Δημήτρης Καζάκης: «Ετοιμαστείτε για το μεγαλύτερο κούρεμα καταθέσεων και εισοδήματος που είδαμε ποτέ»

Δημήτρης Καζάκης: «Η έκρηξη «σορταρίσματος» προδικάζει κραχ στο πολύ άμεσο μέλλον. Ίσως πολύ νωρίτερα από το τέλος του έτους. Αυτό που πυροδοτεί τη φρενίτιδα του short selling είναι όταν συσσωρεύεται μεγάλο ύψος «κρυμμένων ζημιών» στα τραπεζικά και χρηματοπιστωτικά ενεργητικά...»

Δημήτρης Καζάκης*

ΑΔΥΝΑΤΩ να κατανοήσω γιατί ο απλός κόσμος δεν τρέχει να αδειάσει καταθετικούς λογαριασμούς και θυρίδες από τις τράπεζες. Τι περιμένει; Να χάσει τις λιγοστές αποταμιεύσεις του;  Να μην μπορεί να εισπράξει ούτε μισθό, ή σύνταξη, γιατί θα έχουν δεσμευτεί υπέρ των τραπεζών;

Πώς είναι δυνατόν να πιστεύει όλους αυτούς που βγαίνουν και τον διαβεβαιώνουν ότι δεν τρέχει τίποτε σοβαρό κι ότι οι τράπεζες – ειδικά σε μια από τις πιο χρεοκοπημένες χώρες του πλανήτη, την Ελλάδα – είναι ασφαλείς. Τις ίδιες εγγυήσεις δεν έδιναν και πριν οδηγηθεί η Ελλάδα στα μνημόνια;

Τα ίδια δεν διαβεβαίωναν οι ίδιοι και οι ομογάλακτοί τους τους αδελφούς Κυπρίους λίγο πριν το 2013 δημευθούν οι καταθέσεις τους προκειμένου να διασωθούν οι τράπεζες και το περιβόητο ευρώ; Ποιος προειδοποίησε έγκαιρα τους Κυπρίους τότε ότι αν δεν αποτραβηχτούν από τις τράπεζες θα χάσουν τα λεφτά τους; Κανείς, με εξαίρεση τον γράφοντα.

Γιατί λοιπόν τους πιστεύουμε; Επειδή το παπαγαλίζουν οι τηλεοράσεις; Διότι δήθεν είναι ειδικοί; Οι περισσότεροι από δαύτους δεν έχουν ιδέα περί τίνος πρόκειται, ενώ οι ελάχιστοι που γνωρίζουν, καθησυχάζουν το κοινό επίτηδες γιατί ξέρουν πολύ καλά αυτό που αναπόφευκτα έρχεται μέσα στους επόμενους μήνες.

Ο εφησυχασμός και οι διαβεβαιώσεις έχουν μεγάλη σημασία γι’ όλους αυτούς όχι μόνο για εύλογους πολιτικούς λόγους, αλλά και για να δώσουν την ευκαιρία στους μεγάλους κερδοσκόπους να επανατοποθετήσουν τα κεφάλαιά τους σε ασφαλή καταφύγια, πριν το κραχ και τους «γύπες» της χρηματαγοράς να ξεκοκαλίσουν τα κουφάρια των τραπεζών μεγάλης κεφαλαιοποίησης, πριν υπάρξει γενικευμένο bank run. Δηλαδή, πριν η αντίδραση του καταθέτη και του κατόχου επενδυτικών προϊόντων, οδηγήσει στο αναμενόμενο κραχ.

Για παράδειγμα, τα Hedge Funds τις δυο-τρεις τελευταίες εβδομάδες του Μαρτίου αποκόμισαν πάνω από 7 δις δολάρια σε κέρδη από «σορτάρισμα» των τραπεζικών μετοχών. Σύμφωνα με τους Financial Times (5/4/2023) «τα hedge funds πραγματοποίησαν κέρδη άνω των 7 δισεκατομμυρίων δολαρίων ποντάροντας εναντίον τραπεζικών μετοχών κατά τη διάρκεια της πρόσφατης κρίσης που συγκλόνισε τον κλάδο, τη μεγαλύτερη από την οικονομική κρίση του 2008.» Τονίζοντας επίσης ότι «ο Μάρτιος των short sellers ήταν ο μεγαλύτερος για τον τραπεζικό τομέα από το 2008».

Η έκρηξη «σορταρίσματος» προδικάζει κραχ στο πολύ άμεσο μέλλον. Ίσως πολύ νωρίτερα από το τέλος του έτους. Αυτό που πυροδοτεί τη φρενίτιδα του short selling είναι όταν συσσωρεύεται μεγάλο ύψος «κρυμμένων ζημιών» στα τραπεζικά και χρηματοπιστωτικά ενεργητικά.

Ενώ πριν το κραχ του 2008 η φρενίτιδα σορταρίσματος προκλήθηκε από τις «κρυμμένες ζημιές» σε παράγωγα (CDS & CDO) κυρίως subprime loans, τα οποία αναφέρονται σε συμφωνίες πίστωσης, ή δανείου για δανειολήπτες με φτωχό πιστωτικό ιστορικό, συνήθως υπό δυσμενείς συνθήκες, όπως υψηλά επιτόκια. Αυτή τη φορά η φρενίτιδα αφορά πρωτίστως σε super-prime loans, δηλαδή σε πιστώσεις και δάνεια – όπως επί παραδείγματι τα αμερικανικά ομόλογα, ή οι start-up υψηλής τεχνολογίας – που θεωρούνται ότι έχουν εξαιρετική πίστωση και ενέχουν τον μικρότερο κίνδυνο για δανειστές και πιστωτές.

Ο σχετικός πίνακας των Financial Times, που παραθέτουμε, είναι ενδεικτικός για το τι πυροδότησε την τρέχουσα τραπεζική κρίση. Η ουσιαστική απόσυρση επενδυτικών τίτλων (απούλητων και διακρατούμενων) από τις χρηματαγορές έφτασαν στο πρωτοφανές ρεκόρ των 600 δις δολαρίων.

Κι αυτό οφείλεται μεν και στην εκτίναξη των επιτοκίων λόγω πληθωρισμού, αλλά κυρίως στις επιβαλλόμενες κυρώσεις της Δύσης εναντίον της Ανατολής, οι οποίες ουσιαστικά αφαίρεσαν ένα μεγάλο μέρος της παγκόσμιας αγοράς χρήματος από τον άμεσο κερδοσκοπικό έλεγχο της χρηματιστικής αγοράς της Ουάσιγκτον.

Οι αιτίες βέβαια είναι πολύ βαθύτερες, όπως έχουμε αναλύσει επανειλημμένα αλλού. Η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται στο γεγονός ότι είναι αδύνατον η παγκόσμια παραγωγή να παρακολουθήσει την τρομακτική υπερσυσσώρευση χρηματικού και χρηματιστικού κεφαλαίου, που σήμερα υπερβαίνει πολύ περισσότερο το παγκόσμιο ΑΕΠ. Ακόμη και σε σύγκριση με το 2008.

Επομένως, η κατάρρευση των χρηματοπιστωτικών ενεργητικών είναι κάτι παραπάνω από βέβαιη. Ότι κι αν πράξουν προληπτικά οι κυβερνήσεις με διασώσεις τραπεζών, με όσο τσάμπα χρήμα κι αν ενισχύσουν μαζί με τις κεντρικές τράπεζες τα τραπεζικά και χρηματοπιστωτικά ενεργητικά. Το μόνο που θα καταφέρουν είναι να ενισχύσουν την όρεξη των «γυπών», δηλαδή των short sellers και να προσδώσουν μεγαλύτερη εκρηκτική ισχύ στο επερχόμενο κραχ. Έστω κι αν το αναβάλουν για λίγους μήνες.

Όποιοι λοιπόν καθησυχάζουν τους απλούς πολίτες ότι οι τράπεζες είναι ασφαλείς κι επομένως τα λεφτά και το βιός τους δεν κινδυνεύει, τότε δυο τινά μπορεί να συμβαίνουν. Είτε πρόκειται για κατ’ επάγγελμα ανόητους, όπως είναι όλοι αυτοί που εμφανίζονται ως ειδικοί περιφέροντας τίτλους χωρίς αντίκρισμα, είτε θέλουν σκόπιμα να αποκοιμίσουν τον κόσμο, προκειμένου οι «γύπες» να κάνουν ήσυχα τη δουλειά τους.

Κι ενώ κυρίως οι μεγαλομέτοχοι τραπεζών διεθνώς και της χώρας μας αγωνίζονται να διασώσουν όσα μπορούν επανεπενδύοντας κυρίως σε ξένα ομόλογα και κρυπτονομίσματα, πληρώνουν ένα πλήθος ειδικών για να καθησυχάζουν τον απλό κόσμο. Η El Pais π.χ. πρόσφατα (3/4/2023) παρατηρούσε ότι «ο μεγάλος νικητής μέχρι στιγμής φέτος είναι το bitcoin — όχι οι μετοχές, ο χρυσό, ή το πετρέλαιο. Τους πρώτους τρεις μήνες του 2023, έχει σημειώσει άλμα 70% σε αξία.»

Πρόκειται για μια εντυπωσιακή αύξηση που οφείλεται κυρίως σε επανατοποθετήσεις κεφαλαίων που φεύγουν μαζικά από τις τράπεζες. Και μάλιστα τις τράπεζες μεγάλης κεφαλαιοποίησης.

Ποιος λοιπόν είναι τόσο, μα τόσο ανόητος ώστε να πιστέψει τις διαβεβαιώσεις ότι ένας από τους μεγαλύτερους οφειλέτες διεθνώς, η Ελλάδα, με «συστημικές τράπεζες» κουφάρια, οι οποίες επιβιώνουν διαμέσου της τοκογλυφίας με τις ηλεκτρονικές συναλλαγές, αλλά και την κερδοσκοπία με το κρατικό χρέος, έχει εγγυημένες τις αποταμιεύσεις του;

Τα σχέδια bail in, δηλαδή δήμευσης των καταθέσεων, αποθεματικών και περικοπών των πολλών επενδυτικών τίτλων – όπως αμοιβαίων κεφαλαίων, ασφαλιστικών συμβολαίων, ομολόγων, κοκ – είναι ήδη έτοιμα. Βρίσκονται στο συρτάρι και περιμένουν να περάσουν οι εκλογές για να αναλάβει, πιθανόν, μια νέα «κυβέρνηση ειδικού σκοπού».

Μια κυβέρνηση δηλαδή σαν εκείνη του Παπαδήμου το 2012, προκειμένου να εφαρμοστεί ένα νέο ακόμη πιο δραστικό πρόγραμμα διάσωσης υπέρ των τραπεζών και των funds. Πολύ πιο άγριο από το περίφημο PSI. Χωρίς αυτή τη φορά την έστω εικονική μείωση της ονομαστικής αξίας του χρέους.

Στο συρτάρι βρίσκεται ήδη έτοιμο και το νέο ασφαλιστικό, που οι εκθέσεις της Κομισιόν απαιτούν για τους Έλληνες. Οι νέοι φόροι για τα πρωτογενή πλεονάσματα, οι νέες ιδιωτικοποιήσεις ειδικά του νερού, κοκ. Πρόκειται για απαιτήσεις πρώτα και κύρια της Κομισιόν, προκειμένου να συνεχιστεί η λεγόμενη διάσωση της Ελλάδας.

Είναι το προαποφασισμένο πρόγραμμα της επόμενης κυβέρνησης, ανεξαρτήτως κομματικής σύνθεσης. Εκτός κι αν συμβεί η έκπληξη, που τόσο τρέμουν. Εκτός κι αν βρεθούν στη Βουλή δυνάμεις σαν το ΕΠΑΜ και τη Συμμαχία Ανατροπής, που δεν θα επιτρέψουν να εφαρμοστεί ένα τέτοιο πρόγραμμα.

Οι εντολές έξωθεν και άνωθεν έχουν διεκπεραιωθεί. Τα μέσα μαζικής εξαπάτησης διεξάγουν ολόκληρη εκστρατεία εκατοντάδων εκατομμυρίων αποκοίμισης και αποπροσανατολισμού, προκειμένου ο κόσμος να μην αντιληφθεί τι του ετοιμάζουν για την επομένη. Τα κόμματα, τα οποία οι γνωστοί μας διαπλεκόμενοι δημοσκόποι θέλουν να βρίσκονται στην αυριανή βουλή έχουν πλήρως ευθυγραμμιστεί – έναντι αφειδών χορηγιών, δανείων και ποικίλων άλλων ανταλλαγμάτων για τις προεκλογικές τους ανάγκες.

Οι δε δελφίνοι διεκδικούν το σκήπτρο της εξουσίας για να προχωρήσουν από μόνοι τους αν το θελήσει ο «ξένος παράγοντας», στη χειρότερη προσαρμογή σε βάρος των απλών πολιτών από τότε που εισήχθησαν για πρώτη φορά τα μνημόνια. Γι’ αυτό και διαγκωνίζονται για το ποιος θα εξαπατήσει το εκλογικό σώμα με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο. «Στο κάτω-κάτω της γραφής δεν μπορεί να γίνει κι αλλιώς.» Έτσι δεν μας λέει τόσο η δεξιά, όσο και η επίσημη αριστερά;

πηγή: dimitriskazakis.blogspot.com

 (*) Ο Δημήτρης Καζάκης, είναι πολιτικός και οικονομολόγος-αναλυτής. Ιδρυτής και πρόεδρος του Ενιαίου Πατριωτικού Μετώπου – Ε.ΠΑ.Μ.

ΑΝΕΠΑΓΓΕΛΤΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ: Μια κακοήθης νεοπλασία που κατατρώει την κοινωνία!

«Μέσα σε όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα, διαμορφώνονται ολιγαρχικές δομές, και οι αποφασιστικές εξουσίες και αποφάσεις συγκεντρώνονται στα χέρια μικρών ηγετικών μειοψηφιών που ουσιαστικά καθίστανται ανεξέλεγκτες από το πλήθος των μελών και των οπαδών».

Robert Michels: Κοινωνιολογία των Πολιτικών Κομμάτων στη Σύγχρονη Δημοκρατία - Έρευνες γύρω από τις ολιγαρχικές τάσεις του ομαδικού βίου.

Κλεάνθης Γρίβας*

ΣTO κλασικό και αγέραστο έργο του Robert Michels, με τίτλο Κοινωνιολογία των Πολιτικών Κομμάτων στη Σύγχρονη Δημοκρατία και υπότιτλο Έρευνες γύρω από τις ολιγαρχικές τάσεις του ομαδικού βίου, θεμελιώθηκε η σύγχρονη πολιτική κοινωνιολογία (κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 1997 από τις εκδόσεις Γνώση, σε μτφ. Γιώργου Ανδρουλιδάκη, και θεώρηση Παναγιώτη Κονδύλη, μόνο… 87 χρόνια μετά την πρώτη γερμανική έκδοση του το 1910).

Σ’ αυτό αναλύεται ο λόγος για τον οποίο μέσα σε όλα ανεξαιρέτως στα κόμματα, διαμορφώνονται ολιγαρχικές δομές, και οι αποφασιστικές εξουσίες και αποφάσεις συγκεντρώνονται στα χέρια μικρών ηγετικών μειοψηφιών που ουσιαστικά καθίστανται ανεξέλεγκτες από το πλήθος των μελών και των οπαδών. Πράγμα που θέτει το θεμελιώδες ερώτημα: «πώς λειτουργούν τα κόμματα στο εσωτερικό τους και ποιες συνέπειες έχει η δική τους λειτουργία για τη γενική λειτουργία της δημοκρατίας».

Η εξέλιξη και η λειτουργία ΟΛΩΝ των πολιτικών κομμάτων διέπεται από τον Σιδερένιο Νόμο της Ολιγαρχίας, που δεν έπαψε ποτέ να ισχύει. Η γραφειοκρατικοποίηση, η ολιγαρχοποίηση και αυταρχοποίηση αποτελεί την αναπόδραστη μοίρα όλων των πολιτικών κομμάτων ανεξάρτητα από την ιδεολογική τους αμφίεση.

Στην πορεία από τον Μεσαίωνα στη Νεότερη Εποχή, θεωρήθηκε ότι η Εποχή της Πίστης των σκοτεινών χρόνων θα παραχωρούσε τη θέση της στην Εποχή της Λογικής ενός φωτεινού μέλλοντος. Αντ’ αυτού, διαπιστώθηκε ότι την Εποχή της Πίστης την διαδέχθηκε μια Εποχή εκλογικευμένης κοινωνιοπάθειας, η οποία εξακολουθεί να μας ταλανίζει έκτοτε.

Από τότε μέχρι σήμερα, η ανθρωπότητα γνώρισε δύο μόνο ρυθμίσεις της καπιταλιστικής εξουσίας που διέπει όλες τις κοινωνίες: τον ολοκληρωτισμό (δικτατορία και αυταρχισμό) και τη «φιλελεύθερη» ολιγαρχία (με τις διάφορες εκφάνσεις της αντιπροσωπευτικής δήθεν δημοκρατίας), και όλες οι επαναστάσεις, οι πολιτικές ανατροπές και τα κινήματα αλλαγής ακολούθησαν μια διαδικασία προσαρμογής στη μια ή την άλλη ρύθμιση.

Όπως σε κάθε επανάσταση ή αλλαγή, έτσι και στις μεγάλες αστικές επαναστάσεις στον τότε γνωστό οικονομικά πλούσιο κόσμο (Κάτω Χώρες 16ος αιώνας, Αγγλία 17ος αιώνας, Αμερική και Γαλλία 18ος αιώνας), υπάρχει πάντοτε μια μειοψηφική καθοδηγούσα και μια πλειοψηφική πραγματοποιούσα δύναμη και ο χαρακτήρας της νέας εξουσίας που προκύπτει από την επαναστατική ανατροπή καθορίζεται πάντοτε από την πρώτη.

Η μετατροπή της μειοψηφικής καθοδηγούσας αστικής τάξης σε τάξη εν εξουσία οδήγησε με τρόπο φυσικό και αναπόδραστο από την επανάσταση στον συντηρητισμό. Επιτομή αυτής της εξέλιξης αποτελεί ο αββάς Sieyes που το 1789, στην πραγματεία του Tι είναι η Tρίτη Tάξη;.

«Μόνο αυτοί που συμβάλλουν στην εγκαθίδρυση (και την ενδυνάμωση) της κρατικής εξουσίας, είναι σημαντικοί μέτοχοι της μεγάλης κοινωνικής επιχείρησης. Μόνο αυτοί είναι τα αληθινά μέλη του συνεταιρισμού».

Η προσωπική διαδρομή του αββά Sieyes είναι χαρακτηριστική της εξέλιξης όχι μόνο της Γαλλικής Επανάστασης αλλά όλων των επαναστάσεων εν γένει: Ξεκίνησε ως ένας από τους καθοδηγητές της επανάστασης, πρωτοστάτησε στην οργάνωση του πραξικοπήματος που έφερε τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη στην εξουσία (1799), και μετά το τέλος του Ναπολέοντα και την παλινόρθωση της βασιλείας στη Γαλλία, δήλωσε θρασύτατα «έχω επιζήσει!».

Κάθε νέο κυρίαρχο στρώμα τείνει αναγκαία να αγωνίζεται για την διασφάλιση της νεο-κατακτημένης εξουσίας του. Απ’ αυτή την διεργασία προέκυψε το πολιτικό μοντέλο της «φιλελεύθερης» ολιγαρχίας, στις δυο γνωστές εκδοχές του (τη «φιλελεύθερη» μοναρχική και τη «φιλελεύθερη» προεδρική ολιγαρχία), που οποίο διασφαλίζει τα συμφέροντα κάθε νέας κυρίαρχης τάξης, προφυλάσσοντας την από τις «επικίνδυνες τάξεις» μέσω της ενσωμάτωσής τους στη φενάκη της κοινοβουλευτικής διαδικασίας που αποτελεί κοινό χαρακτηριστικό και των δύο μορφών της «φιλελεύθερης» ολιγαρχίας (δίπλα στην οποία προστέθηκε κατά τον 20ο αιώνα, και ο ολοκληρωτισμός).

Μ’ αυτά τα δεδομένα, το ζητούμενο δεν είναι η ανατροπή της «φιλελεύθερης» ολιγαρχίας (που γίνεται πάντοτε προς όφελος των διαφόρων μορφών ολοκληρωτισμού), αλλά η αντικατάστασή του από ένα άλλο –ποιοτικά διαφορετικό– πολιτικό μοντέλο άμεσης δημοκρατίας που θα ενσωματώνει τα λίγα θετικά στοιχεία της «φιλελεύθερης» ολιγαρχίας (π.χ. τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη), απορρίπτοντας τα πλείστα όσα αρνητικά της.

Κι ακριβώς για αποφευχθεί αυτό, αναλαμβάνουν δράση οι ανεπάγγελτοι- επαγγελματίες πολιτικοί, θλιβεροί κλόουν στο μεγάλο τσίρκο της κοινοβουλευτικής δήθεν δημοκρατίας, επιτρέποντας στους ευπειθείς υπήκοους να παίζουν το ρόλο του πολίτη μία ημέρα κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια, μια «μεγαλόψυχη» παραχώρηση μέσω της οποία «οι έσχατοι ανεπάγγελτοι-επαγγελματίες πολιτικοί και γελωτοποιοί έσονται πρώτοι», διαγκωνιζόμενοι για μια καρέκλα εξουσίας και παχυλής αργομισθίας στο σύμπαν μιας -κατ’ ανάγκη- θεσμοποιημένης διαφθοράς.

Ανάμεσα σ’ αυτούς, κυριαρχούν οι παντός είδους ανίκανοι που προκύπτουν ως προϊόντα των «ευγενών» σωματικών υγρών των παρακοιμώμενων στο Βαθύ Κράτος της πολιτικής, της οικονομίας, της «δικαιοσύνης», των ενόπλων δυνάμεων, των υπηρεσιών ασφαλείας, της εκκλησίας (που δεν ταυτίζεται με την θρησκεία), των μέσων μαζικής εξαπάτησης, κλπ.

Στην παρούσα στιγμή, οι υπήκοοι που υποδύονται τους «πολίτες» μια μέρα κάθε 4 ή 5 χρόνια κατά το θέατρο των εκλογών, καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα

α) στην «κουλτούρα» του παιδοβιασμού, της «αριστείας», της διαφθοράς, των υποκλοπών, της ιδιωτικοποίησης των μέσων κοινής ωφέλειας - μετατρέποντάς τα σε μέσα μαζικής δολοφονίας (όπως στις πρόσφατες μαζικές εκτελέσεις 57 αθώων υπάρξεων στο σκοπευτήριο των Τεμπών), της καταναγκαστικής επιβολής των θανατηφόρων «εμβολίων»-COVID και των καταστροφικών μέτρων – με τα οποία συντελέστηκε το μεγαλύτερο έγκλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας, και 

β) στην «κουλτούρα» της κωλοτούμπας των μνημονίων και του εκβιαστικού εμβολιασμού με τα ανθρωποκτόνα «εμβόλια»-Frankenstein, και πλείστων άλλων.

Το 1853, ο Καρλ Μαρξ σκιαγράφησε με εκπληκτική ακρίβεια το πορτραίτο κάθε ανεπάγγελτου επαγγελματία πολιτικού–ειδικού του τίποτα, που ισχύει στο διηνεκές, ζωγραφίζοντας την προσωπογραφία του λόρδου Πάλμερστον (1784-1865) που διατέλεσε πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου (1859–1865). Γράφει ο Καρλ Μαρξ στο Για τον Πάλμερστον, στις 22/10/1853:

«Αυτός που υποκύπτει σε κάθε ξένη επίδραση, ενώ της αντιστέκεται με τα λόγια... Καταφέρνει να συνδυάζει τη δημοκρατική φρασεολογία με τις ολιγαρχικές ιδέες... Έχει την ειδικότητα να φαίνεται πως επιτίθεται όταν υποχωρεί, και πως υπερασπίζεται αυτούς που προδίδει. Ξέρει να χειρίζεται δεξιοτεχνικά έναν επιφανειακό αντίπαλο και να σπρώχνει σε απελπισία έναν υποτιθέμενο σύμμαχο. Ξέρει να παίρνει στην αποφασιστική στιγμή το μέρος του δυνατού απέναντι στον πιo αδύνατο, και να το βάζει στα πόδια αλαλάζοντας όλο θάρρος και στόμφο... Και μέχρι σήμερα, η φιλία του υπήρξε πάντοτε το προμήνυμα σίγουρης καταστροφής...»

Οι ανεπάγγελτοι, ανεπαρκείς και ατάλαντοι επαγγελματίες πολιτικοί είναι -παντού και πάντοτε- θλιβεροί γελωτοποιοί, φορείς μιας τουρκο-μπαρόκ «κουλτούρας» αποδεικνύοντας ότι ενώ στο Ancient Regime κάθε «σοβαρός» άρχοντας είχε στην Αυλή του έναν τουλάχιστον γελωτοποιό, στα καθεστώτα του σύγχρονου Μεσαίωνα κάθε «σοβαρός» αρχηγός-αφέντης διαθέτει ως Αυλή του ένα πλήθος από ανεπάγγελτους-επαγγελματίες πολιτικούς-γελωτοποιούς χαμηλότερης κλίμακας.

Οι ανεπάγγελτοι υποψήφιοι επαγγελματίες πολιτικοί είθισται να εκκολάπτονται συμμετέχοντας σε διάφορα κομματικά σχήματα (νεολαιίστικα, μαθητικά και φοιτητικά, εν σειρά), σε διάφορες «καρέκλες» (πρόεδρος, αντιπρόεδρος, γραμματέας, σύμβουλος, κ.α.), προετοιμαζόμενοι για τις μελλοντικές διαδρομές τους στους δαιδαλώδεις διαδρόμους της εξουσίας. Και, τελικά, εκπληρώνουν το όνειρό τους όταν γίνουν «επαγγελματίες πολιτικοί». Κι επειδή πρόκειται, για ένα επάγγελμα που δεν παράγει τίποτα (!), όλοι τους αποφεύγουν να το δηλώνουν ως επάγγελμά τους.

Οι κανονικοί άνθρωποι, δίπλα από το ονοματεπώνυμό τους αναγράφουν το επάγγελμά τους: εργάτης, αγρότης, μηχανικός, δικηγόρος, γιατρός, κ.λπ. Οι επαγγελματίες πολιτικοί, δίπλα από το ονοματεπώνυμό τους δεν αναγράφουν ποτέ το επάγγελμά τους: πολίτικός. Γράφουν οτιδήποτε άλλο πλην αυτού. Aκόμη κι αν κατείχαν κάποιο επάγγελμα για ένα φεγγάρι, ή δεν το άσκησαν ποτέ ή το άσκησαν επ’ ολίγον πριν «προβιβαστούν» σε επαγγελματίες πολιτικούς.

Πίσω απ’ αυτή την λαθροχειρία μάλλον υποκρύπτεται η ντροπή γι’ αυτό που πραγματικά είναι ή κάνουν. Ο όρος «επαγγελματίας πολιτικός» έχει μόνο αρνητικές συνδηλώσεις και μια αυτές είναι το «ειδικοί του τίποτα». Γι’ αυτό και έχουν ανάγκη από ένα ψευδεπίγραφο φύλλο συκής ώστε να μετριάζεται η τραγικότητα της κατάστασης τους. Συνεπώς, είναι δικαιολογημένη η διαρκής καχυποψία απέναντι σ’ αυτά τα περίεργα όντα που είναι συνεχώς διχασμένα ανάμεσα στο «άλλο είμαι και άλλο νομίζω ότι είμαι» και στο «άλλα λέω και άλλα κάνω».

Όπως είναι γνωστό «όταν το δάκτυλο δείχνει το φεγγάρι, ο βλάκας κοιτάζει το... δάκτυλο». Αλλά όταν το δάκτυλο ανήκει στο χέρι του Αρτούρο Ούι κάθε κομματικής συμμορίας, δείχνει τις καρέκλες της εξουσίας στους αυλοκόλακες-υποτελείς του, ο βλάκας εξακολουθεί να ατενίζει το δάκτυλο, ο καιροσκόπος επικεντρώνει τη σωληνοειδή του όραση στα προνόμια από την κατοχή της καρέκλας, και ο εθελότυφλος συνεχίζει να μη βλέπει τίποτε. Και τότε, σημαίνει η ώρα του γελωτοποιού…

Οι ανεπάγγελτοι-επαγγελματίες πολιτικοί, αυτοί οι παράδοξοι ειδικοί του Τίποτα που επιμένουν να επιβιώνουν παρασιτικά ακόμη και σε εποχές «υψηλής ειδίκευσης», έχουν ως κύριο όπλο τους μια διανοητική εμβέλεια και ένα δείκτη νοημοσύνης που τους στερεί –μεταξύ άλλων και– από τη στοιχειώδη αυτοπροστασία που παρέχει σε κάθε άνθρωπο η αίσθηση του γελοίου.

Και στην προσπάθειά τους να αντισταθμίσουν την φοβία που τους διακατέχει από το ενδεχόμενο της απώλειας της διαχείρισης ασήμαντων υποτομέων της εξουσίας (μικροκομματικής, κυβερνητικής ή πολιτειακής), ενεργοποιούν το εργαλείο της μαζικής εξαπάτησης, στηριγμένοι στη δική τους μικρή Αυλή που αποτελείται από πλείστα όσα προσωπικά ανύπαρκτα και ετερόφωτα σαπρόφυτα (από «γιές-μαν» και «γιές-γούμαν») τα οποία –από κοινωνικο-πολιτική και ψυχοσεξουαλική άποψη– είναι καθηλωμένα στη βρεφική φάση της «εξέλιξής» τους.

Το κατάντημα όλων των ανεπάγγελτων-επαγγελματιών διαχειριστών της εξουσίας είναι θλιβερό. Αλλά, οι άμεσες, αλλά κυρίως οι μακροπρόθεσμες συνέπειες της εισβολής και κυριαρχίας τους στο δημόσιο βίο είναι καταστροφικές.

Ο πολιτικός κανιβαλισμός και η ακόρεστη πείνα για προνόμια, που αποτελεί λόγο για την κατάκτηση και τη διαχείριση της εξουσίας επί δύο αιώνες στα καθ’ ημάς, με στόχο τη μεθοδευμένη, μαζική και συστηματική υπεξαίρεση και διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, καθιστούν όλο και περισσότερο σκοτεινό και δυσοίωνο το παρόν και το μέλλον της δύσμοιρης ελληνικής κοινωνίας.

Γιατί κάποτε οι οικονομικές τρύπες και τα «ελλείμματα» της κλεπτοκρατικής τους δραστηριότητας μπορεί να καλυφθούν (όχι φυσικά από εκείνους που τα δημιούργησαν, μετασχηματίζοντας τη λεηλασία της δημόσιας περιουσίας και του δημόσιου χρήματος –μέσω της θεσμοποιημένης μίζας– σε απόρρητους ιδιωτικούς τραπεζικούς λογαριασμούς). Εκείνο που δεν πρόκειται να ξεπεραστεί είναι η πλήρης ανατροπή των πολιτικών, ηθικών και ψυχοδιανοητικών δομών που συνεπάγεται η πολύχρονη συστηματική καταστρατήγηση και διαστροφή της σκέψης και της γλώσσας ενός λαού.

Η κάθε πληβεία «αλήτ» που διαχειρίζεται την εξουσία (ακολουθώντας τον ιστορικά δοκιμασμένο δρόμο όλων των διαχειριστών της εξουσίας), διαστρέφει το περιεχόμενο των εννοιών και βιάζει ανενδοίαστα τις λέξεις, για να εκφράζει μια πραγματικότητα που υπάρχει μόνο στο χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, την ανορθόλογη διάνοια, την ανύπαρκτη ηθική και την ασταθή κοινωνική της υπόσταση.

Όπως είναι γνωστό, η μεθοδική καταστροφή της γλώσσας συμβάλλει στην αλλοίωση των ψυχοδιανοητικών μας δομών, πράγμα που διευκολύνει την κυριαρχία των γελωτοποιών της εξουσίας και την αποτροπή της αναγωγής των υπηκόων σε πολίτες.

Αν η έννοια του πολίτη νοηματοδοτείται από την επιθυμία και τη δυνατότητά του να έχει καίριο λόγο στις αποφάσεις που τον αφορούν και να αντιδρά στην αυθαιρεσία της εξουσίας (σ' αντίθεση με τον υπήκοο που δεν διανοείται και δεν επιθυμεί να αντιδράσει σ' αυτή), τότε οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι σ' ολόκληρη την περίοδο της καθ’ ημάς δικομματικής κλεπτοκρατίας από την δολοφονία του Καποδίστρια μέχρι σήμερα:

Δεν είμαστε παρά θλιβεροί υπήκοοι, όσο ανεχόμαστε τους όποιους νεο-βάρβαρους διαχειριστές της εξουσίας να κακοποιούν τη γλώσσα μας, να εμπορεύονται τα οράματά μας, να εμπαίζουν τις ελπίδες και τις αγωνίες μας, να κάνουν πολιτικά πραξικοπήματα (από τα πολύχρωμα ψηφοδέλτια μέχρι τις οβιδιακές μεταμορφώσεις των δημοψηφισματικών «όχι» σε «ναι»), να μας εξαπατούν διαρκώς («διώχνοντας» τις βάσεις κρατώντας τες και καταγγέλλοντας τα «μνημόνια», αποδεχόμενοι άλλα επαχθέστερα), να κάνουν «μπίζνες» αδειάζοντας τα δημόσια ταμεία και αυξάνοντας τον δικό τους αθέμιτο πλούτο και, συχνά, μας δολοφονούν (όπως με τις πρόσφατες εκτελέσεις στο σκοπευτήριο των Τεμπών).

Και δεν θα γίνουμε πολίτες αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι η άμυνα απέναντι σ’ αυτή την ιδιόμορφη και απεχθή ομάδα των ανεπάγγελτων-επαγγελματιών πολιτικών απαιτεί την διαρκή αντίσταση σε κάθε παραβίαση των ορίων και των κανόνων του κοινωνικο-πολιτικού παιχνιδιού από τους γελωτοποιούς που διαχειρίζονται κάθε φορά την εξουσία.

Επί δύο αιώνες, αδιαφορώντας για το δικαίωμά μας σε μια πολιτική αρχών, σταδιακά, μεταλλαχθήκαμε σε υπήκοους, παραδίνοντας αδιαμαρτύρητα τη διαχείριση της τύχης μας σε έναν εσμό επαγγελματιών πολιτικών χωρίς αρχές, σε μια (ημι)ντόπια διαχειριστική Κόζα Νόστρα που ενδιαφέρεται μόνο για τη διαιώνιση της επικυριαρχίας της στην ελληνική κοινωνία.

Αρνούμενοι να αναλάβουμε την ευθύνη της ύπαρξής μας εμείς οι ίδιοι, θεοποιούμε τον κάθε τυχάρπαστο γελωτοποιό-«σωτήρα», όντες πάντοτε επιλήσμονες της προειδοποίησης του Samuel Johnson ότι «πίσω από κάθε σωτήρα βαδίζει ένας δήμιος».

«Μετά τη θεοποίηση του Στάλιν, η βραδινή προσευχή κατέστη περιττή», σάρκαζε ο Bertolt Brecht. Μετά τη θεσμοποίηση της ξύλινης εξουσιαστικής και κομματικής γλώσσας των γελωτοποιών της εξουσίας, ο πολιτικός λόγος κατέστη περιττός και αντικαταστάθηκε από το παραπολιτικό και το λάιφ-στάιλ κουτσομπολιό περί παντός του ασήμαντου. Όμως, μια κοινωνία χωρίς γνήσιο πολιτικό λόγο είναι ένα άθυρμα ανιστορικών ανθρωποειδών που στερούνται οποιασδήποτε προοπτικής. Κι αυτή ακριβώς είναι η τωρινή μας κατάσταση στο λαβύρινθο της οποίας σέρνουμε τα βήματά μας, χωρίς καμιά αίσθηση ή δυνατότητα προσανατολισμού.

Ο κοινωνικός και πολιτικός ορίζοντας μας είναι σκοτεινός, «το μέλλον (μας) έχει πολλή ξηρασία». Και δυστυχώς, δεν φροντίσαμε εγκαίρως για αποθέματα νερού. Συνεπώς, μια πολύμορφη δίψα αποτελεί το κυριότερο χαρακτηριστικό του παρόντος και του μέλλοντός μας.

Αφήνοντας πίσω του «παλιοσίδερα και το υπόκωφο κοροϊδευτικό γέλιο των γενεών» (Τ. Μπορόφσκι), ο εσμός των ιδιόμορφων «θιάσων ποικιλιών» των επαγγελματιών πολιτικών που διαγκωνίζονται για τη συμμετοχή τους στη διαχείριση της εξουσίας από την δολοφονία του Καποδίστρια μέχρι σήμερα, οργανώνεται, ενισχύεται και «ανανεώνεται» με πυρήνα του δύο κλεπτοκρατικές παρατάξεις που εναλλάσσονται στη διαχείριση της εξουσίας, αλλάζοντας απλώς ονόματα.

Πρόκειται για ένα θλιβερό μπουλούκι ατάλαντων σαπρόφυτων που κοινό τους στοιχείο είναι ότι ανεβάζουν στη «δημόσια» σκηνή την Γκόλφω αυταπατώμενοι ότι ερμηνεύουν τον «Προμηθέα Δεσμώτη». Ένας θίασος που, σε κρίσιμες στιγμές, αρχίζει να συνειδητοποιεί πανικόβλητος ότι ποτέ δεν υπαγόταν στην αρμοδιότητα της πολιτικής κριτικής. Γιατί ήταν εξαρχής και παραμένει ένα μπουλούκι αξιολύπητων γελωτοποιών, για καθένα από τους οποίους ισχύει το:

«Είναι πολύ αργά να σώσεις το κεφάλι σου, όμως υπάρχει ακόμα καιρός για να εξευτελιστείς, για να καταντήσεις να πιστεύεις στα μάγια και στο διάβολο, για να πιστεύεις τα πάντα και να συναινείς. Ακόμα και τούτη τη στερνή ώρα». (Jan Kott, Σαίξπηρ ο σύγχρονός μας)

Ο Μαρκ Τουαίν έγραφε το 1879: «O Όμηρος στη δεύτερη ωδή της Ιλιάδας λέει με άμετρο ενθουσιασμό: ‘Χάρισέ μου αυνανισμό ή δώσε μου το θάνατο’...». Περίπου 200 χρόνια αργότερα, οι ανεπάγγελτοι επαγγελματίες πολιτικοί, με τις «θεσμικές» (!!!) παρεμβάσεις τους (άλλοτε γελοίες και άλλοτε τρομοκρατικές), επιμένουν αστόχαστα να μετασχηματίζουν αυτή την «ειδική» ατομική απόλαυσή τους σε δημόσιο πρόβλημα, στερώντας την κοινωνία από το οξυγόνο της ελευθερίας...

Η Αυλή των Θαυμάτων κάθε κομματικού δεσπότη

Η «αυλή» κάθε αρχηγού είναι σαφώς διαρθρωμένη από την άποψη της κατανομής των ρόλων:

1) Στον πυρήνα της Αυλής κάθε «Ηγέτη» συνωστίζονται οι καθαυτό αυλόδουλοι (κομματικοί «ευπατρίδες» ή, άλλως, παρακοιμώμενοι), που μάταια προσπαθούν να μετριάσουν το άγχος που απορρέει από την αδυναμία τους να υπάρχουν ως πολιτικά αυτοδύναμες οντότητες, με το να εμφανίζονται ως «βασιλικότεροι του βασιλέως» τους.

Η εν γένει εξωτερική εμφάνιση, το λεξιλόγιο, η στάση, η συμπεριφορά και, κυρίως, η ψυχολογία τους που καθορίζεται από την απολύτως ανισότιμη σχέση τους με τον αρχηγό τους, τους καταδικάζει να αναπαράγουν μια καρικατούρα του «αρχηγού» τους στο μικροπεδίο που διαχειρίζονται αποκλειστικά και μόνο ελέω του «αρχηγού». Μια καρικατούρα που προκαλεί οίκτο και θυμηδία, επιβεβαιώνοντας το αληθές του λόγου για τη σχέση αντίγραφου και πρωτότυπου, η οποία μετατρέπει την τραγωδία σε κωμωδία: Κανένας δεν μπορεί να παίξει το ρόλο του Χίτλερ, του Μουσολίνι ή του Στάλιν στη θέση του Χίτλερ, του Μουσολίνι ή του Στάλιν, χωρίς να γελοιοποιηθεί. Γιατί, «η τραγωδία είναι το θέατρο του παπά, και το γκροτέσκο είναι το θέατρο του παλιάτσου». (Jan Kott)

Υποκείμενα μιας έντονης εσωτερικής σύγκρουσης ανάμεσα σ' αυτό που είναι και σ αυτό που θα ήθελαν να είναι, αδυνατούν να αποφύγουν την αποκάλυψη του παυλοφιανού πυρήνα της πολιτικής συμπεριφοράς τους, κάθε φορά που εκπέμπεται το σήμα «Αρχηγός». Στις παρεμβάσεις τους υπάρχει μόνο η έκδηλη αγωνία να προστατευθεί ο «αρχηγός» με κάθε τρόπο και, μέσω αυτού, να προστατευτούν οι ίδιοι.

Η αντίδρασή τους είναι εξόχως αποκαλυπτική τόσο για τους ίδιους ως πολιτικά όντα, όσο και για την κομματική χαβούζα στην οποία εκκολάφθηκαν και την οποία διακονούν με το αζημίωτο.

Οι δουλοπρεπείς «αυλικοί», ως φορείς ενός ιδιόμορφου πολιτικού ναρκισσισμού, που διαμεσολαβείται από το είδωλο του «δεσπότη», εξαναγκάζονται να υιοθετούν συνεχώς μια υστερικόμορφη συμπεριφορά, που αντιστοιχεί στις μεταβαλλόμενες επιθυμίες του αφέντη τους. Έτσι, υιοθετούν και εφαρμόζουν την πρώτη αρχή της δημαγωγίας: Να λες τα πάντα, χωρίς να λες τίποτα. Να υπόσχεσαι τα πάντα, χωρίς να σέβεσαι καμμιά από τις υποσχέσεις σου.

2) Στον πρώτο ομόκεντρο κύκλο γύρω από τον πυρήνα της «αυλής» του αρχηγού, συνωστίζονται οι θλιβερές φιγούρες των «επώνυμων» υποβολέων που σιγοντάρουν τα προαναφερθέντα στελέχη της κεντρική «αυλής», ελπίζοντας σε κάποια αναδιανομή των ρόλων από τον «αρχηγό». Βασικό χαρακτηριστικό τους το «άλμα» από το «επαναστατικό» ταγάρι στην πιο «κυριλέ» τσάντα Λουί Βιτόν.

3) Στον δεύτερο ομόκεντρο κύκλο παρατάσσονται οι «υποστηρικτικές δυνάμεις». Τα πλέον απωθητικά δείγματα του χυδαιότερου μικροαστισμού, ως αναγκαίοι κομπάρσοι στους οποίους ανατέθηκε περιστασιακά και από «σπόντα» ο ρόλος του «εθνοπατέρα» ή της «εθνομητέρας», χάρη στην εύνοια του «αρχηγού», κάποιων μηχανισμών, και ορισμένων σχέσεων ή καταστάσεων: Αμήχανοι και άβουλοι, εξαντλούν το λόγο της πολιτικής ύπαρξής τους με παγωμένα χαμόγελα, άτοπες γκριμάτσες, ημιτελείς χειρονομίες και ατέλειωτες ανούσιες συζητήσεις με τους ομοίους τους. Κλακαδόροι-βουλευτές (ή βολευτές, κατά τον Κων/νο Καραμανλή) σε περίοδο μαθητείας στην «ενδεδειγμένη» κοινοβουλευτική συμπεριφορά.

Η αποτίμηση της γενικής εικόνας της κοινοβουλευτικής εμπροσθοφυλακής του κομματισμού, είναι απογοητευτική:

Η αισθητική της εξωτερικής τους εμφάνισης, η στάση του σώματός τους στα έδρανα, η σπασμωδικότητα των κινήσεων και η ανατριχιαστική εκφορά του λόγου τους (και κυρίως του άναρθρου, στον οποίο αριστεύουν) που υποτίθεται ότι πρέπει να υποτάσσεται στους κανόνες και να ανταποκρίνεται στα σχήματα της ελληνικής γλώσσας, αποπνέουν μια απωθητική χυδαιότητα που παραπέμπει ευθέως στις σελίδες του Ευγένιου Σύη. Συμπυκνωμένη έκφραση ενός «ήθους» και μιας «κουλτούρας» που προσπαθεί απεγνωσμένα να ξεπεράσει τους αντικειμενικούς περιορισμούς αυτού που είναι και να προβληθεί ως κάτι που δεν είναι.

Δεν έχει σημασία εάν είναι κακοί ηθοποιοί. Γιατί, σε ό,τι αφορά τη συμπεριφορά τους, αντικειμενική είναι μόνο η διαπίστωση της καθολικής επικυριαρχίας των υποφλοιωδών κέντρων του εγκεφάλου τους. Είναι ανίκανοι για όποιο παραγωγικό κοινοβουλευτικό (ή όποιο άλλο) έργο, και νομίζουν ότι αυτό αντισταθμίζεται με βίαιες εκτινάξεις, σπασμούς των μιμικών μυών, αποκρουστικές γκριμάτσες και άναρθρες κραυγές. Είναι ο ερπετόμορφος εγκέφαλος που παίρνει την εκδίκησή του από τον φλοιό.

«Αγωνίσου ή φύγε». Κάθε ζώο αντιμέτωπο με μια απειλή, είναι αναγκασμένο να διαλέξει ανάμεσα στη μάχη και τη φυγή, όπως αποφαίνεται η ηθολογία συνεπικουρούμενη από τη νευροφυσιολογία.

Όμως στα σύγχρονα «κοινοβούλια», οι ελέω του «αρχηγού» ανεπάγγελτοι επαγγελματίες πολιτικοί δεν διαθέτουν την πολυτέλεια της επιλογής, δεδομένου ότι η φυγή είναι αποκλεισμένη από την ανυπαρξία κάθε επαγγελματικής δεξιότητας ή τη μεγαλομανία τους. Είναι, συνεπώς, υποχρεωμένοι να μαχηθούν. Υπέρ του αφέντη τους και, συγχρόνως, υπέρ του εαυτού τους. Με κάθε μέσο.

Τουλάχιστον δύο αιώνες συνενοχής με την προσωπολατρία, τον αυταρχισμό, την αυθαιρεσία και τα σκάνδαλα, διαμόρφωσαν ολόγυρά τους τον βούρκο που τώρα τους καταπίνει. Και δεν μπορούν να σωθούν, αδράχνοντας τα μαλλιά τους... Είναι λοιπόν αυτονόητος λοιπόν ο καταστροφικός χαρακτήρας των αντιδράσεών τους στην απελπισμένη προσπάθειά τους να επιβιώσουν.

Σ' αυτή την τραγική κατάσταση που διαμορφώνουν οι ευπειθείς υπηρέτες κάθε Μεγάλου Αδερφού, συνειδητοποιούν ότι δεν υπάρχει καμμιά απόσταση ασφαλείας ανάμεσα στην απόφανση «το κράτος είμαι εγώ» και στην απελπισμένη ιαχή «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων».

Γιατί την ώρα της κρίσης, στο εξουσιοφρενικό σύμπαν δεν υπάρχουν φίλοι, υπάρχουν μόνον αλλόφυλοι... Αυτός είναι ο πρώτος και έσχατος «ηθικός» κανόνας της «αλλαγής», που προαναγγέλλει τον πανικό του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» όταν έρχεται η ώρα της κρίσης.

Αφήνοντας πίσω του «παλιοσίδερα και το υπόκωφο κοροϊδευτικό γέλιο των γενεών» (Τ. Μπορόφσκι), αυτοί οι ιδιόμορφοι θίασοι ποικιλιών (οι οποίοι ενισχύθηκαν και με ένα κομματικό σχηματισμό που επί δεκαετίες φυτοζωούσε στο όριο του 3% για να εξασφαλίσει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση), παίζουν τη «Γκόλφω» πιστεύοντας και διακηρύσσοντας ότι ερμηνεύουν τον «Προμηθέα Δεσμώτη», χωρίς να συνειδητοποιούν ότι ποτέ δεν υπάγονται στην αρμοδιότητα της πολιτικής κριτικής. Γιατί ήταν, είναι και θα είναι αντικείμενο της πολιτικής σάτιρας και της ψυχιατρικής. Δηλαδή, καθ’ οδόν προς «το μαυσωλείο ή το ψυχιατρείο» (Οκτάβιο Παζ).

Και στην προσπάθειά τους να αντισταθμίσουν την μόνιμη φοβία που τους διακατέχει για το ενδεχόμενο της απώλειας της διαχείρισης εξουσίας, απωθούν πεισματικά το αναντίρρητο γεγονός της «πολιτικής» τους προσωρινότητας, και ταυτίζουν την πεπερασμένη ύπαρξή τους με τους θεσμούς.

Έτσι, κάθε φορά που βάλλονται οι ίδιοι για τη διανοητική ή ηθική ανεπάρκειά τους, αντιδρούν κραυγάζοντας υστερικά ότι «θίγονται οι θεσμοί», λησμονώντας ότι η διαδικασία θέσμισης της κοινωνίας δεν τους περιλαμβάνει... «αυτοπροσώπως».

Κάθε ανθρώπινη κοινωνία αποτελεί μία «σύνθεση θεσμών» (πολλών κατασταλτικών και ελάχιστων μη-κατασταλτικών) που αναπτύσσονται ως γενικές διευθετήσεις στα διάφορα πεδία των ποικίλων ανθρώπινων αναγκών, με λειτουργικό τους στόχο την εξυπηρέτηση (ή, συνήθως, την καταπίεση) αυτών των αναγκών. Η ηθική, το δίκαιο, οι διάφορες τυπικές οργανώσεις (σχολείο, στρατός, συνδικάτο, κόμμα, εκκλησία, κ.λπ.), όλες οι γενικές διευθετήσεις (οικονομία, πολιτικό σύστημα, εκπαίδευση, υγεία, κ.λπ.) και οι διάφοροι τρόποι γνώσης, συνιστούν θεσμούς.

Μ’ άλλα λόγια, οι θεσμοί είναι κανονιστικά πρότυπα: «Εμπεριέχουν κανόνες που ρυθμίζουν τη συμπεριφορά του υποκειμένου και τις σχέσεις του με τους άλλους, στο χώρο και στο χρόνο. Αυτό σημαίνει πως είναι μηχανισμοί παραγωγής, κατανομής και άσκησης της εξουσίας». (Δ. Τσαούσης: Η Κοινωνία του Ανθρώπου, Αθήνα, Gutenberg, 1987, s. 471-473).

Συνεπώς, ως γενικές διευθετήσεις, οι θεσμοί δεν περιλαμβάνουν τους υπαλλήλους τους... «αυτοπροσώπως». Γιατί βέβαια, εάν «θεσμό» αποτελούσαν τα σαπρόφυτα των προσωπικά ανύπαρκτων και ετερόφωτων «γιές-μαν» και «γιές-γούμαν» της «αυλής» των εκάστοτε αρχηγίσκων («γιές-μαν» και «γιές-γούμαν» που από κοινωνικο-πολιτική και ψυχοσεξουαλική άποψη είναι καθηλωμένοι στη βρεφική φάση της «εξέλιξής» τους), καμιά κοινωνία δεν θα μπορούσε να υφίσταται ως τέτοια για πολύ...

Οι ουσιαστικές διαχωριστικές γραμμές δεν είναι αυτές που ορίζονται καιροσκοπικά από τις κομματικές «αυλές». Οι διαχωριστικές γραμμές και τα ανυπέρβλητα τείχη, δεν εδράζονται σε κάποιες επιφανειακές και διαρκώς μεταβαλλόμενες πολιτικές αλλά σε βαθύτερες κοινωνικές, πολιτιστικές, ψυχικές και βιολογικές διαφορές.

Τα αγεφύρωτα χάσματα δεν χωρίζουν το «φως από το σκοτάδι», ή την δήθεν «πρόοδο από τη συντήρηση», όπως θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε τα κομματικά μορφώματα. Χωρίζουν τη συγκρατημένη ευπρεπή συμπεριφορά που υπόκειται σε κανόνες από την ανεπεξέργαστη παρορμητική λεκτική και κινητική επιθετικότητα που δεν υπόκειται σε κανένα κανόνα, αναδεικνύοντας την πλήρη διάσταση ανάμεσα σε γνήσιες νεοεγκεφαλικές και αρχαιοεγκεφαλικές συμπεριφορές, η οποία είναι μάλλον αδύνατο να διευθετηθεί.

• Από τη μια μεριά, μια συμπεριφορά που έλκει την καταγωγή της από τα αρχέγονα τμήματα του ανθρώπινου εγκέφαλου, η οποία ακριβώς επειδή αδυνατεί να υπάρχει χωρίς να εξαργυρώνει διαρκώς τις μετοχές της (ψευδαισθήσεις, φαντασιώσεις, παρορμήσεις) στο χρηματιστήριο της εξουσιοφρένειας, είναι αναγκασμένη να τις προβάλει πάνω σ ολόκληρο το κοινωνικό σώμα.


• Και από την άλλη, μια συμπεριφορά που καθορίζεται από τις απεγνωσμένες προσπάθειες του εγκεφαλικού φλοιού να θέσει κάτω από ένα στοιχειώδη έλεγχο την τυφλή εξέγερση των υποφλοιωδών κέντρων του εγκεφάλου και να επιτρέψει την ανάδειξη του έλλογου στοιχείου της ανθρώπινης ύπαρξης.


• Από τη μια μεριά, ως ζητούμενο η ευπρέπεια, το ήθος, το ύφος κι ένας σαφής, δομημένος, μεστός, περιεκτικός και τεκμηριωμένος πολιτικός λόγος, που τείνει να εκλείψει.


• Και από την άλλη, η συνθηματολογία, η χυδαιότητα, η απρέπεια, το ανύπαρκτο ήθος, το αναιδές ύφος και κυρίως οι σχεδόν άναρθρες κραυγές και οι εκρήξεις με τις οποίες εκφράζονται «πολιτικά» οι (όποιας παράταξης) «ταύροι εν υαλοπωλείω ή εν κοινοβουλίω» οι οποίοι υποδύονται τους... εθνοπατέρες ή τις εθνομητέρες, στην υπηρεσία ενός δήθεν κοινοβουλευτισμού που βρίσκεται σε μόνιμη έκπτωση.

Ανάμεσά τους υπάρχει ένα συμπεριφορικό χάσμα με σαφείς πολιτικές, πολιτιστικές, κοινωνικές αλλά και βιολογικές παραμέτρους, που λόγω της φύσης τους, είναι μάλλον αδύνατο να ξεπεραστούν. Εξ΄ου και η δυσοίωνη για κάθε κοινωνία διαπίστωση ότι αυτού του είδους τα χάσματα «δεν μπορούν να καλυφθούν με άνθη».

Η κοινωνία μετά από δεκαετίες υποβολής της σε μια μαζική «πλύση εγκεφάλου» παυλοφιανής έμπνευσης, η οποία αφύπνισε, απελευθέρωσε και θεσμοποίησε τη βαρβαρότητα του «κτήνους» που κρύβουμε μέσα μας, πρέπει τώρα να μάθει να συμβιώνει με το «κτήνος» σε όλα τα επίπεδα της λειτουργίας της...

Τα άτομα που διαμορφώνονται σε ένα ολοκληρωτικό μικρόκοσμο, ο οποίος κυριαρχείται μόνο από την επιδίωξη της αναπαραγωγής της εξουσίας του, καθίστανται πλήρως ανίκανα να αποδεχθούν λογικά το γεγονός της απώλειας της εξουσίας (στο πλαίσιο της οποίας παρασιτοβιούν) και αντιδρούν υπό το κράτος της εξουσίας της απώλειας.

Στον εξουσιαστικό μικρόκοσμο, η κατανομή της εξουσίας επιδρά διαφοροποιητικά και στις λεπτότερες αποχρώσεις της καθημερινής συμπεριφοράς των ατόμων: Από τον τρόπο ένδυσης μέχρι την ερωτική δραστηριότητα.

Η αίσθηση του παράλογου της αυθαιρεσίας που χαρακτηρίζει τις ανθρώπινες σχέσεις σ' ένα σχετικά φιλελεύθερο και ανεκτικό περιβάλλον, στο ολοκληρωτικό σύμπαν του μικροκομματισμού αντικαθίσταται από την αυθαιρεσία του παράλογου. Όσοι διαθέτουν κάποια ψιχία εξουσίας που τους επιτρέπουν να επικαθορίζουν την εξωτερική συμπεριφορά των Άλλων, είναι φορείς μιας ψευδοβεβαιότητας πάνω στην οποία εποικοδομείται μια πλαστή ταυτότητα (τους), η οποία επικαλύπτει την αναντιστοιχία μεταξύ της πραγματικής τους κατάστασης και της προβαλλόμενης εικόνας τους.

Αντιμέτωπη με την προοπτική της απώλειας της εξουσίας, αυτή η πλαστή ταυτότητα θρυμματίζεται, ανατρέποντας την επισφαλή ισορροπία που στηριζόταν επάνω της. Ως αποτέλεσμα, η επιβίωση της αυταρχικής προσωπικότητας συνεπάγεται την ολοκλήρωση μιας ψυχολογικής διεργασίας μέσω της οποίας η απώλεια της εξουσίας υποκαθίσταται αντισταθμιστικά από την εξουσία της απώλειας. Και «μετά από μένα, το χάος».

Απ' αυτή την άποψη, είναι εξόχως διαφωτιστική η παρατήρηση των συμπεριφορικών αντιδράσεων και των λεκτικών ακροβασιών όλων των διαχειριστών της εξουσίας, όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με την απειλή της απώλειας της εξουσίας.

Το δεσπόζον στοιχείο μεταξύ των αυτοδιορισμένων θεματοφυλάκων και των διαφόρων, προπαγανδιστικά διακηρυσσόμενων «αλλαγών» (τις οποίες οι ίδιοι αποφεύγουν επιμελώς να πραγματοποιούν όσο διαχειρίζονται την εξουσία) είναι ένα σύνολο συμπεριφορικών αντιδράσεων παυλοφιανού τύπου:

Σε κάθε εγκωμιαστική αναφορά του ονόματος του Αρτούρο Ούι του κάθε κομματικού μικρόκοσμου, οι «οπαδοί» αντιδρούν με ζωηρά χειροκροτήματα και κραυγές επιδοκιμασίας, ενώ σε κάθε απαξιωτική αναφορά σ’ αυτόν αντιδρούν με μια παρορμητική, λεκτική και κινητική βιαιότητα, εν είδει νευρόσπαστου. Όπως ακριβώς τα σκυλάκια του Παβλόφ εκκρίνουν αυτόματα γαστρικό υγρό όχι με τη λήψη της τροφής αλλά με τη σύλληψη ενός ηχητικού ή οπτικού σήματος που έχει συνδεθεί με την χορήγηση της τροφής...

Έτσι, διαμορφώνεται η αποκαλυπτική εικόνα μιας αξιολύπητης θλιβερής αγέλης ανθρώπων που η πολιτική λειτουργία τους έχει σαν πυρήνα της ένα και μόνο εξαρτημένο αντανακλαστικό: «Αρχηγός»..

Εξ’ ου και η επίγραμμα στην είσοδο της Κόλασης από τη «Θεία Κωμωδία» του Dante: «Εσείς που μπαίνετε, αφήστε κάθε ελπίδα»… (Άσμα ΙΙΙ)

ertopen.com 

* Ο Κλεάνθης Γρίβας είναι ψυχίατρος, νευρολόγος, διδάκτωρ ψυχιατρικής της Ιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έχει σπουδάσει ιατρική και κοινωνιολογία, ενώ είναι τακτικός συνεργάτης πολλών ιστοσελίδων, περιοδικών και εφημερίδων...

Ἰμπραήμ Καλίν: «Εἴμαστε δύο χῶρες πού μοιραζόμαστε τό Αἰγαῖο»!

Διαβάζοντας τίς χθεσινές δηλώσεις τοῦ ἐκπροσώπου τῆς τουρκικῆς προεδρίας Ἰμπραήμ Καλίν, κρατᾶμε τήν ἀποστροφή «εἴμαστε δύο χῶρες πού μοιραζόμαστε τό Αἰγαῖο»! Τί σημαίνει, ἄραγε, αὐτό; Ἔχουμε ἐκχωρήσει συνιδιοκτησία τοῦ ἀρχιπελάγους μας στήν Τουρκία καί δέν τό γνωρίζουμε;

Ἀσύλληπτη πρόκλησις ἀπό τόν σύμβουλο τοῦ Τούρκου Προέδρου Ἰμπραήμ Καλίν στό πρακτορεῖο Anadolu

ΟΤΑΝ ὁμιλοῦν οἱ Τοῦρκοι ἐπίσημοι, πρέπει νά προσέχουμε τίς λεπτομέρειες. Οἱ ὁποῖες, ἐν τέλει, μπορεῖ νά διαστρέφουν τελείως τό νόημα τῶν δηλώσεών τους. Πράγματι, πολλοί συμπατριῶτες μας ἔχουν ἀποδεχθεῖ ὅτι στήν περίοδο ἠρεμίας πού διανύουμε, τίθενται οἱ βάσεις γιά μία παρατεταμένη περίοδο ἑλληνο-τουρκικῆς φιλίας. Σέ ποιό βαθμό ὅμως μποροῦμε νά εἴμεθα βέβαιοι ὅτι τό βλέπει ἔτσι καί ἡ Τουρκία;

Διαβάζοντας τίς χθεσινές δηλώσεις τοῦ ἐκπροσώπου τῆς τουρκικῆς προεδρίας Ἰμπραήμ Καλίν, κρατᾶμε τήν ἀποστροφή «εἴμαστε δύο χῶρες πού μοιραζόμαστε τό Αἰγαῖο»! Τί σημαίνει, ἄραγε, αὐτό; Ἔχουμε ἐκχωρήσει συνιδιοκτησία τοῦ ἀρχιπελάγους μας στήν Τουρκία καί δέν τό γνωρίζουμε; Καί ἀφοῦ προφανῶς δέν εἶναι ἔτσι, γιά ποιόν λόγο δέν βγῆκε νά τοῦ ἀπαντήσει ἕνας Ἕλλην ἐκπρόσωπος; Φοβούμεθα μήπως χαλάσει τό «θετικό» κλῖμα; Μά δέν γίνεται κατανοητό ὅτι ἡ Τουρκία ἐκμεταλλεύεται τήν συγκυρία, αὐτό τό λεγόμενο «καλό κλῖμα» γιά νά καταγράψει διεκδικήσεις καί νά ἔχει καί τό ἐνισχυτικό στοιχεῖό του, ὅτι ἡ Ἑλλάς δέν ἔχει ἀντιδράσει;

Ὁ κ. Καλίν, ὁμιλῶν πρός τό πρακτορεῖο Anadolu, ἐδήλωσε ὅτι λειτουργεῖ ἤδη πρό τῶν σεισμῶν μηχανισμός ἀποκλιμακώσεως καί ἐξομαλύνσεως τῶν σχέσεων Ἑλλάδος – Τουρκίας. Γνωρίζει κάτι ἡ Ἀθήνα γιά τόν μηχανισμό αὐτόν; Ποῖος τόν διεπραγματεύθη καί τόν συνωμολόγησε; Σέ ποιές περιπτώσεις ἔχει ἐνεργοποιηθεῖ, ἄν ἔχει ἐνεργοποιηθεῖ;

Εἶπε ἀκόμη ὁ ἐκπρόσωπος τῆς τουρκικῆς προεδρίας ὅτι «ἡ δυναμική πού ἐπετύχαμε τούς τελευταίους μῆνες εἶναι ἱκανοποιητική καί εὐεργετική» καί ὑπεστήριξε πώς ἡ ἐκτόνωσις τῶν ἐντάσεων «πέρασε σέ νέα διάσταση μέ τόν σεισμό.» Ἐκ παραλλήλου ἔθεσε καί πάλι τό ζήτημα τοῦ διαλόγου, κατά τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο σταθερά τό θέτει ἡ Ἄγκυρα: Διμερής διάλογος ἄνευ προαπαιτουμένων, μέ ὅλα τά θέματα ἀνοικτά καί χωρίς «μεσολαβήσεις» τρίτων.

Εἶπε συγκεκριμένως: «Ἐάν προσπαθήσουμε νά τά λύσουμε μέσῳ τοῦ Παρισιοῦ, τῶν Βρυξελλῶν, τῆς Οὐάσιγκτων, αὐτό θά μᾶς ὁδηγήσει σέ ἀδιέξοδο. Εἴμεθα δύο γείτονες. Εἴμεθα δύο χῶρες πού μοιραζόμεθα τό Αἰγαῖο καί εἴμεθα ἐδῶ ἑκατοντάδες χρόνια. Καί θά συνεχίσουμε νά εἴμεθα ἐδῶ. Ἄς κάνουμε λοιπόν αὐτές τίς συναντήσεις καί συζητήσεις ἀπ’ εὐθείας. Ὄχι μέσῳ ἄλλων».

Ὁ Καλίν μάλιστα περιέλαβε μέ σαφήνεια στά ὑπό συζήτησιν θέματα τήν ἀσφάλεια τῶν συνόρων, τόν ἐναέριο χῶρο, τήν δράση τοῦ Λιμενικοῦ καί τά θέματα ὑφαλοκρηπῖδος, ἀφήνοντας νά ἐννοηθεῖ ὅτι ὁ διάλογος θά πάρει ἄλλη διάσταση μετά τίς ἐκλογές στίς δύο χῶρες. Ἔδωσε, δηλαδή, καί χρονικό πλαίσιο γιά τήν ἔναρξη συζητήσεων.

Ὡς γνωστόν, ἡ ἐπίσημη θέσις τῆς Ἑλλάδος εἶναι πώς μοναδικό ζήτημα μεταξύ Ἑλλάδος καί Τουρκίας εἶναι ἡ ὁριοθέτησις θαλασσίων ζωνῶν.

Καί τοῦτο δέν σημαίνει ὅτι «μοιραζόμεθα τό Αἰγαῖο.» Θά διευκρινίσει κανείς τίς θέσεις αὐτές; Ἤ θά ἀφήσουμε τίς δηλώσεις Καλίν νά ἐπικρέμανται; Θά τίς βροῦμε μπροστά μας, ὅταν –ἀργά ἤ γρήγορα– ἡ περίοδος τῆς ἠρεμίας παρέλθει καί ἡ Τουρκία αἰσθανθεῖ ἀρκετά ἰσχυρή, ὥστε νά ἐπαναλάβει τίς προκλήσεις.

Οἱ ἀπειλές, ἐξ ἄλλου, δέν λείπουν ἀπό τίς δηλώσεις Καλίν, ἁπλῶς εἶναι πλέον περίτεχνα διατυπωμένες. Ναί μέν ἀναφέρεται ὅτι ἡ Τουρκία δέν προτίθεται νά ἀρχίσει μιά σύγκρουση, ἀλλά θεωρεῖ «δικαίωμά της» νά ἀπαντήσει σέ πιθανή «ἀπειλή». Ἀλήθεια, ἀπειλεῖ κανείς τήν Τουρκία;

Διότι μέχρι στιγμῆς αὐτή εἶναι πού ἀπειλεῖ τούς πάντες, ἐνῷ ἐκμεταλλεύεται κάθε εὐκαιρία γιά νά προχωρήσει ἀπό τήν ἀπειλή στήν ἔνοπλη δράση. Ἀρκεῖ νά δοῦμε ποῦ εὑρίσκεται ὁ τουρκικός στρατός στήν Συρία καί τό βόρειο Ἰράκ, γιά νά ἐπιβεβαιώσουμε ὅτι δέν ἀποτελεῖ δύναμη ἀμύνης ἀλλά ἐπιθετικό μηχανισμό. Παρ’ ὅλα ταῦτα, ὁ Ἰμπραήμ Καλίν ὑποστηρίζει: «Δέν εἴχαμε ποτέ στήν ἀτζέντα μας νά ξεκινήσουμε μιά σύγκρουση ἤ διαμάχη μέ τήν Ἑλλάδα. Δέν μπήκαμε ποτέ σέ τέτοια διαδικασία. Δέν τό βρίσκουμε καί ἀπαραίτητο. Οὔτε βλέπουμε τήν Ἑλλάδα ὡς ἀπειλή. Ἀλλά ὅταν ὑπάρχει ἀπειλή γιά τήν κυριαρχία μας, τήν ζωή μας, τήν πολιτική μας ἑνότητα, εἶναι δικαίωμά μας νά ἀπαντήσουμε. Εἶναι καθῆκόν μας νά λάβουμε προφυλάξεις».

Ἤδη, μάλιστα, ἡ Τουρκία ἔχει δείξει ὅτι ἀπειλή θεωρεῖ τήν ἀμυντική θωράκιση τῶν νησιῶν μας, τήν ἀποστρατιωτικοποίηση τῶν ὁποίων ἔχει ζητήσει, ἰσχυριζομένη μάλιστα αὐτή ἀποτελεῖ προϋπόθεση κυριαρχίας.

Στήν ἀπαίτηση αὐτή, τήν ἀπόσυρση τῆς ὁποίας ἡ Ἑλλάς θά ἔπρεπε νά θεωρεῖ στοιχειώδη προϋπόθεση γιά ὁποιαδήποτε συνομιλία μέ τήν Ἄγκυρα, ἡ Τουρκία ἐμμένει. Παρά τό δῆθεν φιλικό κλῖμα, τήν ἀπαίτηση αὐτή οὐδέποτε τήν ἀνῄρεσε!

πηγή: estianews.gr

FAO / ΟΗΕ: 20% πτώσεις στις τιμές των τροφίμων δεν περνάει στους καταναλωτές!

Όπως ανέφερε ωστόσο σε ανακοίνωση ο Μάξιμο Τορέρο, επικεφαλής οικονομολόγος του FAO, "ενώ οι τιμές έπεσαν σε παγκόσμιο επίπεδο, εξακολουθούν να είναι πολύ υψηλές και να αυξάνονται στις εγχώριες αγορές, θέτοντας σε περαιτέρω δοκιμασία την επισιτιστική ασφάλεια".

Ο παγκόσμιος δείκτης των Ηνωμένων Εθνών για τις τιμές των τροφίμων μειώθηκε τον Μάρτιο για 12ο διαδοχικό μήνα και είναι τώρα 20,5% χαμηλότερος από την τιμή ρεκόρ στην οποία είχε φθάσει πριν από έναν χρόνο, μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Ο δείκτης τιμών του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας (FAO), που παρακολουθεί τις τιμές τροφίμων σε όλο τον κόσμο, ήταν κατά μέσο όρο στις 126,9 μονάδες τον περασμένο μήνα έναντι 129,7 τον Φεβρουάριο, ανακοίνωσε σήμερα ο FAO. Πρόκειται για τη χαμηλότερη τιμή του εν λόγω δείκτη από τον Ιούλιο 2021.

Όπως ανέφερε ωστόσο σε ανακοίνωση ο Μάξιμο Τορέρο, επικεφαλής οικονομολόγος του FAO, "ενώ οι τιμές έπεσαν σε παγκόσμιο επίπεδο, εξακολουθούν να είναι πολύ υψηλές και να αυξάνονται στις εγχώριες αγορές, θέτοντας σε περαιτέρω δοκιμασία την επισιτιστική ασφάλεια".

🔵 The @FAO Food Price declined for the 12th consecutive month in March, driven by lower global quotations for cereals and vegetable oils.

It marks a 2.1% decline from the previous month and 20.5% from its peak level of March 2022.https://t.co/4j124gvz4y

— FAO Newsroom (@FAOnews) April 7, 2023

«Αυτό ισχύει ιδιαίτερα σε αναπτυσσόμενες χώρες με καθαρές εισαγωγές κρέατος, με την κατάσταση να επιδεινώνεται λόγω της πτώσης της ισοτιμίας των νομισμάτων τους έναντι του αμερικανικού δολαρίου ή του ευρώ και της αυξανόμενης δανειακής επιβάρυνσης», πρόσθεσε.

Ένας συνδυασμός άφθονης προσφοράς, μειωμένης ζήτησης για εισαγωγές και της παράτασης της συμφωνίας για την ασφαλή εξαγωγή ουκρανικών σιτηρών μέσω των λιμανιών της Μαύρης Θάλασσας, συνέβαλε στην πτώση αυτή, ανέφερε ο FAO.

Ο οργανισμός, που εδρεύει στη Ρώμη, ανέφερε πως η μείωση του δείκτη αντανακλά τις χαμηλότερες τιμές των δημητριακών, των φυτικών ελαίων και των γαλακτοκομικών προϊόντων, που αντισταθμίζουν τις αυξήσεις στη ζάχαρη και στα προϊόντα κρέατος.

Ο δείκτης του FAO για τις τιμές των δημητριακών μειώθηκε κατά 5,6% σε μηνιαία βάση τον Μάρτιο, με το σιτάρι να καταγράφει πτώση 7,1%, το καλαμπόκι, 4,6% και το ρύζι, 3,2%.

Ο δείκτης για τις τιμές των φυτικών ελαίων μειώθηκε κατά 3%, περίπου 47,7% κάτω από το επίπεδο στο οποίο είχε καταγραφεί τον Μάρτιο 2022, ενώ ο δείκτης για τις τιμές των γαλακτοκομικών προϊόντων μειώθηκε κατά 0,8%.

Αντίθετα, η τιμή της ζάχαρης αυξήθηκε κατά 1,5% φθάνοντας στο υψηλότερο επίπεδο από τον Οκτώβριο 2016, λόγω ανησυχιών για επικείμενη μείωση της παραγωγής στην Ινδία, την Ταϊλάνδη και την Κίνα. Ο δείκτης τιμών για το κρέας αυξήθηκε κατά 0,8%.

Σε ξεχωριστή έκθεση για την προσφορά και ζήτηση δημητριακών, ο FAO αύξησε την πρόβλεψή του για την παγκόσμια παραγωγή σίτου το 2023, που έχει σταθεροποιηθεί τώρα στους 786 εκατ. τόνους -- 1,3% κάτω από το επίπεδο του 2022, παρά ταύτα η δεύτερη μεγαλύτερη παραγωγή ρεκόρ.

Ο FAO αύξησε επίσης την πρόβλεψή του για την παγκόσμια παραγωγή δημητριακών το 2022 στα 2,777 δισ. τόνους, μόλις 1,2% κάτω σε σχέση με τη προηγούμενη χρονιά. Η παγκόσμια παραγωγή ρυζιού το 2022/23 έφθασε τους 516 εκατ. τόνους, 1,6% κάτω από τη σοδειά ρεκόρ του 2021/22.

Η παγκόσμια κατανάλωση δημητριακών την περίοδο 2022/23 ήταν στα 2,779 δισ. τόνους, ανέφερε ο FAO, 0,7% κάτω. Τα παγκόσμια αποθέματα δημητριακών μέχρι το κλείσιμο των περιόδων 2022/2023 αναμένεται να μειωθούν κατά 0,3% από τα αρχικά επίπεδά τους στα 850 εκατ. τόνους.
euronews

Αλέξης Τσίπρας από τον Πύργο Ηλείας: «Ως εδώ, ήρθε η ώρα της πολιτικής αλλαγής» (vid)

Ζήτησε νίκη από την πρώτη εκλογή, σημειώνοντας ότι «η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα σημάνει μόνο την αλλαγή, αλλά με τη συγκρότηση προοδευτικής κυβέρνησης συνεργασίας θα σηματοδοτήσει και το πέρασμα της πατρίδας μας σε μία άλλη εποχή».

 «Στις 21 του Μάη, γυρνάμε τη πλάτη στην αδικία. Ως εδώ!» τόνισε ο Αλέξης Τσίπρας στην ομιλία του στο Πύργο Ηλείας Ζήτησε νίκη από την πρώτη εκλογή, σημειώνοντας ότι «η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα σημάνει μόνο την αλλαγή, αλλά με τη συγκρότηση προοδευτικής κυβέρνησης συνεργασίας θα σηματοδοτήσει και το πέρασμα της πατρίδας μας σε μία άλλη εποχή».

Με επίθεση στον πρωθυπουργό ξεκίνησε την ομιλία του στον Πύργο Ηλείας ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Αλέξης Τσίπρας, διακηρύσσοντας παράλληλα ότι «ήρθε η ώρα της αλλαγής» και πρόσθεσε: «Στις 21 του Μάη, γυρνάμε τη πλάτη στην αδικία. Ως εδώ!» και εξέφρασε την βεβαιότητά του πώς «ό,τι και να κάνουν, όσο και κοροϊδέψουν, όση προπαγάνδα και να επιστρατεύσουν, ο κύβος ερρίφθη. Ο λαός μας θα σταθεί στη σωστή πλευρά της Ιστορίας».

Το δίλημμα των εκλογών, τόνισε ο Αλέξης Τσίπρας, δεν είναι απλά ΣΥΡΙΖΑ ή Νέα Δημοκρατία - και ακολούθως έβαλε τα δικά του διλήμματα: «Είναι αλήθεια ή συγκάλυψη. Είναι εντιμότητα, ή διαφθορά. Είναι δικαιοσύνη ή αδικία. Είναι δημοκρατία ή οικογενειοκρατία. Και ο λαός μας θα απαντήσει συντριπτικά: Αλήθεια, εντιμότητα, δικαιοσύνη, δημοκρατία. Ο λαός μας θα απαντήσει με νίκη ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ».

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρθηκε στο σχέδιο που παρουσίασε για την προστασία της πρώτης κατοικίας, της επαγγελματικής στέγης και της αγροτικής γης, λέγοντας ότι «πρόκειται για ένα ριζοσπαστικό, αλλά απολύτως ρεαλιστικό σχέδιο. Με υπολογισμένες όλες τις παραμέτρους. Ένας 'φράχτης' στην κεκτημένη ταχύτητα της ΝΔ υπέρ των μεγάλων συμφερόντων και των αρπακτικών, που πολλαπλασιάζει το ιδιωτικό χρέος, υπονομεύει την οικονομία και αποσταθεροποιεί την εμπιστοσύνη και την κοινωνία».

Εξήγησε «γιατί το ιδιωτικό χρέος αυξήθηκε κατά 40 δισεκατομμύρια στα 4 χρόνια διακυβέρνησης της ΝΔ του κυρίου Μητσοτάκη. Και τα κόκκινα δάνεια έφτασαν τα 111 δισεκατομμύρια. Γιατί οι πλειστηριασμοί απειλούν πλέον εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Γιατί συνολικά, 4.200.000 πολίτες έχουν μη εξυπηρετούμενες οφειλές σε τράπεζες, funds, εφορία και ΕΦΚΑ, ενώ 1 εκατ. τραπεζικοί λογαριασμοί είναι κατασχεμένοι. Γιατί δεν είναι ανεκτό πλέον, κοράκια, funds, servicers, Πάτσηδες, να λεηλατούν τα σπίτια όσων αδυνατούν να ανταποκριθούν στους κανόνες της αγριότητας, που έχει επιβάλει η ΝΔ».

Επανέλαβε τις προτάσεις του υπογραμμίζοντας: «Δημιουργούμε υφυπουργείο στο υπουργείο Οικονομικών, με αποκλειστική αρμοδιότητα τη Διαχείριση του Ιδιωτικού Χρέους και της Στεγαστικής Πολιτικής. Συστήνουμε Δημόσια Εποπτική Αρχή για τη διαχείριση του ιδιωτικού χρέους, που θα υπάγεται στο υπουργείο Οικονομικών. Προχωράμε στη δημιουργία Ειδικού Ταμείου Αναδιαρθρώσεων Οφειλών και Στεγαστικής Πολιτικής στην Αναπτυξιακή Τράπεζα, που θα υποστηρίζει με ζεστό χρήμα, μέσω στοχευμένων επιδοτήσεων:

   - τις ρυθμίσεις κόκκινων δανείων μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας.

   - τις δόσεις δανείων ενήμερων δανειοληπτών που αυξήθηκαν υπέρμετρα λόγω αύξησης επιτοκίων, για να μη χάνει ο κόσμος τις ρυθμίσεις του ενώ είναι καθ' όλα συνεπής.

   - τις δόσεις χαμηλότοκων στεγαστικών δανείων σε νέα ζευγάρια, στο πλαίσιο της ειδικής στεγαστικής πολιτικής. Το σχέδιό μας θέτει στο επίκεντρο τις δυνάμεις της παραγωγής».

Ο Αλέξης Τσίπρας κάλεσε τους πολίτες να συνυπογράψουν ένα σχέδιο που προβλέπει: «Πρώτα απ' όλα, ότι η προοδευτική κυβέρνηση, από τις πρώτες μέρες της θητείας της θα καταργήσει τις ρυθμίσεις και τους νόμους της Δεξιάς που επιβάλλουν καθεστώς αδικίας». Ακολούθως εξήγησε τι σημαίνει το σύνθημά του για δικαιοσύνη παντού:

• 'Αμεσα και δραστικά μέτρα για να καταπολεμήσουμε την ακρίβεια.
• Κρατικοποίηση της ΔΕΗ και απαλλαγή της από τους αρίστους που την έχουν μετατρέψει σε εργαλείο κερδοσκοπίας.
• Επιβολή πλαφόν στην τιμή χονδρικής και λιανικής ηλεκτρικής ενέργειας.
• Διατίμηση στη λιανική φυσικού αερίου και πετρελαιοειδών.

  Για την εργασία:

• Αύξηση του κατώτατου μισθού στον ιδιωτικό τομέα στα 880 ευρώ, από τον πρώτο χρόνο.
• Αύξηση των μισθών όλων των δημοσίων υπαλλήλων κατά 10% από τον πρώτο χρόνο.
• Θέσπιση μηχανισμού ετήσιας τιμαριθμικής αναπροσαρμογής των μισθών σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.
• Επαναφορά του οχτάωρου και ριζικές αλλαγές στο εργασιακό καθεστώς υπέρ των εργαζομένων.

   Για την οικονομία:

• Αφορολόγητο στις 10.000 ευρώ για όλους (ελεύθερους επαγγελματίες, μισθωτούς, συνταξιούχους, αγρότες, εργαζόμενους με μπλοκάκι).
•   Μείωση του ΦΠΑ στα τρόφιμα.
• Μείωση των ΕΦΚ στα καύσιμα στον κατώτερο συντελεστή της ΕΕ.
•  Κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος.
• Δημόσιος πυλώνας στο τραπεζικό σύστημα.

Για τις συντάξεις:

•  Επιστροφή όλων των αναδρομικών τους σε 3 ετήσιες δόσεις.
•  Επαναφορά της 13ης σύνταξης του 2019.
•  Αύξηση των συντάξεων όπως ορίζει ο νόμος του ΣΥΡΙΖΑ.
•  Αποκατάσταση των αδικιών που δημιουργούνται από την προσωπική διαφορά.
•  Κατάργηση της ιδιωτικοποίησης της επικουρικής ασφάλισης.

Για την υγεία:

•  Αμεση πρόσληψη 5.500 μόνιμων υγειονομικών. Πρόσληψη επιπλέον 10.000 σε βάθος τριετίας.
•  Μονιμοποίηση του υγειονομικού προσωπικού που έδωσε τη μάχη της πανδημίας στην πρώτη γραμμή.
•  Ένταξη του υγειονομικού προσωπικού στα βαρέα και ανθυγιεινά.
•  Αναδιαμόρφωση μισθολογίου με εισαγωγικό μισθό πρωτοδιοριζόμενου γιατρού τα 2.000 ευρώ και κίνητρα για την ένταξη νεών γιατρών στο ΕΣΥ.

   Για την παιδεία:

• 20.000 διορισμοί μόνιμων δασκάλων και καθηγητών της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε βάθος τετραετίας.
• Διπλασιασμός της κρατικής χρηματοδότησης στα πανεπιστήμια και του αριθμού των μελών ΔΕΠ σε βάθος τετραετίας.
• Δωρεάν μεταπτυχιακά προγράμματα.
• Επαναφορά λειτουργίας των Διετών Προγραμμάτων Σπουδών
• Αύξηση του αριθμού των εισακτέων στα ΑΕΙ με κατάργηση της Ελάχιστης Βάσης και δυνατότητα ελεύθερης πρόσβασης στις σχολές χαμηλής ζήτησης.

Για το κράτος:

•   Αντικατάσταση του επιτελικού κράτους με ένα δημοκρατικό, αποτελεσματικό και δίκαιο κράτος.
•   Ολική αναδιοργάνωση της ΕΥΠ, διαφανή και δημοκρατική λειτουργία και επαναφορά της στον ιδρυτικό της σκοπό, δηλαδή την εθνική ασφάλεια και τη καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος.
•   Αναδιοργάνωση, εκδημοκρατισμός και κάθαρση της Ελληνικής Αστυνομίας από τους επίορκους αστυνομικούς.

Δικαιοσύνη για τη Δικαιοσύνη:

• Ενίσχυση των λειτουργών της και της ανεξαρτησίας τους..
• Επιτάχυνση της απονομής της, ψηφιοποίηση και βελτίωση των υποδομών της.
• Κόψιμο του ομφάλιου λώρου ανάμεσα στη δικαστική και την εκτελεστική εξουσία.

   Βάζοντας το ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο ο Αλέξης Τσίπρας ανέφερε ότι «Η δικαιοσύνη ήταν πάντα η ψυχή της Αριστεράς. Η ψυχή της δημοκρατικής Ελλάδας. Της Ελλάδας που άντεξε στα πιο δύσκολα χρόνια. Και του λαού της που έδωσε τη μάχη της δικαιοσύνης και της ελευθερίας απέναντι σε κάθε συγκυρία. Από τα μαύρα χρόνια της Κατοχής. Τα χρόνια του μετεμφυλιακού κράτους της Δεξιάς. Τα χρόνια του 114 και της Αποστασίας. Μέχρι τα χρόνια της Δημοκρατίας και της Αλλαγής».

   Ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε ψήφο «που θα ανοίξει το δρόμο για το σχηματισμό κυβέρνησης προοδευτικής συνεργασίας την επομένη των εκλογών», σημειώνοντας πως «όποιος επιθυμεί να ηττηθεί το καθεστώς Μητσοτάκη, όποιος επιθυμεί την αλλαγή και τη προοδευτική διακυβέρνηση, οφείλει να γνωρίζει ότι ήττα της Δεξιάς σημαίνει νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Ήττα Μητσοτάκη σημαίνει νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν υπάρχει σενάριο ήττας του συστήματος που μας κυβερνά, χωρίς νίκη και μάλιστα καθαρή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ».

Ζήτησε νίκη από την πρώτη εκλογή, σημειώνοντας ότι «η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα σημάνει μόνο την αλλαγή, αλλά με τη συγκρότηση προοδευτικής κυβέρνησης συνεργασίας θα σηματοδοτήσει και το πέρασμα της πατρίδας μας σε μία άλλη εποχή».

Απάντησε στην ρητορική του πρωθυπουργού για τις αυτοδύναμες κυβερνήσεις, λέγοντας: «Ο κύριος Μητσοτάκης έχει εκδηλώσει δημόσια την εμμονή του σε αυτοδύναμες κυβερνήσεις. Αυτοδύναμες όμως ήταν οι κυβερνήσεις που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία. Στα μνημόνια. Σε πρακτικές καταστολής και περιστολής της δημοκρατίας».

Κλείνοντας, υπογράμμισε ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έρχεται με το πρόγραμμα, τις θέσεις του, την επιμονή του στην προοδευτική κυβέρνηση συνεργασίας, να απαντήσει με εντελώς διαφορετικό τρόπο στις ανάγκες της εποχής. Κυβερνήσεις μειοψηφίας που στο παρελθόν ονομάστηκαν αυτοδυναμίας, το μόνο που κάνουν είναι να αναπαράγουν την αδικία και τις παθογένειες».

Η εποχή απαιτεί «σταθερές κυβερνήσεις με ευρύτατη λαϊκή αποδοχή. Και τέτοια στις σημερινές συνθήκες, μόνο η κυβέρνηση προοδευτικής συνεργασίας μπορεί να είναι» τόνισε ο Αλέξης Τσίπρας.
left.gr

Γιάνης Βαρουφάκης: «Υπέρ των funds και κατά του ελληνικού λαού η δήθεν προστασία της πρώτης κατοικίας του ΣΥΡΙΖΑ» (vid)

Το "ΜέΡΑ25-Συμμαχία για τη Ρήξη" θα έχουμε περισσότερες Βουλεύτριες και Βουλευτές εδώ και να ξέρετε μετά την Κυριακή ότι εμείς σας λέγαμε ενάμιση χρόνο, ελάτε να συζητήσουμε, γιατί εμείς δεν κρατάμε ούτε κακίες για το ’15, ούτε μικροκομματισμούς, ούτε μικρομεγαλισμούς...

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, προχθές ήμουν στο Αρκαλοχώρι, στο σεισμοπαθές, σεισμόπληκτο Αρκαλοχώρι έξω από το Ηράκλειο της Κρήτης. Εσείς της Νέας Δημοκρατίας γνωρίζετε ότι έχουν ήδη ξεκινήσει πλειστηριασμοί και κατασχέσεις σεισμόπληκτων οικιών; Το γνωρίζετε αυτό; Για κοιτάξτε το λιγάκι, για σκεφτείτε το. Ιρλανδικό Ταμείο με έδρα τo Delaware και τραπεζικό λογαριασμό στα Cayman Islands αυτήν τη στιγμή που μιλάμε κάνει κατάσχεση μετά από πλειστηριασμό σπιτιού σεισμοπλήκτων στο Αρκαλοχώρι, την ώρα που η ΑΔΑΕ, η δήθεν Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων, έχει κάνει κατασχέσεις στους υποτιθέμενους ακατάσχετους λογαριασμούς που είχαν την αρωγή μέσα για τους σεισμοπαθείς μας. Διαψεύστε με, παρακαλώ. Η μόνη εναλλακτική που έχετε είναι να φύγετε από εδώ τρέχοντας με την ουρά πίσω από τα σκέλια ντροπιασμένοι.

Είναι ντροπή σας αυτό. Κατάσχεση ακατάσχετων λογαριασμών από την εφορία και ταυτόχρονα πλειστηριασμοί σεισμόπληκτων εστιών από ιρλανδικό ταμείο. Τι να πω; Δεν αξίζει να ξοδέψω ούτε ένα δευτερόλεπτο περισσότερο σε εσάς της Νέας Δημοκρατίας.

Την ίδια εποχή, τις ίδιες μέρες ο Αλέξης Τσίπρας παρουσίασε την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για την προστασία της πρώτης κατοικίας. Όπως κάνω πάντα, μελετώ πολύ προσεκτικά τα σχέδια των πολιτικών μας αντιπάλων, ιδίως όταν έχουν και κάποια κοστολόγηση και έχουν και αριθμούς.

Τι διαπιστώνω από το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ; Ας πάρουμε ένα δάνειο το οποίο είχε συναφθεί το 2008 για 100.000 ευρώ για μια αγορά ενός σπιτιού, ενός ακινήτου προς 150.000, δηλαδή ο άνθρωπος έβαλε 50.000 από την τσέπη του το 2008, πήρε και ένα δάνειο 100.000, αποπλήρωσε μεταξύ του 2008 και του 2012, στα βάθη της κρίσης τότε, γύρω στις 20.000, αλλά η σημερινή οφειλή είναι πάνω από 100.000 με τα πανωτόκια. Τα γνωρίζετε αυτά. Έστω ότι έχει μια αντικειμενική αξία 80.000 αυτό το ακίνητο που αγοράστηκε κάποτε 150.000.

Δύο είναι οι μορφές προστασίας που προτείνει το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ. Την πρώτη την ονομάζουν βραχυχρόνια εξωδικαστική διευθέτηση με ένα μεγάλο «κούρεμα» της τάξης του 50%. Ακούγεται καλά στα αυτιά.

Να το κοιτάξουμε λίγο αριθμητικά. Για να μπορεί να πληρώνει τις δόσεις ο άνθρωπος αυτός, θα το πάρει μέχρι δέκα χρόνια με ένα επιτόκιο 4,5%, το οποίο σημαίνει ότι τα επόμενα δέκα χρόνια γι’ αυτό το δάνειο που είχε αποπληρώσει 20.000, άλλα έχει ξαναγίνει 100.000 και το όποιο δάνειο το ταμείο από την Ιρλανδία με έδρα το Delaware και τραπεζικό λογαριασμό στα Cayman Islands έδωσε 3.000 για να το πάρει, 3.000 για να πάρει το δάνειο των 100.000. Διαψεύστε με, αν κοτάτε, γιατί το ξέρω το συγκεκριμένο ταμείο. Τρία χιλιάρικα έδωσε για το συγκεκριμένο δάνειο. Στα δέκα χρόνια του εξωδικαστικού βραχυχρόνιου συμβιβασμού αυτής της συμφωνίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, θα έχει λαμβάνειν 74.000 ή 617 ευρώ μηνιαίως.

Με άλλα λόγια, θα έχουν βάλει οι Ιρλανδοί, το hedge fund, 3 χιλιάρικα, θα παίρνουν 617 μηνιαίως για δέκα χρόνια, συνολικά 74.000, κέρδος 71.000. Θα έχουν βάλει 3.000, θα έχουν πάρει 71.000. Τέτοιο ποσοστό κέρδους ούτε ο πιο επιθετικός και ξύπνιος καπιταλιστής από το Silicon Valley δεν μπορεί να διανοηθεί.

Γι’ αυτό χειροκροτούν τις κυβερνήσεις σας οι επενδυτές, οι αξιολογητές, γι’ αυτό σας θεωρούν success story, γιατί ο άνθρωπος αυτός, ο σεισμόπληκτος στο Αρκαλοχώρι, αλλά και όλοι οι άλλοι, το ενάμισι εκατομμύριο, θα υποστούν αυτόν τον διασυρμό και η χώρα θα χάσει 71 χιλιάρικα, τα οποία θα βγουν στα Cayman Islands. Αυτή είναι η προστασία της πρώτης κατοικίας του ΣΥΡΙΖΑ, σύμφωνα με το πρώτο κομμάτι του σχεδίου σας, κυρίες και κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ.

Αν –λέει- δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν σε αυτό, θα υπάρξει και μια βοήθεια από το κράτος. Αν έχεις απειροελάχιστα εισοδήματα, θα σου δώσει το μισό το κράτος. Με άλλα λόγια, θα δανειστούν τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας για να τα δώσουμε στο ταμείο από την Ιρλανδία, την ώρα που ο δανειολήπτης δεν θα μπορέσει ούτε το μισό να αποπληρώσει, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι πάνω από 300 χιλιάδες ευρώ για ένα σπίτι, το οποίο έχει καταρρεύσει κιόλας.

Και αν δεν γίνεται όλο αυτό, υπάρχει –λέει- και η δυνατότητα να τραβήξουμε λέει, να τραβήξετε, κύριε Αλεξιάδη, τις δόσεις για τριάντα πέντε χρόνια, έτσι ώστε να μικρύνουν. Τι σημαίνει αυτό; Τριάντα πέντε χρόνια με 4,5%, αλλά ποιανού; Του ποσού της αντικειμενικής αξίας, η οποία είναι 80.000, δηλαδή συνολικά το αρπακτικό ταμείο με έδρα το Delaware, κύριε Αλεξιάδη, έχει λαμβάνειν 357.280 ευρώ ή 851 ευρώ κάθε μήνα για τριάντα πέντε χρόνια. Αυτή είναι η προστασία.

Είστε αμετανόητοι. Δεν έχετε τον Θεό σας. Πουλάτε φύκια για μεταξωτές κορδέλες στον λαό με τη δήθεν προστασία της πρώτης κατοικίας.

Τουλάχιστον αυτοί εδώ είναι έντιμοι. Σου λέει «είμαστε οι διεθνείς των funds, συμμετέχουμε στη διεθνή των funds, είμαστε εδώ και δουλεύουμε υπέρ των funds». Το προτιμώ αυτό από εσάς που μιλάτε για προστασία της πρώτης κατοικίας, όταν τι κάνετε; Δίνετε ακόμα καλύτερες εγγυήσεις στα funds. Πιστεύετε εσείς ότι αυτό το ιρλανδικό fund που ήλθε να πάρει ένα δάνειο των 100.000 με 3 χιλιάρικα περίμενε να πάρει πάνω από 50; Όχι. Σου λέει: «Θα δώσω 3, θα πάρω 40, 50». Τεράστιο ποσοστό κέρδους. Εσείς έρχεστε να του εγγυηθείτε 357.000 στη διάρκεια τριάντα πέντε ετών. Είστε χειρότεροι από εκείνους στο όνομα της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Εκεί καταντήσατε όταν το βράδυ του δημοψηφίσματος κάνατε «ναι» το «όχι». Γίνατε χειρότεροι από εκείνους που πίστευαν στα μνημόνια.

Αυτό είναι το διακύβευμα των εκλογών. Έχουμε ένα κόμμα το οποίο ως Α.Ε. λειτουργεί. Πώς λειτουργεί; Εισπράττει με e–mails τα νομοσχέδια από τα δικηγορικά γραφεία των funds, του κ. Λάτση, του κ. Βαρδινογιάννη, του κ. Περιστέρη, της CVC, του κ. Μυτιληναίου και έρχεται και τα περνάει εδώ. Αυτή είναι η δουλειά τους. Τους ξέρουμε. Εσείς στο όνομα της Αριστεράς και της προοδευτικής διακυβέρνησης τι κάνετε; Καμία προοδευτική διακυβέρνηση δεν θα κάνετε. Έχετε μόνο τον όρο «προοδευτική» για να κρύβετε πίσω απ’ αυτόν τις ίδιες πολιτικές που μπορεί να τις κάνετε και λίγο καλύτερα τεχνοκρατικά για να παίρνουν πιο πολλά τα funds, για να είναι πιο καλά εξασφαλισμένα τα funds.

Γι’ αυτό είτε μιλάμε για τα «κόκκινα» δάνεια είτε μιλάμε για το Χρηματιστήριο Ενέργειας, το οποίο εσείς εισαγάγατε, το οποίο δεν λέτε ότι θα καταργήσετε, γιατί έχετε γραμμάτια σ’ αυτούς τους κυρίους που ανέφερα πριν, θα σας «μαυρίσουμε».

Το ΜέΡΑ25-Συμμαχία για τη Ρήξη θα έχουμε περισσότερες Βουλεύτριες και Βουλευτές εδώ και να ξέρετε μετά την Κυριακή ότι εμείς σας λέγαμε ενάμιση χρόνο, ελάτε να συζητήσουμε, γιατί εμείς δεν κρατάμε ούτε κακίες για το ’15, ούτε μικροκομματισμούς, ούτε μικρομεγαλισμούς. Σας λέγαμε, ελάτε να μιλήσουμε για τα «κόκκινα» δάνεια. Σας το λέμε αυτό τρία χρόνια τώρα. Δεν έρχεστε. Σας είπαμε, ελάτε να μιλήσουμε για το χρηματιστήριο ενέργειας. Δεν έρχεστε. Ελάτε, λέει, μετά τις εκλογές. Τί, για να πάρουμε κανένα Υπουργείο, να γίνουμε σαν κι εσάς; Να μην σώσουμε!

Σε αυτές τις εκλογές το ΜέΡΑ25-Συμμαχία για τη Ρήξη προχωρά δυναμικά και θα είμαστε εδώ να σας χαλάσουμε τη μετεκλογική αριθμητική, με την οποία στηρίζετε με τον άλφα ή τον βήτα τρόπο τα αρπακτικά.

"Κατάργκέϊτ": Ελεύθερος με βραχιολάκι ο Αντόνιο Παντσέρι, παραμένουν στη φυλακή η Εύα Καϊλή και ο Μαρκ Ταραμπέλα.

Ο πρώην ευρωβουλευτής Αντόνιο Παντσέρι

Ο Ιταλός πρώην ευρωβουλευτής Πιερ Αντόνιο Παντσέρι βρισκόταν στη φυλακή για το "Qatargate" – Στη φυλακή παραμένουν Καϊλή και Ταραμπέλα...

Με το καθεστώς ηλεκτρονικού βραχιολιού θα συνεχιστεί εφεξής η κράτηση του πρώην ευρωβουλευτή Πιερ Αντόνιο Παντσέρι, με απόφαση των βελγικών αρχών. 

Ο 67χρονος παρέμενε κρατούμενος σε βελγική φυλακή από τον περασμένο Δεκέμβριο. 

Εμπλέκεται στην υπόθεση διαφθοράς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, για την οποία παραμένουν στη φυλακή τόσο η Εύα Καϊλή όσο και ο Μαρκ Ταραμπέλα.

Η Σαουδική Αραβία και το Ιράν αποκατέστησαν τις διπλωματικές σχέσεις, συμφώνησαν για πτήσεις και μετακινήσεις πολιτών (vid)

Οι υπουργοί Εξωτερικών του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας συναντήθηκαν στο Πεκίνο στην πρώτη επίσημη συνάντηση των κορυφαίων διπλωματών των χωρών μετά από επτά χρόνια...

Οι υπουργοί Εξωτερικών Σαουδικής Αραβίας και Ιράν συμφώνησαν να ανοίξουν πρεσβείες, να επαναλάβουν τις επίσημες επισκέψεις και αεροπορικές πτήσεις και ακόμα να διευκολύνουν την έκδοση θεωρήσεων για τους πολίτες....

Η Σαουδική Αραβία και το Ιράν αποκατέστησαν επίσημα τις διπλωματικές σχέσεις, συμφώνησαν να επαναλάβουν τις πτήσεις μεταξύ των δύο χωρών καθώς και να διευκολύνουν τη χορήγηση βίζας στους πολίτες, ανέφερε κοινή δήλωση που δόθηκε την Πέμπτη.

Η συμφωνία περιλαμβάνει και τη χορήγηση Umrah visa, ανακοινώθηκε μετά από συνάντηση μεταξύ του Σαουδάραβα υπουργού Εξωτερικών πρίγκιπα Φαϊζάλ μπιν Φαρχάν και του Ιρανού ομολόγου του Χοσεΐν Αμιραμπντολαχιάν κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψης στο Πεκίνο.

 

 
Μαζί με την επανέναρξη των πτήσεων και τη χορήγηση βίζας, η συμφωνία περιελάμβανε την έναρξη των ρυθμίσεων για το άνοιγμα εκ νέου των πρεσβειών των δύο χωρών στο Ριάντ και την Τεχεράνη καθώς και των προξενείων στη Τζέντα και τη Μασχάντ.

Συμφώνησαν επίσης να εφαρμόσουν συμφωνίες ασφάλειας και οικονομικής συνεργασίας που υπογράφηκαν πριν από περισσότερα από 20 χρόνια.

Κατά τη διάρκεια ενός γεύματος που παρέθεσε ο Κινέζος υπουργός Εξωτερικών Κιν Γκανγκ, ο πρίγκιπας Φαϊζάλ συναντήθηκε με τον Αμιραμπντολαχιάν και λίγο μετά εξέδωσε κοινή δήλωση.

Οι δύο χώρες συμφώνησαν επίσης να αποκαταστήσουν τις διπλωματικές σχέσεις μέσω της επανέναρξης των επισκέψεων αξιωματούχων και αντιπροσωπειών του ιδιωτικού τομέα.

Η δήλωση υπογράμμισε τη σημασία της ενεργοποίησης της Συμφωνίας του Πεκίνου για την ενίσχυση της αμοιβαίας εμπιστοσύνης και τη διεύρυνση του πεδίου της συνεργασίας προκειμένου να επιτευχθεί ασφάλεια και σταθερότητα στην περιοχή.

Η συμφωνία για την ανανέωση των σχέσεων υπεγράφη από τον Σαουδάραβα σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας, Μοσάντ μπιν Μοχάμεντ Αλ Αϊμπάν και τον κορυφαίο Ιρανό αξιωματούχο ασφαλείας Αλί Σαμχίνι.

Ο πρίγκιπας Faisal εξέφρασε την εκτίμησή του για τις προσπάθειες της Κίνας να αναπτύξει τις σχέσεις μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράν.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Σαουδικής Αραβίας και ο Ιρανός ομόλογός του συζήτησαν επίσης τρόπους επίτευξης κοινών συμφερόντων και ενίσχυσης των προσπαθειών για την επίτευξη ειρήνης στην περιοχή και στον κόσμο.

Μετά την ολοκλήρωση της συνάντησης στο Πεκίνο την Πέμπτη, ο Σαουδάραβας υπουργός Εξωτερικών ανανέωσε την πρόσκλησή του στον Αμιραμπντολαχιάν να επισκεφθεί το Βασίλειο και να πραγματοποιήσει διμερή συνάντηση στο Ριάντ.

Πριν από το γεύμα στο Πεκίνο, οι δύο υπουργοί είχαν ανταλλάξει κλήσεις για να συζητήσουν την αποκατάσταση των σχέσεων μετά τις συνομιλίες που διοργάνωσε ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ στο Πεκίνο τον περασμένο μήνα.

Το Ιράν και η Σαουδική Αραβία πέρασαν τέσσερις ημέρες σε συνομιλίες μεταξύ 6 και 10 Μαρτίου. Ο διάλογος κατέληξε σε συμφωνία για την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων και το άνοιγμα των πρεσβειών εντός δύο μηνών.

Σε μια τριμερή συμφωνία, η Σαουδική Αραβία, το Ιράν και η Κίνα συμφώνησαν να αναβιώσουν μια Συμφωνία Συνεργασίας για την Ασφάλεια, που υπογράφηκε αρχικά το 2001, και μια Γενική Συμφωνία Συνεργασίας του 1998 σε τομείς όπως το εμπόριο, οι επενδύσεις, η τεχνολογία, η επιστήμη, ο πολιτισμός και ο αθλητισμός.

Αλέξης Τσίπρας: «Ασφαλείς μεταφορές, σύγχρονες υποδομές», παρουσίαση του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ (vid)

Μια νέα Διαύγεια για τις δημόσιες συμβάσεις και την ασφάλεια στις μεταφορές ανακοίνωσε ο Αλ. Τσίπρας, ενώ με την υλοποίηση του σχεδίου θα παρακολουθούμε την εξέλιξη των δημόσιων έργων, αλλά και την τρέχουσα κατάσταση στη συντήρηση και την ποιότητα των υποδομών. Το μέτρο στοχεύει στο να μπει «οριστικό τέλος στο πάρτι» που θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές και δημόσια οικονομία.

Τρεις βασικές παρεμβάσεις με τις οποίες «θα διασφαλίζεται η διαφάνεια στη διαδικασία υλοποίησης ενός έργου καθώς και ο έλεγχος και η γνώση της κατάστασης ασφάλειας των δημόσιων υποδομών», περιλαμβάνει το σχέδιο προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ για την ασφάλεια στις μεταφορές, το οποίο παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας στο πλαίσιο της ημερίδας του τομέα Υποδομών και Μεταφορών του κόμματος με θέμα «Ασφαλείς μεταφορές, σύγχρονες υποδομές», στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος».

 

Εισαγωγική τοποθέτηση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, Αλέξη Τσίπρα, κατά την παρουσίαση του προγράμματος του κόμματος για την Ασφάλεια στις Μεταφορές (Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», αίθουσα «Ιφιγένεια»).

«Φίλες και φίλοι, είμαστε σήμερα εδώ, σε μια πολύ ενδιαφέρουσα ημερίδα που διοργανώνει το Τμήμα Υποδομών και Μεταφορών του ΣΥΡΙΖΑ για την ασφάλεια των υποδομών. Την ασφάλεια των υποδομών που ήρθε με πολύ έντονο τρόπο στην καθημερινότητά μας ως ένα μείζον θέμα το οποίο οφείλουμε να ασχοληθούμε. 

Είμαστε όμως σήμερα εδώ ακόμα σε μια χώρα που πενθεί. Δεν περάσανε ούτε 40 μέρες από αυτό το τραγικό γεγονός, το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη που έκοψε άδικα τη ζωή 57 συνανθρώπων μας, μεταξύ των οποίων και πολλών νέων παιδιών.

Και είμαστε σήμερα εδώ σε μια χώρα που πενθεί, σε μια κοινωνία που ακόμα αναρωτιέται. Και με μια κυβέρνηση που συνεχίζει όμως αλαζονικά να αγνοεί την ευθύνη.

Είμαστε σήμερα εδώ, στη σκιά των Τεμπών. Στη σκιά όχι μιας θυσίας. Αλλά μιας ανείπωτης τραγωδίας που θα μπορούσε και θα έπρεπε να έχει αποφευχθεί.

Μπροστά σε τέτοια γεγονότα, όσοι βρεθήκαμε και ευελπιστούμε να ξαναβρεθούμε σε θέσεις ευθύνης, όσοι ζητάμε την ψήφο του λαού θα έπρεπε – όλοι – να στεκόμαστε μπροστά στο χρέος που επιβάλλει η συνείδηση και η ηθική μας. Και αυτό το χρέος σήμερα είναι σαφές. Να μην επιτρέψουμε να ξανασυμβεί ποτέ μια τέτοια τραγωδία. Να κάνουμε το παν, με όποιο κόστος, για να νιώθει κάθε πολίτης ασφαλής στις μετακινήσεις του. Να συμβουλευτούμε τους ειδικούς, να ακούσουμε τους εργαζόμενους, να μελετήσουμε τις βέλτιστες πρακτικές που υπάρχουν διεθνώς.

Δυστυχώς, φαίνεται δεν νιώθουν όλοι οι πολιτικοί αυτό το χρέος και όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Κάποιοι συνεχίζουν να ζουν με το άγχος της εικόνας. Με την εμμονή της επικοινωνίας και της προπαγάνδας, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Κάποιοι δεν λένε να καταλάβουν ότι οι πολίτες δεν ψάχνουν για υπουργούς που θα παριστάνουν τους μηχανοδηγούς. Αλλά για πρωθυπουργούς που θα πάψουν να παριστάνουν τους ανήξερους.

Για να μην ξαναζήσουμε «Τέμπη», χρέος μας είναι να κάνουμε το παν για την ασφάλεια.
Δυστυχώς, δε νιώθουν όλοι αυτό το χρέος.
Κάποιοι δεν καταλαβαίνουν ότι οι πολίτες δεν ψάχνουν υπουργούς που παριστάνουν τους μηχανοδηγούς, αλλά πρωθυπουργούς που δε θα παριστάνουν τους ανήξερους.

— Αλέξης Τσίπρας - Alexis Tsipras (@atsipras) April 6, 2023

Το δικό μας χρέος λοιπόν επιβάλλει να μιλήσουμε σοβαρά για την ουσία του προβλήματος. Να μιλήσουμε για άμεσες και ριζοσπαστικές λύσεις. Όχι να βγάλουμε από το σεντούκι ευχολόγια. Να περιγράψουμε το πώς οι καθημερινές μετακινήσεις των πολιτών δεν θα είναι ούτε ρίσκο ούτε περιπέτεια, αλλά τίποτα περισσότερο από μια ρουτίνα, γιατί αυτό πρέπει να είναι, όπως συμβαίνει σε κάθε σοβαρό κράτος, όπως επιβάλλει σε τελική ανάλυση το ίδιο το Σύνταγμα. Γιατί φίλες και φίλοι, η δημοκρατία δεν υπάρχει ως διαδικασία μια φορά στα τέσσερα χρόνια. Η δημοκρατία, θα έλεγα, ότι είναι το συμβόλαιο. Και οι όροι αυτού του συμβολαίου είναι η ασφάλεια και η δικαιοσύνη παντού και για όλους.

Αυτές είναι οι ελάχιστες, οι τυπικές υποχρεώσεις μιας κυβέρνησης απέναντι στους πολίτες της. Και αν μια κυβέρνηση όχι απλά δεν μπορεί να τα διασφαλίσει, αλλά επανειλημμένα γίνεται η ίδια παράγοντας υπονόμευσής τους, τότε αυτή είναι μια επικίνδυνη κυβέρνηση που πρέπει να φύγει.

Για τον λόγο αυτό, η σημερινή μας εκδήλωση αλλά και κάθε πτυχή του σχεδίου μας που θα παρουσιαστεί τους επόμενους μήνες είναι για μας κάτι πολύ περισσότερο από μια σειρά πολιτικών προταγμάτων. Είναι οι βάσεις πάνω στις οποίες θα χτίσουμε ξανά σχέσεις εμπιστοσύνης. Του πολίτη με το κράτος. Της κοινωνίας με την κυβέρνηση.

Το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών ανάμεσα σε όλα τα άλλα ανέδειξε και το μέγεθος της ανεπάρκειας και της αναποτελεσματικότητας του κράτους. Ένα κράτος που χτίστηκε με τα παλιά υλικά της αναξιοκρατίας και των πελατειακών σχέσεων. Και συντηρήθηκε με παλιές αλλά και νέες συνταγές διαφθοράς και εξυπηρέτησης συγκεκριμένων συμφερόντων. Ένα κράτος που αφού το έκαναν λάφυρο, μετά το απαξίωσαν συστηματικά, δίνοντας ό,τι πιο χρήσιμο για το δημόσιο συμφέρον σε ιδιώτες προκειμένου να κερδοσκοπούν. Αδιαφορώντας ακόμη και για τα βασικά. Ακόμη και την ασφάλεια των πολιτών.

Και κάθε τρεις και λίγο μας έταζαν ότι αυτό το κράτος θα το διορθώσουν, θα το διόρθωναν δήθεν αυτοί οι ίδιοι που το απαξίωσαν. Άλλοι μας υποσχέθηκαν εκσυγχρονισμό. Άλλοι μας μίλησαν για επανίδρυση του κράτους. Άλλοι για επιτελικότητα. Το δήθεν επιτελικό κράτος, όμως, αυτά τα 4 χρόνια μετά τη μεγάλη υπόσχεση του κ. Μητσοτάκη, αποδείχθηκε ένα μεγάλο φιάσκο. Η επανάληψη σε ακόμα μεγαλύτερη ένταση όλων των αρρωστημένων πρακτικών 40 και πλέον χρόνων.

Η εκκρεμότητα, όμως, παραμένει. Και είναι πιστεύω, ένα από τα μεγάλα ζητήματα και ένα από τα μεγάλα ερωτήματα, διακυβεύματα και αυτής της εκλογικής αναμέτρησης. Το ζήτημα του κράτους, η σχέση του πολίτη με το κράτος. Το πώς μπορεί να αισθάνεται ασφάλεια ο πολίτης και όχι φόβο. Και το χρέος μας είναι ακόμα ανεκπλήρωτο. Πρέπει να δώσουμε απαντήσεις. Πώς θα έχουμε ένα ισχυρό, σύγχρονο και αποτελεσματικό κράτος που θα διασφαλίζει τα αυτονόητα και θα αποτρέπει τα αδιανόητα. Όπως την τραγωδία που ζήσαμε όλοι πριν από λίγες ημέρες.

Γι’ αυτούς λοιπόν τους λόγους, σήμερα αποφάσισα στην πολύ ενδιαφέρουσα αυτή, πολύ αξιόλογη ημερίδα του Τομέα Υποδομών του ΣΥΡΙΖΑ για την ασφάλεια των υποδομών, να μην τοποθετηθώ με προτάσεις και θέσεις που αφορούν τεχνικά θέματα, ή να μην αναλύσω την αναγκαία προτεραιοποίηση ελέγχων και επιθεωρήσεων σε κρίσιμες δημόσιες υποδομές. Είμαι βέβαιος ότι σε όλα τα τραπέζια τα στρογγυλά και στις τοποθετήσεις πολύ αξιόλογων ομιλητών που έχουν έρθει σήμερα σε αυτή την ημερίδα, αυτά θα ειπωθούν, θα τεκμηριωθούν και θα καταγραφούν αναλυτικά στις θέσεις και στις προτάσεις μας.

Σήμερα εγώ θέλω να πάω πολύ πιο βαθιά τη συζήτηση και να μιλήσω για τη ρίζα του κακού στη δημόσια διοίκηση και στην εκτέλεση των δημόσιων έργων και να προτείνω λύσεις. Όχι μόνο να κάνω διαπιστώσεις. Να πάμε δηλαδή στο δια ταύτα. Διότι αν δεν προσπαθήσουμε να αντιμετωπίσουμε τη ρίζα του προβλήματος, δεν θα καταφέρουμε όσο κι αν το επιθυμούμε να διαμορφώσουμε συνθήκες ασφάλειας στα έργα και στις δημόσιες υποδομές.

Και δικαιοσύνη παντού σημαίνει και ασφάλεια παντού. Σημαίνει πρώτα από όλα σεβασμός στην ίδια τη ζωή. Γι’ αυτό και είναι επείγουσα ανάγκη να αποκαταστήσουμε σήμερα το αίσθημα ασφάλειας και δικαιοσύνης παντού.

Για την ασφάλεια που οφείλει να νιώθει κάθε πολίτης που ζει, εργάζεται και κυκλοφορεί σε αυτή τη χώρα. Για τη δικαιοσύνη που οφείλει να διέπει τη λειτουργία του κράτους, τη διαχείριση των χρημάτων του Έλληνα φορολογούμενου στο δρόμο της διαφάνειας και της υπεράσπισης του δημόσιου συμφέροντος.

Σε αυτή τη λογική λοιπόν, η πρόταση που καταθέτουμε σήμερα για τη λειτουργία κρίσιμων τομέων της διοίκησης και των κρίσιμων υποδομών, εισάγει μια άλλη λογική στη λειτουργία του ίδιου του κράτους. Τη λογική της διαφάνειας. Διαφάνεια την αδειοδότηση και εκτέλεση δημόσιων έργων, στη λειτουργία των ελεγκτικών μηχανισμών, στη θέσπιση και τήρηση των προδιαγραφών, στην εφαρμογή ελάχιστων συντελεστές ασφαλούς λειτουργίας κάθε δημόσιας υποδομής.

Γιατί για την ασφάλεια δεν αρκούν οι καλές προθέσεις. Χρειάζεται φως. Περισσότερο φως. Ένα μεγάλο μέρος της κακοδιαχείρισης, της ανεπάρκειας και της διαπλοκής στις συναλλαγές του Δημόσιου με ιδιώτες, που είναι καταλυτική υπόθεση για την ασφάλεια και τη λειτουργία των δημόσιων υποδομών, οφείλεται στο σκοτάδι. Οφείλεται στην έλλειψη ορατότητας. Και εκεί που δεν υπάρχει φως και ορατότητα, συνήθως ανθίζει η διαφθορά. Και πάντοτε εις βάρος και της ασφάλειας. Γιατί εκεί που το αλισβερίσι των ημέτερων και οι συμφωνίες γίνονται κάτω από το τραπέζι, να είστε βέβαιοι ότι κανείς δεν λογαριάζει ούτε την ασφάλεια ούτε την ποιότητα των υποδομών.

Σε αυτό το πάρτι που δεν θέτει μόνο τα δημόσια οικονομικά σε κίνδυνο, αλλά την ίδια την ανθρώπινη ζωή, είμαστε αποφασισμένοι να βάλουμε ένα οριστικό τέλος. Και αυτό δεν θα γίνει με ημίμετρα, αλλά με ριζοσπαστικές προτάσεις και πάνω απ’ όλα την πολιτική βούληση να συγκρουστούμε με την παρακμή. Γιατί παρακμή είναι να ζούμε σε ένα κράτος που δεν είχε αναλώσιμα στα νοσοκομεία τον καιρό της πανδημίας, αλλά την ίδια στιγμή είχε να μοιράσει 9,5 δισ. σε απευθείας αναθέσεις και σε κλειστούς διαγωνισμούς.

Τι χρειαζόμαστε λοιπόν; Χρειαζόμαστε μια μεγάλη τομή διαφάνειας στην αδειοδότηση, στην εκτέλεση και στη λειτουργία των δημόσιων έργων, των έργων μεγάλων δημόσιων υποδομών, που θα διασφαλίζει την τήρηση των ορθών διαδικασιών και κυρίως τα στάνταρτς ασφάλειάς τους.

Χρειαζόμαστε ένα ασφαλές, διαφανές και αποτελεσματικό σύστημα καταγραφής, παραγωγής και παρακολούθησης δημόσιων και ιδιωτικών έργων. Πώς; Ρίχνοντας φως εκεί που σήμερα υπάρχει σκιά, ή υπάρχει σκοτάδι-

Χρειαζόμαστε μια μεγάλη τομή Διαφάνειας στα δημόσια έργα.
Μια νέα Διαύγεια.
Όχι άλλες συναλλαγές κάτω από το τραπέζι.
Όχι άλλα βαλτώματα έργων.
Όχι άλλο «οξυγόνο» στη διαφθορά. pic.twitter.com/Erf0AHILCa

— Αλέξης Τσίπρας - Alexis Tsipras (@atsipras) April 6, 2023

Το επίκεντρο της πρότασής μας είναι μια νέα Διαύγεια για τα δημόσια έργα. Μια νέα Διαύγεια συνολικά για τα έργα υποδομής. Όλα στο φως. Όχι άλλες καθυστερήσεις και συναλλαγές κάτω από το τραπέζι. Όχι άλλα βαλτώματα έργων. Όχι άλλο σκοτάδι που σημαίνει οξυγόνο στη διαφθορά. Θέλουμε οξυγόνο στη διαφάνεια και όχι στη διαφθορά.

Προχωράμε λοιπόν με τρεις κινήσεις: Πρώτον, με τη θεσμοθέτηση, υλοποίηση και λειτουργία ενός ψηφιακού Κεντρικού Συστήματος Αδειοδοτήσεων. Με διασύνδεση όλων των φορέων και υπηρεσιών του Δημοσίου και του ευρύτερου Δημοσίου τομέα, οι οποίοι εμπλέκονται στην αδειοδότηση, στις διαδικασίες έγκρισης δημοσίων και ιδιωτικών τεχνικών έργων, καθώς και όλων των ελεγκτικών οργάνων και αρχών.

Η διεκπεραίωση της διαδικασίας εγκρίσεων και αδειοδοτήσεων θα γίνεται πλέον στο σύνολό της ηλεκτρονικά. Στο σύστημα θα περιλαμβάνονται και οι ειδικές κατηγορίες αδειοδοτήσεων και εγκρίσεων από φορείς και υπηρεσίες όπως η Δασική Υπηρεσία, οι Εφορείες Αρχαιοτήτων, το Συμβούλιο Αρχιτεκτονικής, το Πυροσβεστικό Σώμα και άλλες.

Δεύτερον, προχωράμε στη θεσμοθέτηση, υλοποίηση και τη λειτουργία ενός ψηφιακού Κεντρικού Συστήματος Παρακολούθησης Τεχνικών Έργων. Στο σύστημα αυτό θα καταγράφεται όλη η πορεία υλοποίησης ενός δημόσιου έργου.

Με δυο λόγια, δεν θα μπορεί να ισχύει αυτό που συμβαίνει σήμερα. Δηλαδή μετά το προσυμβατικό έλεγχο από όλους τους φορείς που ασκούν τον έλεγχο της νομιμότητας -όπως του Ελεγκτικού Συνεδρίου, της Αρχής Προδικαστικών Προσφυγών, εάν χρειαστεί η Ανεξάρτητη Αρχή για τις Δημόσιες Συμβάσεις, όλων των διαχειριστικών αρχών. Μετά τον προσυμβατικό έλεγχο και την έναρξη διαδικασίας υλοποίησης σύμβασης, ένα έργο μένει χωρίς ορατότητα από την κοινή γνώμη, από τους αρμόδιους φορείς και η ορθή τήρηση των προβλεπόμενων διαδικασιών μιας σύμβασης εναπόκειται στην ευχέρεια των υπαλλήλων της αρμόδιας υπηρεσίας και φυσικά στη σχέση τους με την ανάδοχο εταιρεία.

Από εδώ και στο εξής κάθε λογαριασμός, κάθε πίνακας εργασιών, κάθε πρόοδος, κάθε εκταμίευση θα είναι στη Διαύγεια, ορατή από όλους. Και προφανώς κάθε παράταση και κάθε καθυστέρηση θα είναι στο φως. Όλοι θα έχουν πρόσβαση.

Συνεπώς, η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων, ο ίδιος ο υπουργός Υποδομών, βουλευτές αλλά και ο κάθε απλός πολίτης, θα έχει τη δυνατότητα γνώσης, ελέγχου και παρέμβασης.

Τέλος, προχωρούμε και σε μια τρίτη ψηφιακή καινοτομία: Στη θεσμοθέτηση, υλοποίηση και λειτουργία Συστήματος Καταγραφής, Λειτουργίας και Συντήρησης Δημοσίων και Ιδιωτικών Έργων, στο οποίο θα καταγράφονται όλα τα δημόσια και ιδιωτικά έργα, τα οποία έχουν παραληφθεί οριστικά. Παράλληλα, συντάσσεται και ο κατάλογος στοιχείων συντήρησης και λειτουργίας έργων και για τα κτιριακά έργα ο οποίος διασυνδέεται και με το σύστημα της Ηλεκτρονικής Ταυτότητας Κτιρίων.

Με δυο λόγια, φτιάχνουμε ένα Εθνικό Ψηφιακό Μητρώο υποδομών, στο οποίο όμως καταγράφονται και όλες οι ενέργειες συντήρησης, όλες οι πιστοποιήσεις ασφαλείας, ώστε να γνωρίζουμε ανά πάσα στιγμή σε τι κατάσταση βρίσκονται οι δημόσιες υποδομές και άρα τι πρέπει να γίνει για να διασφαλιστεί η ασφάλεια χρήσης τους.

Με αυτές τις τρεις παρεμβάσεις εξασφαλίζουμε τη διαφάνεια στη διαδικασία υλοποίησης ενός έργου και αποκτούμε τον έλεγχο και την απαραίτητη γνώση της κατάστασης ασφάλειας όλων των δημόσιων υποδομών.

Έχω την πεποίθηση ότι το σχέδιό μας για τη Διαύγεια στην υλοποίηση των δημόσιων έργων και στη συντήρηση και λειτουργία των δημόσιων υποδομών, είναι μια κορυφαία θεσμική τομή, αντίστοιχη με άλλες κορυφαίες θεσμικές τομές στη λειτουργία της Δημόσιας Διοίκησης. Αντίστοιχη με άλλες παρεμβάσεις διαφάνειας και αξιοκρατίας. Είναι μια τομή που θα δώσει τα απαραίτητα θεσμικά εργαλεία ελέγχου στη Διοίκηση, αλλά και θα εμπεδώσει μια άλλη νοοτροπία στους δημόσιους λειτουργούς. Και κυρίως μια άλλη σχέση ανάμεσα στις δημόσιες υπηρεσίες και τους ιδιώτες.

Μια σχέση που αν εξορθολογιστεί, θα εξασφαλίσουμε δημόσιους πόρους, ταχύτητα στην υλοποίηση των έργων και, το κυριότερο, ασφάλεια για τον πολίτη, που είναι το ζητούμενό μας.

Αυτό είναι φίλες και φίλοι το σχέδιό μας, αυτή είναι μια ριζοσπαστική θεσμική τομή που είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε πράξη στη λειτουργία της διοίκησης για να διασφαλίσουμε και διαφάνεια και ποιότητα και ταχύτητα και κυρίως την ασφάλεια των δημόσιων υποδομών.

Με αυτές τις σκέψεις, θέλω να σας ευχαριστήσω, να σας συγχαρώ γι’ αυτή την ημερίδα. Και βεβαίως να δεσμευτώ ότι θα λάβουμε υπόψη όλες τις απόψεις που θα κατατεθούν σήμερα εδώ για να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν προκειμένου να αποφύγουμε στο μέλλον μια παρόμοια τραγωδία σαν αυτή που ζήσαμε πριν από λίγες μέρες με τους 57 συμπολίτες μας που χάθηκαν άδικα στα Τέμπη.

Σας ευχαριστώ θερμά.»