Αργεντινή: Από μια χωματερή στη 'Γη του Πυρός' εκτιμάται ότι ξεκίνησε ο Χανταϊός (Ηantavirus)

Ο Χανταϊός (Ηantavirus), προσβάλλει άμεσα τους πνεύμονες ή τα νεφρά των ανθρώπων. Όταν οι πνεύμονες μολυνθούν, η αναπνοή γίνεται σχεδόν αδύνατη και ο ασθενής μπορεί ακόμη και να πεθάνει.

Ο Χανταϊός (Ηantavirus) μεταδίδεται από τρωκτικά και έχει πολύ υψηλό ποσοστό θνησιμότητας. Σύμφωνα με τα πρόσφατα «Νέα για τις Επιδημίες Νοσημάτων» του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) και τους ειδικούς, η μόλυνση είχε εξαπλωθεί στο κρουαζιερόπλοιο «MV Honidas» που ταξίδευε από την Αργεντινή στη Νότια Αφρική και 3 επιβάτες έχασαν τη ζωή τους σε αυτό.

_______________________

Για ποιο λόγο βρέθηκε στη χωματερή στην πόλη Ουσουαϊα στον Νότο της Αργεντινής το ζευγάρι των Ολλανδών τουριστών πριν επιβιβαστούν στο κρουαζιερόπλοιο

Μια χωματερή στα περίχωρα της Ουσουάια, στον Νότο της Αργεντινής, έχει γίνει το επίκεντρο της έρευνας για το ξέσπασμα του χανταϊού στο κρουαζιερόπλοιο MV Hondius. Οι υγειονομικές αρχές πιστεύουν ότι εκεί ήρθε σε επαφή με τον ιό το ζευγάρι των Ολλανδών που βρίσκεται στην κορυφή της αλυσίδας των μολύνσεων κατά τη διάρκεια εκδρομής παρατήρησης πουλιών.

Η περιοχή προσελκύει ταξιδιώτες ακριβώς λόγω της αφθονίας των πτηνών που πετούν πάνω από αυτήν, αλλά οι ίδιες συνθήκες που την καθιστούν δημοφιλή στους ερασιτέχνες ορνιθολόγους την καθιστούν και ευνοϊκό περιβάλλον για τα τρωκτικά που μεταδίδουν τον Χανταϊό. Η μετάδοση γίνεται μέσω της επαφής με τα περιττώματα, το σάλιο ή τα ούρα αυτών των ζώων.

Αυτό που καθιστά την περίπτωση ιδιαίτερα περίπλοκη είναι η παραλλαγή που εντοπίστηκε: το στέλεχος των Άνδεων, το μοναδικό στέλεχος του ιού που είναι γνωστό ότι μπορεί να μεταδοθεί από άτομο σε άτομο. Αυτό εξηγεί γιατί, μόλις επιβιβάστηκε στο Hondius, η μόλυνση εξαπλώθηκε από το ζευγάρι στους υπόλοιπους επιβάτες.

Ένα ταξίδι αναψυχής με τραγικό τέλος

Οι δύο τουρίστες έφτασαν στην Αργεντινή στις 27 Νοεμβρίου 2025 και πέρασαν πολλούς μήνες γυρνώντας στη χώρα με αυτοκίνητο. Επισκέφθηκαν και τη Χιλή αλλά και την Ουρουγουάη πριν επιστρέψουν στην Αργεντινή στα τέλη Μαρτίου. Την 1η Απριλίου επιβιβάστηκαν στο κρουαζιερόπλοιο στην Ουσουάια.

Λίγο αργότερα άρχισαν τα πρώτα συμπτώματα. Ο 70χρονος άνδρας πέθανε στο νησί Αγία Ελένη στο νότιο Ατλαντικό. Η σύζυγός του, 69 ετών, πέθανε στη Νότια Αφρική πριν προλάβει να επιστρέψει στην Ευρώπη. Συνολικά, από την επιδημία υπάρχουν οκτώ επιβεβαιωμένα κρούσματα και τρεις νεκροί.

Τα στοιχεία δεν είναι καθησυχαστικά. Στην Αργεντινή, το ποσοστό θνησιμότητας από τον Χανταϊό έχει αυξηθεί από 17% μεταξύ 2019 και 2024 σε πάνω από 33% τον τελευταίο χρόνο, ένα άλμα που έχει σημάνει συναγερμό τόσο σε εθνικό επίπεδο όσο και σε διεθνείς οργανισμούς.

Οι αρχές επισημαίνουν επίσης ότι στη Γη του Πυρός δεν έχουν καταγραφεί κρούσματα εδώ και δεκαετίες: το τελευταίο κρούσμα στην επαρχία χρονολογείται από το 1996. Προκειμένου να επιβεβαιωθεί η υπόθεση της χωματερής, τεχνικές ομάδες θα μεταβούν στην περιοχή για να αιχμαλωτίσουν τα τρωκτικά και να αναζητήσουν ίχνη του ιού. Η Αργεντινή έχει επίσης ενεργοποιήσει τα κανάλια διεθνούς συνεργασίας και θα στείλει γενετικό υλικό του στελέχους σε εργαστήρια στην Ισπανία, τη Νότια Αφρική, τις Κάτω Χώρες και το Ηνωμένο Βασίλειο, με στόχο τη βελτίωση των πρωτοκόλλων ανίχνευσης και διάγνωσης.

Η Αργεντινή εκτός ΠΟΥ

Η επιδημία έφερε στο προσκήνιο μια θεμελιώδη λεπτομέρεια: η Αργεντινή δεν είναι πλέον μέλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Η αποχώρησή της, όπως και εκείνη των Ηνωμένων Πολιτειών, τέθηκε σε ισχύ στα μέσα Μαρτίου.

Ο γενικός διευθυντής του ΠΟΥ Tέντρος Γκεμπρεγεσούς εκμεταλλεύτηκε τη συνέντευξη Τύπου για τον χανταϊό για να ζητήσει από τις δύο χώρες να επανεξετάσουν την απόφασή τους, αν και η κυβέρνηση της Αργεντινής απάντησε ότι δεν χρειάζεται να ανήκει στον οργανισμό για να συνεργάζεται με άλλες χώρες σε θέματα υγείας. Προς το παρόν, διατηρεί τεχνικούς δεσμούς με τον Παναμερικανικό Οργανισμό Υγείας σε περιφερειακό επίπεδο.

Το colilargo, το ποντίκι πίσω από τον ιό

Το Oligoryzomys longicaudatus, γνωστό ως ποντίκι με μακριά ουρά, είναι ο κύριος φορέας του στελέχους των Άνδεων. Πρόκειται για ένα μικρό, ανοιχτό καφέ, άγριο τρωκτικό που ζει στη Χιλή και τη νότια Αργεντινή. Ζυγίζει λιγότερο από 30 γραμμάρια, έχει μικρά αυτιά και μεγάλα μάτια και η ουρά του μπορεί να έχει διπλάσιο μήκος από το υπόλοιπο σώμα του.

Είναι προστατευόμενο και ενδημικό είδος. Εκπληρώνεισημαντικές οικολογικές λειτουργίες: μεταφέρει σπόρους και αποτελεί μέρος της τροφικής αλυσίδας άλλων ζώων. Νυκτόβιο, κινείται πηδώντας χάρη στα μακριά πίσω πόδια του και προτιμά θαμνώδη εδάφη, κοντά σε πηγές νερού.

Τα Colilargos αποτελούν τη φυσική δεξαμενή του στελέχους των Άνδεων και μολύνουν το ένα το άλλο κυρίως κατά τη διάρκεια του ζευγαρώματος. Τα μολυσμένα ζώα δεν αναπτύσσουν την ασθένεια, αν και ορισμένες μελέτες δείχνουν ότι ο ιός μειώνει το προσδόκιμο ζωής τους, που υπολογίζεται σε ένα έτος.

Δεν είναι γνωστό πόσα τρωκτικά υπάρχουν, καθώς οι πληθυσμοί τους παρουσιάζουν μεγάλες διακυμάνσεις ανάλογα με το κλίμα, τη διαθεσιμότητα τροφής και παράγοντες όπως η αποψίλωση των δασών ή η γεωργική επέκταση.

Πώς μεταδίδεται από τα τρωκτικά στους ανθρώπους;

Αυτός ο ιός εξαπλώνεται μέσω του αέρα, μια διαδικασία που ονομάζεται «αερόλυση». Όταν τα περιττώματα, τα ούρα ή το σάλιο των μολυσμένων τρωκτικών στεγνώνουν και αναμειγνύονται με σωματίδια σκόνης, μεταφέρονται στον αέρα. 

Όταν ένα άτομο αναπνέει αυτόν τον αέρα, ο ιός εισέρχεται απευθείας στους πνεύμονές του. Επιπλέον, μπορεί να εξαπλωθεί αγγίζοντας μολυσμένες επιφάνειες και στη συνέχεια αγγίζοντας το στόμα ή τη μύτη.

Τα καλά νέα είναι ότι ο Χανταϊός γενικά δεν μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Εμφανίζεται μόνο μέσω άμεσης επαφής με τρωκτικά ή μέσω διαβίωσης στο μολυσμένο περιβάλλον τους. 

Ωστόσο, έχουν παρατηρηθεί ορισμένες σπάνιες περιπτώσεις μετάδοσης από άνθρωπο σε άνθρωπο με το στέλεχος «Άνδεις» που βρέθηκε στη Νότια Αμερική, αλλά τα τρέχοντα κρούσματα σχετίζονται με τρωκτικά.

 Ποια είναι τα αρχικά συμπτώματα του Χανταϊού;

Τα συμπτώματά της αρχικά μοιάζουν με κοινή γρίπη και μπορεί να προκαλέσουν σύγχυση στους ανθρώπους:

• Υψηλός πυρετός και ρίγη.
• Σοβαρός μυϊκός πόνος στα χέρια, τα πόδια και την πλάτη.
• Πονοκέφαλος, ζάλη και κόπωση.
• Πόνος στο στομάχι, έμετος ή διάρροια.

4 έως 10 ημέρες μετά τη μόλυνση, εμφανίζονται συμπτώματα του «Πνευμονικού Συνδρόμου από Hantavirus» (HPS):

• Συσσώρευση υγρού στους πνεύμονες.
• Σοβαρή δυσκολία στην αναπνοή (αίσθηση ότι κάποιος κάθεται στο στήθος σας).
• Βήχας και χαμηλή αρτηριακή πίεση.
• Νεφρική ανεπάρκεια.

Ποιο είναι το ποσοστό θνησιμότητας του;

Ο Χανταϊός θεωρείται πολύ θανατηφόρος. Σύμφωνα με το CDC, το ποσοστό θνησιμότητας για το Πνευμονικό Σύνδρομο Χανταϊός κυμαίνεται μεταξύ 38% και 40%. Αυτό σημαίνει ότι εάν 10 άτομα αρρωστήσουν σοβαρά από αυτόν, υπάρχει 40% πιθανότητα θανάτου.

Προς το παρόν, δεν υπάρχει συγκεκριμένη θεραπεία, φάρμακο ή εμβόλιο για τον Χανταϊό. Η θεραπεία βασίζται αποκλειστικά στην «υποστηρικτική φροντίδα». Οι ασθενείς νοσηλεύονται με υποστήριξη οξυγόνου, αναπνευστήρες ή μηχανήματα «ECMO» στο νοσοκομείο, κάτι που βοηθά τους πνεύμονές τους να λειτουργούν. Όσο πιο γρήγορα ληφθεί ιατρική βοήθεια, τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες επιβίωσης.

Πώς να προστατευτείτε;

Η πρόληψη είναι η μόνη θεραπεία. Σφραγίστε τρύπες στους τοίχους ή στις πόρτες του σπιτιού σας για να αποτρέψετε την είσοδο τρωκτικών. 

Κρατήστε τις κουζίνες και τα τρόφιμα καλυμμένα ή σε αεροστεγή δοχεία. Εάν καθαρίζετε ένα παλιό δωμάτιο ή μια μάντρα, φροντίστε να φοράτε μάσκα και γάντια. Αντί να σκουπίζετε τα περιττώματα των τρωκτικών, ψεκάστε τα με χλωρίνη ή απολυμαντικό και κάντε το με τρόπο που να αποτρέπει την ανύψωση της σκόνης.

Πόσο αποτελεσματικές είναι οι μάσκες και τα απολυμαντικά;

Το εξωτερικό στρώμα του Hantavirus είναι πολύ εύθραυστο. Μπορεί εύκολα να καταστραφεί από σαπούνι, απορρυπαντικό ή απολυμαντικά με βάση το αλκοόλ. Η χρήση μάσκας εμποδίζει τα μολυσμένα σωματίδια σκόνης που μεταφέρονται με τον αέρα να φτάσουν στους πνεύμονες.
πληροφορίες διεθνή ΜΜΕ

επιμέλεια: Σπύρος Γκανής

Οπου το νερό έγινε εµπόρευµα, οι άνθρωποι υποφέρουν...

Η ιδιωτικοποίηση του νερού φέρνει εκτόξευση τιµών, εξώσεις, χρέη, ανεργία, διακοπές υδροδότησης ακόµη και θανάτους! σύμφωνα με μεγάλη έρευνα της εφημ. το ΧΩΝΙ...

 
Στο πρώτο μέρος της έρευνας περιγράφεται τι έγινε σε Βουλγαρία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία, Αργεντινή, Αυστραλία, Καναδά, Παρίσι.

Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων που εφαρµόστηκε η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης, το αποτέλεσµα ήταν υψηλό κοινωνικό κόστος, που δεν επέλυσε τα προβλήµατα λειτουργίας και υποδοµής, καθώς οι εταιρείες στοχεύουν (και τελικά αποκοµίζουν) τεράστια κέρδη. Ειδικά στο νότο, η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης προωθείται ακόµη ως λύση στις επενδυτικές ανάγκες που προβάλλονται ως πρώτη προτεραιότητα. Ακριβώς αυτό που ζούµε στην Ελλάδα δηλαδή. Όταν άλλοι αποφάσισαν ότι εµείς έχουµε πρόβληµα χρέους, προτάθηκε ως άµεση προτεραιότητα εµείς να πουλήσουµε τα νερά της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Και αυτό είναι οι… επενδύσεις. Ελάτε να εξετάσουµε πού οδήγησαν τέτοιου τύπου επενδύσεις άλλες χώρες που βιώνουν την εµπειρία της ιδιωτικοποίησης εδώ και χρόνια…

ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ: 6.000 άνθρωποι χάνουν τα σπίτια τους

Η ιδιωτικοποίηση του νερού στη Βουλγαρία ήταν µέρος του προγράµµατος λιτότητας που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ΄90, υποσχόµενο αποτελεσµατικότητα αλλά κυρίως ΕΠΕΝ∆ΥΣΕΙΣ. (Τα ίδια Παντελάκη µου, τα ίδια Παντελή µου).
Τελικά, επενδύσεις δεν έγιναν. Εγιναν όµως τα ακόλουθα, ως συνέπειες της ιδιωτικοποίησης του νερού:

● Αύξηση της τιµής του νερού τουλάχιστον 12%.
● Σκάνδαλα διαφθοράς από το 2005, για υψηλές αµοιβές. Ο ∆ιευθύνων Σύµβουλος παίρνει 400.000 ευρώ το χρόνο. (Φανταστείτε πόσο θα παίρνει εδώ).
● 100άδες νοικοκυριά αποσυνδέθηκαν από το δίκτυο ύδρευσης, επειδή δεν είχαν να πληρώσουν.
Συγκεκριµένα, χίλια νοικοκυριά αποσυνδέθηκαν µόνο το 2011 ενώ εκκρεµούν ακόµη 5.000 δικαστικές υποθέσεις ανθρώπων που δεν µπορούσαν να πληρώσουν.
● Σε 370 οικογένειες στη Σόφια, έγινε έξωση επειδή δεν µπορούσαν να πληρώσουν τις ∆ΕΚΟ.

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ: Εδωσαν σε ιδιώτες ακόµα και τα ποτάµια!
Η ιδιωτικοποίηση του νερού ξεκίνησε το 1993 υποτίθεται για την ανάπτυξη της βιοµηχανίας νερού. Το 2008 πουλήθηκε η δηµόσια Αquapor, που τότε ήταν ανάδοχος συµβολαίων σε 24 δήµους. Η νοµοθεσία άλλαξε και επέτρεψε στους ιδιώτες αναδόχους να ελέγχουν ολόκληρα υδρογραφικά διαµερίσµατα, κοίτες ποταµών, υδραυλικές υποδοµές, φράγµατα, λιµάνια αλλά και να πάρουν εξουσιοδότηση να δίνουν άδειες, να συλλέγουν φόρους, να εποπτεύουν και φυσικά… να εξασφαλίζουν κέρδη.

Οι δήµοι που είχαν προσχωρήσει στο σύστηµα αυτό και έγιναν πελάτες του group αναγκάστηκαν να αγοράζουν νερό για να διαχειρίζονται τα απόβλητα σε πολύ υψηλές τιµές. Οι αρχές επέβαλαν επίσης «µίνιµουµ κατανάλωση νερού» πολύ µεγαλύτερη από τις πραγµατικές απαιτήσεις µε αποτέλεσµα να χρεώνονται αλόγιστα οι δήµοι.

Οι εργαζόµενοι στους ιδιώτες ήρθαν αντιµέτωποι µε αυξηµένες ώρες και όγκο εργασίας, εκ περιτροπής εργασία και υποβάθµιση των εργασιακών συνθηκών.

Σήµερα, υπάρχει πίεση στις Αρχές για ιδιωτικοποίηση της Aguas de Portugal group.
Τα τρία µεγαλύτερα κόµµατα, το Σοσιαλδηµοκρατικό (PSD), το ∆ηµοκρατικό (CDS) και το Σοσιαλιστικό κόµµα (PS) ενώ το 2004 ήταν εναντίον της παράδοσης της ύδρευσης σε ιδιώτες, σήµερα, κατ’ επιταγή της τρόικας έχουν συµπεριλάβει την πώληση της Aguas de Portugal µέσα στο µνηµόνιο.

ΙΣΠΑΝΙΑ: Πανταχού παρούσα η γαλλική Σουέζ…

Η ιδιωτικοποίηση ξεκίνησε στα µέσα της δεκαετίας του 1980. Σήµερα, περίπου το 50% των υπηρεσιών ύδρευσης είναι σε ιδιωτικά χέρια. Το 90% των ιδιωτών ελέγχονται από την Αgbar, θυγατρική της γαλλικής Suez και από την Αqualia του FCC group που συνδέεται µε την άλλη πολυεθνική, τη Veolia.

Αυτό που έγινε απολύτως κατανοητό στους Ισπανούς (από την εµπειρία τους µε το ιδιωτικοποιηµένο νερό) είναι ότι δεν γλιτώνουν τα χρέη ό,τι και να γίνει. ∆ηλαδή, ακόµη και αν µια δηµόσια υπηρεσία πουληθεί σε ιδιώτες, τα χρέη της… τα πληρώνουν φυσικά και πάλι οι πολίτες µιας και καλούνται να καλύψουν τα επιτόκια δανεισµού του νέου αγοραστή – ιδιώτη. Τα χρέη που υπήρχαν, δεν τα πληρώνει ο νέος ιδιώτης. Απλά δεν τα πληρώνει ούτε το κράτος και τα ρίχνει στις πλάτες των πολιτών, του γνωστού υποζυγίου. Αυτό κερδίζει µια κυβέρνηση από µια ιδιωτικοποίηση. Να µετακυλήσει τα χρέη της µε έµµεσο τρόπο και πάλι στους πολίτες.

Οι ιδιωτικοποιήσεις στην Ισπανία επίσης πάσχουν από θέµατα διαφάνειας. Για παράδειγµα τα σχέδια ιδιωτικοποίησης της εταιρείας ύδρευσης της Μαδρίτης Canal Isabel II, δεν έχουν δει το φως της δηµοσιότητας ούτε έχουν δικαιολογηθεί.

ΙΤΑΛΙΑ: 61,4% ακριβότερο το νερό σε µιά 10ετία!

Η ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ιταλία ξεκίνησε στα µέσα της δεκαετίας του 1990. Μετά από 15 χρόνια, η νοµοθεσία υποχρεώνει όλες τις επιχειρήσεις νερού να κατοχυρώνονται ως SpA (ανώνυµες εταιρείες) αµιγώς ιδιωτικές ή σε συνδυασµό µε δηµόσια ιδιοκτησία. Ετσι την ύδρευση την διαχειρίζονται ιδιωτικές επιχειρήσεις που έχουν στόχο το κέρδος.

Τα τιµολόγια νερού αυξήθηκαν από το 1997 ως το 2006 κατά 61,4% έναντι του πληθωρισµού που αυξήθηκε κατά 25% και της απασχόλησης που έπεσε κατά 30%.

ΜΑΡΟΚΟ: Και στην Καζαµπλάνκα η Σουέζ…
Οσο το Μαρόκο ήταν γαλλικό προτεκτοράτο, το σύστηµα ύδρευσης και αποχέτευσης το διαχειρίζονταν γαλλικές εταιρείες. Το 1956, το Μαρόκο γίνεται ανεξάρτητο κράτος και η παροχή νερού περνά στην ευθύνη δηµοτικών εταιρειών κοινής ωφέλειας. Στα µέσα της δεκαετίας του ‘90, η κυβέρνηση του Μαρόκο αποφασίζει την εκ νέου ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης και της αποχέτευσης και η χρονιά σταθµός είναι το 1997 όταν η κοινοπραξία Lydec (το 35% κατέχει η γαλλική Suez) αναλαµβάνει τα νερά της Καζαµπλάνκα. Ακολούθησε και η πρωτεύουσα Ραµπάτ µε την εταιρεία Redal ενώ, την επόµενη χρονιά, η γαλλική Veolia ανέλαβε τα νερά στις πόλεις Ταγγέρη και Τετουάν. Σ’ αυτή τη δεύτερη φάση της ιδιωτικοποίησης του νερού στην ιστορία τους, οι Μαροκινοί είδαν την τιµή του νερού να ανεβαίνει 3 φορές πάνω…

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ: Σουέζ και στο Μπουένος Αϊρες

Η ιδιωτικοποίηση του νερού ξεκίνησε το 1993 µε το σύστηµα ύδρευσης – αποχέτευσης του Μπουένος Αϊρες να περνά στα χέρια της σηµερινής Suez.

Μετά από 4 χρόνια, διαπιστώθηκε ότι η πολυεθνική τηρούσε µόνο το 45% των υποχρεώσεών της όσον αφορά στις νέες συνδέσεις. Μετά από 10 χρόνια, διαπιστώθηκε ότι γινόταν επεξεργασία µόνο στο 12% των λυµάτων, ενώ η υπόλοιπη ποσότητα διοχετευόταν στον ποταµό Ρίο Ντε Λα Πλάτα.
Το δίκτυο επανακρατικοποιήθηκε το 2006, µετά από έντονες διαµαρτυρίες των κατοίκων που αρνιόντουσαν να πληρώσουν.

ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ: Σουέζ και στο Σίδνεϋ

Η ιδιωτικοποίηση του νερού ξεκίνησε στα µέσα της δεκαετίας του ΄90. Λίγο καιρό αφότου ανέλαβε και εκεί την ύδρευση η γαλλική Suez, το νερό του Σίδνεϊ βρέθηκε µολυσµένο.

ΚΑΝΑ∆ΑΣ: «Απόρρητη πνευµατική ιδιοκτησία» το µολυσµένο νερό

Τουλάχιστον 7 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους αφού µολύνθηκαν από το βακτήριο E coli στο Walkerton, ύστερα από τη ιδιωτικοποίηση του ελέγχου ποιότητας του νερού. Η ιδιωτική εταιρεία χαρακτήρισε τα αποτελέσµατα των ελέγχων «απόρρητη πνευµατική ιδιοκτησία» και αρνήθηκε να τα κοινοποιήσει.

Παρίσι: Ανέλαβε ο δήµος, µείωσε τις τιµές, αύξησε τα έσοδα

Από το 1985 τη διαχείριση του συστήµατος ύδρευσης της γαλλικής πρωτεύουσας είχαν δύο ιδιωτικές εταιρείες (που πρωταγωνιστούν παγκοσµίως), η Veolia και η Suez. Ωστόσο το Νοέµβριο του 2008, το δηµοτικό συµβούλιο της γαλλικής πρωτεύουσας αποφάσισε να δηµιουργήσει τη δηµοτική εταιρεία Eau de Paris η οποία ανέλαβε από το 2010. Αυτή η πρωτοφανής «επανακρατικοποίηση», που αποφασίστηκε από το ∆ήµαρχο Μπετράν Ντελανοέ, απέφερε τελικά εντυπωσιακά αποτελέσµατα. Τα τιµολόγια νερού µειώθηκαν κατά 8% σε σχέση µε το 2009 και παρόλα αυτά, υπήρξε και εξοικονόµηση 35 εκ. ευρώ σ’ ένα χρόνο (µε τα µειωµένα τιµολόγια). Είναι µάλιστα χαρακτηριστικό ότι δεν είχε προηγηθεί κοινωνική αντίδραση, που πίεσε προς αυτή την κατεύθυνση. 

Την επανακρατικοποίηση του νερού την αποφάσισε ο ∆ήµαρχος του Παρισιού αποκλειστικά και µόνο µετά από ψύχραιµες αναλύσεις και έλεγχο στα οικονοµικά δεδοµένα. Ο άνθρωπος ερεύνησε και κατέληξε στο συµπέρασµα ότι αν το νερό ξαναπεράσει στον έλεγχο του ∆ήµου, θα είναι και καλύτερο και φθηνότερο. Τόσο απλό. Και τόσο δύσκολο να το καταλάβουν οι δικοί µας. Εκτός και αν δεν θέλουν να το καταλάβουν µε τίποτα και τους αρκεί µόνο να είναι συνεπείς… στις εντολές της τρόικας.

 το Χωνί