της πλοία στην περίπτωση της Κάσου και της Κρήτης. Έπρεπε να την ενημερώσουμε, αλλά βλέπετε ότι και η ενημέρωση δεν έφτασε. Σίγουρα απεμπολήσαμε [κάποιο δικαίωμα]. Οτιδήποτε προϋποθέτει την πόντιση [του καλωδίου] πρέπει να περάσει μέσα από τη δική της άδεια, μέσα από τη δική της συναίνεση. Πράγμα που σημαίνει ότι νόμιμες ενέργειες της Ελλάδας υπόκεινται στον έλεγχο της Τουρκίας, με οτιδήποτε αυτό συνεπάγεται.

Ντ. Μπακογιάννη: Εγώ πιστεύω ότι η Τουρκία θέλει να είναι μεγάλη περιφερειακή δύναμη· και θέλει, και μπορεί. Πρέπει να ξέρουμε ότι είναι 80 εκατομμύρια άνθρωποι, ότι είναι μία από τις πιο νέες χώρες οι οποίες υπάρχουν στον κόσμο, δηλαδή με πάρα πολλή νεολαία. Ακούστηκε ήδη ότι έχουν έναν ετοιμοπόλεμο στρατό και έχουν και τη δυνατότητα να φέρνουν πίσω φέρετρα χωρίς να συμβαίνει το παραμικρό στην Τουρκία ως αντίδραση. Είναι λοιπόν μια χώρα η οποία έχει αυτή τη στιγμή ενδυναμωθεί λόγω Συρίας, φαίνεται ότι κλείνει ένα από τα μεγαλύτερα της προβλήματα τα οποία είχε, το θέμα των Κούρδων… Από εκεί και πέρα θέλει να παίζει έναν ρόλο, τον οποίο όμως δεν θα της αναγνωρίσουν οι υπόλοιποι Άραβες, ο οποίος είναι ο ρόλος και η λογική της Οθωμανικής αυτοκρατορίας… Ο Ερντογάν ζητάει από τους Ευρωπαίους μια αναγνώριση που δεν θα πάρει από τους Άραβες. Θέλει να μπει σε αυτό που ονομάζουμε ευρωπαϊκή άμυνα… Θα θέλει λοιπόν με κάποιο τρόπο να πει ότι εγώ έχω κερδίσει κάτι από αυτήν την ιστορία. Μια αναγνώριση των Ευρωπαίων. Το οποίο ενδεχομένως πάλι μπορεί να είναι μια ευκαιρία για μας. Διότι εμείς εκ των πραγμάτων θα βάλουμε κάτω τις βασικές μας προϋποθέσεις, οι οποίες δεν θα βρούνε τους Ευρωπαίους αντίθετους… Εμείς πρέπει, όπως έλεγε και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, να διαβάσουμε σωστά την πραγματικότητα, αλλά την πραγματικότητα, όχι αυτή που θα θέλαμε να είναι η πραγματικότητα. Σκληρά να αναγνώσουμε την πραγματικότητα και αναλόγως να κινηθούμε χωρίς παρωπίδες και φόβους. Και γιατί το λέω αυτό; Γιατί τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα.

«Σύμμαχοι» και «ομπρέλες προστασίας»

Αποτέλεσε σχεδόν αποκλειστική στρατηγική των τελευταίων ετών, η πρόσδεση σε συμμάχους-προστάτες ως αντίβαρο της τουρκικής απειλής: από το «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ» μέχρι τη συμφωνία με τη Γαλλία (βλ. πώληση Belharra) και από τη μετατροπή μας σε στρατηγικό βάθος του Ισραήλ μέχρι τη «ΝΑΤΟϊκή ομπρέλα». Ως εκεί έφτασε η «ενεργητική εξωτερική πολιτική» βαθαίνοντας, στο όνομα του κινδύνου εξ ανατολών, την εξάρτηση και την υποτέλεια. Σε τελική ανάλυση, υπονομεύοντας την ίδια την αποτρεπτική ισχύ της χώρας, για να οδηγηθούμε τελικά σε διπλή υποχώρηση, τόσο στη Δυτική «σωστή πλευρά της ιστορίας» όσο και στα τουρκικά «ήρεμα νερά».

Τώρα που ο κόσμος μας γίνεται πιο χαοτικός, και η ισχύς των κοσμοκρατορικών δυνάμεων (αλλά και φιλόδοξων περιφερειακών παικτών) επιδιώκει να επανορίσει την πλανητική αρχιτεκτονική, αποδεικνύεται πως οι «ομπρέλες προστασίες» μπάζουν από παντού, αφήνοντας τις μικρές και ενδιάμεσες χώρες –όπως η Ελλάδα– γυμνές απέναντι σε πραγματικούς εχθρούς και απειλές. Η κυνική στροφή της Ευρώπης, με το προσκλητήριο (επ’ αφορμή του ουκρανικού μετώπου) για αμυντική συνεργασία με τον Ερντογάν (και μάλιστα σε μια στιγμή ακραίας επιθετικότητας της Άγκυρας εντός και εκτός των συνόρων της), αλλά και η αβεβαιότητα των θέσεων της νέας διοίκησης Τραμπ για την ευρύτερη περιοχή μας, σε συνδυασμό με τον αναβαθμισμένο ρόλο της Άγκυρας, που επιδιώκει να καταστεί γεωπολιτικός κυρίαρχος της περιοχής, επιβάλλουν με όρους κατεπείγοντος αλλαγή πλεύσης.

Όσο δύσκολο και αν φαντάζει, επείγει να σκεφτούμε μια Ελλάδα που θα βάζει σε προτεραιότητα τα εθνικά της συμφέροντα (σε αντίθεση με τις ανιστόρητες και τυχοδιωκτικές δηλώσεις πως «είμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία»). Μια Ελλάδα που θα συντονίζεται με τις άλλες μικρές και ενδιάμεσες χώρες της περιοχής μας, οι οποίες επίσης βλέπουν με ανησυχία την αναβίωση των οθωμανικών οραμάτων (σε αντίθεση με τη βλακώδη πολιτική στήριξης του καθεστώτος-μαριονέτα του Ερντογάν στη Συρία). Μια Ελλάδα που θα επενδύει στην οικοδόμηση ισχύος, με πρώτο βήμα την ενεργοποίηση και προετοιμασία της κοινωνίας (σε αντίθεση με τη διαπαιδαγώγηση στην υποταγή ή με την πατριδοκαπηλία που συνηθίζουν οι εγχώριες ελίτ).

πηγή: Δρόμος ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

(*) Ο Δημήτρης Γκάζης είναι αρθρογράφος στο "Δρόμο της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ".

Επιστρέφουν οι σφαίρες επιρροής στη διεθνή σκηνή;

    Κατά την άποψή του Ίαν Φέργκιουσον, ένας παγκόσμιος αγώνας των μεγάλων δυνάμεων για τη δημιουργία σφαιρών επιρροής θα αύξανε τις γεωπολιτικές εντάσεις και θα κινδύνευε να προκαλέσει συγκρούσεις.

Ενώ η έννοια έχασε κάποια από τη σημασία της με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, επανήλθε στο προσκήνιο με την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ και τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Οι σφαίρες επιρροής επιστρέφουν στη διεθνή σκηνή;

Η έννοια έχασε τη σημασία της στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, αλλά φαίνεται να ανακτά το ενδιαφέρον της με την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο και τον πόλεμο στην Ουκρανία.

«Η παρατεταμένη κρίση στην Ουκρανία επανέφερε πραγματικά την έννοια στις παγκόσμιες συζητήσεις για τη γεωπολιτική και την ασφάλεια. Και πιο πρόσφατα, η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών έχει τονίσει αυτή την έννοια», λέει στο Euronews ο Ίαν Φέργκιουσον, επίκουρος καθηγητής στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών (HSE) στη Μόσχα.

Η σφαίρα επιρροής αναφέρεται σε μια γεωγραφική περιοχή την οποία μια δύναμη έχει κηρύξει μονομερώς ως αποκλειστικό της χώρο και επί της οποίας ασκεί πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό έλεγχο.




Η έννοια ορίστηκε στη Διάσκεψη του Βερολίνου το 1884-1885, κατά την οποία οι ευρωπαϊκές αποικιοκρατικές δυνάμεις μοίρασαν την Αφρική.

Ωστόσο, είχε ήδη διαμορφώσει τις διεθνείς σχέσεις πολύ νωρίτερα, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες υιοθέτησαν το Δόγμα Μονρόε το 1823, το οποίο καταδίκαζε κάθε ευρωπαϊκή αποικιακή επέμβαση στη Λατινική και τη Βόρεια Αμερική.

Καταλύτης των συγκρούσεων

Είναι προς το συμφέρον της Ευρώπης να αποτρέψει τον σχηματισμό αποκλειστικών σφαιρών επιρροής, λέει ο Σβεν Μπίσκοπ, διευθυντής του προγράμματος Europe in the World στο Ινστιτούτο Egmont.

«Η άμεση απειλή μιας σφαίρας επιρροής είναι ότι αποκόπτεις τους άλλους από τους πόρους και το εμπόριο. Για την Ευρώπη, αυτό αποτελεί πρόβλημα, διότι είμαστε μια εξαγωγική οικονομία και πρέπει να εισάγουμε τους περισσότερους πόρους μας» εξηγεί ο ερευνητής.

Κατά την άποψή του, ένας παγκόσμιος αγώνας των μεγάλων δυνάμεων για τη δημιουργία σφαιρών επιρροής θα αύξανε τις γεωπολιτικές εντάσεις και θα κινδύνευε να προκαλέσει συγκρούσεις.

Η Ρωσία, η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να κερδίσουν έδαφος. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει απειλήσει να προσαρτήσει τη Γροιλανδία και τον Καναδά, αλλά αυτό αφορά εδαφική επέκταση, όχι σφαίρες επιρροής, λέει ο ερευνητής.

Από την πλευρά της, «η Ρωσία προσπαθεί να δημιουργήσει μια αποκλειστική σφαίρα επιρροής με στρατιωτικά μέσα και σε κοντινές της χώρες», προσθέτει.

«Η Κίνα κερδίζει έξυπνα μεγάλη επιρροή στον κόσμο, αλλά κυρίως μέσω μιας οικονομικής και πολιτικής στρατηγικής. Αλλά αυτό θα μπορούσε να γίνει μια αποκλειστική σφαίρα επιρροής μόνο εάν άλλοι παίκτες, συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εγκαταλείψουν αυτές τις χώρες στην Κίνα. Αυτό όμως δεν συμβαίνει», συνεχίζει.

Σύμφωνα με τον ειδικό, η επανεμφάνιση των σφαιρών επιρροής δεν παρατηρείται επομένως σε παγκόσμια κλίμακα.

«Πολλές χώρες της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής προσπαθούν να διατηρήσουν καλές σχέσεις με διάφορες μεγάλες δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας, των Ηνωμένων Πολιτειών και της ΕΕ. Έτσι, κατά κάποιον τρόπο, είναι ακριβώς το αντίθετο των αποκλειστικών σφαιρών επιρροής», εξηγεί.

Για την ΕΕ, η διεύρυνση είναι ένας τρόπος προώθησης των αξιών της. Αλλά, κατά την άποψή του, δεν αποτελεί σφαίρα επιρροής.

«Φυσικά, η διεύρυνση αυξάνει τη δύναμη και την επιρροή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά η διεύρυνση δεν δημιουργεί μια σφαίρα επιρροής. Εάν ένα άλλο κράτος ενταχθεί στην Ένωση, είναι μέρος μας. Θα πρέπει να υπάρχει μια σφαίρα γύρω μας. Δεν θα είναι μέρος μας», εξηγεί.

Οι σφαίρες επιρροής «επιστρέφουν στη γεωπολιτική συζήτηση του 21ου αιώνα. Αλλά είναι πολύ δύσκολο να δούμε πώς αυτό μεταφράζεται σε συγκεκριμένη πολιτική πραγματικότητα επί τόπου», συνοψίζει ο Ίαν Φέργκιουσον.

euronews

Προφυλακίστηκε και απομακρύνθηκε από τα καθήκοντά ως δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης ο Ιμάμογλου και καλεί σε διαδηλώσεις

      Στη φυλακή Μαρμαρά, κοντά στην περιοχή Σιλιβρί της Κωνσταντινούπολης, βρίσκεται ήδη ο Εκρέμ Ιμάμογλου, ο οποίος προφυλακίστηκε εν αναμονή της δίκης με κατηγορίες περί διαφθοράς.

Οι κατηγορίες κατά Ιμάμογλου έχουν πυροδοτήσει μεγάλες αντικυβερνητικές συγκεντρώσεις.

Στη φυλακή Μαρμαρά, κοντά στην περιοχή Σιλιβρί της Κωνσταντινούπολης, βρίσκεται ήδη ο Εκρέμ Ιμάμογλου, ο οποίος προφυλακίστηκε εν αναμονή της δίκης με κατηγορίες περί διαφθοράς.

Νωρίτερα, σήμερα, τουρκικό δικαστήριο αποφάσισε την προφυλάκιση τού ανθρώπου που είναι ο κύριος πολιτικός αντίπαλος του προέδρου Ταγίπ Ερντογάν. Οι κατηγορίες κατά Ιμάμογλου έχουν προκαλέσει την οργή δεκάδων χιλιάδων πολιτών στην Τουρκία και έχουν πυροδοτήσει μεγάλες αντικυβερνητικές συγκεντρώσεις, με τους διαδηλωτές να διαμαρτύρονται κατά του «πραξικοπήματος» Έρντογάν.

Μετά τη σύλληψή του, ο Ιμάμογλου απομακρύνθηκε από τα καθήκοντά του ως δήμαρχος Κωνσταντινούπολης, όπως και άλλοι δύο δήμαρχοι της ίδιας πόλης. Το δημοτικό συμβούλιο της Κωνσταντινούπολης, στο οποίο το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), έχει την πλειοψηφία, αναμένεται να εκλέξει πρόσωπο που θα ασκεί χρέη δημάρχου τις επόμενες ημέρες.

Κάλεσμα σε διαδηλώσεις

Ο ίδιος ο Ιμάμογλου, μετά την απόφαση για προφυλάκισή του, έστειλε το δικό του μήνυμα στα κοινωνικά δίκτυα και ταυτόχρονα κάλεσε σήμερα τους Τούρκους να συμμετάσχουν μαζικά σε διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα.

Σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα X, ο Ιμάμογλου δήλωσε πως η νομική διαδικασία σχετικά με την προφυλάκισή του ήταν «μια πλήρης εξωδικαστική εκτέλεση» που ισοδυναμεί με «προδοσία κατά της Τουρκίας».

Sevgili vatandaşlarım,

Türkiye bugün büyük bir ihanete uyandı.

Yürütülen yargı süreci bir adli işlem değildir. Tam bir yargısız infazdır.

Milletimizi sorumluluk duygusu içinde hak mücadelesine davet ediyorum. Bu hak mücadelesi milletimizin ve evlatlarımızın geleceği…

— Ekrem İmamoğlu (@ekrem_imamoglu) March 23, 2025

«Χέρι-χέρι θα ξεριζώσουμε αυτό το πλήγμα, αυτή τη μαύρη κηλίδα στη δημοκρατία μας… Ορθώνω το ανάστημά μου, δεν θα υποκύψω», ανέφερε επίσης ο Ιμάμογλου στο Χ.

Ο ηγέτης του CHP, Οζγκούρ Οζέλ, δήλωσε ότι το κόμμα θα εφεσιβάλει την απόφαση για την προφυλάκιση του Ιμάμογλου, υποστηρίζοντας πως η υπόθεση είναι σκευωρία και έχει πολιτικά κίνητρα.

efsyn.gr

Η υποχώρηση του Οτσαλάν, το "πικρό χάπι"

    Στις 27 Φεβρουαρίου, ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ο φυλακισμένος ηγέτης του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) – το οποίο είχε συμμετάσχει σε αγώνα ανεξαρτησίας τεσσάρων δεκαετιών ενάντια στο τουρκικό κράτος – έκανε μια δραματική ανακοίνωση. Ζήτησε τη διάλυση της οργάνωσής του και τον αφοπλισμό όλων των ομάδων που αγωνίζονται για την κουρδική απελευθέρωση, εγκαταλείποντας προηγούμενα αιτήματα για ομοσπονδιακή λύση και αντ' αυτού υποστηρίζοντας τον εκδημοκρατισμό στις υπάρχουσες πολιτικές δομές της χώρας...

 

Alp Kayserilioglu*

Στις 27 Φεβρουαρίου, ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ο φυλακισμένος ηγέτης του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) – το οποίο είχε συμμετάσχει σε αγώνα ανεξαρτησίας τεσσάρων δεκαετιών ενάντια στο τουρκικό κράτος – έκανε μια δραματική ανακοίνωση. Ζήτησε τη διάλυση της οργάνωσής του και τον αφοπλισμό όλων των ομάδων που αγωνίζονται για την κουρδική απελευθέρωση, εγκαταλείποντας προηγούμενα αιτήματα για ομοσπονδιακή λύση και αντ' αυτού υποστηρίζοντας τον εκδημοκρατισμό στις υπάρχουσες πολιτικές δομές της χώρας. Δύο ημέρες αργότερα, το PKK κήρυξε άμεση κατάπαυση του πυρός, εγκαταλείποντας τη φιλοδοξία του για αυτονομία. Οι κουρδικές δυνάμεις στη Ροζάβα καλωσόρισαν την παρέμβαση του Οτσαλάν, με το Κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης να προσφέρεται να καταθέσει τα όπλα όσο θα μπορούσε να συνεχίσει να υπάρχει ως πολιτική οργάνωση.

Αυτό ήταν το αποκορύφωμα μιας διαπραγματευτικής διαδικασίας μεταξύ κρατικών παραγόντων και Κούρδων πολιτικών που ξεκίνησε στα τέλη του 2024, με πρωτοβουλία του συμμάχου του Ερντογάν Devlet Bahçeli, προέδρου του ακροδεξιού Κόμματος Εθνικιστικού Κινήματος. Δεν είναι σαφές τι θα κερδίσουν οι Κούρδοι από τη συμφωνία, εκτός από την πιθανή μεταφορά του Οτσαλάν από τη φυλακή σε κατ' οίκον περιορισμό. Ενώ οι προηγούμενες διαπραγματεύσεις είχαν χαρακτηριστεί ως «ειρηνευτική διαδικασία», αυτή τη φορά προχώρησαν με το λάβαρο της «Τουρκίας χωρίς τρομοκρατία», παρακάμπτοντας το κοινοβούλιο καθώς και τρίτους μεσολαβητές. Ο Ερντογάν προφανώς αισθάνεται μικρή ανάγκη να προσφέρει παραχωρήσεις. Μη επαληθευμένες αναφορές υποδηλώνουν ότι μπορεί να τερματίσει τη διαδεδομένη πρακτική της αντικατάστασης εκλεγμένων Κούρδων δημάρχων με αξιωματούχους διορισμένους από το AKP, ενώ συγκρατεί την επιθετικότητα κατά της βόρειας Συρίας που κυριαρχείται από τους Κούρδους και ίσως απελευθερώνει ορισμένους κρατούμενους. Αλλά τίποτα από αυτά δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικό, και μέχρι στιγμής η κυβέρνηση δεν είχε αναλάβει καμία σταθερή δέσμευση. Έχει πάρει πολλά και δεν έδωσε τίποτα.

Η δήλωση του Οτσαλάν έλαβε ομόφωνους επαίνους από τους κυρίαρχους διανοούμενους, τους φιλελεύθερους και τον φιλοκυβερνητικό Τύπο. Αριστερά όμως η αντίδραση ήταν πιο διφορούμενη. Είχε προδώσει τους Κούρδους; Θα μπορούσε η αυτοδιάλυση του PKK να νοηθεί ως οτιδήποτε άλλο εκτός από ολοκληρωτική συνθηκολόγηση; Ποιοι παράγοντες οδήγησαν την απόφαση; Για να καταλήξουμε σε μια απάντηση, πρέπει να εξετάσουμε τις σχέσεις ισχύος μεταξύ των βασικών παραγόντων και τους πιθανούς στρατηγικούς υπολογισμούς τους. Αν και το καθεστώς του Ερντογάν έχει βυθιστεί σε μια πολυετή ηγεμονική κρίση, που συγκλονίζεται από την οικονομική αστάθεια και την πολιτική κακοδιαχείριση, έχει επίσης υποστεί μια διαδικασία αυταρχικής εξυγίανσης. Το κράτος έχει αναδιαρθρωθεί σύμφωνα με τις υπερπροεδρικές γραμμές, επιτρέποντας τη μαζική δίωξη αντιφρονούντων, οι οποίοι έχουν φυλακιστεί κατά χιλιάδες. Έχει χρησιμοποιήσει πελατειακά εργαλεία για να εδραιώσει την υποστήριξή της μεταξύ των μικρομεσαίων επιχειρήσεων μαζί με τους εργαζομένους τους, αποφεύγοντας τις εκλογικές προκλήσεις από την αντιπολίτευση. Και έχει επαναβεβαιώσει τη νομιμότητά της διεκδικώντας τα εύσημα για την ανατροπή του Άσαντ, θεωρώντας τη νικηφόρα Hay'at Tahrir al-Sham ως τουρκικό πληρεξούσιο.

Την ίδια στιγμή, το PKK αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Οι σύμμαχοί της στη Συρία αντιμετωπίζουν ένα ζοφερό μέλλον υπό ένα εχθρικό καθεστώς, έντονα προσανατολισμένο προς την Τουρκία. Η αμερικανική υποστήριξη δεν είναι πλέον εγγυημένη με τον Τραμπ πίσω στον Λευκό Οίκο. Πράγματι, ο Ερντογάν απειλεί ήδη τη Ροζάβα με εισβολή πλήρους κλίμακας μόλις αποσυρθεί. Καθώς ο αλυτρωτικός του ορίζοντας έχει υποχωρήσει, ο κουρδικός πληθυσμός γίνεται όλο και πιο πρόθυμος να εξασφαλίσει την ειρήνη, ακόμα κι αν οι όροι είναι δυσμενείς. Ως εκ τούτου, ο Οτσαλάν μπορεί να υπολόγισε ότι εάν δεν ανταποκρινόταν θετικά στην πρόταση της κυβέρνησης για κατάπαυση του πυρός, όσο κυνική και ανέντιμη κι αν ήταν, διακινδύνευε να αποξενώσει εκατομμύρια Κούρδους ψηφοφόρους και να τους οδηγήσει ξανά στην αγκαλιά του AKP. Εξάλλου, το κόμμα του Ερντογάν είχε γίνει κυρίαρχο στις κουρδικές περιοχές της Τουρκίας στις αρχές της δεκαετίας του 2000 με τις υποσχέσεις του για εκδημοκρατισμό και ειρήνη – ένα σενάριο που οι Κούρδοι ηγέτες δεν θέλουν να επαναληφθεί.

Οι κουρδικές δυνάμεις, λοιπόν, φαίνεται να πιστεύουν ότι η κατάποση αυτού του πικρού χαπιού είναι ο μόνος τρόπος για να διατηρήσουν την κοινωνική τους βάση και να αποφύγουν το βίαιο τέλος της κουρδικής αυτονομίας στη Βόρεια Συρία. Με αυτόν τον τρόπο, ελπίζουν να τεθούν σε ισχυρότερη θέση στις μελλοντικές διαπραγματεύσεις, είτε με την κυβέρνηση είτε με το αντιπολιτευόμενο Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP). Ωστόσο, παραμένουν ερωτήματα σχετικά με το πώς θα εξελιχθεί η μελλοντική διάλυση του PKK. Ο Οτσαλάν επέμεινε ότι πρέπει να πραγματοποιηθεί μέσα σε ένα σωστό νομικό και δημοκρατικό πλαίσιο. Θα συμφωνήσει όμως το κράτος σε αυτό; Θα διαλυθεί επισήμως το PKK διατηρώντας ανεπίσημες σκιώδεις δομές στο Ιράκ και το Ιράν σε περίπτωση που διακοπούν οι επόμενες συνομιλίες; Το παράδειγμα των κολομβιανών FARC –το κράτος που δίνει εγγυήσεις σε μαχητές που τιμήθηκαν μόνο εν μέρει, και η ομάδα που συνεχίζει την ένοπλη εκστρατεία της– είναι ακόμα φρέσκο ​​στο μυαλό όλων.

Για τον Ερντογάν, ο τελικός στόχος είναι ξεκάθαρος: να διχάσει την αντιπολίτευση και να παρατείνει την προεδρία του. Διατηρώντας την προοπτική λιγότερης καταστολής τους επόμενους μήνες και χρόνια, ελπίζει να πείσει τους Κούρδους να υποστηρίξουν μια συνταγματική τροποποίηση που θα του επέτρεπε να διεκδικήσει ξανά το αξίωμα, υπό προϋποθέσεις που θα τον διευκολύνουν να κερδίσει στον πρώτο γύρο. Εάν τα καταφέρει, μπορεί να επιβεβαιώσει τις υποψίες πολλών ψηφοφόρων του CHP ότι οι Κούρδοι είναι πρόθυμοι να προδώσουν το δημοκρατικό μέλλον της Τουρκίας για να προωθήσουν τα δικά τους εθνικά συμφέροντα. Αυτό το είδος ρήξης θα δυσκόλευε σημαντικά οποιονδήποτε προεδρικό αμφισβητία - πιθανότατα τον σημερινό δήμαρχο CHP της Κωνσταντινούπολης, Ekrem Imamoğlu - να σφυρηλατήσει την ενότητα μεταξύ της τουρκικής και κουρδικής αντιπολίτευσης.

Ενώ οι Κούρδοι προσπαθούν να αξιοποιήσουν στο έπακρο μια βαθιά ασύμμετρη ισορροπία δυνάμεων, είναι σαφές ότι οι προοπτικές για βιώσιμη ειρήνη υπό τον Ερντογάν και τον Μπαχτσελί είναι μηδενικές. Μόνο μια ατζέντα εκδημοκρατισμού που δεν κάνει παραχωρήσεις στις δυνάμεις του εθνικισμού και της αντίδρασης, και η οποία είναι ενσωματωμένη σε κοινωνικούς αγώνες που ξεπερνούν τις εθνικές γραμμές, θα μπορούσε να αλλάξει την εξίσωση. Τα κόμματα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έχουν όρεξη για ένα τέτοιο κίνημα. Μέχρι να εμφανιστεί ένα, είναι πιθανό ότι ο Ερντογάν θα συνεχίσει να υπαγορεύει τους όρους ειρήνης.

πηγή: newleftreview.org/sidecar

_______________________________________________

(*) Ο Αλπ Καϊσεριλίογλου (Alp Kayserilioglu) Σπούδασε Φιλοσοφία και Σύγχρονη Ιστορία στα Πανεπιστήμια του Tübingen, της Βιέννης και της Φρανκφούρτης, τελειώνοντας το μεταπτυχιακό μου στη Φρανκφούρτη με μια διατριβή για την υποκειμενικότητα στο ύστερο έργο του Adorno. Επί του παρόντος, πρόκειται να ολοκληρώσει το διδακτορικό του για την ηγεμονία και την αντίσταση στην Τουρκία της εποχής του ΑΚΡ στις πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Tübingen υπό την επίβλεψη του καθηγητή Δρ. Hans-Jürgen Bieling και του καθ. Joachim Becker (Πανεπιστήμιο της Βιέννης).

Οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις δολοφόνησαν 72 Αλαουίτες σε νέο κύμα θρησκευτικών σφαγών

    Η δολοφονία των Αλαουϊτών από μέλη των δυνάμεων ασφαλείας της Συρίας υπό την ηγεσία της Hay'at Tahrir al-Sham (HTS) συνεχίζεται από τότε που πάνω από 1.500 σφαγιάστηκαν πριν από δύο εβδομάδες.

Το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (SOHR) ανέφερε στις 21 Μαρτίου ότι είχε τεκμηριώσει τη δολοφονία 72 ανθρώπων σε ολόκληρη τη Συρία τις τελευταίες 24 ώρες σε μια σειρά αιματηρών δολοφονιών με στόχο τόσο αμάχους όσο και στρατιωτικό προσωπικό.

Η SOHR ανέφερε ότι 58 σκοτώθηκαν στις επαρχιακές περιοχές Ταρτούς και Λατάκια, σημειώνοντας ότι οι δολοφονίες πραγματοποιήθηκαν από «ένοπλες ομάδες που συνδέονται με τη Γενική Ασφάλεια και τις συριακές στρατιωτικές φατρίες».

Η παρακολούθηση δικαιωμάτων πρόσθεσε ότι οι υπόλοιπες δολοφονίες έγιναν στις επαρχίες του Χαλεπίου, της Νταράα, της Ντέιρ Εζόρ, της Δαμασκού και της Χομς, χωρίς να δώσει περαιτέρω πληροφορίες για το ποιος ήταν υπεύθυνος.

Το SOHR αποκάλυψε προηγουμένως ότι είχε λάβει τέσσερις βιντεοκασέτες που τεκμηριώνουν τη συνοπτική εκτέλεση νεαρών, άοπλων Αλαουιτών ανδρών από τις δυνάμεις ασφαλείας της Συρίας στο χωριό Al-Shir στην ύπαιθρο της Λατάκια στις 7 Μαρτίου.

Το Παρατηρητήριο ανέφερε προηγουμένως ότι περισσότεροι από 1.500 Αλαουίτες άμαχοι σκοτώθηκαν στις σφαγές στη συριακή ακτή κατά τη διάρκεια αρκετών ημερών από τις 7 Μαρτίου.

Σουνίτες ένοπλοι που συνδέονται με τις δυνάμεις ασφαλείας της Συρίας πήγαιναν από πόρτα σε πόρτα σε πόλεις και χωριά, σκοτώνοντας Αλαουίτες άνδρες και, μερικές φορές, ακόμη και γυναίκες και παιδιά ενώ λεηλατούσαν και έκαιγαν σπίτια.

Στις δυνάμεις ασφαλείας της Συρίας κυριαρχούν μέλη της Hayat Tahrir al-Sham (HTS), του πρώην παρακλάτου της Αλ Κάιντα στη Συρία, καθώς και των υποστηριζόμενων από την Τουρκία μισθοφόρων του Συριακού Εθνικού Στρατού (SNA).

Η σαλαφική ιδεολογία του HTS και του SNA θεωρεί τους Αλαουίτες, τη θρησκευτική μειονότητα από την οποία προέρχεται ο πρώην πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ, ως αποστάτες που άξιζαν να σκοτωθούν για τη θρησκεία τους.

militaire.gr / Κώστας Αρβανίτης: «Η Ευρώπη στα χακί πάει σε πόλεμο, η Ούρσουλα, ο παλιάτσος και ο "αόρατος" Μητσοτάκης!»

     Ο Κώστας Αρβανίτης μιλά για το στημένο παιχνίδι της Ουκρανίας, όπου «χρησιμοποιήθηκε ένας παλιάτσος, ο Ζελένσκι, για να κάνει τη βρώμικη δουλειά… Ουκρανία έγινε προτεκτοράτο με τρία αφεντικά: ΗΠΑ-Ρωσία και Ευρώπη… Η πολεμική οικονομία θα πάει την Ευρώπη εκεί που την είχε πάει τη δεκαετία 1935-45», λέει ο κ.Αρβανίτης.

 

Η Ευρώπη στα χακί περιμένει τους Ρώσους στις Βρυξέλλες, όπως έχει πει η ίδια η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν! Η εξοπλιστική φρενίτιδα της ΕΕ μόλις άρχισε και προβλέπει ότι θα δαπανηθούν -ή θα σπαταληθούν- 800 δις, για να αντιμετωπιστεί ο «μπαμπούλας» που λέγεται Ρωσία! Από που θα βρεθούν αυτά τα δις; Μα από τους πολίτες της Ευρώπης. Από τις συντάξεις τους, από το κοινωνικό κράτος -ότι έχει απομείνει- ακόμη και από τις καταθέσεις τους.

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και αντιπρόεδρος της Αριστεράς στο Ευρωκοινοβούλιο Κώστας Αρβανίτης, στο στούντιο του militaire channel…ντυμένος στα χακί, μιλά για όλα αυτά. Η επιλογή του χρώματος ήταν συμπτωματική καθώς ο κ.Αρβανίτης δεν περιμένει τους Ρώσους να μπουν από στιγμή σε στιγμή στο Ευρωκοινοβούλιο.

Ο Κώστας Αρβανίτης μιλά για το στημένο παιχνίδι της Ουκρανίας, όπου «χρησιμοποιήθηκε ένας παλιάτσος, ο Ζελένσκι, για να κάνει τη βρώμικη δουλειά… Ουκρανία έγινε προτεκτοράτο με τρία αφεντικά: ΗΠΑ-Ρωσία και Ευρώπη… Η πολεμική οικονομία θα πάει την Ευρώπη εκεί που την είχε πάει τη δεκαετία 1935-45», λέει ο κ. Αρβανίτης. Τα «παραγόμενα προϊόντα» της πολεμικής βιομηχανίας πρέπει κάπου να «καταναλωθούν» κι αυτό σημαίνει πόλεμος.

Απαντά σε ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο η ελληνική κυβέρνηση διαχειρίζεται αυτή την υπόθεση των 800 δις. «Τι θα γίνει με την ελληνική αμυντική βιομηχανία; Θα κερδίσει κάτι ή απλά μας οδηγούν σε μία ακόμη χρεοκοπία»;

Ο κ.Αρβανίτης λέει ότι ο κ.Μητσοτάκης παραχώρησε τον ρόλο που θα μπορούσε να παίξει η Ελλάδα στην περιοχή και στις μεγάλες κρίσεις που εξελίσσονται, στην Τουρκία και στον Ερντογάν.

Τι λένε οι ευρωβουλευτές της ΝΔ για τον τρόπο που το κόμμα τους διαχειρίζεται όλα αυτά τα θέματα;

Μιλά για την εσωτερική πολιτική κατάσταση, για τον ΣΥΡΙΖΑ και την αντιπολίτευση που ασκεί. Για το σύνθημα «Δικαιοσύνη παντού» που δεν «πέρασε» από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τώρα το αίτημα , απαίτηση για δικαιοσύνη γεμίζει δρόμους και πλατείες, με αφορμή το έγκλημα των Τεμπών. Ένα θέμα με το οποίο ασχολήθηκε προσωπικά ανοίγοντας τον δρόμο για να φθάσει στο Ευρωκοινοβούλιο. Δεσμεύτηκε να προσπαθήσει να κάνει το ίδιο και με το δράμα της Λιβύης, όπου χάσαμε 5 ανθρώπους σε μια επιχείρηση φιάσκο που έγινε με εντολή του πρωθυπουργού. Ο κ.Αρβανίτης παραδέχεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανέδειξε αυτό το θέμα όπως και όσο θα έπρεπε.

militaire,gr

Militaire.gr, / Συνέντευξη του Κώστα Ήσυχου, μέλος της ΠΓ ΛΑΕ-ΑΑ στον Πάρη Καρβουνόπουλο

    «Η ελληνική κυβέρνηση εγκληματεί στην εξωτερική πολιτική και στη διαχείριση των εθνικών μας θεμάτων», λέει ο πρώην ΑΝΥΕΘΑ Κώστας Ήσυχος, μιλώντας στο militaire channel, μιλάει ακόμα για την ΕΕ του πολέμου που ετοιμάζεται να αρπάξει τα χρήματα των συνταξιούχων και να τα κάνει όπλα. 

«Η ελληνική κυβέρνηση εγκληματεί στην εξωτερική πολιτική και στη διαχείριση των εθνικών μας θεμάτων», λέει ο πρώην ΑΝΥΕΘΑ Κώστας Ήσυχος, μιλώντας στο militaire channel. 

Ο Κώστας Ήσυχος επισημαίνει τη διεθνή απομόνωση στην οποία βρίσκεται η χώρα και τους κινδύνους που προκύπτουν απ΄ αυτή. Πρώτος και μεγαλύτερος η επεκτατική Τουρκία. 

Μιλά για την ΕΕ του πολέμου που ετοιμάζεται να αρπάξει τα χρήματα των συνταξιούχων και να τα κάνει όπλα.

Η συζήτηση ξεκινά με τη νέα σφαγή στη Γάζα, σφαγή που όπως λέει έχει το πράσινο φως του Τραμπ, ο οποίος επιτέθηκε και στην Υεμένη. Όλα αυτά στην αρχή της θητείας του κι ενώ παρουσιάζεται ως «ειρηνοποιός» στην Ουκρανία.

Η Ελλάδα είναι διεθνώς απομονωμένη, έχουμε καταστρέψει κάθε ίχνος ελάχιστων διακρατικών σχέσεων με την Ρωσική Ομοσπονδία αλλά και με άλλες χώρες.

Η ανοδος της ακροδεξιάς και των παραλλαγών του νεοφασισμου στην εποχή μας θα αντιμετωπιστουν κυρίως από την νεολαία μας. Η ιστορική μνήμη πρέπει να γίνει ισχυρό όπλο.

Πατριωτισμός είναι σε κάθε γωνιά της Ελλάδας να έχουμε πρόσβαση στην ποιοτική δημόσια υγεία και παιδεία, σε μια αξιοπρεπή ζωή. Τα νιάτα της πατρίδας μας πρέπει να ονειρεύονται και να παλεύουν για τα αυτονόητα. Η Παλαιστινη είναι μια ανοιχτή πληγή για όλη την ανθρωπότητα.

ΝΑΤΟ δεν σημαίνει άμυνα. Τα πρώτα θύματα ενός σχεδιαζομενου πολέμου είναι οι συνταξιούχοι και τα ταμεία τους, με την βούλα της κυβέρνησης της ΝΔ.

militaire.gr

Ευκλείδης Τσακαλώτος: «Μανιφέστο για μια βιώσιμη κοινωνία – Στάσιμες οικονομίες, ασταθής πολιτική» (vid)

    Συζήτηση στο Kontra Channel στην εκπομπή "Επι του πιεστηρίου" με τους Σπύρο Σουρμελίδη, Κώστα Πουλακίδα και Γιάννη Αγουρίδη

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος στη συζήτηση στο Kontra Channel στην εκπομπή “Επι του πιεστηρίου” με τους Σπύρο Σουρμελίδη, Κώστα Πουλακίδα και Γιάννη Αγουρίδη για θέματα της επικαιρότητας και με την ευκαιρία της δημοσίευσης του νέου του βιβλίου “Μανιφέστο για μια βιώσιμη κοινωνία – Στάσιμες οικονομίες, ασταθής πολιτική” (Εκδόσεις Πόλις)

Σωκράτης Φάμελλος: «Πραξικόπημα κατά της Δικαιοσύνης η παρέμβαση Μητσοτάκη να φιμώσει την Προανακριτική»

    «Θέτουμε ξεκάθαρα στην κοινωνία ότι πρέπει η συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων να έχει διάλογο για το πρόγραμμα με σαφές χρονοδιάγραμμα. Και μόνο ένας ισχυρός ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μπορεί να εγγυηθεί ότι θα υπάρχει προοδευτική διέξοδος» δήλωσε παράλληλα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

«Θέτουμε ξεκάθαρα στην κοινωνία ότι πρέπει η συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων να έχει διάλογο για το πρόγραμμα με σαφές χρονοδιάγραμμα» τόνισε ο Σ. Φάμελλος

«Η παρέμβαση Μητσοτάκη να φιμώσει ουσιαστικά την Προανακριτική Επιτροπή στη Βουλή για το μπάζωμα των Τεμπών, χωρίς εξέταση μαρτύρων, πραγματογνωμοσυνών και δικογραφιών, αποτελεί πραξικόπημα κατά της Δικαιοσύνης και της κοινωνίας» τόνισε ο Σωκράτης Φάμελλος κατά την εισήγησή του στη συνεδρίαση του Εκτελεστικού Γραφείου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

«Υποβαθμίζει τη Βουλή για να πετύχει συγκάλυψη της αλήθειας» επισήμανε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, υπογραμμίζοντας πως «δεν θα νομιμοποιήσουμε μία αντισυνταγματική διαδικασία που ακυρώνει και τον ρόλο των βουλευτών και συμβάλει στο σχέδιό τους για απαξίωση της πολιτικής και της Δικαιοσύνης».

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ «από την πρώτη στιγμή, έθεσε ξεκάθαρα την ανάγκη εκτεταμένου ελέγχου από τη Βουλή με πλήρη κατάλογο μαρτύρων, το σύνολο των δικογραφιών και όλες τις πραγματογνωμοσύνες για να υπάρχει αναβάθμιση του κατηγορητηρίου για τον Τριαντόπουλο αλλά και ανάδειξη και απόδειξη των ευθυνών και άλλων κυβερνητικών στελεχών, που εμπλέκονται στη συγκάλυψη» τόνισε ακόμα ο Σωκράτης Φάμελλος.

«Θέτουμε ξεκάθαρα στην κοινωνία ότι πρέπει η συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων να έχει διάλογο για το πρόγραμμα με σαφές χρονοδιάγραμμα. Και μόνο ένας ισχυρός ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μπορεί να εγγυηθεί ότι θα υπάρχει προοδευτική διέξοδος» δήλωσε παράλληλα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, τονίζοντας πως: «Η πρότασή μας, που είναι δημοσιοποιημένη, περιλαμβάνει κοινοβουλευτική συμπόρευση, πολιτικό φόρουμ διαλόγου -με τις προοδευτικές δυνάμεις που συμφωνούν-και κοινωνικές συνεργασίες για τη διεκδίκηση θεμάτων που ενδιαφέρουν την κοινωνία όπως η ακρίβεια, η Συνταγματική αναθεώρηση για τα δημόσια αγαθά και τα δημοκρατικά δικαιώματα και το κράτος δικαίου. Αλλά δεν υπάρχει περιθώριο καθυστέρησης γιατί η κοινωνία θέλει απαντήσεις».

Αναφερόμενος στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και τα επόμενα βήματα υπογράμμισε πως «η προτεραιότητά μας είναι η επανεκκίνηση του κόμματός μας. Δεν χρειαζόμαστε μόνο να έχουμε σοβαρή και τεκμηριωμένη φωνή, αλλά θέλουμε ένα μεγαλύτερο κόμμα και πιο δυνατό. Με πολιτική παρέμβαση στην κοινωνία, και κεντρικά και τοπικά».

Όπως σημείωσε πως το επόμενο Σάββατο θα πραγματοποιηθεί η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής. «Πέρα από τα πολιτικά θέματα που θα περιλαμβάνουν και τα ζητήματα της Εξωτερικής πολιτικής αλλά και της Συνταγματικής Αναθεώρησης που θα συζητηθούν, στην ΚΕ, θα συγκροτηθούν Επιτροπή Θέσεων, Επιτροπή Καταστατικού, η Οργανωτική Επιτροπή Συνεδρίου και η διευρυμένη Επιτροπή Επανεκκίνησης του κόμματος».

Ανέφερε παράλληλα πως η επόμενη Κεντρική Επιτροπή θα γίνει μετά το Πάσχα «όπου θα εγκριθούν τα κείμενα και στη συνέχεια θα ξεκινήσει ο προσυνεδριακός διάλογος». Ταυτόχρονα, σημείωσε πως «συνεχίζουμε την Πολιτική Εξόρμηση που υλοποιούμε σε όλη την Ελλάδα και προγραμματίζουμε μετά την Κεντρική Επιτροπή και πριν το Πάσχα δημόσιες παρεμβάσεις του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ για τις πολιτικές εξελίξεις σε όλες τις Νομαρχιακές Επιτροπές με όλα τα κεντρικά μας στελέχη».

Αναφορικά με τη συνάντηση που είχε με τον υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ σημείωσε πως συζήτησαν για το Κυπριακό, τα ελληνοτουρκικά ζητήματα, την πολιτική Τραμπ και το RearmEu, προσθέτοντας πως έθεσε επίσης προτάσεις για τη Συρία και τη γενοκτονία στη Γάζα. «Ενώ βλέπουμε κρίσιμες εξελίξεις στα γεωπολιτικά, δεν έχουμε την ΕΕ που απαιτείται, ούτε την ελληνική εξωτερική πολιτική που χρειαζόμαστε» υπογράμμισε ο Σωκράτης Φάμελλος σημειώνοντας ότι η Ελλάδα «απουσιάζει από σημαντικά κέντρα λήψης αποφάσεων ενώ απαιτείται να έχει πρωτοβουλίες εξωτερικής πολιτικής, πρώτα από όλα για την ειρήνη και τη σταθερότητα και από την άλλη για να προβάλλει και να υποστηρίζει τα δικαιώματα της χώρας μας».

Η εισήγηση του Σωκράτη Φάμελλου στο Εκτελεστικό Γραφείο 

«Η παρέμβαση Μητσοτάκη να φιμώσει ουσιαστικά την Προανακριτική Επιτροπή στη Βουλή για το μπάζωμα των Τεμπών, χωρίς εξέταση μαρτύρων, πραγματογνωμοσυνών και δικογραφιών, αποτελεί πραξικόπημα κατά της Δικαιοσύνης και της κοινωνίας.

Υποβαθμίζει τη Βουλή για να πετύχει συγκάλυψη της αλήθειας.

Δεν θα νομιμοποιήσουμε μία αντισυνταγματική διαδικασία που ακυρώνει και τον ρόλο των βουλευτών και συμβάλει στο σχέδιό τους για απαξίωση της πολιτικής και της Δικαιοσύνης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ από την πρώτη στιγμή, έθεσε ξεκάθαρα την ανάγκη εκτεταμένου ελέγχου από τη Βουλή με πλήρη κατάλογο μαρτύρων, το σύνολο των δικογραφιών και όλες τις πραγματογνωμοσύνες για να υπάρχει αναβάθμιση του κατηγορητηρίου για τον Τριαντόπουλο αλλά και ανάδειξη και απόδειξη των ευθυνών και άλλων κυβερνητικών στελεχών, που εμπλέκονται στη συγκάλυψη.

Η fast track διαδικασία και ο περιορισμένος έλεγχος από την προανακριτική είχε προαναγγελθεί από τον Μάκη Βορίδη. Είμαστε οι πρώτοι που το αναδείξαμε και οι πρώτοι που αποχωρήσαμε χθες από τη συνεδρίαση-παρωδία, έχοντας καταθέσει βεβαίως λίστα κλήσης μαρτύρων, στην οποία πρώτος είναι ο κ. Μητσοτάκης και ακολουθούν οι Γεραπετρίτης, Σκέρτσος, κλπ.

Σε σημερινή μου συνάντηση με τον κ. Γεραπετρίτη συζητήσαμε για το Κυπριακό, τα ελληνοτουρκικά ζητήματα, την πολιτική Τραμπ και το RearmEu. Έθεσα επίσης προτάσεις για τη Συρία και τη γενοκτονία στη Γάζα. Ενώ βλέπουμε κρίσιμες εξελίξεις στα γεωπολιτικά, δεν έχουμε την ΕΕ που απαιτείται, ούτε την ελληνική εξωτερική πολιτική που χρειαζόμαστε.

Η Ελλάδα απουσιάζει από σημαντικά κέντρα λήψης αποφάσεων ενώ απαιτείται να έχει πρωτοβουλίες εξωτερικής πολιτικής, πρώτα από όλα για την ειρήνη και τη σταθερότητα και από την άλλη για να προβάλλει και να υποστηρίζει τα δικαιώματα της χώρας μας.

Η προτεραιότητά μας είναι η επανεκκίνηση του κόμματός μας. Δεν χρειαζόμαστε μόνο να έχουμε σοβαρή και τεκμηριωμένη φωνή, αλλά θέλουμε ένα μεγαλύτερο κόμμα και πιο δυνατό.

Με πολιτική παρέμβαση στην κοινωνία, και κεντρικά και τοπικά. Θέτοντας δημόσια όλες τις πολιτικές μας πρωτοβουλίες (Πρόεδρος Δημοκρατίας, Πρόταση Μομφής, Τέμπη και Προανακριτική επιτροπή, Ανασχηματισμός, Εξωτερική Πολιτική, Οικονομία και Ακρίβεια, Αγροτικό, κλπ.,) αφού τα συζητήσουν και οι οργανώσεις μας σε όλη την Ελλάδα.

Θέλουμε και πρέπει να δυναμώσουμε τη φωνή των οργανώσεών μας με αξιοποίηση των βουλευτών και όλων των στελεχών μας. 

Θέτουμε ξεκάθαρα στην κοινωνία ότι πρέπει η συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων να έχει διάλογο για το πρόγραμμα με σαφές χρονοδιάγραμμα. Και μόνο ένας ισχυρός ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μπορεί να εγγυηθεί ότι θα υπάρχει προοδευτική διέξοδος. Η πρότασή μας, που είναι δημοσιοποιημένη, περιλαμβάνει κοινοβουλευτική συμπόρευση, πολιτικό φόρουμ διαλόγου -με τις προοδευτικές δυνάμεις που συμφωνούν-και κοινωνικές συνεργασίες για τη διεκδίκηση θεμάτων που ενδιαφέρουν την κοινωνία όπως η ακρίβεια, η Συνταγματική αναθεώρηση για τα δημόσια αγαθά και τα δημοκρατικά δικαιώματα και το κράτος δικαίου. Αλλά δεν υπάρχει περιθώριο καθυστέρησης γιατί η κοινωνία θέλει απαντήσεις.

Το επόμενο Σάββατο θα πραγματοποιηθεί η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής. Πέρα από τα πολιτικά θέματα που θα περιλαμβάνουν και τα ζητήματα της Εξωτερικής πολιτικής αλλά και της Συνταγματικής Αναθεώρησης που θα συζητηθούν, στην ΚΕ, θα συγκροτηθούν Επιτροπή Θέσεων, Επιτροπή Καταστατικού, η Οργανωτική Επιτροπή Συνεδρίου και η διευρυμένη Επιτροπή Επανεκκίνησης του κόμματος. 

Η Επιτροπή Επανεκκίνησης θα πρέπει να συμβάλλει στην αμφίπλευρη διεύρυνση του κόμματος. Να απευθυνθούμε και σε παλιά στελέχη μας και συνεργάτες και από την κυβερνητική περίοδο, σε συντρόφους και συντρόφισσες που διαφωνήσαμε αλλά και σε νέα πρόσωπα, σε δημιουργικούς πολίτες, σε κεντρικά συνδικαλιστικά και αυτοδιοικητικά στελέχη, σε ανθρώπους της τέχνης και της διανόησης. Σε όλους και όλες που έχουν αποφασίσει να στηρίξουν τη διεύρυνση και ενίσχυση του κόμματος. 

Επόμενη Κεντρική Επιτροπή θα γίνει μετά το Πάσχα, όπου θα εγκριθούν τα κείμενα και στη συνέχεια θα ξεκινήσει ο προσυνεδριακός διάλογος. Όμως μπορούμε μετά την Κεντρική Επιτροπή να ξεκινήσουμε άμεσα έναν ανοιχτό προσυνεδριακό διάλογο με κείμενα γνώμης για τις Θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ σε κομματικά έντυπα ή στην κομματική ιστοσελίδα, παράλληλα με την προετοιμασία των συνεδριακών κειμένων του Συνεδρίου μας.

Ταυτόχρονα, συνεχίζουμε την Πολιτική Εξόρμηση που υλοποιούμε σε όλη την Ελλάδα και προγραμματίζουμε μετά την Κεντρική Επιτροπή και πριν το Πάσχα δημόσιες παρεμβάσεις του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ για τις πολιτικές εξελίξεις σε όλες τις Νομαρχιακές Επιτροπές με όλα τα κεντρικά μας στελέχη.»

Η ΑΥΓΗ 

«Εκτός Βουλής»: Πίσω από τα δισεκατομμύρια των εξοπλισμών κρύβεται το φάσμα της Νέας Λιτότητας που θα πλήξει την Ελλάδα βάναυσα και γρήγορα

    «Εκτός Βουλής»: Πίσω από τα δισεκατομμύρια των εξοπλισμών κρύβεται το φάσμα της Νέας Λιτότητας που θα πλήξει την Ελλάδα βάναυσα και γρήγορα

Γεια σας, το σημερινό «Εκτός Βουλής» του ΜέΡΑ25 έρχεται λίγο μετά τα μαντάτα από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο που ενέκρινε την πρόταση της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν η Ευρώπη να ξεχειλώσει το ήδη τεράστιο χρέος μας για αγορές όπλων.

Οι ίδιοι που μας λένε μην τολμήσετε να επενδύσετε στα τραίνα σας, στα σχολεία σας, στην κοινωνική στέγη, στα νοσοκομεία σας, μας εξωθούν να δανειστούμε οροσειρές – όχι απλά βουνά – ζεστού χρήματος για να αγοράσουμε όπλα εναντίον της Ρωσίας.

Οι ίδιοι που εξωθούσαν τους εξουθενωμένους Ουκρανούς στην παγίδα ενός ατέρμονου πόλεμου με στόχο να πάρουν την Κριμαία και να ρίξουν τον Πούτιν, με αποτέλεσμα μια Ουκρανία κρανίου τόπος και στο έλεος τόσο του Πούτιν όσο και του Τραμπ, τώρα εξωθούν εμάς στην παγίδα ξέφρενων εξοπλισμών για να λύσουν το δικό τους πρόβλημα.

Ποια πρόβλημα; Απλά, οι γερμανοί δεν μπορούν πια να μας πουλήσουν τα αυτοκίνητά τους. Και για αυτό απαιτούν από το κράτος μας να αγοράζει τα τανκς που θα παράγει η Rheinmetall στα εργοστάσια αυτοκινήτων που σήμερα παροπλίζει η Volkswagen.

Θυμάστε τους στίχους του Νεγρεπόντη που μελοποίησε ο Λοΐζος και μας τραγούδησε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου; Ώρα να το ξαναθυμηθούμε:

“Ο Πέτρος, ο Γιόχαν κι ο Φράνς
δουλεύαν στον Μπράουν, στον Φίσερ, στον Κράφ
ο Μπράουν, ο Φίσερ κι ο Κράφτ
αχώριστοι γίνανε φτιάχνοντας τραστ”

Να λοιπόν τώρα που ο Μπράουν, ο Φίσερ κι ο Κράφτ είδαν και αποείδαν ότι ο κόσμος δεν αγοράζει τα αυτοκίνητα του τραστ τους κι έτσι βάζουν την Ούρσουλα τον Μέρτζ και τον Κυριάκο να γίνουν αχώριστοι αγοράζοντας τα τανκς τους – με τον Πέτρο, τον Γιόχαν και τον Φράνς να προσεύχονται να μην χάσουν τις δουλειές τους – κι ας φτιάχνουν θανατερά τανκς αντί για οικογενειακά αυτοκίνητα.

Αυτό ακριβώς αποφάσισε χτες το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Μετά από 15 χρόνια χωρίς επενδύσεις σε πράσινες τεχνολογίες, η γερμανική βιομηχανία καταρρέει υπό το βάρος του ανταγωνισμού των προηγμένης τεχνολογίας προϊόντων της Κίνας και της Αμερικής. Μετά από 15 χρόνια που μας έλεγαν να σφίξουμε το ζωνάρι γιατί λεφτά γιοκ, τώρα μας λένε «δανειστείτε γιατί έρχεται ο Πούτιν». Και απαιτούν από το κράτος μας να αγοράσει τα τανκς που θα παράγει η Rheinmetall στους παροπλισμένους ιμάντες παραγωγής της Volkswagen.

Πολλοί χαίρονται που, επιτέλους, οι γερμανοί απεμπόλησαν τη λιτότητα. Έστω και για αυτούς τους ποταπούς λόγους. Κάνουν λάθος οικτρό. Το γερμανικό κατεστημένο δεν απεμπόλησε ποτέ τη λιτότητα. Πίσω από το ψυχωτικό πολεμικό κλίμα που καλλιεργείται σήμερα σ’ όλη την Ευρώπη, κρύβεται Νέα Λιτότητα για εσένα και την οικογένειά σου. Μια Νέα Πανευρωπαϊκή Λιτότητα στήνεται στη σκιά των δισεκατομμυρίων που θα ξοδευτούν για όπλα. Δεν το λέω εγώ. Η Ούρσουλα το είπε προειδοποιώντας ότι η «ασφάλεια» της Ευρώπης απαιτεί από τα κράτη μας να μεταφέρουν πόρους από ανθρώπους μας που δεν έχουν στέγη στους εξοπλισμούς – από συνταξιούχους σε παραγωγούς πυραύλων – από την παιδεία στους σιδερένιους θόλους – από ανθρώπους με αναπηρία στους κατασκευαστές drones. Ήδη στη Γερμανία κατήργησαν κοινωνικά επιδόματα για να ανεβάσουν τις μετοχές της Rheinmetall.

Άρα, μην κάνεις το λάθος να χαίρεσαι ότι λιτότητα ήταν και πέρασε. Και, σε καμία περίπτωση, μην κάνεις το ακόμα μεγαλύτερο λάθος να σκεφτείς «ωχ αδελφέ, τί με νοιάζει εμένα τι κάνουν οι γερμανοί;» Νομίζεις ότι η τρόικα θα σε αφήσει στο απυρόβλητο; Υπάρχει πιθανότητα να σφίξουν το ζωνάρι των φτωχότερων γερμανών και να σε αφήσουν εσένα ήσυχο; Καμία τέτοια πιθανότητα δεν υπάρχει. Το αντίθετο:

Καθώς ο Προϋπολογισμός της ΕΕ δεν φτάνει ούτε για να καλυφθούν τα σημερινά έξοδα, καθώς η ΕΕ θα ξοδεύει περισσότερα σε εξοπλισμούς και θα επωμίζεται το κόστος στήριξης της Ουκρανίας ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ, ένα είναι το σίγουρο: ΕΣΠΑ, κονδύλια Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, Ταμεία Ανάκαμψης και τα τοιαύτα – όλα αυτά θα συρρικνωθούν γοργά. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό, ιδίως καθώς πλησιάζει το 2032 όταν οι αποπληρωμές του χρέους μας στην τρόικα θα γιγαντωθούν; Κι άλλο σφίξιμο του ζωναριού σου, ακόμα πιο μεγάλη ανέχεια σε μια χώρα που το 80% δεν τα βγάζει πέρα.

Για αυτό, εμείς, το ΜέΡΑ25, υπάρχουμε για έναν μόνο λόγο: Να σε προετοιμάζουμε, χωρίς καμία κινδυνολογία, νηφάλια, αλλά αποκλειστικά με σωστές αναλύσεις και σοβαρές προτάσεις πολιτικής έτσι ώστε να είμαστε όσο καλύτερα προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουμε το ωστικό κύμα της Νέας Λιτότητας που μασκαρεύεται ως αμυντική θωράκιση της Ευρώπης που, δήθεν, άργησε πολύ.

Σε αυτό το πλαίσιο σε καλούμε να ενώσεις τη φωνή σου

1. Να πούμε ΟΧΙ στο Νέο Χρέος υπέρ αχρείαστων εξοπλισμών που πάνε να μας φορτώσουν.
2. Nα ασκήσουμε ΒΕΤΟ στο ReArm Europe και στις αλλαγές του Δημοσιονομικού Συμφώνου που στόχο έχουν να αυξήσουν τα ελλείμματα υπέρ των λίγων και των εμπόρων όπλων εις βάρος των πολλών.
3. Να κατανοήσουμε ότι πίσω από τον πανικό που σπέρνουν ότι όπου νά’ναι ο Πούτιν θα πάρει τη Θεσσαλονίκη, κρύβονται συμφέροντα τα οποία θησαυρίζουν από πωλήσεις όπλων που, από τη μία, βαθαίνουν την πτώχευση (και άρα την εξάρτηση – την απώλεια της όποιας εθνικής κυριαρχίας) και από την άλλη, υπονομεύουν την εθνική άμυνα με νέα όπλα που είναι κάτι χειρότερο από άχρηστα. Παραδείγματος χάριν, τα F35. Το κάθε ένα κοστίζει, σε πλήρη ανάπτυξη, γύρω στα $100 εκατομμύρια. Το ξέρεις όμως ότι κάπου στην Αριζόνα υπάρχει ένα κουμπί (kill switch το λένε) που ένας αμερικάνος αξιωματικός μπορεί να πατήσει ακινητοποιώντας το F35 σου; Το γνωρίζεις ότι το ίδιο ισχύει και με τους αντιπυραυλικούς πυραύλους Patriot; Ότι ο Σιδερένιος Θόλος που μας βάζει να αγοράσουμε από το γενοκτόνο Ισραήλ έχει κι αυτός Kill Switch; Μπορεί δηλαδή να τεθεί εκτός λειτουργίας από τον κάθε Νετανιάχου που τα βρίσκει με την Άγκυρα τη στιγμή μιας κρίσης στο Αιγαίο; Να το πω αλλιώς: Υπάρχει κάτι χειρότερο από το να μην διαθέτεις, σε μια δύσκολη στιγμή, ένα σύγχρονο μαχητικό ή ένα σύγχρονο αντιπυραυλικό σύστημα; Ναι, υπάρχει. Να νομίζεις ότι τα διαθέτεις αλλά τη στιγμή της κρίσης δεν λειτουργούν επειδή Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ σε έδωσαν… στην Άγκυρα – ακριβώς όπως έδωσε το Τραμπ τον Ζελένσκι ή, για να πάμε πολλά χρόνια πριν, το 1974, τότε που η Αμερική καθήλωσε τα ελληνικά υποβρύχια και Φάντομ F5 την ώρα που, , η Τουρκία έμπαινε στην Κύπρο.
4. Να γιατί σου ζητάμε να ενώσεις μαζί μας τη φωνή σου απαιτώντας άμεση ακύρωση κάθε παραγγελίας τέτοιων όπλων από τη Μητσοτάκης ΑΕ – λέγοντας στους πολεμοκάπηλους που μας κατηγορούν ότι δεν νοιαζόμαστε για την εθνική ασφάλεια ότι ζητάμε την ακύρωση αυτών των παραγγελιών ακριβώς επειδή νοιαζόμαστε για την εθνική ασφάλεια! Και για να τους το κάνουμε λιανά, να τους θυμίσουμε ότι, τη δύσκολη στιγμή καλύτερα να έχεις ένα φτηνό, παλιό ΝΟΚΙΑ που δουλεύει παρά το τελευταίο smartphone το οποίο ο εχθρός απενεργοποιεί ή το χρησιμοποιεί για να σε κατασκοπεύει!

Ο κόσμος τα καταλαβαίνει όλα αυτά. Το σύστημα όμως, η Διεθνής της Πολεμοχαρούς Ολιγαρχίας, ως γνήσιοι έμποροι σύγχυσης προσπαθούν να εμφυσήσουν αβεβαιότητα και ανασφάλεια στις ψυχές του κόσμου για να κάμψουν την αντίστασή του. «Μα, ο Πούτιν μας απειλεί», του λένε. «Τι ζητά το ανεύθυνο ΜέΡΑ25; Να μην αμυνθεί η Ευρώπη;» Απαντάμε: Ποιος έκανε άνθρωπο τον Πούτιν; Εσείς! Περικυκλώνοντας τη Ρωσία με το ΝΑΤΟ, καταστρατηγώντας κάθε συμφωνία ΗΠΑ-Ρωσίας, του δώσατε πάτημα. Αυτό βέβαια δεν του δίνει συγχωροχάρτι για την εγκληματική εισβολή του στην Ουκρανία. Όταν όμως τον Απρίλη του 2022 Ρωσία και Ουκρανία τα είχαν βρει, με τη συμφωνία για τερματισμό του πολέμου έτοιμη, τότε ΕΕ, Βρετανία και Μπάιντεν την απέτρεψαν και εξώθησαν την Ουκρανία σ’ έναν ολέθρια ατέρμονο πόλεμο. Σ’ έναν πόλεμο που αν μη τι άλλο απέδειξε πόσο γελοίο είναι να ισχυρίζονται ότι η Ρωσία αποτελεί απειλή για την Ευρώπη: Τρία χρόνια τώρα, ο Ρωσικός στρατός έχει ρίξει ό,τι έχει και δεν έχει στα πεδία των μαχών, έχει θυσιάσει ορδές νέων ψυχών κι ακόμα πασχίζει να πάρει μερικά καταστραμμένα χωριά.

Πέραν του ότι αυτός ο παράλογος πόλεμος έπρεπε να μην έχει αρχίσει, ή τουλάχιστον να έχει τελειώσει τον Απρίλη του 2022, το δίδαγμα για εμάς όσον αφορά την προπαγάνδα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ είναι απλό: Λειτουργούν στη βάση του επιχειρηματικού μοντέλου της… Μαφίας. Κυριολεκτικά! Σου προκαλούν ανασφάλεια για να σου πουλήσουν προστασία με αντίτιμο τη Νέα Λιτότητα που κρατάει εκείνους πλούσιους βουτώντας εσένα, τα παιδιά σου και τους γειτόνους σου όλο και πιο βαθιά στην ανέχεια και την αναξιοπρέπεια. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να ενώσουμε τις φωνές μας, να τους πούμε άλλο ένα όμορφο ΟΧΙ. Τί λες;

Προχωράμε, εκτός Βουλής με βούληση, ελπίδα και υπομονή!

ΜέΡΑ25

Αλέξης Τσίπρας: ΝΕΑ ΕΘΝΙΚΗ ΠΥΞΙΔΑ

    Ισχυρή και αυτοδύναμη Ελλάδα με πολυδιάστατη στρατηγική και όχι πρόθυμος ακόλουθος η απάντηση στις ραγδαίες γεωπολιτικές μετατοπίσεις.

Τα τελευταία χρόνια ο κόσμος αλλάζει με ταχύτητα που συχνά ξεπερνά τη δυνατότητα μας να κατανοήσουμε και να αφομοιώσουμε τις αλλαγές. Όσα όμως εξελίσσονται το τελευταίο διάστημα, μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία και ιδιαίτερα με την επανεκλογή του Προέδρου Τραμπ, δε συνιστούν απλά αλλαγή,  αλλά τεκτονική μετατόπιση των γεωπολιτικών ισορροπιών, όπως αυτές διαμορφώθηκαν μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και εξελίχθηκαν αργότερα με την πτώση του λεγόμενου Ανατολικού Μπλοκ.

Ο κόσμος μας, μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα. Ήταν ένας κόσμος δύο πόλων, βασισμένος σε μια ισορροπία, που εξαιτίας του πυρηνικού οπλοστασίου των δύο υπερδυνάμεων ονομάστηκε  ισορροπία του τρόμου. Εντούτοις, παρά το γεγονός ότι τον χαρακτήριζαν πολλές τοπικές ένοπλες συγκρούσεις, όπως για παράδειγμα ο πόλεμος του Βιετνάμ,  παρέμενε ένας κόσμος σε  ισορροπία. Η αντιπαράθεση των δύο πόλων παρέμεινε στο επίπεδο του ψυχρού πολέμου.

Με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, δόθηκε η εντύπωση ότι περνούσαμε σε ένα μονοπολικό κόσμο. Πολλοί μάλιστα έσπευσαν  τότε να προφητεύσουν το τέλος των ιδεολογιών και της ιστορίας. Οι ΗΠΑ και η Δύση, χωρίς αντίπαλο πια, μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, έμοιαζαν απόλυτα κυρίαρχες και επέβαλαν τους δικούς τους όρους στη νέα παγκόσμια τάξη, που αργότερα ονομάστηκε παγκοσμιοποίηση.

Θέλησαν μάλιστα συχνά να επικαθορίσουν όχι μόνο την οικονομική, αλλά και τη γεωπολιτική τους ηγεμονία, με επεμβάσεις και πολέμους, που ως  πρόσχημα συνήθως είχαν την εξαγωγή δημοκρατίας σε μια σειρά από χώρες. Ενώ́ επέλεξαν απέναντι στη Ρωσία, που προέκυψε από τη διάλυση της κρατικής δομής της πρώην υπερδύναμης, μια στάση ηγεμονική και αλαζονική. Ειδικότερα κατά την περίοδο της προεδρίας Bush υποτίμησαν τη δυνατότητα της να σταθεί ξανά στα πόδια της και δεν αξιοποίησαν την ευκαιρία να την εντάξουν σε μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας, όταν ακόμη και η είσοδός της στο ΝΑΤΟ ήταν στο τραπέζι. Αντιθέτως, προχώρησαν, παρά τις αντίθετες δεσμεύσεις τους, στην περαιτέρω διεύρυνση του ΝΑΤΟ, που συνδυάστηκε  με ενέργειες όπως η αποχώρηση από τη Συνθήκη Αντιβαλλιστικών πυραύλων, η προώθηση της αντιπυραυλικής ασπίδας και η υποβάθμιση του Συμβουλίου ΝΑΤΟ – Ρωσίας. Υποτιμώντας τις δημόσια διακηρυγμένες προειδοποιήσεις της τελευταίας το 2008, ότι θα αντιδράσει στρατιωτικά αν επιμείνουν στην υιοθέτηση της «πολιτικής ανοιχτών θυρών» του ΝΑΤΟ προς την Ουκρανία και τη Γεωργία.

Την ίδια στιγμή αιφνιδιάστηκαν με την ταχύτητα ανάδειξης της Κίνας σε νέα οικονομική και στρατιωτική παγκόσμια δύναμη, με ισχυρή διείσδυση σε όλο τον πλανήτη, ακόμη και σε στρατηγικά κρίσιμες για τη δυτική ηγεμονία χώρες. Ενώ υποτίμησαν τόσο το χώρο που άφηνε στο Ιράν η αποτυχία της δυτικής πολιτικής και των στρατιωτικών επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή, όσο και τη δυνατότητα χωρών του Παγκόσμιου Νότου, με πρώτη την Ινδία, να αναβαθμίσουν την οικονομική και γεωπολιτική τους θέση.

Κάπως έτσι περάσαμε σταδιακά από τον μονοπολικό στον πολυπολικό κόσμο στον οποίο η Δύση, με τις ΗΠΑ ηγεμονική της δύναμη, παραμένει μεν ισχυρός πόλος, αλλά όχι μοναδικός. Η Κίνα αναδύεται οικονομικά και στρατιωτικά, η Ινδία κυρίως οικονομικά, η Ρωσία μας υπενθυμίζει ότι είναι πυρηνική δύναμη, ο παγκόσμιος Νότος ανασυντάσσεται, και όλοι πλέον διεκδικούν το ρόλο που τους αναλογεί στην παγκόσμια γεωπολιτική σφαίρα.

Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, η διαχείριση αυτής της μετάβασης σε ένα πολυπολικό κόσμο, αντί να οδηγήσει στην ανάδειξη νέων κανόνων και διπλωματικών θεσμών για την αντιμετώπιση κρίσεων και προκλήσεων, έφερε στο προσκήνιο ακόμα μεγαλύτερους κινδύνους για την παγκόσμια ειρήνη. Αντί οι ΗΠΑ να μετακινήσουν τη γεωπολιτική προσοχή τους στον Ινδικό-Ειρηνικό, όπως είχαν διακηρύξει από την εποχή του Προέδρου Ομπάμα, ενεπλάκησαν στον  πόλεμο στην Ουκρανία, επιδιώκοντας έναν ανέφικτο στόχο: τη διατήρηση της προοπτικής ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και άρα την οριστική διάλυση των σχέσεων Ευρώπης-Ρωσίας.

Ο πόλεμος τραγωδία για την Ουκρανία, ήττα για την Ευρώπη  

Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν ήταν απρόβλεπτος, ούτε αναπόφευκτος. Προφανώς η κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, με την εισβολή σε μια τρίτη χώρα, βαραίνει τη Ρωσία του Προέδρου Πούτιν. Αλλά, αναμετρώντας την κλιμάκωση των γεγονότων που οδήγησαν στη σύρραξη, ένας ψύχραιμος παρατηρητής καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτή θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, αν η Δύση δεν επέμενε στην προοπτική ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.

Ο πόλεμος αυτός δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρωτίστως στοίχισε και στοιχίζει στην Ουκρανία και τον ουκρανικό λαό, αν αναλογιστεί κανείς ότι  δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες και άμαχοι έχασαν τη ζωή τους για την ακεραιότητα και την κυριαρχία της πατρίδας τους. Ωστόσο , αν ζητούμενο ήταν αυτό, μόνο σε απώλειες για την ακεραιότητα και την κυριαρχία της Ουκρανίας οδήγησε ο πόλεμος. Ένα μέρος της ουκρανικής κυριαρχίας χάθηκε από τους εχθρούς της στο πεδίο της μάχης, καθώς η Ρωσία κατέλαβε περίπου το 20% των εδαφών της. Και ένα άλλο από τους συμμάχους της, και ιδιαίτερα από τις ΗΠΑ, που της συμπεριφέρονται σήμερα σαν αποικία και απαιτούν την ιδιοκτησία των σπάνιων γαιών της, ως αντάλλαγμα για τη στήριξη που της παρείχαν σε έναν πόλεμο που τελικά τη διέλυσε. Και παρεμπιπτόντως βέβαια ενταφιάστηκε και η επιδίωξη ένταξής της στο ΝΑΤΟ.

Εκτός από την Ουκρανία όμως, μεγάλος ηττημένος από τον πόλεμο αυτό είναι αναμφίβολα και η Ευρώπη. Η ευρωπαϊκή προοπτική της Ουκρανίας και της Γεωργίας θα μπορούσε να είχε αποτελέσει από την αρχή τη βάση για μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας, με αναβαθμισμένο ρόλο για την ΕΕ, αν είχε συνδεθεί με τη δέσμευση ότι οι χώρες αυτές δεν θα ενταχθούν στο ΝΑΤΟ. Αντιθέτως, παρουσιάστηκε ως προθάλαμος για ένταξη στην Βορειοατλαντική Συμμαχία, με την ΕΕ να παραγνωρίζει ότι δεν μπορεί μονομερώς και χωρίς  συνεννόηση με τη Ρωσία να οικοδομηθεί πανευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας.

Η απόφασή της να μη φέρει αντίρρηση στην επιλογή των ΗΠΑ για την πολιτική ανοιχτών θυρών για την Ουκρανία και ιδιαίτερα η επιλογή της να πρωτοστατήσει στον πόλεμο, αντί να αναλάβει ρόλο διεκδίκησης μιας διπλωματικής λύσης για τον τερματισμό του, την οδήγησε σε καταστροφικές συνέπειες. Πρώτα από όλα οικονομικές.

Οι αρχικές εκτιμήσεις ότι οι ευρωπαϊκές κυρώσεις και ο πόλεμος θα γονάτιζαν τη ρωσική οικονομία και θα οδηγούσαν στην εξασθένηση, ή και την ανατροπή, του καθεστώτος και της ηγεμονίας του Πούτιν, αποδείχθηκαν κενές περιεχομένου και εκτός πραγματικότητας. Η ρωσική οικονομία όχι μόνο δεν εξασθένησε, αλλά σε αντίθεση με τις προβλέψεις ενισχύθηκε από την ενεργειακή κρίση και τη ραγδαία άνοδο της τιμής των ορυκτών καυσίμων. Ενώ η απόφαση της Ευρώπης να διακόψει κάθε ενεργειακή και εμπορική σχέση, συνειδητή ή επιβεβλημένη (όπως με την  ανατίναξη του αγωγού Nord Stream 2), απλά οδήγησε τη Ρωσία σε νέα συμβόλαια με την Κίνα και την Ινδία. Έτσι, αντί να αποδυναμωθεί η ρωσική οικονομία, αποδυναμώθηκε η ευρωπαϊκή και ιδιαίτερα η γερμανική.

Το οικονομικό θαύμα της Γερμανίας μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και ιδιαίτερα μετά την ενοποίησή της,  στηρίχθηκε σε δύο ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα που σήμερα πια δεν υπάρχουν. Τη φτηνή ενέργεια που της εξασφάλιζαν οι συμφωνίες με τη Ρωσία για τη μεταφορά πετρελαίου και φυσικού αερίου, καθώς και τα αρνητικά επιτόκια δανεισμού που της εξασφάλιζε η σταθερότητα και η διαρκής ανάπτυξη της οικονομίας της.

Μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία και την ενεργειακή κρίση που επέφερε, αντί για σταθερότητα και ανάπτυξη έχουμε υψηλό πληθωρισμό, που καθοδηγείται από την εκτίναξη του ενεργειακού κόστους,  και επίσης αποβιομηχάνιση και συνεπώς οικονομική και πολιτική αστάθεια.

Από την άλλη πλευρά, οι ΗΠΑ δεν πλήρωσαν το ίδιο κόστος με την Ευρώπη για τον πόλεμο στην Ουκρανία, παρά την αντίθετη ρητορική του Προέδρου Τραμπ. Αν εξαιρέσουμε τη στρατιωτική βοήθεια, που ήταν υψηλότερου κόστους από την αντίστοιχη ευρωπαϊκή, η οικονομική βοήθεια προς την Ουκρανία ήταν χαμηλότερη. Ενώ στον τομέα της ενέργειας οι ΗΠΑ όχι μόνο δεν είχαν απώλειες αλλά αποκόμισαν κέρδη. Αφού το ρωσικό φυσικό αέριο, που για χρόνια αποτελούσε την ενεργειακή γραμμή ζωής για την Ευρώπη,  αντικαταστάθηκε από άλλες πηγές, ιδίως με LNG σχιστολιθικού αερίου από τις ΗΠΑ. Έτσι το φυσικό αέριο που επηρεάζει καθοριστικά τη τιμή του ρεύματος είναι σήμερα τέσσερις φορές ακριβότερο στην Ευρώπη από ότι στις ΗΠΑ. Και αυτό το υψηλό ενεργειακό κόστος ασκεί τρομακτικές πιέσεις σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις και οδήγησε ακόμη και σε κλείσιμο εργοστασίων, αποδυναμώνοντας την ευρωπαϊκή οικονομία.

Τι πέτυχε λοιπόν η Ευρώπη από την επιμονή της να στηρίξει μέχρις εσχάτων το πόλεμο έναντι της επιλογής να επιδιώξει διπλωματική λύση;

Μάλλον να πυροβολήσει τα πόδια της.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρχεται σήμερα ο Πρόεδρος Τραμπ, και με μια στροφή 180 μοιρών αφήνει την ΕΕ απολύτως μόνη και εκτεθειμένη. Αφού οι ΗΠΑ κατάφεραν να «κόψουν» τη σύνδεση Ευρώπης – Ρωσίας,  τώρα συνειδητοποιούν ότι έκαναν ένα βήμα μπροστά αλλά δύο βήματα πίσω, οδηγώντας τη Ρωσία στην αγκαλιά της Κίνας. Και αποφασίζουν πλέον να εργαστούν για να επαναφέρουν τη Ρωσία, επιχειρώντας να «κόψουν» τη σύνδεσή της με τη Κίνα.

Και πως απαντούν η ΕΕ και οι κυρίαρχες πολιτικές της δυνάμεις της σε αυτές τις εξελίξεις ;

Βγάζουν κάποια συμπεράσματα για τα στρατηγικά τους λάθη, ή επιμένουν σ΄ αυτά;

Φοβάμαι ότι πράττουν το δεύτερο.

Αντί η Ευρώπη, έστω και τώρα, να πρωτοστατεί στην προσπάθεια για  κατάπαυση του πυρός στο ουκρανικό μέτωπο και εξεύρεση άμεσης διπλωματικής λύσης, αυτός που πρωτοστατεί είναι ο Αμερικανός Πρόεδρος. Και στο τραπέζι των συνομιλιών δεν βρίσκεται καν εκπρόσωπός της.

Την ίδια στιγμή, αντί να αναζητήσει τους όρους για μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας, που να θωρακίζει τα συμφέροντά της απέναντι σε ρωσικές παρεμβάσεις, αλλά και να συμπεριλαμβάνει τη Ρωσία, αποκαθιστώντας μεταξύ άλλων και την ενεργειακή συνεργασία μ΄ αυτή, την αναγάγει σε υπαρξιακή απειλή για την κυριαρχία και την ασφάλειά της. Με αυτό τον τρόπο επιχειρεί να δικαιολογήσει στην εσωτερική της κοινή γνώμη την -ορθή κατά τα άλλα, αλλά εξαιρετικά καθυστερημένη- απόφαση για ενίσχυση των αμυντικών της δαπανών, που θα της δώσει τη δυνατότητα να αποκτήσει μια σχετική στρατηγική αυτονομία. Χωρίς όμως, κι αυτό προκαλεί μεγάλα ερωτηματικά, να έχει σχεδιάσει και θεσπίσει μια Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας και μια κοινή αμυντική πολιτική με σαφείς στρατηγικούς στόχους, πέραν της αντιπαράθεσης με την Ρωσία.

Και έτσι, οι Ευρωπαίοι πολίτες καλούνται πλέον να πιστέψουν ότι η Ρωσία,  με οικονομία στο μέγεθος της Ισπανίας, πληθυσμό λιγότερο από το ένα τρίτο της Ευρώπης, και αμυντικό προϋπολογισμό που ανέρχεται μόλις στο ένα τέταρτο του αντίστοιχου της Ευρώπης, δεν αποτελεί απειλή μόνο για την Ουκρανία και τις Βαλτικές χώρες, αλλά κίνδυνο υπαρξιακό για όλη την Ευρώπη. Και αν δεν υπερασπιστούν την Ουκρανία μέχρις εσχάτων, θα χρειαστεί ακόμη και να πολεμήσουν τους Ρώσους στα σύνορά τους.

Ανάγκη για ριζική στροφή στην ευρωπαϊκή στρατηγική

Η ΕΕ βρίσκεται σήμερα δυστυχώς με την πλάτη στον τοίχο, εξαιτίας των δικών της ιδεοληψιών, των διαιρέσεων στις γραμμές της, της αδυναμίας της να εμπεδώσει το διεθνή της ρόλο με μια αποτελεσματική κοινή εξωτερική και αμυντική πολιτική. Και σε πλήρη άρνηση του γεγονότος ότι βρίσκεται στην αρχή του τέλους της μεταπολεμικής της ευημερίας, αδυνατώντας να προσφέρει ειρηνευτικές προτάσεις και να αναλάβει ειρηνευτικές πρωτοβουλίες στο ουκρανικό -έναν πόλεμο που διεξάγεται σε ευρωπαϊκό έδαφος- απλά επιμένει στο στρατηγικό της λάθος, εντείνοντας τα δικά της αδιέξοδα.

Συζητά σήμερα, έστω και αργά, για ένα κοινό αμυντικό ταμείο και την οικοδόμηση μιας αμυντικής βιομηχανίας, που δεν θα εξαρτάται από τις ΗΠΑ. Οι ειδικοί όμως εκτιμούν ότι θα χρειαστεί τουλάχιστον δέκα χρόνια για να αποκτήσει στρατιωτική αυτονομία, με αβέβαιη μέχρι τότε την οικονομική και πολιτική της συνοχή. Αφού όλοι ξέρουν, ότι αν η επένδυση στην άμυνα πραγματοποιηθεί εις βάρος οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών, οι συνέπειες θα είναι δυσμενέστατες, τόσο για την ευρωπαϊκή συνοχή, όσο και για την κοινωνική συνοχή στις χώρες μέλη.

Είναι συνεπώς επείγουσα και αναγκαία μια ριζική στροφή της πολιτικής της στο Ουκρανικό, με στόχο την ειρήνη και την οικοδόμηση μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφάλειας. Εξίσου επείγουσα και αναγκαία όμως είναι και μια γενναία επένδυση στην εσωτερική της οικονομία, με πόρους που θα υπερβαίνουν κατά πολύ τις δυνατότητες των προϋπολογισμών των εθνικών κρατών και άρα θα απαιτούν μεγάλης κλίμακας έκδοση κοινού χρέους.

Η έκδοση κοινού χρέους δεν πρέπει να αφορά αποκλειστικά την άμυνα, αλλά να χρησιμοποιηθεί και για τη στήριξη ευρωπαϊκών δημοσίων αγαθών- για την πράσινη μετάβαση, την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης και την προώθηση πολιτικών συνοχής. Γιατί, ας μην ξεχνάμε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ΕΕ σήμερα, είναι η πολιτική της συνοχή, η απόκλιση μεταξύ των κρατών μελών και οι μεγάλες ανισότητες εντός τους. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να προωθηθούν και ριζικές τομές για την ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής αγοράς που περιγράφονται στις Εκθέσεις Ντράγκι και Λέττα.

Παράλληλα, η ΕΕ πρέπει να επιδείξει μια αποφασιστική στάση σε σχέση με την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και την Πολιτική Ασφάλειάς της. Πρέπει να αποτελέσει γεωπολιτική δύναμη όχι μόνο αποτροπής, αλλά και ειρήνης και σταθερότητας, τουλάχιστον στη γειτονιά της και να αναβαθμίσει τον ρόλο της στην αντιμετώπιση των μεγάλων σύγχρονων προκλήσεων, όπως την κλιματική κρίση, το μεταναστευτικό και τη διαχείριση της τεχνητής νοημοσύνης. Η ευρωπαϊκή ηγεσία πρέπει να δώσει το μήνυμα στις ΗΠΑ, ότι οι ευρωαμερικανικές σχέσεις μπορούν να αναπτυχθούν μόνο στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού, του σεβασμού των συνόρων και της μη εμπλοκής στις εσωτερικές υποθέσεις των ευρωπαϊκών χωρών. Την ίδια στιγμή πρέπει επιτέλους να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και σε σχέση με το Ισραήλ και την ανάγκη για ειρήνη στην Παλαιστίνη, με τερματισμό των ισραηλινών επιχειρήσεων που έχουν οδηγήσει σε δεκάδες χιλιάδες νεκρούς αμάχους, την άμεση παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στους Παλαιστινίους και την επανεκκίνηση των συνομιλίων για δύο κράτη στη βάση των Αποφάσεων του ΟΗΕ.

Η Ελλάδα σε επικίνδυνο σταυροδρόμι

Σε αυτό το ευρύτερο πλαίσιο γενικευμένης ανασφάλειας, οι κίνδυνοι για την Ελλάδα είναι ακόμη μεγαλύτεροι. Τα τελευταία πεντέμισι χρόνια,  η κυβέρνηση της ΝΔ μας έχει εκθέσει πολλαπλώς και σε οικονομικούς αλλά και σε γεωπολιτικούς κινδύνους. Δεν αξιοποίησε τη σταθεροποίηση της οικονομίας μετά την έξοδο από τα μνημόνια για τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου, ενώ́ άφησε να πάει χαμένη η μεγάλη ευκαιρία του Ταμείου Ανάπτυξης. Το κυριότερο όμως είναι ότι χειρίστηκε καταστροφικά το ουκρανικό. Αντί να στηρίξει τον ουκρανικό λαό απέναντι στη ρωσική εισβολή, με τρόπο που να διατηρεί τη δυνατότητά της να παίζει τον ρόλο πυλώνα ειρήνης και σταθερότητας στην περιοχή, ακολούθησε τυφλά το δόγμα του δεδομένου και πρόθυμου συμμάχου, πρωτοστατώντας στην εμπροσθοφυλακή της αντιπαράθεσης. Έστειλε βαρέα όπλα στην Ουκρανία από τα νησιά μας, υποδέχθηκε στο ελληνικό κοινοβούλιο μετά τιμών τους μαχητές του Αζόφ, εκδίωξε αναλογικά τον μεγαλύτερο αριθμό διπλωματών στην Ευρώπη από τη ρωσική πρεσβεία και υιοθέτησε τη πιο σκληρή ρητορική, όχι απέναντι στην απαράδεκτη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, αλλά απέναντι στο καθεστώς Πούτιν, καθώς από τα επίσημα χείλη του ΑνΥΠΕΞ δηλώθηκε ότι στόχος του πολέμου είναι η πτώση του. Με δύο λόγια, η Ελλάδα που παραδοσιακά αν και χώρα του ΝΑΤΟ, ακόμη και τη περίοδο Κωνσταντίνου Καραμανλή, στο ζενίθ του ψυχρού πολέμου, είχε διπλωματικές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση και αργότερα παρέμεινε γέφυρα με τη Ρωσία, πρωτοστάτησε στην ευρωπαϊκή αντιρωσική υστερία.

Σήμερα όμως, που οι ΗΠΑ αλλάζουν στάση, η κυβέρνηση βρίσκεται απόλυτα αμήχανη και περιθωριοποιημένη από τις εξελίξεις. Από τη μία, δεν έχει τη δυνατότητα να διαδραματίσει οποιοδήποτε ρόλο για την ειρήνη και δυσκολεύεται να βρει επαφές με την Κυβέρνηση Τραμπ, από την άλλη έχει εξαιρεθεί από όλες τις γαλλοβρετανικές πρωτοβουλίες για την Ουκρανία και το μέλλον της ευρωπαϊκής άμυνας. Την ίδια στιγμή, το Ηνωμένο Βασίλειο όχι μόνο προσκαλεί την Τουρκία στις εν λόγω πρωτοβουλίες αλλά έχει προβεί σε πωλήσεις Eurofighter και Meteor στην Άγκυρα και – μαζί με τη Γερμανία – υποστηρίζει σταθερά την ευρωτουρκική συνεργασία στην άμυνα.

Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο γεωπολιτικό σταυροδρόμι και σε μια εύθραυστη περιοχή. Ο αναθεωρητισμός της Τουρκίας είναι δεδομένος. Συνεπώς η έκθεση της χώρας και η αδυναμία της πλέον να έχει στήριξη από παραδοσιακούς της συμμάχους, δεν αποτελεί έναν θεωρητικό κίνδυνο. Αν η Τουρκία για τους δικούς της λόγους, αποφασίσει αύριο να δημιουργήσει μια κρίση, το κρίσιμο ερώτημα είναι: ποιος θα είναι δίπλα μας ;

Εγκαίρως, πριν από δύο χρόνια, είχα προειδοποιήσει στη Βουλή ότι το δόγμα «ανήκουμε στη Δύση» σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία, είναι παρωχημένο και λανθασμένο. Είχα προειδοποιήσει ότι η πολιτική της κυβέρνησης στο Ουκρανικό εγκυμονεί κινδύνους. Και είχα επισημάνει χαρακτηριστικά, προσπαθώντας να αναδείξω την ανάγκη για μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, ότι «ανήκουμε και στη Δύση και στην Ανατολή και στο Βορά και στο Νότο». Τότε κάποιοι λοιδόρησαν αυτή τη τοποθέτηση, σήμερα όμως όλο και περισσότεροι διαπιστώνουν πόσο εθνικά επωφελής είναι.  Και πόσο εκτεθειμένη αφήνει τη χώρα μας το δόγμα του δεδομένου και πρόθυμου συμμάχου. Γιατί, αν η Ελλάδα πάντοτε είχε υπεραξία έναντι των άλλων εταίρων της στο ΝΑΤΟ, ήταν γιατί μπορούσε παραδοσιακά να συνομιλεί και με τη Ρωσία και με τις Αραβικές χώρες και με τη Κίνα και με το Ιράν. Σήμερα, αλήθεια, ποια είναι η διαφορά της Ελλάδας στον τομέα αυτό από άλλους εταίρους της στο ΝΑΤΟ, ακόμη και από τις χώρες της Βαλτικής, ή την Πολωνία ;

Οι εν λόγω χώρες δικαιολογημένα αισθάνονται τη Ρωσία ως υπαρξιακή απειλή. Η Ελλάδα όμως αισθάνεται ως υπαρξιακή την απειλή της Τουρκίας, για την οποία οι χώρες αυτές ευλόγως δεν έχουν ανησυχία.

Με δύο λόγια, η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ, θα ήταν λογική για όσους κατοικούν στη Βαρσοβία ή τη Βαλτική, όχι όμως για μας που κατοικούμε στο Αιγαίο και τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Αντισταθμίζοντας τη λανθασμένη και αδιέξοδη στρατηγική της, η κυβέρνηση, αναμένεται το επόμενο διάστημα -το έχει αρχίσει ήδη- να επιχειρήσει να στρέψει τη συζήτηση σε πολυετή και πολυδάπανα εξοπλιστικά προγράμματα, ακολουθώντας το παράδειγμα της Ευρώπης. Θα επιχειρήσει μάλιστα να διαφημίσει ότι η εξαίρεση των εξοπλιστικών δαπανών από το έλλειμα μας -αν και εφόσον εξασφαλισθεί- μας ευνοεί, ενώ́ στην πραγματικότητα το πρόβλημα της χώρας είναι το χρέος, που προφανώς από την αύξηση των δαπανών δε θα μείνει αλώβητο.

Χωρίς να υποτιμώ καθόλου την ανάγκη για ενίσχυση της αποτρεπτικής μας ισχύος, (άλλωστε η κυβέρνησή μου ήταν η μόνη που παρότι σε μνημόνια αποφάσισε σημαντικές εξοπλιστικές δαπάνες με την αναβάθμιση των αεροσκαφών f16 σε viper, που έδωσε και παράταση ζωής στην ΕΑΒ), το ερώτημα που τίθεται είναι καταλυτικό :

Φταίει ότι δεν έχουμε αρκετά αεροπλάνα, υποβρύχια και φρεγάτες για το γεγονός ότι δεν τολμάμε ούτε την πόντιση καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, πέρα από τα έξι ναυτικά μας μίλια ;

Και αλήθεια, αφού με τη στρατηγική του δεδομένου και πρόθυμου συμμάχου, η κυβέρνηση υποτίθεται ότι θα εξασφάλιζε την παρουσία τους δίπλα μας, που είναι τώρα οι σύμμαχοι να μας στηρίξουν σε ένα αυτονόητο εγχείρημα ;

Πού είναι οι ΗΠΑ, των οποίων τα τελευταία έξι χρόνια είμαστε δεδομένοι και πρόθυμοι, έχοντας παραχωρήσει έξι στρατιωτικές εγκαταστάσεις και το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης επ’ αόριστον ;

Πού είναι η Γαλλία, από την οποία αγοράσαμε 8 δις αεροσκάφη και φρεγάτες, συνάπτοντας στρατηγική συμφωνία, την οποία όταν χαρακτήρισα ελλιπή με κατηγορούσαν για εθνική εξαίρεση ;

Πού είναι το Ισραήλ, το οποίο η κυβέρνηση στήριξε το τελευταίο διάστημα όσο κανείς, μην αρθρώνοντας λέξη για την ανθρωπιστική καταστροφή στη Γάζα, σε βάρος των αξιών μας, αλλά και των σχέσεων μας με Αραβικές χώρες ;

Ας μη γελιόμαστε : Σε μια κρίσιμη στιγμή αύριο, η Ελλάδα θα είναι μόνη, όσο πρόθυμη και αν υπήρξε στους συμμάχους της τα τελευταία έξι χρόνια. Το ερώτημα είναι πόσο ισχυρή είναι, όχι μόνο η αποτρεπτική της δύναμη, αλλά και η αποφασιστικότητά της, όπως δείξαμε το 2018 απέναντι στην προσπάθεια του ερευνητικού Barbaros να εισέλθει σε ελληνική υφαλοκρηπίδα. Εξίσου σημαντική, όμως, είναι η διπλωματική στρατηγική που πρέπει να διαθέτει η Ελλάδα ώστε να μην φτάσουμε σε σημείο σύγκρουσης. Δυστυχώς η κυβέρνηση της ΝΔ απέτυχε να προωθήσει μια αποτελεσματική στρατηγική, τόσο σε σχέση με τη προοπτική προσφυγής στο Δικαστήριο της Χάγης όσο και επι του πεδίου σε σχέση με την ενεργειακή, αλλά ακόμη και την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου -Ισραήλ.

Επι των ημερών της δικής μας κυβέρνησης, η αλήθεια είναι ότι εν μέσω μνημονίων, δεν διαθέταμε τους πόρους που θα μας επέτρεπαν να σχεδιάσουμε μια πολιτική σημαντικής ενίσχυσης της αποτρεπτικής μας ισχύος. Ωστόσο, με μια ενεργητική και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, πείσαμε τους συμμάχους μας ότι μπορεί να μην είμαστε πρόθυμοι για όλα χωρίς ανταλλάγματα, αλλά είμαστε ένας σημαντικός τους εταίρος στη περιοχή. Και έτσι καθιερώσαμε Στρατηγικό Διάλογο με τις ΗΠΑ, αναβαθμίσαμε το ρόλο μας στα Βαλκάνια με τη Συμφωνία των Πρεσπών, προωθήσαμε το FSRU στην Αλεξανδρούπολη, εγκαινιάσαμε τη Σύνοδο των Ευρωπαϊκών Χωρών του Νότου και το σχήμα 3+1 ( Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ +ΗΠΑ), ενώ προωθήσαμε τον αγωγό Eastmed για τη μεταφορά φυσικού αερίου από το Ισραήλ στην Ευρώπη μέσω της Ελλάδας, του οποίου σήμερα η τύχη αγνοείται.

Τι να κάνουμε;

Μπροστά λοιπόν στις τεκτονικές γεωπολιτικές μετατοπίσεις που λαμβάνουν χώρα στις μέρες μας, η Ελλάδα, με ευθύνη της κυβέρνησης της ΝΔ, βρίσκεται σήμερα πολλαπλώς εκτεθειμένη. Η αλλαγή στρατηγικής είναι άμεσα αναγκαία με σκοπό την ανακτηση του ρόλου της Ελλάδας ως πυλώνα ειρήνης και σταθερότητας, όπως και την προάσπιση και επέκταση της κυριαρχίας και και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου, με διατήρηση της ειρήνης. Προφανώς δεν μπορεί να την επιτύχει η παρούσα κυβέρνηση. Αλλά η χώρα δεν μπορεί να συνεχίζει για πολύ να πορεύεται δίχως εθνική πυξίδα.

Είναι επείγον και αναγκαίο, άμεσα :

• Να μετατοπιστεί η στρατηγική συνεργασία με τις ΗΠΑ, από τη βάση της λογικής του δεδομένου και πρόθυμου συμμάχου στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού και οφέλους.

• Να εξασφαλισθεί η ενεργή συμμετοχή της Ελλάδας σε κάθε διεργασία που αφορά την επόμενη μέρα για την ευρωπαϊκή άμυνα και την ειρήνη στην Ουκρανία. Στο πλαίσιο αυτό, και σε συντονισμό με την Κύπρο, να τεθούν στην ΕΕ αυστηρές προϋποθέσεις, μεταξύ των οποίων η άρση του casus belli και το Κυπριακό, για τη όποια συνεργασία της ΕΕ με την Τουρκία σε ζητήματα που αφορούν την ευρωπαϊκή άμυνα.

• Να επιδιωχθεί η αποκατάσταση διπλωματικών διαύλων με τη Ρωσία. Και η Ελλάδα να καταθέσει τις δικές της προτάσεις για την νέα πανευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας.

• Να υποστηριχθεί η διασύνδεση της αναθεώρησης της Τελωνειακής Ένωσης ΕΕ – Τουρκίας (ή μιας ενδεχόμενης Συμφωνίας Επενδύσεων και Εμπορίου ΕΕ-Τουρκίας) με την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ. Με σαφείς κόκκινες γραμμές την εδαφική ακεραιότητα και άμυνα των νησιών.

• Να αποφασισθεί η επέκταση των χωρικών υδάτων στην Ανατολική Μεσόγειο στα 12 νμ, με οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ με τις εκεί όμορες χώρες.

• Να επιδιωχθεί η πραγματοποίηση Διάσκεψης ΕΕ-χωρών της Ανατολικής Μεσογείου στο πλαίσιο της οποίας η Ελλάδα, σε συντονισμό με την Κύπρο και χώρες της Συνόδου των Ευρωπαϊκών Χωρών του Νότου, να προωθήσει το ρόλο και τις θέσεις της στην περιοχή (ελληνοτουρκικά, παλαιστινιακό, συριακό, λιβυκό).

• Να χαραχθεί νέος σχεδιασμός, σε συντονισμό με τη Κύπρο, για τη δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού στη βάση των Αποφάσεων του ΟΗΕ και του Πλαισίου Γκουτιέρες, αναμένοντας ενδεχόμενες πολιτικές εξελίξεις μετά τις επικείμενες εκλογές στα κατεχόμενα.

• Να επανενεργοποιηθούν τα Βαλκανικά πολυμερή σχήματα συνεργασίας που ακυρώθηκαν μετά το 2019, εστιάζοντας και πάλι στον ηγετικό μας ρόλο στην περιοχή.

• Να προωθήσουμε Σχέδιο Δράσης για την αναβάθμιση της θέσης της Ελλάδας σε χώρες προτεραιότητας του Παγκόσμιου Νότου, με έμφαση στην οικονομική και πολιτιστική συνεργασία.

Και τελευταίο αλλά ίσως πιο επιτακτικό :

Η ενίσχυση της αποτρεπτικής μας ισχύος θα πρέπει να περνά πρώτα από την άμεση ανασυγκρότηση και ενίσχυση της Εθνικής Αμυντικής μας Βιομηχανίας, που δυστυχώς σήμερα βρίσκεται σε πλήρη διάλυση.

Όταν οι γείτονες επενδύουν το 70% των εξοπλιστικών τους δαπανών στην δική τους Αμυντική Βιομηχανία και εξάγουν drowns που αποτελούν το πιο σύγχρονο και αποτελεσματικό πολεμικό υλικό, εμείς επιμένουμε να εξαγοράζουμε αμφίβολη προστασία με πανάκριβες αγορές, συνήθως αδιαφανείς, που επιπλέον δεν επιφέρουν και κανένα αντισταθμιστικό όφελος για την πολεμική μας βιομηχανία.

 Ισχυρή Ελλάδα είναι η απάντηση

Ο κόσμος και η Ευρώπη βρίσκονται μπροστά σε τεκτονικές αλλαγές. Η Ελλάδα εξαιτίας των επιλογών της κυβέρνησης βρίσκεται πλέον μπροστά σε υπαρξιακούς κινδύνους. Η επιλογή του πρωθυπουργού να παραμείνει στη θέση του, παρά τη λαϊκή απονομιμοποίηση που επέφεραν οι πρωτοφανείς σε όγκο διαδηλώσεις ενάντια στη συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών, δεν οδηγεί σε αδιέξοδο μόνο τον ίδιο, την παράταξη του και τη κοινωνία. Αυτό που διακυβεύεται με την παραμονή της κυβέρνησης και της πολιτικής της,  δεν είναι δυστυχώς μόνο η πολιτική, οικονομική και κοινωνική σταθερότητα, αλλά και η εθνική ακεραιότητα.  Η διατήρηση της παρούσας καταστροφικής εξωτερικής πολιτικής σωρεύει απειλές και εγκυμονεί σοβαρούς εθνικούς κινδύνους. Σε αυτήν τη δύσκολη συγκυρία απαιτείται άμεση αλλαγή στρατηγικής. Μια ενεργητική, πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, που θα βάζει πρώτα τα συμφέροντα της χώρας.

Ισχυρή Ελλάδα είναι η απάντηση στις μεγάλες γεωπολιτικές προκλήσεις. Ισχυρή και αυτοδύναμη Ελλάδα με μια πολυδιάστατη στρατηγική, ώστε να διεκδικεί το ρόλο που της αναλογεί στην Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο, ως πυλώνας ειρήνης και σταθερότητας, και όχι ως πρόθυμος και υποτελής ακόλουθος μια του ενός και μια του άλλου συμμάχου μας.

"Η ΝΕΑ ΕΘΝΙΚΗ ΠΥΞΙΔΑ", αναλυτικά