ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Οι αρχές ξεκίνησαν σαρωτικές έρευνες μετά τις ταραχές που δημιούργησαν οι υποστηρικτές του Μπολσονάρο

Από τις καταστροφές σε κυβερνητικά κτίρια των υποστηρικτών του Μπολσονάρο

Ο πρόεδρος της Βραζιλίας Λούλα ντα Σίλβα είπε ότι «οι φανατικοί φασίστες», καθώς και όσοι χρηματοδότησαν τις δραστηριότητές τους, πρέπει να τιμωρηθούν, και επίσης κατηγόρησε τον Μπολσονάρο ότι ενθαρρύνει την εξέγερση....

Τουλάχιστον ένας αξιωματούχος απολύθηκε λόγω κριτικής για κακή ασφάλεια σε βασικά κυβερνητικά κτίρια, Η αστυνομία της ομοσπονδιακής περιφέρειας ανακοίνωσε ότι μέχρι στιγμής έχουν συλληφθεί 300 άτομα.. Οι υποστηρικτές του πρώην προέδρου Ζαΐρ Μπολσονάρο είχαν ζητήσει στρατιωτική παρέμβαση για να εκδιώξουν τον αριστερό διάδοχό του.

Οι αρχές στη Βραζιλία ξεκίνησαν έρευνα τη Δευτέρα, αφότου χιλιάδες υποστηρικτές του πρώην προέδρου Ζαΐρ Μπολσονάρου εισέβαλαν κυβερνητικά κτίρια της χώρας .

Οι διαδηλωτές - που απαιτούσαν την ανατροπή του νεοεκλεγμένου προέδρου Λούλα ντα Σίλβα - άφησαν ίχνη καταστροφής σε σκηνές που απηχούσαν την εισβολή του 2021 στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ από θαυμαστές του πρώην προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.

Τι κάνουν οι ερευνητές;

Ο υπουργός Θεσμικών Σχέσεων της Βραζιλίας, Αλεξάντρε Παντίλχα, δήλωσε ότι τα βανδαλισμένα κτίρια θα επιθεωρηθούν για στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων δακτυλικών αποτυπωμάτων και εικόνων για να βρεθούν οι ένοχοι.

Είπε ότι οι ταραχοποιοί προφανώς σκόπευαν να πυροδοτήσουν παρόμοιες ενέργειες σε όλη τη χώρα.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης Φλάβιο Ντίνο εξίσωσε τις πράξεις με τρομοκρατία και υποκίνηση πραξικοπήματος. Είπε ότι οι αρχές άρχισαν να παρακολουθούν όσους πλήρωσαν για λεωφορεία που μετέφεραν διαδηλωτές στην πρωτεύουσα.

«Δεν θα καταφέρουν να καταστρέψουν τη δημοκρατία της Βραζιλίας», είπε ο Ντίνο. «Πρέπει να το πούμε πλήρως, με κάθε σταθερότητα και πεποίθηση».

"Δεν θα δεχθούμε τον δρόμο της εγκληματικότητας για να διεξάγουμε πολιτικούς αγώνες στη Βραζιλία. Ένας εγκληματίας αντιμετωπίζεται σαν εγκληματίας."

Η πολιτική αστυνομία της ομοσπονδιακής περιφέρειας ανακοίνωσε τη Δευτέρα ότι μέχρι στιγμής έχουν συλληφθεί 300 άτομα.

Ερωτήματα για το μέλλον του Μπολσονάρο

Ο Ζαΐρ Μπολσονάρο, ο οποίος έφυγε από τη Βραζιλία για την πολιτεία της Φλόριντα των ΗΠΑ τη δεύτερη έως την τελευταία ημέρα της θητείας του, απέρριψε την κατηγορία ότι είχε υποκινήσει τους διαδηλωτές. Είπε ότι οι ειρηνικές διαδηλώσεις ήταν δημοκρατικές, αλλά η επίθεση σε κυβερνητικά κτίρια είχε «ξεπεράσει τα όρια».

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν αντιμετωπίζει τώρα αυξανόμενες πιέσεις να απομακρύνει τον Μπολσονάρο από την αυτοεξορία του στη νότια πολιτεία των ΗΠΑ.

«Ο Μπολσονάρο δεν πρέπει να βρίσκεται στη Φλόριντα», δήλωσε ο Δημοκρατικός βουλευτής Χοακίν Κάστρο στο CNN. "Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν πρέπει να είναι καταφύγιο για αυτόν τον αυταρχικό που έχει εμπνεύσει την εγχώρια τρομοκρατία στη Βραζιλία. Θα πρέπει να σταλεί πίσω στη Βραζιλία".

Η συνάδελφος του Δημοκρατικού Κογκρέσου Αλεξάντρια Οκάσιο-Κόρτεζ επανέλαβε αυτήν την άποψη.

«Οι ΗΠΑ πρέπει να σταματήσουν να παρέχουν καταφύγιο στον Μπολσονάρο στη Φλόριντα», έγραψε στο Twitter. «Σχεδόν δύο χρόνια από τη μέρα που το Καπιτώλιο των ΗΠΑ δέχτηκε επίθεση από φασίστες, βλέπουμε φασιστικά κινήματα στο εξωτερικό να προσπαθούν να κάνουν το ίδιο στη Βραζιλία».

Επιπτώσεις για ανώτερα στελέχη

Ο πρόεδρος της Βραζιλίας Λούλα ντα Σίλβα είχε διαβάσει νωρίτερα ένα πρόσφατα υπογεγραμμένο διάταγμα για την ανάληψη του ελέγχου της ασφάλειας στην ομοσπονδιακή περιφέρεια από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Ο Λούλα επισκεπτόταν την πληγείσα από τις πλημμύρες πόλη Araraquara στην πολιτεία του Σάο Πάολο όταν συνέβησαν οι επιθέσεις, αλλά πέταξε πίσω στη Μπραζίλια για να επιβλέψει την αντίδραση.

Ο Λούλα είπε ότι «οι φανατικοί φασίστες», καθώς και όσοι χρηματοδότησαν τις δραστηριότητές τους, πρέπει να τιμωρηθούν, και επίσης κατηγόρησε τον Μπολσονάρο ότι ενθαρρύνει την εξέγερση.

Ο κυβερνήτης της Μπραζίλια Ιμπανέις Ρότσα απέλυσε τον επικεφαλής ασφαλείας της πρωτεύουσας, Άντερσον Τόρες, ο οποίος ήταν στο παρελθόν υπουργός Δικαιοσύνης του Μπολσονάρου.

Εν τω μεταξύ, ο δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Alexandre de Moraes διέταξε ο ίδιος ο Torres να παραιτηθεί από τη θέση του για 90 ημέρες.

Το γραφείο του γενικού εισαγγελέα της Βραζιλίας είπε ότι ζήτησε από το Ανώτατο Δικαστήριο να εκδώσει εντάλματα σύλληψης για τον Τόρες «και όλους τους άλλους δημόσιους αξιωματούχους που είναι υπεύθυνοι για πράξεις και παραλείψεις» που οδήγησαν στην αναταραχή.

Υπήρξε διεθνής καταδίκη των βίαιων διαδηλώσεων που επικεντρώθηκαν στην πλατεία Τριών Δυνάμεων της Μπραζίλια.

News Agencies: AFP, dpa, AP, Reuters

Επίσημη επίσκεψη στην Κούβα του Γραμματέα του ΜέΡΑ25 Γιάνη Βαρουφάκη, 25-30 Ιανουαρίου 2023

Στην Αβάνα, ο Γραμματέας του ΜέΡΑ25, Γιάνης Βαρουφάκης, θα είναι και ο κεντρικός ομιλητής στο 5ο Διεθνές Συνέδριο για την Παγκόσμια Εξισορρόπηση με θέμα ομιλίας «Οι Αιτίες και η Φύση του Νέου Ψυχρού Πολέμου».

Προσκεκλημένος της Κουβανικής Κυβέρνησης, ο Γιάνης Βαρουφάκης θα επισκεφθεί την Κούβα στις 25-30 Ιανουαρίου εκπροσωπώντας το ΜέΡΑ25 και την Προοδευτική Διεθνή.

Στην Αβάνα, ο κ. Βαρουφάκης θα έχει συνομιλίες με τον Πρόεδρο Ντίαζ-Κανέλ, τον Υπουργό Οικονομικών Μέισι Μπιλιάνος, και τον τ. Πρόεδρο Ραούλ Κάστρο.

Πέραν της ανταλλαγής απόψεων για την διεθνή οικονομική και γεωπολιτική συγκυρία, βασικό θέμα συζήτησης θα είναι η πρωτοβουλία της Προοδευτικής Διεθνούς, που ξεκίνησε με την Διακήρυξη της Αθήνας τον περασμένο Μάιο, για την δημιουργία ενός Νέου Κινήματος Αδεσμεύτων.

Επί πλέον, ο Γραμματέας του ΜέΡΑ25 θα είναι κεντρικός ομιλητής στο 5ο Διεθνές Συνέδριο για την Παγκόσμια Εξισορρόπηση με θέμα ομιλίας «Οι Αιτίες και η Φύση του Νέου Ψυχρού Πολέμου».

Κατά την επίσκεψή του στην Κούβα, ο κ. Βαρουφάκης θα συνοδεύεται από πολυμελές κλιμάκιο της Προοδευτικής Διεθνούς στο οποίο, μεταξύ άλλων, θα συμμετέχει και ο Αντρές Αράουζ, τ. Υπουργός Οικονομικών και Υποψήφιος Πρόεδρος του Εκουαδόρ.

Ηλίας Ιωακείμογλου: «Μπροστά στην τέταρτη οργανική κρίση του καπιταλισμού»

Σαράντα τρία χρόνια μετά την Θάτσερ, πυκνώνουν οι ενδείξεις ότι ο νεοφιλελευθερισμός, τουλάχιστον στην σημερινή του μορφή, έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο στις χώρες του αναπτυγμένου, ύστερου καπιταλισμού της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής. 

Ηλίας Ιωακείμογλου*

Αυτή είναι η τέταρτη μεγάλη διαρθρωτική κρίση του καπιταλισμού, και είναι διαφορετική από τις προηγούμενες. Είναι μια γενική κρίση χωρίς προηγούμενο: είναι γενική, διότι θίγει σχεδόν το σύνολο των επί μέρους βαθμίδων της οικονομίας και της κοινωνίας.

Κρίση οικονομική που είναι πλέον και

1. κρίση κλιματική, γεωπολιτική, δημοσιονομική,
2. κρίση παραγωγικότητας,
3. που χαρακτηρίζεται τώρα και από χαμηλούς ρυθμούς συσσώρευσης παραγωγικού κεφαλαίου, από υψηλό πληθωρισμό και επιβράδυνση των ρυθμών μεγέθυνσης του ΑΕΠ,
4. διέρχεται από ύφεση η οποία είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι θα είναι τόσο ρηχή όσο αναγγέλλουν οι επίσημες κυβερνητικές προβλέψεις (διότι αν η κυβέρνηση αναγγείλει βαθιά ύφεση, ενισχύει τις προϋποθέσεις για να πραγματοποιηθεί κιόλας, δημιουργεί, δηλαδή, δυσμενές κλίμα που επιτείνει την ύφεση, και παράγει έτσι μιαν αυτο-πραγματοποιούμενη προφητεία),
5. επεκτείνεται στις αλυσίδες ανεφοδιασμού των επιχειρήσεων,
6. διαπλέκεται με την ενεργειακή κρίση, που δεν είναι πρόσκαιρη ούτε οφείλεται απλά και μόνο στον πόλεμο στην Ουκρανία, έχει βαθιές ρίζες και αλληλεπιδρά με την κλιματική κρίση.

Η γενική κρίση αγκαλιάζει και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, το χρηματιστήριο, τις τράπεζες, και όλων των ειδών τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον τομέα αυτόν. Προσθέστε σε αυτά και την «ποσοτική χαλάρωση» κατά την οποία οι κεντρικές τράπεζες διοχέτευσαν στην παγκόσμια οικονομία μια γιγαντιαίων διαστάσεων ποσότητα χρήματος που κυκλοφορεί τώρα στην αγορά και μετατρέπεται σε καύσιμο του πληθωρισμού, για τον έλεγχο του οποίου, το σύστημα μας σπρώχνει σε ύφεση, σε λιτότητα, ανεργία και σε νέα μεγάλη απαξίωση της εργασίας. Προσθέστε σε αυτά και τις υγειονομικές κρίσεις, των οποίων η πιθανότητα επανεμφάνισης δεν έχει μειωθεί ουσιαστικά διότι το σύστημα αδυνατεί, ούτε προτίθεται, να λάβει τα αναγκαία μέτρα. Στην γενική κρίση του καπιταλισμού συμμετέχει και η κρίση πολιτικής ηγεμονίας, κρίση ηθικής και πολιτικής νομιμοποίησης του καθεστώτος, με την έννοια ότι οι κυβερνήσεις πλέον δεν είναι σε θέση να εκφωνήσουν σχέδιο εξόδου από την κρίση ώστε να αποσπάσουν τη συναίνεση του πληθυσμού. Για αυτό, για να αναπληρώσουν το κενό στρέφονται στον αυταρχισμό που εμφανίζεται με κυβερνήσεις συμμαχικές με την άκρα δεξιά, με την μετατροπή της αστυνομίας σε πολυάριθμο και εξοπλισμένο στρατό, με τις μυστικές υπηρεσίες που παρακολουθούν όλους τους αντιφρονούντες κ.λπ.

Πρόκειται για οργανική κρίση του καπιταλισμού, εννοώντας με αυτόν τον όρο ότι πρόκειται για κρίση που δεν μπορεί να λυθεί, εκτός εάν γίνουν αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας του οικονομικού συστήματος, στον τρόπο με τον οποίο συνδυάζονται οι επιμέρους λειτουργίες του, εάν αλλάξουν θεσμοί, ο ρόλος του κράτους, τα όργανά του ή ο τρόπος με τον οποίο αυτά αρθρώνονται μεταξύ τους.

Δεν πρόκειται, δηλαδή, για περιοδική κρίση, παροδική, που αντιμετωπίζεται με αύξηση ή μείωση κάποιων μεγεθών (των επιτοκίων, των δημόσιων δαπανών κ.λπ.) για να επανέλθει η οικονομία στο κανονικό, ανοδικό μονοπάτι της.

Η σημερινή οργανική κρίση διακρίνεται από τις προηγούμενες τρεις, στις οποίες το σύστημα έδωσε λύση είτε με μια τεχνολογική επανάσταση (1895) είτε με ηγεμονικό πολιτικό σχέδιο (δεκαετία του 1930, Ρούσβελτ, κεϊνσιανισμός / δεκαετία του 1980, Θάτσερ, Ρήγκαν, νεοφιλελευθερισμός), κατά το ότι τώρα, κανένας δεν έχει ιδέα ποια είναι η έξοδος από την κρίση. Με άλλα λόγια, οι κυβερνήσεις δεν είναι πλέον σε θέση να παρουσιάσουν ένα σχέδιο εξόδου, όπως έγινε τις προηγούμενες φορές, ούτε υπάρχει τεχνολογική επανάσταση, όπως ισχυρίζονται πολλοί δημοσιογράφοι και επιχειρηματίες. Κυκλοφορεί, βέβαια, η ιδέα ότι είμαστε στο μέσο μιας τεχνολογικής επανάστασης αλλά αυτό δεν επαληθεύεται από τα στατιστικά στοιχεία. Αν υπήρχε τέτοια επανάσταση θα έπρεπε να βλέπουμε την παραγωγικότητα να ανεβαίνει αλματωδώς. Υπάρχουν μεμονωμένοι τομείς, όπως η ιατρική και η επιστήμη των υλικών, όπου όντως υπάρχει μεγάλη τεχνολογική πρόοδος, πλην όμως δεν υπάρχει στο σύνολο της οικονομίας. Αυτό οδηγεί στην συνεχή επιβράδυνση της παραγωγικότητας της εργασίας σε όλες τις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού. Υπάρχουν ακόμα και χώρες στις οποίες όχι μόνο επιβραδύνεται αλλά μειώνεται η παραγωγικότητα, και η Ελλάδα είναι μία από αυτές.

Το πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού που ανοίγεται μπροστά μας

Ο νεοφιλελευθερισμός δεν διαθέτει πλέον ηγεμονικό σχέδιο: ισχυριζόταν ότι «απελευθερώνει» τις αγορές για να ευνοήσει τα κέρδη των επιχειρήσεων, τα οποία στην συνέχεια θα διαχέονταν κατά κάποιο τρόπο στο σύνολο της οικονομίας (από τα πάνω προς τα κάτω). Ήταν ένα ηγεμονικό σχέδιο, με την έννοια ότι εμφάνιζε το ιδιοτελές συμφέρον των επιχειρήσεων ως συμφέρον ολόκληρης της κοινωνίας -όμως σε βάθος χρόνου. Αυτή η ετεροχρονισμένη υπόσχεση ήταν εύθραυστη εξαρχής, ακριβώς επειδή ήταν στον διηνεκές ετεροχρονισμένη, αλλά τώρα έχει προφανώς διαψευσθεί, και ο νεοφιλελευθερισμός είναι γυμνός, έχει κάνει τον κύκλο του – αν μη τι άλλο στην παρούσα, αμιγή, μορφή του.

Η δε σοσιαλδημοκρατία, αλλά και η σοσιαλδημοκρατική πολιτική από όποιον και αν ασκείται, δεν έχει πλέον καμμία θέση στο σημερινό τοπίο των ταξικών ανταγωνισμών, διότι η υλική προϋπόθεσή της ήταν οι μακροχρόνιες και μεγάλες αυξήσεις της παραγωγικότητας της εργασίας που επέτρεπαν τον παράδοξο συνδυασμό να βελτιώνεται η αγοραστική δύναμη του μισθού και ταυτοχρόνως να πραγματοποιείται αναδιανομή της εργασίας σε βάρος των μισθωτών. Αυτή η δυνατότητα, η υλική βάση της σοσιαλδημοκρατίας, σήμερα δεν υπάρχει.

Γι’ αυτό και έχουμε έναν αχαλίνωτο πολεμικό καπιταλισμό, επιθετικό έναντι των εργαζόμενων τάξεων, διότι η μοναδική του διέξοδος είναι η εντατικοποίηση της εργασίας και η ελευθερία του κεφαλαίου να εκμεταλλεύεται την εργασία ασύδοτα και ανεξέλεγκτα. Είναι η κρίση του καπιταλισμού της σχετικής υπεραξίας στο υψηλότερο σημείο της -προς το παρόν. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει εκτός από την διαρκή αύξηση της απόλυτης υπεραξίας.

Επιπλέον, ο νεοφιλελευθερισμός δεν επιζητεί μόνο να είναι υψηλή η κερδοφορία, αλλά να είναι υψηλή και ταυτόχρονα αυξανόμενη. Εξάλλου, διαθέτει γι’ αυτό ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα το οποίο ελέγχει την επιχείρηση, την επιβραβεύει όταν αυξάνει τα κέρδη της από χρονιά σε χρονιά, αλλά και την τιμωρεί όταν μειώνονται.

Επομένως, ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός είναι αναγκασμένος, πρώτον, να επιζητεί με φανατισμό την μείωση του μεριδίου της εργασίας στο ΑΕΠ, δηλαδή του μεριδίου με το οποίο εμείς καλούμαστε να ζήσουμε, και δεύτερον, να επιζητεί με φανατισμό να απορρυθμίζει την αγορά εργασίας, διότι από αυτό εξαρτάται η ικανότητά του να μειώνει το μερίδιο της εργασίας. Αν το καλοσκεφτείτε, έχουν περάσει σαράντα τρία χρόνια από την άνοδο της Θάτσερ στην κυβέρνηση, και έκτοτε συνεχίζουν αδιαλείπτως να απορρυθμίζουν την αγορά εργασίας, γεγονός που δείχνει πόσο πολύτιμη είναι αυτή η «απελευθέρωση» από τα δεσμά της μισθωτής εργασίας: μια απορρύθμιση χωρίς τέλος. Θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα εάν υπήρχε τεχνολογική επανάσταση. Επειδή όμως δεν υπάρχει άλλη διέξοδος, όλη τους η ένταση και όλος ο φανατισμός τους συγκεντρώνεται στην αγορά εργασίας και στην απαξίωση του εμπορεύματος που πωλούν οι μισθωτοί, δηλαδή των εργασιακών ικανοτήτων τους.

Αυτά είναι τα βασικά χαρακτηριστικά το πεδίου του κοινωνικού ανταγωνισμού που ανοίγεται μπροστά μας.

 

Το πέρασμα από τον πληθωρισμό

Ο πληθωρισμός ήταν μια ευκαιρία και την άρπαξαν οι κυβερνήσεις. Είδαν ένα διψήφιο πληθωρισμό να αναπτύσσεται και άφησαν τις επιχειρήσεις να απολαμβάνουν ενός μεγάλου οφέλους, διότι με τον πληθωρισμό μειώνεται το κόστος εργασίας. Οι μισθωτοί έχουν μικρότερη αγοραστική δύναμη, κι αυτό μετατρέπεται σε αύξηση των κερδών (παρά την αύξηση των τιμών της ενέργειας και των πρώτων υλών που επιβαρύνουν το κόστος παραγωγής). Εάν πάρουμε στα σοβαρά τις δηλώσεις κεντρικών τραπεζιτών, της Λαγκάρντ και των άλλων, υπάρχει μεν μεγάλη αποφασιστικότητα να ελεγχθεί ο πληθωρισμός ώστε να μην εξελιχθεί σε υπερ-πληθωρισμό που διαβρώνει την πίστη, την εμπιστοσύνη χωρίς την οποία δεν γίνεται εμπόριο, πλην όμως δεν είναι καθόλου σαφές ότι στο τέλος της διαδικασίας του αποπληθωρισμού θα επιστρέψουμε στον πολύ χαμηλό πληθωρισμό του 2% όπου βρισκόμασταν για πολλά χρόνια. Δεν θα υπάρξει επαναφορά ίσως επειδή, μετά από τόσα χρόνια χαμηλού πληθωρισμού, με τις τωρινές αυξήσεις των τιμών θυμήθηκαν πόσο εύκολα απαξιώνουν την εργασία. Είναι πολύ πιο εύκολο να την απαξιώσεις αφήνοντας την βρώμικη δουλειά στον πληθωρισμό, ενώ είναι δύσκολο να την απαξιώσεις με το τρόπο που συνέβη σ’ εμάς με την πολιτική των μνημονίων.

Επομένως, μετά από τον έλεγχο του υψηλού πληθωρισμού, είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να συνεχιστεί η απαξίωση της εργασίας μέσω του πληθωρισμού, αυτήν την φορά όμως με ήπιο τρόπο, πολύ πιο ανεκτό από τους μισθωτούς, λίγο-λίγο, χρονιά με τη χρονιά. Μια τέτοια τακτική μπορεί να αποδώσει σε βάθος δεκαετίας μια πολύ αξιόλογη μείωση του μεριδίου της εργασίας στο ΑΕΠ της τάξης του 10%-15%, που θα έρθει να προστεθεί σε αυτήν που υφίστανται τώρα οι εργαζόμενες τάξεις και σε αυτήν που επέβαλαν τα μνημόνια. Αντίστοιχες θα είναι οι αυξήσεις των κερδών, εκτός εάν τους σταματήσουμε.

Συνοψίζοντας

1. - Σαράντα τρία χρόνια μετά την Θάτσερ, πυκνώνουν οι ενδείξεις ότι ο νεοφιλελευθερισμός, τουλάχιστον στην σημερινή του μορφή, έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο στις χώρες του αναπτυγμένου, ύστερου καπιταλισμού της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής. Ανέκαθεν ήταν δύσκολο για τον νεοφιλελευθερισμό να εμφανιστεί στους πολίτες ως οικονομικό σχέδιο που εξασφαλίζει την γενική ευημερία, τώρα όμως αυτό έχει καταστεί αδύνατο. Αντιθέτως, εμφανίζεται ως ένα σύστημα που προάγει τις εισοδηματικές ανισότητες, την φτώχεια και την υλική στέρηση για μεγάλες μερίδες του πληθυσμού, και την στασιμότητα ή υποχώρηση της υλικής ευημερίας για τις εργαζόμενες τάξεις στο μεγαλύτερο μέρος τους.
2. - Κατά το παρελθόν, ο νεοφιλελευθερισμός μπορούσε να ισχυρίζεται ότι οι εισοδηματικές ανισότητες, οι χαμηλοί μισθοί, η υλική στέρηση απελευθέρωναν δημιουργικές δυνάμεις της οικονομίας που θα οδηγούσαν σε κατάσταση ευημερίας. Η υπόσχεση όμως αυτή δεν υλοποιήθηκε, και η πλάνη πως ο πλούτος που παραγόταν στην κορυφή της εισοδηματικής πυραμίδας θα διαχεόταν προς την βάση της, έχει διαψευσθεί παταγωδώς. Έτσι, ο νεοφιλελευθερισμός εμφανίζεται σήμερα όχι μόνο ως άδικο οικονομικό σύστημα αλλά και ως αναποτελεσματικό, διότι ευθύνεται για την παρούσα γενικευμένη οικονομική και κοινωνική κρίση.
3. - Στις τρεις προηγούμενες κρίσεις του, ο καπιταλισμός μπορούσε να προτείνει είτε τεχνολογικές λύσεις είτε συνεκτικά πολιτικά σχέδια με τα οποία διεκδικούσε την πολιτική ηγεμονία, δηλαδή την εκπροσώπηση του γενικού συμφέροντος. Στην παρούσα ιστορική συγκυρία, όμως, η τεχνολογική πρόοδος παραμένει περιορισμένη σε ορισμένους μόνο κλάδους της οικονομίας, η παραγωγικότητα της εργασίας αυξάνεται με πολύ χαμηλούς και μειούμενους ρυθμούς και η δυνητική οικονομική μεγέθυνση (δηλαδή η μέγιστη ταχύτητα με την οποία μπορεί να αναπτύσσεται η οικονομία) μειώνεται. Ο μόνος τρόπος που έχει απομείνει στον καπιταλισμό για να αυξάνει την κερδοφορία είναι η απαξίωση της εργασίας, όχι μέσω αυξήσεων της παραγωγικότητας, αλλά με μειώσεις των ονομαστικών μισθών (όπως στη διάρκεια των μνημονιακών προγραμμάτων στην Ελλάδα και αλλού) και των πραγματικών μισθών (όπως στην παρούσα ιστορική στιγμή μέσω του πληθωρισμού). Για να μπορεί δε να χρησιμοποιεί αυτές τις μεθόδους απαξίωσης των εργασιακών ικανοτήτων των εργαζομένων είναι αναγκασμένος να επιδίδεται στην «απελευθέρωση» των αγορών εργασίας, που διαρκεί δεκαετίες και θα συνεχίζεται στο διηνεκές διότι ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός δεν αρκείται στην υψηλή κερδοφορία, θέλει να είναι και αυξανόμενη (και αυτό δεν είναι αναστρέψιμη επιλογή, είναι επιλογή χτισμένη στους κανόνες λειτουργίας του, είναι στην φύση του δηλαδή).

Μοιραία, ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, εμφανίζεται σήμερα ως άδικος και συνάμα αναποτελεσματικός, και για αυτόν τον λόγο δεν δικαιούται να αρθρώνει λόγο περί γενικού συμφέροντος. Με το λεξιλόγιο της μαρξιστικής θεωρητικής παράδοσης, δεν μπορεί πλέον να ηγεμονεύει πολιτικά, και ο λόγος που ακόμα κυβερνάει είναι η απουσία συμπύκνωσης των συμφερόντων των υποτελών κοινωνικών τάξεων σε αντικαπιταλιστική πολιτική οργάνωση, σε πρόταση πολιτικής ηγεμονίας.

Οι μορφές πολιτικής οργάνωσης των υποτελών τάξεων

Σε μια τέτοια συγκυρία, ποια είναι άραγε η μορφή οργάνωσης που μπορεί να εκπροσωπεί τα συμφέροντα των υποτελών κοινωνικών τάξεων και να τα συμπυκνώνει σε πρόταση πολιτικής ηγεμονίας, να μετουσιώνει δηλαδή το ιδιαίτερο ταξικό συμφέρον τους σε γενικό συμφέρον;

Είναι προφανές ότι σε αυτά δεν μπορούν να ανταποκριθούν τα πολυσυλλεκτικά πλατιά κόμματα ή πολιτικές οργανώσεις με ασαφές περίγραμμα, χαλαρή οργάνωση, μεταρρυθμιστική λογική και αμυντικό όραμα, που είναι δομημένα με την αρχή της αστικής δημοκρατίας (όπου ο καθένας εκφράζεται ελεύθερα και στο τέλος κάνει ό,τι θέλει η ηγεσία, κορυφαίο παράδειγμα ο Σύριζα) και των οποίων το περιορισμένο βεληνεκές γνωρίζουμε σε πόσες αποτυχίες οδηγεί και πόσες απογοητεύσεις διασπείρει.

Ούτε μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες της παρούσας ιστορικής στιγμής, τα κοινωνικά κινήματα, με τον περιστασιακό αντικαπιταλισμό τους, που λειτούργησαν επί δεκαετίες ως χαλαρωτικό υποκατάστατο των ταξικών αντιπαραθέσεων που δεν επιχειρήσαμε.

Χρειαζόμαστε ανταγωνιστικές, αντικαπιταλιστικές πολιτικές οργανώσεις, διότι μόνο αυτές μπορούν να σηκώσουν το βάρος μιας τέτοιας συγκυρίας.

Δεν χρειαζόμαστε μια προοδευτική, δημοκρατική, μεταρρυθμιστική Αριστερά, αλλά οργάνωση (ή οργανώσεις) που αναφέρεται στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της αστικής κοινωνίας και εν τέλει στον κομμουνισμό, και προς τούτο δεν πελαγοδρομεί στα νερά των νέων κριτικών θεωριών και των κοινωνικών κινημάτων αλλά ξαναπιάνει το σπασμένο νήμα της μαρξιστικής θεωρητικής παράδοσης και πολιτικής πρακτικής: 

Οργάνωση των οποίων τα μέλη δεν είναι χομπίστες αλλά μέλη γενναιόδωρα, που θέλουν επομένως να διαθέσουν τουλάχιστον ένα μέρος του ελεύθερου χρόνου τους και της ελεύθερης ενέργειάς τους στις πολιτικές μάχες μέσα σε συνθήκες ηθικής δέσμευσης, συνέπειας και αλληλεγγύης με τα άλλα μέλη της οργάνωσης, μιας οργάνωσης που καταλαβαίνει ότι ο κομμουνισμός δεν είναι μόνο ένα μελλοντικό στάδιο της κοινωνίας αλλά και ιστορική τάση υπαρκτή μέσα στα πράγματα εδώ και τώρα, που περιμένει να την αναδείξουμε και να την ενδυναμώσουμε.

πηγή: kommon.gr

_________________________

(*) Ο Ηλίας Ιωακείμογλου είναι οικονομολόγος, επιστημονικός σύμβουλος του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, συγγραφέας σειράς μελετών, άρθρων και βιβλίων για την κρίση και την αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας, για τους μισθούς, την μακροοικονομική πολιτική, την απασχόληση και την ανεργία.

Κώστας Ήσυχος: «Πως οι Ένοπλες Δυνάμεις μπορούν να βοηθήσουν στην κρίση με την έλλειψη φαρμάκων» - Συνέντευξη στο Militaire.gr (vid)

Πως οι Ένοπλες Δυνάμεις μπορούν να βοηθήσουν στην κρίση με την έλλειψη φαρμάκων - Συνέντευξη του πρώην ΑΝΥΕΘΑ, Κώστας Ήσυχου στο Militaire.gr και τον δημοσιογράφο Πάρι Καρβουνόπουλο.

Για την κυβέρνηση και η κρίση φαρμάκων είναι μια «διεθνής κρίση» για την οποία φαίνεται ότι δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτα! Στην αρχή ήταν ο κορονοϊός όπου δυστυχώς η Ελλάδα είναι στις πρώτες θέσεις θανάτων…Μετά ήταν ο πόλεμος για τις επιπτώσεις του οποίου επίσης αρνείται να παρέμβει.Και τώρα τα φάρμακα….

Λύσεις υπάρχουν. Και για τα φάρμακα. Τουλάχιστον για να υπάρξει κάποια έστω και μικρή ανακούφιση του κόσμου. 

Ο πρώην ΑΝΥΕΘΑ Κώστας Ήσυχος εξηγεί πως οι ΕΔ μπορούν να βοηθήσουν στην κρίση των φαρμάκων. Μας το υπενθύμισε και ο πρώην ΥΕΘΑ Πάνος Καμμένος.

Υπενθυμίζεται ότι ο Κώστας Ήσυχος έχει διατελέσει αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας - ΑΝΥΕΘΑ και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα είναι υπεύθυνος Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας της Λαϊκής Ενότητας - Ανυπότακτη Αριστερά.

πηγή: militaire.gr

Ραγδαίες εξελίξεις στο σκάνδαλο των υποκλοπών: Η ΑΔΑΕ ανοίγει τα αρχεία Cosmote, Vodafone καιi Wind

Όπως αναφέρει η απόφαση που δημοσιεύτηκε την Τρίτη στη Δι@υγεια και ελήφθη σε συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου, οι έλεγχοι στις εγκαταστάσεις των εταιριών Cosmote, ΟΤΕ, Vodafone και Wind θα πραγματοποιηθούν με επικεφαλής τον πρ'οεδρο της ΑΔΑΕ, Χρήστο Ράμμο...

Παρουσία του Χρήστου Ράμμου, προέδρου της ΑΔΑΕ οι έλεγχοι της Ανεξάρτητης Αρχής - «Πράσινο φως» στο αίτημα Αλέξη Τσίπρα για ενημέρωση σχετικά με τις άρσεις απορρήτου την τελευταία τριετία...

Με την πλάτη στον τοίχο βρίσκεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη αναφορικά με το σκάνδαλο των υποκλοπών, καθώς σύμφωνα με την ΑΥΓΗ, η ολομέλεια της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) έλαβε την απόφαση να ξεκινήσουν έλεγχοι σε όλους τους παρόχους τηλεφωνίας.

Παράλληλα άναψε το πράσινο φως στο αίτημα του Αλέξη Τσίπρα για ενημερωθεί σχετικά με τις άρσεις απορρήτου που έγιναν τα τελευταία 3 χρόνια και αφορούν πολιτικούς, δημοσιογράφους, δικαστικούς και αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων.

Όπως αναφέρει η απόφαση που δημοσιεύτηκε την Τρίτη στη Δι@υγεια και ελήφθη σε συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου, οι έλεγχοι στις εγκαταστάσεις των εταιριών Cosmote, ΟΤΕ, Vodafone και Wind θα πραγματοποιηθούν με επικεφαλής Χρήστο Ράμμο ενώ πρόκειται να διερευνηθεί εάν έχουν εκδοθεί κατά το παρελθόν διατάξεις άρσεως απορρήτου των επικοινωνιών τεσσάρων ατόμων.

Σύμφωνα με την ΑΔΑΕ έλεγχοι θα πραγματοποιηθούν και «σε όποιον άλλον πάροχο τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών, σε οποιαδήποτε περιοχή της Ελλάδος, παραστεί ανάγκη κατά την εξέλιξη του ελέγχου».

Στην απόφαση σημειώνεται ότι ο πρόεδρος της Ανεξάρτητης Αρχής, θα αποστείλει αίτημα προς τον Αλέξη Τσίπρα με το οποίο θα ζητεί «τον εμπλουτισμό του ερωτήματος που κατέθεσε στην ΑΔΑΕ την 7.12.2022, με συγκεκριμένους αριθμούς τηλεφώνου, που σχετίζονται με τα πρoαναφερόμενα δημόσια πρόσωπα και την πιθανότητα άρσης του απορρήτου της επικοινωνίας τους μέσω των αριθμών αυτών».

Υπενθυμίζεται ότι ο πρ'οεδρος της ΑΔΑΕ, Χρήστος Ράμος, διεμήνυσε τις προηγούμενες ημέρες ότι «η ΑΔΑΕ προχωρεί και θα προχωρήσει στην πραγματοποίηση όλων των απαραιτήτων ελέγχων». Ο ίδιος μάλιστα, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το αν νομιμοποιείται ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου να γνωμοδοτήσει για τη νομιμότητα των ερευνών της ΑΔΑΕ είχε ξακαθαρίσει ότι Ανεξάρτητη αρχή, και μάλιστα συνταγματικά κατοχυρωμένη, σημαίνει ανεξαρτησία από την εκτελεστική και από την δικαστική εξουσία.

Είχε προηγηθεί η απόπειρα παρακώλυσης ελέγχου της ΑΔΑΕ, από τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ισίδωρο Ντογιάκο όταν κλιμάκιο της Ανεξάρτητης Αρχής επισκέφθηκε τα γραφεία της Cosmote ώστε να ερευνήσει εάν υπήρξε άρση του απορρήτου των επικοινωνιών για τον ευρωβουλευτή του Renew Europe, Γιώργο Κύρτσο και τον δημοσιογράφο Τάσο Τέλλογλου.

Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου σε τηλεφώνημα με τη νομικό σύμβουλο της τηλεφωνικής εταιρείας διεμήνυσε, χωρίς να δήθεν γνωμοδοτεί σύμφωνα με τον ίδιο, ότι ο εν λόγω έλεγχος είναι παράνομος.

Μετά τον σάλο που ξέσπασε, η κυβέρνηση σε μια προσπάθεια να μπλοκάρει τους ελέγχους, άρχισε να διαρρέει σενάρια για απομάκρυνση του Χρήστου Ράμμου από την ΑΔΑΕ, με μεθόδευση ενώ στη συνέχεια των αποκαλύψεων για την παρακολούθηση του ΑΓΕΕΘΑ, Κωνσταντίνου Φλώρου από την ΕΥΠ αποπειράθηκε και πάλι να παρέμβει.

Ασφαλείς πληροφορίες έκαναν λόγο για στενότατο συνεργάτη του Κυριάκου Μητσοτάκη ο οποίος έστειλε μήνυμα SMS στις εταιρίες Vodafone και Wind ζητώντας να μην βοηθήσουν τις έρευνες της ΑΔΑΕ γιατί όπως ισχυρίστηκε, είναι παράνομο. Οι ίδιες πληροφορίες, ανέφεραν δε ότι μια από δυο εταιρίες δεν το πήραν και τόσο καλά καθώς η παρέμβαση του Μαξίμου προκάλεσε αλγεινή εντύπωση.

πηγή: avgi.gr

Giulio Meotti: «Ο "πολυπολιτισμός" καταστρέφει έθνη και εθνικές ταυτότητες»

Δυστυχώς, η Ευρώπη, είτε της αρέσει είτε όχι, δεν έχει ουσιαστικά χρόνο να αποφασίσει εάν επιθυμεί ή όχι να συνεχίσει να ασπάζεται τα ανοιχτά σύνορα, την πολυπολιτισμικότητα και την παγκοσμιοποίηση και, μέσω της παθητικότητας, να ανακαλύψει ότι οι ιουδαιοχριστιανικές αξίες, οι ελευθερίες της και η ταυτότητα θα εξαφανιστεί γρήγορα.

Η πολυπολιτισμικότητα γίνεται βασικό εργαλείο για τη διάλυση των εθνικών ταυτοτήτων και η ετικέτα του «λαϊκισμού» χρησιμεύει για να ξορκίσει μια λογική αντίδραση στους μεγάλους φόβους που πολιορκούν τις δυτικές κοινωνίες εδώ και αρκετές δεκαετίες: τον φόβο των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν μαζική, άναρχη μετανάστευση. ο φόβος ότι η δυτική κουλτούρα θα διαλυθεί σε μια μάζα σχετικισμού και παράλληλων κοινωνιών (ακόμη και ο Economist το κατήγγειλε)· ο φόβος των χωρών χωρίς εξωτερικά σύνορα ή εσωτερική ηθική νομιμότητα. Είναι ο φόβος μιας πολιτισμικής αποσύνθεσης που επικυρώνει ύπουλα την πιθανότητα να εξαφανιστεί η κοινωνιολογική πλειοψηφία και, τελικά, η ίδια η κοινωνία.

Giulio Meotti

Πριν από είκοσι χρόνια, τα Ηνωμένα Έθνη δημοσίευσαν ένα έγγραφο με τίτλο «Η μετανάστευση αντικατάστασης: Είναι μια λύση για τη μείωση και τη γήρανση του πληθυσμού;». Δεν ήταν μια δεξιά θεωρία συνωμοσίας, αλλά ένα περίπλοκο σχέδιο εργασίας για τις δυτικές δημοκρατίες που αντιμετωπίζουν τη δημογραφική γήρανση. Έκτοτε έχει γίνει mainstream. Απλώς διαβάστε τι είπε αυτό το μήνα ο Ρίτσαρντ Τάλερ, νομπελίστας στα οικονομικά: «Χρειαζόμαστε περισσότερους μετανάστες για να πληρώσουμε συντάξεις».

Ένα πρόσφατο άρθρο της Elsa Fornero, πρώην υπουργού Εργασίας της Ιταλίας, εξηγεί επίσης τη νοοτροπία εκείνων που κυβερνούν την Ευρώπη και πώς προετοιμάζουν τον θάνατο του πολιτισμού της:

«Αν ο ιταλικός πληθυσμός «εξαφανιστεί», δεν χρειάζεται να ανησυχούμε, γιατί πιθανότατα θα υπάρχει κάποιος έτοιμος να πάρει τη θέση του· απλώς κοιτάξτε την άλλη πλευρά της Μεσογείου, όπου χώρες με ιδιαίτερα δυναμικούς πληθυσμούς και ηλικιακή δομή πολύ διαφορετική από τη δική μας , με πολλά βρέφη, παιδιά και νέους και σχετικά λίγους ηλικιωμένους, εμφανίζονται, αποδεχόμενοι τη δημογραφική παρακμή ως κοινωνικό παράδειγμα, με την προσαρμογή σε μια κοινωνία όχι μόνο με λιγότερα σχολεία, ακατοίκητα χωριά, εγκαταλειμμένα σπίτια και λιγότερη κινητικότητα, αλλά και λιγότερους κινηματογράφους, θέατρα, τουριστικές και αθλητικές εγκαταστάσεις, τους λέμε σιωπηρά ότι η γη μας είναι ήδη δική τους».

Οι δυτικές ελίτ αντιμετωπίζουν ανοιχτά τη μετανάστευση ως έναν απλό οικονομικό πόρο για την υποστήριξη των συστημάτων πρόνοιας που διαφορετικά θα χρεοκοπούσαν. Απαγορεύουν επίσης οποιαδήποτε συζήτηση για τον αντίκτυπο που έχουν αυτοί οι αριθμοί μετανάστευσης στον πολιτισμό, τα έθιμα και την ταυτότητα μιας κοινωνίας. Η ίδια η έννοια της «ταυτότητας» αντιμετωπίζεται με καχυποψία και χαρακτηρίζεται ως «ρατσιστική» φαντασίωση. Ο Καναδάς, (πληθ. 40 εκατομμύρια) θέτει τώρα στόχους ρεκόρ στην ιστορία της μετανάστευσης, με σχέδιο να φέρει 1,45 εκατομμύρια περισσότερους νόμιμους μετανάστες έως το 2025. Οι New York Times εξηγούν ότι στις δύο μεγαλύτερες πόλεις, το Τορόντο και το Βανκούβερ, το 60% των ο πληθυσμός σε μόλις δέκα χρόνια θα μπορούσε να αποτελείται από εθνικές μειονότητες.

Η πολυπολιτισμικότητα γίνεται βασικό εργαλείο για τη διάλυση των εθνικών ταυτοτήτων και η ετικέτα του «λαϊκισμού» χρησιμεύει για να ξορκίσει μια λογική αντίδραση στους μεγάλους φόβους που πολιορκούν τις δυτικές κοινωνίες εδώ και αρκετές δεκαετίες: τον φόβο των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν μαζική, άναρχη μετανάστευση. ο φόβος ότι η δυτική κουλτούρα θα διαλυθεί σε μια μάζα σχετικισμού και παράλληλων κοινωνιών (ακόμη και ο Economist το κατήγγειλε)· ο φόβος των χωρών χωρίς εξωτερικά σύνορα ή εσωτερική ηθική νομιμότητα. Είναι ο φόβος μιας πολιτισμικής αποσύνθεσης που επικυρώνει ύπουλα την πιθανότητα να εξαφανιστεί η κοινωνιολογική πλειοψηφία και, τελικά, η ίδια η κοινωνία.

Νέα επίσημα βρετανικά στοιχεία αποκαλύπτουν ότι 10 εκατομμύρια άνθρωποι (1 στους 6) στην Αγγλία και την Ουαλία γεννήθηκαν στο εξωτερικό. αύξηση 2,5 εκατομμυρίων από το 2011 παρά τις δεσμεύσεις της κυβέρνησης να προσπαθήσει να περιορίσει τη μετανάστευση. Σήμερα, το 90% της δημογραφικής ανάπτυξης της Βρετανίας προέρχεται από τη μετανάστευση. Η ίδια μετατόπιση γίνεται και στη Σουηδία. Μόνο το 2015, η Σουηδία υποδέχθηκε 163.000 μετανάστες, που ισοδυναμεί με το 1,65% του συνολικού πληθυσμού της. Σε συνδυασμό με άλλα χρόνια, είναι μια δημογραφική επανάσταση: Από το 2015, περίπου το 17% του πληθυσμού ήταν γεννημένοι στο εξωτερικό.

«Το σουηδικό κοινοβούλιο αποφάσισε ομόφωνα το 1975 ότι η Σουηδία είναι μια πολυπολιτισμική χώρα», έγραψε ο Kyösti Tarvainen, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Aalto του Ελσίνκι.

«Εκείνη την εποχή, περισσότερο από το 40 τοις εκατό των μεταναστών ήταν συμπατριώτες μου, Φινλανδοί. Η κατάσταση έχει αλλάξει: το 2019, το 88 τοις εκατό των καθαρών μεταναστών ήταν μη δυτικοί και το 52 τοις εκατό ήταν μουσουλμάνοι. Ως εκ τούτου, υπήρξε μια τεράστια πολιτιστική αλλαγή στον πληθυσμό των μεταναστών, καθώς η μεγαλύτερη ομάδα του έχει μετατραπεί από Φινλανδοί σε Μουσουλμάνους... με τη μετανάστευση αμετάβλητη, οι Σουηδοί θα είναι μειονότητα το 2065».

Η δημογραφική αλλαγή σε μια ευρωπαϊκή χώρα που έχει επιτρέψει να βυθιστεί από μη Ευρωπαίους μετανάστες είναι ραγδαία, συχνά εξαιρετικά ραγδαία. Όπως εξήγησε ο Γάλλος δημογράφος Michèle Tribalat:

«Το Μάλμε είχε 328.000 κατοίκους στις 31 Δεκεμβρίου 2016. Το Λεσέμπο είχε σχεδόν 8.800 την ίδια ημερομηνία. Το Λεσέμπο είναι μια πόλη 230 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Μάλμε. Το 2002, το 48% των παιδιών που γεννήθηκαν εκείνη τη χρονιά στο Μάλμε γεννήθηκαν στο εξωτερικό ή στη Σουηδία τουλάχιστον ένας γονέας που γεννήθηκε στο εξωτερικό, σε σύγκριση με 12 τοις εκατό στο Lessebo. Το 2016, το ποσοστό ήταν 58% στο Μάλμο και 57% στο Λεσέμπο».

Το παλιό Lessebo δεν υπάρχει πια.

Ο Tino Sanandaji, ένας Σουηδός οικονομολόγος Κουρδοϊρανικής καταγωγής που έγραψε το Mass Challenge, ένα μπεστ σέλερ για το πώς η Σουηδία καταρρέει λόγω της πολυπολιτισμικότητας, σημείωσε ότι «Σε αντίθεση με ό,τι θα μας ήθελαν ορισμένοι ιδεολογικοί ιστορικοί, η Σουηδία δεν υπήρξε ποτέ χώρα μετανάστευσης."

«Η Σουηδία είναι από καιρό μια ομοιογενής χώρα και μόλις τις τελευταίες δεκαετίες άρχισε να υποδέχεται μεγάλο αριθμό μη Ευρωπαίων προσφύγων. Μέχρι το 1985, η Σουηδία είχε πολύ λίγους μη δυτικούς μετανάστες, μόνο το 2% του πληθυσμού, επειδή οι Σοσιαλδημοκράτες, στην εξουσία πριν από το 1968, ήταν ένα αρκετά συντηρητικό κόμμα σε αυτά τα θέματα. Αλλά η σουηδική πολιτική έγινε πιο ριζοσπαστική και στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980 η κυβέρνηση άρχισε να υποδέχεται μεγάλο αριθμό μεταναστών. Την περίοδο 1985-2015, η παροχή ασύλου στη Σουηδία ήταν περίπου τέσσερις φορές υψηλότερο κατά κεφαλήν από ό,τι σε άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης, έτσι ώστε το μερίδιο του πληθυσμού μη δυτικής καταγωγής αυξήθηκε από 2% σε 20% του συνολικού πληθυσμού. Οι κυβερνήσεις τότε πίστευαν ότι το σύστημα κοινωνικής προστασίας της Σουηδίας θα αποφύγει τα προβλήματα που ήδη παρατηρήθηκαν στη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Τα γεγονότα απέδειξαν ότι έκαναν λάθος, αλλά χρειάστηκε πολύς χρόνος για να το παραδεχτούν».

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι Σουηδοί ψήφισαν πρόσφατα σε μια συντηρητική κυβέρνηση. Είναι η τελευταία τους ευκαιρία να σταματήσουν αυτή την πρωτοφανή εθνική αυτοκαταστροφή.

Στη Γαλλία τώρα, σχεδόν το ένα τρίτο –29,6% – του πληθυσμού ηλικίας 0-4 ετών είναι μη ευρωπαϊκής καταγωγής σε σύγκριση με 17,1% ηλικίας 18 έως 24 ετών, 18,8% ηλικίας 40 έως 44 ετών, 7,6% ηλικίας 60-64 ετών και 3,1% πάνω από 80. Αυτό αποκάλυψε πρόσφατα το Insee, σύμφωνα με το Γαλλικό Εθνικό Στατιστικό Ινστιτούτο, το οποίο εξέτασε τις τρεις τελευταίες γενιές. Το 16,2% όλων των παιδιών ηλικίας μεταξύ 0 και 4 ετών στη Γαλλία είναι παιδιά ή εγγόνια καταγωγής Μαγκρέμπι. Το 7,3% είναι από την υπόλοιπη Αφρική και το 4% από την Ασία.

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν μόλις το αποκάλεσε «δημογραφική μετάβαση», έναν ευφημισμό για μια πολιτιστική αντικατάσταση. Στο Κάλακ, μια μικρή, ήσυχη πόλη με 2.200 κατοίκους στο κέντρο της Βρετάνης, οι αρχές θέλουν να εγκαταστήσουν μετανάστες για να καταπολεμήσουν την «ερημοποίηση», σημείωσε η Le Figaro. Στόχος του δήμου και ενός φιλανθρωπικού ιδρύματος στο Callac, να επανακατοικήσουν μια μικρή «γηράσκουσα» πόλη με μετανάστες, να αναζωογονήσουν το κέντρο της πόλης και να αναπτύξουν οικονομικές δραστηριότητες. Το μοντέλο Callac φέρεται να ενέπνευσε το νομοσχέδιο για το άσυλο που ανακοίνωσε ο Μακρόν για το 2023: διανομή αλλοδαπών σε «αγροτικές περιοχές».

Ο πρώην Βέλγος γερουσιαστής Alain Destexhe, στο βιβλίο του, Immigration et Intégration: avant qu'il ne soit trop tard («Μετανάστευση και ενσωμάτωση, προτού δεν είναι πολύ αργά»), αναφέρει ότι μεταξύ 2000 και 2010, το Βέλγιο υποδέχτηκε περισσότερα από 1 εκατ. μετανάστες σε πληθυσμό 11 εκατομμυρίων. Στις 5 Σεπτεμβρίου, ο Βέλγος ακαδημαϊκός και οικονομολόγος Philippe Van Parijs, παρατήρησε στην εφημερίδα De Standaard ότι «οι Βρυξέλλες δεν είναι πλέον Βέλγιο». Ο Van Parijs πραγματοποίησε μια δημογραφική μελέτη και οι ανακαλύψεις του θα εκπλήξουν μόνο όσους θέλουν να παραμείνουν τυφλοί. Σε δέκα χρόνια, το ποσοστό των κατοίκων των Βρυξελλών των οποίων οι γονείς έχουν και οι δύο βελγική υπηκοότητα, μειώθηκε από μόλις 36% σε 26%.

«[Όχι] λιγότερο από τα τρία τέταρτα των κατοίκων των Βρυξελλών είναι μεταναστευτικής καταγωγής. Υπάρχουν περισσότεροι κάτοικοι των Βρυξελλών με μαροκινή καταγωγή από Φλαμανδούς ή Βαλλονούς.»

Αυτή η ιστορική μεταμόρφωση είχε προβλεφθεί από τον Μπούτρος Μπούτρος-Γκάλι, τον πρώην γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, ο οποίος το 2007 περιέγραψε αυτό το όραμα για το μέλλον της Ευρώπης:

«Η άνευ προηγουμένου κατάρρευση του πληθυσμού της Ευρώπης και η επιταχυνόμενη γήρανση της έρχονται σε αντίθεση με την πολύ ταχεία αύξηση του πληθυσμού στη νότια και ανατολική Μεσόγειο. Αυτό θα οδηγήσει σε πολύ έντονες ανισορροπίες! Από αυστηρά ποσοτική άποψη, η μετανάστευση θα ήταν μια λύση. Αλλά δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα ως πρόβλημα επικοινωνίας πλοίων. Η μετανάστευση χωρίς προφύλαξη κινδυνεύει να καταρρεύσει τις δυτικές κοινωνίες με τίμημα πολύ σοβαρών προβλημάτων (πολιτιστικό σοκ, νεοαποικιακές δομές, ανεργία κ.λπ.)».

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η νέα ιταλική κυβέρνηση μόλις επέστρεψε στο μπλοκάρισμα των πλοίων που μετέφεραν παράνομους μετανάστες. Μια χώρα που αντιμετωπίζει δημογραφική αυτοκτονία (1.707 νηπιαγωγεία έκλεισαν τα τελευταία δέκα χρόνια) δεν έχει την πολυτέλεια να κατακλυστεί από τη μαζική μετανάστευση χωρίς να χάσει την εθνική της ταυτότητα.

Διακυβεύεται η Δύση. Η επιλογή που πρέπει επειγόντως να κάνουν οι Ευρωπαίοι είναι αν θα ήθελαν να μεταμορφώσουν τις χώρες τους σε έναν εντελώς διαφορετικό πολιτισμό — όπως έκαναν οι άνθρωποι που κατοικούσαν στην Τουρκία μετά την πτώση του κέντρου του Χριστιανικού κόσμου στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ή όπως έκανε η Αίγυπτος από τη γη της Χριστιανοί Κόπτες σε αυτό ενός κράτους όπου οι Κόπτες αντιμετωπίζουν πλέον ασταμάτητα διώξεις (εδώ, εδώ και εδώ).

Δυστυχώς, η Ευρώπη, είτε της αρέσει είτε όχι, δεν έχει ουσιαστικά χρόνο να αποφασίσει εάν επιθυμεί ή όχι να συνεχίσει να ασπάζεται τα ανοιχτά σύνορα, την πολυπολιτισμικότητα και την παγκοσμιοποίηση και, μέσω της παθητικότητας, να ανακαλύψει ότι οι ιουδαιοχριστιανικές αξίες, οι ελευθερίες της και η ταυτότητα θα εξαφανιστεί γρήγορα.

πηγή: Gatestone Institute

_______________________________________

(*) Ο Giulio Meotti είναι Ιταλός δημοσιογράφος και συγγραφέας. Οι στήλες του έχουν εμφανιστεί στη Wall Street Journal. Αποφοίτησε με πτυχίο στη φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας

Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα: «Το ένα τρίτο της παγκόσμιας οικονομίας θα βρίσκεται σε ύφεση το 2023 - ΗΠΑ, ΕΕ, Κίνα, επιβραδύνονται ταυτόχρονα...»

Η επικεφαλής του ΔΝΤ Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα δήλωσε στο CBS News ότι το 2023 θα είναι μια πιο δύσκολη χρονιά από το 2022...

Η φετινή χρονιά θα είναι πιο σκληρή για την παγκόσμια οικονομία από αυτή που έχουμε αφήσει πίσω μας, προειδοποίησε η επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα.

«Γιατί; Επειδή οι τρεις μεγάλες οικονομίες, ΗΠΑ, ΕΕ, Κίνα, επιβραδύνονται ταυτόχρονα», είπε σε συνέντευξή της που προβλήθηκε στο CBS Sunday.

«Αναμένουμε ότι το ένα τρίτο της παγκόσμιας οικονομίας θα βρίσκεται σε ύφεση», είπε, προσθέτοντας ότι ακόμη και για χώρες που δεν βρίσκονται σε ύφεση: «Θα αισθανόταν σαν ύφεση για εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους».

«Για πρώτη φορά σε 40 χρόνια η ανάπτυξη της Κίνας το 2022 είναι πιθανό να είναι ίση ή χαμηλότερη από την παγκόσμια ανάπτυξη», δήλωσε η Γκεοργκίεβα. «Πριν από τον Covid, η Κίνα θα απέδιδε το 34, το 35, το 40% της παγκόσμιας ανάπτυξης. Δεν το κάνει πια», είπε, προσθέτοντας ότι είναι «αρκετά αγχωτική» περίοδος για τις ασιατικές οικονομίες.

«Όταν μιλάω με Ασιάτες ηγέτες, όλοι τους ξεκινούν με αυτήν την ερώτηση: "Τι πρόκειται να συμβεί με την Κίνα; Θα επιστρέψει η Κίνα σε υψηλότερο επίπεδο ανάπτυξης;». " είπε.

Οι επόμενοι δύο μήνες «θα είναι δύσκολοι για την Κίνα και ο αντίκτυπος στην κινεζική ανάπτυξη θα είναι αρνητικός», δήλωσε η Γκεοργκίεβα, προσθέτοντας ότι αναμένει ότι η χώρα θα κινηθεί σταδιακά σε «υψηλότερο επίπεδο οικονομικών επιδόσεων και θα τελειώσει το έτος καλύτερα από ό,τι πρόκειται να ξεκινήσει το έτος»

Δημήτρης Κουτσούμπας: «Σταθερότητα για τον λαό σημαίνει δυνατό εργατικό - λαϊκό κίνημα, δυνατό ΚΚΕ και ταυτόχρονα αδύναμες αντιλαϊκές κυβερνήσεις» - Συνέντευξη στα ΝΕΑ

Συνέντευξη εφ’όλης της ύλης παραχώρησε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας στην εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ” και τον δημοσιογράφο Δημήτρη Μανιάτη.

 

Ακολουθεί η συνέντευξη του Δημήτρη Κουτσούμπα στα ΝΕΑ και τον  δημοσιογράφο Δημήτρη  Μανιάτη

• Δημήτρης Μανιάτης: Ας ξεκινήσουμε κάπως ανορθόδοξα. Είχε ενδιαφέρον και έγινε viral το βίντεο για την επέτειο των 10 ετών για το luben.tv που παρουσιάσατε. Ήταν ομολογουμένως κάτι που δεν μας έχετε συνηθίσει. Θεωρείτε πως το Κόμμα χρειάζεται και τέτοιες πιο λοξές οδούς για την έκφρασή του;

- Δημήτρης Κουτσούμπας: Δεν θεωρώ καθόλου «λοξό» τις ευχές σε ένα νεανικό μέσο που αξιοποιεί τη σάτιρα και το χιούμορ, τα οποία αποτελούν με μία έννοια πράξη πολιτική, πράξη αντίστασης στη σημερινή βάρβαρη πραγματικότητα. Ούτε είναι «λοξή οδός» να λες στη Βουλή «αυτοί είστε» για τα κόμματα του κατεστημένου, που μας έχουν χορτάσει στις ψεύτικες υποσχέσεις και να εκφράζεις με δυο λέξεις αυτό που σκέφτονται οι περισσότεροι και που αποτυπώνεται και σε δημοσκοπήσεις. Ούτε βέβαια «λοξή οδός» είναι να μάχεσαι τον αντικομμουνισμό, την αντίδραση, τους υπηρέτες του συστήματος, δηλαδή τους κάθε λογής «Παπαρατσένκο».

Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ πάντα αξιοποιούσαν και πάντα θα αξιοποιούν σύγχρονα μέσα και μορφές επικοινωνίας που γεννά η τεχνολογική και κοινωνική εξέλιξη, πάντα δίπλα στη συλλογικότητα και την οργάνωση, τη ζωντανή αγωνιστική επικοινωνία και δράση.

• Δημήτρης Μανιάτης: Συνεχίζω λίγο πάνω σε αυτό κύριε Γενικέ Γραμματέα, με το γνωστό επιχείρημα πως έχει «παλιώσει» ο λόγος του ΚΚΕ, πως είναι αρκετά ξύλινος, πως δεν διεισδύει στην νέα γενιά των Ζ και της τραπ, είναι έτσι; Πώς απαντάτε;

- Δημήτρης Κουτσούμπας: Η γλώσσα της αλήθειας ποτέ δεν ήταν ούτε ποτέ θα γίνει ξύλινη. Η γλώσσα του δίκιου πάντα θα διεισδύει στις καρδιές της νέας γενιάς. Απλά η γλώσσα της ουσιαστικής αμφισβήτησης και της εξέγερσης ενάντια στο σύστημα, θέλει χρόνο για να εκφραστεί στην πράξη, να γίνει μόνιμη, να αποκτήσει βάθος και κατεύθυνση συγκεκριμένη. Ανεξάρτητα, λοιπόν, ποια ονόματα, ποια χαρακτηριστικά θα αποδίδουν κάθε φορά στη νέα γενιά, ποια καλούπια ή ακόμη κι αντιδραστικά πρότυπα, όπως η τραπ, θα προσπαθούν να της επιβάλουν, η αμφισβήτηση του «παλιού» είναι που κουβαλάει μέσα της το «νέο» και αυτή πάντα θα τη συγκινεί, θα την εμπνέει και θα την συνεπαίρνει.

• Δημήτρης Μανιάτης: Ας πάμε στα πολιτικά. Και επειδή διανύουμε τις πρώτες ημέρες ενός νέου έτους και επειδή γεμίζει ο Τύπος με προβλέψεις και εκτιμήσεις ειδικών για το τι έτος θα είναι. Εσείς τι εκτιμάτε στο γεωπολιτικό πεδίο καταρχάς; Θεωρείτε για παράδειγμα πως ο Καπιταλισμός διανύει νέο κύκλο κρίσης ή σταθερότητας;

- Δημήτρης Κουτσούμπας: Οι διεθνείς οικονομικές και γεωπολιτικές εξελίξεις σηματοδοτούν ακόμη μεγαλύτερη βαρυχειμωνιά για τους λαούς: Από την κλιμάκωση του πολέμου ανάμεσα σε ΝΑΤΟ και Ρωσία στην Ουκρανία, από την σύγκρουση ΗΠΑ – Κίνας για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία, μέχρι τον κίνδυνο μιας νέας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, που φυσικά δεν θα αφήσει ανεπηρέαστη τη χώρα μας. Όλα τα παραπάνω δεν είναι μια κακή παρένθεση που θα κλείσει κάποια στιγμή. Είναι αποδείξεις ότι μεγαλώνουν τα αδιέξοδα του συστήματος που τελικά τα πληρώνουν οι λαοί. Ταυτόχρονα, όμως, δημιουργούν και νέες δυνατότητες για τη λαϊκή παρέμβαση. Αναδεικνύουν ότι η άρχουσα τάξη δεν είναι παντοδύναμη, η εξουσία της μπορεί να δοκιμαστεί από κλονισμούς. Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά και τα επιτελεία του συστήματος. Όλη αυτή η συζήτηση για «κοινωνικές εκρήξεις», μαρτυρά το φόβο για την άνοδο της ταξικής πάλης, του ριζοσπαστισμού. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και ο στόχος για «σταθερές» κυβερνήσεις. Εκεί, λοιπόν, που το σύστημα βλέπει φόβο κι ανησυχία, οι λαοί πρέπει να δουν την ελπίδα και την προοπτική.

• Δημήτρης Μανιάτης: Το 2023 είναι έτος εκλογών και για την Ελλάδα. Εθνικές και Αυτοδιοικητικές. Ως κόμμα τι πιστεύετε πως διακυβεύεται στις εθνικές κάλπες; Γιατί κάποιος 25άρης να ψηφίσει ΚΚΕ;

- Δημήτρης Κουτσούμπας: Ένας 25άρης που έχει ζήσει σε συνθήκες «διαρκούς κρίσης» -πριν με τα μνημόνια, μετά µε την πανδημία, τώρα µε την ακρίβεια, τον πόλεμο, την ανασφάλεια για το αύριο- έχει και αποδείξεις και ονόματα για το ποιος ήταν δίπλα του, και ποιος ήταν απέναντι.

Η απογοήτευσή του για το πολιτικό σύστημα, τις διαχρονικές ψεύτικες υποσχέσεις, τη διαφθορά, την υποκρισία, είναι απολύτως δικαιολογημένη. Αυτό που πρέπει να δει είναι ότι υπάρχουν εκείνοι που υπηρετούν αυτό το σάπιο και διεφθαρμένο αστικό πολιτικό σύστημα και αυτοί που παλεύουν καθημερινά να διαμορφωθούν προϋποθέσεις αλλαγής κι ανατροπής του. Το ΚΚΕ ανήκει στη δεύτερη κατηγορία, συνεπώς έχει κάθε λόγο, όχι μόνο να ψηφίσει το ΚΚΕ, αλλά να συμπορευτεί μαζί του στον καθημερινό αγώνα. Στην πραγματικότητα αυτό διακυβεύεται σήμερα. Όλοι οι υπόλοιποι του λένε «κάτσε στον καναπέ και ψήφιζε». Εμείς του λέμε «δράσε, οργανώσου, πάλεψε. Με κάθε τρόπο και με την ψήφο σου». Η διαφορά είναι χαώδης…

• Δημήτρης Μανιάτης: Γίνεται και πυκνώνει η κουβέντα για την προοδευτική διακυβέρνηση, κυρίως ως στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ. Αν χρειαστεί θα μπείτε σε μια τέτοια κουβέντα;

- Δημήτρης Κουτσούμπας: Δεν θα μας συγχωρούσε ποτέ η εργατική τάξη, ο ελληνικός λαός μια επιλογή συμμετοχής ή ανοχής σε μια τέτοια «προοδευτική» κυβέρνηση μούφα. Στην πολιτική και γενικά στη ζωή δεν ισχύει «είμαι ό,τι δηλώνω». Την τελευταία φορά η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ καλούσε για μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση. Η κατάληξη γνωστή, αφού γνωρίσαμε την πιο μνημονιακή κυβέρνηση που πέρασε. Τι σχέση έχουν με την «πρόοδο» οι δεσμεύσεις προς την ΕΕ του κεφαλαίου και της διαφθοράς, που υπηρετεί ο ΣΥΡΙΖΑ; Τι σχέση έχουν με την «πρόοδο» τα νομοσχέδια του Μητσοτάκη που ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, από το Ταμείο Ανάκαμψης και τους εξοπλισμούς, μέχρι το Ελληνικό και τις ειδικές οικονομικές ζώνες στα Ναυπηγεία; Τι σχέση έχει με την «πρόοδο» η στρατηγική στον τομέα της ενέργειας, όπως τα χρηματιστήρια ενέργειας, η απολιγνιτοποίηση, η λεγόμενη απελευθέρωση κλπ, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε πρωτεργάτης; Ήδη σας περιέγραψα σε ποιες ράγες θα κινηθεί η καρικατούρα «προοδευτική κυβέρνηση», γι’ αυτό και το ΚΚΕ θα είναι αταλάντευτα και μαχητικά απέναντι. Το κόλπο βέβαια είναι γνωστό από τη εποχή του αλήστου μνήμης ΠΑΣΟΚ. Παίρνουν την «πρόοδο», μια έννοια ταυτισμένη με τα συμφέροντα και τους δίκαιους αγώνες του λαού, και την κάνουν «δώρο» με τις πολιτικές επιλογές τους στο μεγάλο κεφάλαιο και το διεφθαρμένο σύστημά του.

• Δημήτρης Μανιάτης: Από την άλλη γίνεται και κουβέντα για την Σταθερότητα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αυτή θα θέσει ως δίλημμα στις κάλπες και ξορκίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ του 2015. Εδώ αλήθεια πώς απαντάτε;

- Δημήτρης Κουτσούμπας: Η «σταθερότητα» της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι η σταθερότητα της αντιλαϊκής πολιτικής, που την έχει ανάγκη το μεγάλο κεφάλαιο για να προωθεί χωρίς εμπόδια τα συμφέροντά του. Βεβαίως το στόχο της ιερής «κυβερνητικής σταθερότητας», που για το λαό σημαίνει αστάθεια κι ανασφάλεια, επιδιώκουν και τα άλλα αστικά κόμματα. Αλλάζει ο τρόπος, αλλά όχι ο επιδιωκόμενος στόχος. Η απάντηση του λαού πρέπει να είναι μία: Όσο περισσότερο και όσο γρηγορότερα ο ίδιος ο λαός «κάψει» τα διάφορα αντιλαϊκά κυβερνητικά «σενάρια», τόσο θα διαμορφώνονται καλύτερες προϋποθέσεις παρεμπόδισης αντιλαϊκών μέτρων κι απόσπασης κατακτήσεων, θα ανοίγονται νέες δυνατότητες στο δρόμο της ριζικής ανατροπής. Η σταθερότητα για το λαό προϋποθέτει δυνατό εργατικό-λαϊκό κίνημα, δυνατό ΚΚΕ και ταυτόχρονα αδύναμες τις όποιες αντιλαϊκές κυβερνήσεις.

• Δημήτρης Μανιάτης: Μια συζήτηση επίσης που γίνεται είναι αν θα είστε ικανοποιημένοι με ένα κλασικό ποσοστό του 5 ή του 7 ή του 8 και με ποιο αποτέλεσμα θα κάνετε θετική αποτίμηση για εσάς;

- Δημήτρης Κουτσούμπας: Η θετική αποτίμηση ενός υψηλού ποσοστού του ΚΚΕ στις εκλογές πιστώνεται κατευθείαν στη συνεπή πάλη, μέσα κι έξω από τη βουλή, για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, για να ανοίξει ο δρόμος για μια συνολική αλλαγή της κατάστασης. Σε μια σειρά ποιοτικούς δείκτες των δημοσκοπήσεων πάρα πολλοί -1 στους 4 περίπου- αναγνωρίζουν ότι το ΚΚΕ είναι αξιόπιστη, συνεπής και μαχητική πολιτική δύναμη και ότι δυνητικά θα μπορούσαν να ψηφίσουν ΚΚΕ. Σε όλους αυτούς λέμε, λοιπόν, πως η σκέψη τους πρέπει να γίνει απόφαση και επιλογή που θα φτάσει μέχρι την κάλπη με το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ.

• Δημήτρης Μανιάτης: Επειδή στον δρόμο για τις κάλπες, αλλά και τις ημέρες που διανύουμε, μεγάλη αγωνία του απλού κόσμου είναι οι τιμές, η ενέργεια, ο πληθωρισμός, εσείς ως Κόμμα τι ακριβώς προτείνετε και αλήθεια η κυβέρνηση δεν κάνει ό,τι μπορεί;

- Δημήτρης Κουτσούμπας: Μόνο το τελευταίο διάστημα το ΚΚΕ κατέθεσε δυο φορές στη βουλή τροπολογίες για κατάργηση του ΦΠΑ και άλλων φόρων σε είδη λαϊκής κατανάλωσης και στην ενέργεια. Τις απέρριψε ασυζητητί και η κυβέρνηση της ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ. Ο λόγος είναι προφανής. Κάθε κυβέρνηση και κάθε πολιτική δύναμη, που έχει ως «ευαγγέλιο» τις δεσμεύσεις της ΕΕ, τα Χρηματιστήρια και την «απελευθέρωση» ενέργειας, τις «δημοσιονομικές αντοχές» με κριτήριο την καπιταλιστική κερδοφορία, ούτε θέλει ούτε μπορεί να αντιμετωπίσει τις αιτίες της ακρίβειας και τον πληθωρισμό. Το μόνο που θα κάνει είναι τα διάφορα pass της κοροϊδίας και ανακύκλωση της φτώχειας. Και φυσικά να αναπαράγει τη φαιδρή θεωρία περί «εισαγόμενης ακρίβειας», ενώ η Ελλάδα είναι πλήρως ενταγμένη στην ενιαία ευρωενωσιακή αγορά, στις αντίστοιχες δομές και μηχανισμούς που αποτελούν τους «εμπρηστές» της εκτίναξης των τιμών.

• Δημήτρης Μανιάτης: Παράλληλα, είναι και έτος εκλογών για την Τουρκία. Πώς αλήθεια σχολιάζετε την ρητορική του Ερντογάν σε σχέση με την χώρα μας; Υπάγεται σε μια ξεχωριστή στρατηγική «μικρού ιμπεριαλιστή», «περιφερειακής δύναμης», «ηγέτη σε κρίση»;

- Δημήτρης Κουτσούμπας: Η Τουρκία είναι μέσα στους G20, είναι μέλος του ΝΑΤΟ, διατηρεί στρατιωτικές βάσεις σε άλλα κράτη, βρίσκεται σε μια περιοχή στρατηγική για τις υπόλοιπες μουσουλμανικές χώρες. Η επιθετική ρητορική δεν είναι μονοπώλιο του Ερντογάν. Αφορά και τις άλλες αστικές πολιτικές δυνάμεις της Τουρκίας, εναντίον των οποίων μάχεται μόνο το Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας, με το οποίο το ΚΚΕ διατηρεί συντροφικές και διεθνιστικές σχέσεις. Αυτό το λέμε για να απαντήσουμε και σε έναν εφησυχασμό που καλλιεργείται στη χώρα μας, ότι δήθεν είναι πανάκεια η αλλαγή του Ερντογάν. Το πρόβλημα είναι πιο βαθύ. Αφορά την ίδια την τουρκική αστική τάξη, τον ανταγωνισμό της με την ελληνική, αλλά και το πολύπλευρο παζάρι, κυρίως με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, το οποίο όλοι πλέον καταλαβαίνουν ότι ακουμπάει και τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.

• Δημήτρης Μανιάτης: Το 2023 θα έχουμε και ένα έτος πολέμου στην Ουκρανία. Ποια θεωρείτε είναι η στόχευση της Ρωσίας και τι αλήθεια θα πρέπει να γίνει;

- Δημήτρης Κουτσούμπας: Η Ουκρανία και πιο συγκεκριμένα ο λαός της, έχει γίνει ο σάκος του μποξ ανάμεσα στη Ρωσία, τις ΗΠΑ, την Κίνα, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, με ευθύνη της άρχουσας τάξης της και της κυβέρνησης Ζελένσκι, που παίζει τα δικά του παιχνίδια επιλέγοντας ως σύμμαχο τις ΗΠΑ, μετά τα πραξικοπήματα ανατροπής των «φιλορώσων» Ουκρανών από το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Οι στοχεύσεις της Ρωσίας, αλλά και των ΗΠΑ, στην ευρύτερη περιοχή είναι αυτές που μεγαλώνουν τον κίνδυνο το 2023 να γίνει έτος γενίκευσης του πολέμου, με ό,τι αυτό σημαίνει και για τον ελληνικό λαό, ο οποίος είναι εκτεθειμένος λόγω και της ελληνικής εμπλοκής με ευθύνη της κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων του ευρωατλαντικού τόξου. Τι πρέπει να γίνει; Οι λαοί να αντιταχθούν στις πολιτικές επιλογές των αστικών τάξεων των χωρών τους και να ζήσουν ειρηνικά με τη δική τους εξουσία, να φτιάξουν τη δική τους κοινωνία, χωρίς φτώχεια και πολέμους. Το έχουν κάνει στην ιστορία, έζησαν σε αυτήν τη νέα κοινωνία στο πλαίσιο της πρώην ΕΣΣΔ. Μπορούν να το ξανακάνουν.

• Δημήτρης Μανιάτης: Τελευταίο: Τι μήνυμα στέλνετε στον ελληνικό λαό; Πιστεύετε στην έννοια των αγώνων, μήπως και αυτοί θέλουν νέες εκφράσεις;

- Δημήτρης Κουτσούμπας: Νέα έκφραση των αγώνων είναι πράγματι η μαζική συμμετοχή στις απεργίες, στις διαδηλώσεις, στις συνελεύσεις, στις αρχαιρεσίες των φορέων, η αλλαγή των συσχετισμών υπέρ των αγωνιστικών ταξικών δυνάμεων.

Σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ «νέα έκφραση των αγώνων» το κάλεσμα να βγούμε στα μπαλκόνια και να χειροκροτάμε δήθεν τους «ήρωες γιατρούς», την ώρα που η κυβερνητική πολιτική τους εξοντώνει. Ούτε να αναβοσβήνουμε τα φώτα ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τον πόλεμο ή για την καταστροφή του περιβάλλοντος για «να... μας δουν οι δορυφόροι από τον Άρη και τους άλλους πλανήτες»!

Το νέο βρίσκεται στο περιεχόμενο των αγώνων, το οποίο μπορεί να διευρυνθεί από τα εργατικά σωματεία για να συναντηθεί με τις διεκδικήσεις της καταπιεζόμενης αγροτιάς, των αυτοαπασχολούμενων ΕΒΕ, περιεχόμενο που θα συμπεριλάβει την πάλη ενάντια στην ανισοτιμία της γυναίκας, ενάντια στην κρατική βία και καταστολή της δικτατορίας του κεφαλαίου, στις παρακολουθήσεις των «ζωών των άλλων», στη διαφθορά και τα εκκολαπτήριά της, όπως με τις Καϊλή στην Ευρωβουλή, τους Πάτσηδες των πλειστηριασμών και τα κοράκια των τραπεζών… Αλλά και τη διεκδίκηση για μέτρα και υποδομές για τους ηλικιωμένους, τα ΑμεΑ, τους χρόνια πάσχοντες, τα απροστάτευτα παιδιά, τις κακοποιημένες γυναίκες. Στον 21ο αιώνα πλέον βρισκόμαστε. Και σε όλα αυτά, όπως και σε πολλά άλλα, υπάρχει πισωγύρισμα. Κι αυτό είναι που πρέπει να αντιστραφεί.

πηγή: kke.gr

Ποια είναι η πιο ειρηνική χώρα του κόσμου; Μια σύνοψη των εξοπλιστικών τάσεων για το 2022

Το μνημείο Παγκόσμιας Ειρήνης, στο Κατμαντού του Νεπάλ,/ photo wikimedia.

Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Οικονομίας και Ειρήνης, για το έτος 2022 η πιο ειρηνική χώρα με βάση τα παραπάνω κριτήρια είναι η Ισλανδία, ενώ τον κατάλογο των 10 πιο ειρηνικών τόπων στον πλανήτη συμπληρώνουν η Νέα Ζηλανδία, η Ιρλανδία, η Δανία, η Αυστρία, η Πορτογαλία, η Σλοβενία, η Τσεχία, η Σιγκαπούρη και η Ιαπωνία....

Κάθε χρόνο, το Ινστιτούτο Οικονομίας και Ειρήνης δημοσιεύει τον Παγκόσμιο Δείκτη Ειρήνης. Πρόκειται για μια μελέτη σε 163 ανεξάρτητα έθνη και εδάφη σε όλο τον κόσμο, που περιλαμβάνουν περίπου το 99,7% του συνολικού παγκόσμιου πληθυσμού, η οποία αναλύει ποια έθνη είναι τα ασφαλέστερα και πιο ειρηνικά, καθώς και ποια είναι τα πιο επικίνδυνα. Το Ινστιτούτο αξιολογεί συνολικά 23 δείκτες για τη σύνταξη του καταλόγου, οι οποίοι μπορούν να ταξινομηθούν σε τρεις διακριτές κατηγορίες: στρατιωτικοποίηση, ασφάλεια και προστασία και εγχώριες και διεθνείς συγκρούσεις. Οι δείκτες αυτοί συνδυάζονται στη συνέχεια σε ένα ενιαίο δείκτη ειρήνης.

Σύμφωνα με το Ινστιτούτο, για το έτος 2022 η πιο ειρηνική χώρα με βάση τα παραπάνω κριτήρια είναι η Ισλανδία, ενώ τον κατάλογο των 10 πιο ειρηνικών τόπων στον πλανήτη συμπληρώνουν η Νέα Ζηλανδία, η Ιρλανδία, η Δανία, η Αυστρία, η Πορτογαλία, η Σλοβενία, η Τσεχία, η Σιγκαπούρη και η Ιαπωνία. Η Ισλανδία είναι το πιο ειρηνικό έθνος – μια θέση που κατέχει από την έναρξη του δείκτη. Το Αφγανιστάν παραμένει η λιγότερο ειρηνική χώρα – μια θέση που διατηρεί τα τελευταία πέντε χρόνια. Οι πέντε χώρες με τις μεγαλύτερες επιδεινώσεις ήταν η Ουκρανία, η Γουινέα, η Μπουρκίνα Φάσο, η Ρωσία και η Αϊτή.

Οι στρατιωτικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ μειώθηκαν σε 99 χώρες, σε σύγκριση με την αύξηση που παρατηρήθηκε σε 39 χώρες. Το ποσοστό του προσωπικού των ενόπλων δυνάμεων μειώθηκε σε 105 χώρες σε σύγκριση με την αύξηση που είχε παρουσιαστεί σε 40 χώρες πέρυσι. Το μέσο επίπεδο παγκόσμιας τάσης προς την ειρήνη επιδεινώθηκε κατά 0,3 τοις εκατό το 2022. Αν και μικρή, η επιδείνωση αυτή συνεχίζει μια μακροχρόνια τάση.

Ο πόλεμος μεταξύ Ρωσίας – Ουκρανίας

Οι στρατιωτικές δαπάνες έχουν διπλασιαστεί από το 1980 σε σχεδόν 2 τρισεκατομμύρια δολάρια, ωστόσο ως ποσοστό του ΑΕΠ έχουν μειωθεί από 4%, σε 2%. Η πολεμική σύγκρουση μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας που ξεκίνησε το Φεβρουάριο του 2022 με την επίθεση της Ρωσίας έχει ήδη προκαλέσει θεμελιώδεις αλλαγές στις αμυντικές στάσεις και πολιτικές, τις αλυσίδες εφοδιασμού και τα διατροφική ασφάλεια.

Ο πληθωρισμός έχει αυξηθεί σε όλο τον κόσμο, φτάνοντας το 8% στις ΗΠΑ και 7% στην Ευρώπη στις αρχές του 2022. Η συνεχιζόμενη σύγκρουση στην Ουκρανία θα οδηγήσει πιθανότατα σε περαιτέρω πληθωρισμό.

Οι παγκόσμιες στρατιωτικές δαπάνες, οι οποίες αυξάνονταν με μέτριους ρυθμούς από το 2014, έλαβαν νέα ώθηση το 2022. Πολλές χώρες του ΝΑΤΟ έχουν δεσμευτεί να αυξήσουν τους αμυντικούς τους προϋπολογισμούς πιο κοντά ή και περισσότερο ακόμα και από το 2% επί του ΑΕΠ που συνιστά το ΝΑΤΟ, μέχρι το 2024. Εάν όλα τα μέλη τηρήσουν το ελάχιστο αμυντικό όριο που απαιτεί το ΝΑΤΟ, ο προϋπολογισμός του ΝΑΤΟ θα μπορούσε να αυξηθεί κατά 7% στο εγγύς μέλλον. Έθνη όπως η Γερμανία, η Ιταλία, η Δανία, το Βέλγιο, η Ισπανία και η Νορβηγία έχουν συμφωνήσει να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση τα επόμενα χρόνια. Η Γαλλία και η Πολωνία έχουν υποσχεθεί πολύ περισσότερες του 2% αυξήσεις για την άμυνα, ενώ οι ΗΠΑ θα αυξήσουν τις δαπάνες στα 813 δισεκατομμύρια δολάρια, δηλαδή στο 3,8% του ΑΕΠ τους.

Η Κίνα ανακοίνωσε αύξηση των στρατιωτικών δαπανών στο 7,1% για το 2022 σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά. Ωστόσο, αυτό δεν φαίνεται να σχετίζεται άμεσα με το ξέσπασμα του πολέμου στην Ευρώπη, αλλά μάλλον με τα διεθνή και περιφερειακά γεωπολιτικά σχέδια.

Είκοσι πέντε (25) χώρες στην Ευρώπη αύξησαν τις στρατιωτικές δαπάνες τους σε σύγκριση με το ποσοστό του ΑΕΠ το 2020 και το 2021, αντίθετα με έντεκα (11) χώρες που μείωσαν τις δαπάνες.

Ο πόλεμος και οι διεθνείς κυρώσεις που έχουν επιβληθεί στη Ρωσία έχουν ασκήσει πρόσθετη πίεση στις τιμές των τροφίμων, καθώς τόσο η Ρωσία και η Ουκρανία είναι μεγάλοι εξαγωγείς γεωργικών προϊόντων. Οι δύο χώρες εξάγουν επίσης φυσικό αέριο – ένα σημαντικό συστατικό για την παραγωγή λιπασμάτων. Ορισμένα από τα έθνη της υποσαχάριας Αφρικής που ήδη αγωνίζονται να ανταπεξέλθουν της επισιτιστικής ανασφάλειας και του υποσιτισμού έχουν ιστορικά μεγάλο βαθμό εξάρτησης από τις προμήθειες σιτηρών από τη Ρωσία και Ουκρανία.

Η αναφορά της Θετικής Ειρήνης

Η Θετική Ειρήνη είναι μια μετασχηματιστική έννοια, διότι μετατοπίζει την εστίαση από το αρνητικό περιγράφοντας τις απαραίτητες συνθήκες για την άνθιση της ειρήνης και της κοινωνίας. Λόγω της συστημικής της φύσης, οι βελτιώσεις στη Θετική Ειρήνη όχι μόνο ενισχύουν την ειρήνη, αλλά συνδέονται επίσης με πολλά άλλα επιθυμητά αποτελέσματα για την κοινωνία, όπως υψηλότερη αύξηση του ΑΕΠ, καλύτερα μέτρα ευημερίας, υψηλότερα επίπεδα ανθεκτικότητας και πιο αρμονικές κοινωνίες. Είναι σημαντικό ότι παρέχει μια θεωρία της κοινωνικής αλλαγής, εξηγώντας πώς οι κοινωνίες μετασχηματίζονται και εξελίσσονται. Η Θετική Ειρήνη περιγράφει ένα βέλτιστο περιβάλλον στο οποίο η ανθρωπότητα μπορεί να ανθίσει.

Η Θετική Ειρήνη ορίζεται ως οι στάσεις, οι θεσμοί και οι δομές που δημιουργούν και διατηρούν ειρηνικές κοινωνίες. Οι ίδιοι αυτοί παράγοντες οδηγούν επίσης σε πολλά άλλα θετικά αποτελέσματα που η κοινωνία αισθάνεται τον αντίκτυπό τους, όπως η οικονομική ισχύς, η ανθεκτικότητα και ευημερία. Ως εκ τούτου, η Θετική Ειρήνη δημιουργεί τη βέλτιστη συνθήκη για την άνθιση του ανθρώπινου δυναμικού.

Οι πιο ειρηνικές χώρες στον κόσμο αποδίδουν ισχυρές επιδόσεις και στους οκτώ πυλώνες της Θετικής Ειρήνης. Οι χώρες με υψηλή Θετική Ειρήνη είναι πιο πιθανό να διατηρήσουν τη σταθερότητα, να προσαρμοστούν και να ανακάμψουν από τους κλυδωνισμούς. Οι χώρες με καλές επιδόσεις στη Θετική Ειρήνη είναι πιο πιθανό να επιτύχουν και να διατηρήσουν υψηλά επίπεδα ειρήνης.

Περισσότερες χώρες βελτιώθηκαν στην διεθνή κατάταξη της Θετικής Ειρήνης – 126 συνολικά, ή το 77% του συνόλου των χωρών που αξιολογήθηκαν – από ό,τι επιδεινώθηκαν από το 2009 έως το 2020. Η θετική ειρήνη βελτιώθηκε κατά 2,4% παγκοσμίως την τελευταία δεκαετία. Η βελτίωση αυτή οφείλεται κυρίως στον τομέα των δομών της θετικής ειρήνης, ο οποίος βελτιώθηκε κατά 8% από το 2009. Αυτός ο τομέας μετρά τεχνολογικά και οικονομικά θεμέλια που υποστηρίζουν την κοινωνική ανάπτυξη. Ο τομέας των στάσεων επιδεινώθηκε κατά 1,8% την τελευταία δεκαετία. Αυτό καταδεικνύει μεγαλύτερη πολιτική πόλωση, μεγαλύτερη δυσανεξία των διαφορετικών απόψεων και λιγότερη εμπιστοσύνη στις κυβερνήσεις. Ο τομέας των θεσμών κατέγραψε οριακή βελτίωση κατά την περίοδο αυτή.

Επτά από τους οκτώ πυλώνες της Θετικής Ειρήνης παρουσίασαν βελτίωση από το 2009, αν και οι βελτιώσεις στον τομέα του υψηλού επιπέδου ανθρώπινου κεφαλαίου και στην εύρυθμη λειτουργία της κυβέρνησης ήταν ελάχιστες. Τα χαμηλά επίπεδα διαφθοράς ήταν ο μόνος πυλώνας που παρουσίασε επιδείνωση. Αυτό είτε αναδεικνύει μεγαλύτερα ποσοστά διαφθοράς ή πιο ευαισθητοποιημένα αντανακλαστικά διεθνώς απέναντί της.

Σχεδόν όλες οι περιοχές του πλανήτη κατέγραψαν βελτιώσεις στους δείκτες της Θετικής Ειρήνης κατά την προηγούμενη δεκαετία με τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική να παρουσιάζουν οριακή βελτίωση. Η μόνη περιοχή που κατέγραψε επιδείνωση ήταν η Βόρεια Αμερική.

πηγή: pressenza.com

ΜέΡΑ25: «20 ευρώ για "food pass" στους πολίτες – 20 εκατομύρια ευρώ για "jet pass" στους ολιγάρχες του Ελ. Βενιζέλος»

Επιχορήγηση 20 εκατ. ευρώ στον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών για την οικονομική ζημία λόγω κορoνοϊού!

«Προχωράει μετά και το πράσινο φως των Βρυξελλών η έκτακτη ενίσχυση που αποφάσισαν τα μνημονιακά κόμματα (ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ) να δώσουν στους ολιγάρχες που νέμονται το Διεθνές Αεροδρόμιο Αθηνών, ύψους 20 εκατ. ευρώ» τονίζει το ΜέΡΑ25, σε μια λιτή αλλά αιχμηρή ανακοίνωση.

Στην ανακοίνωσή του το κόμμα εξηγεί: «Την ώρα δηλαδή που η “γενναιοδωρία” τους απέναντι στους χειμαζόμενους πολίτες περιορίζεται τα κουπόνια σίτισης, τα λεγόμενα “food pass” των 20 ευρώ το μήνα, οι παρασιτικοί ολιγάρχες του Ελ. Βενιζέλος, Έλληνες και ξένοι, θα λάβουν “jet pass” της τάξης των 20 εκατ. ευρώ με τις ευλογίες και της ΕΕ».

Καταλήγει, μάλιστα, σχολιαστικά, αναφέροντας πως «οι προτεραιότητες δεν κρύβονται!»

Με τις ευλογίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής η επιδότηση!

Υπενθυμίζεται ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαπίστωσε ότι το «ελληνικό μέτρο ύψους 20 εκατομμυρίων ευρώ για την ενίσχυση του φορέα εκμετάλλευσης του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών είναι σύμφωνο με τους κανόνες της ΕΕ για τις κρατικές ενισχύσεις.»

Το μέτρο αποσκοπεί στην αποζημίωση του φορέα εκμετάλλευσης του αεροδρομίου για τις ζημιές που υπέστη κατά την περίοδο από 1 Ιουλίου έως 31 Δεκεμβρίου 2021 λόγω της πανδημίας του κορονοϊού και των ταξιδιωτικών περιορισμών που επιβλήθηκαν από την Ελλάδα και άλλες χώρες για τον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού. 

Ως αποτέλεσμα, ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών παρουσίασε απότομη πτώση της κίνησης και της κερδοφορίας κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Η ενίσχυση θα λάβει τη μορφή άμεσης επιχορήγησης.

Γιάννης Ανδρουλιδάκης / Τηλεφωνικές υποκλοπές: Ξεπεσμός και κατάντια

Το τεράστιο σκάνδαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών καλά κρατεί. Η κυβέρνηση δεν επιβεβαιώνει όλα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας και προσπαθεί να μεταθέσει τις ευθύνες αλλού, για να μείνει ο πρωθυπουργός έξω από αυτή τη βρομερή και δυσώδη ιστορία. Δεν ήξερε, δεν είδε, δεν άκουσε, λοιπόν, ο κ. Μητσοτάκης...

Γιάννης Ανδρουλιδάκης *

Στην Ελλάδα των υποκλοπών, όταν η Π.τ.Δ. σφυρίζει αδιάφορα, ο πρωθυπουργός σιωπά, η δικαιοσύνη εθελοτυφλεί, οι θεσμοί υπολειτουργούν και τα κόμματα της μείζονος και ελάσσονος αντιπολίτευσης, παρά τις αντιδράσεις τους, δεν μπορούν να επηρεάσουν καταλυτικά τις εξελίξεις, τότε τη λύση έχουν οι πολίτες και ο ελληνικός λαός. 

Η κυβέρνηση, προσπαθεί να μας πείσει ούτε λίγο ούτε πολύ πως όλα ετούτα, όσα σχετίζονται με τις παρακολουθήσεις, συνέβησαν αλλού, σε διαφορετικό κόσμο και, ίσως, βρίσκονται στην υπνοφαντασία μας.

Το τεράστιο σκάνδαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών καλά κρατεί. Η κυβέρνηση δεν επιβεβαιώνει όλα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας και προσπαθεί να μεταθέσει τις ευθύνες αλλού, για να μείνει ο πρωθυπουργός έξω από αυτή τη βρομερή και δυσώδη ιστορία. Δεν ήξερε, δεν είδε, δεν άκουσε, λοιπόν, ο κ. Μητσοτάκης. Εντύπωση, ωστόσο, προκαλεί η σιωπή των στόχων των συνακροάσεων. Τώρα που τα στοιχεία είναι αναμφισβήτητα, γιατί δεν αντιδρούν;

Πρώτα-πρώτα, ο κ. Χατζηδάκης που με τον κωδικό «στόχος 5046 c» παρακολουθούνταν από την Ε.Υ.Π. μέσα από το Μέγαρο Μαξίμου, εκεί όπου βρίσκεται δηλαδή το κυβερνητικό επιτελείο. Ο υπουργός Εργασίας αρκέστηκε να δηλώσει ότι δεν πιστεύει πως ο πρωθυπουργός, δηλαδή ο πολιτικός προϊστάμενος της Ε.Υ.Π., εμπλέκεται σε αυτήν την ιστορία. Μάλιστα, τις μέρες που ακολούθησαν ο κ. Μητσοτάκης και ο υπουργός του εμφανίστηκαν μαζί, σαν μια χαρούμενη παρέα, για να φανεί η πολύ καλή σχέση που έχουν οι δύο άντρες. Αυτό που παραδέχτηκε, εντούτοις, επισήμως ο κ. Χατζηδάκης είναι ότι υπήρχε παρακράτος στο Μαξίμου, το οποίο λειτουργούσε, κατά την άποψη του, εν αγνοία του πρωθυπουργού, πράγμα που δηλώνει την κυβερνητική ανικανότητα του κ. Μητσοτάκη, αφού κάτω από τη μύτη του συνέβαιναν όλα αυτά. Σε αυτό που δεν απάντησε, επιπλέον, ο υπουργός Εργασίας είναι: ποιος τον παρακολουθούσε τότε και για ποιους λόγους; Και σε εκείνο, τέλος, που περιμένει μια πειστική εξήγηση ο ελληνικός λαός, από τον λαλίστατο, σε άλλες περιπτώσεις, εκλεγμένο εκπρόσωπό του στη Βουλή, είναι γιατί δεν παραιτήθηκε για λόγους, τουλάχιστον, ευθιξίας, όταν τραυματίζεται βαριά κάθε έννοια νομιμότητας και δημοκρατίας.

Η υπόθεση με τον κ. Φλώρο, τον αρχηγό Γ.Ε.ΕΘ.Α., είναι ακόμη πιο σοβαρή. Είναι πρωτοφανές για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα της χώρας ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων να παρακολουθείται από το παρακράτος του Μαξίμου. Ο κωδικός του: «στόχος 519 c». Το ερώτημα που αυτομάτως τίθεται είναι: γιατί ο κ. Φλώρος; Υπήρχε υποψία ότι έδινε στρατιωτικά μυστικά, δηλαδή λειτουργούσε ως πράκτορας, ή ήταν πιθανόν να αναμειχθεί σε κάποιο σκάνδαλο οικονομικής φύσεως, δηλαδή ήταν διεφθαρμένος; Και τότε γιατί κυβερνητικές πηγές διέρρευσαν την ανανέωση της θητείας του; Ο πρωθυπουργός, που προσποιείται τον αμέτοχο, δεν καταλαβαίνει πόσο επικίνδυνο είναι για την άμυνα της χώρας να βρίσκονται απόρρητες, πιθανώς, συνομιλίες του αρχηγού στα χέρια των ωτακουστών που προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στον κ. Μητσοτάκη; Και επειδή σε όλα αυτά δεν πρόκειται να απαντήσει ούτε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ούτε και κανένας άλλος, καλείται να δώσει τη λύση ο κ. Φλώρος. Να ξεκαθαρίσει την κατάσταση. Να μιλήσει για όλα αυτά. Η σιωπή του τον εκθέτει. Δεν είναι δυνατόν να τσαλακώνεται με αυτόν τον τρόπο η προσωπικότητα του αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων και ο ίδιος να δείχνει ότι δεν τον αφορά. Δεν μπορεί να αφήνεται η υποψία ότι εξαγόρασαν τη σιωπή του με την παράταση της θητείας του για ένα χρόνο ακόμη στην ηγεσία του στρατεύματος.

Η κυβέρνηση, λοιπόν, προσπαθεί να μας πείσει ούτε λίγο ούτε πολύ πως όλα ετούτα, όσα σχετίζονται με τις παρακολουθήσεις, συνέβησαν αλλού, σε διαφορετικό κόσμο και, ίσως, βρίσκονται στην υπνοφαντασία μας. Ωστόσο, καθώς βαδίζουμε προς τις εκλογές, παίρνει και τα μέτρα της, για να ελέγξει, όσο μπορεί, την κατάσταση και να περιορίσει τη δημοσίευση νέων στοιχείων. Ακούγονται φήμες ότι θα προχωρήσει σε αντικατάσταση του επικεφαλής της Α.Δ.Α.Ε., του κ. Ράμμου, ενώ έχει γραφτεί πως συνεργάτες του πρωθυπουργού ζήτησαν από τους παρόχους των τηλεφωνικών εταιρειών να μη δίνουν στοιχεία στην ανεξάρτητη Αρχή Διασφάλισης Απορρήτων των Επικοινωνιών, τα οποία αναφέρονται στις υποκλοπές. Τόσο καλά και τόσο νόμιμα, τέτοια κατάντια και ξεπεσμός στην Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία.

Στην Ελλάδα των υποκλοπών, όταν η Π.τ.Δ. σφυρίζει αδιάφορα, ο πρωθυπουργός σιωπά, η δικαιοσύνη εθελοτυφλεί, οι θεσμοί υπολειτουργούν και τα κόμματα της μείζονος και ελάσσονος αντιπολίτευσης, παρά τις αντιδράσεις τους, δεν μπορούν να επηρεάσουν καταλυτικά τις εξελίξεις, τότε τη λύση έχουν οι πολίτες και ο ελληνικός λαός. Στις επερχόμενες εκλογές αναμένεται να αντιδράσουν. Θα το πράξουν άραγε;

πηγή: ieidiseis.gr

________________________

(*)  Ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας, αρθρογραφεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης.

Νίκος Βρυώνης: «Η χαλαρή και χαμένη ψήφος της Αριστεράς»

H θεωρία της χαλαρής και χαμένης ψήφου λειτουργεί ως ένα από τα ισχυρότερα αυτοκαταστροφικά ιδεολογικά όπλα του ίδιου του αστικού μπλοκ εξουσίας και των ιδεολογικών και θεωρητικών τους εκπροσώπων.

Η πολιτική πρόταση, το δημόσιο κάλεσμα ενός κόμματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς, της Λαϊκής Ενότητας-Ανυπότακτη Αριστερά, για δημιουργία Μετώπου κοινής εκλογικής καθόδου όλων των δυνάμεων της Αριστεράς (διατηρώντας την ιδεολογική , πολιτική και οργανωτική τους αυτονομία) για την άσκηση πραγματικής και αποτελεσματικής αντιπολίτευσης με ριζοσπαστικές και ρεαλιστικές προτάσεις, για την στήριξη των λαϊκών στρωμάτων, για την αντιμετώπιση των οξυμένων προβλημάτων τους, είναι επιπλέον η μόνη ρεαλιστική πρόταση ακύρωσης στη πράξη της χαλαρής και χαμένης ψήφου και αποτροπής της εκλογικής λεηλασίας των δυνάμεων της ανυπότακτης ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Νίκος Βρυώνης *

Έχουμε μπει σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο , με τις εκλογικές ημερομηνίες να γράφονται κι να σβήνονται από το καλοκαίρι και μετά, κατά το πως βολεύει το κυβερνητικό κόμμα, τον πρωθυπουργό προσωπικά και πάντα υπό την υψηλή εποπτεία του εξωτερικού παράγοντα.

Η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός, με τις πρόθυμες πλάτες των ΜΜΕ, δεν χάνουν ευκαιρία να επικαλούνται εν όψει των επικείμενων εκλογών την ακραία αντιδημοκρατική θεωρία της χαλαρής και χαμένης ψήφου. Θεωρία που πάντα τα εν δυνάμει κυβερνητικά κόμματα επικαλούνταν και επικαλούνται άμεσα η έμμεσα.

Τώρα, ένας λόγος παραπάνω που οι επερχόμενες εκλογές θα γίνουν με ένα εκλογικό σύστημα (που καταχρηστικά έχει ονομαστεί απλή αναλογική) που πάντως δυσκολεύει , στα όρια του εκλογικά απίθανου , να σχηματιστεί αυτοδύναμη μονοκομματική κυβέρνηση.

Τι λέει αυτή η περίφημη εκβιαστική θεωρία της χαλαρής και χαμένης ψήφου;

Είναι ένα απλοϊκό επιχείρημα που μπορεί να συνοψιστεί στο παρακάτω σκεπτικό.

Με εκλογικό σύστημα που δεν εκλέγεται μονοκομματική αυτοδύναμη κυβέρνηση, πολλοί πολίτες έχουν την τάση να ψηφίζουν χαλαρά δηλαδή χωρίς να σκέφτονται άμεσα την κυβερνητική λύση. Να ψηφίζουν χωρίς κυβερνητικά διλήμματα το κόμμα που τους εκφράζει περισσότερο ανεξαρτήτως του εκλογικού του μεγέθους, η ακόμα να υπάρχει η λεγόμενη ψήφος διαμαρτυρίας που μπορεί να εκφραστεί με ψήφο ακόμα και σε πολιτικές γραφικότητες. Συνέπεια αυτού ο κίνδυνος ακυβερνησίας η έστω (στην καλύτερη των περιπτώσεων ) δημιουργίας μη ισχυρών κυβερνήσεων συνεργασίας με αρνητικά αποτελέσματα σε όλα τα πεδία της δημόσιας ζωής.

Το επιχείρημα σταματάει εδώ. Η λύση στο πρόβλημα (τους) είναι ένα εκλογικό σύστημα ενισχυμένης αναλογικής, επιπλέον με πλαφόν εισόδου στη Βουλή, όπου ο πολίτης -ψηφοφόρος οδηγείται και εκ του εκλογικού συστήματος στην επιλογή ενός εν δυνάμει κυβερνητικού κόμματος, η να το θέσουμε αλλιώς , ένα εκλογικό σύστημα που μετατρέπει την χαλαρή ψήφο σε χαμένη και ενοχική ψήφο η και το αντίστροφο, η χαμένη ψήφος βαπτίζεται χαλαρή και ενοχική. Ένα εκλογικό σύστημα που θέτει διλήμματα και προσδοκά να εκβιάσει μια μερίδα πολιτών που «ρέπουν προς την εκλογική και πολιτική χαλαρότητα».

Τι δεν μας λέει αυτή η θεωρία της χαλαρής και χαμένης ψήφου ;

Αυτή η θεωρία έχει κάποιες κρυφές και φανερές προϋποθέσεις, σκεπτικό και πολλαπλά πολιτικά και εκλογικά αποτελέσματα.

Επιγραμματικά αναφέρουμε, γιατί δεν τις αξίζει αυτής της θεωρίας και μεγαλύτερης προσοχής, πέραν του ότι χρησιμοποιείται ως ιδεολογικό εργαλείο -επιχείρημα εκβιασμού και υφαρπαγής της ψήφου και νομιμοποίησης των αντιδημοκρατικών εκλογικών συστημάτων.

1. Αυτή η θεωρία ακυρώνει τον πυρήνα της ίδιας της φιλελεύθερης πολιτικής σκέψης, την οποία κατά τα άλλα περιφέρουν ως Ευαγγέλιο. Η φιλελεύθερη πολιτική σκέψη προϋποθέτει την ύπαρξη ορθολογικού πολίτη, που με αίσθημα ατομικής ευθύνης, με γνώση και ορθή σκέψη κρίνει με βάση το ατομικό , κατά βάση, αλλά και κοινωνικό συμφέρον, και αποφασίζει-ψηφίζει το κόμμα και τα πρόσωπα που νομίζει ότι τον εκφράζουν. Η επίκληση της χαλαρής και χαμένης ψήφου ακυρώνει την ύπαρξη αυτού του πολίτη. Ακυρώνει την ίδια την φιλελεύθερη πολιτική σκέψη.


2. Όλα τα αστικοδημοκρατικά Συντάγματα δεν διακρίνουν (και δεν θα μπορούσαν άλλωστε) πολίτες πολλών ταχυτήτων και διαφορετικού βαθμού προσωπικής ευθύνης. Ο πολίτης στη φιλελεύθερη αστική δημοκρατία είναι ένας ιδεότυπος , αφηρημένος, απαλλαγμένος από τις πραγματικές του ιδιότητες. Η θεωρία της χαλαρής και χαμένης ψήφου αμφισβητεί τον πυρήνα των Συνταγμάτων.


3. Η θεωρία αυτή παραδέχεται εμμέσως πλην σαφώς ότι ο ιδεοτυπικός πολίτης από τον πραγματικό πολίτη διαφέρει τόσο όσο ο παράδεισος από την πραγματικότητα. Ο πραγματικός πολίτης, με τις ιδεολογικές, θεωρητικές , πολιτισμικές καταβολές του, την ταξική του θέση, τις ατομικές και συλλογικές του ανάγκες, τους ατομικούς και συλλογικούς περιορισμούς και τις προσδοκίες , θα πάει να ψηφίσει και αυτό το ξέρουν όσοι επικαλούνται την θεωρία της χαλαρής και χαμένης ψήφου.


4. Με βάση το παραπάνω η θεωρία αυτή εξισώνει διαφορετικές εκλογικές συμπεριφορές και επιλογές, κρίνοντας απλώς εκ του αποτελέσματος. Μια συνειδητή επιλογή κόμματος και προσώπου, με ορθή πολιτική σκέψη που προσδοκά σε συγκεκριμένο πολιτικό αποτέλεσμα , εξισώνεται με μια επιλογή που μπορεί να απουσιάζουν τα παραπάνω κριτήρια.


5. Θα μπορούσε να είχε κάποια βάση αυτή η θεωρία αν μπορούσε να οριστεί αντικειμενικά δηλαδή ανεξαρτήτως εκλογικού συστήματος. Όμως το πια ψήφος θεωρείται χαλαρή και χαμένη είναι απολύτως εξαρτημένη από το εκλογικό σύστημα. Για παράδειγμα, αν το πλαφόν εισόδου στη Βουλή από 3% ανέβει στο 5%, μεγαλώνει η βεντάλια της χαλαρής και χαμένης ψήφου. Μεγαλώνει ο αριθμός των πολιτών μειωμένης πολιτικής ευθύνης. Είναι μια θεωρία ακορντεόν. Τελικά όσο πιο ενισχυμένο το εκλογικό σύστημα , τόσο πιο πολιτικά ανώριμοι θεωρούνται οι πολίτες ψηφοφόροι.


6. Αυτή η θεωρία προϋποθέτει ότι οι πολίτες που ψηφίζουν τα εν δυνάμει κυβερνητικά κόμματα , ψηφίζουν ορθολογικά με βάση το ατομικό συμφέρον και με αίσθημα κοινωνικής ευθύνης. Αυτή η διάκριση, σε πολίτες δυο κατηγοριών, αποτελεί την πιο χυδαία διάκριση που μπορεί να γίνει στην εκλογική διαδικασία. Αυτοί οι πολίτες-ψηφοφόροι αγγίζουν τον ιδεότυπο του πολίτη σε αντίθεση με τους υπόλοιπους που καταλήγουν και ως δακτυλοδεικτούμενοι. Ρουσφέτια, ατομικισμός, εξαρτήσεις, έλλειψη στοιχειώδους πολιτικής συνείδησης, εν συναίσθησης, που μπορεί να επηρεάζουν την εκλογική συμπεριφορά, καθαγιάζονται στην κολυμπήθρα των εν δυνάμει κυβερνητικών κομμάτων.

Τελικά αυτή η θεωρία της χαλαρής και χαμένης ψήφου λειτουργεί ως ένα από τα ισχυρότερα αυτοκαταστροφικά ιδεολογικά όπλα του ίδιου του αστικού μπλοκ εξουσίας και των ιδεολογικών και θεωρητικών τους εκπροσώπων.

Υπάρχει χαλαρή και χαμένη ψήφος ;

Τελικά με βάση τα παραπάνω τίθεται το ερώτημα αν υπάρχει χαλαρή και χαμένη ψήφος. Η απάντηση είναι καταφατική αλλά δεν θα την βρούμε στο παραπάνω απλοϊκό επιχείρημα. Η χαλαρή και χαμένη ψήφος δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα του κάθε εκλογικού συστήματος , η των εκάστοτε πολιτικών εκλογικών αναγκών των εν δυνάμει κυβερνητικών κομμάτων. Αν υπάρχει , και υπάρχει , αφορά και διαπερνά οριζόντια όλα τα πολιτικά κόμματα , ανεξαρτήτως μεγέθους και εκλογικού συστήματος και φυσικά όχι στον ίδιο βαθμό.

Η χαλαρή και χαμένη ψήφος, όπως και κάθε ψήφος, είναι παράγωγο ενός κοινωνικού σχηματισμού, είναι η εκλογική έκφραση των ταξικών συσχετισμών , αλλά όχι μόνο (αν ήταν μόνο αυτό θα ήταν απλώς μια δημοσκόπηση). Η ψήφος συμπυκνώνει το ατομικό και συλλογικό παρελθόν το παρόν αλλά και κυρίως το μέλλον, παράγει δηλαδή πολιτικό αποτέλεσμα. Να που κρύβεται το μυστικό της χαλαρής και χαμένης ψήφου. Στην αδυναμία κατανόησης του παρελθόντος , της σύνδεσης του με το παρόν και την άγνοια η αδιαφορία για το μέλλον που θα επηρεάσει η ψήφος δηλαδή σε τελική ανάλυση και για το τι είδους πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης και όχι απλώς πια κυβέρνηση θα προκύψει. Τελικά , επειδή κανείς δεν ψηφίζει εν κενό ( αλλά με βάση ένα συγκεκριμένο εκλογικό σύστημα και πολιτικούς συσχετισμούς) η πιο χαλαρή και χαμένη ψήφος είναι η μη ψήφος, γιατί είναι μια έμμεση ψήφος ανοχής σε αυτό που αδιαφορείς η αγνοείς.

Η χαλαρή και χαμένη ψήφος της Αριστεράς

Είναι περιττό να αναφέρουμε πόσο εκβιάστηκε και ταλαιπωρήθηκε η Αριστερά σε όλες τις εκφράσεις της στην Ελλάδα από αυτήν την θεωρία. Ήταν συνήθως το μεγάλο θύμα αυτής της θεωρίας μεταπολεμικά μέχρι και σήμερα. Άλλοτε άντεξε, άλλοτε όχι (και με δική της ευθύνη πολλές φορές).

Πολιτικές και εκλογικές επιλογές γίνονται με βάση την πραγματικότητα στην οποία θες να συμμετέχεις και να επηρεάσεις. Αλλά αυτή είναι που σου καθορίζει το πως μπορείς και πρέπει να κινηθείς. Είναι οι κοινωνικοί, ιδεολογικοί και πολιτικοί συσχετισμοί, το πολιτικό σύστημα που σου καθορίζουν το πλαίσιο δράσης. Η ευθύνη όλων των δυνάμεων της Αριστεράς στις επικείμενες εκλογές είναι τεράστια και δεν σηκώνει δεύτερες και τρίτες σκέψεις.

Όποιοι θεωρούν τον εαυτό τους αποκλειστικό και αυθεντικό εκφραστή της Αριστεράς, όποιοι θεωρούν ότι δεν συντρέχουν οι όροι κοινής εκλογικής καθόδου των δυνάμεων της κοινοβουλευτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς, όποιοι θεωρούν ότι το ζητούμενο είναι σήμερα η εκλογική καταγραφή των συσχετισμών εντός της Αριστεράς, όποιοι θεωρούν ότι η μη συμμετοχή στις εκλογές αποτελεί επιλογή, ας το πουν δημόσια και ας αναλάβουν την ευθύνη των λόγων και των πράξεων τους. Όλες οι παραπάνω θεωρήσεις απλώς επιβεβαιώνουν στη πράξη στον ένα η στον άλλο βαθμό την θεωρία της χαλαρής και χαμένης ψήφου.

Η πολιτική πρόταση, το δημόσιο κάλεσμα ενός κόμματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς, της Λαϊκής Ενότητας-Ανυπότακτη Αριστερά, για δημιουργία Μετώπου κοινής εκλογικής καθόδου όλων των δυνάμεων της Αριστεράς (διατηρώντας την ιδεολογική , πολιτική και οργανωτική τους αυτονομία) για την άσκηση πραγματικής και αποτελεσματικής αντιπολίτευσης με ριζοσπαστικές και ρεαλιστικές προτάσεις, για την στήριξη των λαϊκών στρωμάτων, για την αντιμετώπιση των οξυμένων προβλημάτων τους, είναι επιπλέον η μόνη ρεαλιστική πρόταση ακύρωσης στη πράξη της χαλαρής και χαμένης ψήφου και αποτροπής της εκλογικής λεηλασίας των δυνάμεων της ανυπότακτης ριζοσπαστικής Αριστεράς. Είναι η πιο ελπιδοφόρα πρόταση για να μην υπάρξει μετά τις εκλογές, με ευθύνη και των δυνάμεων της Αριστεράς, ένα απόλυτα δυστοπικό πολιτικό σύστημα.

πηγή: aristerorevma.gr

__________________________________

(*) O Νίκος Βρυώνης είναι μέλος του Π.Σ. της Λαϊκής Ενότητας-Ανυπότακτης Αριστεράς και αρθρογραφεί σε ηλεκτονικά και έντυπα του χώρου της ριζοσπαστικής Αριστεράς.