ΜέΡΑ25 ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΡΗΞΗ: Η ουσιαστική και αναγκαία σύγκλιση της αγωνιστικής Αριστεράς στην πράξη (vid)

Στις τοποθετήσεις τους οι δύο ομιλητές, αναφέρθηκαν στην γενικότερη κατάσταση του καπιταλισμού έπειτα από την κρίση του ’08, ενώ έγινε αναφορά και στις σημερινές ιστορικές συγκυρίες και τις λύσεις που θα μπορούσαν να βγάλουν την Ελλάδα από το αδιέξοδο των μνημονίων.

Στο κατάμεστο θέατρο Γκλόρια πραγματοποιήθηκε η συζήτηση ανάμεσα στον Γραμματέα του ΜέΡΑ25 Γιάνη Βαρουφάκη και τον Οικονομολόγο Κώστα Λαπαβίτσα, οι οποίοι έδειξαν στην πράξη πως μπορεί να γίνει η ουσιαστική και τόσο αναγκαία σύγκλιση της Αριστεράς.

Την εκδήλωση άνοιξε η συγγραμματέας της ΛΑΕ-ΑΑ, Μαριάνα Τσίχλη, η οποία έδωσε και το στίγμα της συζήτησης λέγοντας πως: «Σήμερα προσπαθούν να μας πείσουν πως δεν υπάρχει εναλλακτική πολιτική για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των πολλών. Όμως οι δυνατότητες υπάρχουν, μέσα από τα κινήματα που ανθίζουν σε μια καινούργια άνοιξη και την ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς.»

 

 
Στις τοποθετήσεις τους οι δύο ομιλητές, αναφέρθηκαν στην γενικότερη κατάσταση του καπιταλισμού έπειτα από την κρίση του ’08, ενώ έγινε αναφορά και στις σημερινές ιστορικές συγκυρίες και τις λύσεις που θα μπορούσαν να βγάλουν την Ελλάδα από το αδιέξοδο των μνημονίων.

Χαρακτηριστικά, ο Γραμματέας του ΜέΡΑ25, Γιάνης Βαρουφάκης, υπογράμμισε πως: «Δεν υποφέρει όλη η Ελλάδα, υπάρχει ένα 20% της κοινωνίας που τρώει με χρυσά κουτάλια. Σε αντίθεση με το 2008 που σχεδόν ολόκληρη η κοινωνία υπέφερε, σήμερα η ιστορία είναι κατεξοχήν ταξική. Το τρίτο και τέταρτο μνημόνιο έχουν χτυπήσει σχεδόν αποκλειστικά τα λαϊκά κοινωνικά στρώματα.»

Ενώ ο Οικονομολόγος, Κώστας Λαπαβίτσας, από την πλευρά του τόνισε ότι: «Τα μνημόνια δε θα περνούσαν αν δεν υπήρχε η ελληνική ολιγαρχία που τα ήθελε διακαώς! Υπάρχουν κομμάτια της κοινωνίας τα οποία ωφελούνται από την φτωχοποίηση των πολλών. Πρέπει να χτυπηθεί η ανισότητα και να δημιουργηθούν καινούργια πεδία παραγωγής και ανάπτυξης, από μια Αριστερά που ξαναμιλάει με τον λαό και επιστρέφει το θέμα της ανάκτησης της κυριαρχίας στον δημόσιο διάλογο».

Όταν ερωτήθηκε από το κοινό για τις πρακτικές πολιτικές λύσεις που χρειάζεται ο τόπος, ο Κώστας Λαπαβίτσας ανέφερε πως: «Η Ελλάδα είχε ανέκαθεν πρόβλημα στρεβλής παραγωγικής δομής. Είχαμε προειδοποιήσει ότι οι ξένοι δεν θα βοήθησαν να διορθωθεί με τα μνημόνια, και φυσικά έτσι και έγινε όταν η τρόικα λεηλάτησε τον τόπο, μοιράζοντας σε Έλληνες και ξένους ολιγάρχες και πολυεθνικές τον δημόσιο πλούτο και αφήνοντας τον λαό στη μοίρα του. Τώρα η Κυβέρνηση Μητσοτάκη περιμένει πάλι από τους ξένους να επενδύσουν και αυτοί μας παίρνουν τα σπίτια και βασικές υπηρεσίες και μας το παρουσιάζουν ως επένδυση. Πρέπει να χτυπηθεί η ανισότητα και να δημιουργηθούν καινούργια πεδία ουσιαστικής παραγωγής και ανάπτυξης.»

Από τη μεριά του, ο Γιάνης Βαρουφάκης αναφέρθηκε στο πρόβλημα της ανεξέλεγκτης αισχροκέρδειας, λέγοντας πως: «Πρέπει να παταχθεί! Με την κατάργηση του χρηματιστηρίου ενέργειας, την κατάργηση του Ηρακλή, δεν είναι δύσκολη η νομοθεσία για να σταματήσει η λεηλασία, το μόνο που μας λείπει είναι η πλειοψηφία στη Βουλή. Συγχρόνως, ο κόσμος δε θέλει υπουργούς να κάνουν μεταρρυθμίσεις γιατί δε τους εμπιστεύεται. Η κοινωνικοποίηση δε θα έρθει από τη Κυβέρνηση, αλλά από τον ίδιο τον λαό με τα ΔΙΑΣΚΕΠ, όπως επίσης θα υπάρξει και αναπτυξιακός έλεγχος της παραγωγής. Αυτές τις τόσο βασικές και λογικές πολιτικές η ΕΕ και η σαθρή υποδομή του Ευρώ δε θα τις επιτρέψουν. Γι’ αυτό επιβάλλεται η Ρήξη μαζί τους.»

Κλείνοντας, ο Γραμματέας του ΜέΡΑ25 επισήμανε πως: «ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ αποπολιτικοποιούν την πολιτική στρέφοντας την προσοχή σε ανούσιες προσωποκεντρικές συζητήσεις. Το σλόγκαν του ΣΥΡΙΖΑ αυτο-καταρρίπτεται: δικαιοσύνη παντού εντός του καπιταλισμού που δεν είναι πλέον πρόθυμοι να καταπολεμήσουν, δεν μπορεί να υπάρξει. Εμείς από τη πλευρά μας σήμερα δείξαμε τι σημαίνει στη πράξη σύγκλιση και κάναμε την αρχή μιας πραγματικής αγωνιστικής νέας Αριστεράς για τον τόπο.»

Νίκος Ανδρουλάκης: «Η υπόθεση των υποκλοπών δεν θα παραγραφεί ούτε πολιτικά ούτε ποινικά» (vid)

Νίκος Ανδρουλάκης: «Ήρθα σήμερα εδώ, που χτυπά η καρδιά της Δικαιοσύνης και κατέθεσα στον κ. Ελευθεριάνο αίτηση επίσπευσης της εισαγγελικής έρευνας, που αφορά το ζήτημα των υποκλοπών...»

Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, Νίκος Ανδρουλάκης, συναντήθηκε το πρωί με τον Προϊστάμενο της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, Αντώνη Ελευθεριάνο προκειμένου να καταθέσει αίτηση επίσπευσης της εισαγγελικής έρευνας για την υπόθεση των υποκλοπών. 

 

Ο Νίκος Ανδρουλάκης προχώρησε στην ακόλουθη δήλωση: 

«Ήρθα σήμερα εδώ, που χτυπά η καρδιά της Δικαιοσύνης και κατέθεσα στον κ. Ελευθεριάνο αίτηση επίσπευσης της εισαγγελικής έρευνας, που αφορά το ζήτημα των υποκλοπών.

Η υπόθεση αυτή δεν θα παραγραφεί ούτε πολιτικά ούτε ποινικά. Και να είναι σίγουροι οι υπεύθυνοι ότι θα αναλάβουν πλήρως τις ευθύνες τους.

Η Ελλάδα είναι μια χώρα ισχυρού κράτους δικαίου. Είναι μια ευρωπαϊκή χώρα κι έχουμε χρέος, -όλο το πολιτικό σύστημα- να μην επιτρέψουμε να εκτεθεί ξανά η χώρα μας διεθνώς με τέτοιες ποινικά απαράδεκτες πράξεις εις βάρος πολιτών, εις βάρος των ανθρώπινων δικαιωμάτων».

Eurostat / Πληθωρισμός Μαρτίου 2023: 6,9% στην Ευρωζώνη, 5,4% στην Ελλάδα ..αλλά αυξήθηκαν οι τιμές καταναλωτή! (vid)

Σε μηνιαίο επίπεδο, ωστόσο, οι τιμές καταναλωτή στην ευρωζώνη αυξήθηκαν με ρυθμό 0,9% που ξεπέρασε ελαφρώς την εκτίμηση των αναλυτών για 0,8%.

Ισχυρή αποκλιμάκωση παρουσίασε ο πληθωρισμός στην ευρωζώνη, με τον εναρμονισμένο δείκτη τιμών καταναλωτή να επιβραδύνει στο 6,9% τον Μάρτιο από το 8,5% του Φεβρουαρίου. Ακόμα μεγαλύτερη ήταν η πτώση στην Ελλάδα, όπου ο δείκτης κινήθηκε με ρυθμό 5,4% από το 6,5% που είχε προηγηθεί.

 

Ο ετήσιος πληθωρισμός της ζώνης του ευρώ αναμένεται να είναι 6,9% τον Μάρτιο του 2023, από 8,5% τον Φεβρουάριο σύμφωνα με την προκαταρκτική εκτίμηση της Eurostat.

Εξετάζοντας τις κύριες συνιστώσες του πληθωρισμού στη ζώνη του ευρώ, τα τρόφιμα, το αλκοόλ και ο καπνός αναμένεται να έχουν τον υψηλότερο ετήσιο ρυθμό τον Μάρτιο (15,4%, έναντι 15,0% τον Φεβρουάριο), ακολουθούμενα από τα μη ενεργειακά βιομηχανικά αγαθά (6,6%, σε σύγκριση με 6,8% τον Φεβρουάριο), τις υπηρεσίες (5,0%, έναντι 4,8% τον Φεβρουάριο) και την ενέργεια (-0,9%, έναντι 13,7% τον Φεβρουάριο).

Euro area #unemployment at 6.6% in February 2023, EU at 6.0% https://t.co/lYsixRFq8p pic.twitter.com/XJDJuPqrPh

— EU_Eurostat (@EU_Eurostat) March 31, 2023

Στην Ελλάδα ο ετήσιος πληθωρισμός αναμένεται να μειωθεί στο 5,4% το Μάρτιο από 6,5% το Φεβρουάριο.

Το Μάρτιο, το υψηλότερο επίπεδο πληθωρισμού στην ευρωζώνη καταγράφουν η Λετονία (17,3%), η Εσθονία (15,6%), η Λιθουανία (15,2%).

Euro area #unemployment at 6.6% in February 2023, EU at 6.0% https://t.co/lYsixRFq8p pic.twitter.com/XJDJuPqrPh

— EU_Eurostat (@EU_Eurostat) March 31, 2023

Το χαμηλότερο πληθωρισμό στην ευρωζώνη καταγράφουν το Λουξεμβούργο (3%), η Ισπανία (3,1%), η Ολλανδία (4,5%) το Βέλγιο (4,9%) και η Ελλάδα (5,4%).

euronews

Δημήτρης Καζάκης: «Γιατί πάμε σε εκλογές στις 21 Μαΐου;»

Οι διπλές, αν χρειαστούν, εκλογές συνιστούν το μέσο για να παραχθεί «ισχυρή διακυβέρνηση» παρά και ενάντια στη θέληση του λαού, ώστε  ακόμη και τις λιγοστές πολιτικές ελευθερίες που έχουν απομείνει....

Δημήτρης Καζάκης* 

Ο Λουδοβίκος του Μαξίμου εξήγγειλε τις εκλογές λέγοντας: «Η χώρα και οι πολίτες χρειάζονται καθαρούς ορίζοντες και σε πείσμα όσων διέδιδαν τα αντίθετα σενάρια οι εθνικές εκλογές θα διεξαχθούν στη λήξη της τετραετίας, όπως εξ αρχής είχα δεσμευτεί. Θα γίνουν την Κυριακή 21 Μαΐου. Αν χρειαστεί δεύτερη αναμέτρηση ώστε να ακυρωθεί η περιπέτεια της απλής αναλογικής, αυτή θα πραγματοποιηθεί το αργότερο μέχρι τις αρχές Ιουλίου.»

Με άλλα λόγια, οι εκλογές αυτές γίνονται για να «ακυρωθεί η περιπέτεια» όχι απλά και μόνο της απλής αναλογικής, αλλά του δημοκρατικού πολιτεύματος στο σύνολό του. Τουλάχιστον, όπως αυτό τεκμαίρεται από το Σύνταγμα του 1975.

Οι διπλές, αν χρειαστούν, εκλογές συνιστούν το μέσο για να παραχθεί «ισχυρή διακυβέρνηση» παρά και ενάντια στη θέληση του λαού, ώστε να καταλύσει ακόμη και τις λιγοστές πολιτικές ελευθερίες που έχουν απομείνει. Άλλωστε, όλες οι εκτροπές από τη συνταγματική έννομη τάξη, αλλά και οι χούντες έως τον φασισμό και το ναζισμό δεν γεννήθηκαν από την «ακυβερνησία», αλλά ως έσχατο μέσο της κυρίαρχης ελίτ για να διασφαλίσει «ισχυρές κυβερνήσεις» απέναντι στο λαό.

Οι κυβερνώντες εντός και κυρίως εκτός Ελλάδας, γνωρίζουν πολύ καλά ότι είναι αδύνατο να συνεχίσει η χώρα μας στον ίδιο μονόδρομο – στο μονόδρομο της απόλυτης χρεωκοπίας εντός μιας καταρρέουσας διεθνώς «νομισματικής ένωσης», η οποία απειλεί να παρασύρει στα τάρταρα όλα τα κράτη-μέλη της – χωρίς να θωρακιστεί η εξουσία απέναντι στη διαμαρτυρία των λαϊκών στρωμάτων.

Γι’ αυτό θέλουν να μετατρέψουν το παρόν εικονικό κοινοβούλιο – το οποίο έχει παραιτηθεί της αυτονομίας του για να λειτουργεί και να αποφασίζει από την εποχή του πρώτου μνημονίου υπό την κηδεμονία και τις «υποδείξεις» του ευρωμηχανισμού – σ’ ένα αριστοκρατικό παρλιαμέντο σαν αυτά του δυτικοευρωπαϊκού ύστερου μεσαίωνα, όπου θα έχουν θέση μόνο όσοι χρηματοδοτούνται με δανεικά κι αγύριστα από τις τράπεζες. Δηλαδή, αποκλειστικά και μόνο οι λεγόμενες «δυνάμεις του συνταγματικού τόξου», κατά τον ορισμό του μετρ της συνταγματικής διαστροφής, Ευάγγελου Βενιζέλου.

Για το σκοπό αυτό διαθέτουν ήδη όλο το νομικοπολιτικό οπλοστάσιο. Κι όπως την εποχή της εγκαθίδρυσης του ναζιστικού führerstaat στη Γερμανία του μεσοπολέμου, έχουν εξασφαλίσει την απόλυτη συνεργασία της πλειοψηφίας του δικαστικού σώματος και των θεσμών του κράτους. Το κράτος εάλω! Όλα είναι στη θέση τους για να προχωρήσουν σε οριζόντιες απαγορεύσεις λειτουργίας και δράσης κομμάτων, κινημάτων, αλλά και κάθε «αιρετικής φωνής» που πιθανόν να δημιουργήσει πρόβλημα.

Δεν αρκεί πια η ουσιαστική απαγόρευση πολιτικού διαλόγου, πρώτα από τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση της «πρώτης φοράς αριστεράς», η οποία μαζί με τους πιο τυχοδιώκτες φυλάρχους της νομής του πλούτου της χώρας, φρόντισαν να φράξουν κάθε ρωγμή αληθινής ενημέρωσης και ουσιαστικής αντιπαράθεσης στα μέσα, για να έρθει κατόπιν ο Λουδοβίκος Μητσοτάκης για να ολοκληρώσει με τα ΜΜΕ και τη δημοσιογραφία της λίστας Πέτσα. Μόνο και μόνο για να μετατρέψουν τον Έλληνα σήμερα στον πιο ανενημέρωτο πολίτη της Ευρώπης κι έναν από τους πλέον ανενημέρωτους της υφηλίου.

Πώς αλλιώς θα αποδεχθεί τον μονόδρομο από το κακό στο χειρότερο; Πώς αλλιώς θα «πειστεί» ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, καμιά άλλη εναλλακτική έξω από τον «λάκκο των λεόντων» του ευρώ και της ελεγχόμενης από τους δανειστές χρεωκοπίας εσαεί; «Μιας και δεν το συζητάνε στα κανάλια, προφανώς δεν υπάρχει σοβαρή εναλλακτική,» όπως μου έλεγε τις προάλλες ένα αγαθό θύμα του ολοκληρωτισμού της μιντιακής εξαπάτησης.

Όμως, γι’ αυτό που έρχεται δεν αρκεί η συνεχιζόμενη ολοκληρωτική εξαπάτηση και ο αποπροσανατολισμός. Απαιτείται η επιβολή δια της πυγμής. Χρειάζονται κρατητήρια για τους αντιφρονούντες. Αυτός, άλλωστε, ήταν κι ο αληθινός σκοπός της περιβόητης τροπολογίας Βορίδη. Να επιβάλει στην πράξη και με τις πλάτες της πλειοψηφίας των ανώτατων δικαστηρίων, την κατάλυση του άρθρου 29 του Συντάγματος. Κι έτσι να θέσει υπό την αίρεση του Αρείου Πάγου, αλλά και της διοίκησης τον τρόπο συγκρότησης και ανακήρυξης των πολιτικών κομμάτων.

Ως άλλοθι φυσικά χρησιμοποιήθηκε ο Κασιδιάρης, αλλά η πραγματική στόχευση είναι η απαγόρευση στο άμεσο μέλλον της ανακήρυξης αρχικά και λίγο αργότερα της κατάργησης οποιασδήποτε πολιτικής δύναμης αμφισβητεί τον υφιστάμενο μονόδρομο. Οποιουδήποτε αρνείται να πειθαρχήσει στις στρατηγικές επιλογές των ελίτ, έχει στραφεί ενάντια στο τραπεζικό καρτέλ και φιλοδοξεί να οργανώσει το λαό για την ανατροπή του καθεστώτος με σκοπό την αποκατάσταση του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Το γεγονός αυτό δεν είναι πρωτοφανές. Την ίδια μεθοδολογία χρησιμοποίησαν και οι χριστιανοδημοκράτες παλαιοναζί του Αντενάουερ στη Δυτική Γερμανία με τη σιωπηρή συνενοχή της σοσιαλδημοκρατίας τη δεκαετία του 1950. Ως πρόσχημα προκειμένου να οικοδομήσουν το μεταπολεμικό ρεβανσιστικό κράτος των Λευκών Κελιών, των berufsverbot, κοκ.

Πρώτα στράφηκαν εναντίον ενός περιθωριακού ναζιστικού μορφώματος, του Sozialistische Reichspartei Deutschlands το 1952. Το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο μετά από αίτημα της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης, το κήρυξε παράνομο γιατί έκρινε ότι απεργαζόταν την κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Το 1956 ακολούθησαν οι κομμουνιστές, το Kommunistische Partei Deutschlands, το οποίο επίσης απαγορεύτηκε με την ίδια ακριβώς αιτιολογία. Η απόφαση αυτή χρησιμοποιήθηκε ως μέσο για την αιματηρή καταστολή κάθε μαζικού ή μη, «από τα κάτω» κοινωνικού κινήματος σ’ όλες τις επόμενες δεκαετίας, που φυσικά δεν βρισκόταν υπό τον κομματικό έλεγχο της σοσιαλδημοκρατίας και του κράτους.

Έτσι διασώθηκε ολόκληρος ο μηχανισμός κρατικών και μη στελεχών που υπηρέτησε το ναζιστικό καθεστώς, για να στελεχώσει τα κόμματα και το κράτος της μεταπολεμικής Γερμανίας. Δεν είναι τυχαίο, ότι στη χώρα όπου γεννήθηκε και επικράτησε ο ναζισμός δεν υπήρξε καμιά δίκη και καταδίκη από Γερμανικά δικαστήρια, μεγαλόσχημων ναζί για εγκλήματα πολέμου και κατά της ανθρωπότητας.

Υπήρξαν ελάχιστες μόνο δίκες χαμηλόβαθμων και ασήμαντων για το κρατικό και κομματικό κατεστημένο της μεταπολεμικής Γερμανίας. Όπως ήταν οι πολύκροτες δίκες Φρανκφούρτης-Άουσβιτς που αφορούσαν είκοσι δύο ναζί φρουρούς και μέλη κυρίως του κατώτερου προσωπικού που υπηρέτησαν στο συγκρότημα στρατοπέδων του Άουσβιτς μεταξύ 1940 και 1945. Οι δίκες διεξήχθησαν κυρίως στη Φρανκφούρτη του Μάιν μεταξύ 20 Δεκεμβρίου 1963 και 20 Αυγούστου 1965.

Η διαδικασία αυτή της απαγόρευσης των κομμάτων στη Γερμανία διέπεται από το άρθρο 21(2) του Βασικού Νόμου, αλλά και §§ 43 επ. του νόμου για το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο.

Σύμφωνα με τη διαδικασία αυτή τα κόμματα που λόγω των σκοπών τους, ή της συμπεριφοράς των υποστηρικτών τους επιδιώκουν να υπονομεύσουν ή να καταργήσουν την ελεύθερη δημοκρατική έννομη τάξη, ή να θέσουν σε κίνδυνο την ύπαρξη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας κηρύσσονται αντισυνταγματικά (άρθρο 21 παράγραφος 2 του Βασικού Νόμου). Η Bundestag, η Bundesrat και η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση έχουν τη δυνατότητα να υποβάλουν αίτηση για την κατάργηση ενός κόμματος στο Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο.

Η κυβέρνηση Καραμανλή στο άρθρο 12 του Προσχέδιου του Συντάγματος που κατέθεσε προς ψήφιση στη Βουλή του 1974, είχε υιοθετήσει πλήρως τις συγκεκριμένες διατάξεις του Βασικού Νόμου της Γερμανίας. Αν είχε υιοθετηθεί θα έδινε τη δυνατότητα στην εκάστοτε κυβέρνηση να ρυθμίζει με ειδικό νόμο και κατά το δοκούν τις προϋποθέσεις, τους όρους συγκρότησης και ανακήρυξης κομμάτων. Ενώ με απόφαση δικαστηρίου, θα μπορούσαν να απαγορευτούν κόμματα, που κατά την κρίση των δικαστών δεν συμβάλλουν ή αντιτίθενται στο δημοκρατικό πολίτευμα.

Ωστόσο, η αποφασιστικά ενωτική στάση σύσσωμης της αντιπολίτευσης τότε (Ένωση Κέντρου, ΠΑΣΟΚ, Ενωμένη Αριστερά), εντός και εκτός Βουλής, αλλά και η εξέγερση του πάλαι ποτέ νομικού κόσμου της χώρας, εξανάγκασε την τότε κυβέρνηση να υπαναχωρήσει. Έτσι ψηφίστηκε το άρθρο 29, όπου η ελεύθερη ένωση πολιτών σε κόμμα τελεί μόνο και απλά υπό την τυπική έγκριση του Αρείου Πάγου, χωρίς να επιτρέπει σε κανένα δικαστήριο, ή άλλο φορέα του κράτους να κρίνει, ή να επεμβαίνει στον τρόπο συγκρότησης και λειτουργίας των κομμάτων.

Κυριάρχησε, δηλαδή, η θεμελιώδης αρχή του δημοκρατικού πολιτεύματος, ότι ένα κόμμα μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο στο επίπεδο της ανοιχτής και δημόσιας πολιτικής αντιπαράθεσης ιδεών, προγραμμάτων και πρακτικής. Κι όχι με μέτρα δικαστικά, διοικητικά και κατασταλτικά από τις αρχές.

Βέβαια, αυτό που δεν μπόρεσαν να πετύχουν δια του Συντάγματος, οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης επιχείρησαν να το πετύχουν και εν πολλοίς το πέτυχαν διαμέσου της συστημικής διαφθοράς και εξαγοράς. Η κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων ήταν η απαρχή – η οποία εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, παρά κι ενάντια στο Σύνταγμα του 1975 και στη φιλοσοφία της διάταξης του άρθρου 29.

Όπως επίσης και τα «στραβά μάτια» των κρατικών αρχών προς όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα προκειμένου όσα εισέρχονται στη Βουλή να αποκτούν ολόκληρους στρατούς επαγγελματικών στελεχών, τις περισσότερες φορές με αφανείς πόρους και σκιώδη έσοδα. Μαζί με τη δημιουργία κομματικών εταιρειών και επιχειρήσεων εντός και εκτός Ελλάδας, ήταν ο τρόπος με τον οποίο ενσωματώθηκε στο κρατικομονοπωλιακό σύστημα εξουσίας ακόμη και η πιο ριζοσπαστική, πάλαι ποτέ ανυπότακτη και μετεμφυλιακά διωκόμενη κομμουνιστική αριστερά.

Με την αναθεώρηση του Συντάγματος το 2001, δια χειρός του γνωστού μετρ της Συνταγματικής διαστροφής κι ενός εκ των Σοφών του Ευρωπαϊκού Ολοκληρωτισμού, εισήχθησαν στο άρθρο 29 δυο ακόμη παράγραφοι. Παραβιάζοντας κατάφωρα το δημοκρατικό πνεύμα και γράμμα του Συντάγματος.

Η παρ. 2 κατοχυρώνει για πρώτη φορά συνταγματικά τη χρηματοδότηση των κομμάτων από το κράτος, με την πρόθεση να χρησιμοποιηθούν τα οικονομικά ως μέσο επέμβασης και ελέγχου των κομμάτων.

Το 2014 στις προτάσεις αναθεώρησης του Συντάγματος της ΝΔ και της κυβερνώσας κλίκας των Σαμαραβενιζέλων υπήρχε και η πρόταση για περαιτέρω αναθεώρηση του άρθρου 29. Ο στόχος ήταν να εισαχθεί Συνταγματικό Δικαστήριο με αρμοδιότητα να κρίνει και να καταργεί αθέμιτα κόμματα. Όσα δηλαδή η ελίτ της χώρας αντιλαμβάνεται και θεωρεί ως «εχθρούς της δημοκρατίας.»

Η πίεση συνεχίστηκε για συνταγματική εκτροπή με την επιβολή καθεστώτος αποκλεισμού και κατάργησης κομμάτων κατά το δοκούν της εξουσίας. Επί παραδείγματι, μερικοί από τους πολυάριθμους θιασώτες και νοσταλγούς του συνταγματισμού της χούντας, όπως οι Ν. Αλιβιζάτος, Π. Βουρλούμης, Γ. Γεραπετρίτης, Κτιστάκις, Σ. Μάνος, Φ. Σπυρόπουλος, έγραφαν στην «Καθημερινή της Κυριακής» (5/6/2016) ότι η ρύθμιση που αφορά τα πολιτικά κόμματα στο Σύνταγμα οφείλει να προβλέπει τη δυνατότητα δικαστικής απαγόρευσης συμμετοχής στις εκλογές κομμάτων των οποίων η ηγεσία παροτρύνει συστηματικά, ή ανέχεται τη χρήση βίας.

Έστω κι αν έχουμε ένα ανάλγητο κράτος που δολοφονεί εν ψυχρώ πολίτες είτε με τις πολιτικές του, είτε με τους μηχανισμούς καταστολής του.

Το συγκεκριμένο άρθρο είχε τον προκλητικό τίτλο – κατά τα ειωθότα της Οργουελικής διπλής γλώσσας του Μεγάλου Αδελφού: «Ένα καινοτόμο Σύνταγμα για την Ελλάδα». Στις μέρες μας «καινοτόμο» για όλα τα σύγχρονα σταγονίδια του ευρωατλαντικού χουντισμού, είναι ότι μας γυρίζει δεκαετίες, αν όχι αιώνες πίσω, στις εποχές της απολυταρχίας και του ολοκληρωτισμού.

Η τροπολογία Βορίδη, λοιπόν, δεν μας ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία, αλλά είναι προϊόν ετών προετοιμασίας του εδάφους σε μια περίοδο απόλυτης συνταγματικής εκτροπής, σφετερισμού της εξουσίας και εσχάτης προδοσίας του κυβερνώντος πολιτικού προσωπικού. Στην πράξη καταργεί το άρθρο 29 και επαναφέρει τη λογική του άρθρου 12 του Προσχεδίου, αλλά ουσιαστικά και του άρθρου 58 (περί πολιτικών κομμάτων) του Συντάγματος της Χούντας της 12ης Νοεμβρίου 1968.

Η μόνη διαφορά με το χουντικό σύνταγμα είναι στις προφάσεις. Τότε οι δικτάτορες προέβλεπαν απαγορεύσεις και καταργήσεις κομμάτων «των οποίων οι σκοποί ή η δράσις αντιτίθενται εκ του εμφανούς ή συγκεκαλυμμένως προς το πολίτευμα ή τείνουν εις ανατροπή του υφιστάμενου κοινωνικού καθεστώτος ή εκθέτουν εις κίνδυνον την εδαφικήν ακεραιότητα της Κράτους, ή την δημόσιαν ασφάλειαν…»

Σήμερα δεν τηρούνται ούτε καν τα προσχήματα. Οι κυβερνώντες προκειμένου να διασώζουν εσαεί το εγχώριο και υπερεθνικό καρτέλ των τραπεζών σε βάρος του λαού, στρέφονται πλέον ανοικτά ενάντια σ’ όλα εκείνα τα κόμματα που αμφισβητούν με λόγια και έργα τους μονόδρομους που επιβάλλονται άνωθεν και έξωθεν.

Ιδίως εκείνα που καλούν τον λαό σε πατριωτική δημοκρατική ενότητα, σαν εκείνη που έδιωξε τους ναζί κατακτητές το 1944, αλλά και έριξε τη χούντα το 1973.

Τα μεγαλύτερα ατού της εξουσίας για να μας οδηγήσει σε ανοιχτή δικτατορία, έστω και με το προσωπείο ενός απόλυτα ελεγχόμενου και εικονικού κοινοβουλευτισμού, είναι τα ίδια μ’ εκείνα που επέτρεψαν την άνοδο του φασισμού και του ναζισμού στο μεσοπόλεμο. Η ηλιθιότητα της ακομμάτιστης μάζας, που πιστεύει ότι χωρίς κόμματα θα είναι καλύτερα, αλλά και ο μετασχηματισμός των κοινοβουλευτικών κομμάτων σε κρατικομονοπωλιακά μορφώματα.

Δεν υπάρχει καν η δημοκρατική ευαισθησία που επέτρεψε την ενωτική, την από κοινού δράση – εντός και εκτός κοινοβουλίου – την εποχή ψήφισης του Συντάγματος, σύσσωμης της αντιπολίτευσης προκειμένου να ανατραπούν οι πιο προκλητικά αντιδημοκρατικές διατάξεις του Προσχεδίου της κυβέρνησης Καραμανλή. Ούτε ίχνος αίσθησης της πραγματικότητας.

Οι περισσότεροι εντός και εκτός κοινοβουλίου στοιχειώνονται από το φαίνεσθαι και νομίζουν ότι βρισκόμαστε σε μια ομαλή κοινοβουλευτική περίοδο. Κι ότι πηγαίνουμε σε μια ακόμη εκλογική αναμέτρηση, σαν τόσες άλλες τα προηγούμενα χρόνια. Διακατέχονται από την ίδια βαθιά πεποίθηση των πολιτικών ηγεσιών, ιδίως του κέντρου και της αριστεράς, τις παραμονές της 21ης Απριλίου 1967, ότι στην Ελλάδα είναι αδύνατο να γίνει δικτατορία!

Τότε τα επιφανέστερα κοινοβουλευτικά και μη στελέχη της Ένωσης Κέντρου και της ΕΔΑ, μαντρωμένα εν μία νυκτί από τους Απριλιανούς, αναρωτιόνταν έκπληκτοι πώς και αγνόησαν όλα εκείνα τα σημάδια που έδειχναν ολοκάθαρα την έλευση της δικτατορίας. Πώς ήταν δυνατόν οι πραξικοπηματίες να τους πιάσουν κυριολεκτικά στον ύπνο;

Δυστυχώς, δεν έβγαλαν τα αναγκαία συμπεράσματα. Δεν αντιλήφθηκαν ότι η τύφλωση είναι ενδημική των ιδεοληψιών και πολύ περισσότερο της νόσου του κοινοβουλευτικού κρετινισμού. «Ο «κοινοβουλευτικός κρετινισμός»» – όπως έγραφε ο Ένγκελς εξαιρετικά εύστοχα – «είναι μια ανίατη ασθένεια, μια νόσος της οποίας τα άτυχα θύματα διαποτίζονται από την υψηλή πεποίθηση ότι ολόκληρος ο κόσμος, η ιστορία του και το μέλλον του κατευθύνονται και καθορίζονται από την πλειοψηφία των ψήφων αυτού ακριβώς του αντιπροσωπευτικού ιδρύματος που έχει την τιμή να τους έχει με την ιδιότητα του μέλους.»

Αυτή η έκφραση, για να μιλήσουμε σοβαρά, αφορά όσους θεωρούσαν και θεωρούν τον κοινοβουλευτισμό μοναδικό και παντοδύναμο, ενώ τις κοινοβουλευτικές δραστηριότητες τη μοναδική μορφή πολιτικού αγώνα. Η πάθηση αυτή εκδηλώνεται εξίσου και με τον «αντικοινοβουλευτικό κρετινισμό» όλων εκείνων που μετατρέπουν τη δική τους έμφυτη αδυναμία, ανικανότητα και συνθηκολόγηση σε κραυγές υπέρ της αποχής και άρνησης των εκλογών ως δήθεν «επαναστατικής πράξης».

Δεν γνωρίζω σε ποια καταγώγια καταδιωκόμενοι, ή σε ποια κρατητήρια θα βρεθούν ξανά μανά οι σημερινοί μεγαλόσχημοι του κοινοβουλευτικού και αντικοινοβουλευτικού κρετινισμού. Αν και μάλλον θα κοιτάξουν απλά τη δουλίτσα τους με την ουρά στα σκέλια.

Για όλους αυτούς που σήμερα θεωρούν ότι προέχουν άλλες στενά εκλογικές, ιδεολογικές, θρησκευτικές ή κομματικές προτεραιότητες από την ανάγκη ευρείας συμπαράταξης και συμμαχίας εναντίον του κοινού εχθρού και κυρίως εναντίον αυτού που έρχεται, ένα είναι σίγουρο. Επειδή δεν έχουν τη στόφα, ούτε το ανάστημα, ούτε καν το επίπεδο εκείνων των παλιών που τους έπιασε η δικτατορία με τις πιζάμες και τις παντόφλες, θα βρουν εύκολα τη διέξοδο. Θα κάνουν την ανάγκη φιλότιμο και θα προσκολληθούν σε κάποιο από τα νομοταγή κρατικομονοπωλιακά μορφώματα της δεξιάς και κυρίως της αριστεράς. Μιας και δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο, όπως ανοήτως ισχυρίζονται και θα κλείνουν ευλαβικά τα μάτια σ’ αυτό που συμβαίνει γύρω τους, είτε θα εκτονώνονται με ανώδυνες καταγγελίες.

Άλλωστε, ο λουφές και η λούφα έχει μετατραπεί σε υπέρτατη κοινωνική και πολιτική αξία στη σημερινή Ελλάδα. 

πηγή: dimitriskazakis.blogspot.com

 *Ο Δημήτρης Καζάκης, είναι πολιτικός και οικονομολόγος-αναλυτής. Ιδρυτής και πρόεδρος του Ενιαίου Πατριωτικού Μετώπου – Ε.ΠΑ.Μ.

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: «Kάντε ειρήνη!» λένε Σοσιαλδημοκράτες και Συνδικαλιστές για την Ουκρανία

Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες και συνδικαλιστές απευθύνουν έκκληση για ανακωχή στην Ουκρανία, προκαλώντας την έντονη αντίδραση του Ουκρανού πρέσβη. Κάνει λόγο για «κυνισμό» και εξίσωση θυμάτων-θυτών.

«Kάντε ειρήνη!» ή στα γερμανικά «Frieden schaffen!» λένε σε κοινή έκκληση μέλη του κόμματος των Σοσιαλδημοκρατών αλλά και πρώην κορυφαίοι συνδικαλιστές, μέσω νέας ανοιχτής επιστολής που δημοσιεύθηκε την Κυριακή στις εφημερίδες Frankfurter Rundschau και Berliner Zeitung.

«Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει μετατραπεί σε πόλεμο των χαρακωμάτων, από τον οποίο υπάρχουν μόνο ηττημένοι» διαβάζει κανείς στην επιστολή, την οποία συνυπογράφουν μεταξύ άλλων ο ιστορικός Πέτερ Μπραντ, γιος του εμβληματικού Σοσιαλδημοκράτη καγκελαρίου Βίλι Μπραντ, ο πρώην επικεφαλής των Σοσιαλδημοκρατών Φρανκ Βάλτερ Μπόργιανς, o πρώην πρόεδρος της Βουλής Βόλφγκανγκ Τίρζε, ο πρώην υπουργός Οικονομικών Χανς Άιχελ, αλλά και ο πρώην ευρωπαίος Επίτροπος Γκύντερ Φερχόιγκεν καθώς και εξέχοντα μέλη της Ευαγγελικής Εκκλησίας και των γερμανικών τεχνών και γραμμάτων.

Ο καγκελάριος Όλαφ Σολτς, λένε στην ανοιχτή επιστολή, θα πρέπει να καταβάλει προσπάθειες για διαμεσολάβηση και γρήγορη ανακωχή από κοινού με τη Γαλλία αλλά ακόμη και χώρες όπως η Κίνα, η Ινδία, Βραζιλία ή ακόμη η Ινδονησία. Όπως σημειώνουν χαρακτηριστικά, αντί της κυριαρχίας με στρατιωτικά μέσα «απαιτείται η γλώσσα της διπλωματίας και της ειρήνης»

Δυσαρέσκεια του Ουκρανού πρέσβη στο Βερολίνο

Ο ουκρανός πρεσβευτής στο Βερολίνο

Άμεση και έντονη ήταν όμως η αντίδραση του Ουκρανού πρεσβευτή στο Βερολίνο Ολεξίι Μακέγιεβ αναφέροντας σε δηλώσεις του προς το γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων ότι «η έκκληση αυτή δεν είναι πρωταπριλιάτικο αστείο» αλλά «απροκάλυπτος κυνισμός» απέναντι στα θύματα της ρωσικής επιθετικότητα σην χώρα του.

Όπως σημειώνει, χρησιμοποιώντας σκληρή γλώσσα, αντίστοιχες εκκλήσεις έχουν ως αποτέλεσμα να «συγκαλύπτουν τα ρωσικά εγκλήματα» αλλά και την ευθύνη του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν. Για τον ίδιο η έκκληση πρέπει να είναι μία: «Κύριε Πούτιν αποσύρετε αμέσως τα στρατεύματά σας από το σύνοδο της ουκρανικής επικράτειας!». 

Δήμητρα Κυρανούδη / DW

Δημήτρης Κουτσούμπας στη ημερίδα της ΚΕ: «Οι θέσεις του ΚΚΕ για τις σιδηροδρομικές μεταφορές»

Δημήτρης Κουτσούμπας: «Τις τελευταίες δεκαετίες, σε ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο, εμφανίζεται η τάση της σταδιακής διάλυσης των κρατικών μονοπωλίων, της λεγόμενης «απελευθέρωσης» και της ιδιωτικοποίησης των κρατικών επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνταν σ’ αυτούς τους κλάδους...»

Από το βήμα της σημερινής ημερίδας, θέλουμε να χαιρετίσουμε τους χιλιάδες νέους και νέες τους εργαζόμενους που, με τις μεγάλες, συγκλονιστικές κινητοποιήσεις τους, ματαίωσαν το σχέδιο της άρχουσας τάξης, να κουκουλώσει με ένα πέπλο σιωπής τους διαχρονικούς ενόχους και τις αιτίες του προδιαγεγραμμένου εγκλήματος στα Τέμπη.

Θέλουμε να δεσμευτούμε στους συγγενείς των θυμάτων της μεγάλης αυτής τραγωδίας, ότι θα συνεχίσουμε να βαδίζουμε μπροστά, στον αγώνα για να σταματήσει να θυσιάζεται η ανθρώπινη ζωή στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους.

Για να ανοίξει ο δρόμος της ανατροπής.

Η ομιλία του Δ. Κουτσούμπα στην ημερίδα της ΚΕ του ΚΚΕ με θέμα: «Οι θέσεις του ΚΚΕ για τις σιδηροδρομικές μεταφορές»

«Φίλες και φίλοι,

Εδώ και ένα μήνα συνεχίζεται από την κυβέρνηση και τα κόμματα του συστήματος, η προκλητική προσπάθεια συγκάλυψης των πραγματικών ενόχων και των αιτιών του εγκλήματος.

Κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ, συνεχίζουν να προκαλούν, με το άθλιο ping-pong σχετικά με τα ποσοστά ευθύνης της σημερινής και της προηγούμενης κυβέρνησης. Υπουργοί εξακολουθούν να προβάλλουν το εξοργιστικό αφήγημα, ότι για όλα φταίει ο σταθμάρχης. Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ ισχυρίζονται ότι η βαθειά εξέταση του θέματος, οδηγεί σε διάχυση ευθυνών και ότι μοναδικός υπεύθυνος είναι η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Μας καλούν να απαλλάξουμε τους υπόλοιπους ένοχους για να μη διαχυθούν οι ολοφάνερες διαχρονικές ευθύνες τους που αναδεικνύει με δραματικό τρόπο η ίδια η ζωή.

Τι κι αν έχουν δει το φως της δημοσιότητας οι αλλεπάλληλες καταγγελίες που προειδοποιούσαν για τον κίνδυνο μεγάλου ατυχήματος στις σιδηροδρομικές μεταφορές!!! Οι αλλεπάλληλες καταγγελίες του ΚΚΕ στη Βουλή, οι ανακοινώσεις συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ, τα εξώδικα σωματείων είναι πολύ γνωστά και δεν χρειάζεται να τα επαναλάβουμε.

Τι κι αν αποκαλύπτονται συνεχώς οι τραγικές ελλείψεις σε προσωπικό, στην υποδομή, την αναγκαία εκπαίδευση, την οργάνωση και την ουσιαστική εφαρμογή κανονισμών, τον αναγκαίο συντονισμό υπευθύνων, τη λειτουργία συστήματος τηλεδιοίκησης και φωτοσήμανσης… Τα κόμματα και τα παπαγαλάκια του συστήματος, συνεχίζουν το σίριαλ της κοροϊδίας και της διαστρέβλωσης της αλήθειας.

Και τι δεν ακούσαμε όλες αυτές τις μέρες!!!

Ότι «αυτά συμβαίνουν μόνο στην καθυστερημένη Ελλάδα και όχι στην Ευρώπη». Ότι «η κατάσταση ήταν πολύ καλή μέχρι να αναλάβει η σημερινή κυβέρνηση» και αντίστροφα, ότι «τα μόνα θετικά βήματα τα έκανε η κυβέρνηση της ΝΔ ».

Λες και δεν γνωρίζουν για τα προηγούμενα ατυχήματα, όπως στο Άδενδρο της Θεσσαλονίκης το 2017 και τα πορίσματά τους, τις συνεχείς βλάβες, τα μεγάλα προβλήματα και τις καθυστερήσεις όλα αυτά τα χρόνια.

Λες και δεν έχει ακουστεί τίποτα, για τα οργανωτικά μέτρα και τα τεχνολογικά μέσα, που μπορούσαν να αποτρέψουν και να περιορίσουν τις συνέπειες του όποιου ανθρώπινου λάθους και τα οποία έλειπαν.

Λες και δεν έχουν διαβάσει τις εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου μόνο του 2021, σε ένα χρόνο μέσα, έγιναν 1.339 σημαντικά σιδηροδρομικά ατυχήματα με 683 νεκρούς, που 97 από αυτά αφορούσαν συγκρούσεις τρένων…

Συνεχίζουν να μας βομβαρδίζουν με όλες τις παραλλαγές συγκάλυψης της αλήθειας: Ότι υλοποιήθηκε μία “κακή ιδιωτικοποίηση” με αναξιόπιστους επενδυτές, ότι θα μας σώσει «η σωστή υλοποίηση της πολιτικής της ΕΕ» ή κάποια, γενικά κι αφηρημένα, «επανακρατικοποίηση».

Κουβέντα για την ταμπακιέρα για τη ρίζα του προβλήματος. Κουβέντα για το σημερινό σύστημα, όπου οι μεταφορές, η ενέργεια, οι επικοινωνίες, η υγεία, η ίδια εργατική δύναμη, αποτελούν εμπορεύματα. Κουβέντα για το τι σημαίνει στην πράξη για τη ζωή, την ασφάλεια και το εισόδημα των εργαζομένων και των επιβατών, η επιχειρηματική λειτουργία των σιδηροδρομικών μεταφορών με γνώμονα το καπιταλιστικό κέρδος. Κουβέντα για τις αρνητικές συνέπειες για το λαό από την υλοποίηση της πολιτικής απελευθέρωσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στη Βρετανία, με όλες τις παραλλαγές ιδιωτικοποιήσεων και κρατικοποιήσεων τα προηγούμενα χρόνια.

Η αλήθεια είναι ότι σε ολόκληρη την ΕΕ, σε ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο, οι μεταφορές εμφανίζουν τις ίδιες “παθογένειες”. Μεταφορές που γίνονται απρόσιτες για το λαό, με συνεχείς εκπτώσεις στην ασφάλεια, με ένα δίκτυο που αναπτύσσεται μόνο εκεί που συμφέρει το κεφάλαιο. Η αιτία είναι απλή. Οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, το κίνητρο του κέρδους, διαμορφώνουν την πραγματικότητα των μεταφορών.

Η μορφή που έχουν οι επιχειρήσεις των μεταφορών αλλάζει με βάση τα εκάστοτε στρατηγικά συμφέροντα του κεφαλαίου.

Παλιά ήταν κρατικές. Σήμερα η λεγόμενη απελευθέρωση των σιδηροδρομικών μεταφορών, είναι ο κοινός τόπος που προωθεί την περαιτέρω εμπορευματοποίηση, και κάνει τις μεταφορές ακόμα ακριβότερες και, όπως τραγικά αποδείχθηκε, επικίνδυνες για το λαό.

Τις τελευταίες δεκαετίες, σε ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο, εμφανίζεται η τάση της σταδιακής διάλυσης των κρατικών μονοπωλίων, της λεγόμενης «απελευθέρωσης» και της ιδιωτικοποίησης των κρατικών επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνταν σ’ αυτούς τους κλάδους.

Γιατί συμβαίνει; Αντανακλά τη διόγκωση του υπερσυσσωρευμένου κεφαλαίου, το οποίο δε βρίσκει κερδοφόρα διέξοδο.

Σε αυτές τις συνθήκες, η ευρωενωσιακή πολιτική προσπαθεί να διασφαλίσει νέα πεδία επενδυτικής δραστηριότητας για τους μονοπωλιακούς ομίλους.

Η ανάπτυξη της σχετικής ευρωπαϊκής πολιτικής, δεν ήταν μονόπρακτο έργο. Έγινε τμηματικά σε διάστημα δεκαπέντε ετών, από πολλές διαφορετικές κυβερνήσεις, κάθε “χρώματος”, εξέλιξη που από μόνη της θρυμματίζει τυχόν φληναφήματα περί “νεοφιλελεύθερης δοξασίας” αποκλειστικά.

Η ΕΕ διαδραμάτισε οργανικό ρόλο στην εμπορευματοποίηση και των σιδηροδρομικών μεταφορών.

Η απελευθέρωση προωθήθηκε από μια μεγάλη αλυσίδα ευρωπαϊκών οδηγιών και πακέτων σιδηροδρομικής πολιτικής, που είχαν ως στόχο το βαθμιαίο διαχωρισμό υποδομής και χρήσης και τη βαθμιαία άρση όλων των φραγμών για την υλοποίηση της ενιαίας σιδηροδρομικής αγοράς.

Σε αντίθεση με τη μόνιμη φιλολογία, προερχόμενη κυρίως από στελέχη του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ και του ΣΥΡΙΖΑ, που προσπαθούν να καθαγιάσουν την πολιτική της ΕΕ. Αναφέρονται στην απελευθέρωση των σιδηρόδρομων και στη μετέπειτα ιδιωτικοποίησή τους, ως ελληνική πρωτοτυπία, τη στιγμή που η συγκεκριμένη πολιτική ακολουθείται σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αρχικά προωθήθηκε η οδηγία 440 του 1991, που έκανε λόγο για το λογιστικό διαχωρισμό μεταξύ της υποδομής και της εκμετάλλευσης. Διαχωρισμό, με τον οποίο αποκρυσταλλώνεται, σε πρωτόλειο επίπεδο, η βασική στόχευση της πολιτικής της απελευθέρωσης.

Επόμενο ουσιαστικό βήμα στην προώθηση της απελευθέρωσης, ήταν ένα σύνολο από ευρωπαϊκές οδηγίες που βασίστηκαν και επεξέτειναν την οδηγία 440/91. Πρόκειται για τις οδηγίες 12/2001,13/2001 και 14/2001 που συμπυκνώθηκαν και έγιναν γνωστές ως το πρώτο σιδηροδρομικό πακέτο της ΕΕ.

Ακολουθεί ένα δεύτερο σύνολο οδηγιών, οι οδηγίες 49/2004, 50/2004 και 51/2004 που γίνονται γνωστές, ως το δεύτερο σιδηροδρομικό πακέτο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το οποίο εισάγει την πλήρη απελευθέρωση όλων των εμπορευματικών σιδηροδρομικών μεταφορών στην ΕΕ από τις αρχές του 2007. Αποτελεί έτσι ορόσημο στην ιστορία της απελευθέρωσης των σιδηρόδρομων στην ΕΕ, τουλάχιστον για τις μεταφορές εμπορευμάτων.

Επόμενο βήμα, το τρίτο σιδηροδρομικό πακέτο του 2007. Εκεί εισάγεται η απελευθέρωση των διεθνών επιβατικών μεταφορών από το 2010.

Αποκορύφωμα όλων, τελευταία ήρθε η οδηγία του 2012 που αφορά τη «δημιουργία ενιαίου ευρωπαϊκού σιδηροδρομικού χώρου» και που ουσιαστικά ενοποιεί τις προηγούμενες οδηγίες.

Στη χώρα μας, η διαχρονική πολιτική για την απελευθέρωση των σιδηρόδρομων στην Ελλάδα, ακολουθεί την αντίστοιχη πολιτική της ΕΕ, η βασική στόχευση της οποίας συνίσταται στη δημιουργία μιας ενιαίας αγοράς σιδηροδρομικών δραστηριοτήτων, στην οποία να μπορούν να επενδύσουν απρόσκοπτα οι μονοπωλιακοί όμιλοι της ΕΕ.

Όμως, η δημιουργία μιας ενιαίας σιδηροδρομικής αγοράς, απαιτούσε την απόσπαση της εκμετάλλευσης του μεταφορικού έργου από την σιδηροδρομική υποδομή. Αυτό είναι και το βασικότερο στοιχείο της ευρωπαϊκής πολιτικής της απελευθέρωσης: ο διαχωρισμός της σιδηροδρομικής υποδομής από το μεταφορικό έργο. Μόνο έτσι διασφαλίζεται η δυνατότητα χρήσης της υποδομής από άλλες επιχειρήσεις, μόνο έτσι ανοίγει ο δρόμος για τη διείσδυση των ομίλων στις σιδηροδρομικές μεταφορές. Οι συνέπειες της πολιτικής αυτής είναι, όπως αποδεικνύεται συνεχώς, τραγικές για τα εργατικά λαϊκά στρώματα.

Η απελευθέρωση έχει δύο βασικούς, συμπληρωματικούς μεταξύ τους άξονες, τον διαχωρισμό και την πλήρη εμπορευματοποίηση. Διαχωρισμός σημαίνει ότι πολλές διαφορετικές επιχειρήσεις ανταγωνίζονται και δραστηριοποιούνται πάνω στο ίδιο δίκτυο. Το “μπάχαλο” συνεννόησης μεταξύ ΟΣΕ, και Hellenic Train δεν έτυχε. Πέτυχε. Είναι το νομοτελειακό αποτέλεσμα της ίδιας της πολιτικής της απελευθέρωσης των σιδηροδρομικών μεταφορών.

Κυρίως όμως, η ενοχή της πολιτικής της απελευθέρωσης βρίσκεται αλλού. Στόχος της, όπως αναφέραμε και προηγουμένως, δεν είναι άλλος απ’ την αξιοποίηση των σιδηροδρομικών μεταφορών, ως πεδίου κερδοφόρας τοποθέτησης κεφαλαίων. Κι εδώ βρίσκεται ο πυρήνας του προβλήματος.

Επιχειρηματική λειτουργία με γνώμονα το κέρδος, σημαίνει αύξηση των τιμών και συνεχή συμπίεση του λεγόμενου “κόστους”. Σημαίνει μείωση της συντήρησης “στο απολύτως ελάχιστο”, μείωση του προσωπικού, μείωση της εκπαίδευσής του. Σημαίνει περιορισμό των επενδύσεων για την ασφάλεια, γιατί έτσι περιορίζεται το ονομαζόμενο “κόστος”.

Και όσο και αν προσπαθούν οι διάφοροι απολογητές του καπιταλισμού να αποδώσουν αυτή την κατάσταση σε ελληνική ιδιαιτερότητα, δεν μπορούν να κρύψουν πως η ζούγκλα της καπιταλιστικής αγοράς είναι ο τελικός υπεύθυνος.

Οι σιδερένιοι νόμοι της καπιταλιστικής αγοράς έχουν αυτό το περιεχόμενο, ανεξάρτητα με το αν ο ιδιοκτήτης μιας τέτοιας επιχείρησης είναι ιδιώτης ή το κράτος.

Η κρατική επιχείρηση αποτιμά την παραγωγικότητά της σε σύγκριση με τις υπόλοιπες του κλάδου, με ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια. Εκτίθεται στον καπιταλιστικό ανταγωνισμό, κυνηγάει τα “θετικά” οικονομικά αποτελέσματα, αξιοποιώντας, νομοτελειακά, τις ίδιες μεθόδους με τους ιδιώτες.

Το αποτέλεσμα, σε ολόκληρη την Ευρώπη ήταν και είναι αρνητικό για το λαό, αυξήσεις στις τιμές των εισιτηρίων, περιορισμός των δρομολογίων, αύξηση της συχνότητας των ατυχημάτων, “καταστροφική” αξιοποίηση των υποδομών του δικτύου, “μάχη” κατασκευαστικών ομίλων για τις εργολαβίες, μεγάλη επιτάχυνση της συγκέντρωσης της “σιδηροδρομικής πίτας” σε μια χούφτα μονοπώλια, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Αξίζει να αναφέρουμε πως στη Μεγάλη Βρετανία, όπου η απελευθέρωση των σιδηροδρομικών μεταφορών έχει συντελεστεί ήδη από το 1970, το πραγματικό κόστος (αποπληθωρισμένο) της σιδηροδρομικής μετακίνησης, από το 1997 έως το 2009, αυξήθηκε πάνω από 20%.

Αντίστοιχα στη Γερμανία, στο ίδιο χρονικό διάστημα, η αύξηση του πραγματικού κόστος υπερβαίνει το 15%, ενώ και στην Ολλανδία υπερβαίνει το 10%, για να αναφέρουμε ορισμένα μόνο χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι στις μεγάλες οικονομίες της ΕΕ δοκιμάστηκαν, συνυπάρχουν, όλες οι μορφές ιδιοκτησίας, κρατική, ιδιωτική και μικτή, χωρίς καμιά ουσιαστική βελτίωση για το λαό.

Ο πραγματικός ένοχος πίσω απ’ το δυστύχημα στα Τέμπη, πίσω απ’ την απαξίωση ενός δικτύου και την μετατροπή των σιδηρόδρομων σε μία γραμμή Αθήνα – Θεσσαλονίκη, την οποία προσδιόριζαν ως άγονη, είναι η ίδια η πολιτική της ΕΕ για τους σιδηρόδρομους. Όλες οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις έχουν υλοποιήσει την συγκεκριμένη πολιτική μέχρι κεραίας.

Η προώθηση της ευρωενωσιακής πολιτικής έγινε βαθμιαία.

Η πρώτη πράξη του δράματος έγινε το 1997 από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που προχώρησε στην προσαρμογή της εθνικής νομοθεσίας με την κοινοτική, εισάγοντας στο εθνικό δίκαιο τις ευρωπαϊκές οδηγίες 91/440, 95/18 και 95/19.

Ένα χρόνο αργότερα ο νόμος 2671/1998 για τον ΟΣΕ, υλοποίησε την εθνική πλέον νομοθεσία και προχώρησε στην εσωτερική αναδιάρθρωση του ΟΣΕ, εφαρμόζοντας το λογιστικό διαχωρισμό υποδομής και εκμετάλλευσης, ανοίγοντας το δρόμο για τη συνέχεια.

Ακολουθεί το 2005, από την κυβέρνηση της ΝΔ, το ΠΔ 41/2005, με το οποίο υλοποιήθηκε η εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας με το πρώτο σιδηροδρομικό πακέτο της ΕΕ.

Τον ίδιο χρόνο, υλοποιείται η πρώτη μεγάλη αναδιάρθρωση του εταιρικού σχήματος του ΟΣΕ. Δημιουργείται η εταιρία ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ως συνένωση της ΠΡΟΑΣΤΙΑΚΟΣ Α.Ε. (μιας ήδη υπάρχουσας θυγατρικής του ΟΣΕ) και των υπόλοιπων δραστηριοτήτων παροχής σιδηροδρομικών υπηρεσιών του ΟΣΕ. Αρχικά η ΤΡΑΙΝΟΣΕ παραμένει θυγατρική του ομίλου ΟΣΕ.

Τέλος, το 2008 η ΤΡΑΙΝΟΣΕ ανεξαρτητοποιείται από τον ΟΣΕ. Τελικά η ανεξαρτητοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ ολοκληρώνεται με το τελευταίο νομοθέτημα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που αναιρεί και τον τελευταίο εναπομείναντα συνδετικό κρίκο των δύο εταιριών, παραχωρώντας το τροχαίο υλικό του ΟΣΕ στην κυριότητα της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και αντικαθιστώντας το μέχρι τώρα ισχύον καθεστώς ενοικίασης του υλικού από την ΤΡΑΙΝΟΣΕ.

Η επόμενη πράξη του δράματος, έγινε με το νόμο του ΠΑΣΟΚ του 2010 για τους σιδηροδρόμους, που ήταν ο τελευταίος κρίκος μιας μακράς αλυσίδας μεταρρυθμίσεων που ως σύνολο συνιστούν την απελευθέρωση των σιδηροδρομικών μεταφορών. Αυτός ο νόμος, υλοποιεί την ολοκλήρωση του διαχωρισμού ΟΣΕ και ΤΡΑΙΝΟΣΕ, το διαχωρισμό υποδομής και εκμετάλλευσης, ενώ προβλέπει μια εκτενή λειτουργική αναδιαμόρφωση των σιδηροδρομικών επιχειρήσεων.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, στη συνέχεια, ήταν αυτή που προχώρησε στην πώληση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ στους Ιταλικούς σιδηρόδρομους ενώ στη συνέχεια, κατά την διάρκεια της κυβέρνησης της ΝΔ, ολοκληρώθηκε η διαδικασία απορρόφησης της εταιρίας συντήρησης τροχαίου υλικού απ’ την ΤΡΑΙΝΟΣΕ.

Φίλες και φίλοι

Η απελευθέρωση των σιδηροδρομικών μεταφορών είναι κυριολεκτικά συνταγή αύξησης της επικινδυνότητας, για τους σιδηροδρομικούς και τους επιβάτες. Σε ένα σύστημα μεγάλης πολυπλοκότητας, μεγάλης ευαισθησίας και πολλών κινδύνων, δραστηριοποιούνται πολλές διαφορετικές επιχειρήσεις, η κάθε μία απ’ τις οποίες, στοχεύει στο μεγαλύτερο δυνατό κέρδος, στοχεύει στο να μετακυλίσει το κόστος στις υπόλοιπες. Στοχεύει στο να αυξήσει όσο γίνεται τα περιθώρια κέρδους της. Εδώ πρέπει να συνυπολογίσουμε και τον ανταγωνισμό από τους ομίλους που έχουν επενδύσει σε μεγάλους οδικούς άξονες και μια αναβάθμιση των σιδηροδρομικών μεταφορών μπορεί να επιδράσει αρνητικά στην κερδοφορία τους.

Όλες οι παράμετροι που αφορούν την πρόληψη και τον περιορισμό των συνεπειών μεγάλων ατυχημάτων μπαίνουν στη ζυγαριά κόστους – οφέλους για τον κάθε όμιλο και για το κράτος του κεφαλαίου.

Με γνώμονα τη καπιταλιστική κερδοφορία λαμβάνονται οι αποφάσεις: Για τον αριθμό των προσλήψεων, τον ρυθμό και τις ώρες εργασίας, το ύψος των μισθών και την ουσιαστική εκπαίδευση των εργαζόμενων.

Με βάση τις δεσμεύσεις και τις κατευθύνσεις της ΕΕ, και την στρατηγική του κεφαλαίου, επιλέγει το αστικό κράτος, ποιες επενδύσεις θα ιεραρχήσει και ποιο ύψος κονδυλίων θα διαθέσει. Έτσι δεν περισσεύουν κονδύλια στην Ελλάδα για την συντήρηση και τη φύλαξη των γραμμών, τον εξοπλισμό και του σιδηροδρομικού υλικού, για τον ουσιαστικό έλεγχο της λειτουργίας των σιδηροδρόμων, ενώ δίνονται πλουσιοπάροχα κονδύλια για το σχέδιο Sea2Sea, τη σιδηροδρομική διασύνδεση των λιμανιών της Βόρειας Ελλάδας, της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας.

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι η τρομακτική καθυστέρηση στη λειτουργία του συστήματος τηλεδιοίκησης, που αποτελεί έναν από τους παράγοντες για την αποτροπή και τον περιορισμό των συνεπειών του όποιου ανθρώπινου λάθους χειρισμού. Πρόκειται για την περιβόητη πλέον σύμβαση 717/2014 που δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί, 8,5 χρόνια μετά την ανάθεσή της, με ευθύνη των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Κυβερνήσεων, που αποδείχθηκαν πολύ ικανές να υλοποιήσουν με διαδικασίες fast-track πολλά κερδοφόρα επενδυτικά σχέδια των ομίλων, αλλά εδώ κινήθηκαν με ρυθμούς χελώνας, με καθυστερήσεις και πάγωμα των διαδικασιών για προβλέψιμα προβλήματα στα περισσότερα αντίστοιχα δημόσια έργα.

Δυστυχώς δεν πρόκειται για τη μοναδική έλλειψη, τη μοναδική καθυστέρηση. Αρνητικό είναι το πρόσημο σε όλες τις κρίσιμες παραμέτρους που αφορούν την ασφάλεια των μεταφορών. Η υποστελέχωση και η υποβαθμισμένη λειτουργία των αρμόδιων κρατικών αρχών για τους σιδηροδρόμους, είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Φυσικά κάθε αστικό κόμμα προσπαθεί να συγκαλύψει τη συνενοχή του στο διαχρονικό έγκλημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να μιλά για τις δικλείδες ασφαλείας που υπήρχαν μέχρι το 2019 και κατάργησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και προβάλλει ως σωτήρια λύση «την αξιοποίηση του Ταμείου Ανάκαμψης για την ανάταξη ενός δημόσιου δικτύου μεταφορών και για επαναδιαπραγμάτευση των συμβάσεων»! Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μιλά απροκάλυπτα για επιστροφή στο δημόσιο, εξυγίανση, και στη συνέχεια ιδιωτικοποίηση με νέους όρους! Ο Βαρουφάκης στις παλαιότερες συνεντεύξεις του, εξηγούσε ότι τάχθηκε υπέρ της εισόδου ιδιωτών στον ΟΣΕ, γιατί το ελληνικό κράτος δεν είχε τις δυνατότητες για επενδύσεις… Και στις πιο πρόσφατες, ότι διαφωνούσε με την επιλογή της ιταλικής εταιρείας γιατί επίσης δεν μπορούσε να κάνει επενδύσεις… Χρειαζόταν, με άλλα λόγια, μια διαφορετική πετυχημένη ιδιωτικοποίηση!!! Κανείς τους δεν αμφισβητεί το βασικό πλαίσιο της εμπορευματοποίησης και της απελευθέρωσης της ΕΕ.

Η τραγωδία του 2023 είναι επομένως το ουσιαστικό αποτέλεσμα της πολιτικής ΕΕ – ελληνικής αστικής τάξης για σιδηροδρομικές μεταφορές – εμπόρευμα, που υλοποιούν, με θαυμαστή ακρίβεια, όλες οι αστικές κυβερνήσεις όλη την προηγούμενη περίοδο. Γι’ αυτό και οι απόψεις για τάχα ελληνική ιδιαιτερότητα, ή για την νεοφιλελεύθερη παραφωνία των Ελληνικών σιδηροδρόμων κόντρα στην “ευρωπαϊκή πραγματικότητα” που είναι φιλική με τα τρένα, απλά, στερούνται σοβαρότητας.

Τι αποδεικνύουν όλα όσα προαναφέραμε; Αποδεικνύουν ότι όσο κινούμαστε στις ράγες του καπιταλιστικού κέρδους και του εχθρικού για το λαό κράτους, δεν υπάρχει μικρότερο κακό! Θα πηγαίνουμε απ’ το κακό στο χειρότερο. Σε αυτή την αντιλαϊκή κατεύθυνση που καθορίζει η πολιτική “απελευθέρωσης” της ΕΕ και η στρατηγική του κεφαλαίου, συμφωνούν σήμερα ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΜΕΡΑ25, όλα τα κόμματα του συστήματος. Για αυτό δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλες αυταπάτες.

Κανείς δεν πρέπει να παγιδευτεί ξανά από την προσφορά κάλπικων λύσεων σωτηρίας, από μία δήθεν “πιο προοδευτική κυβέρνηση” την επόμενη μέρα. Δεν θα μας σώσει μία καλύτερη ιδιωτικοποίηση, ένας δήθεν πιο αυστηρός δημόσιος έλεγχος, ούτε μία “επανακρατικοποίηση χωρίς αποζημίωση”. Όσο οι μεταφορές αποτελούν εμπόρευμα και οι σιδηροδρομικές επιχειρήσεις λειτουργούν μέσα στην καπιταλιστική οικονομία, η κατάσταση δεν μπορεί να αλλάξει ριζικά, ουσιαστικά.

Ακόμα και αν ανήκουν οι επιχειρήσεις μεταφορών στο κράτος του κεφαλαίου, θα λειτουργούν με γνώμονα το κέρδος τους και τα στρατηγικά συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Θα ξεζουμίζουν τους εργαζομένους τους, θα χαρατσώνουν τους επιβάτες, θα λαμβάνουν μέτρα ασφαλείας μόνο με κριτήριο τη σχέση κόστους-οφέλους για την επιχείρηση και το κράτος. Η ίδια η μονοπωλιακή τους φύση, λέει, ότι αν δεν το πράξουν αυτό, θα γίνουν ζημιογόνες, θα φορτώσουν ζημιές στους εργαζόμενους φορολογούμενους και δεν θα μπορούν να υλοποιήσουν αναγκαία έργα.

Ακόμα και αν επιστρέφαμε στην εποχή του κρατικού μονοπωλίου, αυτό θα δανειζόταν, θα προμηθευόταν εξοπλισμό και θα ανέθετε έργα σε ομίλους, σύμφωνα με τους νόμους της καπιταλιστικής αγοράς. Τα νέα έργα και η ανάπτυξη των σιδηροδρόμων, θα γινόταν και πάλι, σύμφωνα με τις προτεραιότητες και τους στόχους της άρχουσας κοινωνικής τάξης.

Αυτή η πρόταση που υπόσχεται δήθεν φιλολαϊκή διαχείριση των μεταφορών στον καπιταλισμό, όχι μόνο δεν φωτίζει, αλλά συσκοτίζει την ανάγκη να ανοίξει ο δρόμος της ανατροπής. Όχι μόνο δεν βοηθά, αλλά υπονομεύει τη συγκέντρωση δυνάμεων απέναντι στον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο και το κράτος του.

Δεν είναι δυνατός ο κοινωνικός χαρακτήρας των σιδηροδρομικών μεταφορών, όταν δεν έχει κοινωνικό χαρακτήρα η κατασκευή των έργων, η παραγωγή γραμμών και τροχαίου υλικού, η βιομηχανία ενέργειας. Δεν είναι δυνατός ο κοινωνικός χαρακτήρας των σιδηροδρομικών μεταφορών, αν δεν έχουν κοινωνικό χαρακτήρα οι «ανταγωνιστές» του, οι αεροπορικές μεταφορές, οι θαλάσσιες και οι οδικές μεταφορές.

Γι’ αυτό και το ΚΚΕ, δεν δίνει τη μάχη, ενάντια στην πολιτική της απελευθέρωσης και της εμπορευματοποίησης, με τη σημαία του χτες, της επιστροφής στο κρατικό μονοπώλιο της δικτατορίας του κεφαλαίου αλλά με τη σημαία της κοινωνικοποίησής τους, με την εργατική τάξη, το λαό στο τιμόνι της εξουσίας.

Καθολικές, ασφαλείς, ποιοτικές και φθηνές μεταφορές και συγκοινωνίες για το λαό μπορεί να διασφαλίσει μόνο το νέο κοινωνικό σύστημα, ο σοσιαλισμός. Πάνω στο έδαφος της κοινωνικής ιδιοκτησίας, οι μεταφορές παύουν να αποτελούν εμπόρευμα και κατοχυρώνονται ως κοινωνικό δικαίωμα. Γιατί σ’ αυτή την ανώτερη οργάνωση της κοινωνίας, αλλάζει και ο σκοπός της παραγωγής και ο ρόλος των εργαζόμενων. Σκοπός δεν είναι πια το κέρδος, αλλά η συνδυασμένη ικανοποίηση του συνόλου των λαϊκών αναγκών που διευρύνονται. Και οι εργαζόμενοι παίζουν καθημερινά ενεργό ρόλο στη λήψη και στον έλεγχο των αποφάσεων. Γι’ αυτό και μπορεί να υλοποιηθεί έτσι ο ενιαίος επιστημονικός κεντρικός σχεδιασμός της παραγωγής και της οικονομίας γενικότερα.

Μόνο σε αυτό το πλαίσιο, ο ενιαίος κρατικός φορέας μεταφορών θα μπορεί να σχεδιάσει, να αναπτύξει, να υλοποιήσει ένα ολοκληρωμένο σύστημα συνδυασμένων μεταφορών, με κριτήριο τη διευρυμένη ικανοποίηση του συνόλου των εργατικών λαϊκών αναγκών.

Πρώτα και κύρια, η δυνατότητα ενιαίου πανεθνικού σχεδιασμού της οικονομίας, με κριτήριο τις ανάγκες του εργαζόμενου λαού, θα αποτυπώνεται άμεσα στο σχεδιασμό και στις προτεραιότητες των μεταφορικών δικτύων.

Μόνο έτσι, μπορεί να μπει ουσιαστικό τέλος στην σημερινή πραγματικότητα, ανάπτυξης και αξιοποίησης των μεταφορικών δικτύων με κριτήριο τις ανάγκες της μιας ή της άλλης μερίδας του κεφαλαίου σε βάρος της κοινωνίας.

Η κοινωνική ιδιοκτησία της γης και το κριτήριο της ισόμετρης ανάπτυξης, μπορεί να επιτρέπει την χωροθέτηση όλων των αναγκαίων τεχνικών έργων υποδομής: από τις κατάλληλες γραμμές, τις εγκαταστάσεις συντήρησης και τους σταθμούς, με επιστημονικά κριτήρια και όχι με κριτήριο τις αντιθέσεις ή την αύξηση του κέρδους του ενός ή του άλλου.

Ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας, στη βάση της κοινωνικής ιδιοκτησίας των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, θα δίνει προτεραιότητα στις μαζικές μεταφορές της σταθερής τροχιάς για το ηπειρωτικό τμήμα της χώρας.

Ο σχεδιασμός των μεταφορών θα γίνεται με κριτήριο τη διασυνδεδεμένη και συμπληρωματική δράση όλων των μορφών μεταφοράς. Με στόχο τη γρήγορη και φτηνή μετακίνηση προσώπων και προϊόντων, την εξοικονόμηση ενέργειας και προστασία του περιβάλλοντος, τη σχεδιασμένη ανάπτυξη για εξάλειψη της περιφερειακής ανισομετρίας, τον πλήρη έλεγχο της άμυνας και ασφάλειας ενός πραγματικά εργατικού- λαϊκού κράτους.

Η εξάλειψη του ανταγωνισμού των ομίλων, θα επιτρέψει να υπολογίζεται, κάθε φορά όσο καλύτερα γίνεται, ο βέλτιστος τρόπος και το βέλτιστο μίγμα μεταφορών.

Κατά το σχεδιασμό και την υλοποίηση ενός έργου υποδομής, θα υπολογίζονται οι μελλοντικές κοινωνικές ανάγκες και δυνατότητες, θα λαμβάνονται όλα τα μέτρα συνολικής εξοικονόμησης πόρων.

Αυτή η τεράστια δυνατότητα του σοσιαλιστικού συστήματος, είναι μια από τις πλευρές υπεροχής σε σχέση με το καπιταλιστικό σύστημα.

Για το τι σημαίνει καπιταλιστικό σύστημα, αρκεί να φέρουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: Ακούστε το:

Κατασκευάστηκε μια γέφυρα δισεκατομμυρίων, στην οποία δεν προστέθηκε υποδομή για σιδηρόδρομο, που θα κόστιζε μόλις 5% παραπάνω. Όχι λόγω λάθους - προσέξτε - αλλά γιατί ο όμιλος που διαχειρίζεται τη γέφυρα, ήθελε να “τορπιλίσει” τον ανταγωνισμό με άλλους ομίλους στις οδικές μεταφορές, στο διηνεκές.

Τα αναγκαία κατασκευαστικά έργα, μεγάλης και μικρής κλίμακας, να υλοποιούνται και να σχεδιάζονται σε συνεργασία με τον ενιαίο κρατικό φορέα κατασκευών. Αυτή είναι η δική μας πρόταση. Επιτυγχάνοντας, έτσι, μέγιστη οικονομία ανθρώπινων και άλλων πόρων, ελαχιστοποίηση του κόστους και της επίδρασης στο φυσικό περιβάλλον, κοινή χρήση υποδομών. Σε απόλυτη αντιδιαστολή με την σημερινή, κυριολεκτικά δολοφονική πραγματικότητα, όπου οι ανταγωνισμοί μεταξύ ομίλων για την υλοποίηση των έργων, οδηγούν μέχρι και στο σταμάτημα έργων που θα μπορούσαν να παίξουν καταλυτικό ρόλο στην ασφάλεια.

Η ανάπτυξη των σιδηροδρομικών μέσων, απ’ τις ράγες μέχρι τα βαγόνια, τους κινητήρες και τα συστήματα ελέγχου και τηλεδιοίκησης, θα βασιστούν στις παραγωγικές ικανότητες της μεταποίησης, ειδικά της βαριάς βιομηχανίας. Και την ίδια στιγμή, θα συμβάλλουν στην ανάπτυξη νέων τεχνικών λύσεων και νέων παραγωγικών δυνατοτήτων. Η διαλεκτική ανάπτυξη της βιομηχανίας μεταφορών και της βιομηχανίας παραγωγής μεταφορικών μέσων και μετάλλου, μέσα στο πλαίσιο του επιστημονικού κεντρικού σχεδίου και του εργατικού ελέγχου, οδηγεί ταυτόχρονα, σε ελαχιστοποίηση των κοινωνικών δαπανών και παράλληλα σε εκτίναξη των παραγωγικών δυνατοτήτων της αντίστοιχης βιομηχανίας. Η βιομηχανία μετάλλου, θα παράγει ράγες και μέταλλα για το τροχαίο υλικό. Η βιομηχανία μεταφορικών μέσων θα παράγει βαγόνια. Η βιομηχανία ηλεκτρονικών θα παράγει συστήματα τηλεδιοίκησης. Κι όλα αυτά, με στόχο τη μέγιστη δυνατή κοινωνική εξοικονόμηση πόρων.

Η αναρχία της καπιταλιστικής αγοράς, τα διαφορετικά συμφέροντα κάθε τμήματος του κεφαλαίου, αδυνατεί τόσο να σχεδιάσει, όσο και να εκπονήσει μια τέτοια λύση, η οποία είναι η μοναδική που μπορεί να προσεγγίσει πολύ περισσότερο το κοινωνικά βέλτιστο.

Οι μεταφορές, μπορούν να λειτουργήσουν συνολικά με αυτό το χαρακτήρα, μόνο με την παράλληλη κυριαρχία της κοινωνικής ιδιοκτησίας, του κεντρικού σχεδιασμού και του εργατικού ελέγχου στο σύνολο των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής.

Προϋπόθεση για την πραγματοποίηση των στόχων στην ανάπτυξη των μεταφορών, είναι ο σχεδιασμός των ανάλογων υποδομών - λιμάνια, αεροδρόμια, σιδηροδρομικοί σταθμοί, οδικοί άξονες- και της βιομηχανίας παραγωγής μεταφορικών μέσων. Το ίδιο αφορά τις τηλεπικοινωνίες, την επεξεργασία πρώτων υλών, τους βιομηχανικούς κλάδους μεταποίησης, ιδιαίτερα στην παραγωγή μηχανημάτων.

Ο επιστημονικός κεντρικός σχεδιασμός και το κριτήριο ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών, μεταφράζεται σε απόλυτη προτεραιότητα σε μέτρα ασφάλειας, για το προσωπικό και για τους μεταφερόμενους επιβάτες. Το σύστημα στο οποίο το ΚΚΕ θα δώσει το παρόν στην εξουσία, στην διακυβέρνηση, δεν αποτιμά τις ανθρώπινες ζωές με ευρώ. Η εργατική εξουσία- διακυβέρνηση, υλοποιεί το σύνολο των απαιτούμενων μέτρων, μέτρων εγγενούς ασφάλειας, μέτρων εκπαίδευσης του προσωπικού, τεχνικών μέτρων και λύσεων, ώστε να διασφαλίσει την ελαχιστοποίηση ατυχημάτων, με κριτήριο τις δυνατότητες της εποχής μας.

Αρκετοί αναρωτιούνται αν μπορούν να γίνουν όλα αυτά.

Η μελέτη της ιστορικής πείρας της πρώτης απόπειρας σοσιαλιστικής οικοδόμησης τον προηγούμενο αιώνα, με μεγάλους βέβαια περιορισμούς, συγκριτικά με το σημερινό επίπεδο ανάπτυξης της σχετικής τεχνολογίας και υποδομής, μάς βοηθά να απαντήσουμε. Για παράδειγμα, τα επιτεύγματα σχετικά με την αποκατάσταση των κατεστραμμένων σιδηροδρομικών γραμμών απ’ τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον εμφύλιο πόλεμο, η μετατροπή των κύριων γραμμών σε ηλεκτροκίνητες, η ανάπτυξη νέων τύπων μηχανών έλξης και συστημάτων επικοινωνίας, η γρήγορη ανάπτυξη του δικτύου, πριν ολοκληρωθεί το δεύτερο πεντάχρονο πλάνο του κεντρικού σχεδιασμού στην τότε Σοβιετική Ένωση, δεν αμφισβητούνται ούτε από τους σοβαρούς αστούς αναλυτές.

Η σοβαρή προσπάθεια αναβάθμισης της ασφάλειας των μεταφορών επίσης. Αυτό, προφανώς δεν σημαίνει, ότι δεν σημειώθηκαν ατυχήματα, βλάβες, λάθη χειρισμού και αστοχίες υλικών στην Σοβιετική Ένωση ή σε άλλες χώρες. Ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια της σοσιαλιστικής οικοδόμησης αλλά και τις τελευταίες δεκαετίες ύπαρξής τους, κάτω απ’ την αρνητική επίδραση της επικράτησης του “σοσιαλισμού με αγορά” και άλλα λάθη και αδυναμίες, που άνοιξε το δρόμο τελικά και στη νίκη της αντεπανάστασης, σημειώνοντας ένα μεγάλο πισωγύρισμα. Ωστόσο, η υπεροχή έναντι του καπιταλισμού, αποτυπώνεται στη συχνότητα και σοβαρότητα των ατυχημάτων, σε σχέση με το μήκος και το πλήθος των σιδηροδρομικών γραμμών και τον όγκο του μεταφορικού έργου.

Υπάρχει ο αντίλογος της πιθανής «απόκρυψης στοιχείων». Θα μπορούσαν άραγε να συγκαλυφθούν πολλά ατυχήματα μεγάλης έκτασης στον υπερσιβηρικό σιδηρόδρομο που διασχίζει το 1/3 του πλανήτη;

Δεν χρειάζεται να έχει κανείς ιδιαίτερες θεωρητικές και ιστορικές γνώσεις, για να αντιληφθεί την υπεροχή για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας, μιας ανώτερης οργάνωσης της κοινωνίας που σχεδιάζει ενιαία με γνώμονα το σύνολο των κοινωνικών αναγκών, συγκριτικά με τον καπιταλισμό.

Αυτή τη λύση, με την μελέτη και της ιστορικής πλέον πείρας, η οποία διασφαλίζει σύγχρονες και ασφαλείς μεταφορές για το λαό, φωτίζει με το ανατρεπτικό του Πρόγραμμα εξουσίας – διακυβέρνησης το ΚΚΕ.

Φυσικά δεν περιμένουμε παθητικά κάποια στιγμή που αυτή θα υλοποιηθεί στο μέλλον. Είμαστε καθημερινά μπροστά στους αγώνες που ανοίγουν το δρόμο της ανατροπής. Είμαστε μπροστά στους αγώνες ενάντια στην επικίνδυνη πολιτική απελευθέρωσης της ΕΕ. Είμαστε μπροστά στους αγώνες για άμεσες προσλήψεις μόνιμου προσωπικού τώρα, για ουσιαστική εκπαίδευση των εργαζόμενων, για ουσιαστικές αυξήσεις με 35ωρο – 5μερο – 7ωρο, για την συντήρηση και τον εκσυγχρονισμό του τεχνολογικού εξοπλισμού και την υποδομή, για την λειτουργία ολοκληρωμένου συστήματος ασφάλειας στις μεταφορές.

Σας καλούμε όλους και όλες, να συμπορευτείτε με το ΚΚΕ για να οργανωθεί η μεγάλη λαϊκή αντεπίθεση απέναντι στον πραγματικό αντίπαλο του ελληνικού λαού και της νεολαίας, την άρχουσα τάξη, το κράτος της, τις κυβερνήσεις και τα κόμματα που την υπηρετούν. Να καταδικασθούν όλοι οι πολιτικοί συνένοχοι για το έγκλημα των Τεμπών, όλοι οι συνένοχοι για την κλοπή του εισοδήματός μας, την ισοπέδωση των δικαιωμάτων μας, τα διαρκή εγκλήματα που αφορούν την υγεία και την ασφάλεια μας. Να καταδικασθούν όσοι κυβέρνησαν και κυβερνούν τη χώρα και να ενισχυθεί το ΚΚΕ η μόνη πραγματική λαϊκή αντιπολίτευση.

Για να κερδίσουμε τη ζωή που μας αξίζει πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος, απ’ το δρόμο της ανατροπής. Και αυτό το δρόμο μπορούμε να τον ανοίξουμε γρήγορα αν πιστέψουμε στη δύναμη μας. Γι’ αυτό πρέπει να ενισχυθεί τώρα το ΚΚΕ. Ισχυρό ΚΚΕ παντού και στην κάλπη στις 21 Μάη.

Όσο πιο ισχυρό το ΚΚΕ, τόσο πιο ισχυρός ο λαός την επόμενη μέρα.»

 

Έφυγε από τη ζωή η Ρένα Κουμιώτη ερμηνεύτρια του "νέου κύματος" , φτωχότερος ο Πολιτισμός! (vid)

Έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα της Δευτέρας, 3 Απριλίου, η σπουδαία ερμηνεύτρια του "νέου κύματος", Ρένα Κουμιώτη.

Τη θλιβερή είδηση του θανάτου της γνωστοποίησε ο πρόεδρος του ΣΕΗ, Σπύρος Μπιμπίλας, ο οποίος έγραψε: «Ενα μεγάλο αντίο στην υπέροχη Ρενα Κουμιωτη!! ΑΥΤΗ η τόσο βελούδινη φωνή της θα μας συγκινεί πάντα….Όσοι την γνωρίσαμε μόνο όμορφες στιγμές θα θυμόμαστε.. Καλό ταξίδι Ρένα όλων μας….» 

H  μεγάλη απώλεια γνωστοποιήθηκε και από την επίσημη σελίδα της αείμνηστης τραγουδίστριας στο Facebook.

 

 

Η Ρένα (Ειρήνη) Κουμιώτη, γεννήθηκε στις 3 Μαΐου 1941 στη Νέα Ιωνία, ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια του νέου κύματος. Ξεκίνησε την καριέρα της το 1969 -2009 

 

Τα βιογραφικά της στοιχεία από την  Wikipeadia

Οι γονείς της ήταν πρόσφυγες, ο πατέρας της από τη Σμύρνη και η μητέρα από την Κωνσταντινούπολη.

To 1968 δούλευε στην «Απανεμιά» όπου ήρθε και ο Μανώλης Μητσιάς, που μόλις είχε κατέβει απ' τη Θεσσαλονίκη. Εκεί την άκουσε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος και της πρότεινε να τραγουδήσει με τον Γιάννη Πουλόπουλο στο δίσκο «ο Δρόμος» που ετοίμαζαν μαζί με τον Μίμη Πλέσσα.

Το πρώτο τραγούδι που είπε ήταν το «Δώσε μου το στόμα σου», το γνωστό «χελιδονάκι» και μετά το «Πρώτη φορά». Από την «Απανεμιά» βρέθηκε να δουλεύει με τον Πουλόπουλο, τον Στράτο Διονυσίου και τον Λευτέρη Μυτιληναίο στο «Καν-Καν». Την ίδια χρονιά στο θέατρο «REX» συμμετείχε στον θεατρικό «Δρόμο».

Ακολούθησαν στη δισκογραφία το «Σταμάτησε του ρολογιού οι δείχτες» και το «Άναψε καινούργιο μου φεγγάρι» του Μίμη Πλέσσα, ενώ συμμετείχε στους δίσκους «Ώρες» και «Θαλσσσινό τριφύλλι» του Λίνου Κόκοτου. Το επόμενο καλοκαίρι πάλι με τον Πουλόπουλο τραγούδησε στην «Αθηναία» και μετά στα «Δειλινά» για τρεις σεζόν απ' τον Οκτώβριο του 1970 μέχρι το 1972, με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον Σταμάτη Κόκοτα, τον Χρηστάκη και τον Γιώργο Ζαμπέτα. Το 1972 συνεργάστηκε με το Γιώργο Νταλάρα στο θέατρο Μπουρνέλη. Μετά τα «Δειλινά» πήγε στη «Φαντασία». Πάλι με τον Πουλόπουλο στην Πλάκα, μετά ξανά στο «Καν-Καν» με Διονυσίου και Ζαμπέτα. Το 1974 πήγε για δουλειά στον Καναδά όπου γνώρισε και παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγό της.

Το 1983 επέστρεψε στην Ελλάδα και εμφανίστηκε πάλι με το Γιάννη Πουλόπουλο, την Τζίνα Σπηλιωτοπούλου και την Αθηναϊκή κομπανία στο «Ζυγό». Μετά στα «Ηλιοβασιλέματα» με το Ζαμπέτα και τη Μαίρη Λίντα και στ' «Αστέρια» με τον Κόκοτα. Για δυο συνεχόμενες χρονιές εμφανίστηκε στη μπουάτ «Μαρκίζα». Τέλος, το 1995 συνεργάστηκε με τον Μίμη Πλέσσα. Από τότε έκανε μόνο συναυλίες τα καλοκαίρια και επιλεκτικές εμφανίσεις σε μουσικές σκηνές.

Έκανε δύο γάμους, απέκτησε δύο παιδιά και το καλοκαίρι του 2022 έχασε τον πρωτότοκο γιο της, Νίκο Σαββίδη.

Το πρώτο τραγούδι της, που την έκανε γνωστή, «Δώσε μου το στόμα σου» η «Χελιδονάκι»

 

Πανικός στη ΝΔ μετά την χθεσινή λαοθάλασσα για την «Υπεράσπιση το νερού» στη Θεσσαλονίκη - Ανακοίνωση ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Η ΝΔ θορυβημένη από την ιστορική συναυλία στη Θεσσαλονίκη έβγαλε τρεις ανακοινώσεις μέσα σε λιγότερο από μία μέρα προσπαθώντας να κάνει το μαύρο άσπρο

Με τρεις ανακοινώσεις και 921 λέξεις αντέδρασε η Νέα Δημοκρατία στην ιστορική συναυλία για την υπεράσπιση του νερού στη Θεσσαλονίκη, όπου χιλιάδες άνθρωποι γέμισαν ασφυκτικά την πλατεία Αριστοτέλους.

Η ΝΔ έντρομη, έβγαλε την πρώτη ανακοίνωση λίγες ώρες πριν τη συναυλία, σε μία προσπάθεια δήθεν να πείσει ότι δεν σκοπεύει να ιδιωτικοποιήσει το νερό, συνέχισε με δεύτερη λίγα λεπτά πριν τα μεσάνυχτα της Δευτέρας, με την τρίτη να βγαίνει το απόγευμα της Δευτέρας. Η γραμμή της Πειραιώς είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ βρίσκεται πίσω από τη μεγαλειώδη συναυλία, με τη ΝΔ να ισχυρίζεται ότι η αξιωματική αντιπολίτευση παραπληροφορεί με ψέματα την κοινή γνώμη.

«Παρά την κατηγορηματική δήλωση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη ότι το νερό ήταν, είναι και θα παραμείνει δημόσιο αγαθό κι ότι δεν υπάρχει απολύτως κανένα ζήτημα ιδιωτικοποίησης του, την αντίστοιχη δήλωση του αρμόδιου Υπουργού στη Βουλή και το γεγονός ότι δεν προκύπτει από πουθενά πρόθεση ιδιωτικοποίησης, ο κ.Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο επιμένουν στα ψέματά τους, αλλά οργανώνουν και κινητοποιήσεις παραπλανώντας τους πολίτες» υποστηρίζει η ΝΔ.

Μικρή λεπτομέρεια βέβαια αποτελεί για το κυβερνών κόμμα ότι η συναυλία διοργανώθηκε από το Σωματείο Εργαζομένων ΕΥΑΘ, με τη συμμετοχή καλλιτέχνες όπως ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, η Φωτεινή Βελεσιώτου, ο Φοίβος Δεληβοριάς, ο Δημήτρης Μυστακίδης, οι «Χειμερινοί Κολυμβητές» και το σχήμα «Η Πριγκιπέσσα». Αξίζει να σημειωθεί ότι η πρώτη ανακοίνωση βγήκε από το λεγόμενο «Παρατηρητήριο fake news» της ΝΔ το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ υποστηρίζει ότι όχι μόνο δεν υπάρχει ιδιωτικοποίηση νερού αλλά όλα γίνονται για το καλό μας.

Ο πανικός της ΝΔ δικαιολογείται απόλυτα τόσο από το βροντερό παρών που έδωσε ο κόσμος, όσο και από τις δηλώσεις που είχε κάνει το 2018 ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος είχε αποκαλύψει το σχέδιο της ΝΔ να ξεπουλήσει το νερό.

Πόπη Τσαπανίδου: «Στις 21 Μαΐου βάζουμε τέλος στα σχέδια Μητσοτάκη για ιδιωτικοποίηση του νερού»

Χιλιάδες πολίτες φώναξαν «ως εδώ» στην ιδιωτικοποίηση του νερού, τονίζει η εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ μετά τη χθεσινή συναυλία στη Θεσσαλονίκη

Για «βροντερό μήνυμα» κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη αναφορικά με τα σχέδιά της να ιδιωτικοποιήσει το νερό, κάνει λόγο η εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία, Πόπη Τσαπανίδου, μετά τη χθεσινή μεγαλειώδη συναυλία στη Πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη.

«Όσες ανακοινώσεις και αν βγάλει η Νέα Δημοκρατία με fake news, οι πολίτες θυμούνται τι είχε προαναγγείλει ο κ. Μητσοτάκης το 2018, βλέπουν τι κάνει σήμερα και βάζουν φρένο στα καταστροφικά του σχέδια, φωνάζοντας “ως εδώ”», τονίζει η Πόπη Τσαπανίδου αναφερόμενη στις δηλώσεις του Κ. Μητσοτάκη σύμφωνα με τις οποίες δήλωνε «υπέρμαχος» της άποψης για τοποθέτηση «στρατηγικού επενδυτή» στην ΕΥΔΑΠ και στην ΕΥΑΘ.

Ο ίδιος ομολογώντας ότι το νερό δεν πρέπει να γίνει αντικείμενο «στενής οικονομικής εκμετάλλευσης» άφηνε να εννοηθεί ότι το δημόσιο αγαθό θα μπορούσε να είναι προϊόν (και όχι αγαθό) άρα να μπορεί κάποιος να το εκμεταλλεύεται οικονομικά.

«Στις 21 Μαΐου βάζουμε τέλος στα σχέδια ιδιωτικοποίησης του νερού και δημιουργούμε μαζί το αύριο που ονειρευόμαστε» τονίζει καταλήγοντας η Π. Τσαπανίδου.

πηγή: avgi.gr

Θεανώ Φωτίου: «Εξαπατά η κυβέρνηση τους νέους με τα 5.000 δάνεια αγοράς κατοικίας...»

Θεανώ Φωτίου: «Εξαπατά η κυβέρνηση τους νέους με τα 5.000 δάνεια αγοράς κατοικίας όταν 400.000 νέοι δεν μπορούν να εγκαταλείψουν το παιδικό τους δωμάτιο για να ζήσουν αυτόνομα»

Δήλωση της Θεανώς Φωτίου, αναπλ. Τομεάρχη για την Κοινωνική Αλληλεγγύη της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και βουλευτή Β3 Νότιου Τομέα Αθήνας

«Σήμερα η ΝΔ ξεκινά, μόνο για προεκλογικούς λόγους, ένα πρόγραμμα δανείων για νέους, 25-39 ετών, που στην ουσία ωφελεί μόνο τις Τράπεζες οι οποίες παίρνουν χρήματα του κράτους για να αποκτήσουν νέο πελατολόγιο στα στεγαστικά δάνεια. Σήμερα τα επιτόκια αυξάνονται και ο πτωχευτικός νόμος του Κ. Μητσοτάκη απειλεί τους νέους δανειολήπτες να εμπλακούν σε ατέρμονα κύκλο κόκκινων δανείων αφού είναι άγνωστο πόσο θα αυξηθεί μέ​σα στα επόμενα 30 χρόνια η δόση που θα πληρώνουν.

Ο κ. Μητσοτάκης αγνοεί εσκεμμένα ότι 400.000 νέοι 25-44 ετών δεν μπορούν να εγκαταλείψουν το παιδικό τους δωμάτιο διότι 31% είναι άνεργοι, ένας στους τρεις νέους εργαζόμενους βρίσκεται στα όρια της φτώχειας και ένας στους 2 νέους εργάζεται σε μερική απασχόληση. Άρα, είναι κοροϊδία αυτή η σταγόνα στον ωκεανό.

Αλλά ούτε καν 5.000 δάνεια δεν θα δοθούν, γιατί αυτό σημαίνει Μ.Ο. 100.000 € ανά δάνειο, που δεν αρκεί για να αγοράσει κανείς πάνω από 50 τ.μ. Και για τέτοιο δάνειο, ο κ. Χατζηδάκης καυχιέται ότι με τα σημερινά δεδομένα η δόση θα είναι 342 € το μήνα, όταν ξέρει καλά ότι το ποσό αυτό θα αυξηθεί από τον Μάιο, που θα αυξηθούν και πάλι τα τραπεζικά επιτόκια.

Η στεγαστική κρίση των νέων δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με τα 5.000 δάνεια Διότι στην Ελλάδα 1 στα 3 νοικοκυριά νέων (35 %) ξοδεύουν πάνω από το 70% του εισοδήματός τους για έξοδα στέγης, ενοίκιο ή δόση δανείου, κοινόχρηστα, ηλεκτρικό, νερό, θέρμανση ή ψύξη, πράγμα και σημαίνει ότι δεν μπορούν να ζήσουν με τα υπόλοιπα.

Η μόνη λύση για τη στέγη των νέων είναι η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ:

- 1ον: Διπλασιάζουμε το στεγαστικό επίδομα για 150.000 νοικοκυριά ηλικίας 24 - 44 ετών (400.000 μέλη). Από 70 €/μήνα σε 140 € για ένα άτομο και από 175 €/μήνα σε 350 € για ζευγάρι με δύο παιδιά. διευρύνοντας τα εισοδηματικά κριτήρια, αντίστοιχα, σε 10.000 έως 25.000 €, και παρέχοντας εγγύηση ενοικίου για νέες και νέους σε επισφαλείς και εποχικές θέσεις εργασίας.

- 2ον: Αντιμετωπίζουμε τη φούσκα ακινήτων, με ένα νέο καινοτόμο δημόσιο εργαλείο, την Τράπεζα Στέγης, απόθεμα, δηλαδή, κατοικιών, με σκοπό την απόκτηση ιδιόκτητης ή ενοικιαζόμενης κατοικίας από τους νέους με πολύ ευνοϊκούς όρους. Το απόθεμα απαρτίζεται από:

- α. Κενά και ανεκμετάλλευτα δημόσια ακίνητα (Ασφαλιστικών Ταμείων, ΝΠΔΔ, Δήμων, Εκκλησίας, κοινωφελών ΝΠΙΔ).
- β. Κενά και ανεκμετάλλευτα κτίρια ιδιωτών.
- γ. Ενεργές κατοικίες και διαμερίσματα ιδιωτών που τα διαθέτουν στην Τράπεζα στέγης  προς ενοικίαση σε μειωμένες τιμές για 3, 5 ή 8 χρόνια χάρη σε ένα ελκυστικό πακέτο κινήτρων με:

• φοροελαφρύνσεις, o εξασφάλιση 12 ενοικίων το χρόνο, 
• ενεργειακή αναβάθμιση ακινήτου και ενεργειακό πιστοποιητικό, 
• ασφάλεια πυρός και νομική κάλυψη, 
• ανακαίνιση και παράδοση σε καλή κατάσταση μετά τη λήξη της παραχώρησης.

- 3ον: Παράλληλα θεσμοθετούμε κανόνες για τη βραχυχρόνια μίσθωση (airbnb): Δεν επιτρέπονται σε νομικά πρόσωπα (επιχειρήσεις) δραστηριότητες βραχυχρόνιας μίσθωσης διότι υποκρύπτουν τουριστικό προϊόν, αλλά επιτρέπεται σε φυσικά πρόσωπα για 2-3 ακίνητα ανά ΑΦΜ ιδιοκτήτη ή/και διαχειριστή.

Για τη στεγαστική πολιτική δημιουργείται μηχανισμός χρηματοδότησης και ανάπτυξης οικονομικής προσιτής κατοικίας από αποθεματικά του πρ. ΟΕΚ και πόρους του ΕΣΠΑ 2021-27, του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (όπου η ΝΔ περιέλαβε μόνον 1 εκ. για κοινωνική κατοικία) και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων.»

 

Αλέξης Τσίπρας από την Ελευσίνα: «Καλύτερα να κυβερνά μια αριστέρα που κάνει ό,τι μπορεί παρά μια δεξιά που κάνει ό,τι θέλει»

«Θα έρθουμε όχι για να αυξήσουμε φόρους, αλλά να αποκαταστήσουμε αδικίες» τόνισε ο Αλέξης Τσίπρας από την Ελευσίνα...

Τα διλήμματα είναι καθαρά για την εκλογική μάχη της 21ης Μαΐου, τόνισε ο Αλέξης Τσίπρας από την Ελευσίνα: «θέλουμε η χώρα να συνεχίζει να βουλιάζει ή να αλλάξει, θέλουμε να μας κυβερνά μια κυβένρηση αλαζονείας ή ευθύνης; Θέλουμε εντιμότητα ή διαφθορά; Θελουμε δημοκρατία ή οικογενειοκρατία; Δικαιοσύνη παντού ή προνόμια για λίγους;».

Μιλώντας σε συγκέντρωση με πολίτες στο Εμπορικό Κέντρο της Ελευσίνας ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ είπε ότι η στρατηγική των αντιπάλων είναι ότι «όλοι το ίδιο είναι, δεν μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα». «Ε λοιπόν όχι, δεν είμαστε όλοι το ίδιο, εμείς έχουμε καθαρό μέτωπο και καθαρά χέρια, και ναι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα», σημείωσε, για να τονίσει απευθυνόμενος σε όλους τους πολίτες του «ευρύτερου προοδευτικού τόξου» ότι «στις 22 Μαΐου μπορούμε και πρέπει να έχουμε για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας μια κυβέρνηση συνεργασίας όλων των προοδευτικών δυνάμεων». Είπε ότι οι κυβερνήσεις συνεργασίας που στηρίζονται σε προοδευτική προγραμματική βάση μπορεί να είναι πολύ πιο σταθερές από τις κυβερνήσεις της αλαζονείας και της αυτοδυναμίας. Σημείωσε ότι όμως υπάρχει μια προϋπόθεση, «η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 21ης Μαΐου, η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και με διαφορά». Τόνισε ότι «νίκη του ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει αύξηση μισθών, μείωση τιμών, ρύθμιση χρεών και ένα δίκαιο, ασφαλές, αποτελεσματικό κράτος δίπλα στον πολίτη».

Ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στην ομιλία του στις δεσμεύσεις του για στήριξη της μεσαίας τάξης και των ανθρώπων της εργασίας, του μόχθου και της δημιουργίας. Σχολίασε ότι αντίθετα με ό,τι λένε «κάποια παπαγαλάκια» ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει για να βάλει φόρους, τόνισε ότι «θα έρθουμε όχι για να αυξήσουμε φόρους, αλλά να αποκαταστήσουμε αδικίες, να στηρίξουμε τον κόσμο της εργασίας, να στηρίξουμε και να ελαφρύνουμε τη μεσαία τάξη, να επαναθεσπίσουμε την προστασία της πρώτης κατοικίας, να καταργήσουμε το τέλος επιτηδεύματος για τους εμπόρους, να θεσπίσουμε τον ακατάσχετο ειδικό λογαριασμό, να δώσουμε τη δυνατότητα στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις να ανασάνουν». Είπε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρήκε μια χώρα χρεοκοπημένη και την έβγαλε σε ξέφωτο, αφήνοντας δημόσιο χρέος και ιδιωτικό χρέος 40 δισ. ευρώ, αντιστοίχως, λιγότερο απ' όσο είναι σήμερα.

Κατηγόρησε το κυβερνών κόμμα ότι η «μεγαλύτερη εξαπάτηση από την κυβέρνηση της ΝΔ ήταν αυτή απέναντι στη μεσαία τάξη και τους συνταξιούχους» και «η μεγαλύτερη υποβάθμιση ήταν αυτή που έγινε στους εργαζόμενους με τους εργασιακούς νόμους της ζούγκλας».

Σε ό,τι αφορά τη μεσαία τάξη σχολίασε ότι σε αντίθεση με τις προεκλογικές εξαγγελίες του ‘19, σήμερα «κατάντησε να ζει με κουπόνια στη βενζίνη, το σούπερ μάρκετ, το ρεύμα». «Για τους συνταξιούχους μας λέγανε ότι θα κρατηθεί η 13η σύνταξη που είχαμε θεσπίσει το ‘19 και που για 800.000 συνταξιούχους ήταν ολόκληρη - και τα έλεγαν ψίχουλα - και με το που εξελέγησαν την κατήργησαν». Πρόσθεσε ότι έτσι «οι συνταξιούχοι για 4 χρόνια στερήθηκαν 4,5 δισ. και αν συνυπολογίσει κανείς και τα αναδρομικά που υποσχέθηκαν και δεν έδωσαν, στερήθηκαν 7 δισ. ευρώ».

Κατηγόρησε τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι το σχέδιο του ήταν μια μεγάλη αναδιανομή πλούτου από τους πολλούς στους λίγους, από τη μεσαία τάξη στους ισχυρούς. Είπε ότι «αυτό επιτεύχθηκε από τη διατήρηση της υψηλής φορολογίας μέσω ΦΠΑ και ΕΦΚ τη στιγμή που ο πληθωρισμός ανέβηκε στο 10%, στο 15%». «Λεηλατούν τους μεσαίους και τους αδύναμους στα πρατήρια βενζίνης, στα σούπερ μάρκετ», είπε, προσθέτοντας ότι «σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat σε ενάμιση χρόνο οι έως 750 ευρώ εισόδημα έχασαν το 40% της αγοραστικής δύναμης τους». Αφού είπε ότι τα δημόσια έσοδα από τον ΦΠΑ αυξήθηκαν κατά 4 δισ. ευρώ το ‘22, ρώτησε ποιος κερδίζει από αυτό. «Αυτά», τόνισε, «πάνε σε στοχευμένες επιδοτήσεις σε αυτούς που κρατάνε ψηλά τις τιμές», «επιστρέφουν στις ίδιες επιχειρήσεις που βγάζουν δισ. ευρώ». «Αυτή είναι η μεγάλη απάτη, αυτή είναι η μεγάλη αναδιανομή του πλούτου», σημείωσε.

Ο κ. Τσίπρας υποστήριξε ότι τώρα έρχεται η δεύτερη μεγάλη αναδιανομή πλούτου μέσα από τους πλειστηριασμούς «με τον νέο πτωχευτικό νόμο της κυβέρνησης ΝΔ που αίρει κάθε προστασία της πρώτης κατοικίας». Είπε ότι αυτό το κάνει ένα κόμμα που «χρωστά 400 εκατ. ευρώ στις τράπεζες δανεικά και αγύριστα, που το υπουργικό συμβούλιο σε χρέη χρωστούν 12 εκατ.».

Επισημαίνοντας ότι σήμερα μιλά σε εργατική περιοχή, επικαλέστηκε μια αναφορά του Προέδρου της Βραζιλίας Λούλα, ότι είναι προτιμότερο να σε κυβερνά μια αριστερά που κάνει ό,τι μπορεί, παρά μια δεξιά που κάνει ό, τι θέλει, για να σχολιάσει ότι «η φράση κολλάει γάντι στα πράγματα στη χώρα μας». Είπε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ: κυβέρνησε στις πιο δύσκολες συνθήκες, έκανε ό,τι μπορούσε να βγάλει μια χρεοκοπημένη χώρα από το βούρκο, έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια, ρύθμισε το χρέος, άφησε 37 δισ. στα ταμεία. «Μετά ήρθε μια δεξιά που ήρθε να κάνει ό,τι θέλει, με πλήρη ασυδοσία και αλαζονεία, έχοντας την αίσθηση του ανεξέλεγκτου, παραβίασαν ακόμη και τους κανόνες του Συντάγματος», πρόσθεσε, μιλώντας για την υπόθεση των παρακολουθήσεων». Σχολίασε ότι «συνεχίζουν να πιστεύουν ότι το κράτος τους ανήκει, ότι είναι κληρονομικό δικαίωμα, ότι η Ελλάδα έχει ακόμα βασιλεία». Κατηγόρησε τη ΝΔ για «κράτος-λάφυρο», αναφέροντας ότι «διπλασίασαν τους μετακλητούς, έδωσαν 30% αυξήσεις στους μισθούς τους για να βολέψουν τα δικά τους παιδιά, τριπλασίασαν τις διευθυντικές θέσεις στις υπηρεσίες κοινής ώφελειας για να βολέψουν γαλάζια γκόλντεν μπόις». Επίσης είπε ότι «έδωσαν 10 δισ. ευρώ απευθείας αναθέσεις και κλειστούς διαγωνισμούς σε δικούς τους ανθρώπους», την ίδια στιγμή, όπως πρόσθεσε, που άφησαν τα δημόσια νοσοκομεία στο έλεος τους». Είπε ότι η αισχροκέρδεια δεν είναι εισαγόμενη, έχει την υπογραφή του κ. Μητσοτάκη και αυτή θα τελειώσει στις 21 Μαΐου.

Ο κ. Τσίπρας τόνισε ότι «μας αξίζει να γίνουμε κανονική ευρωπαϊκή χώρα, αυτοί που διαδήλωναν και μας έλεγαν "μένουμε Ευρώπη" μας πήγαν μίλια μακριά από την Ευρώπη». Είπε ότι στόχος του ΣΥΡΙΖΑ είναι «να στηρίξουμε πάνω απ' όλα τις δυνάμεις της εργασίας, να επαναφέρουμε τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, να επανιδρύσουμε το ΣΕΠΕ, να αυξήσουμε το μισθό στα 880 ευρώ από την πρώτη μέρα, θεσπίζοντας ταυτόχρονα την αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή σε ετήσια βάση, να αυξήσουμε και στο δημόσιο τομέα όσο αυξήθηκε ο πληθωρισμός τον τελευταίο χρόνο, να δώσουμε τη δυνατότητα να ξεπαγώσουν οι τριετίες, να ενισχύουμε το ΕΣΥ».

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είπε ότι μια ακόμη αδικία είναι ότι «οι τράπεζες που έχουν τεράστια κέρδη σήμερα και έχουν χρηματοδοτηθεί από το αίμα του λαού με τρεις ανακεφαλαιοποιήσεις, σήμερα παρουσιάζουν περιέργως υπερβολικά κέρδη για τους μετόχους γιατί τα κυμαινόμενα επιτόκια των χορηγήσεων έχουν πάει στο θεό, όταν γύρω μας η ακρίβεια λεηλατεί το εισόδημα. Ενώ τα επιτόκια παραμένουν σταθερά χαμηλά». Σχολίασε ότι η κυβέρνηση λέει ότι «τσακώνεται με τους τραπεζίτες, για να τονίσει ότι όμως όταν είσαι κυβέρνηση δεν τσακώνεται, αλλά βάζεις όρους και αποφασίζεις».

Σχολίασε ότι η επίσκεψη του στην Ελευσίνα γίνεται σε μια βροχερή μέρα, όμως «η παρουσία σας σηματοδοτεί ότι η 21η Μάη θα είναι μια ηλιόλουστη μέρα για τη χώρα μας». Είπε ότι «η Δ. Αττική είναι η πίσω αυλή της Αττικής» και πως «η Ελευσίνα έχει υποστεί για χρόνια την αδικία αλλά και την περιβαλλοντική υποβάθμιση». Πρόσθεσε ότι το ‘17 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε βάλει τους όρους ενός σχεδίου ανάταξης της περιοχής και της πόλης, όμως «από το ‘19 μέχρι σήμερα τίποτα δεν υλοποιήθηκε από όσα είχαν δρομολογηθεί». Ο κ. Τσίπρας είπε ότι για τον ΣΥΡΙΖΑ δικαιοσύνη σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πόλεις ή περιφέρειες δεύτερης κατηγορίας.

Είπε ότι γνωρίζει «πόσο έχει στιγματίσει τον τόπο σας το γεγονός ότι είστε η περιοχή με το μεγαλύτερο ποσοστό στο ΑΕΠ στη βιομηχανία και το πόσο έχει στιγματίσει τον τόπο σας η παρουσίας μια μεγάλης επιχείρησης πετρελαιοειδών που ήταν κάποτε ιδιωτική, έγινε δημόσια και τώρα είναι ιδιωτική με τη συμμετοχή του δημοσίου». Είπε ότι αναφέρεται στα Ελληνικά Πετρέλαια, για να προσθέσει ότι «το περιβαλλοντικό αποτύπωμα στην περιοχή το γνωρίζετε όλοι, υπήρξαν κάποιες θέσεις εργασίας, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, υπήρξαν κάποιες πράξεις εταιρικής κοινωνικής ευθύνης παλαιότερα, σήμερα όμως τι συμβαίνει;». Πρόσθεσε ότι τα Ελληνικά Πετρέλαια έχουν βγάλει σε ενάμιση χρόνο 1,5 δισ. ευρώ κερδοφορία και πως δεν είναι οι μοναδικοί, καθώς «την τελευταία χρονιά που ο μέσος Έλληνας τα βγάζει πολύ δύσκολα, 15 εισηγμένες επιχειρήσεις στο χρηματιστήριο έχουν βγάλει από 1 δισ. ευρώ η καθεμία». Έθεσε το ερώτημα αν αυτά τα χρήματα επανεπενδύονται.

«Δεν το γνωρίζουμε», είπε, προσθέτοντας ότι «θα θέλαμε να δώσουμε κίνητρα και φορολογικά σε όσους επανεπενδύουν, σε όσους κάνουν επενδύσεις παραγωγικές για να δουλέψει ο κόσμος», τονίζοντας ότι όμως «δεν είμαι βέβαιος ότι επανεπενδύουν στη χώρα μας». Ο κ. Τσίπρας είπε ότι «στα πλαίσια της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, αυτή η επιχείρηση οφείλει να στηρίξει την κοινωνία και εμείς δεσμευόμαστε ότι θα διεκδικήσουμε τα Ελληνικά Πετρέλαια με τα πολύ μεγάλα κέρδη, πέρα από τη φορολογία, να αφήσουν κοινωνικό αποτύπωμα στήριξης στην τοπική κοινωνία για το δήμο της Ελευσίνας, το δήμο του Ασπροπύργου, για τη δημοτική ενότητα της Μάνδρας, να δώσουν δωρεάν το πετρέλαιο θέρμανσης σε ετήσια βάση σε όλα τα νοικοκυριά και σε όλες τις επιχειρήσεις». «Θα τους κοστίσει πολύ λιγότερο απ' αυτά τα χρήματα που σκορπάνε δεξιά και αριστερά σε ετήσια βάση για ψευτοεπιχορηγήσεις, χορηγίες και διαφημίσεις σε ανύπαρκτα σάιτ για να στηρίζουν τις εκάστοτε κυβερνήσεις», είπε. «Εμείς θέλουμε να στηρίξουμε τον λαό, όχι αυτούς που κερδοσκοπούν στην πλάτη του», τόνισε.=

Μετά την ομιλία του ο κ. Τσίπρας συνομίλησε με πολίτες, ενώ στο περιθώριο της επίσκεψης συζήτησε για τα θέματα της περιοχής με τον πρόεδρο της ένωσης επιχειρήσεων και βιομηχανιών Δυτικής Αττικής, Ηλία Μουσταΐρα, ο οποίος του έδωσε και σχετικό υπόμνημα.

Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ βροντοφώναξε: «Υπερασπίσου το νερό - SAVE WATER»! - Τη συναυλία διοργάνωσε το Σωματείο Εργαζομένων της ΕΥΑΘ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ / Συναυλία κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού: “Υπερασπίσου το νερό”! “Βούλιαξε” η πλατεία Αριστοτέλους από κόσμο...

Παρουσία πλήθους κόσμου και τη συμμετοχή γνωστών, αγαπημένων καλλιτεχνών είναι σε εξέλιξη η ανοιχτή συναυλία στην πλατεία Αριστοτέλους που διοργανώνει το Σωματείο Εργαζομένων της ΕΥΑΘ, με την υποστήριξη του Συλλόγου Μουσικών Βορείου Ελλάδος, με στόχο την υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα του νερού.

Με το σύνθημα «Υπερασπίσου το Νερό» ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, η Φωτεινή Βελεσιώτου, ο Φοίβος Δεληβοριάς, ο Δημήτρης Μυστακίδης και οι Χειμερινοί Κολυμβητές ενώνουν τις φωνές τους σε μια μοναδική ανοιχτή συναυλία, σήμερα, Κυριακή 2 Απριλίου 2023, άρχισε στις 18:00 στην Πλατεία Αριστοτέλους και συνεχίζεται μέχρι τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές...

Τη συναυλία διοργανώνει το Σωματείο Εργαζομένων της ΕΥΑΘ, με την υποστήριξη του Συλλόγου Μουσικών Βορείου Ελλάδος, στοχεύοντας στην ευαισθητοποίηση των πολιτών απέναντι στην επερχόμενη ιδιωτικοποίηση του νερού.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το νερό κινδυνεύει. Σε μία κρίσιμη στιγμή, τον Μάιο του 2014, πάνω από 200.000 πολίτες της Θεσσαλονίκης συμμετείχαν σε δημοψήφισμα, με το συντριπτικό ποσοστό (98%) να τάσσεται ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ, ακυρώνοντας την πώλησή της.

Στη συνέχεια ακολούθησε ένας μεγάλος δικαστικός αγώνας που κορυφώθηκε με τις ιστορικές αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας (2022), με τις οποίες κρίθηκε αντισυνταγματική η ένταξη των ΕΥΑΘ και ΕΥΔΑΠ στο Υπερταμείο.

Ο κίνδυνος όμως της ιδιωτικοποίησης επανέρχεται

Αρχικά, η κυβέρνηση το περασμένο καλοκαίρι ακύρωσε με τροπολογία τις αποφάσεις του ΣτΕ, μια άνευ προηγουμένου δημοκρατική εκτροπή που παραβιάζει κάθε έννοια διάκρισης των εξουσιών. Επιπλέον, τη μέρα που όλη η χώρα παρακολουθούσε με θλίψη και οργή όσα συνέβησαν στα Τέμπη, εισήχθη για συζήτηση στη Βουλή νομοσχέδιο που προωθεί την υπαγωγή των δημόσιων υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης στη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας. Είναι πλέον φανερό ότι το μέλλον που επιφυλάσσεται για το νερό είναι αντίστοιχο με αυτό που ζούμε τα τελευταία δύο χρόνια με το ρεύμα.

Η επερχόμενη ιδιωτικοποίηση, όπως έχει αποδείξει και η παγκόσμια εμπειρία, θα οδηγήσει σε αυξήσεις στους λογαριασμούς, σε υποβάθμιση της ποιότητας του παρεχόμενου νερού και των υπηρεσιών ύδρευσης.

Υπερασπιζόμαστε τον δημόσιο χαρακτήρα του νερού χωρίς αυξήσεις στα τιμολόγια, διεκδικώντας την έξοδο των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ από το Υπερταμείο, την άμεση εφαρμογή των αποφάσεων του ΣτΕ και την απόσυρση του νομοσχεδίου για τη δημιουργία της Ρυθμιστικής Αρχής Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων.

Το νερό πρέπει να μείνει δημόσιο αγαθό. Είναι θέμα δημοκρατίας.

 

Euromemo 2023 | «Η Ευρώπη σε πολυκρίση: Αγώνες για επιβίωση, κλιματική και ενεργειακή δικαιοσύνη»

Όπως τονίζεται στην εισαγωγή του Euromemo, «η νεοφιλελεύθερη παγκόσμια και ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων έχει εισέλθει σε μια πολυκρίση, η οποία γίνεται κατανοητή ως πολλαπλά σοκ που αλληλοτροφοδοτούνται και χαρακτηρίζονται από αυξανόμενη πολυπλοκότητα....»

Μόλις κυκλοφόρησε η ελληνική έκδοση του Υπομνήματος των Ευρωπαίων Οικονομολόγων για μια Εναλλακτική Οικονομική Πολιτική στην Ευρώπη (Euromemo 2023), με τίτλο «Η Ευρώπη σε πολυκρίση: Αγώνες για επιβίωση, κλιματική και ενεργειακή δικαιοσύνη».

Η έκδοση αυτή κυκλοφορεί σταθερά σε ετήσια βάση από το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς, στο πλαίσιο της μακρόχρονης συνεργασίας των δύο φορέων.

Όπως τονίζεται στην εισαγωγή του Euromemo, «η νεοφιλελεύθερη παγκόσμια και ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων έχει εισέλθει σε μια πολυκρίση [polycrisis], η οποία γίνεται κατανοητή ως πολλαπλά σοκ που αλληλοτροφοδοτούνται και χαρακτηρίζονται από αυξανόμενη πολυπλοκότητα. Παίρνοντας το σύνθημά του από την έκθεση του UNEP για το χάσμα εκπομπών [Emissions Gap Report], ότι δηλαδή έχει παρέλθει ο καιρός για σταδιακή αλλαγή και ότι μόνο ένας ριζικός οικονομικός μετασχηματισμός μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα από την καταστροφή, το Euromemo του 2023 αναλύει την πολυκρίση που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, επικρίνει την πολιτική της ΕΕ και προσφέρει ριζοσπαστικές πολιτικές και εναλλακτικές λύσεις».

Το παρόν Υπόμνημα (Euromemo) βασίζεται στις συζητήσεις και τα έγγραφα που παρουσιάστηκαν στο 28ο Εργαστήριο για την Εναλλακτική Οικονομική Πολιτική στην Ευρώπη, το οποίο διοργανώθηκε από την ομάδα EuroMemo, από τις 2 έως τις 4 Σεπτεμβρίου 2022 στο King’s College του Λονδίνου.

Το Υπόμνημα 2023 υποστηρίχθηκε από περίπου 130 υπογράφοντες/υπογράφουσες από τον ακαδημαϊκό χώρο και την κοινωνία των πολιτών. Ένας ενημερωμένος κατάλογος των υπογραφόντων/υπογραφουσών διατίθεται στον ιστότοπο του EuroMemo Group.

Η ελληνική έκδοση διατίθεται σε έντυπη μορφή δωρεάν από το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς. Για να την αποκτήσετε, επισκεφθείτε μας στα γραφεία μας καθημερινά 10.00-18.00 (Κεραμεικού 46 & Μυλλέρου, Κεραμεικός) ή επικοινωνείστε μαζί μας στο 210-3217745.

Εναλλακτικά, μπορείτε να διαβάσετε ή να κατεβάσετε την έκδοση σε ψηφιακή μορφή στον υπολογιστή σας:

Euromemo Group | «Η Ευρώπη σε πολυκρίση: Αγώνες για επιβίωση, κλιματική και ενεργειακή δικαιοσύνη»

 

πηγή: Ινστιτούτο ΝΙΚΟΣ ΠΟΥΛΑΝΤΖΑΣ