Αντ. Σαμαράς από το 5ο Συνέδριο «Ν»: «Tο ζητούμενο είναι η αύξηση του ΑΕΠ, η μείωση του δημοσίου χρέους και η αποτελεσματικότερη διαχείριση των υφιστάμενων οικονομικών ροών»

5ο Οικονομικό Συνέδριο της Ναυτεμπορικής με τίτλο «Ελληνική Οικονομία: Η Νέα Αρχιτεκτονική», Ομιλία Αντώνη Σαμαρά,

Ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς από το 5ο Οικονομικό Συνέδριο της «Ναυτεμπορικής» ζήτησε αναδιάρθρωση οφειλών σε Εφορία και τράπεζες, νέο ταμείο χρηματοδότησης επιχειρήσεων και αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας...

    Εφόλης της ύλης κριτική στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, από τη φορολογία και τη στεγαστική κρίση μέχρι τη γεωργική παραγωγή και το ιδιωτικό χρέος, άσκησε ο πρώην πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, μιλώντας στο 5ο Οικονομικό Συνέδριο της Ναυτεμπορικής με τίτλο «Ελληνική Οικονομία: Η Νέα Αρχιτεκτονική»


Αυστηρή κριτική στην κυβερνητική οικονομική πολτιική άσκησε ο Αντώνης Σαμαράς, καταθέτοντας προτάσεις για την οικονομία, στο 5ο Συνέδριο της Ναυτεμπορικής, τονίζοντας ότι δεν αρκεί η διαχείριση του εισοδήματος, αλλά απαιτείται η απελευθέρωση του ανενεργού πλούτου.

Απέδωσε αιχμές κατά του τραπεζικού συστήματος για τον αποκλεισμό των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και εισηγήθηκε τη δημιουργία ενός νέου χρηματοδοτικού εργαλείου για την ενίσχυσή τους. 

  • Αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας. Υπογράμμισε ότι μεγάλο μέρος της κρατικής περιουσίας μένει αναξιοποίητο και ζήτησε στοχευμένες κινήσεις για την παραγωγική της ενεργοποίηση.
  • Φθηνή ενέργεια και αγροτική παραγωγή. Ζήτησε παρεμβάσεις για τη μείωση του ενεργειακού κόστους και μέτρα ανασυγκρότησης του πρωτογενούς τομέα, προειδοποιώντας ότι η ελληνική περιφέρεια ερημώνει.
  • Αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης. Ένταξε το στεγαστικό πρόβλημα στις άμεσες προτεραιότητες, συνδέοντάς το με την αξιοποίηση των κλειστών και δεσμευμένων ακινήτων.

Για το μεγάλο οικονομικό στοίχημα μίλησε ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς κατά τον χαιρετισμό του στο Οικονομικό Συνέδριο της Ναυτεμπορικής, που πραγματοποιείται στο Conrad Athens – The Ilisian, με κεντρικό τίτλο «Ελληνική Οικονομία – Η νέα αρχιτεκτονική».

Όπως ανέφερε «το ζητούμενο είναι η αύξηση του ΑΕΠ, η μείωση του δημοσίου χρέους και η αποτελεσματικότερη διαχείριση των υφιστάμενων οικονομικών ροών».

Όπως σημείωσε, μεταξύ άλλων, η Ελλάδα αντιμετωπίζει ένα παράδοξο πρόβλημα, καθώς διαθέτει φυσικό πλούτο που παραμένει αναξιοποίητος, επιχειρήσεις που αδυνατούν να αναπτυχθούν, αλλά και ανθρώπους που επιθυμούν να εργαστούν, ωστόσο παραμένουν εγκλωβισμένοι.

Τόνισε, δε, ότι αισθάνεται πως αποτελεί προσωπικό του πολιτικό στοίχημα η μετατροπή των αδρανών αποθεμάτων σε κεφάλαιο, με πρώτο και κυριότερο το ανθρώπινο δυναμικό.

Παράλληλα, υποστήριξε ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει ένα μεγάλο, σχεδόν παράδοξο πρόβλημα, καθώς διαθέτει σημαντικό πλούτο, παραγωγικούς πόρους, περιουσιακά στοιχεία και ανθρώπινο δυναμικό, τα οποία παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αναξιοποίητα. Όπως ανέφερε, υπάρχουν αποθέματα πλούτου που δεν παράγουν εισόδημα, περιουσίες που δεν αξιοποιούνται, επιχειρήσεις που αδυνατούν να αναπτυχθούν και άνθρωποι που θέλουν να εργαστούν και να δημιουργήσουν, αλλά παραμένουν εγκλωβισμένοι. Το ζητούμενο, όπως τόνισε, είναι η μετάβαση από τη διαχείριση των οικονομικών ροών στην απελευθέρωση των παραγωγικών αποθεμάτων της χώρας.

Όπως είπε, αυτό αποτελεί το στοίχημα της νέας αρχιτεκτονικής που υποδηλώνει και ο τίτλος του συνεδρίου, αλλά και προσωπικό του πολιτικό στοίχημα, υπογραμμίζοντας ότι δεν αρκεί η διαχείριση του εισοδήματος που παράγεται, αλλά απαιτείται η απελευθέρωση του ανενεργού πλούτου και η μετατροπή των αδρανών αποθεμάτων σε παραγωγικό κεφάλαιο.

«Μεγάλο μέρος του πληθυσμού παραμένει εγκλωβισμένο»

Πρώτο απόθεμα, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας. Ειδικότερα, ανέφερε ότι, παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει περίπου 10 εκατομμύρια κατοίκους, μεγάλο μέρος του πληθυσμού παραμένει εγκλωβισμένο σε ληξιπρόθεσμες οφειλές, κατασχέσεις, δεσμεύσεις λογαριασμών και αδυναμία πρόσβασης στη χρηματοδότηση.

Επικαλέστηκε στοιχεία σύμφωνα με τα οποία, στο τέλος του 2025, περίπου 1,66 εκατομμύρια ΑΦΜ βρίσκονταν υπό μέτρα αναγκαστικής είσπραξης, ενώ οι συνολικές ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την ΑΑΔΕ ξεπερνούν τα 114 δισ. ευρώ και προς τον ΕΦΚΑ ανέρχονται σε περίπου 52 δισ. ευρώ.

Διερωτήθηκε πόσοι από αυτούς τους ανθρώπους θα μπορούσαν να ξαναγίνουν ενεργοί πολίτες, πόσες μικρές επιχειρήσεις θα μπορούσαν να επαναλειτουργήσουν και πόσοι πολίτες θα είχαν τη δυνατότητα να ξεκινήσουν μια νέα επαγγελματική δραστηριότητα, εάν δεν είχαν απέναντί τους ένα χρέος που έχει καταστεί πρακτικά ανεξόφλητο.

«Ριζική αλλαγή αντιμετώπισης των οφειλών»

Για τον λόγο αυτό, τάχθηκε υπέρ της ριζικής αλλαγής αντιμετώπισης των οφειλών, με αφαίρεση υπερβολικών προσαυξήσεων, γενναία αναδιάρθρωση και ουσιαστικό κούρεμα, ώστε οι οφειλέτες να μπορούν να εξυπηρετούν μια πραγματικά βιώσιμη υποχρέωση.

Όπως υποστήριξε, από τα 114 δισ. ευρώ των οφειλών θα μπορούσαν να ανακτηθούν 35 δισ. ευρώ σε βάθος δεκαετίας, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 3,5 δισ. ευρώ ετησίως σε πρόσθετα δημόσια έσοδα.

Εκτίμησε ότι με αυτόν τον τρόπο το κράτος δεν θα χρειάζεται να καταβάλλει χρήματα, αλλά θα εισπράττει περισσότερα, μέσω της διεύρυνσης του ΑΕΠ και της οικονομικής δραστηριότητας, καθώς εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες και επιχειρήσεις θα επανεντάσσονται στην οικονομική ζωή. Διευκρίνισε ότι δεν πρόκειται για επιβράβευση των ασυνεπών, αλλά για αποκατάσταση της οικονομικής τους δυνατότητας να γίνουν συνεπείς, υποστηρίζοντας ότι, εφόσον το μέτρο εφαρμοστεί σωστά, δεν θα δημιουργήσει ηθικό κίνδυνο (moral hazard).

Ως δεύτερο απόθεμα ανέδειξε τα κόκκινα δάνεια και την ιδιωτική περιουσία, επισημαίνοντας ότι ακίνητα, επιχειρήσεις και περιουσιακά στοιχεία παραμένουν δεσμευμένα, καθώς οι οφειλές που τα βαρύνουν δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν με τους σημερινούς όρους.

Πρότεινε συνολική αναδιάρθρωση, βαθύ κούρεμα μη βιώσιμων οφειλών, διαγραφή συσσωρευμένων επιβαρύνσεων και μακροχρόνια αποπληρωμή με λογικό επιτόκιο, ώστε οι πολίτες να αποκτήσουν ξανά τη δυνατότητα να διατηρήσουν και να αξιοποιήσουν την περιουσία τους, οι επιχειρήσεις να επενδύσουν και να προσλάβουν προσωπικό και τα ακίνητα να αξιοποιηθούν, απελευθερώνοντας ρευστότητα που σήμερα παραμένει εγκλωβισμένη.

«Μεγάλο μέρος της ιδιωτικής οικονομίας εξακολουθεί να λειτουργεί υπό το βάρος των χρεών του παρελθόντος»

Ο πρώην πρωθυπουργός, υπογράμμισε ότι δεν μπορεί να γίνεται λόγος για ανάπτυξη όταν ένα τόσο μεγάλο μέρος της ιδιωτικής οικονομίας εξακολουθεί να λειτουργεί υπό το βάρος των χρεών του παρελθόντος, ενώ σημείωσε ότι οι φορολογούμενοι που αδυνατούν σήμερα να ανταποκριθούν στις οφειλές τους ήταν εκείνοι που επιβαρύνθηκαν και με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, οι οποίες σήμερα δεν τους χρηματοδοτούν.

Ως τρίτο απόθεμα, αναφέρθηκε στη χρηματοδοτική δυνατότητα των τραπεζών, σημειώνοντας ότι εξακολουθούν να διαθέτουν σημαντικό ύψος αναβαλλόμενων φορολογικών απαιτήσεων. Διευκρίνισε ότι δεν αμφισβητεί τη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος, αλλά έθεσε το ερώτημα πώς η ειδική σχέση μεταξύ τραπεζών και Δημοσίου θα μπορούσε να υπηρετήσει αποτελεσματικότερα την πραγματική οικονομία.

Πρότεινε, πριν από τη διανομή μερισμάτων από τις τράπεζες, να αφαιρείται ο αναβαλλόμενος φόρος και το αντίστοιχο ποσό να διοχετεύεται, μέσω ειδικού θεσμικού μηχανισμού, σε ένα ταμείο παραγωγικής χρηματοδότησης.

Όπως ανέφερε, το ταμείο αυτό θα μπορούσε να στηρίζει μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αγροτικές εκμεταλλεύσεις, επενδύσεις εκσυγχρονισμού και αναδιάρθρωσης, όχι για να συντηρεί επιχειρήσεις χωρίς προοπτική, αλλά για να χρηματοδοτεί εκείνες που έχουν τη δυνατότητα να παράγουν, να εξάγουν και να δημιουργούν θέσεις εργασίας.

Παράλληλα, επισήμανε ότι η τραπεζική χρηματοδότηση της ιδιωτικής οικονομίας στην Ελλάδα παραμένει πολύ χαμηλότερη από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, ενώ μικρό μέρος των δανείων κατευθύνεται στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Τέταρτο απόθεμα χαρακτήρισε την κατοικία, επισημαίνοντας ότι στην Ελλάδα συνυπάρχουν στεγαστική κρίση και μεγάλος αριθμός κατοικιών που παραμένουν κλειστές ή αναξιοποίητες. Εκτίμησε ότι εκατοντάδες χιλιάδες ακίνητα θα μπορούσαν, με κατάλληλα κίνητρα και θεσμικές παρεμβάσεις, να επιστρέψουν στην αγορά. Αντί να αναζητούνται λύσεις αποκλειστικά μέσω νέας οικοδόμησης, υψηλότερων συντελεστών δόμησης, μεγαλύτερης πυκνότητας και περισσότερου τσιμέντου, πρότεινε να αξιοποιηθεί πρώτα το υφιστάμενο κτιριακό απόθεμα.

Ειδικότερα, τάχθηκε υπέρ φορολογικών κινήτρων για τη διάθεση κλειστών κατοικιών, την απλούστευση των διαδικασιών και την αντιμετώπιση των εκκρεμοτήτων που εμποδίζουν την αξιοποίησή τους. Όπως υποστήριξε, η αξιοποίηση των ήδη υφιστάμενων κατοικιών είναι ταχύτερη, οικονομικότερη και κοινωνικά δικαιότερη λύση από την περαιτέρω οικοδόμηση, καθώς θα μπορούσε να αυξήσει την προσφορά στέγης, να εξασφαλίσει προσιτά ενοίκια για εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες και να δημιουργήσει εισόδημα για ιδιοκτήτες ακινήτων που σήμερα δεν αποδίδουν. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στα νέα ζευγάρια, σημειώνοντας ότι πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να βρίσκουν κατοικία για να ξεκινήσουν οικογένεια, καθώς, όπως είπε, εάν δεν αντιμετωπιστεί το στεγαστικό πρόβλημα, ο δημογραφικός μαρασμός θα συνεχιστεί.

Πέμπτο απόθεμα ανέδειξε τη γη και την πρωτογενή παραγωγή, υπογραμμίζοντας ότι η ελληνική ύπαιθρος διαθέτει γη, ευνοϊκό κλίμα, προϊόντα υψηλής ποιότητας και σημαντική παραγωγική παράδοση, ωστόσο η πρωτογενής παραγωγή συρρικνώνεται, οι εκμεταλλεύσεις παραμένουν κατακερματισμένες και ο αγροτικός πληθυσμός γερνάει.

«Η περιφέρεια πεθαίνει»

Μάλιστα, αναφέρθηκε στην αλλαγή της εικόνας των χωριών σε σχέση με το 1977, όταν εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής, σημειώνοντας ότι ο πληθυσμός γερνάει και εγκαταλείπει τις αγροτικές δραστηριότητες.

«Η περιφέρεια πεθαίνει», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι δεν αρκούν οι επιδοτήσεις για να κρατηθεί ο αγρότης στη γη, αλλά απαιτείται να καταστεί η αγροτική παραγωγή και οικονομία βιώσιμη.

Παράλληλα, αναφέρθηκε στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο αγροτικός τομέας, κάνοντας αναφορά και στις συμφωνίες με τη Mercosur, τις οποίες χαρακτήρισε λανθασμένες. Πρότεινε την κοινή διαχείριση και αξιοποίηση κατακερματισμένων εκτάσεων χωρίς να θίγεται η ιδιοκτησία, την ενίσχυση συνεργατικών σχημάτων και συλλογικών εκμεταλλεύσεων, την ανάπτυξη καθετοποιημένων παραγωγικών μονάδων και την εξασφάλιση φθηνότερης ενέργειας, με στόχο την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της παραγωγικής δυναμικής της ελληνικής υπαίθρου.

Η πρωτογενής παραγωγή και η διατροφική ασφάλεια

Ο Αντώνης Σαμαράς υπογράμμισε ότι η στήριξη της αγροτικής οικονομίας δεν πρέπει να περιορίζεται σε απλές επιδοτήσεις εισοδήματος, αλλά να αφορά επενδύσεις στην παραγωγή και τη διατροφική ασφάλεια, έννοιες που, όπως σημείωσε, βρίσκονται πλέον στο επίκεντρο της οικονομικής πολιτικής των ευρωπαϊκών εταίρων. Αντιθέτως, στην Ελλάδα, όπως ανέφερε, έχουν γίνει άγονες συζητήσεις, ενώ υποστήριξε ότι η γεωργία πρέπει να αντιμετωπιστεί ως στρατηγικός παραγωγικός τομέας και όχι ως ένα διαρκές πρόβλημα που χρειάζεται επιδοτήσεις.

Ενεργειακή πολιτική και ανταγωνιστικότητα

Ως έκτο παραγωγικό απόθεμα ανέδειξε την ενεργειακή δυνατότητα της χώρας, επισημαίνοντας ότι η ενέργεια αποτελεί βασικό παράγοντα ανταγωνιστικότητας, την ώρα που η Ελλάδα εξακολουθεί να πληρώνει ακριβά ένα ενεργειακό σύστημα που δεν αξιοποιεί επαρκώς τις εγχώριες δυνατότητες. Άσκησε κριτική για τις επενδύσεις στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας χωρίς αντίστοιχη ανάπτυξη συστημάτων αποθήκευσης, όπως οι μπαταρίες, με αποτέλεσμα να χάνεται μέρος της παραγόμενης ενέργειας.

Παράλληλα, έκανε λόγο για σύγχρονες μονάδες παραγωγής ενέργειας που παραμένουν ανενεργές ή υπολειτουργούν, ενώ άλλες ευρωπαϊκές χώρες τις αξιοποιούν, υποστηρίζοντας ότι δεν μπορεί να υπάρξει σοβαρή ενεργειακή πολιτική χωρίς συνδυασμό πηγών, συμπεριλαμβανομένου του λιγνίτη, τον οποίο, όπως είπε, η Ελλάδα έχει εγκαταλείψει, την ώρα που η Γερμανία επέστρεψε στον άνθρακα.

Εξέφρασε ακόμη προβληματισμό για την ανάπτυξη data centers, τα οποία θα απαιτούν τεράστιες ποσότητες ενέργειας και νερού, διερωτώμενος πώς θα εξασφαλιστούν οι αναγκαίοι πόροι. Τόνισε ότι απαιτούνται ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, αποθήκευση, υδροηλεκτρικά έργα και ολοκλήρωση εκκρεμών υποδομών, όπως η Μεσοχώρα και οι Συκιές.

Επιπλέον, τάχθηκε υπέρ της σύγχρονης διαχείρισης απορριμμάτων με ενεργειακή αξιοποίηση, της ανακύκλωσης αγροτικών αποβλήτων, της βιοενέργειας και της παραγωγής λιπασμάτων. Επικαλέστηκε στοιχεία σύμφωνα με τα οποία στην Ευρώπη αξιοποιείται ενεργειακά κατά μέσο όρο το 25% των υπολειμματικών απορριμμάτων, ενώ σε ορισμένες χώρες το ποσοστό ξεπερνά το 50%, αντιπαραβάλλοντας την εικόνα αυτή με την Ελλάδα, όπου, όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, η ενεργειακή αξιοποίηση είναι μηδενική.

Υπογράμμισε ότι η ενεργειακή πολιτική δεν αφορά μόνο το περιβάλλον, αλλά συνδέεται άμεσα με την παραγωγή, τη βιομηχανία, την εθνική ανταγωνιστικότητα και την κοινωνική ευθύνη, καθώς η μείωση του ενεργειακού κόστους μπορεί να ανακουφίσει νοικοκυριά και επιχειρήσεις, ενισχύοντας την ευημερία, την κοινωνική δικαιοσύνη και την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

Δημόσια περιουσία και επενδυτικό κεφάλαιο

Ως έβδομο απόθεμα ανέδειξε τη δημόσια περιουσία, σημειώνοντας ότι το ελληνικό Δημόσιο διαθέτει ακίνητα, εκτάσεις και περιουσιακά στοιχεία που παραμένουν αναξιοποίητα. Υποστήριξε ότι δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται απλώς ως ένας κατάλογος ακινήτων προς περιστασιακή πώληση, αλλά να αποτελέσουν τη βάση ενός οργανωμένου επενδυτικού αποθέματος, το οποίο θα μπορούσε σταδιακά να μετατραπεί σε κεφαλαιακή βάση ενός ελληνικού sovereign fund.

Όπως εξήγησε, στόχος θα ήταν η μετατροπή της αδρανούς δημόσιας περιουσίας σε κεφάλαιο, το οποίο θα παράγει εισόδημα και υπεραξίες που θα ανακυκλώνονται και θα επιστρέφουν στην οικονομία, μέσω συμπράξεων όπου απαιτείται, με διαφάνεια και μακροχρόνιο σχεδιασμό. Πρόσθεσε ότι η δημόσια περιουσία πρέπει να παράγει εισόδημα και κεφάλαιο για τη χώρα, με τις υπεραξίες να επιστρέφουν ως επενδύσεις στην οικονομία και την κοινωνία.

Εκτίμησε ότι μια τέτοια προσέγγιση θα μπορούσε να δημιουργήσει πρόσθετα έσοδα για το κράτος, να επιταχύνει την αποπληρωμή του χρέους και να εξασφαλίσει πόρους για υποδομές, την άμυνα και τη στήριξη της οικογένειας, συμβάλλοντας παράλληλα στην αντιμετώπιση του δημογραφικού μαρασμού.

Η νέα αρχιτεκτονική της οικονομίας

Ο κ. Σαμαράς υποστήριξε ότι οι προτάσεις που παρουσίασε δεν είναι αποσπασματικές, αλλά συνδέονται μεταξύ τους και αλληλοτροφοδοτούνται. Όπως ανέφερε, η αποδέσμευση της ιδιωτικής περιουσίας απελευθερώνει ρευστότητα και δημιουργεί ευκαιρίες, η χρηματοδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων αυξάνει την παραγωγή και το ΑΕΠ, η αξιοποίηση της γης τροφοδοτεί τη μεταποίηση, ενισχύει τις εξαγωγές και αναζωογονεί την περιφέρεια, ενώ η φθηνότερη ενέργεια στηρίζει τη βιομηχανία, τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την αλιεία.

Παράλληλα, σημείωσε ότι η κατοικία ενισχύει την κοινωνική συνοχή και την κινητικότητα των εργαζομένων, ενώ η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας ανατροφοδοτεί την ανάπτυξη. Όπως είπε, αυτή είναι η νέα αρχιτεκτονική της ελληνικής οικονομίας, η οποία δεν περιορίζεται σε περισσότερη διαχείριση, αλλά προϋποθέτει απελευθέρωση παραγωγικών δυνάμεων, μεταρρυθμίσεις που ενισχύουν την οικονομική δυναμική και όχι μόνο δημοσιονομική διαχείριση, κάνοντας αναφορά και στα wealth effects και supply side effects.

Κριτική στα καρτέλ και στην οικονομική πολιτική

Στη συνέχεια, ξεκαθάρισε ότι η πραγματική ελεύθερη οικονομία δεν σημαίνει ότι η αγορά αφήνεται στα χέρια των ισχυρότερων, ούτε ότι επιτρέπεται η δημιουργία ή η ενίσχυση καρτέλ. Αντιθέτως, υποστήριξε ότι η φιλελεύθερη πολιτική πρέπει να εξασφαλίζει πραγματικό ανταγωνισμό, να καταπολεμά τις στρεβλώσεις, να περιορίζει τη γραφειοκρατία και το κόστος της και να μειώνει το ενεργειακό και χρηματοδοτικό βάρος για παραγωγούς και νοικοκυριά.

Τόνισε ότι η πολιτική δεν πρέπει απλώς να ψηφιοποιεί τη γραφειοκρατία, αλλά να περιορίζει το κόστος της, ενώ πρέπει να δημιουργεί χώρο και ευκαιρίες για όσους θέλουν να επενδύσουν, να εργαστούν και να δημιουργήσουν, αντί να τους αντιμετωπίζει ως υπό διωγμό.

Επισήμανε ακόμη ότι η φιλελεύθερη οικονομική πολιτική έχει κοινωνικό χαρακτήρα, καθώς δίνει ευκαιρίες σε όλους και δεν μοιράζει προνόμια σε λίγους ούτε δημιουργεί κλειστά οικονομικά ολιγοπώλια. Όπως είπε, στόχος είναι η διάχυση του πλούτου και όχι η συγκέντρωσή του στα χέρια λίγων και η φτωχοποίηση των πολλών, ενώ η μεσαία τάξη πρέπει να μπορεί να ευημερεί και όχι να συνθλίβεται. Έκανε, μάλιστα, αναφορά στις ελληνικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες, όπως υποστήριξε, αποτελούν το 95% της επιχειρηματικής δραστηριότητας και βιώνουν συχνά αυτή την πίεση.

«Η Ελλάδα είναι δυνητικά πλούσια χώρα»

Κλείνοντας, ο Αντώνης Σαμαράς υποστήριξε ότι η Ελλάδα είναι δυνητικά πλούσια χώρα, καθώς δεν της λείπουν οι δυνατότητες, οι πόροι και τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα, αλλά αδυνατεί να αξιοποιήσει όσα διαθέτει. Τόνισε ότι απαιτείται αλλαγή σκέψης και προτεραιοτήτων, ώστε η νέα αρχιτεκτονική της οικονομίας να μην επικεντρώνεται μόνο στο εισόδημα που παράγεται και διανέμεται, αλλά και στον πλούτο που παραμένει αδρανής και μπορεί να ενεργοποιηθεί.

Καταλήγοντας ανέφερε πως η Ελλάδα πρέπει επειγόντως να απελευθερώσει τον πλούτο που ήδη διαθέτει, προκειμένου να καταστεί πιο παραγωγική, ανταγωνιστική και δίκαιη οικονομία, αλλά και να προσφέρει στους πολίτες ελπίδα και όραμα. Υπογράμμισε την ανάγκη οι Έλληνες να μπορούν να δημιουργούν, να επενδύουν και να παραμένουν στον τόπο τους, αλλά και όσοι έφυγαν να επιστρέψουν, να πιστέψουν ξανά στον εαυτό τους και να ευημερούν στην Ελλάδα.
επιμέλεια: Σπύρος Γκανής

Δεν υπάρχουν σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

© all rights reserved
customized with από: antikry.gr