Πυρκαγιές μαίνονται σε Γαλλία, Ισπανία και Πορτογαλία - Μετακινήσεις πληθυσμών - Εκατοντάδες χιλιάδες καμένα στρέμματα.

Χιλιάδες άνθρωποι έχουν εκκενώσει τα σπίτια τους από τις αρχές στη Γαλλία και την Ισπανία. Περισσότεροι από 1.200 πυροσβέστες έχουν αναπτυχθεί στη Ζιρόντ, μια περιφέρεια στο Μπορντό της Γαλλίας. Χιλιάδες εκτάρια έχουν καεί στην Πορτογαλία.

    Πυρκαγιές μαίνονται σε Γαλλία, Ισπανία και Πορτογαλία - 325.000 άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί - Οι φλόγες πλησιάζουν το Μπορντό - 420.000 καμένα στρέμματα στη Γαλλία, 250.000 γης έχουν καταστρέψει οι φλόγες δυτικά της Μαδρίτης - Οι πυρκαγιές στην Πορτογαλία έχουν σκοτώσει δύο άτομα, έχουν τραυματίσει περίπου 60 και έχουν καταστρέψει μεταξύ 12.000 και 15.000 εκταρίων γης στη χώρα.

Η Δυτική και Νότια Ευρώπη βρίσκονται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης σήμερα, 26 Ιουλίου 2026, με καταστροφικές δασικές πυρκαγιές να μαίνονται ανεξέλεγκτες στη Γαλλία και την Ισπανία, εξαναγκάζοντας συνολικά πάνω από 250.000 ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. 

Οι ακραίες θερμοκρασίες του καύσωνα και οι ισχυροί άνεμοι δυσχεραίνουν το έργο των πυροσβεστικών δυνάμεων, δημιουργώντας πύρινα μέτωπα πρωτοφανών διαστάσεων. 

Τα Κυριότερα Μέτωπα Ανά Χώρα

• Γαλλία: Περίπου 200.000 άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί στις νοτιοδυτικές περιοχές Ζιρόντ και Λαντ. Ήδη έχουν γίνει στάχτη περισσότερα από 420.000 στρέμματα δασικής έκτασης κοντά στο Μπορντό. Ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν ζήτησε την πλήρη συνδρομή του στρατού, καθώς η κατάσταση κρίνεται κρίσιμη.
• Ισπανία: Πάνω από 50.000 κάτοικοι και τουρίστες εκκένωσαν οικισμούς. Μεγάλες εστίες φωτιάς είναι ενεργές κοντά στη Μαδρίτη, ενώ νέες προληπτικές εκκενώσεις πραγματοποιήθηκαν στην περιοχή του Τολέδο. Οι καπνοί από τα μέτωπα της Ισπανίας και της Γαλλίας έχουν πλέον ενωθεί, δημιουργώντας ένα τεράστιο νέφος. 
• Υπόλοιπη Νότια Ευρώπη: Σοβαρά μέτωπα καταγράφονται επίσης στην Πορτογαλία, Βουλγαρία (κυρίως στις νότιες περιοχές), ενώ στην Ελλάδα η Πολιτική Προστασία παραμένει σε μέγιστη επιφυλακή λόγω των υψηλών θερμοκρασιών και του κινδύνου ανάφλεξης.

Τι συμβαίνει στη Γαλλία;

Στη Γαλλία, η κατάσταση επιδεινώθηκε στη νοτιοδυτική περιοχή της Ζιρόνδης, όπου οι πυροσβέστες αγωνίζονται να θέσουν υπό έλεγχο τις δασικές πυρκαγιές που έχουν καταστρέψει σχεδόν 11.000 εκτάρια (27.000 στρέμματα) από την Τρίτη.

Οι πυρκαγιές στη Γαλλία ανάγκασαν περισσότερους από 16.000 ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Έχουν δημιουργηθεί επτά καταφύγια έκτακτης ανάγκης για τους εκτοπισμένους.

Το Υπουργείο Εσωτερικών ανακοίνωσε ότι θα στείλει τρία επιπλέον πυροσβεστικά αεροσκάφη, 200 πυροσβέστες και περισσότερα φορτηγά.

Οι αρχές έθεσαν 15 τμήματα, κυρίως στη δυτική ακτή, σε κόκκινο συναγερμό — τον υψηλότερο στην κλίμακα — την Κυριακή.

Πενήντα μία ακόμη υπηρεσίες τέθηκαν σε πορτοκαλί υψηλό συναγερμό, με τους κατοίκους να καλούνται να είναι σε εγρήγορση.

Το κύμα καύσωνα στη Γαλλία αναμένεται να φτάσει τη Δευτέρα στο υψηλότερο σημείο του, τους 40 βαθμούς Κελσίου (104 βαθμούς Φαρενάιτ).

Τι συμβαίνει στην Ισπανία;

Στην Ισπανία, οι πυροσβέστες κατάφεραν να σταθεροποιήσουν μια πυρκαγιά που κατέστρεψε 2.000 εκτάρια δασών και θάμνων στη νότια περιοχή της Ανδαλουσίας, δήλωσε ο περιφερειακός ηγέτης Χουάν Μανουέλ Μορένο.

Η πυρκαγιά ξεκίνησε την Παρασκευή στην οροσειρά Μίχας, στην ενδοχώρα, κοντά στη νότια παράκτια πόλη Μάλαγα. Οδήγησε στην εκκένωση περίπου 3.000 ανθρώπων.

Περίπου 2.000 άνθρωποι έχουν επιστρέψει έκτοτε στα σπίτια τους και τώρα που η φωτιά έχει σταθεροποιηθεί, ο Μορένο είπε ότι οι υπόλοιποι εκτοπισμένοι μπορεί να κάνουν το ίδιο.

Ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ πρόκειται να επισκεφθεί τη Δευτέρα την πληγείσα ανατολική περιοχή της Εξτρεμαδούρα, όπου μαίνονται διάφορες πυρκαγιές εδώ και ημέρες.

Η εθνική μετεωρολογική υπηρεσία διατήρησε διάφορα επίπεδα συναγερμού σε όλη τη χώρα, προειδοποιώντας για θερμοκρασία έως και 44 βαθμούς Κελσίου σε ορισμένες περιοχές.

Το Ινστιτούτο Υγείας Κάρλος III δήλωσε ότι 360 θάνατοι που σχετίζονται με τη ζέστη έχουν σημειωθεί κατά τη διάρκεια του πρόσφατου καύσωνα.

Τι συμβαίνει στην Πορτογαλία;

Η Πορτογαλία παρέμεινε σε υψηλό επίπεδο συναγερμού για πυρκαγιές παρά τη μικρή πτώση της θερμοκρασίας, αφού την Πέμπτη έφτασε τους 47 βαθμούς Κελσίου — ρεκόρ για τον μήνα Ιούλιο.

Μόνο μία μεγάλη πυρκαγιά μαινόταν την Κυριακή στο βορρά.

Οι πυρκαγιές έχουν σκοτώσει δύο άτομα, έχουν τραυματίσει περίπου 60 και έχουν καταστρέψει μεταξύ 12.000 και 15.000 εκταρίων γης στη χώρα.

Η μετεωρολογική υπηρεσία, ωστόσο, προβλέπει θερμοκρασίες έως και 42 βαθμούς Κελσίου για τις επόμενες ημέρες.

Κατά τη διάρκεια του 2022, μέχρι τα μέσα Ιουνίου, 39.550 εκτάρια στην Πορτογαλία έχουν καταστραφεί από πυρκαγιές, σύμφωνα με στοιχεία του Ινστιτούτου για τη Διατήρηση της Φύσης και των Δασών. Την τελευταία εβδομάδα, σχεδόν τα δύο τρίτα αυτής της έκτασης έχουν καεί.

Κατά τη διάρκεια του καύσωνα της περασμένης εβδομάδας, το υπουργείο Υγείας της Πορτογαλίας δήλωσε ότι 238 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν ηλικιωμένοι με προϋπάρχοντα προβλήματα υγείας.

επιμέλεια: Σπύρος Γκανής

Λισαβόνα: Καλύτερους μισθούς και συντάξεις ζητούν οι πολίτες

Οι διαδηλώσεις οργανώθηκαν από την Γενική Ομοσπονδία Εργαζόμενων της Πορτογαλίας, της μεγαλύτερη ένωση στη χώρα.

Μεγάλες κινητοποιήσεις σε Πόρτο και Λισαβόνα

Μεγάλες κινητοποιήσεις έλαβαν χώρα στους δρόμους των μεγάλων πόλεων της Πορτογαλίας. Οι πολίτες ζητούν από την κυβέρνηση καλύτερους μισθούς και συντάξεις.

Οι διαδηλώσεις οργανώθηκαν από την Γενική Ομοσπονδία Εργαζόμενων της Πορτογαλίας, της μεγαλύτερη ένωση στη χώρα.

Εκπρόσωποι του συνδικάτου είπαν ότι «μέρα με τη μέρα οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι λόγω των πολιτικών αποφάσεων επιβαρύνουν τα νοικοκυριά και περιορίζουν την πρόσβαση των πολιτών στην υγεία».

Προς το παρόν ο κατώτατος μισθός στην Πορτογαλία ανέρχεται στα 820 ευρώ.

Η κυβέρνηση προτείνει ετήσια αύξηση 50 ευρώ ώστε έως το 2029 να ξεπερνάει τα 1000 ευρώ.

«Υπάρχουν χρήματα στη χώρα. Το πρόβλημα είναι η κατανομή του πλούτου και πρέπει να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για να διασφαλίσουμε ότι μεγαλύτερο μερίδιο θα πηγαίνει στους εργαζόμενους που το παράγουν καθημερινά» , δήλωσε ένας διαδηλωτής στη Λισαβόνα.

«Έχω πανεπιστημιακό πτυχίο και πίστευα ότι θα ήταν διαφορετικά, ότι θα είχα καλύτερες συνθήκες και ευκαιρίες, αλλά δυστυχώς δεν είναι έτσι η κατάσταση και θα είμαστε εδώ για να αγωνιστούμε για κάτι καλύτερο», είπε ένας άλλος διαδηλωτής από το Πόρτο.

Η Πορτογαλία είναι μία από τις φτωχότερες χώρες της Δυτικής Ευρώπης, με τα επίσημα στοιχεία να δείχνουν ότι περισσότεροι από τους μισούς εργαζόμενους στη χώρα κερδίζουν λιγότερα από 1.000 ευρώ το μήνα.

euronews

Πορτογαλία - κατώτατος μισθός: Η σύγκριση με άλλες χώρες της ΕΕ

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, από τα 22 κράτη μέλη που διαθέτουν κατώτατο μισθό, ο αντίστοιχος της Πορτογαλίας κατατάσσεται στη δωδέκατη θέση στο μπλοκ.

Στην ευρωπαϊκή κατάταξη προηγείται το Λουξεμβούργο, όπου ο κατώτατος μηνιαίος μισθός ανέρχεται σε 2.204 ευρώ μηνιαίως.

Πίσω από το Λουξεμβούργο βρίσκεται η Ιρλανδία, όπου οι εργαζόμενοι κερδίζουν ελάχιστο μισθό 1.840 ευρώ το μήνα. Οι Κάτω Χώρες έρχονται στην τρίτη θέση με 1.829 ευρώ το μήνα.

Το Βέλγιο βρίσκεται επίσης στην πρώτη πεντάδα των χωρών με τον υψηλότερο κατώτατο μισθό στην ΕΕ με μηνιαίο μισθό 1.774 ευρώ. Η Γερμανία πληρώνει 1.761 ευρώ, ενώ ο κατώτατος μισθός της Γαλλίας ορίζεται στα 1.550 ευρώ μηνιαίως.

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ: Κυβέρνηση Σοσιαλιστών με την στήριξη της Αριστεράς -

Για πρώτη φορά στην ιστορία της Πορτογαλίας, μια κυβέρνηση σοσιαλιστών με τη στήριξη της Αριστεράς (Μπλόκο της Αριστεράς, ΚΚ Πορτογαλίας και Οικολόγοι) είναι πραγματικότητα, δημιουργώντας πολλές προσδοκίες, που μέλλον θα αποδείξει εάν είναι βάσιμες, για τις αλλαγές που μπορεί να φέρει τόσο στη γονατισμένη από τη λιτότητα χώρα όσο και στο άγονο ευρωπαϊκό τοπίο της άκαμπτης δημοσιονομικής προσαρμογής.

Οπου το νερό έγινε εµπόρευµα, οι άνθρωποι υποφέρουν...

Η ιδιωτικοποίηση του νερού φέρνει εκτόξευση τιµών, εξώσεις, χρέη, ανεργία, διακοπές υδροδότησης ακόµη και θανάτους! σύμφωνα με μεγάλη έρευνα της εφημ. το ΧΩΝΙ...

 
Στο πρώτο μέρος της έρευνας περιγράφεται τι έγινε σε Βουλγαρία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία, Αργεντινή, Αυστραλία, Καναδά, Παρίσι.

Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων που εφαρµόστηκε η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης, το αποτέλεσµα ήταν υψηλό κοινωνικό κόστος, που δεν επέλυσε τα προβλήµατα λειτουργίας και υποδοµής, καθώς οι εταιρείες στοχεύουν (και τελικά αποκοµίζουν) τεράστια κέρδη. Ειδικά στο νότο, η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης προωθείται ακόµη ως λύση στις επενδυτικές ανάγκες που προβάλλονται ως πρώτη προτεραιότητα. Ακριβώς αυτό που ζούµε στην Ελλάδα δηλαδή. Όταν άλλοι αποφάσισαν ότι εµείς έχουµε πρόβληµα χρέους, προτάθηκε ως άµεση προτεραιότητα εµείς να πουλήσουµε τα νερά της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Και αυτό είναι οι… επενδύσεις. Ελάτε να εξετάσουµε πού οδήγησαν τέτοιου τύπου επενδύσεις άλλες χώρες που βιώνουν την εµπειρία της ιδιωτικοποίησης εδώ και χρόνια…

ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ: 6.000 άνθρωποι χάνουν τα σπίτια τους

Η ιδιωτικοποίηση του νερού στη Βουλγαρία ήταν µέρος του προγράµµατος λιτότητας που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ΄90, υποσχόµενο αποτελεσµατικότητα αλλά κυρίως ΕΠΕΝ∆ΥΣΕΙΣ. (Τα ίδια Παντελάκη µου, τα ίδια Παντελή µου).
Τελικά, επενδύσεις δεν έγιναν. Εγιναν όµως τα ακόλουθα, ως συνέπειες της ιδιωτικοποίησης του νερού:

● Αύξηση της τιµής του νερού τουλάχιστον 12%.
● Σκάνδαλα διαφθοράς από το 2005, για υψηλές αµοιβές. Ο ∆ιευθύνων Σύµβουλος παίρνει 400.000 ευρώ το χρόνο. (Φανταστείτε πόσο θα παίρνει εδώ).
● 100άδες νοικοκυριά αποσυνδέθηκαν από το δίκτυο ύδρευσης, επειδή δεν είχαν να πληρώσουν.
Συγκεκριµένα, χίλια νοικοκυριά αποσυνδέθηκαν µόνο το 2011 ενώ εκκρεµούν ακόµη 5.000 δικαστικές υποθέσεις ανθρώπων που δεν µπορούσαν να πληρώσουν.
● Σε 370 οικογένειες στη Σόφια, έγινε έξωση επειδή δεν µπορούσαν να πληρώσουν τις ∆ΕΚΟ.

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ: Εδωσαν σε ιδιώτες ακόµα και τα ποτάµια!
Η ιδιωτικοποίηση του νερού ξεκίνησε το 1993 υποτίθεται για την ανάπτυξη της βιοµηχανίας νερού. Το 2008 πουλήθηκε η δηµόσια Αquapor, που τότε ήταν ανάδοχος συµβολαίων σε 24 δήµους. Η νοµοθεσία άλλαξε και επέτρεψε στους ιδιώτες αναδόχους να ελέγχουν ολόκληρα υδρογραφικά διαµερίσµατα, κοίτες ποταµών, υδραυλικές υποδοµές, φράγµατα, λιµάνια αλλά και να πάρουν εξουσιοδότηση να δίνουν άδειες, να συλλέγουν φόρους, να εποπτεύουν και φυσικά… να εξασφαλίζουν κέρδη.

Οι δήµοι που είχαν προσχωρήσει στο σύστηµα αυτό και έγιναν πελάτες του group αναγκάστηκαν να αγοράζουν νερό για να διαχειρίζονται τα απόβλητα σε πολύ υψηλές τιµές. Οι αρχές επέβαλαν επίσης «µίνιµουµ κατανάλωση νερού» πολύ µεγαλύτερη από τις πραγµατικές απαιτήσεις µε αποτέλεσµα να χρεώνονται αλόγιστα οι δήµοι.

Οι εργαζόµενοι στους ιδιώτες ήρθαν αντιµέτωποι µε αυξηµένες ώρες και όγκο εργασίας, εκ περιτροπής εργασία και υποβάθµιση των εργασιακών συνθηκών.

Σήµερα, υπάρχει πίεση στις Αρχές για ιδιωτικοποίηση της Aguas de Portugal group.
Τα τρία µεγαλύτερα κόµµατα, το Σοσιαλδηµοκρατικό (PSD), το ∆ηµοκρατικό (CDS) και το Σοσιαλιστικό κόµµα (PS) ενώ το 2004 ήταν εναντίον της παράδοσης της ύδρευσης σε ιδιώτες, σήµερα, κατ’ επιταγή της τρόικας έχουν συµπεριλάβει την πώληση της Aguas de Portugal µέσα στο µνηµόνιο.

ΙΣΠΑΝΙΑ: Πανταχού παρούσα η γαλλική Σουέζ…

Η ιδιωτικοποίηση ξεκίνησε στα µέσα της δεκαετίας του 1980. Σήµερα, περίπου το 50% των υπηρεσιών ύδρευσης είναι σε ιδιωτικά χέρια. Το 90% των ιδιωτών ελέγχονται από την Αgbar, θυγατρική της γαλλικής Suez και από την Αqualia του FCC group που συνδέεται µε την άλλη πολυεθνική, τη Veolia.

Αυτό που έγινε απολύτως κατανοητό στους Ισπανούς (από την εµπειρία τους µε το ιδιωτικοποιηµένο νερό) είναι ότι δεν γλιτώνουν τα χρέη ό,τι και να γίνει. ∆ηλαδή, ακόµη και αν µια δηµόσια υπηρεσία πουληθεί σε ιδιώτες, τα χρέη της… τα πληρώνουν φυσικά και πάλι οι πολίτες µιας και καλούνται να καλύψουν τα επιτόκια δανεισµού του νέου αγοραστή – ιδιώτη. Τα χρέη που υπήρχαν, δεν τα πληρώνει ο νέος ιδιώτης. Απλά δεν τα πληρώνει ούτε το κράτος και τα ρίχνει στις πλάτες των πολιτών, του γνωστού υποζυγίου. Αυτό κερδίζει µια κυβέρνηση από µια ιδιωτικοποίηση. Να µετακυλήσει τα χρέη της µε έµµεσο τρόπο και πάλι στους πολίτες.

Οι ιδιωτικοποιήσεις στην Ισπανία επίσης πάσχουν από θέµατα διαφάνειας. Για παράδειγµα τα σχέδια ιδιωτικοποίησης της εταιρείας ύδρευσης της Μαδρίτης Canal Isabel II, δεν έχουν δει το φως της δηµοσιότητας ούτε έχουν δικαιολογηθεί.

ΙΤΑΛΙΑ: 61,4% ακριβότερο το νερό σε µιά 10ετία!

Η ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ιταλία ξεκίνησε στα µέσα της δεκαετίας του 1990. Μετά από 15 χρόνια, η νοµοθεσία υποχρεώνει όλες τις επιχειρήσεις νερού να κατοχυρώνονται ως SpA (ανώνυµες εταιρείες) αµιγώς ιδιωτικές ή σε συνδυασµό µε δηµόσια ιδιοκτησία. Ετσι την ύδρευση την διαχειρίζονται ιδιωτικές επιχειρήσεις που έχουν στόχο το κέρδος.

Τα τιµολόγια νερού αυξήθηκαν από το 1997 ως το 2006 κατά 61,4% έναντι του πληθωρισµού που αυξήθηκε κατά 25% και της απασχόλησης που έπεσε κατά 30%.

ΜΑΡΟΚΟ: Και στην Καζαµπλάνκα η Σουέζ…
Οσο το Μαρόκο ήταν γαλλικό προτεκτοράτο, το σύστηµα ύδρευσης και αποχέτευσης το διαχειρίζονταν γαλλικές εταιρείες. Το 1956, το Μαρόκο γίνεται ανεξάρτητο κράτος και η παροχή νερού περνά στην ευθύνη δηµοτικών εταιρειών κοινής ωφέλειας. Στα µέσα της δεκαετίας του ‘90, η κυβέρνηση του Μαρόκο αποφασίζει την εκ νέου ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης και της αποχέτευσης και η χρονιά σταθµός είναι το 1997 όταν η κοινοπραξία Lydec (το 35% κατέχει η γαλλική Suez) αναλαµβάνει τα νερά της Καζαµπλάνκα. Ακολούθησε και η πρωτεύουσα Ραµπάτ µε την εταιρεία Redal ενώ, την επόµενη χρονιά, η γαλλική Veolia ανέλαβε τα νερά στις πόλεις Ταγγέρη και Τετουάν. Σ’ αυτή τη δεύτερη φάση της ιδιωτικοποίησης του νερού στην ιστορία τους, οι Μαροκινοί είδαν την τιµή του νερού να ανεβαίνει 3 φορές πάνω…

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ: Σουέζ και στο Μπουένος Αϊρες

Η ιδιωτικοποίηση του νερού ξεκίνησε το 1993 µε το σύστηµα ύδρευσης – αποχέτευσης του Μπουένος Αϊρες να περνά στα χέρια της σηµερινής Suez.

Μετά από 4 χρόνια, διαπιστώθηκε ότι η πολυεθνική τηρούσε µόνο το 45% των υποχρεώσεών της όσον αφορά στις νέες συνδέσεις. Μετά από 10 χρόνια, διαπιστώθηκε ότι γινόταν επεξεργασία µόνο στο 12% των λυµάτων, ενώ η υπόλοιπη ποσότητα διοχετευόταν στον ποταµό Ρίο Ντε Λα Πλάτα.
Το δίκτυο επανακρατικοποιήθηκε το 2006, µετά από έντονες διαµαρτυρίες των κατοίκων που αρνιόντουσαν να πληρώσουν.

ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ: Σουέζ και στο Σίδνεϋ

Η ιδιωτικοποίηση του νερού ξεκίνησε στα µέσα της δεκαετίας του ΄90. Λίγο καιρό αφότου ανέλαβε και εκεί την ύδρευση η γαλλική Suez, το νερό του Σίδνεϊ βρέθηκε µολυσµένο.

ΚΑΝΑ∆ΑΣ: «Απόρρητη πνευµατική ιδιοκτησία» το µολυσµένο νερό

Τουλάχιστον 7 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους αφού µολύνθηκαν από το βακτήριο E coli στο Walkerton, ύστερα από τη ιδιωτικοποίηση του ελέγχου ποιότητας του νερού. Η ιδιωτική εταιρεία χαρακτήρισε τα αποτελέσµατα των ελέγχων «απόρρητη πνευµατική ιδιοκτησία» και αρνήθηκε να τα κοινοποιήσει.

Παρίσι: Ανέλαβε ο δήµος, µείωσε τις τιµές, αύξησε τα έσοδα

Από το 1985 τη διαχείριση του συστήµατος ύδρευσης της γαλλικής πρωτεύουσας είχαν δύο ιδιωτικές εταιρείες (που πρωταγωνιστούν παγκοσµίως), η Veolia και η Suez. Ωστόσο το Νοέµβριο του 2008, το δηµοτικό συµβούλιο της γαλλικής πρωτεύουσας αποφάσισε να δηµιουργήσει τη δηµοτική εταιρεία Eau de Paris η οποία ανέλαβε από το 2010. Αυτή η πρωτοφανής «επανακρατικοποίηση», που αποφασίστηκε από το ∆ήµαρχο Μπετράν Ντελανοέ, απέφερε τελικά εντυπωσιακά αποτελέσµατα. Τα τιµολόγια νερού µειώθηκαν κατά 8% σε σχέση µε το 2009 και παρόλα αυτά, υπήρξε και εξοικονόµηση 35 εκ. ευρώ σ’ ένα χρόνο (µε τα µειωµένα τιµολόγια). Είναι µάλιστα χαρακτηριστικό ότι δεν είχε προηγηθεί κοινωνική αντίδραση, που πίεσε προς αυτή την κατεύθυνση. 

Την επανακρατικοποίηση του νερού την αποφάσισε ο ∆ήµαρχος του Παρισιού αποκλειστικά και µόνο µετά από ψύχραιµες αναλύσεις και έλεγχο στα οικονοµικά δεδοµένα. Ο άνθρωπος ερεύνησε και κατέληξε στο συµπέρασµα ότι αν το νερό ξαναπεράσει στον έλεγχο του ∆ήµου, θα είναι και καλύτερο και φθηνότερο. Τόσο απλό. Και τόσο δύσκολο να το καταλάβουν οι δικοί µας. Εκτός και αν δεν θέλουν να το καταλάβουν µε τίποτα και τους αρκεί µόνο να είναι συνεπείς… στις εντολές της τρόικας.

 το Χωνί

Τρόικα: Η Πορτογαλία «θα επιστρέψει στις αγορές» μετά το 2013 και δε θα χρειαστεί νέο πακέτο δανεισμού

Η ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ δεν θα χρειαστεί δεύτερο πακέτο βοήθειας από την ΕΕ, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, δήλωσε εκπρόσωπος του ΔΝΤ στη Λισαβόνα.

Οτέλο Σαράιβα ντε Καρβάλιο: "Μετάνοιωσα που έριξα την χούντα"

Οτέλο Σαράιβα ντε Καρβάλιο

Η ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ είναι μία χώρα, που σήμερα αντιμετωπίζει πάνω κάτω τα ίδια προβλήματα με την χώρα μας. Μία χώρα που έχει πέσει στα νύχια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, μία χώρα που αισθάνεται το φάσμα της ανεργίας να καλύπτει τον ουρανό της. Είναι επίσης μία χώρα, η οποία πέρασε από μία δικτατορία, στην "δημοκρατία", δίχως βέβαια μια εθνική τραγωδία όπως στην περίπτωση της χώρας μας.