Τάσος Παπαδόπουλος / Η τουρκική επιθετικότητα

Η Τουρκία άρχισε πάλι να βρυχάται. Την ενοχλούν, γράφουν τα κατευθυνόμενα από το Σεράι του Ερντογάν έντυπα και τηλεοπτικά κανάλια, οι εξοπλισμοί της Ελλάδας. 

Στο νέο πακέτο των εξωφρενικών και συνάμα εκτός τόπου και χρόνου απαιτήσεών της, η Τουρκία βάζει τώρα στο υπό διαμόρφωση νομοσχέδιο της για το Αιγαίο και την επιβουλή σε 152 νησιά και βραχονησίδες. Τόσα τους λείπουν τόσα ζητούν. Την ίδια ώρα αγνοούν, ή κάνουν ότι το αγνοούν, το άρθρο 12 και 15 της Λωζάννης...

____________________________________

Τάσος Παπαδόπουλος *

Η Τουρκία άρχισε πάλι να βρυχάται. Την ενοχλούν, γράφουν τα κατευθυνόμενα από το Σεράι του Ερντογάν έντυπα και τηλεοπτικά κανάλια, οι εξοπλισμοί της Ελλάδας. Την ενοχλούν οι συμμαχίες της, με Ισραήλ και Γαλλία. Την ενοχλούν οι αμυντικοί σχεδιασμοί για τα νησιά, με σκοπό να τα προστατεύσουν από τις ορδές των drones. Την ενοχλούν ότι πετάει και ότι κολυμπάει στο Αιγαίο.

Μήπως ήρθε η ώρα να τους θυμίσει η Ελλάδα, με εμφατικό τρόπο πόσο την ενοχλεί η Στρατιά του Αιγαίου και οι συνεχείς ασκήσεις με θέμα την κατάληψη νησιών. Ποια άραγε εννοούν; Μήπως την Μάλτα ή την Σικελία; Και για του λόγου το αληθές, όταν συνεδριάζουν οι επιτελικοί των ασκήσεων στην Τουρκία, έχουν στο φόντο τους, την Λήμνο.

Κατά τα άλλα θέλουν να τους πιστέψουμε ότι δεν κινδυνεύουν τα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, από τις ορδές του Αττίλα. Κι όταν μας μιλούν με υπερφίαλο ύφος, για τους βαλλιστικούς τους πυραύλους, που μπορούν να φτάσουν και πέραν της Αθήνας μήπως σε αυτή την περίπτωση, ξεχνούν ότι είμαστε στην ίδια συμμαχία, ή άραγε την θυμούνται μόνο όταν κατηγορούν την Αθήνα για την αμυντική της θωράκιση.

Το θράσος τους δεν περιγράφεται, μιας και όπως αποδείχθηκε πρόσφατα στις πολεμικές επιχειρήσεις στον Κόλπο, η Αθήνα διαθέτει αμυντικά συστήματα, με τα οποία προστάτεψε πέρα από τον Ελλαδικό χώρο, την Κύπρο και την Βουλγαρία, ενώ όπως αποδείχθηκε στο πεδίο, σε ότι αφορά την άμυνα, ο Σουλτάνος ήταν γυμνός. Εκλιπαρούσε τότε Ισπανούς, Γερμανούς και ΗΠΑ να προστατεύσουν τον εναέριο της χώρο, από τις επιθέσεις των κατά τα άλλα φίλων της στον περσικό κόλπο.

Στο πακέτο των εξωφρενικών και συνάμα εκτός τόπου και χρόνου απαιτήσεών της, η Τουρκία βάζει τώρα στο υπό διαμόρφωση νομοσχέδιο της για το Αιγαίο και την επιβουλή σε 152 νησιά και βραχονησίδες. Τόσα τους λείπουν τόσα ζητούν. Την ίδια ώρα αγνοούν, ή κάνουν ότι το αγνοούν, το άρθρο 12 και 15 της Λωζάννης, που ρητά αναφέρει, ότι η Τουρκία παραιτείται από κάθε δικαίωμα και τίτλο σε εδάφη, πέραν των τριών μιλίων από τις ακτές της.

Αν δεν υπήρχε η συνεχείς απειλή, είναι προφανές ότι η Ελλάδα δεν θα είχε κανένα λόγο να εξοπλίσει τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Ούτε περισσεύουν τα χρήματα που διατίθενται για τους εξοπλισμούς, ούτε υπάρχει καμία βλέψη από ελληνικής πλευράς προς τις Μικρασιατικές ακτές. Αυτά που λένε τα παπαγαλάκια της τουρκικής προπαγάνδας στα κανάλια τους, είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.

Εξάλλου στην πορεία του χρόνου έχει γίνει φανερό δια γυμνού οφθαλμού, το ποιος τήρησε το γράμμα και το πνεύμα της Συνθήκης και ποιος με βάναυσο τρόπο την καταπάτησε. Από που να αρχίσει κανείς. Από τους Έλληνες της Πόλης, με αφορμή τα 573 χρόνια από την Άλωση, της Ίμβρου και της Τενέδου, ή την λειτουργία του Πατριαρχείου που έχει υποστεί τα πάνδεινα;

Οι Έλληνες που ζούσαν για εκατοντάδες χρόνια στην Κωνσταντινούπολη εξεδιώχθησαν, με βανδαλισμούς σπιτιών και καταστημάτων, από στρατιώτες, που υποδύθηκαν τους αγανακτισμένους πολίτες, τόσο το 1955 όσο και το 1964. Από τους 120.000, που ζούσαν στην Πόλη έχουν απομείνει μόλις 2.000, ως επί το πλείστον υπέργηροι.

Αντίθετα η αμοιβαιότητα, που προέβλεπε η Συνθήκη της Λωζάννης με τους αντίστοιχους μουσουλμάνους της Θράκης, τηρήθηκε χωρίς παρεκκλίσεις από την Ελλάδα. Η φασαρία που κάνουν από την Άγκυρα με τους Μουφτήδες, που θέλουν να εκλέγονται και να μην διορίζονται, είναι άνευ περιεχομένου, μιας και δεν προβλέπεται από τις Συνθήκες. Και στην Τουρκία άλλωστε, οι αντίστοιχες διαδικασίες γίνονται για την εκλογή τους.

Αλλά εκεί που έδρασαν ως συμμορία βαρβάρων και όχι ως κράτος οι Τούρκοι, έχει να κάνει με στις διώξεις των Ελλήνων της Ίμβρου και της Τενέδου. Στην Ίμβρο ζούσαν 10.000 Έλληνες και 2.000 Τούρκοι. Το άρθρο 14 της Συνθήκης της Λωζάννης προέβλεπε καθεστώς αυτονομίας και πλήρη προστασία γλώσσας, θρησκείας και εκπαίδευσης με Έλληνες δασκάλους. Τέλος προέβλεπε η Τοπική Αυτοδιοίκηση να περιέλθει στους Έλληνες κατοίκους.

Οι Τούρκοι δεν επέτρεψαν την εκλογή Ελλήνων τοπικών αρχόντων, και παράλληλα προκειμένου να καταστρέψουν την οικονομικά τους, τους απαγόρευσαν να εξάγουν από το νησί τα γεωργικά και κτηνοτροφικά τους προϊόντα, καταδικάζοντάς τους έτσι σε οικονομικό μαρασμό.

Και δεν έμειναν σε αυτή την απαράδεκτη ενέργεια. Μετέφεραν στο νησί βαρυποινίτες σε δήθεν ανοιχτές φυλακές. Αποτέλεσμα να κλέβουν τους Έλληνες, να αρπάζουν τις περιουσίες τους και να βιάζουν τις γυναίκες, και τις κόρες τους. Έτσι οδηγήθηκαν αναγκαστικά στο δρόμο της προσφυγιάς και από τους 10.000 που ζούσαν στο νησί το 1923, να απομένουν σήμερα λιγότεροι από πεντακόσιους ανθρώπους.

Κάτι ανάλογο με τις διώξεις συνέβη και στην Τένεδο. Από τους 5.000 Έλληνες και 500 Τούρκους, έχουν απομείνει σήμερα καμιά δεκαριά ψυχές.

Όλα αυτά τα εγκλήματα δεν αναδεικνύονται δυστυχώς, όσο θα έπρεπε από Ελληνικής πλευράς και είναι σχεδόν άγνωστα στο ευρύτερο κοινό της χώρας μας. Και δυστυχώς δεν χρησιμοποιούνται κάθε φορά, που η Άγκυρα επιχειρεί να προβάλει αστήριχτα αιτήματα, που αφορούν την διαβίωση των μουσουλμάνων της Θράκης. Απόδειξη, τέσσερεις μουσουλμάνοι από την Θράκη, εκλέγονται σήμερα Βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου.

Αυτή την πραγματικότητα οφείλει να αναδείξει η Ελλάδα και να μην κωφεύει, στις κάθε λογής τουρκικές προκλήσεις. Είναι καιρός και οι νέοι στην Ελλάδα να γνωρίσουν αυτή την ιστορική πραγματικότητα, και η διεθνής κοινή γνώμη να ενημερωθεί. Μιας και η βαρβαρότητα δεν ταιριάζει στην Ευρώπη, των δημοκρατικών αρχών, των αξιών και του πολιτισμού…

((*) Ο Τάσος Παπαδόπουλος είναι δημοσιογράφος, γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Νομικά. Από φοιτητής ασχολήθηκε με την τηλεόραση, που ξεκινούσε τότε τα πρώτα της βήματα στην Ελλάδα. Εργάστηκε στην ΕΡΤ αμέσως μετά τη μεταπολίτευση σε θέση ευθύνης, ως Διευθυντής Προγράμματος. Συνέχισε στον Τύπο στην εφημερίδα Μεσημβρινή. Στη συνέχεια εργάστηκε στην εφημερίδα 24 Ώρες και αμέσως μετά ανέλαβε ιδρυτικός διευθυντής στο ραδιόφωνο Σκάι 100,4. Ακολούθως μεταπήδησε στην υπό ίδρυση ιδιωτική τηλεόραση του Mega. Εργάστηκε για τη δημιουργία ενός νέου ραδιοφωνικού σταθμού του ΡΙΚ, το Τρίτο Πρόγραμμα. Ανέλαβε τη διεύθυνση του Αθήνα 8,84 και στη συνέχεια, του Alter 5. Στην Κύπρο εργάστηκε ως διευθυντής στον ραδιοφωνικό σταθμό Άστρα και ως Διευθυντής Ειδήσεων στον ΑΝΤ1 Κύπρου. Τέλος, υπήρξε ιδρυτικός διευθυντής του Kontra Channel..

επιμέλεια: Σπύρος Γκανής

Θεόδωρος Τερζόπουλος: «Θεωρώ την Ορέστεια τη γενέθλια γη του δυτικού πολιτισμού. Ένα απίστευτο δώρο»

     Στην πρώτη του συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο, ο κορυφαίος Έλληνας σκηνοθέτης ανεβάζει την τριλογία του Αισχύλου στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, στις 12 & 13 Ιουλίου.

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος σκηνοθετεί την «Ορέστεια» του Αισχύλου στην πρώτη του συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο. Ο κορυφαίος Έλληνας σκηνοθέτης που έχει παρουσιάσει δουλειές του σε όλον τον κόσμο, ανεβάζει τη μοναδική σωζόμενη τριλογία αρχαίου δράματος στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, στις 12 & 13 Ιουλίου.

Στα πρώτα δύο έργα, τον «Αγαμέμνονα» και τις «Χοηφόρους», έχουμε την επιστροφή του Αγαμέμνονα από την Τροία μαζί με την Κασσάνδρα στις Μυκήνες και τη δολοφονία τους από την Κλυταιμνήστρα και τον Αίγισθο. Στη συνέχεια βρίσκουν και αυτοί τον θάνατο, από το χέρι του Ορέστη. Οι Ερινύες τον καταδιώκουν και αυτός καταφεύγει στην Αθήνα.

Εκεί δικάζεται στον Άρειο Πάγιο και με την ψήφο της θεάς Αθηνάς, αθωώνεται. Οι εκδικήτριες Ερινύες μεταβάλλονται σε πνεύματα συγχώρεσης, σε Ευμενίδες. Αυτό ακριβώς, το τρίτο μέρος της τριλογίας, οι «Ευμενίδες» ήταν που απασχόλησε ιδιαίτερα τον πολυβραβευμένο διεθνή σκηνοθέτη, στο συγκεκριμένο ανέβασμα. Στο επίκεντρο βρίσκεται η δόλια πειθώ που χρησιμοποιεί η Αθηνά και τα ανταλλάγματα που δίνει για να κερδίσει με το μέρος της τις Ερινύες, η ατελής απονομή δικαιοσύνης, ο εξαναγκαστικός συμβιβασμός του λαού. Συναντήσαμε τον Θεόδωρο Τερζόπουλο, κατά τη διάρκεια των προβών του έργου, στο Σχολείον της Ειρήνης Παππά:

«Η επιλογή αυτής της τριλογίας, που είναι και μια πνευματική παρακαταθήκη του Αισχύλου στον κόσμο, είναι ένα δώρο απίστευτο. Θεωρώ αυτή την τριλογία ως τη γενέθλια γη του δυτικού πολιτισμού και όχι μόνο. Ξεκίνησα να τη διαβάζω ανάποδα: άρχισα από τις Ευμενίδες, γιατί εκεί είναι το ζουμί. Έχει πραγματικά τεράστιο ενδιαφέρον. Σαν το πρώτο και το δεύτερο μέρος να πρέπει να γίνουν, για να φτάσουμε στο τρίτο μέρος. Άρχισα λοιπόν να τη διαβάζω ανάποδα. Είχα συγκλονιστεί. Για πρώτη φορά αναζήτησα τη βοήθεια ενός ιστορικού, καθώς συνήθως τη δραματουργική δουλειά την κάνω ο ίδιος. Συνάντησα θεωρητικούς, φιλοσόφους για να καταλάβω πράγματα, τα οποία δεν τα ήξερα. Έπρεπε δηλαδή να αντιληφθώ ο ίδιος τι είναι η δημοκρατία, πώς γεννήθηκε, γιατί η Αθήνα είναι η πόλη της δημοκρατίας και η Ελλάδα η χώρα που γεννήθηκε η δημοκρατία. Τι σήμαινε αυτό εκείνη την εποχή. Οπότε ήθελα να δω τον ιστορικό ορίζοντα.

Αντιμετώπισα αυτή την τραγωδία σαν ένα κείμενο του Μπρεχτ. Αυτό που με ενδιέφερε δηλαδή είναι η ιστορικότητα. Ήταν σαν να επρόκειτο να ανεβάσω τον Αρτούρο Ούι ή τον Κοριολανό, ή ακόμη και την Αντιγόνη του. Δηλαδή από την στιγμή που άρχισα να αντιλαμβάνομαι το ιστορικό πλαίσιο του Άρειου Πάγου, το πώς ιδρύθηκε η δημοκρατία, άρχισα να συγκλονίζομαι. Δεν με συγκλόνισαν τα μεγάλα πάθη του Αγαμέμνονα, οι φόνοι στις Χοηφόρους, όλα αυτά που συμβαίνουν στις άλλες δύο τραγωδίες, τα οποία είναι θεαματικά και πολύ εξαιρετικά ζητήματα. Με ενδιέφεραν πολύ λιγότερο. Ξόδεψα τον περισσότερο χρόνο γι’ αυτή την τραγωδία. Οι πρόβες μας ήταν εξάμηνες. Ξόδεψα δυόμιση μήνες περίπου, δουλεύοντας πάνω στις Ερινύες-Ευμενίδες».

«Ορέστεια»Johanna Weber

Για τον Θεόδωρο Τερζόπουλο, η προδοσία-εξαπάτηση της Αθηνάς έχει σαφείς αντανακλάσεις και συνδέσεις με την ελληνική ιστορία του εικοστού αιώνα, όπου υπήρξε ξανά η επιβολή μιας νέας τάξης πραγμάτων εκ των άνω. Συνδέεται με διάφορα γεγονότα, που σημάδεψαν τη χώρα μας, όπως είναι η Συμφωνία της Βάρκιζας και το πώς εξαπάτησαν οι Άγγλοι τους αντάρτες, με τις εξορίες των αριστερών στα νησιά, αλλά και με τους ηττημένους λαούς του κόσμου σήμερα, όπως είναι για παράδειγμα οι Παλαιστίνιοι:

«Μελετώντας τις Ευμενίδες, άρχισα να καταλαβαίνω και να βυθίζομαι στη δική μου προσωπική μου ιστορία, στο δικό μου βιογραφικό. Η άποψή μου είναι ότι εκεί που τελειώνει η βιογραφία, αρχίζει η τέχνη. Δεν είμαι υπέρ της αυτοβιογραφίας, ως σκηνικό γεγονός. Εκεί λοιπόν άρχισα να συγκινούμαι και να βρίσκω τις αντιστοιχίες στη μεταπολεμική Ελλάδα. Γιατί και πώς η ψήφος που επετεύχθη με υποσχέσεις και εκβιασμούς από την Αθηνά, συνδέεται με τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Πώς οι άνθρωποι, μετά από αυτή τη Συμφωνία, οδηγήθηκαν ηττημένοι στις φυλακές. Πώς ακολουθεί στη συνέχεια το δόγμα Τρούμαν και η UNRRA. Όλα αυτά προσπάθησα να τα ξαναδώ από τότε μέχρι σήμερα και βρήκα πραγματικά τραύματα και συγκλονιστικές αντιστοιχίες».

«Ορέστεια»Johanna Weber

Η έρευνα του Θεόδωρου Τερζόπουλου είναι πολυετής πάνω στο αρχαίο δράμα. Αυτή τη φορά έχει εστιάσει την ανάγνωσή του στις σύγχρονες πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις που έχει η λύση που επιβάλλεται στις Ευμενίδες, στο πώς η δικαιοσύνη εξυπηρετεί τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, στο πώς η δημοκρατία πέφτει θύμα ολιγαρχικών ελίτ:

«Η Αθηνά επισημαίνει στις Ερινύες ότι θα εργάζονται και αυτό που θα παράγουν, θα το προσφέρουν στους αστούς. Φτιάχνεται δηλαδή και πάλι η δικαιοσύνη, ο πυρήνας της δημοκρατίας, με αναφορά στους αστούς. Ιδρύεται δηλαδή η αστική τάξη και οι τάξεις. Εγκαθιδρύεται η δημοκρατία με τις ταξικές διαφορές. Αυτή η διάρθρωση της κοινωνίας είναι ένα συγκλονιστικό ζήτημα, όπως το θέτει ο Αισχύλος. Είναι σαν να είναι τελείως σημερινό. Επικαιροποιείται αυτόματα, αν το δούμε έτσι. Και αυτόματα μπορεί να βρει κανείς τις σημερινές παραμέτρους, χωρίς καμιά πίεση. Η δημοκρατία λειτουργεί λοιπόν ως άλλοθι για να υπάρχει η καθολική αποδοχή των αρχών της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα για να κάνει τη δουλειά της η ανώτερη τάξη. Δηλαδή σήμερα έχουμε δημοκρατία στην Ελλάδα, αλλά έχουμε δημοκρατία και στην Τουρκία, λαϊκή δημοκρατία στην Κίνα. Η δημοκρατία, όσο ποτέ άλλοτε στον 21ο αιώνα, κακοποιείται και χρησιμοποιείται ως άλλοθι πάντα για τα συμφέροντα κάποιας οικονομικής ελίτ. Φαίνεται ότι οι κυβερνήσεις που υποστηρίζουν τη δημοκρατία είναι τα πιόνια της άρχουσας τάξης».

«Ορέστεια»Johanna Webe

Από τον κύκλο του αίματος φτάνουμε στις Ευμενίδες στην εγκαθίδρυση εκ των άνω του δημοκρατικού πολιτεύματος. Στο τέλος της τριλογίας φαίνεται σαν τα πράγματα να μπαίνουν στη θέση τους, σαν να κλείνει ο κύκλος του αίματος και να αρχίζει μια νέα εποχή για το λαό της Αθήνας, αλλά και για την ανθρωπότητα γενικότερα:

«Δεν υπάρχει χάπι εντ στην τριλογία. Εγώ δεν έκανα μια παρανάγνωση. Συνήθως έχουμε ένα χάπι εντ και όλοι πανηγυρίζουν. Χάπι εντ γιατί τους δόθηκε η υπόσχεση και το χάπι. Το χάπι είναι ότι τους υπόσχεται η Αθηνά ότι θα έχουν ωραία σπίτια, αλλά θα πάνε παρόλα αυτά, κάτω, εκεί κάτω στο νέο κόσμο. Ότι θα καλυτερέψει η ζωή τους. Είναι οι ίδιες υποσχέσεις που δίνουν ανερυθρίαστα ακόμη και σήμερα όλοι οι αρχηγοί των κρατών. Το βλέπουμε και στην Ελλάδα. Παράλληλα, υπάρχει και ένα προεκλογικό χρώμα σε αυτό το λογύδριο της Αθηνάς που πείθει τους φτωχούς, την κατώτατη τάξη, ώστε να πειθαρχήσει».

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος μιλά στον Γιώργο Μητρόπουλο για την ΟρέστειαEuronews

Κεντρικός άξονας της τριλογίας, όπως ο ίδιος επισημαίνει είναι το τραγικό βραχυκύκλωμα του Ορέστη:

«Το βραχυκύκλωμα του Ορέστη το βλέπουμε πολύ συχνά και στις άλλες τραγωδίες. Δεν είναι μόνο στον Αισχύλο, αλλά και στον Ευριπίδη, όπου έχουμε για παράδειγμα το βραχυκύκλωμα του Πενθέα, του Ηρακλή του Μαινόμενου. Είναι ένα σύμπλοκο σχήμα από το οποίο δεν μπορούν να βγουν οι ήρωες. Δεν υπάρχει έξοδος, δεν υπάρχει απόφαση. Δηλαδή δεν μπορούν να πράξουν, δεν μπορούν να πεθάνουν, να σωθούν ή να γίνουν ημίθεοι ή Θεοί. Οπότε μέχρι την τελευταία στιγμή παλεύουν μέσα στα δεσμά τους».

Johanna WeberJohanna Weber

Κομβικός είναι ο ρόλος του χορού στο συγκεκριμένο ανέβασμα της Ορέστειας. Τα 22 μέλη του είναι παρόντα από την αρχή ως το τέλος της τριλογίας, σε όλη τη διάρκεια της παράστασης, δίνοντας το στίγμα της σκηνοθετικής προσέγγισης:

 

«Ο χορός στην τραγωδία είναι η κοινή γνώμη, ο λαός. Σε αυτό το έργο όμως είναι κάτι παραπάνω. Ο λαός, ο οποίος αποκαλύπτει τις ατέλειές του, είναι κριτικός προς την άρχουσα τάξη. Κάνει αυτοκριτική. Όλα τα στοιχεία που έχει η τραγωδία, τα φέρνει ο χορός. Είναι δηλαδή πιο απελευθερωμένος ο χορός από τους βραχυκυκλωμένους ήρωες της τραγωδίας».

Μαθαίνει τελικά ο άνθρωπος, μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι, από τον μύθο; Το σώμα θυμάται τι έχει περάσει; Ή τελικά η λήθη μας έχει βυθίσει σε μια αέναη επανάληψη των ίδιων λαθών;

«Ορέστεια»Johanna Weber

«Η λήθη, τα αρχαία χρόνια, μέσα στους αιώνες και πολύ περισσότερο σήμερα, έχει ένα δομικό μηχανισμό. Σαν να είναι στο DNA του ανθρώπου να ξεχνάει και να θυμάται. Κάποτε υπήρχε μια ισορροπία, ανάμεσα στη λήθη και τη μνήμη. Υπήρχαν βέβαια και θεότητες στην αρχαία Ελλάδα και στους αρχαίους πολιτισμούς. Τώρα έχει στηθεί ένας τέτοιος μηχανισμός λήθης, που ξεχνάμε περισσότερο, παρά θυμόμαστε. Ζούμε για να ξεχνάμε και όχι για να θυμόμαστε. Αυτό είναι η σύγχρονη τραγωδία. Είναι η εικόνα, ένα από τα χαρακτηριστικά του μετα-ανθρώπου, γιατί πολλή κουβέντα γίνεται γι’ αυτόν. Η μνήμη δεν συμφέρει πλέον, γιατί είναι η μνήμη των τραυμάτων της ανθρωπότητας, τω δικών μας τραυμάτων. Και αυτά θέλουμε να τα ξεχνάμε, ενώ το τραύμα αιμορραγεί. Το τραύμα δεν τέλειωσε ποτέ να αιμορραγεί. Ποτέ δεν πήκτωσε. Ποτέ δεν ξεράθηκε. Απλά δεν το βλέπουμε. Και αυτό είναι ένα άλλο βραχυκύκλωμα του σύγχρονου μετα-ανθρώπου, στο σύγχρονο κόσμο».

«Ορέστεια»Johanna Weber

Τι μένει τελικά από τον αγώνα του Ορέστη; Υπάρχει δικαίωση για τον άνθρωπο ή όλα τα καλύπτει ο θάνατος;

«Τα πάντα καλύπτονται από τον θάνατο. Δεν υπάρχει δικαίωση. Δεν υπήρχε ποτέ δικαίωση σε τίποτε. Εκεί μέσα βρίσκεται όλο το μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης. Σ’ αυτή τη βραχεία ζωή του ανθρώπου στον πλανήτη. Δεν υπάρχει δηλαδή λύση. Δεν υπάρχει έξοδος. Δεν υπάρχει τίποτε. Κι εκεί φτάνουμε στο μπεκετικό τίποτα. Κι αυτό το τίποτα μπορεί να είναι το νέο περιεχόμενο όλων των εργασιών μου από εδώ και πέρα. Το τίποτα. Δεν είμαι απαισιόδοξος. Ίσα ίσα».

Ο Σάββας Στρούμπος και η Αγλαΐα Παππά για την παράσταση και τους ρόλους τους

Σάββας ΣτρούμποςEuronews

Ο Σάββας Στρούμπος ερμηνεύει τον Αγαμέμνονα. Είναι το δεξί χέρι του Θεόδωρου Τερζόπουλου, στην προετοιμασία της παράστασης, ως συνεργάτης σκηνοθέτης. Είναι μέλος του θεάτρου Άττις, πάνω από 20 χρόνια. Τον συναντήσαμε κατά τη διάρκεια της πρόβας:

«Δεν θέλαμε να παρουσιάσουμε έναν Αγαμέμνονα εθνικό ήρωα, εραστή, γενικά έναν Αγαμέμνονα ως θετικό πρόσωπο, ως θετικό ήρωα. Αντίθετα, θέλαμε να δείξουμε - όπως λέει ο Μπρεχτ ο ηθοποιός δείχνει και δείχνεται - έναν Αγαμέμνονα μακελάρη, αιμοδιψή, που ηδονίζεται από το αίμα, το θάνατο, τη βία και την καταστροφή. Αυτό για μένα ήταν ταυτόχρονα προκλητικό και εμπνευστικό. Μου ερέθισε πολύ τη φαντασία, στη διαδικασία της πρόβας. Νομίζω ότι είναι μια πολύ γόνιμη διαδρομή για τον ηθοποιό, ακριβώς διότι μπαίνεις σε μια διαδικασία να είσαι σαρκαστικός, κριτικός, αιχμηρός απέναντι στο ρόλο. Άρα δεν έχεις συναισθηματικό και ηθικό δέσιμο με αυτόν. Έτσι ανοίγει ένα τοπίο έκφρασης και έρευνας ιδιαίτερα γόνιμο και ενδιαφέρον».

«Ορέστεια»Johanna Weber

Πώς θα περιέγραφε το σύμπαν της Ορέστειας; Πώς προσέγγισε ο σκηνοθέτης το εμβληματικό έργο του Αισχύλου και πού συναντά ο μύθος την ανθρώπινη ιστορία;

«Θέλω να σταθώ σε δύο πράγματα που θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικά. Το πρώτο αφορά την κίνηση του Τερζόπουλου προς το μύθο της Ορέστειας. Από την πρώτη στιγμή, δεν θέλησε καθόλου να αναπαραστήσει το μύθο της Ορέστειας ως ιστορία, ως την υπόθεση μιας οικογένειας. Θέλησε να ανακατασκευάσει το μύθο και μέσα σε αυτή τη διαδικασία ανακατασκευής του μύθου, να περάσει η τραγωδία της ανθρώπινης ιστορίας, του ανθρώπινου πολιτισμού, η αγωνία για την ύπαρξη του ανθρώπου στον πλανήτη Γη εδώ και τώρα, ακόμη και πτυχές της ελληνικής ιστορίας. Οι πιο τραγικές πτυχές της. Οπότε είμαστε ήδη σε ένα σύμπαν που είναι τελείως μέσα στον κόσμο του Τερζόπουλου και σε άλλες τραγωδίες που έχει κάνει.

«Ορέστεια»Johanna Weber

Νομίζω όμως ότι είναι και πολύ ελκυστικό και προκλητικό για τους καλλιτέχνες, τους ηθοποιούς και όλους τους συνεργάτες, που με αφορμή το μύθο, κάνουμε ένα ταξίδι αρκετά πιο βαθύ μέσα στην τραγικότητα του ανθρώπινου αινίγματος, όπου το πολιτικό και το οντολογικό μπαίνουν συνέχεια το ένα μέσα στο άλλο. Το δεύτερο στοιχείο είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Τερζόπουλος διαχειρίστηκε το τέλος όλης της τριλογίας. Στις Ευμενίδες έχουμε την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας. Αυτό ο Τερζόπουλος το αναποδογυρίζει και αναρωτιέται τι είναι η αστική δημοκρατία στις μέρες μας και τι δεινά επιφέρει στην ανθρωπότητα αυτή η αντίληψη περί δημοκρατίας. Έχουμε πολέμους, καταστροφές και άλλα, με τα οποία είναι γεμάτοι ο εικοστός και ο εικοστός πρώτος αιώνας. Έτσι αντί να έχουμε ένα χάπι εντ της τριλογίας, έχουμε ένα νέο αδιέξοδο και πολλά αγωνιώδη ερωτήματα. Ο θεατής λοιπόν φεύγει με αυτά τα ερωτήματα».

Αγλαΐα ΠαππάEuronews

Η Αγλαΐα Παππά ερμηνεύει την Αθηνά, τη θεά που επανασυστήνει τον Άρειο Πάγο και εξαπατά τις Ερινύες, τις αρχαίες θεότητες που έρχονται από τα βάθη της γης. Αντιπροσωπεύει τη μεγάλη δύναμη, που μπορεί να επιβάλλει τα πάντα σε έναν λαό, σε μια χώρα. Εγκαθιδρύει το σύστημα που θέλει, αθωώνει αυτούς που θέλει, προσφέροντας ανταλλάγματα σε όσους υπακούσουν τις εντολές της:

«Η Αθηνά, έτσι κι αλλιώς, σε οποιαδήποτε παραγωγή και ανάγνωση, αλλά ειδικά στη δικιά μας και στην σκηνοθετική προσέγγιση του Θεόδωρου Τερζόπουλου στις Ευμενίδες, είναι φορέας εξουσίας. Πώς να μην είναι άλλωστε; Φορέας εξουσίας είναι πάρα πολλά πράγματα. Αν αναλογιστούμε ποιοι είναι οι φορείς εξουσίας στη ζωή μας, καταλαβαίνουμε πολύ καλύτερα αυτόν τον όρο. Γενικά, οι Ευμενίδες, κατά τη γνώμη μου, έχουν υπάρξει το άλλοθι όπου στηρίχτηκε όλος ο δυτικός πολιτισμός. Ένα πολύ μεγάλο άλλοθι. Η εξουσία είναι πάντοτε στο πλευρό της άρχουσας τάξης. Όλη η σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία του δυτικού πολιτισμού, ο δυτικός κόσμος έχει στηριχθεί και το έχει χρησιμοποιήσει αυτό. Σε αυτό το έργο έχουμε την αποθέωση αυτού του πράγματος. Έχουμε έναν φορέα εξουσίας - για να μην πω θεά και αρχίσουμε και μπαίνουμε και σε άλλους κόσμους - που χρησιμοποιεί τη δόλια πειθώ, που είναι χαρακτηριστικό της τραγωδίας, με εξαιρετικά λογικοφανή επιχειρήματα και διαλύει τα πάντα. Εγκαθιδρύει αυτό που θέλει. Φτάνει σε ένα σημείο, ακόμη και το δίκιο να το μετατρέψει σε εμφανώς άδικο».

«Ορέστεια»Euronews

Η έμπειρη ηθοποιός συνεργάζεται με τον Θεόδωρο Τερζόπουλο πολλά χρόνια:

«Όταν έχεις συνεργαστεί αρκετά χρόνια με έναν σκηνοθέτη, εκείνος γνωρίζει και τις αρετές και τις αδυναμίες σου. Εσύ, από την άλλη πλευρά γνωρίζεις αυτό που θέλει, με συνοπτικές διαδικασίες. Έτσι τα πράγματα γίνονται πολύ πιο εύκολα. Το πιο σημαντικό στη συνεργασία μου με έναν σκηνοθέτη, είναι να μπορέσω να “κλέψω” την σκέψη του. Τίποτε άλλο δεν έχει σημασία. Αυτό για μένα είναι ο μεγαλύτερος πλούτος που μπορεί να έχει ένας ηθοποιός. Και αυτό έχω προσπαθήσει να το κάνω με όλους τους μεγάλους σκηνοθέτες που έχω δουλέψει. Να μπορέσω να καταλάβω πώς το μυαλό τους λειτουργεί για να μπορέσουν να συλλάβουν την ιδέα που συλλαμβάνουν. Αυτό απαιτεί μια άλλου είδους αφοσίωση στον σκηνοθέτη και μια άλλου είδους προσήλωση, που πρέπει να τονίσω, ότι είναι πέρα από τεχνικές, πέρα από μεθόδους, πέρα από οτιδήποτε. Είναι αυτό που σε συνδέει ως προσωπικότητα με μια άλλη προσωπικότητα».

Η παράσταση κάνει πρεμιέρα στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, στις 12 & 13 Ιουλίου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου.Λίγες μέρες μετά, στις 19 Ιουλίου, η «Ορέστεια» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου, παρουσιάζεται στο θέατρο Δάσους, στη Θεσσαλονίκη.

«Ορέστεια»Johanna Weber

Η Ορέστεια από το Εθνικό Θέατρο

Η Ορέστεια έχει παρουσιαστεί από το Εθνικό Θέατρο στην Επίδαυρο πέντε φορές μέχρι σήμερα: το 1954 και το 1959 σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη, το 1972 σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη, το 2001 σε σκηνοθεσία Γιάννη Κόκκου και το 2019 με την Ιώ Βουλγαράκη, τη Λίλλυ Μελεμέ και τη Γεωργία Μαυραγάνη, που σκηνοθέτησαν τα έργα Αγαμέμνων, Χοηφόροι και Ευμενίδες αντίστοιχα, στην πρώτη τους σκηνοθετική παρουσία στην Επίδαυρο.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Μετάφραση: Ελένη Βαροπούλου

Σκηνοθεσία – Δραματουργική επεξεργασία: Θεόδωρος Τερζόπουλος

Συνεργάτης σκηνοθέτης: Σάββας Στρούμπος

Σκηνικά – Κοστούμια – Φωτισμοί: Θεόδωρος Τερζόπουλος

Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Παναγιώτης Βελιανίτης

Σύμβουλος δραματολόγος: Μαρία Σικιτάνο

Δραματολόγος παράστασης: Ειρήνη Μουντράκη

Βοηθός σκηνοθέτη: Θεοδώρα Πατητή

Συνεργάτης σκηνογράφου: Σωκράτης Παπαδόπουλος

Συνεργάτιδα ενδυματολόγου: Παναγιώτα Κοκκορού

Συνεργάτης φωτιστή:  Κωνσταντίνος Μπεθάνης 

Καλλιτεχνική συνεργάτιδα: Μαρία Βογιατζή

Βίντεο: Νίκος Πάστρας 

Φωτογραφίες:  Johanna Weber

«Ορέστεια»Johanna Weber

Παίζουν:  Έβελυν Ασουάντ (Κασσάνδρα), Τάσος Δήμας (Φύλακας/Προπομπός), Κωνσταντίνος Ζωγράφος (Πυλάδης), Έλλη Ιγγλίζ (Τροφός), Κώστας Κοντογεωργόπουλος (Ορέστης),  Δαυίδ Μαλτέζε (Αίγισθος), Άννα Μαρκά Μπονισέλ (Προφήτις), Νίκος Ντάσης (Απόλλων), Ντίνος Παπαγεωργίου (Κήρυκας), Αγλαΐα Παππά (Αθηνά), Σάββας Στρούμπος (Αγαμέμνων), Αλέξανδρος Τούντας (Οικέτης), Νιόβη Χαραλάμπους (Ηλέκτρα), Σοφία Χιλλ (Κλυταιμνήστρα/Το Είδωλον της Κλυταιμνήστρας)

Xορός: Μπάμπης Αλεφάντης, Ναταλία Γεωργοσοπούλου, Κατερίνα Δημάτη, Κωνσταντίνος Ζωγράφος, Πύρρος Θεοφανόπουλος, Έλλη Ιγγλίζ, Βασιλίνα Κατερίνη, Θάνος Μαγκλάρας, Ελπινίκη Μαραπίδη, Άννα Μαρκά Μπονισέλ, Λυγερή Μητροπούλου, Ρόζυ Μονάκη, Ασπασία Μπατατόλη, Νίκος Ντάσης, Βαγγέλης Παπαγιαννόπουλος, Σταύρος Παπαδόπουλος, Μυρτώ Ροζάκη, Γιάννης Σανιδάς, Αλέξανδρος Τούντας, Κατερίνα Χιλλ, Μιχάλης Ψαλίδας, Giulio Germano Cervi

INFO

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

12-13 Ιουλίου

21.00

«Ορέστεια»

Διαθέσιμα εισιτήρια μόνο για 12 Ιουλίου. Το Σάββατο 13 Ιουλίου η παράσταση είναι sold-out

ΚΚΕ / Οι 42 υποψήφιοι του ΚΚΕ για τις ευρωεκλογές | Παρουσίαση από τον Δημ. Κουτσούμπα (vid)

     Δημήτρης Κουτσούμπας: Το ευρωψηφοδέλτιο του ΚΚΕ απαρτίζεται από αγωνιστές και αγωνίστριες, εκφράζει τη γνήσια εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση

Το ευρωψηφοδέλτιο του ΚΚΕ παρουσιάστηκε το πρωί της Κυριακής, από τον Γενικό Γραμματέα της ΚΕ του Κόμματος, Δημήτρη Κουτσούμπα, στην κατάμεστη αίθουσα του ξενοδοχείου «Κάραβελ».

Μετά την ομιλία από τον Δ. Κουτσούμπα, ακολούθησαν παρεμβάσεις από τους υποψήφιους ευρωβουλευτές Γιώργο Κεντρωτή, Κατερίνα Δεμέτη, Ανέστη Τσουκαράκη, Κατερίνα Γεράκη, Λευτέρη Νικολάου - Αλαβάνο, Κώστα Παπαδάκη.

Εργάτες, υπάλληλοι, αυτοαπασχολούμενοι, συνταξιούχοι, άνθρωποι των τεχνών και των γραμμάτων, του αθλητισμού, έδωσαν μαζικά και μαχητικά το «παρών» στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε σε κλίμα αγωνιστικής αισιοδοξίας για την επιτυχή έκβαση της μάχης των ευρωεκλογών.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκε πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΕ, οι βουλευτές και ευρωβουλευτές του Κόμματος και σύσσωμο το ευρωψηφοδέλτιο.

Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους διακρίναμε τους τραγουδιστές Διονύση Τσακνή, Γιώργο Μαργαρίτη, Γιώτα Βέη. Τους ηθοποιούς Παύλο Ορκόπουλο, Θέμη Πάνου, Αντώνη Ξένο και Αγγελική Ξένου. Τον μαέστρο Χρήστο Κολοβό. Την μεσόφωνο Λυδία Αγγελοπούλου. Τον τενόρο Στέφανο Μπερή. Τον συνθέτη, στιχουργό και μουσικό παραγωγό Βαγγέλη Σερίφη. Τον σκηνοθέτη Γιάννη Κατωμερή. Τον Νότη Μαριά, πρώην ευρωβουλευτή και καθηγητή του Πανεπιστημίου Κρήτης. Τον Γιάννη Μηλιό, οικονομολόγο, καθηγητή του ΕΜΠ. Τον Γιάννη Βασιλειάδη, Αναπληρωτή Καθηγητή Παθολογίας - Εντατικής Θεραπείας της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ. Τον σεισμολόγο Σταύρο Τάσσο. Τον Σπύρο Τζόκα, πανεπιστημιακό, συγγραφέα, πρώην δήμαρχο Καισαριανής. Τον δήμαρχο Πάτρας Κώστα Πελετίδη και τον Δήμαρχο Χαϊδαρίου Μιχάλη Σελέκο. Τον Γιάννη Αγγέλου, Συνταγματάρχη (ΜΧ) ε.α. και τον Γιάννη Ντουνιαδάκη, υποναύαρχο ε.α.

Αναλυτικά η λίστα των υποψήφιων ευρωβουλευτών του ΚΚΕ

Στη λίστα βρίσκονται οι νυν ευρωβουλευτές του ΚΚΕ, Κώστας Παπαδάκης και Λευτέρης Νικολάου - Αλαβάνος και εργαζόμενοι από πολλούς κλάδους, όπως ο δημοσιογράφος Νίκος Αγγελίδης, η ηθοποιός Ελένη Γερασιμίδου, η γιατρός και οργανωτική γραμματέας της ΟΕΝΓΕ Δήμητρα Σταματέλου.

Από τον ακαδημαϊκό χώρο βλέπουμε τον πρύτανη του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου Κώστας Γουλιάμος, ο καθηγητής του Ιόνιου Πανεπιστημίου Γιώργος Κεντρωτής, ο καθηγητής Πολιτικής Υγείας στο ΑΠΘ και ο Βασίλης Μπέλλος από το Τμήμα Μηχανικών Περιβάλλοντος του ΔΠΘ.

Επίσης, υποψήφιοι είναι ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συνταξιούχων Δήμος Κουμπούρης, ο επικεφαλής της Πανελλαδικής Επιτροπής των Μπλόκων Ρίζος Μαρούδας, πρόεδρος του Δ.Σ του Συνδικάτου Επισιτισμού-Τουρισμού –Ξενοδοχείων Ν. Αττικής, Γιώργος Στεφανάκης, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πειραιά και του Σωματείου Λιμενεργατών ΕΝΕΔΕΠ στην COSCO, Μάρκος Μπεκρής.

Τέλος, ξεχωρίζουν τα ονόματα της Έρης Ρίτσου, της Κωνσταντίνας Κούνεβα και της Ιωάννας Κολοβού.

Όλοι οι υποψήφιοι έχουν ως εξής:

1. Νίκος Αγγελίδης. Δημοσιογράφος της ΕΡΤ και συγγραφέας. Σπούδασε και εργάστηκε ως δημοσιογράφος στις ΗΠΑ. ‘Eχει παρουσιάσει επί σειρά ετών ενημερωτικές εκπομπές, δελτία ειδήσεων στα ελληνικά και στα αγγλικά, και πολεµικές ανταποκρίσεις. Έχει διατελέσει αρχισυντάκτης σε εκπομπές και δελτία ειδήσεων και επικεφαλής της Δορυφορικής ΕΡΤ (ERT World). Πρωτοστάτησε τον αγώνα για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ.
2. Παναγιώτης Αλωπούδης, Μετανάστης στη Γερμανία. Νοσηλευτής στο Νοσοκομείο Rems Murr Kliniken, Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γερμανικών Συνδικάτων (DGB) στο νομό Rems Murr του κρατιδίου της Βάδης - Βυτεμβέργης, μέλος του επιχειρησιακού συμβουλίου των νοσοκομείων Rems Murr Kliniken.
3. Στέλλα Βαλαβάνη, Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γονέων Αττικής, Εκπρόσωπος Τύπου του Διοικητικού Συμβουλίου της Ανώτατης Συνομοσπονδίας Γονέων Μαθητών Ελλάδας (ΑΣΓΜΕ) και Δημοτική Σύμβουλος στο δήμο Μοσχάτου-Ταύρου. Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος «Το Σπίτι του Αγωνιστή».
4. Σάββας Βασιλειάδης. Φυσικός, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και Γραμματέας της Επιτροπής Περιοχής Κρήτης.
5. Μαρία Γαβαλά. Δικηγόρος, μέλος της Γραμματείας της ΚΕ του ΚΚΕ και Γραμματέας της Επιτροπής Περιοχής Θεσσαλίας.
6. Κατερίνα Γεράκη. Δικηγόρος, υπεύθυνη της Διατμηματικής Επιτροπής της ΚΕ για τα Δικαιώματα των Μεταναστών – Προσφύγων και μέλος του Τμήματος της ΚΕ για την Δικαιοσύνη και τις Λαϊκές Ελευθερίες. Μέλος της επιτροπής του ΠΑΜΕ κατά των Πλειστηριασμών. Αντιπρόεδρος του Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου Φιλίας και Αλληλεγγύης. Είναι περιφερειακή σύμβουλος Κεντρικού Τομέα Αττικής.
7. Ελένη Γερασιμίδου. Ηθοποιός, μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, του οποίου υπήρξε πρόεδρος, αντιπρόεδρος και γραμματέας. Έχει βραβευτεί στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τη συμμετοχή της στην ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Μια Αιωνιότητα και Μια Μέρα». Από το 2016 με την οικογένειά της -Αντώνη Ξένο και Αγγελική Ξένου- λειτουργούν το «Από Κοινού Θέατρο». Έχει διατελέσει βουλευτής Β’ Θεσσαλονίκης με το ΚΚΕ, δημοτική σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων και περιφερειακή σύμβουλος Αττικής.
8. Κώστας Γουλιάμος. Διετέλεσε Πρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου. Τακτικό Μέλος της Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών της Ευρώπης και Διακεκριμένο Μέλος (Fellow) του Royal Society of Arts/London. Είναι επίτιμος κι επισκέπτης καθηγητής σε πανεπιστήμια του εξωτερικού. Διετέλεσε μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής της «Ευρωπαϊκής Κοινωνικής Έρευνας», με ερευνητικό έργο που κατέκτησε το βραβείο επιστημών Descartes στην Ευρώπη. Υπήρξε μέλος της επιστημονικής επιτροπής του European Science Foundation με έδρα το Στρασβούργο. Τον Σεπτέμβρη του 2023 έλαβε το ένα εκ των δύο διεθνών βραβείων “εξαιρετικής προσφοράς στη γενική εκπαίδευση από τη “Διεθνή Ομοσπονδία Γενικής Εκπαίδευσης Πανεπιστημίων Εφαρμοσμένων Επιστημών”.
9. Κατερίνα Δεμέτη. Αρχαιολόγος, Διευθύντρια του Μουσείου Σολωμού & Επιφανών Ζακυνθίων, Συντονίστρια του Δικτύου Μουσείων Ιονίων Νήσων (12 Μουσεία), Αντιπρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Ξενοπουλείου Παιδικής Βιβλιοθήκης και της Εταιρείας Ζακυνθινών Πολιτισμικών Ερευνών.
10. Κώστας Ιντζές. Ελεύθερος Επαγγελματίας. Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Εστιατόρων - Ψητοπωλών & Καφέ - Μπαρ Θεσσαλονίκης, Περιφερειακός Σύμβουλος Κεντρικής Μακεδονίας.
11. Παναγιώτης Κατίκας. Αρχιτέκτων Μηχανικός, συνταξιούχος δημοσίου. Έχει διατελέσει : Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας των Μηχανικών του Δημοσίου (ΠΟΕΜΔΥΔΑΣ), μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του ΤΕΕ Ανατολικής Στερεάς, μέλος του Ανώτατου Πειθαρχικού Συμβουλίου του ΤΕΕ και επί σειρά ετών μέλος της Κεντρικής Αντιπροσωπείας του καθώς και μέλος της Αντιπροσωπείας του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων. Αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ αμέσως μετά την ψήφιση του τρίτου μνημονίου το καλοκαίρι του 2015. Συμμετείχε στην ίδρυση της ΛΑΕ και διετέλεσε μέλος του Πολιτικού της Συμβουλίου, καθώς και συντονιστής της Εκτελεστικής Γραμματείας της Κεντρικής Επιτροπής του Αριστερού Ρεύματος. Διαφώνησε με την απόφαση για συνεργασία με το ΜΕΡΑ 25 και επέλεξε, μαζί με πολλούς συντρόφους του να στηρίξει το ΚΚΕ στις τελευταίες Βουλευτικές και Περιφερειακές- Δημοτικές εκλογές και να συμπαραταχθεί έκτοτε μαζί του.
12. Βαγγέλης Κατσακούλης, Γιατρός, Αντιδήμαρχος Δημοτικής Ενότητας Ρίου του Δήμου Πατρέων. Πρώην περιφερειακός σύμβουλος Δυτικής Ελλάδας. Αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ τον Αύγουστο του 2015 με την υπογραφή του τρίτου μνημονίου.
13. Γιώργος Κεντρωτής, Καθηγητής Πανεπιστημίου στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Σπούδασε Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες στο ΕΚΠΑ και έλαβε τον τίτλο του Διδάκτορα της Νομικής από το Πανεπιστήμιο του Ζάαρλαντ της Γερμανίας. Άσκησε επί 14 έτη τη δικηγορία στην Αθήνα και στο εξωτερικό. Το 1994 εκλέχτηκε καθηγητής Θεωρίας της Μετάφρασης στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, όπου και υπηρετεί μέχρι σήμερα. Εκτός από τα θεωρητικά συγγράμματα και άρθρα του γύρω από τη μετάφραση έχει δημοσιεύσει μεγάλο αριθμό μεταφρασμάτων.
14. Ιμπραήμ Κεραντζή Ιμπράμ, Αρχιτέκτονας μηχανικός, Πρώην μέλος ΔΣ Συλλόγου Αρχιτεκτόνων ΣΑΔΑΣ, πρώην μέλος αντιπροσωπείας ΤΕΕ Θράκης, Κατοικεί στις Σάππες στη Ροδόπη. (μουσουλμανική μειονότητα)
15. Ιωάννα Κολοβού. Συνταξιούχος δημοσιογράφος – Δικηγόρος, μέλος της ΕΣΗΕΑ Εργάστηκε στις εφημερίδες ΠΡΩΤΗ και ΒΡΑΔΥΝΗ και διετέλεσε αιρετή εκπρόσωπος των εργαζομένων στο Μικτό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ. Υπήρξε στενή συνεργάτης του Μίκη Θεοδωράκη επί 35 χρόνια, κυρίως ως εκπρόσωπος Τύπου. Γνωστή από την αλληλεγγύη και τον αγώνα που αναπτύχθηκε ενάντια στον πλειστηριασμό του σπιτιού της.
16. Ηλίας Κονδύλης. Αναπληρωτής Καθηγητής Πολιτικής Υγείας στο Τμήμα Ιατρικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), Γραμματέας του Ενιαίου Συλλόγου Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού του ΑΠΘ & μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού (ΠΟΣΔΕΠ), Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης για την Πολιτική Υγείας στην Ευρώπη (ΙΑΗΡΕ).
17. Τίνα Κουζιάκη. Ψυχολόγος, Δημοτική Σύμβουλος Κοζάνης.
18. Δήμος Κουμπούρης. Συνταξιούχος. Εργαζόμενος για 40 χρόνια στη Χαλυβουργία. Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συνταξιούχων του ΙΚΑ & Επικουρικών Ταμείων Μισθωτών Ελλάδας. Πρόεδρος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας των Συνταξιούχων.
19. Κωνσταντίνα Κούνεβα. Γεννήθηκε στη Σιλίστρα, στη Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας. Πτυχιούχος Ιστορίας- Εθνογραφίας του Πανεπιστημίου «Αγ. Κύριλλος και Μεθόδιος». Το 2001 μετανάστευσε στην Ελλάδα και εργάστηκε ως ιδιωτική υπάλληλος και ως καθαρίστρια. Διετέλεσε γενική γραμματέας της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού– ΠΕΚΟΠ.
20. Βικτωρία Κούτση, Μηχανολόγος Μηχανικός. Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ).
21. Θοδωρής Κωτσαντής, Διπλωματούχος Ηλεκτρολόγος Μηχανικός & Μηχανικός Υπολογιστών του ΕΜΠ. Γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ.
22. Ρίζος Μαρούδας, Αγρότης. Επικεφαλής της Πανελλαδικής Επιτροπής των Μπλόκων, Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Λάρισας.
23. Κώστας Μπασδέκης. Γεωπόνος. Περιφερειακός Σύμβουλος Στερεάς Ελλάδας.
24. Μάρκος Μπεκρής. Λιμενεργάτης στις προβλήτες της COSCO. Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πειραιά και του Σωματείου Λιμενεργατών ΕΝΕΔΕΠ στην COSCO.
25. Βασίλης Μπέλλος. Πολιτικός μηχανικός, Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Μηχανικών Περιβάλλοντος του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης (ΔΠΘ), μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Διδακτικού - Ερευνητικού Προσωπικού (ΠΟΣΔΕΠ), μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Πολιτικών Μηχανικών Ελλάδας (ΣΠΜΕ).
26. Μπούτα Πόπη. Επισκέπτρια Υγείας, Πρόεδρος Δ.Σ. εργαζομένων Κέντρου Υγείας Νομού Καρδίτσας, δημοτική σύμβουλος Καρδίτσας.
27. Χριστίνα Παναγιωτακοπούλου. Δημοσιογράφος. Εκπρόσωπος του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ.
28. Νίκος Παπαδόπουλος, Επαγγελματίας Ποδοσφαιριστής στον Αστέρα Τρίπολης.
29. Βάνα Πατρινού. Γιατρός Χειρουργός, Διευθύντρια ΕΣΥ Νοσηλευτικής Μονάδας Μεσολογγίου, Γραμματέας της Ένωσης Νοσοκομειακών Ιατρών Αιτωλοακαρνανίας, μέλος του ΔΣ του Ιατρικού Συλλόγου Αιτωλοακαρνανίας Δημοτική Σύμβουλος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου.
30. Παναγιώτης Πολίτης. Μεταλλεργάτης στη ΛΑΡΚΟ. Πρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων ΛΑΡΚΟ, Μέλος ΓΣ της ΓΣΕΕ.
31. Έρη Ρίτσου, Συγγραφέας – Λογοτέχνης. Κόρη της γιατρού Γαρυφαλιάς Γεωργιάδου και του ποιητή Γιάννη Ρίτσου. Έχει εκδώσει βιβλία για μεγάλους και για παιδιά, ενώ διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί σε συλλογικούς τόμους, εφημερίδες και περιοδικά στην Ελλάδα και στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ) και της Πανσαμιακής Επιτροπής Ειρήνης.
32. Χριστίνα Σκαλούμπακα. Δικηγόρος, Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ). Μέλος της Κ.Ε και του τμήματος της Κ.Ε. του ΚΚΕ για την ισοτιμία και χειραφέτηση των γυναικών.
33. Δήμητρα Σταματέλου. Γιατρός – παθολόγος, Επιμελήτρια Β στον Ευαγγελισμό. Οργανωτική Γραμματέας της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ). Εργάστηκε για 7 χρόνια στο Κρατικό Νοσοκομείο της Νίκαιας ως ειδικευόμενη παθολογίας και στη συνέχεια ως επικουρική γιατρός στην Α΄ Παθολογική κλινική και στο τμήμα COVID.
34. Γιώργος Στεφανάκης. Μάγειρας – Διανομέας. Πρόεδρος του Δ.Σ του Συνδικάτου Επισιτισμού-Τουρισμού –Ξενοδοχείων Ν. Αττικής, μέλος της Γραμματείας του ΠΑΜΕ, του ΔΣ του Εργατικού Κέντρου Αθήνας και μέλος της Διοίκησης της ΓΣΕΕ.
35. Γιάννης Τασιούλας. Οικοδόμος, Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Οικοδόμων Ελλάδας, μέλος της Γραμματείας του ΠΑΜΕ και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Διοίκησης της ΓΣΕΕ.
36. Τάσος Τόκας. Δάσκαλος Ειδικής Αγωγής, Πρόεδρος της Ένωσης Γονέων Μαθητών Δήμου Ιωαννιτών, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γονέων Ηπείρου, μέλος του ΔΣ της Ανώτατης Συνομοσπονδίας Γονέων Μαθητών Ελλάδας.
37. Βασίλης Τομπουλίδης. Δικηγόρος, Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Θεσσαλονίκης.
38. Ανέστης Τσουκαράκης. Συνταγματάρχης εν αποστρατεία, Πρόεδρος της Πανελλαδικής Ομοσπονδίας Αποστράτων Στρατιωτικών (ΠΟΜΑΣ). Επίτιμος Πρόεδρος της Πανελλαδικής Ομοσπονδίας Ενώσεων Στρατιωτικών (Π.Ο.Ε.Σ.).
39. Κλειώ Χριστοπούλου. Πτυχιούχος Μάρκετινγκ & Επικοινωνίας Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Μέλος του Γραφείου του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ.
40. Νίκη Χρονοπούλου. Διοικητική Υπάλληλος στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Χημικός Μηχανικός. Είναι Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Διοικητικού Προσωπικού Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, μέλος της Γραμματείας του ΠΑΜΕ και του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ. Πρόεδρος Συλλόγου Εργαζομένων Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθήνας. Είναι Περιφερειακή Σύμβουλος Δυτικού Τομέα Αττικής.

Η ομιλία του Δημήτρη Κουτσούμπα  στη παρουσίαση των υποψήφιων ευρωβουλευτων του ΚΚΕ

«Όπως καταλαβαίνετε κάπως διαφορετικά θα ξεκινούσα σήμερα την ομιλία μου για την παρουσίαση του ψηφοδελτίου του ΚΚΕ για τις ευρωεκλογές. Οι συνθήκες όμως δεν το επιτρέπουν.

Χθες μέσα στη νύχτα είχαμε, όπως ξέρετε, την αναμενόμενη επίθεση του Ιράν στο Ισραήλ, ως αντίποινα στην εγκληματική επίθεση του ισραηλινού κράτους στην ιρανική πρεσβεία στη Δαμασκό της Συρίας, με νεκρούς Ιρανούς αξιωματούχους. Αυτή η εξέλιξη συνιστά επικίνδυνη κλιμάκωση του πολέμου στη Μέση Ανατολή που μπορεί να πάρει τρομακτικές διαστάσεις σε περίπτωση επίθεσης του Ισραήλ και των συμμάχων του κατά του Ιράν.

Το ΚΚΕ είχε προειδοποιήσει από την πρώτη στιγμή ότι η ισραηλινή κατοχή και η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού, με τη στήριξη των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, οι ισραηλινές επιθέσεις στη Συρία και τον Λίβανο, καθώς επίσης οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί στην Ερυθρά Θάλασσα, διαμορφώνουν τους όρους για γενίκευση του πολέμου. Οι λαοί της περιοχής, μαζί και ο λαός μας, είναι στη δίνη μεγάλων κινδύνων.

Η Ελλάδα με ευθύνη της κυβέρνησης της ΝΔ και τη συνενοχή του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και των άλλων κομμάτων, είναι μπλεγμένη μέχρι τον λαιμό σε δύο ταυτόχρονους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία, με οδυνηρές συνέπειες.

Λέμε και από αυτό το βήμα: η κυβέρνηση της ΝΔ, εδώ και τώρα να αποσύρει τη στήριξή της στο κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ και να απεμπλακεί η χώρα μας από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, να κλείσουν οι αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις και υποδομές, να επιστρέψει η Φρεγάτα «Ύδρα» από την επιχείρηση ΑΣΠΙΔΕΣ της ΕΕ στην Ερυθρά Θάλασσα.

Ο λαός να μην αποδεχθεί να γίνει «κρέας για τα κανόνια» των ιμπεριαλιστών, για τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, να καταδικάσει αποφασιστικά την κυβέρνηση της ΝΔ και όλα τα άλλα ΝΑΤΟικά, ευρωατλαντικά κόμματα, να δώσει δύναμη στο ΚΚΕ που παλεύει με συνέπεια για να ζήσουν οι λαοί ειρηνικά, αποτινάζοντας την καπιταλιστική βαρβαρότητα που γεννάει πολέμους, φτώχεια και προσφυγιά.

Παρουσιάζουμε σήμερα τους 42 αγωνιστές και αγωνίστριες υποψήφιους που απαρτίζουν το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ για τη μάχη των ευρωεκλογών της 9ης Ιούνη.

Μια μάχη που θα δώσουμε όλες και όλοι μαζί, χέρι-χέρι, μέλη, στελέχη, φίλοι του ΚΚΕ, άνθρωποι που συμπορεύονται χρόνια μαζί μας ή άλλοι που έκαναν το βήμα μόλις πρόσφατα, καθώς και πολλοί ακόμα σε ολόκληρη τη χώρα, με τους οποίους έχουμε συναντηθεί και έχουμε χτίσει δεσμούς, μέσα στους καθημερινούς λαϊκούς αγώνες.

Μια μάχη που θα τη δώσουμε ακούραστα, με όλες μας τις δυνάμεις.

• Γιατί σε αυτές τις ευρωεκλογές κρίνεται η ενίσχυση του ρεύματος αμφισβήτησης της ΕΕ και της στρατηγικής του κεφαλαίου.
• Κρίνεται κυρίως το πόσο πιο ισχυρό θα είναι το ΚΚΕ και πόσο πιο αποδυναμωμένα θα είναι συνολικά όλα τα κόμματα του μεγάλου κεφαλαίου και της ΕΕ, είτε αυτά βρίσκονται στην κυβέρνηση, είτε στη συμπολιτευόμενη αντιπολίτευση!
• Κρίνεται το πόσο θα δυναμώσει ο αγώνας για την πραγματική και ρεαλιστική διέξοδο από το φαύλο κύκλο της εκμετάλλευσης και της αδικίας, των πολέμων και της φτώχειας.

Πραγματική και ρεαλιστική διέξοδος προς όφελος του λαού υπάρχει και βρίσκεται στην πολιτική και το ανατρεπτικό πρόγραμμα του ΚΚΕ. Με τον λαό ιδιοκτήτη του πλούτου που παράγει, με τα κλειδιά της ανάπτυξης και της οικονομίας στα δικά του χέρια, σε μία κοινωνία απαλλαγμένη από τις επικίνδυνες δεσμεύσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Όσο και αν κάποιοι μιλώντας για τις ευρωεκλογές μιλάνε για «χαλαρή ψήφο», τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Γιατί καθόλου «χαλαρά» δεν είναι, άλλωστε, όλα αυτά που μας έρχονται ως κατευθύνσεις από την ΕΕ, από το ευρωκοινοβούλιο και αποτελούν το 90% των νόμων που ψηφίζονται στη συνέχεια από τις κυβερνήσεις και τα άλλα κόμματα στη χώρα μας.

Είναι μια πραγματικότητα και έτσι πρέπει να αποτυπωθεί στην εργατική λαϊκή συνείδηση και ψήφο: Πίσω από όλα τα μεγάλα προβλήματα του λαού, την ακρίβεια, την εμπορευματοποίηση της υγείας και της παιδείας. Πίσω από τους πλειστηριασμούς των λαϊκών κατοικιών, πίσω από την έλλειψη πραγματικής πολιτικής προστασίας, όπως και πίσω από το έγκλημα των Τεμπών, βρίσκεται η ΕΕ και οι πολιτικές της κατευθύνσεις, τις οποίες υλοποιεί μέχρι κεραίας σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ, όπως πριν οι κυβερνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ.

Και όταν δεν τις υλοποιούν ως κυβερνήσεις, τις στηρίζουν ως αντιπολίτευση!

Ας πάψουν να παίζουν παιχνίδια σε βάρος του λαού και της νεολαίας! Χρειάζεται να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους!

Και τι εννοούμε συγκεκριμένα;

• Οδηγία της ΕΕ αποτελεί το “ξεχείλωμα” του εργάσιμου χρόνου, με μοναδικό κριτήριο το συμφέρον του επιχειρηματία - εργοδότη. Για παράδειγμα ο νόμος Γεωργιάδη, για τη δουλειά μέχρι και 13 ώρες την ημέρα, σε περισσότερους από έναν εργοδότες, όπως και ο νόμος Χατζηδάκη για τη 10ωρη εργασία και τις υπερωρίες που υποτίθεται ότι «πληρώνονται» με ρεπό!
• Πολιτική της ΕΕ είναι, φυσικά, η ΚΑΠ που ωθεί τη φτωχή αγροτιά στο ξεκλήρισμα για να συγκεντρώνεται η γη σε λίγα χέρια.
• Πολιτική της ΕΕ είναι τα Χρηματιστήρια Ενέργειας, η δήθεν «πράσινη» μετάβαση, που οδηγεί σε πανάκριβο ρεύμα και άλλα προϊόντα, την ώρα που το περιβάλλον παραμένει απροστάτευτο από την πολιτική του κέρδους που το καταστρέφει.
• Οδηγία και πολιτική της ΕΕ είναι να μη γίνονται τα αντιπλημμυρικά έργα που έχει ανάγκη ο λαός, αλλά να γίνονται μόνο όσα είναι συμβατά με το κριτήριο του κόστους - οφέλους, δηλαδή να κοστίζουν λιγότερο από τις αποζημιώσεις που θα δώσει το κράτος σε περίπτωση καταστροφών, αλλιώς λένε στον λαό προτιμότερο να πνιγείς, να καταστραφείς...
• Οδηγία και πολιτική της ΕΕ είναι η αναγνώριση των πτυχίων των ιδιωτικών κολεγίων, η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, στο πλαίσιο του ενιαίου Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης, αλλά και η συνολική εμπορευματοποίηση του δημόσιου πανεπιστήμιου.
• Πολιτική της ΕΕ είναι η απελευθέρωση και η ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων, που βήμα το βήμα οδήγησε στο έγκλημα των Τεμπών.
• Πολιτική της ΕΕ είναι η εμπλοκή της σε πολέμους όπως στη Μέση Ανατολή, στην Ουκρανία και αλλού.

Και βέβαια, όλες αυτές οι οδηγίες, οι κατευθύνσεις, δεν «πέφτουν από τον ουρανό».

Τις συνδιαμορφώνουν οι κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων στις Συνόδους Κορυφής. Από την ακροδεξιά Μελόνι της Ιταλίας, τη «φιλελεύθερη» ΝΔ στην Ελλάδα, τον «προοδευτικό» Σάντσεθ στην Ισπανία, μέχρι την κυβέρνηση συνασπισμού στη Γερμανία.

Και μετά τις ψηφίζουν όλες οι Ευρωομάδες στις οποίες συμμετέχουν τα υπόλοιπα ελληνικά κόμματα στο ευρωκοινοβούλιο, πότε όλοι μαζί και πότε σε διάφορους συνδυασμούς.

Για να το πούμε απλά: Τα περισσότερα από αυτά που ψηφίζονται ως νόμοι και εφαρμόζονται στη χώρα μας, τα έχουν ήδη ψηφίσει από πριν στο ευρωκοινοβούλιο, η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, η Ελληνική Λύση σε επίπεδο ΕΕ.

Και αν μέσα στην ελληνική Βουλή, προσπαθούν κάποιες φορές να κρατήσουν τα προσχήματα, κοροϊδεύοντας τον λαό, προσπαθώντας να του ρίξουν στάχτη στα μάτια, τα στοιχεία από τις ψηφοφορίες στο ευρωκοινοβούλιο την τελευταία 5ετία τους αποκαλύπτουν:

• Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ψηφίσει ό,τι και η ΝΔ στο 75% των ψηφοφοριών!
• Το ΠΑΣΟΚ έχει ψηφίσει ό,τι και η ΝΔ στο 93% των ψηφοφοριών!
• Η Ελ. Λύση έχει ψηφίσει ό,τι και η ΝΔ στο 54,3% των ψηφοφοριών!
• ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά έχουν τοποθετηθεί με την ίδια ψήφο στο 70% των ψηφοφοριών!

Μέσα στις παραπάνω ψηφοφορίες, συμπεριλαμβάνονται, φυσικά, και αυτές που δίνουν το «πράσινο φως» στην εμπλοκή της ΕΕ στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία και στη στήριξη του κράτους του Ισραήλ που δολοφονεί τον Παλαιστινιακό λαό.

Η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ευρωβουλευτές που είναι σήμερα στη Νέα Αριστερά και την Ελληνική Λύση, στήριξαν ψήφισμα που έδωσε άλλοθι, με την ανιστόρητη θέση περί δήθεν «δικαιώματος στην αυτοάμυνα» στο κράτος - κατακτητή του Ισραήλ για να συνεχίζει να εξοντώνει τον Παλαιστινιακό λαό, με τους αμάχους θύματα, τα περισσότερα παιδιά, να έχουν ξεπεράσει μέσα σε λίγους μήνες τις 35.000.

Η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά, υπερψήφισαν την αποστολή όπλων στο αντιδραστικό καθεστώς Ζελένσκι, εμπλέκοντας τη χώρα μας στο μακελειό ΝΑΤΟ - Ρωσίας στην Ουκρανία!

Και μετά έρχονται και στήνουν τις «κοκορομαχίες» τους για κάθε δευτερεύον ζήτημα ή για διάφορα κουτσομπολιά, για να παγιδέψουν τον κόσμο, ότι δήθεν έχουν τεράστιες διαφορές και να τον εγκλωβίσουν έτσι ξανά στις διάφορες παραλλαγές της παρόμοιας πολιτικής τους.

Γι’ αυτό, σε τελική ανάλυση, οι διαφορές τους καταλήγουν στο αν ο ένας έχει στην κατοχή του το σπίτι του Βολταίρου και 41 ακίνητα και αν ο άλλος αγόρασε σπίτι 2 εκατομμυρίων ευρώ στο Κολωνάκι, και το φλεξάρει κιόλας στον λαό που στενάζει οικονομικά...

Βέβαια, εκτός από αυτά που έχουν ήδη στηρίξει, ψηφίσει και υλοποιήσει, υπάρχει και το κοινό τους κυβερνητικό πρόγραμμα, που θα υλοποιήσουν από κοινού τα επόμενα χρόνια και στη χώρα μας.

Ο τίτλος του είναι: «Νέο Δημοσιονομικό Πλαίσιο» της ΕΕ. Αυτό είναι το κοινό πρόγραμμα όλων των άλλων κομμάτων του κατεστημένου!

Κι αυτό το πρόγραμμα, έρχεται να κλιμακώσει την πολιτική που έχει οδηγήσει σήμερα 2,6 εκατομμύρια ανθρώπους στη χώρα μας, στα πρόθυρα της φτώχειας και της εξαθλίωσης, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ.

Φέρνει όμως και νέα σκληρά μέτρα, που σωρεύονται στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων. Στον πυρήνα του προγράμματος βρίσκονται:

• Η κλιμάκωση των «ματωμένων» πρωτογενών πλεονασμάτων στο 2% του ΑΕΠ.
• Η παραπέρα καθήλωση των μισθών.
• Η ένταση της φοροαφαίμαξης των λαϊκών νοικοκυριών με «πράσινα» χαράτσια.
• Η ένταση των πλειστηριασμών και των απειλών για τη διαχείριση των «κόκκινων» δανείων.

Προβλέπει ακόμα ότι οποιαδήποτε νέα κρατική δαπάνη θα απαιτεί μόνιμα έσοδα από τον κρατικό προϋπολογισμό. Αυτό σημαίνει, είτε «πάγωμα» και μείωση των κρατικών δαπανών, ακόμα και για στοιχειώδεις ανάγκες, είτε έκτακτη φορολογία στον λαό για παροχές - ψίχουλα και ξαναμοίρασμα της φτώχειας.

Το διακύβευμα των ευρωεκλογών, λοιπόν, φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, είναι απλό, σαφές και αμείλικτο:

Σε όλα τα παραπάνω και σε πολλά ακόμα που θα μπορούσαμε να αναφέρουμε, ο λαός και η νεολαία θα πουν «ναι, συμφωνούμε, προχωρήστε»; Ή θα στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα καταδίκης, αντίθεσης και θα πουν «ως εδώ, δεν σας νομιμοποιώ με την ψήφο μου για να συνεχίσετε αυτά τα εγκλήματα σε βάρος μου»;

Και όποιος αποφασίσει να κάνει το δεύτερο, πρέπει να ξέρει ότι αυτό, μπορεί να γίνει μόνο με ψήφο στο ΚΚΕ. Γιατί το ΚΚΕ είναι ο γνήσιος, ο σταθερός, ο διαχρονικός και αταλάντευτος αντίπαλος της ΕΕ και της πολιτικής της.

Κι ας προσπαθούν ορισμένοι να παραπλανήσουν, ρωτώντας δήθεν πονηρά, γιατί το ΚΚΕ ζητάει ψήφο στις ευρωεκλογές, αφού είναι αντίθετο στην ΕΕ;

Μα, ακριβώς γι’ αυτό τη ζητάει!

Γιατί το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που μπορεί να αποκαλύπτει την ΕΕ και την πολιτική της, να ενημερώνει πλατιά τον ελληνικό λαό, και να μπαίνει μπροστά στον αγώνα για να αντιπαλέψει την αρνητική για τον λαό πολιτική της!

Και γι’ αυτό το ΚΚΕ πρέπει να ενισχυθεί, ειδικά στις ευρωεκλογές.

Οποιαδήποτε άλλη ψήφος, σημαίνει έγκριση αυτής της πολιτικής που μας έχει φέρει στα σημερινά αδιέξοδα.

Αγαπητές φίλες και φίλοι,

Ο κ. Μητσοτάκης ζητάει ψήφο στη ΝΔ για να διασφαλιστεί η σταθερότητα στην υλοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής, για να έχει, όπως λέει, περισσότερη ορμή να υλοποιήσει τις αντιλαϊκές του μεταρρυθμίσεις!

Αυτά, όμως, περισσότερο ως απειλές πρέπει να ακούγονται από τον λαό…

Αν έκανε όσα έκανε μέσα στους τελευταίους εφτά μήνες, σκεφτείτε τι έχει να κάνει στη συνέχεια, αν τον επιβραβεύσει ο λαός στις ευρωεκλογές…

Γιατί η σταθερότητα της πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη, δεν είναι, ούτε σημαίνει καμιά σταθερότητα για τον ελληνικό λαό, αλλά περισσότερη αστάθεια στη ζωή του.

Σημαίνει, να μην ξέρει ο εργαζόμενος, πώς θα βγάλει τον μήνα, με τον μισθό που τελειώνει στις 15.

Να μην ξέρει ο αυτοαπασχολούμενος επαγγελματίας, πώς θα πληρώσει τον φόρο για ένα εισόδημα που δεν είχε.

Να μην ξέρει ο αγρότης αν θα μπορέσει να καλλιεργήσει και του χρόνου.

Σημαίνει τα νέα παιδιά, τα νέα ζευγάρια, να μην μπορούν να σχεδιάσουν το αύριο.

Ας αναλογιστούμε ακόμα, ότι όλα τα εγκλήματα που μας συγκλόνισαν τα τελευταία χρόνια, με μεγαλύτερο το έγκλημα των Τεμπών, έγιναν, σε συνθήκες απόλυτης πολιτικής σταθερότητας… Μέσα λοιπόν σε αυτή την πολιτική σταθερότητα θρηνήσαμε 57 αθώες ψυχές!

Και με την ευκαιρία: Όσο και να χτυπιέται ο κ. Μητσοτάκης, όσους όρκους και να πάρει, είναι ταυτισμένος, αυτός και η κυβέρνησή του, με τη συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών. Μια συγκάλυψη που ξεκίνησε από την πρώτη στιγμή και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Μερίδιο στη συγκάλυψη έχουν οπωσδήποτε και τα υπόλοιπα κόμματα!

Γιατί, ποιος έδωσε τη δυνατότητα στην κυβέρνηση της ΝΔ να πετάει τη μπάλα στην εξέδρα, να μιλάει για «ένα ανθρώπινο λάθος», προκειμένου να βγάλει λάδι την πολιτική της απελευθέρωσης της ΕΕ, της ιδιωτικοποίησης στους σιδηροδρόμους, με το κομμάτιασμα του ΟΣΕ, τη μείωση του προσωπικού, την εγκατάλειψη των υποδομών ασφάλειας γιατί κοστίζουν;

Δεν ήταν και ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, που υλοποίησαν μέχρι κεραίας την ίδια πολιτική, που υπαγόρευε μάλιστα η «αγία τους οικογένεια», η ΕΕ, που όλοι έτρεξαν να ξεπλύνουν;

Λογικό γι’ αυτούς είναι, αφού ευρωεκλογές έχουμε και η αντίθεση απέναντι στην ΕΕ μεγαλώνει και φοβούνται μη τους πάρει και τους σηκώσει…

Την ίδια ώρα, το ΚΚΕ κατάφερε με τη στάση και τη δράση του, η κυβέρνηση της ΝΔ, ένα χρόνο μετά, να απολογείται για το έγκλημα στα Τέμπη, απ’ το οποίο πίστευε ότι θα τη βγάλει καθαρή!

Και δεν είναι μόνο η πρόταση στη βουλή για εξεταστική επιτροπή και όσα τερατώδη για τις ευθύνες όλων τους, αποκαλύφτηκαν.

Είναι και η μεγαλειώδης απεργία στις 28 Φλεβάρη, ένα χρόνο μετά το έγκλημα, απεργία που παίρνει τη θέση της δίπλα στις μεγαλύτερες απεργιακές μάχες των τελευταίων χρόνων.

Είναι η ακούραστη δράση των κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών, παντού, που συμβάλει ώστε να γραφτεί στην εργατική - λαϊκή συνείδηση ότι οι πραγματικοί ένοχοι και οι αιτίες γι’ αυτό το έγκλημα και για όλα τα εγκλήματα, είναι το ίδιο το σύστημα της εκμετάλλευσης και του κέρδους που όλες αυτές οι κυβερνήσεις και τα κόμματά τους υπηρετούν.

Αυτό, λοιπόν, που πραγματικά κρίνεται για τον λαό, είναι η σταθερότητα και η ενδυνάμωση της μαχητικής αντιπολίτευσης, της αμφισβήτησης, της σύγκρουσης με την κυβέρνηση, την ΕΕ, το κεφάλαιο.

Και όπως αποδείχθηκε περίτρανα τους προηγούμενους μήνες -όσο κάποιοι αναρωτιόνταν αν υπάρχει αντιπολίτευση ή την έψαχναν από εδώ και από εκεί…- την πραγματική αντιπολίτευση την έκανε ο λαός, η νεολαία, το κίνημά τους, στους αγώνες, στους δρόμους, στους χώρους δουλειάς, στα αγροτικά μπλόκα, στα πανεπιστήμια.

Αυτοί ήταν οι μόνοι που στρίμωξαν κυριολεκτικά την κυβέρνηση της ΝΔ.

Και η ενδυνάμωση αυτών των αγώνων είναι το μόνο που φοβάται. Φοβάται όταν βλέπει μπροστά στα μάτια της αυτό το ποτάμι του λαού και της νεολαίας.

Είδε πως εκεί συναντήθηκαν οι απεργοί εργάτες με τους βιοπαλαιστές αγρότες των μπλόκων, που αγωνίζονταν για την επιβίωσή τους, με τους φοιτητές που για μήνες κουρέλιασαν το νομοσχέδιό της για την ιδιωτικοποίηση της παιδείας. Και όλοι αυτοί ενώθηκαν κάτω από ένα σύνθημα: «Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».

Άρα η μόνη ψήφος που φοβάται η κυβέρνηση της ΝΔ και το σύστημα στις ευρωεκλογές, είναι η ψήφος στο ΚΚΕ.

Γιατί εκεί, μέσα στους αγώνες για το δίκιο, για τα δικαιώματα του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας, θα κατατεθεί αυτή η ψήφος από την επόμενη μέρα.

Εκεί, δηλαδή, που μπορεί ο καθένας και η καθεμιά, από την πείρα του να δει, ποιος είναι μαζί του και ποιος απέναντι…

Ποιος υπηρετεί αυτό το σάπιο σύστημα, που δημιουργεί ολοένα και μεγαλύτερα αδιέξοδα στη ζωή του και ποιος όχι…

Ποιος πετάει δήθεν αντισυστημικές κορώνες και παριστάνει πως τα βάζει με το κατεστημένο και την αδικία και ποιος ειλικρινά αγωνίζεται στο πλευρό του…

Και πραγματικά γελάνε κι οι πέτρες, όταν ακούνε πότε τον Κασσελάκη, πότε τον Βελόπουλο να παριστάνουν τους «αντισυστημικούς»! Αλλά η κωμωδία απογειώνεται όταν ακούνε μετά και τον κ. Μητσοτάκη να μιλάει για «τον κίνδυνο ενός νέου αντισυστημισμού», τον οποίο, μάλιστα, τον βλέπει στον κ. Κασσελάκη και τον κ. Βελόπουλο….

Δεν λέμε… Επιλέγει βολικούς για τον ίδιο και το σύστημά του, δήθεν αντιπάλους! Δύο μεγαλοεπιχειρηματίες -έτσι τουλάχιστον παρουσιάζουν τους εαυτούς τους, εμείς δεν παίρνουμε και όρκο- αλλά κυρίως δυο πολιτικά πρόσωπα που εκπροσωπούν κόμματα με τη συγκεκριμένη μέχρι τα μπούνια συστημική πολιτική…

Αντισυστημικός ο αμερικανόφερτος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, που μπορεί και να βρεις και τη φωτογραφία του σε λεξικό, δίπλα στη λέξη καπιταλιστικό σύστημα; Πόσο αντισυστημικός μπορεί να είναι κάποιος ο οποίος έφτασε να δηλώνει πως «το ΝΑΤΟ είναι ιερή αμυντική συμμαχία»; Ούτε βουλευτής της ΕΡΕ της δεκαετίας του ΄50 να ήταν!

Όσο για τον κ. Βελόπουλο, τα πράγματα είναι πιο σοβαρά, όταν δεν καταντάνε κωμικά…

Απλά γιατί, αντισυστημικός δεν είναι αυτός που κλείνει σε όλες τις πτώσεις τη λέξη ολιγαρχία από το βήμα της Βουλής, ενώ στην πραγματικότητα την υπηρετεί, αλλά αυτός που την πολεμάει στην πράξη παντού. Κι ο Βελόπουλος ψάχνει μόνο για ψηφαλάκια και λοιδορεί τους αγώνες του λαού και της νεολαίας μας.

Είναι προφανές ότι αυτά τα ψευτοδίπολα βολεύουν και τις δύο μεριές, γι’ αυτό και ο κ. Μητσοτάκης δίνει σε αυτούς τους αντιπάλους του χαρακτηριστικά που δεν έχουν.

Άλλωστε επανειλημμένα έχουμε πει ότι εάν δεν υπήρχαν Κασσελάκης και λοιποί μάλλον θα έπρεπε να τους εφεύρει.

Το έχουμε ξαναδεί το έργο, πριν ήταν τραγωδία, τώρα κωμωδία.

Η ΝΔ ζητάει ψήφο για να έχει, λέει, δύναμη και να εκπροσωπήσει τη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μόνο που και η ΝΔ και τα άλλα κόμματα δεν είναι εκπρόσωποι γενικά της χώρας και πολύ περισσότερο των λαϊκών συμφερόντων, αλλά της βάρβαρης πολιτικής της ΕΕ και του εγχώριου μεγάλου κεφαλαίου.

Από την άλλη, τα κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, η Νέα Αριστερά, δεν χάνουν ευκαιρία να καλλιεργούν ψευδαισθήσεις και αυταπάτες για την καλή «ευρωπαϊκή κανονικότητα» και το «κράτος δικαίου» που δήθεν διασφαλίζει η ΕΕ. Διαψεύδονται, όμως, πανηγυρικά κάθε μέρα, με πιο πρόσφατο παράδειγμα το νέο σύμφωνο για τη Μετανάστευση, που ενταφιάζει μέχρι και τη Συνθήκη της Γενεύης για τους πρόσφυγες.

Και ξαφνικά το ίδιο ευρωκοινοβούλιο, με την ίδια σύνθεση, που λίγο καιρό πριν έδινε, υποτίθεται, «ραπίσματα» στην κυβέρνηση της ΝΔ για το «κράτος δικαίου» και υπερασπιζόταν τα «δικαιώματα», τώρα έγραψε «μαύρες σελίδες στην ιστορία του», όπως είπαν κάποιοι επαγγελματίες πεφτοσυννεφάκηδες.

Πώς είναι δυνατές τέτοιες μεταστροφές από τη μία μέρα στην άλλη, δεν μας εξηγούν όμως…

Γιατί, προφανώς, η εξήγηση είναι, ότι δεν υπάρχει καμιά ουσιαστική μεταστροφή. Όπως δεν είναι καμιά μεγάλη αλλαγή, πολιτικά, το να μεταπηδά κάποιος από το ένα κόμμα του συστήματος στο άλλο, όπως βλέπουμε να συμβαίνει.

Ας σκεφτεί σοβαρά ο καθένας και η καθεμιά, τι έχει συμβεί από τις προηγούμενες ευρωεκλογές. Πώς ξεκίνησαν και πώς κατέληξαν οι ευρωκοινοβουλευτικές ομάδες των άλλων κομμάτων, της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και των άλλων...

Γιατί σε αυτά τα 5 χρόνια έχασε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα.

Μεταγραφές από το ένα κόμμα στο άλλο, σκάνδαλα που δεν είναι απλώς σκάνδαλα...

Και φτάσαμε σήμερα παραμονές των ευρωεκλογών να μπορούμε να πούμε πως μόνο η ευρωκοινοβουλευτική ομάδα του ΚΚΕ, με τους 2 ευρωβουλευτές της, τον Κώστα Παπαδάκη και τον Λευτέρη Νικολάου - Αλαβάνο παρέμεινε σταθερή, όπως εκλέχθηκε.

Και κυρίως, παρέμεινε σταθερή σε αυτά που υποσχέθηκε πριν εκλεγεί.

Οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ σταθερά καταψήφιζαν και αποκάλυπταν τα όσα αντιλαϊκά ψήφιζαν όλοι οι άλλοι και είχαν συμφέρον να τα κρύβουν.

Προφύλαξαν τους εργαζόμενους, τον λαό, από αιφνιδιασμούς.

Σταθερά αποτελούσαν μέσα στο ευρωκοινοβούλιο τη φωνή όσων αγωνίζονταν, έφερναν και μέσα εκεί τα δίκαια αιτήματά τους.

Οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ σε αυτήν τη θητεία μόνο, στην Ολομέλεια πραγματοποίησαν πάνω από 320 ομιλίες, πάντα υπέρ των συμφερόντων των πολλών.

Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά, ξεχωρίζουμε όμως ένα:

Ότι σε σύνολο 705 ευρωβουλευτών, μόνο οι 2 ευρωβουλευτές του ΚΚΕ καταψήφισαν το κατάπτυστο ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου που αναγορεύει τα επιχειρηματικά λόμπι σε «ζωτικό στοιχείο της ευρωπαϊκής δημοκρατίας», αποκαλύπτοντας ότι η αστική «δημοκρατία» που διαφημίζουν είναι η δικτατορία των μονοπωλίων και των λόμπι της διαφθοράς!

Ας σκεφτεί, λοιπόν, καλά ο λαός μας αυτή τη φορά, σε ποιους αξίζει να δώσει περισσότερη δύναμη.

Στα κόμματα εκείνα που σήμερα τα ψηφίζεις και αύριο δεν ξέρεις τι σου βγαίνει, ή στο ΚΚΕ;

Ας σκεφτεί, επίσης, τι μήνυμα θέλει να στείλει στους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης, που επίσης βρέθηκαν μαζικά στους δρόμους του αγώνα τα προηγούμενα χρόνια.

- Μήνυμα υποταγής σε όσα μαυρίζουν το κοινό μας μέλλον, ή μήνυμα ότι στην Ελλάδα δυναμώνει κι άλλο το ρεύμα αμφισβήτησης στην κυρίαρχη πολιτική;

- Μήνυμα ηττοπάθειας ή μήνυμα αγώνα και ελπίδας ότι εμείς, οι λαοί, έχουμε τη δύναμη, αν το αποφασίσουμε, να φέρουμε τα πάνω-κάτω, να φτάσουμε μέχρι την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και να χτίσουμε μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, πολέμους, προσφυγιά;

- Να χτίσουμε την Ελλάδα και την Ευρώπη των εργατών, των αγροτών, των λαών, την Ελλάδα και την Ευρώπη του σοσιαλισμού, ή να μείνουμε υποταγμένοι στην σημερινή κατάσταση των αδιεξόδων για τους λαούς;

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,

Το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ για τις Ευρωεκλογές απαρτίζεται από αγωνιστές και αγωνίστριες που συμμετέχουν:

• Στο εργατικό - συνδικαλιστικό κίνημα, στους αγώνες που εκδηλώθηκαν σε μεγάλους κλάδους.
• Στο κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς των λαϊκών κατοικιών.
• Στο κίνημα των αγροτών με τα μπλόκα του αγώνα.
• Των αυτοαπασχολούμενων επαγγελματοβιοτεχνών και επιστημόνων ενάντια στη φοροληστεία.
• Στο γυναικείο ριζοσπαστικό κίνημα που διεκδικεί μέτρα ολόπλευρης προστασίας των γυναικών από την πολύμορφη βία ενάντιά τους.
• Στο κίνημα της νεολαίας με τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις στις σχολές και τα σχολεία.

Ανάμεσά τους άνθρωποι από τον χώρο των επιστημών και της έρευνας, του πολιτισμού, του αθλητισμού, της δημοσιογραφίας, των Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς και Έλληνες και ξένοι μετανάστες.

Το ευρωψηφοδέλτιο του ΚΚΕ εκφράζει τη γνήσια εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση που εκδηλώθηκε απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ με τους μεγάλους αγώνες του λαού και τις νεολαίας.

Το 22% των υποψηφίων είναι από 25 έως 39 χρονών.

Το 26% είναι από 40 έως 49 χρόνων.

Το 33% είναι από 50 έως 59 χρόνων.

Το 19% από 60 χρονών και πάνω.

Ανάμεσά τους οι σημερινοί μας 2 ευρωβουλευτές ο Κώστας Παπαδάκης και Λευτέρης Νικολάου - Αλαβάνος.»