Εξαήμερη εργασία από 1η Ιουλίου: «Ταφόπλακα» στο πενθήμερο στον ιδιωτικό τομέα

     Ποιοι εργαζόμενοι σε λίγες μέρες θα κληθούν να εργαστούν 6ημερο. Γιατί η χώρα μας απαντάει στην Ευρώπη της 4ήμερης εργασίας με 6ημερη εργασία.

Αλεξάνδρα Κλειδαρά *

Χιλιάδες εργαζόμενοι θα κληθούν από την 1η Ιουλίου να εργαστούν 6ήμερο το οποίο όπως καταγγέλλουν οι εκπρόσωποι των εργαζομένων εφαρμόζεται εδώ και 8 μήνες παράνομα και σε πολλές περιπτώσεις δίχως πρόσθετη αμοιβή για τους εργαζόμενους, αφού το ΕΡΓΑΝΗ ΙΙ για την υποβολή των σχετικών δηλώσεων των εργοδοτών δεν είχε τεθεί σε λειτουργία μέχρι πρότινος.

Ο Γραμματέας Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων Γ.Σ.Ε.Ε. Δημήτρης Καραγεωργόπουλος αναφέρει στο Dnews ότι το Υπουργείο Εργασίας δεν έχει εκδώσει ακόμα διευκρινιστική εγκύκλιο για το μείζον ζήτημα που αφορά την αμοιβή της εξαήμερης εργασίας, ενώ δεν διευκρινίζεται ούτε τι σημαίνει «κατ’ εξαίρεση απασχόληση».

Ο δικηγόρος εργατολόγος Γιάννης Καρούζος αναρωτιέται πως ενώ όλη η Ευρώπη μιλάει για 4ήμερη εργασία εμείς εφαρμόζουμε 6ήμερη.

6ήμερη εργασία: Τι ορίζει

Ενεργοποιήθηκε η δυνατότητα δήλωσης και εφαρμογής εξαήμερης εργασίας σε επιχειρήσεις που από τη φύση τους είναι συνεχούς λειτουργίας και σε όσες ήδη λειτουργούν επί 24ωρης βάσης 5 ή 6 ημέρες την εβδομάδα σύμφωνα με σχετική εγκύκλιο του υπουργείου Εργασίας.

Η δυνατότητα εξαήμερης εργασίας θεσπίστηκε με τα άρθρα 25 και 26 του Ν.5053/2023 με στόχο την καταπολέμηση φαινομένων αδήλωτης και υποδηλωμένης εργασίας αλλά και την αύξηση του εισοδήματος των εργαζομένων, αφού το ημερομίσθιό τους για την 6η ημέρα θα είναι προσαυξημένο κατά 40%. Σε περίπτωση που η 6η ημέρα συμπίπτει με Κυριακή ή επίσημη αργία, ο εργαζόμενος δικαιούται το ημερομίσθιό του προσαυξημένο κατά 115% (40% από την προσαύξηση της 6ης ημέρας συν 75% για την απασχόλησή του την Κυριακή/αργία), προσαύξηση η οποία δυνητικά μπορεί να ξεπεράσει και το 115% σε περίπτωση εργασίας σε νυχτερινές ώρες για τις οποίες ισχύει επιπρόσθετη προσαύξηση 25%.

Η δυνατότητα εξαήμερης εργασίας αφορά αποκλειστικά:

• επιχειρήσεις συνεχούς λειτουργίας από τη φύση τους, που λειτουργούν όλες τις ημέρες της εβδομάδας επί 24ωρου βάσεως με σύστημα εναλλασσόμενων βαρδιών και εφαρμόζουν σύστημα πενθήμερης εβδομαδιαίας εργασίας για τους εργαζομένους τους καθώς και-


• επιχειρήσεις μη συνεχούς λειτουργίας που λειτουργούν 5 ή 6 ημέρες την εβδομάδα επί 24ωρου βάσεως με σύστημα εναλλασσόμενων βαρδιών και εφαρμόζουν σύστημα πενθήμερης εβδομαδιαίας εργασίας για τους εργαζομένους τους, σε περίπτωση αυξημένου φόρτου εργασίας, με υποχρέωση σχετικής δήλωσης στο Π.Σ. ΕΡΓΑΝΗ.

Η απασχόληση σε αυτή την περίπτωση δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει τις 8 ώρες ημερησίως ενώ διατηρούνται στο ακέραιο τα όρια προστασίας των εργαζομένων που αφορούν την 11ωρη υποχρεωτική ημερήσια ανάπαυση, την υποχρεωτική 24ωρη εβδομαδιαία ανάπαυση (1 ρεπό) και τη διατήρηση του μέσου όρου εβδομαδιαίας εργασίας των 48 ωρών (συμπεριλαμβανομένων των υπερωριών) σε περίοδο αναφοράς 4 μηνών.

Σημειώνεται δε ότι η εξαήμερη αποτελεί μία εξαιρετική συνθήκη που έρχεται να καλύψει μία έκτακτη ανάγκη η οποία πρέπει οπωσδήποτε να καλυφθεί από εξειδικευμένο προσωπικό και δεν υπάρχει αντίστοιχη προσφορά για τη συγκεκριμένη περίοδο.

Συγκεκριμένα, τίθεται σε εφαρμογή για Δημόσιο, ΔΕΚΟ, τράπεζες και ιδιωτικό τομέα την 6η μέρα εργασίας για τις επιχειρήσεις, τους οργανισμούς και τις εκμεταλλεύσεις συνεχούς λειτουργίας, που εφαρμόζουν σύστημα πενθήμερης εβδομαδιαίας εργασίας, με τους εργαζόμενους να αμείβονται επιπλέον.

Γιάννης Καρούζος: Πότε η Ελλάδα θα εφαρμόσει την 4ήμερη εργασία;

«Η εξαήμερη απασχόληση είναι ασύμβατη με το κοινωνικό ζητούμενο της Ευρώπης, που είναι η εξισορρόπηση ιδιωτικού και επαγγελματικού βίου. Αν η αγορά εργασίας έχει πρόβλημα αναζήτησης δεξιοτήτων, που έχει, αυτό λύνεται με διασύνδεση εκπαίδευσης, καλύτερων μισθών και κατάρτισης των εργαζομένων. Ωστόσο αποτελεί μοχλό διευκόλυνσης των επιχειρήσεων, ενώ πολλοί εργαζόμενοι την επιλέγουν για βελτίωση του εισοδήματος τους. Η Ευρώπη μιλά και ενθαρρύνει την 4ήμερη απασχόληση έστω και σε πειραματικό στάδιο. Η Ελλάδα πότε;».

Δημήτρης Καραγεωργόπουλος: Πρωτοπόρα η χώρα μας

«Πρωτοπόρο» όπως πάντα το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και στην οικονομία του νομοθετικού έργου, προφανώς δίνοντας το χρόνο που απαιτείται στη νέα Υπουργό να ενημερωθεί για τα “καυτά” χαρτοφυλάκια ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας μέσω της εργατικής νομοθεσίας, καθώς με μια Υπερ-Εγκύκλιο και μια απλή ανακοίνωση συγχωνεύει πάνω από 4 Υπουργικές Αποφάσεις, εκ των οποίων οι μισές κοινές με τον Υπουργό Ψηφιακής Διακυβέρνησης (λόγω ψηφιακής διακυβέρνησης), αλλά και μία γνωμοδότηση της Αρχής Προστασίας Δεδομένων (λόγω ευρείας επεξεργασίας προσωπικών δεδομένων). Για τη χορήγηση «διευκρινήσεων» σε ερωτήματα που έχουν τεθεί στις υπηρεσίες του Υπουργείου Εργασίας, καθώς και το τι έχει καταγγελθεί στην Επιθεώρηση Εργασίας ή διαπιστωθεί από αυτήν δεν είναι γνωστό, μετά την απομάκρυνση της λειτουργίας (και της ευθύνης) της με το νόμο του κ. Χατζηδάκη από το Υπουργείο Εργασίας.

Με τη νέα Υπερ-Εγκύκλιο που υπογράφει η Γενική Γραμματέας του Υπουργείου Εργασίας για την ψηφιακή κάρτα, εγκύκλιο που περισσότερο με τη φράση του Σωκράτη «λίθοι και πλίνθοι και ξύλα και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα» προσομοιάζει, χορηγείται ακόμα μεγαλύτερη ευελιξία στους εργοδότες να αποφεύγουν τις υποχρεώσεις τους, εκμεταλλευόμενοι τ’ άπειρα «παραθυράκια» της εγκυκλίου. Μια εγκύκλιο που στην πραγματικότητα υποκαθιστά με άγαρμπο τρόπο τη δυνατότητα του εκάστοτε Υπουργού Εργασίας να εκδίδει δεσμευτικές Υπουργικές Αποφάσεις, συμβατές με το γράμμα και το πνεύμα της νομοθεσίας για την κάρτα εργασίας, ήδη από το 2011, σε ισχύ.

Η ψηφιακή κάρτα εργασίας είναι ένα σημαντικό εργαλείο για τη διευκόλυνση του ελέγχου του ωραρίου εργασίας. Δεν αρκεί μόνο αυτό για την πάταξη της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και της παραβατικότητας. Απαιτείται, όπως και ο νόμος επιβάλλει από το 2011, διασύνδεση των πληροφοριακών συστημάτων του ΕΡΓΑΝΗ και του ΕΦΚΑ, αλλά και της Επιθεώρησης Εργασίας και της ΔΥΠΑ, ώστε να γίνεται με αυτοματοποιημένο τρόπο διασταύρωση (cross check) μεταξύ των πραγματικά δεδουλευμένων ωρών, των χρηματικών ποσών που καταβάλλονται ως αποδοχές στον τραπεζικό λογαριασμό των εργαζομένων, αλλά και εκείνων που τελικά δηλώνονται στα ασφαλιστικά ταμεία. Γι’αυτό και ο νόμος το 2011 απαιτούσε για τη διατήρηση της εφαρμογής του μέτρου την “επίτευξη καθαρού θετικού δημοσιονομικού αποτελέσματος στο Ασφαλιστικό Σύστημα από την εφαρμογή του”… που θεωρητικά έπρεπε να έχει ήδη στα χέρια της η Υπουργός Εργασίας.

Όπως είναι ευρύτατα γνωστό από την καθημερινότητα και τον αγώνα μας μέσα στα συνδικάτα, απαιτείται εντατικοποίηση των ελέγχων διότι προϊστάμενοι και οι διευθυντές επιχειρήσεων, απαιτούν -και έχουν στα χέρια τους- το QR CODE της ψηφιακής κάρτας του εργαζόμενου και «χτυπούν» οι ίδιοι την είσοδο και την έξοδο του προσωπικού. Με τον τρόπο αυτό, όταν γίνεται έλεγχος της Επιθεώρησης Εργασίας σε μια επιχείρηση ο υπεύθυνος σπεύδει να χτυπήσει τις κάρτες εργασίας ως “έξοδο” όλων των εργαζομένων που απασχολούνται εκείνη τη στιγμή πέραν του ωραρίου τους, ενώ δίδεται η δυνατότητα για τις επιχειρήσεις που έχουν ενταχθεί στον μηχανισμό της ψηφιακής κάρτας εργασίας, εφόσον το επιθυμούν, να μην καταχωρίζουν εκ των προτέρων τις αλλαγές ή την τροποποίηση του ωραρίου εργασίας ή της οργάνωσης του χρόνου εργασίας ή την υπερωριακή απασχόληση πριν από την έναρξη πραγματοποίησής τους. Οπότε με τον τρόπο αυτό ο κατά σύστημα παραβάτης εργοδότης, εφόσον δεχθεί έλεγχο κάποια ημέρα θα δηλώσει στο σύστημα τις υπερβάσεις μόνο για εκείνη την ημέρα του ελέγχου. Για όλες τις υπόλοιπες ημέρες οι υπερβάσεις του ωραρίου είναι “αόρατες”. Όλη αυτή η “ευελιξία” λοιπόν εξουδετερώνει τον έλεγχο και κλείνει το μάτι στην “ανήθικη επιχειρηματικότητα” να συνεχίσει δρα ανέλεγκτα, αφού πλέον και με τη βούλα του νόμου οι όποιες παραβάσεις διαπιστώνονται μπορούν να “θεραπευτούν” με εκ των υστέρων δήλωση. Γι’ αυτά όλα μάλλον, ο νομοθέτης ζητά την προηγούμενη γνώμη της Αρχής Προστασίας Δεδομένων, πριν την έκδοση των Υπουργικών Αποφάσεων που οφείλουν να ρυθμίζουν την εφαρμογή της κάρτας εργασίας.

Στη σχετική ανακοίνωση την οποία εξέδωσε το Υπουργείο Εργασίας επ’ αφορμή της δημοσιοποίησης της Εγκυκλίου για την εφαρμογή της ψηφιακής κάρτας εργασίας στο λιανεμπόριο και τη βιομηχανία από την 1η Ιουλίου 2024, επιχειρείται να ερμηνευτεί – ρυθμιστεί και το θέμα της εξαήμερης εργασίας. Μια εξαήμερη εργασία που από την ψήφιση του νόμου, εδώ και 8 μήνες περίπου, εφαρμόζεται με παράνομο τρόπο και σε πολλές περιπτώσεις δίχως πρόσθετη αμοιβή για τους εργαζόμενους, αφού το ΕΡΓΑΝΗ ΙΙ για την υποβολή των σχετικών δηλώσεων των εργοδοτών δεν είχε τεθεί σε λειτουργία μέχρι πρότινος. Επιπλέον, το Υπουργείο Εργασίας δεν έχει εκδώσει ακόμα διευκρινιστική εγκύκλιο για το μείζον ζήτημα που αφορά την αμοιβή της εξαήμερης εργασίας, ενώ δεν διευκρινίζεται ούτε τι σημαίνει «κατ’ εξαίρεση απασχόληση».

Γενικά ενώ η ανακοίνωση του Υπουργείου Εργασίας ότι «η εισαγωγή των συγκεκριμένων διατάξεων δεν συνεπάγεται σε καμία περίπτωση την κατάργηση του θεσμοθετημένου και εφαρμοζόμενου στην εκάστοτε επιχείρηση πενθήμερου συστήματος εργασίας», στην πραγματικότητα αναβαθμίζει σε κανονικότητα την εξαήμερη εργασία στον ιδιωτικό τομέα, καθώς περιορίζεται σε μια απλή ανακοίνωση χωρίς νομική ισχύ και δέσμευση, αποφεύγοντας να εκδώσει εγκύκλιο και να συγκεκριμενοποιήσει τι σημαίνει «εξαιρετική συνθήκη», τι σημαίνει «έκτακτη ανάγκη» και ποια υπηρεσία, ποιος ελεγκτικός μηχανισμός και με ποια διαδικασία θα (εγ)κρίνει και θα ελέγξει αν ασκείται καταχρηστικά και παράνομα το μέτρο».

Υποχρεώσεις

Οι εργοδότες επιχειρήσεων ή εκμεταλλεύσεων που δεν είναι από τη φύση τους συνεχούς λειτουργίας, αλλά είναι δυνατόν να λειτουργούν κατά τις ημέρες Δευτέρα έως και Σάββατο, επί είκοσι τέσσερις (24) ώρες, με σύστημα εναλλασσόμενων βαρδιών και στις οποίες οι εργαζόμενοι απασχολούνται σε πενθήμερη εβδομαδιαία εργασία, προκειμένου, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, κατά τις οποίες η επιχείρηση παρουσιάζει απρόβλεπτα ιδιαίτερα αυξημένο φόρτο εργασίας, να κάνουν χρήση της έκτης ημέρας της εβδομάδας, πρέπει:

Να έχουν δηλώσει αρχικά και υπευθύνως στο Π.Σ. ΕΡΓΑΝΗ ΙΙ ότι ανήκουν στη συγκεκριμένη κατηγορία επιχειρήσεων.

Να δηλώνουν, κάθε φορά που επιθυμούν να κάνουν χρήση της 6ης ημέρας, εκ των προτέρων και σε κάθε περίπτωση πριν από την ανάληψη υπηρεσίας από τους εργαζόμενους, στο Π.Σ. ΕΡΓΑΝΗ ΙΙ ότι η επιχείρηση ή εκμετάλλευση παρουσιάζει ιδιαίτερα αυξημένο φόρτο εργασίας, κατά μια συγκεκριμένη περίοδο. Η ειδική συνθήκη του απρόβλεπτα ιδιαίτερα αυξημένου φόρτου εργασίας υπόκειται σε έλεγχο της αρμόδιας υπηρεσίας της Επιθεώρησης Εργασίας.

Η απασχόληση των εργαζομένων, κατά την πρόσθετη ημέρα, δεν δύναται να υπερβαίνει τις οκτώ ώρες. Κατά την ημέρα αυτήν δεν επιτρέπεται η πραγματοποίηση υπερεργασίας και υπερωριακής απασχόλησης από τον εργαζόμενο.

dnews.gr / Αλεξάνδρα Κλειδαρά

Σύνοδος SCO / Βλαντιμίρ Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ χαιρέτισαν τη «σταθερότητα» της εταιρικής σχέσης Κίνας-Ρωσίας

     Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Κινέζος ηγέτης Σι Τζινπίνγκ, διοργάνωσαν τη σύνοδο κορυφής για την ασφάλεια της Κεντρικής Ασίας σαν αντίβαρο στη δυτική ισχύ και έχει ενισχύσει τους δεσμούς τους από τότε που η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία το 2022.

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Κινέζος ηγέτης Σι Τζινπίνγκ χαιρέτησαν τη «συνεργασία» της χώρας τους στο περιθώριο του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (CSO), μιας συμμαχίας ασφαλείας που ιδρύθηκε σαν αντιστάθμισμα στη δυτική ισχύ.

Μιλώντας στο περιθώριο της συνόδου κορυφής στην Αστάνα του Καζακστάν την Τετάρτη, τόσο ο Πούτιν όσο και ο Σι επαίνεσαν την επέκταση της ιδιότητας μέλους της ομάδας, η οποία περιλαμβάνει τις χώρες της Κεντρικής Ασίας, καθώς και την Ινδία, το Ιράν και τη Λευκορωσία που βρίσκεται σε αναμονή. Συνέχισαν επίσης να παρουσιάζουν τη σχέση Κίνας-Ρωσίας ως σταθεροποιητική δύναμη σε χαοτικούς καιρούς.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν είπε ότι η SCO «ενισχύει τον ρόλο της ως έναν από τους βασικούς πυλώνες μιας δίκαιης πολυπολικής παγκόσμιας τάξης». Ωστόσο, υποστήριξε ότι «η συνεργασία δεν στρέφεται εναντίον κανενός, δεν δημιουργούμε μπλοκ ή συμμαχίες, απλώς ενεργούμε προς το συμφέρον των λαών μας».

Μιλώντας κατά τη διάρκεια τηλεοπτικών δηλώσεων πριν από μια διμερή συνάντηση με τον Σι, ο Ρώσος ηγέτης στράφηκε γρήγορα στη σχέση μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου. Είπε ότι «η συνολική εταιρική σχέση και η στρατηγική συνεργασία των δύο χωρών βιώνουν την καλύτερη περίοδο στην ιστορία τους».

Με τη σειρά του, ο Σι Τζινπίνγκ αναφέρθηκε στην «ταραχώδη διεθνή κατάσταση και το εξωτερικό περιβάλλον» και είπε ότι η Ρωσία και η Κίνα «θα πρέπει να συνεχίσουν να υποστηρίζουν την αρχική φιλοδοξία της φιλίας για τις επόμενες γενιές».

Συνέχισε αποκαλώντας τον Πούτιν «παλιό φίλο» και είπε ότι οι χώρες είχανε «καταρτίσει σχέδια και ρυθμίσεις για την επόμενη ανάπτυξη των διμερών σχέσεων».

Η συνάντηση μεταξύ των ηγετών –η δεύτερη μέσα σε δύο μήνες– έρχεται καθώς τόσο η Κίνα όσο και η Ρωσία συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν πιέσεις από τη Δύση για τις περιφερειακές τους πολιτικές. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας συνάντησής τους στο Πεκίνο, οι δύο ηγέτες δεσμεύτηκαν να εμβαθύνουν τους δεσμούς τους, ενώ έκαναν κρυφές κρίσεις σε διεθνείς οργανισμούς και μπλοκ, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Εθνών, της G20 και του Οργανισμού Εμπορίου του Βορείου Ατλαντικού (ΝΑΤΟ).

Συνολικά, οι δύο ηγέτες έχουν συναντηθεί περίπου 40 φορές. Αυτό περιλάμβανε τη σύναψη μιας στρατηγικής εταιρικής σχέσης «χωρίς όρια» λίγες μέρες πριν η Ρωσία εισβάλει στην Ουκρανία το 2022.

Η Κίνα έχει επανειλημμένα επικριθεί για αυτό που οι ΗΠΑ και οι δυτικοί σύμμαχοι αποκαλούν τις ολοένα και πιο δυναμικές ενέργειές της στην περιοχή της Ασίας-Ειρηνικού και την πολιτική της απέναντι στην Ταϊβάν, το αυτοδιοικούμενο νησί που ισχυρίζεται ότι είναι δικό της.

Η Ρωσία προσπάθησε να δείξει ότι δεν είναι απομονωμένη στη διεθνή σκηνή εν μέσω της συνεχιζόμενης εισβολής της στην Ουκρανία, παρά το γεγονός ότι είναι στόχος ενός χειμάρρου κυρώσεων και πιέσεων από τις δυτικές χώρες.

Κοινή οπτική

Κατά τη διάρκεια της συνόδου, ο Βλαντιμίρ Πούτιν συναντήθηκε επίσης με τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος ήταν μεταξύ των κρατών-παρατηρητών που συμμετείχαν στη σύνοδο κορυφής μαζί με τη Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο. Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ με στενούς εμπορικούς και οικονομικούς δεσμούς με τη Μόσχα και έχει παρουσιαστεί ως πιθανός μεσολαβητής στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας.

Η τουρκική προεδρία είπε ότι ο Ερντογάν πρότεινε στον Πούτιν ότι η Τουρκία «μπορεί να θέσει τις βάσεις για μια συναίνεση για τον τερματισμό του συνεχιζόμενου πολέμου μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, πρώτα με κατάπαυση του πυρός και μετά με ειρήνη».

«Μια δίκαιη ειρήνη που μπορεί να ικανοποιήσει και τις δύο πλευρές είναι δυνατή», πρόσθεσε.

Αργότερα, ο εκπρόσωπος του Πούτιν είπε ότι ο Ερντογάν δεν μπορεί να ενεργήσει ως ενδιάμεσος στη σύγκρουση Ρωσίας-Ουκρανίας.

Ο Ντμίτρι Πεσκόφ, ερωτηθείς από έναν ρωσικό τηλεοπτικό συνεντευκτή αν ο Ερντογάν θα μπορούσε να αναλάβει έναν τέτοιο ρόλο, απάντησε: «Όχι, δεν είναι δυνατό», μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων Tass.

Η στενή σύμμαχος της Ρωσίας Λευκορωσία, από την οποία η Ρωσία διοργάνωσε εν μέρει την εισβολή της στην Ουκρανία, επρόκειτο επίσης να ενταχθεί επίσημα στο SCO την Πέμπτη.

Σε συνέντευξή του στα κρατικά μέσα ενημέρωσης του Καζακστάν, ο πρόεδρος της Λευκορωσίας Αλεξάντερ Λουκασένκο είπε ότι η ομάδα «δείχνει στον κόσμο ότι υπάρχουν εναλλακτικές διεθνείς πλατφόρμες, διαφορετικά κέντρα εξουσίας».

Ωστόσο, πολλά από τα συμφέροντα των χωρών μελών παρέμειναν πεισματικά αποκλίνοντα από την ίδρυση της SCO το 2002.

Η Μόσχα και το Πεκίνο έχουν ανταγωνιστεί για επιρροή στην Κεντρική Ασία, η οποία περιλαμβάνει τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες Καζακστάν, Κιργιστάν, Τατζικιστάν, Τουρκμενιστάν και Ουζμπεκιστάν. Μόνο το Τουρκμενιστάν δεν είναι μέλος της SCO.

Παρά τις δεκαετίες ρωσικής επιρροής, η πλούσια σε πόρους περιοχή ήταν το κλειδί για τα μεγάλα οικονομικά και εμπορικά έργα του Πεκίνου, συμπεριλαμβανομένου του εμβληματικού έργου υποδομής "Belt and Road" που προορίζεται να ενισχύσει τους παγκόσμιους εμπορικούς δρόμους προς την Κίνα.

Μιλώντας στο πρακτορείο ειδήσεων Associated Press, ο Νάιτζελ Γκουλντ-Ντέιβις, ανώτερος συνεργάτης για τη Ρωσία και την Ευρασία στο Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών στο Λονδίνο, σημείωσε ότι η SCO έχει «σημαντικές διαφορές ασφαλείας μεταξύ των μελών της».

Ωστόσο, είπε ότι η «κύρια αξία» του οργανισμού (SCO) έγκειται στην οπτική των μη δυτικών χωρών που ενώνονται.

Το τελικό ανακοινωθέν της Συνόδου του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO)

Οι ηγέτες του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) δήλωσαν ότι οι μέθοδοι βίας χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο στην παγκόσμια πολιτική, γι' αυτό είναι απαραίτητο να αυξηθεί ο ρόλος του οργανισμού στην οικοδόμηση μιας νέας παγκόσμιας τάξης, σύμφωνα με τη Διακήρυξη της Αστάνα του SCO. Το Συμβούλιο των Αρχηγών Κρατών υπεγράφη στην πρωτεύουσα του Καζακστάν.

Το έγγραφο ξεκινά από τη δήλωση ότι «οι τεκτονικές αλλαγές βρίσκονται σε εξέλιξη» στην παγκόσμια πολιτική, οικονομία και σε άλλους τομείς τώρα.

«Δημιουργείται μια πιο δίκαιη και πολυπολική παγκόσμια τάξη, διευρύνονται οι δυνατότητες ανάπτυξης των κρατών, η αμοιβαία επωφελής και ισότιμη συνεργασία. Τούτου λεχθέντος, αυξάνεται η χρήση μεθόδων εξουσίας, με συστηματικά παραβιάσεις κανόνων διεθνούς δικαίου, γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις αυξάνονται, οι κίνδυνοι σταθερότητας, σε παγκόσμιο επίπεδο και στην περιοχή της SCO, πολλαπλασιάζονται», αναφέρει η δήλωση.

Μέσα σε αυτό το υπόβαθρο, τα κράτη μέλη θεωρούν απαραίτητο «να αυξήσουν τον ρόλο του SCO στη δημιουργία μιας νέας δημοκρατικής, δίκαιης, πολιτικής και οικονομικής διεθνούς τάξης», σύμφωνα με το έγγραφο.

πηγή: Διεθνή Πρακτορεία Ειδήσεων

«Εθνικιστική αναγέννηση σε όλη την Ευρώπη»

     Ο Εθνικός Συναγερμός (Rassemblement National) της Μαρίν Λεπέν γίνεται η ισχυρότερη δύναμη στις βουλευτικές εκλογές στη Γαλλία. Στο Βερολίνο, κυβερνητικοί σύμβουλοι επισημαίνουν παραλληλισμούς μεταξύ της κυριαρχίας της Γερμανίας στην ΕΕ και της ανόδου του RN.

Σύμβουλοι της γερμανικής κυβέρνησης έχουν επισημάνει τη σύνδεση μεταξύ της κυριαρχίας της Γερμανίας στην ΕΕ και της ανόδου του ακροδεξιού Εθνικού Συναγερμού (RN) στη Γαλλία. Το RN έχει προειδοποιήσει τακτικά ότι η Γερμανία θέλει «να επιτύχει στρατιωτική κυριαρχία μαζί με την οικονομική της κυριαρχία» και ως εκ τούτου «αποδυναμώνει σκόπιμα τις γαλλικές θέσεις». Αυτή η γαλλική απάντηση επισημαίνεται σε έγγραφο πολιτικής του Γερμανικού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων (DGAP). Και η γραμμή των επιχειρημάτων πιάνει. Αμέσως πριν από τον χθεσινό πρώτο γύρο ψηφοφορίας στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές της Γαλλίας, ένας κορυφαίος στρατηγός του RN εξήγησε στο γερμανικό κοινό πώς θα κυβερνούσε το κόμμα του σε περίπτωση εκλογικής νίκης. Μια «ρήξη με την ΕΕ» πρέπει, είπε, να αποφευχθεί. Το RN θα αγωνιζόταν για μια «ρεαλιστική» εξωτερική πολιτική και δεν θα ακολουθούσε μονομερή οικονομική πολιτική. Ωστόσο, η ΕΕ, υποστήριξε, διέρχεται ένα κύμα «εθνικιστικής αναγέννησης». Το RN έχει πλέον αναδειχθεί ως η ισχυρότερη δύναμη στον πρώτο γύρο ψηφοφορίας. Οι συντηρητικοί Les Républicains απορρίπτουν ρητά οποιεσδήποτε εκλογικές συστάσεις για να σταματήσει το RN στον δεύτερο γύρο. Εν τω μεταξύ, ο συνασπισμός γύρω από το προεδρικό κόμμα Αναγέννηση, από την πλευρά του, δεν θα επιτρέψει στους υποψηφίους του αριστερού κόμματος La France insoumise (LFI, βασικός εταίρος στο Νέο Λαϊκό Μέτωπο) να νικήσουν το RN.

Η πιο ισχυρή δύναμη

Η Εθνική Συσπείρωση (RN), κατάφερε για άλλη μια φορά να αυξήσει το ποσοστό της ψήφου στον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών την Κυριακή. Ενώ πήρε μερίδιο 18,7 τοις εκατό στις βουλευτικές εκλογές του 2022, αυτή τη φορά κατέγραψε 33,2 τοις εκατό, σύμφωνα με τις τελευταίες προβλέψεις. Αυτό το αποτέλεσμα τοποθετεί το ακροδεξιό όμμα πολύ μπροστά τόσο από το Νέο Λαϊκό Μέτωπο (NFP), με 28,1% σο και από τον συνασπισμό Ensemble γύρω από το κόμμα Αναγέννηση (RE) του ίδιου του Προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, με 21,0 %. Οι συντηρητικές Les Républicains κατέγραψαν 10%. Η άνοδος του RN αντικ$ατοπτρίζεται ξεκάθαρα στην αύξησή του σε απόλυτους αριθμούς ψηφοφοριών, που εκτινάσσονται από 4,2 εκατομμύρια το 2022 σε 11,9 εκατομμύρια, σύμφωνα με προκαταρκτικές προβλέψεις. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, το Υπουργείο Εσωτερικών στο Παρίσι είχε ήδη καταγράψει 66 άμεσα εκλεγμένους υποψηφίους (δηλαδή λαμβάνοντας το 50 τοις εκατό ή περισσότερο των ψήφων σε μια εκλογική περιφέρεια), 38 από τους οποίους ανήκουν στο RN. Όσον αφορά τα υπόλοιπα, 21 είναι μέλη του εσπευσμένα συγκεντρωμένου NFP, ενώ δύο προέρχονται από τον συνασπισμό Ensemble του προέδρου.

«Ο κίνδυνος είναι από τα αριστερά»

Οι Γάλλοι πάνε ξανά στις κάλπες την ερχόμενη Κυριακή για τον δεύτερο γύρο. Είναι αβέβαιο εάν το RN θα μπορέσει να επιτύχει τον στόχο του να κερδίσει την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών στο Assemblée Nationale. Ο αποφασιστικός παράγοντας θα είναι εάν οι ψηφοφόροι των υποψηφίων που έχουν αποκλειστεί αποφασίσουν υπέρ ή κατά του RN και εάν οι υποψήφιοι που προκρίθηκαν στον δεύτερο γύρο στην τρίτη θέση θα αποσύρουν οικειοθελώς την υποψηφιότητά τους σε μια ώθηση για πλειοψηφία έναντι του RN. Τις πρώτες ώρες αμέσως μετά τις εκλογές, αρκετοί κορυφαίοι πολιτικοί από διάφορα κόμματα έχουν ήδη δηλώσει τις θέσεις τους για αυτή τη βασική επιλογή. Τα κόμματα του NFP δήλωσαν ότι θα καλούσαν άνευ όρων το εκλογικό σώμα να ψηφίσει τους υπόλοιπους υποψηφίους που αντιτίθενται στο RN και θα αποσύρουν άνευ όρων τους τρίτους υποψηφίους του NFP. Το συντηρητικό Les Républicains (LR) είχε ένα πολύ διαφορετικό μήνυμα. Ο αντιπρόεδρός τους Φρανσουά-Ξαβιέ Μπελαμί αρνήθηκε να κάνει οποιαδήποτε πρόταση ψηφοφορίας για τον δεύτερο γύρο. Το κόμμα του, είπε, πίστευε «στη συνείδηση ​​των Γάλλων», όχι «στο να μπορεί να διαθέσει τις ψήφους τους», προσθέτοντας, «Ο κίνδυνος που απειλεί τη χώρα μας σήμερα είναι από την άκρα αριστερά».[1]

«Καμία ψήφος υπέρ των άκρων»

Ούτε το Ensemble υιοθέτησε σαφή θέση. Ο συνασπισμός που δημιουργήθηκε γύρω από το κόμμα της Αναγέννησης του προέδρου Εμανουέλ Μακρόν έκανε μια δήλωση λέγοντας ότι «τα πάντα» σχετικά με το RN αποτελούν «μια απαράδεκτη απειλή που πρέπει να πολεμήσουμε». Ωστόσο, οι τρίτοι υποψήφιοι θα πρέπει να αποσυρθούν μόνο υπέρ υποψηφίων με τους οποίους μοιράζονται «τις αξίες της Δημοκρατίας». Και το Ensemble ισχυρίζεται ότι ορισμένα μέλη του NFP δεν το κάνουν. Το αριστερό κόμμα La France insoumise (LFI) είναι, ισχυρίζεται, γνωστό για τις «αντι-ρεπουμπλικανικές υπερβολές».[2] Διάφοροι πολιτικοί από το κόμμα της Αναγέννησης του Μακρόν έκαναν δηλώσεις το βράδυ της Κυριακής που έδειχναν ξεκάθαρα μια άρνηση απόσυρσης των τρίτων υποψηφίων υπέρ των υποψηφίων του NFP από το LFI, καλώντας μάλιστα το εκλογικό σώμα να απορρίψει τους πολιτικούς του LFI. Έτσι, ο Ρενουαντ Μουσελιέρ (Αναγέννηση), ο οποίος είναι Πρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου της Προβηγκίας-Αλπς-Κυανής Ακτής, απαίτησε να μην υπάρξει «ούτε μια ψήφος υπέρ των ακραίων», αν και «ξεκινώντας από το Rassemblement National». 3] Συγκεκριμένα, ο συνασπισμός RE του προέδρου ανακοίνωσε ότι στηρίζει την υποψηφιότητα του Φρανσουά Ρουφίν, ο οποίος είναι κοντά στο LFI αλλά δεν είναι μέλος, αλλά δεν θα υποστήριζε τον υποψήφιο του LFI Raphaël Arnault. Αυτό σημαίνει ότι ο Arnault, ο οποίος βρίσκεται δέκα ποσοστιαίες μονάδες πίσω από έναν υποψήφιο RN στην εκλογική του περιφέρεια, μπορεί τώρα να καταλήξει 16 ποσοστιαίες μονάδες πίσω από έναν εξαφανισμένο υποψήφιο της Αναγέννησης.

Η Μελόνι ως πρότυπο

Λίγο πριν από τις εκλογές, ο επικεφαλής πολιτικός σύμβουλος της Μαρίν Λεπέν, Φιλίπ Ολιβιέ, περιέγραψε τι μπορεί να αναμένεται σε περίπτωση νίκης των εκλογών του RN. Βλέπει το παράδειγμα της ανάληψης της εξουσίας στην Ιταλία από τον πρωθυπουργό Giorgia Meloni ως πρότυπο για το RN. Η Μελόνι προέρχεται από το ιταλικό νεοφασιστικό κίνημα, αλλά τώρα παρουσιάζει τον εαυτό της και το κόμμα της ως μετριοπαθείς. Η Μελόνι συνεργάζεται στενά με την τρέχουσα και πιθανώς μελλοντική Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ursula von der Leyen.[4] Στη Γαλλία, ο πιθανός πρωθυπουργός του RN, Τζόρνταν Μπαρντέλα, λέγεται, θα υιοθετούσε επίσης μια «ρεαλιστική» στάση στην εξωτερική πολιτική, συμφωνώντας κυρίως να υποστηρίξει τον οπλισμό της Ουκρανίας σύμφωνα με τη στρατηγική του ΝΑΤΟ. Δήλωσε επίσης ότι θα εμπιστευόταν την ηγεσία του Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών της Γαλλίας σε μια «ικανή και παγκοσμίως αναγνωρισμένη προσωπικότητα». Αυτό ακριβώς έκανε η Μελόνι, διορίζοντας υπουργό Οικονομικών τον Τζιανκάρλο Τζορτζέτι, έναν πολιτικό που απολάμβανε «την εμπιστοσύνη του Μάριο Ντράγκι».[5] Ο Ολιβιέ είπε ότι, όπως και η Μελόνο, το RN ήθελε «καμία ρήξη με την ΕΕ». Ωστόσο, το RN θα απαιτούσε το δικαίωμα να ορίσει τον Γάλλο Επίτροπο της ΕΕ. Θα ενίσχυε επίσης περαιτέρω τα μέτρα της ΕΕ κατά της ανεπιθύμητης μετανάστευσης. Συγκεκριμένα, ωστόσο, μια νίκη στις εκλογές του RN θα ενίσχυε το κύμα της «εθνικιστικής αναγέννησης» που σαρώνει την Ευρώπη. Η πρόβλεψη του Olivier είναι ότι, «κάποια στιγμή... η Γερμανία θα πρέπει να αναρωτηθεί» εάν «δεν οδηγεί απερίσκεπτα σε λάθος κατεύθυνση».

Η κυριαρχία της Γερμανίας

Ακόμη και πριν από τις εκλογές, Γερμανοί σύμβουλοι πολιτικής στο Βερολίνο είχαν επισημάνει τη σύνδεση μεταξύ της κυριαρχίας της Γερμανίας στην ΕΕ και της ανόδου της ακροδεξιάς στη Γαλλία. Ένα πρόσφατο έγγραφο πολιτικής από το Γερμανικό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (DGAP) αναφέρει ότι όταν το RN κατηγορεί την ΕΕ για «ερπυσμό εξουσίας», συχνά απεικονίζει το Βερολίνο ως «τον μαριονέτα και τον κερδοσκόπο αυτής της εξέλιξης».[6] το RN υπογραμμίζει εδώ και καιρό την «οικονομική κυριαρχία» της Γερμανίας. Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2017, η Μαρίν Λεπέν κατηγόρησε τον Εμανουέλ Μακρόν, όταν ήταν ακόμη υπουργός Οικονομίας, ότι «δεν έκανε τίποτα για αυτήν την κυριαρχία». Στο μεταξύ, και ειδικά από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, στη Γαλλία «συζητούνται και οι γερμανικές φιλοδοξίες στην εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας». Οι συντάκτες του DGAP διαπιστώνουν ότι στη Γαλλία εκφράζονται «ανησυχίες» ότι η Γερμανία θέλει «να επιτύχει στρατιωτική κυριαρχία μαζί με την οικονομική της κυριαρχία» και φέρεται ότι «σκόπιμα αποδυναμώνει τις γαλλικές θέσεις». Είναι αλήθεια ότι το Βερολίνο επιδιώκει συνεχώς να διεκδικήσει τα συμφέροντά του ενάντια στο Παρίσι (ανέφερε το german-foreign-policy.com [7]). Το DGAP συμβουλεύει σχετικά με τις γαλλικές εκλογές ότι, «τουλάχιστον, θα πρέπει σίγουρα να αποφευχθεί οποιαδήποτε εντύπωση γερμανικής παρέμβασης στη γαλλική πολιτική».

πηγή: german-foreign-policy.com

[1] Législatives: LR ne donne pas de consigne de vote pour le second tour. bfmtv.com 30.06.2024.
[2], [3] En direct, résultats législatives 2024. lemonde.fr 30.06.2024.
[4] See also: Europe shifting further right und Europe shifting further right (III).
[5] Michaela Wiegel: Wenn die Rechtspopulisten Frankreich regieren würden. Frankfurter Allgemeine Zeitung 29.06.2024.
[6] Jacob Ross, Nicolas Téterchen: Die Anti-Macrons. Frankreichs Rechtsaußen und ihre Vision der EU. DGAP Policy Brief No. 9. Berlin, 06.06.2024.
[7] See also: Deutsch-französische Konflikte and Schlechte Signale.

Κομισιόν φον ντερ Λάιεν: 2.0: Ίδια γεύση;

     Παρά την αλλαγή συσχετισμών στην Ευρώπη, η νέα Κομισιόν θα μοιάζει σε πολλά με την προηγούμενη και σε επίπεδο ηγεσίας, αλλά και σε επίπεδο λειτουργίας και αποφάσεων.

Κώστας Αργυρός *

Ο μηχανισμός των Βρυξελλών δεν συμπαθεί τις εκπλήξεις. Όσοι νόμιζαν κάτι διαφορετικό πρέπει να το κατάλαβαν μετά την ανακοίνωση των εκλεκτών για τα ανώτατα αξιώματα της ΕΕ. Έχουμε Επιτροπή Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν πάλι, VDL 2.0. Είναι θεμιτό να αναρωτηθεί κανείς για τη σημασία αυτής της απόφασης με βάση τις εμπειρίες της περασμένης πενταετίας, αλλά και την αλλαγή συσχετισμών μετά τις ευρωεκλογές.

Ο φόβος των διαρροών

Το πρώτο ερώτημα είναι πρακτικού χαρακτήρα. Θα ψηφίσουν όλοι οι ευρωβουλευτές των τριών ομάδων, που συμφώνησαν στο νέο-παλιό σχήμα υπέρ της λύσης αυτής; Συντηρητικοί (ΕΛΚ), Σοσιαλδημοκράτες (S&D) και Φιλελεύθεροι (Renew) διαθέτουν συνολικά 399 έδρες. Ο αριθμός αυτός είναι σαφώς πάνω από τις αναγκαίες 361 έδρες για μια πλειοψηφία, αλλά υπάρχουν φόβοι ότι δεν θα ψηφίσουν όλοι οι ευρωβουλευτές «μονοκούκι». Mια οριακή πλειοψηφία, θα είναι ένα πολιτικό πλήγμα για το κύρος της νέας προέδρου και θα προϊδεάσει για δυσκολίες σε μελλοντικές κρίσιμες ψηφοφορίες.

Η οργή των Συντηρητικών

Το δεύτερο πρόβλημα έχει να κάνει με τις αναμενόμενες αντιδράσεις των πιο συντηρητικών δυνάμεων, που θεωρούν ότι με τη «συμφωνία των τριών» αγνοήθηκε ουσιαστικά η βούληση των ψηφοφόρων, που έκαναν τρίτη δύναμη στο ευρωκοινοβούλιοτους Συντηρητικούς και Μεταρρυθμιστές (ECR). Η δυσφορία της Τζόρτζια Μελόνι, Ιταλίδας πρωθυπουργού και ηγετικής φυσιογνωμίας πλέον αυτής της ανερχόμενης ομάδας, για τον αποκλεισμό της από τις διαπραγματεύσεις μπορεί να εκφραστεί μελλοντικά με διάφορους τρόπους. Άλλωστε η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο.

Και υπάρχει πάντα ο Βίκτορ Όρμπαν, πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, μη εγγεγραμμένος σε ομάδα, που τονίζει σε κάθε ευκαιρία ότι οι μεγάλοι της ΕΕ δεν πήραν το μήνυμα των εκλογών και ουσιαστικά αδιαφορούν για τα νέα δεδομένα. Η «προϊστορία» του γεννά την υποψία ότι και στο μέλλον ίσως να μπλοκάρει αποφάσεις, για τις οποίες θα απαιτείται ομοφωνία.
Τα αναπάντητα ερωτήματα

Υπάρχει όμως και η ουσία. Η πρώτη πενταετία της VDL χαρακτηρίστηκε από σκιές, που προκάλεσαν παρεμβάσεις όχι μόνο από ΜΚΟ, αλλά και από την ίδια την Ευρωπαία Συνήγορο του Πολίτη, Έμιλυ Ο' Ράιλυ. Η ιστορία με τα SMS για τα εμβόλια, οι βιαστικές πρωτοβουλίες για συμφωνίες με τις ΗΠΑ για το υγροποιημένο φυσικό αέριο, η αδιαφάνεια σε ζητήματα διοχέτευσης των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης, αναπάντητα ερωτήματα για σχέσεις Επιτρόπων με χώρες του Κόλπου. Δεν ήταν η πιο διαφανής Κομισιόν αυτή καθώς η VDL δεξιοτεχνικά εκμεταλλεύτηκε το έκτακτο των περιστάσεων.

Σε τελική ανάλυση στη διάρκεια της θητείας της η ακροδεξιά δυνάμωσε σε ολόκληρη την Ευρώπη, η ακρίβεια χτύπησε εκατομμύρια πολίτες, η εσωστρέφεια έδειξε να παίρνει το πάνω χέρι σε μια σειρά από χώρες. Τι θα κάνει τώρα διαφορετικό για να φρενάρει αυτά τα φαινόμενα;

Αμφιβολίες υπάρχουν τέλος και για τη «βαρύτητα» της νέας εκπροσώπου για θέματα εξωτερικής πολιτικής, της Εσθονής Κάγια Κάλλας, σε μια περίοδο που σταθερά αποκαλύπτεται η αδυναμία της ΕΕ να παρέμβει ενιαία και ουσιαστικά σε κρίσεις, όπως οι δύο πόλεμοι που συνεχίζονται.

Ευχαριστημένη θα πρέπει να είναι πάντως η VDL από το γεγονός ότι ξεφορτώθηκε τον Σαρλ Μισέλ από την προεδρία του Συμβουλίου. Η σχέση τους κυριαρχήθηκε από τρικλοποδιές και μαχαιρώματα. Ο Πορτογάλος Αντόνιο Κόστα είναι εκ φύσεως μετριοπαθής και όλοι ελπίζουν ότι δεν θα βρίσκεται σε μόνιμη «εμπόλεμη κατάσταση» με την Κομισιόν, όπως συνέβαινε με τον Βέλγο προκάτοχό του.

πηγή: Deutsche Welle

_____________________________________________________________

* O Κώστας Αργυρός είναι Δημοσιογράφος στην DW. Ασχολείται κυρίως με ευρωπαϊκά, πολιτικά και κοινωνικά θέματα.

Η συνεργασία αριστεράς και κεντροαριστεράς

     Τα αποτελέσματα των διεργασιών που γίνονται στα κόμματα της αριστεράς και της κεντροαριστεράς και θα κρίνουν σε μεγάλο βαθμό και αν η συζήτηση για τη συνεργασία αυτών των κομμάτων θα αποτελέσει πρώτη προτεραιότητα της πολιτικής τους ή αν θα ενταφιαστεί οριστικά και θα συνεχιστεί ένα αδιέξοδο παιχνίδι για το ποιος θα κηδεμονεύσει στον χώρο. 

Ο χώρος της κεντροαριστεράς και της αριστεράς (με εξαίρεση το απολύτως στεγανοποιημένο Κ.Κ.Ε.) μοιάζει με κινούμενη άμμο. Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και δυσκολεύεται κανείς να κάνει εκτιμήσεις για την κατάληξή τους. Θέμα ηγεσίας έχει τεθεί στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., αλλά και στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ο οποίος κινδυνεύει να συρρικνωθεί ακόμη περισσότερο, αν υπάρξει νέα διάσπαση.

Γιάννης Ανδρουλιδάκης *

Ο κ. Ανδρουλάκης για την ώρα φαίνεται να μην ελέγχει την κατάσταση στο κόμμα του, ούτε, όμως, και ο κ. Κασσελάκης ο οποίος αμφισβητείται ευθέως από κορυφαία στελέχη και ως αντίδραση επέλεξε μια σφοδρή και τελική (;) σύγκρουση με τον κ. Τσίπρα. Επιπλέον, μικρότερα κόμματα, όπως η ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ή το ΜΕΡΑ 25, αναμένεται να επαναπροσδιορίσουν την τακτική και την πολιτική τους. Το βέβαιο είναι ότι το καλοκαίρι θα είναι θερμό και σε πολιτικό επίπεδο.

Τα αποτελέσματα των διεργασιών που γίνονται στα κόμματα της αριστεράς και της κεντροαριστεράς και θα κρίνουν σε μεγάλο βαθμό και αν η συζήτηση για τη συνεργασία αυτών των κομμάτων θα αποτελέσει πρώτη προτεραιότητα της πολιτικής τους ή αν θα ενταφιαστεί οριστικά και θα συνεχιστεί ένα αδιέξοδο παιχνίδι για το ποιος θα κηδεμονεύσει στον χώρο. Η πρόταση που κατέθεσαν οι κ.κ. Κοτσακάς και Τεμπονέρας εξακολουθώ να πιστεύω ότι αποτελεί μια καλή βάση για να εξετάσουν τα κόμματα την προοπτική της συμπόρευσης τους. Στο πλαίσιο αυτό θεωρώ ότι μπορεί να γίνουν οι ακόλουθες επισημάνσεις.

Μια συνεργασία δεν μπορεί να αφορά μόνο τις εκλογές, αλλά χρειάζεται να δοκιμαστεί στην πράξη πριν από αυτές. Γι’ αυτό πρέπει να ξεκινήσει άμεσα από τα συνδικάτα, τους φορείς, τα σωματεία και γενικώς από τα συλλογικές εκφράσεις των πολιτών. Μόνο έτσι θα καταφέρει να γίνει στέρεα, να ριζώσει στη συνείδηση των πολιτών, να εμπνεύσει και να εκπέμψει το μήνυμα της ελπίδας και της προοπτικής απέναντι στην καταστροφική πολιτική της κυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη. Με αυτόν τον τρόπο θα αναπτυχθούν δεσμοί αλληλεγγύης, σεβασμού και αλληλοκατανόησης και θα βρεθούν οι απαραίτητοι μηχανισμοί για να ξεπεραστούν οι αδυναμίες και τα προβλήματα που είναι λογικό και αναμενόμενο να προκύψουν. Η κοινωνία σήμερα δε χρειάζεται μόνο μια άλλη πολιτική, αλλά γενικότερα ένα άλλο πλαίσιο αξιών και ιδανικών, μια διαφορετική πολιτιστική ταυτότητα την οποία οφείλει να προβάλλει αυτή η συμπόρευση.

Λίγες ώρες αφότου τέθηκε το θέμα της μετωπικής συμπόρευσης των κεντροαριστερών και αριστερών δυνάμεων, ορισμένοι αρθρογράφοι, υποστηρικτές του κ. Τσίπρα, τον παρουσίασαν ως τη μοναδική λύση για να ηγηθεί της απόπειρας. Μάλιστα προέβαλαν και γκάλοπ τα οποία τον κατέγραφαν ως τον καταλληλότερο για να συσπειρώσει τους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους . Ασφαλώς η προσπάθεια για τη συνεργασία της κεντροαριστεράς δεν μπορεί να αρχίζει και να εξαντλείται σε οποιαδήποτε προσωπικότητα, πολύ δε περισσότερο στα πρόσωπα του κ. Τσίπρα, του κ. Παπανδρέου και άλλων, οι οποίοι έχουν δοκιμαστεί και έχουν συνδεθεί με πολύ αρνητικές πολιτικές επιλογές. Ελάχιστα βοηθάει στην παρούσα φάση η ονοματολογία και η προβολή του ενός ή του άλλου «μεσσία.» Εξάλλου με φθαρμένα υλικά είναι πολύ δύσκολο να χτίσεις το νέο.

Η συνεργασία της αριστεράς κα της κεντροαριστεράς δεν είναι υπόθεση ούτε μόνο της κορυφής, ούτε μόνο της βάσης. Είναι ζήτημα που αφορά και τις δύο. Μια συμπόρευση η οποία είναι αποτέλεσμα διαβουλεύσεων αποκλειστικά σε επίπεδο ηγεσιών, μακριά από τα μέλη και τους φίλους των συνεργαζόμενων κομμάτων, χωρίς να λάβει υπόψη τις θέσεις, τις ιδέες, τις απόψεις των κοινωνικών ομάδων δε θα πάει πολύ μακριά. Ούτε όμως μια συνεργασία που θα ξεκινάει από κάτω , αλλά θα σαμποτάρεται σε επίπεδο κορυφής. Μια συμπόρευση είναι σχέση αλληλεπίδρασης, έχει ανάγκη τον λαϊκό παράγοντα, τη στήριξη και τη συμμετοχή των πολιτών. Γι’ αυτό και δε χωρούν σε μια τέτοια προσπάθεια λαϊκισμοί, μεγαλόστομες διακηρύξεις, δημαγωγίες, παραπλανητικές υποσχέσεις και κούφια, κενά περιεχομένου λόγια. Απαιτείται να ειπωθεί η αλήθεια και μόνο η αλήθεια. Είναι και αυτό ένα δείγμα της διαφορετικής πολιτικής κουλτούρας που χρειάζεται να έρθει σε αυτόν τον τόπο.

Οι εξελίξεις στην κεντροαριστερά και την αριστερά τρέχουν με γρήγορους ρυθμούς. Όποια και αν είναι τα αποτελέσματα των διεργασιών, ένας δρόμος είναι ανάγκη να μείνει ανοικτός: αυτός της ειλικρινούς και ξεκάθαρης συμπόρευσης. Άλλη προοπτική δεν είναι ορατή, τουλάχιστον για την ώρα, στον πολύπαθο ετούτο τόπο.

πηγή: 2020mag.gr

__________________________________________

*Ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας και αρθρογράφος σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ.

Καταγγελία κατά Αυγενάκη για βιαιοπραγία κατά υπαλλήλου στο αεροδρόμιο - Τι απαντά ο ίδιος

     Για βιαιοπραγία εις βάρος υπαλλήλου αεροπορικής εταιρείας από τον πρώην υπουργό Λευτέρη Αυγενάκη κάνει λόγο σε καταγγελία της η Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων στις Υπηρεσίες των Αεροδρομίων, με τον βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας να ζητεί μεν συγγνώμη, αλλά και να δηλώνει «έκπληκτος από τις περβολές και τις ανακρίβειες».

Η καταγγελία μιλά για χειροδικία του πρώην υπουργού εναντίον υπαλλήλου που δεν του επέτρεψε τη επιβίβαση σε πτήση λόγω καθυστέρησης - Ζητά συγγνώμη ο κ. Αυγενάκης που πάντως κάνει λόγο για υπερβολές και ανακρίβειες.

Για βιαιοπραγία εις βάρος υπαλλήλου αεροπορικής εταιρείας από τον πρώην υπουργό Λευτέρη Αυγενάκη κάνει λόγο σε καταγγελία της η Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων στις Υπηρεσίες των Αεροδρομίων, με τον βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας να ζητεί μεν συγγνώμη, αλλά και να δηλώνει «έκπληκτος από τις περβολές και τις ανακρίβειες».

Σύμφωνα με την καταγγελία, ο κ. Αυγενάκης, ο οποίος επρόκειτο να ταξιδέψει από την ΑΘήνα στην Κρήτη, δεν εμφανίστηκε εγκαίρως στην πύλη επιβίβασης, η οποία έκλεισε, με αποτέλεσμα ο πρώην υπουργός να μείνει εκτός. Η Ομοσπονδία αναφέρει ότι στη συνέχεια ο κ. Αυγενάκης στράφηκε εναντίον των εργαζομένων, στους οποίους άρχισε να φωνάζει.

Όπως αναφέρεται στην καταγγελία, ο πρώην υπουργός φέρεται να χτύπησε με την άκρη του κινητού του στο κεφάλι έναν εργαζόμενο στον έλεγχο εισιτηρίων, ενώ οι υπόλοιποι υπάλληλοι κάλεσαν την αστυνομία.

ΑΓΡΙΟ ΞΥΛΟ ΑΠΟ ΥΠΟΥΡΓΟ ΣΕ ΥΠΑΛΛΗΛΟ ΤΟΥ ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ! #ΥΠΟΥΡΓΟΣ #ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ #ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣΒΕΝΙΖΕΛΟΣ pic.twitter.com/i2OC02jZ1c

— Voice News (@apokalyptikodel) July 2, 2024

Η ανακοίνωση γράφει για ξυλοδαρμό, λιποθυμία του υπαλλήλου και χειροδικία εκ μέρους του πρώην υπουργού, ο οποίος με ανάρτησή του στα social media απολογείται για όσα έγιναν, όμως ξεκαθαρίζει πως τα περι «άγριο ξυλοδαρμού», «λιποθυμιών» και «χειροδικίας» είναι «υπερβολές και ανακρίβειες». Όπως αναφέρει ο κ. Αυγενάκης, το συμβάν περιορίστηκε σε διαφωνία και λεκτική ένταση.

Λυπάμαι ξεκάθαρα και ζητω συγνώμη για την ένταση και την αναστάτωση που προκλήθηκε πρόσφατα στο αεροδρόμιο με υπάλληλο εταιρείας, στην προσπάθεια μου να μπορέσω να επιβιβαστώ στην πτήση μου για το Ηράκλειο.

Την ίδια στιγμή όμως, είμαι έκπληκτος από τις υπερβολές και ανακρίβειες… pic.twitter.com/NVEcpgMsLy

— Lefteris Avgenakis (@l_avgenakis) July 3, 2024

Σε δηλώσεις του στον Talk Radio, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Κωνσταντίνος Διαμαντής είπε μεταξύ άλλων ότι η καταγγελία έγινε από υπαλλήλους που ήταν παρόντες στο επεισόδιο, ενώ ο υπάλληλος, κατά του οποίου κινήθηκε ο κ. Αυγενάκης, δεν θέλησε να μιλήσει. Ο κ. Διαμαντής διευκρίνισε ότι είχαν προηγηθεί τέσσερις αναγγελίες με το όνομα του Λευτέρη Αυγενάκη, όμως όταν εκείνος δεν ανταποκρίθηκε, η πύλη έκλεισε.

Σημειώνεται πως ο πρόεδρος της Βουλής Κωνσταντίνος Τασούλας ζήτησε εξηγήσεις από τον βουλευτή, ενώ ο ίδιος ο κ. Αυγενάκης, μιλώντας την Τετάρτη στον ΣΚΑΪ ξεκαθάρισε πως, αν υπάρξει νομικό πρόβλημα, θα ζητήσει την άρση της βουλευτικής του ασυλίας.

ΠΑΣΟΚ: Οι επόμενες κινήσεις των διεκδικητών της ηγεσίας – Τι θα κάνουν Διαμαντοπούλου και Γιανακοπούλου

     Όλο και περισσότερα στελέχη και μέλη του ΠΑΣΟΚ ανταποκρίνονται στο κάλεσμα των υποψηφίων αρχηγών και μπαίνουν στον «αστερισμό» της σκληρής εσωκομματικής αντιπαράθεσης, επιλέγοντας πλευρά και ρόλους.

Την ίδια ώρα ετοιμάζονται να ανακοινώσουν την υποψηφιότητά τους και άλλα στελέχη, ενώ Χάρης Δούκας, Παύλος Γερουλάνος, Μιλένα Αποστολάκη, Μιχάλης Κατρίνης και ο νυν αρχηγός, Νίκος Ανδρουλάκης οργανώνουν με τα επιτελεία τους το πλάνο των «επιθέσεων» μέχρι τον πρώτο γύρο της μάχης στις 6 Οκτωβρίου.

Νάντια Γιαννακοπούλου και Άννα Διαμαντοπούλου φαίνεται ότι μπαίνουν επίσης στο κάδρο των υποψηφίων αρχηγών, χωρίς να αποκλείονται νέες «εκπλήξεις» μέχρι την επίσημη παρουσίαση των υποψηφιοτήτων στα μέσα του Σεπτέμβρη.

Ο Χάρης Δούκας ο οποίος εμφανίστηκε πρώτος και δυναμικά στην κούρσα, σχεδιάζει να προχωρήσει σε στοχευμένες παρεμβάσεις, διευρύνοντας τόσο το επιτελείο του όσο και τις συμμαχίες του με βουλευτές και στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Σήμερα το απόγευμα θα απευθυνθεί μέσω βίντεο στο υπό διεύρυνση ακροατήριό του, ενώ από το γραφείο του στο Δημαρχείο θα συνδυάσει κινήσεις που προκύπτουν από το διπλό του ρόλο. Ως Δήμαρχος προσπαθεί κάθε μέρα να επιταχύνει ρυθμούς για να κάνει πράξη τις δεσμεύσεις του για την Αθήνα και ταυτόχρονα να ηγηθεί της εκστρατείας με στόχο την κυβερνητική προοπτική του ΠΑΣΟΚ. «Πρόκειται για ένα δύσκολο στοίχημα που βάζει με αισιοδοξία και πίστη στο στόχο του», λέει στενός του συνεργάτης. Τα πονταρίσματα των στοιχηματικών εταιρειών εν τω μεταξύ αρχίζουν και δείχνουν Δούκα στη ηγεσία του ΠΑΣΟΚ- αμέσως μετά την κρίσιμη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής το επικρατέστερο σενάριο, σύμφωνα με τη Stoiximan, είναι να δούμε τον Χάρη Δούκα ως νέο πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, καθώς η υποψηφιότητά του παίζεται με απόδοση μόλις 1,45. Αυτό σημαίνει ότι, αν κάποιος ποντάρει ένα ευρώ και αναδειχθεί νικητής ο Δήμαρχος Αθηναίων στις εσωκομματικές κάλπες, τότε θα πάρει πίσω ένα ευρώ και 45 λεπτά. Αντίθετα, η υποψηφιότητα του Νίκου Ανδρουλάκη δίνει απόδοση 3,50 και αυτή του Παύλου Γερουλάνου δίνει 6,00 που είναι και η υψηλότερη. «Καλοδεχούμενες όλες οι υποψηφιότητες», προσθέτουν από την πλατεία Κοτζιά, βλέποντας να συμπληρώνεται εν τω μεταξύ το πράσινο κάδρο και με άλλες υποψηφιότητες. Στο ίδιο κλίμα και η Χαριλάου Τρικούπη που «διαβάζει» τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της υποψηφιότητας Δούκα, ακονίζει τα «μαχαίρια» και παράλληλα αναλαμβάνει να σχεδιάσει με άρτιο τρόπο την εκλογική διαδικασία. Η συμφωνία για το εκλογικό χρονοδιάγραμμα την Κυριακή θεωρείται πλέον η δυναμική αφετηρία για την «αλλαγή σελίδας» και δίνει στους υποψηφίους τη δυνατότητα να προγραμματίσουν βήμα-βήμα, χωρίς καθυστερήσεις, τις κινήσεις τους στην εσωκομματική σκακιέρα.

«Όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα έπρεπε να οδηγηθούν σε ένα καθαρό αποτέλεσμα ηγεσίας- καλώς γίνονται εκλογές», δήλωσε χθες το βράδυ από το δελτίο του ΕΡΤNews η Άννα Διαμαντοπούλου. Η πρώην υπουργός και Επίτροπος της Ελλάδας στη Ε.Ε. επιβεβαίωσε το ενδιαφέρον της να εξετάσει σοβαρά το ενδεχόμενο της καθόδου της στην εκλογική αναμέτρηση του ΠΑΣΟΚ, τόνισε ότι «αυτές οι εκλογές στο ΠΑΣΟΚ έχουν μεγάλη σημασία για τη χώρα” κι ότι καλώς αποφασίστηκαν να γίνουν τώρα, ενώ σημείωσε ότι το αντίπαλο δέος πρέπει από την πρώτη στιγμή να έχει χαρακτηριστικά πρωθυπουργού και θετική ατζέντα.

Για το ενδεχόμενο να καταθέσει η ίδια υποψηφιότητα απάντησε συγκεκριμένα η επικεφαλής σήμερα του Δικτύου για τις Μεταρρυθμίσεις, Άννα Διαμαντοπούλου ότι: “Με ενδιαφέρει πάρα πολύ και από πολλές πλευρές. Θα προσπαθήσω να συμμετέχω στο να οργανωθεί αυτό το πολιτικό πλαίσιο γιατί βλέπω ότι δεν υπάρχει χρόνος και ότι υπάρχει κίνδυνος πολύ γρήγορα και πριν την τριετία, να φτάσουμε σε μια διαδικασία πολλών μικρών κομμάτων τα οποία δεν θα κάνουν κυβέρνηση. Ο καθένας λοιπόν από τη δική του πλευρά νομίζω ότι πρέπει να βοηθήσει. Γι’ αυτό και λέω ότι και με ενδιαφέρει και θα βοηθήσω, με όλες τις δυνάμεις που έχω. Μπορεί να είναι πολλαπλοί οι ρόλοι με τους οποίους θα συμμετέχω”.

Από την πλευρά της, η Νάντια Γιαννακοπούλου υπογράμμισε χθες ότι «θα ανακοινώσω άμεσα την απόφασή μου- είμαι παρούσα στην πρώτη γραμμή» και μιλώντας στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ εξήγησε ότι στόχος της είναι να εκφράσει «το χώρο του Κέντρου και της μεταρρυθμιστικής κεντροαριστεράς». Η κυρία Γιαννακοπούλου επισήμανε ότι οι πολλές υποψηφιότητες δεν σημαίνουν πλασάρισμα για την επόμενη μέρα, αλλά το ότι το κάθε στέλεχος που βγαίνει μπροστά κομίζει τη δική του διαφορετική άποψη για ένα σύγχρονο πλειοψηφικό ΠΑΣΟΚ. «Δεν χρειάζεται να βιαζόμαστε. Δεν προσθέτει στην προσπάθεια να πούμε «φύγε εσύ, έλα εσύ», αλλά να μιλήσουμε με καθαρές πολιτικές προτάσεις για τη συγκρότηση ενός στιβαρού σχεδίου διακυβέρνησης», υποστήριξε επίσης η κυρία Γιαννακοπούλου, ενώ το επιτελείο Ανδρουλάκη έλεγε ότι είναι «θεμιτές όλες οι φιλοδοξίες και οι υποψηφιότητες».

Ο Παύλος Γερουλάνος που χαρακτηρίζει σενάρια επιστημονικής φαντασίας σε αυτή τη φάση τις συνεργασίες και τις συμπράξεις στην κεντροαριστερά, όταν ρωτήθηκε την ίδια στιγμή για την απόφαση του Δημάρχου Αθηναίων να διεκδικήσει και την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, όντας στην πλατεία Κοτζιά, απάντησε με έμμεσες αιχμές στο Χάρη Δούκα: «Δεν σχολιάζω κανέναν. Μπορώ να μιλήσω για εμένα . Όταν ήμουν στην αντιπολίτευση του Δήμου Αθήνας, έμεινα εκεί και δεν διεκδίκησα κάτι άλλο». Ο κ. Γερουλάνος με συνέντευξή του στο OPEN χαρακτήρισε χρέος του ΠΑΣΟΚ «να γίνει δυνατό και να πείσει τους πολίτες» και άσκησε κριτική και προς τη Χαριλάου Τρικούπη και το Νίκο Ανδρουλάκη υποστηρίζοντας ότι «δεν αξιοποιήθηκαν όλοι», ότι «υπήρξαν οργανωτικά προβλήματα» κι ότι έγιναν και επικοινωνιακά λάθη. Στο ONE CHANNEL στη συνέχεια ισχυρίστηκε ότι μιλά συχνά με το Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος είχε μία εβδομάδα πριν από την Κεντρική Επιτροπή συνάντηση με τον Χάρη Δούκα για να τον καλέσει στο Συμπόσιο της Σύμης που συνεχίζεται στη Σάμο. Ποιο θα είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνει ο Παύλος Γερουλάνος, εφόσον κατακτήσει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ; «Θα ανοίξω τις πόρτες του κόμματος. Πρέπει να βρούμε την κοινωνία. Να συμμετέχει ξανά στις διαδικασίες που διαχρονικά μεγάλωναν την παράταξη».

Για τη Μιλένα Αποστολάκη η επανεκκίνηση του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ είναι αναγκαία αλλά και ιστορικά κρίσιμη, καθώς η χώρα έχει επιτακτική ανάγκη από μια νέα αλλαγή. «Το μοντέλο διακυβέρνησης και η πολιτική της Νέας Δημοκρατίας πρέπει και μπορούν να ηττηθούν», υποστηρίζει η κυρία Αποστολάκη ανακοινώνοντας χθες την υποψηφιότητά της και καλώντας τον προοδευτικό κόσμο να προσέλθει μαζικά στις κάλπες την 6η και την 13η Οκτωβρίου, στον πρώτο και δεύτερο εσωκομματικό γύρο για την εκλογή ηγεσίας. Η Μιλένα Αποστολάκη προανήγγειλε την υποψηφιότητά της με την ομιλία της στην Κεντρική Επιτροπή. Άσκησε κριτική στην ηγεσία, πρότεινε ένα «αναβαπτισμένο κόμμα με συλλογική λειτουργία, καθαρό πολιτικό μήνυμα, μαχητική και υπεύθυνη αντιπολίτευση στη Βουλή, που είναι το κέντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης, επαφή με τους φορείς, τα συνδικάτα και τα κινήματα και άνοιγμα στους πολίτες του κατακερματισμένου προοδευτικού χώρου, ώστε να γεννηθεί ξανά ελπίδα και προσδοκία».

Στο κάδρο των υποψηφίων και ο Μιχάλης Κατρίνης, ο οποίος είχε αναλάβει καθήκοντα επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ, όταν ο ευρωβουλευτής Νίκος Ανδρουλάκης εκλέχτηκε στην ηγεσία πριν μπει και στο εθνικό κοινοβούλιο. «Με συνείδηση της ευθύνης και επίγνωση της κρισιμότητας της εποχής για τη χώρα και τη δημοκρατική παράταξη, ανακοινώνω την απόφασή μου να συμμετάσχω ως υποψήφιος πρόεδρος στη διαδικασία εκλογής για την νέα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Στόχος μου είναι το ΠΑΣΟΚ να ανταποκριθεί στο ώριμο αίτημα των προοδευτικών πολιτών για μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης», αναφέρει με τη δήλωσή του ο κ. Κατρίνης, ο οποίος τάσσεται υπέρ του ανοιχτού διαλόγου με τις δυνάμεις της κεντροαριστεράς.

Αξίζει να σημειωθεί ότι όλοι και όλες που κατεβαίνουν διεκδικώντας την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, τάσσονται υπέρ των συνεργασιών των κεντροαριστερών δυνάμεων, με βασικό κορμό το ΠΑΣΟΚ. Υπάρχουν διαφορές στο κάθε αφήγημα, αλλά είναι κοινός ο παρονομαστής. «Να ενώσουμε δυνάμεις για να νικ και βάσει του μοντέλου που ακολούθησε στο Δήμο. «Δεν έγινε συνένωση παρατάξεων στο Δήμο», θυμίζει και στηρίζει την ένωση δυνάμεων για ένα ισχυρό και αποτελεσματικό ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ.

πηγή: tokarfi.gr

Αντώνης Σαμαράς στην παρουσίαση βιβλίου του Μ. Κοττάκη: Κριτική στην πορεία της ΕΕ αλλά και στην κυβέρνηση (vid)

Κριτική στην πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και της κυβέρνησης σε πτυχές της εσωτερικής αλλά και της εξωτερικής πολιτικής άσκησε ο πρώην πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, κατά την ομιλία του στο πλαίσιο της εκδήλωσης για την παρουσίαση του βιβλίου του Μανώλη Κοττάκη «Απόρρητοι φάκελοι Καραμανλή». «Η Ευρώπη βρίσκεται σε σταυροδρόμι και καλείται να αποφασίσει εάν θα πάει σε πολιτική απομόνωση ή σε πολιτική ολοκλήρωση» σημείωσε χαρακτηριστικά ο πρώην πρωθυπουργός επιμένοντας ότι το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών κατέδειξε πως αποδοκιμάστηκε η «γουόκ» Ευρώπη, η Ευρώπη της ακραίας λαθρομετανάστευσης και η Ευρώπη της κοινωνικής αποδιοργάνωσης. 

Ο Αντώνης Σαμαράς επανέλαβε πως στην Ευρώπη παρατηρείται «πρωτόγνωρο έλλειμμα ηγεσίας» και επεσήμανε χαρακτηριστικά ότι «οι λαοί μίλησαν και δεν πρέπει να αγνοηθούν από ένα Διευθυντήριο, ξεκομμένο από τη λαϊκή βούληση. Αναφορικά με τα της εσωτερικής πολιτικής και συγκεκριμένα τη νομοθέτηση της ισότητας στον πολιτικό γάμο ο πρώην πρωθυπουργός τόνισε ότι η κυβέρνηση «κάνει λάθος να επιμένει στο λάθος» και διερωτήθηκε κατά πόσον ο πρωθυπουργός άκουσε τους βουλευτές του στην πρόσφατη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας. Σχετικά με τον ιδεολογικό προσανατολισμό της ΝΔ, ο Αντώνης Σαμαράς δήλωσε πως το κυβερνών κόμμα ανέκαθεν είχε «ανοιχτές τις πόρτες του, αλλά όχι ιδεολογικά αφύλαχτες, άλλο διεύρυνση και άλλο μετάλλαξη. Το ούτε αριστερά, ούτε δεξιά, ούτε κέντρο δε συνιστά πολιτική πρόταση». 

Ο πρώην πρωθυπουργός σημείωσε, μάλιστα, ότι «η επιστροφή στην πολιτική είναι μονόδρομος, είναι στο χέρι του πρωθυπουργού να το κάνει, είναι δική του ευθύνη και δίκη μου ευθύνη να το επισημαίνω». Σε ό,τι αφορά στην εξωτερική πολιτική, ο πρώην πρωθυπουργός έκανε λόγο «για τη μία ταπείνωση μετά την άλλη» και χαρακτήρισε χωρίς καμία λογική το σύμφωνο φιλίας με την Τουρκία, την ώρα, που ο Ερντογάν διδάσκει στη νεολαία του τη «Γαλάζια Πατρίδα». Σε ό,τι αφορά στα Βαλκάνια ο Αντώνης Σαμαράς κάλεσε την κυβέρνηση, όπως είπε, να ασκήσει βέτο στην ενταξιακή προοπτική της Αλβανίας στο φόντο της συνεχιζόμενης στάσης της κατά του ευρωβουλευτή πλέον και νόμιμα εκλεγμένου Δημάρχου Χειμάρας Φρέντη Μπελέρη , να δρομολογήσει την απεμπλοκή της χώρας από τη συμφωνία των Πρεσπών και να ασκήσει βέτο στην ενταξιακή προοπτική των Σκοπίων. Τέλος, ο πρώην πρωθυπουργός άσκησε δριμεία κριτική κατά κομμάτων της αντιπολίτευσης χαρακτηρίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ «δελφινάριο» σημειώνοντας χαρακτηριστικά ότι η Αριστερά ψελλίζει «ασύνταχτες ανοησίες»

Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία του πρώην πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά:

«Κυρίες και κύριοι,

Φίλες και φίλοι,

Οι πρόσφατες εκλογές στην Ευρώπη είχαν ασυνήθιστα ιδιαίτερη σημασία.

Η χαμηλή συμμετοχή των ευρωπαίων πολιτών στις κάλπες ακόμη και τώρα, δηλαδή σε μια πολεμική συγκυρία, δείχνει ξεκάθαρα ότι η Ευρώπη είναι πράγματι μπροστά σε σταυροδρόμι. Και ότι οι "καπετάνιοι" της οφείλουν να αντιληφθούν πως βρίσκονται ενώπιον της "ανταρσίας των πληρωμάτων" τους.

Τα χθεσινά αποτελέσματα στη Γαλλία ίσως μάλιστα να είναι η απόδειξη της ανταρσίας.

Εξηγώ:

Μετά από αρκετά χρόνια προσπαθειών φαίνεται ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν συγκινεί τους εθνικούς πληθυσμούς. Όπως φάνηκε και στις Ευρωεκλογές, οι λαοί δεν ψηφίζουν με γνώμονα το ευρωπαϊκό κοινό μέλλον. Επιλέγουν, με εθνικά κριτήρια να αποδοκιμάσουν ή να επιδοκιμάσουν τις κυβερνήσεις τους. Η συμμετοχή στις ευρω-εκλογές -κι ας είναι πάντα χαμηλότερη από αυτήν στις εθνικές εκλογές- αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Γιατί η Ευρώπη συμμετέχει σήμερα σε μια ιδιόμορφη πολεμική αναμέτρηση Ρωσίας-Δύσης. Οι ευρωπαίοι πολίτες όμως δεν έχουν την αίσθηση ότι η έκβαση αυτής της αναμέτρησης θα καθορίσει το μέλλον τους. Αντιθέτως αυξάνεται καθημερινά ο προβληματισμός των λαών της Ευρώπης κατά πόσο δηλαδή τα δισεκατομμύρια που ξοδεύονται για την πολεμική ενίσχυση της Ουκρανίας αξίζουν τον κόπο. Όταν μάλιστα όλο και λιγοστεύουν οι διπλωματικές προσπάθειες των ηγετών τους για μια ειρηνική επίλυση της κρίσης. Κι ας γίνεται ο πόλεμος αυτός στην αυλή μας.

Το μεγάλο ζητούμενο για την Ευρώπη υπήρξε πάντα η πολιτική της ανεξαρτησία, ως απόρροια της δημοκρατικής πολιτικής σύγκλισης των λαών της. Σήμερα όμως τι βλέπουμε; Συνεχείς αποκλίσεις και διαφοροποιήσεις που εμποδίζουν την πολιτική της ολοκλήρωση. Διαφοροποιήσεις που ξεκινούν από την αγροτική πολιτική μέχρι και τον πόλεμο στην Ουκρανία, αποκλίσεις που δεν επιτρέπουν την ομόφωνη εκπροσώπηση στην Εξωτερική πολιτική και στην οικονομία. Παλαιότερα τουλάχιστον υπήρξε ο Γάλλο-Γερμανικός άξονας που τραβούσε το κάρο. Σήμερα ούτε αυτός υπάρχει. Άρα η Ευρώπη πρέπει να αποφασίσει εάν θα πάει προς την πολιτική απομόνωση ή την πολιτική ολοκλήρωση.

Δεύτερον, η Ευρώπη πρέπει να αποφασίσει αν θα σεβαστεί τις αξίες της ή θα αφεθεί στην δίνη της καταστροφικής ατζέντας που λέγεται πολιτική ορθότητα και ακραίος δικαιωματισμός. Το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα ενίσχυσε τις πολιτικές δυνάμεις που υπεραμύνθηκαν της ταυτότητας, ατομικής, εθνικής κι ευρωπαϊκής. Είναι καθαρό ότι αποδοκιμάστηκε η Woke Ευρώπη, η Ευρώπη της αθρόας λαθρομετανάστευσης, της ακατανόητης ενεργειακής πολιτικής της "πράσινης μετάβασης" με τα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα, της αποβιομηχάνισης, της ανεργίας, της διατροφικής κρίσης, της λογοκρισίας, και της κοινωνικής αποδιοργάνωσης. Φαινόμενα όπως η προσπάθεια αποπνευματικοποίησης της Ευρώπης, η προσπάθεια αποΧριστιανοποίησής και η ραγδαία «ισλαμοποίησή» της - δείτε την Αγγλία και το Βέλγιο, για παράδειγμα- δεν οδήγησαν σε έναν πιο φιλελεύθερο κόσμο αλλά σε έναν κόσμο μη κοινωνικό, ασύδοτο, ατομικιστικό. Οι λαοί όμως δηλώνουν ότι δεν συμφωνούν. Γι αυτό και υπήρξε Ευρωπαϊκή στροφή προς τα Δεξιά. Από τη Σκανδιναβία μέχρι το Νότο, επικράτησαν οι δεξιές αντιλήψεις. Ετσι, όσα κεντρο-δεξιά κόμματα είχαν προσαρμοστεί έγκαιρα, όχι μόνο επιβίωσαν, αλλά αύξησαν και τα ποσοστά τους, όπως στη Γερμανία. Όσα πάλι παρέμειναν προσηλωμένα στην πολιτική ορθότητα κατέρρευσαν, όπως στην Ιταλία και στη Γαλλία. Και τα νεφελώδη κεντρώα ιδεολογικά σχήματα, όπως εκείνο του Μακρόν, πανηγυρικά ηττήθηκαν . Αυτή ήταν, ξεκάθαρα, η ετυμηγορία των πολιτών της Ευρώπης. Επομένως, η νέα Ευρωπαϊκή ηγεσία πρέπει να πάρει μια απόφαση: Θα επιστρέψει η Ευρώπη στις ρίζες της, όπως αποφάσισαν οι λαοί της, ή θα συνεχιστεί η αποδόμηση ενάντια στη βούληση των εθνών της ;

Τρίτον, η Ευρώπη πρέπει να αποφασίσει πως θα επιλύσει το οξύ δημογραφικό της πρόβλημα, το οποίο μας αφορά κατά μείζονα λόγο. Δυστυχώς οι Ευρωπαίοι πολίτες δεν γοητεύονται πια από τη δημιουργία οικογένειας με πολλά παιδιά. Είναι η οικονομική δυσπραγία η μόνη αιτία; Γιατί οι, πιο φτωχοί, γονείς μας και παππούδες μας δημιουργούσαν οικογένειες με πολλά παιδιά; Δέκα αδέλφια είχε ο δικός μου πατέρας! Πιστεύω ότι το δημογραφικό ζήτημα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το αξιακό. Η σημερινή Ευρώπη προωθεί έναν τρόπο ζωής εξαιρετικά ατομικιστικό, που υποσκάπτει συνειδητά την αξία της οικογένειας και των παιδιών. Η ατζέντα αυτή εδράζεται σε μια επίπλαστη "ευδαιμονία", στην "ατομική καριέρα", στην επικράτηση του υλικού πολιτισμού έναντι του πνευματικού. Προωθείται η προσωπική απόλαυση ως κύρια αξία σε βάρος της ατομικής θυσίας για το καλό του συνόλου, είτε ως σύνολο εννοούμε την οικογένεια είτε την γειτονιά. Η προτεινόμενη λύση να φέρουμε λαθρομετανάστες, να τους δίνουμε επιδόματα, να γεννήσουν παιδιά τα οποία θα πολιτογραφηθούν Ευρωπαίοι, προφανώς δεν είναι λύση. Αντιθέτως, το θεωρώ απαράδεκτη εργαλειοποίηση φτωχών ανθρώπων, και χείριστο δείγμα εκμετάλλευσης. Επομένως, η Ευρώπη πρέπει να αποφασίσει εάν θα αλλάξει τον τρόπο ζωής της , με πρώτον αυτόν της οικογένειας ή αν θα αφεθεί στη μοίρα της.

Τέταρτον, η Ευρώπη πρέπει να αποφασίσει τι οικονομία επιθυμεί. Η βιομηχανική επανάσταση από την Ευρώπη ξεκίνησε. Σήμερα η παλαιά ατμομηχανή του κόσμου αγκομαχάει. 'Αγεται και φέρεται από τις διεθνείς παγκόσμιες εξελίξεις, από τη σύγκρουση ΗΠΑ-Ανατολής, κατόρθωσε να γίνει ενεργειακά πλήρως εξαρτώμενη από τη Ρωσία και δείχνει να παρακολουθεί άτολμη τα γεγονότα. Την ώρα που νέοι δρόμοι χαράσσονται στο εμπόριο, νέες οικονομικές δυνάμεις και συμμαχίες αναδύονται, η τεχνολογία αναπτύσσεται ραγδαία κι ανεξέλεγκτα - δείτε την Τεχνητή Νοημοσύνη αυτήν την ώρα για παράδειγμα- η Ευρώπη λείπει. Το μοντέλο ο Ευρωπαϊκός Βορράς να παράγει και ο Ευρωπαϊκός Νότος να καταναλώνει έληξε. Σήμερα Βορράς και Νότος δεν παράγουν σχεδόν τίποτα! Εισάγουν και δεν εξάγουν. Ταυτόχρονα η μετατροπή της Ρωσικής οικονομίας σε "πολεμική οικονομία" σε συνδυασμό με τον επαπειλούμενο πόλεμο δασμών μεταξύ ΗΠΑ-Κίνας, δημιουργεί νέα, δυσμενέστερα οικονομικά δεδομένα. Και πώς ακόμα να αγνοήσεις το τεράστιο χρέος των ΗΠΑ, την ενίσχυση των BRICS, το υπό συζήτηση, στην Ανατολή, ενδεχόμενο δημιουργίας πέραν του δολαρίου νέου αποθετικού νομίσματος, την ανεξαρτητοποίηση του Αραβικού κόσμου από τη Δύση και την αμηχανία, για να το πω κομψά, στη Μέση Ανατολή; Το μίγμα αυτό είναι εκρηκτικό. Επομένως, η Ευρώπη πρέπει να αποφασίσει εάν θα προχωρήσει άμεσα στον ριζικό επανασχεδιασμό της οικονομίας της ή θα μείνει άβουλος παρατηρητής αναμένοντας το μοιραίο.

Κυρίες και κύριοι,

Γι αυτό λέω ότι η Ευρώπη είναι σε σταυροδρόμι. Στο σταυροδρόμι πρέπει να επιλέξεις που θα πας.

Έχω ξαναπεί ότι υπάρχει πρωτόγνωρο έλλειμμα ηγεσίας στην Ευρώπη.

Δεν υπάρχουν οι μεγάλες μορφές, οι προσωπικότητες. Λείπει ένας Κωνσταντίνος Καραμανλής, ένας Ντε Γκωλ, ένας Μιτεράν, ένας Κολ, ένας Γκονζαλεθ.

Ωστόσο, οι λαοί μίλησαν. Πρέπει να γίνουν σεβαστές οι αποφάσεις τους. Κι όχι να αγνοηθούν από ένα διορισμένο διευθυντήριο, ξεκομμένο από την λαϊκή βούληση. Αλλιώς, δυστυχώς, η Ευρώπη θα υπογράψει μόνη της το τέλος της.

Κι έρχομαι στην Ελλάδα.

Η τελευταία δημόσια εμφάνισή μου ήταν στη Βουλή, κατά την ψήφιση του νομοσχεδίου για τον γάμο ομοφύλων. Είχα τότε πει:

"Να προσέχει λοιπόν η κυβέρνηση: Η υπερβολική αυτοπεποίθηση, μπορεί να την οδηγήσει να ξεκοπεί από την πραγματικότητα...

Και από την κοινωνία..."

Επειδή λοιπόν ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι έκανε το σωστό με αυτό το νομοσχέδιο, αναρωτιέμαι εάν άκουγε τι του έλεγαν οι βουλευτές μας πριν λίγες ημέρες στη Βουλή. Εάν άκουσε την ψήφο του ελληνικού λαού. Δεν ξέρω ποιους ακούει αλλά ας καταλάβει ότι κάνει λάθος να επιμένει στο λάθος !

Κυρίες και Κύριοι,

Κριτής όλων μας είναι ο ελληνικός λαός. Κι έκρινε. Το ζήτημα είναι ότι δεν έδινε κανείς σημασία από την κυβέρνηση! Για όλα τα θέματα. Ούτε τα όσα είπε ο Κώστας Καραμανλής κυρίως για τα εθνικά μας θέματα. Ούτε εμένα. Με τον Κώστα είμαστε φίλοι και μαζί στη Νέα Δημοκρατία από το 1976. "Γεννηθήκαμε" και μεγαλώσαμε στην Παράταξη. Κι έχουμε περάσει μαζί τα πάντα, με σεβασμό ο ένας για την πορεία του άλλου.

Διερωτήθηκα, λοιπόν, δημοσίως, για τα εθνικά θέματα, "μα τόσο λάθος κάνουμε δύο πρώην πρόεδροι και πρωθυπουργοί;" Κι όχι μόνο δεν άκουγε ποτέ κανείς, αλλά αντιμετωπιστήκαμε με απαξίωση από την κυβέρνηση! Φθάσαμε στο σημείο, στο περιβόητο νομοσχέδιο για τον γάμο, να θέτω συγκεκριμένα ερωτήματα επί της ουσίας, κι όχι μόνο δεν μου απάντησε κανείς αλλά οργανώθηκαν "κενά έδρανα" την ώρα που μιλούσα...

Και συνεχίστηκαν τα πανηγύρια υπουργών, αγκαλιά με ΛΟΑΤΚΙ, στα θεωρεία της Βουλής την ώρα που το ένα τρίτο των βουλευτών της Παράταξής μας δεν το ψήφισε... . Αφήστε και τα γλέντια που ακολούθησαν σε μπαρ αμέσως μετά...

Αφού λοιπόν η κυβέρνηση αντιμετωπίζει έτσι ακόμη και τον πρώην πρωθυπουργό και πρόεδρό της, γιατί να μην σας θεωρήσει ο κόσμος αλαζόνες κύριοι;

Η Ελλάδα είναι λοιπόν σε σταυροδρόμι.

Προσέξτε :

Πρώτον, το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα, με την αποχή του κόσμου να φθάνει στο πρωτοφανές 60% , είναι ένα πολύ ισχυρό χαστούκι στο πολιτικό σύστημα. Οι πολίτες θύμωσαν με όλα τα κόμματα. Και τα αποδοκίμασαν, ηχηρά. Η συμπεριφορά αυτή της κοινωνίας προσομοιάζει σε "λευκή απεργία" των πολιτών. Θεωρούνται πια οι εκλογές μάταιες; Σίγουρα η κοινωνία καταλογίζει στην κυβέρνηση, αλλά και στην κεντροαριστερή αντιπολίτευση, αδυναμία κατανόησης κι επίλυσης των προβλημάτων της. Βάσει των εκλογικών αποτελεσμάτων τα δεξιότερα πολιτικά σχήματα και μορφώματα συγκράτησαν μεν τις ψήφους τους, με ελαφρά αύξηση, αλλά δεν απέκτησαν δυναμική. Παρά ταύτα, η πολιτική ανάγνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων δείχνει μια νέα πολιτική πραγματικότητα. Οτι δηλαδή σχηματοποιούνται 3 κι όχι 2, πολιτικά "μπλοκ". Το κεντρο-δεξιό με 28%, το κεντρο-αριστερό με αθροιστικά παρόμοιο ποσοστό, και το υπερδεξιό-λαϊκιστικό πέριξ του 20%. Ποσοστά, όμως, μόνο επί του 40% του λαού που ψήφισε...

Επομένως, ο κινητήριος μοχλός της Μεταπολίτευσης, δηλαδή ο δικομματισμός, φαίνεται σταδιακά να ανατρέπεται και να μετατρέπεται σε πολυκομματισμό. Κάτι φταίει σε αυτό. Η άρνηση να δίνουμε μάχες για ιδέες, η υποχώρηση της πολιτικής σε όφελος της επικοινωνίας και του τικ-τοκ, έχουν δημιουργήσει στον κόσμο την πεποίθηση ότι "όλοι ίδιοι είναι" κι ότι "όλοι οι πολιτικοί νοιάζονται μόνο για τους εαυτούς τους και την τσέπη τους".

Σκληρό, άδικο, αλλά δυστυχώς αυτή είναι η αίσθηση του κόσμου. Επομένως, το πολιτικό σύστημα καλείται να αναθεωρήσει πλήρως τους όρους της αντιπαράθεσης. Ειδάλλως, προβλέπω, θα καταρρεύσει. Και για να μη συμβεί αυτό απαιτείται η επιστροφή στην πολιτική. Επιστροφή στις ρίζες, επιστροφή στις ιδέες και στις αρχές των κομμάτων και των παρατάξεων. Αμεσα!

Δεύτερον, μετά από το χειρότερο εκλογικό αποτέλεσμα, σε αριθμό ψήφων, στην ιστορία της παράταξης, οι αναφορές σε "αποϊδεολογικοποίηση", και οι συγκρίσεις με άλλες, τελείως διαφορετικές, εποχές δείχνουν αδυναμία κατανόησης της κρισιμότητας των περιστάσεων και είναι , το λιγότερο, ατυχείς.

Έχει σκεφθεί η κυβέρνηση ότι το περιβόητο "41%" ήταν το αποτέλεσμα του φόβου που προκαλούσε στον ελληνικό λαό η πιθανότητα επιστροφής του ΣΥΡΙΖΑ , όταν οι δημοσκοπήσεις τον έδειχναν πολύ υψηλά στις πρώτες εκλογές του 2023; Έπεσαν έξω οι δημοσκοπήσεις βέβαια... Αλλά όταν κατέρρευσε εκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ κι εξέλιπε αυτός ο φόβος, μετά από έναν μόλις μήνα, στις δεύτερες εκλογές, ξαναπήραμε μεν 41% αλλά χάσαμε 300.000 κόσμο που, ήδη, από τότε αρνήθηκε να μας ξαναψηφίσει...

Εχει γίνει κατανοητό ότι, επειδή μετά τις περυσινές εκλογές υιοθετήσαμε θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε σειρά θεμάτων, διαλύθηκε το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο που χτίσαμε από τη συγκυβέρνηση 2012-2014;

Και μάλιστα ενός ΣΥΡΙΖΑ, που έχει γίνει έξι κομμάτια, και περισσότερο θυμίζει Δελφινάριο παρά κόμμα. Μια Αριστερά αξιοθρήνητη, που ψελλίζει μόνον εντυπωσιακές ανοησίες, μια αριστερά ασύνταχτη πολιτικά με μηδενικό ιδεόγραμμα και παραδομένη στην ακρότητα του δικαιωματισμού και μόνο.

Ακούστε:

Τα κόμματα, εδράζονται σε ιδέες, αρχές και αξίες. Η κεντρο-δεξιά παράταξη, για παράδειγμα, πιστεύει στον Φιλελευθερισμό. Οι ιδέες των κομμάτων είναι εκ φύσεως περιχαρακωμένες.. Προσαρμόζονται μεν αλλά δεν καταργούνται , δεν εκχωρούνται και ούτε ακυρώνονται. Οι ιδέες γοητεύουν τον κόσμο, δημιουργούν όραμα κι ελπίδα, δίνουν προοπτική. Το , δήθεν, "τέλος των ιδεών και της ιστορίας", διαψεύστηκε παταγωδώς από την ίδια την ιστορία.

Η Νέα Δημοκρατία είχε πάντοτε πόρτες ανοιχτές αλλά όχι πόρτες ιδεολογικά αφύλακτες. Είναι άλλο πράγμα η διεύρυνση και άλλο η μετάλλαξη.

Καλό θα είναι να αναρωτηθούν ορισμένοι εάν για το ιστορικά αρνητικό εκλογικό αυτό αποτέλεσμα για την παράταξη, για το ρεκόρ της αποχής και για την σταθεροποίηση του υπερδεξιού - λαϊκίστικου μπλοκ σε υψηλά ποσοστά, ευθύνεται και η αντίληψη περί αποϊδεολογικοποίησης.

Συνιστά μήπως πολιτική πρόταση το "ούτε Δεξιά, ούτε Κέντρο, ούτε Αριστερά, μόνο μπροστά"; Τί σημαίνει όταν λέμε ότι τα « προβλήματα δεν έχουν χρώμα»; Πώς δεν έχουν; Για παράδειγμα, ο γάμος των ομόφυλων για την Αριστερά είναι «μια χαρά», για εμάς είναι πρόβλημα!

Πως και γιατί δημιουργήθηκε "η μικρότερη και πιο φοβική" Νέα Δημοκρατία όλων των εποχών, σε αυτές τις εκλογές; Μήπως ο ιστορικά μικρότερος αριθμός ψήφων δείχνει ότι το δέντρο, πράγματι, ούτε ψηλώνει, ούτε απλώνεται, ακριβώς διότι αποκόπηκε από τις ρίζες του;

Πως γίνεται όταν όλη η Δύση στρέφεται πιο Δεξιά, ορισμένοι να αναζητούν διαρκώς τους ανεμόμυλους ενός φαντασιακού κέντρου;

Πως μπορεί να λειτουργήσει μια κεντρο-δεξιά παράταξη χωρίς τη Δεξιά, και με ένα κέντρο -"φάντασμα", που ο καθένας το ορίζει όπως θέλει; Ποιες κοινωνικές συμμαχίες, ποιες παραγωγικές τάξεις, ποιες ομάδες εργαζομένων, θα υπηρετήσουμε τότε; Με βάση και την πρόσφατη εκλογική συμπεριφορά της κοινωνίας, ποιες πολιτικές συμμαχίες θα συνάψει, αν χρειαστεί, η παράταξη, με ποιους, και σε ποια ιδεολογική κατεύθυνση;

Το μοντέλο διακυβέρνησης με την ιδεολογία της παράταξης στο περιθώριο, με το αποκαλούμενο επιτελικό κράτος των 63 μελών του υπουργικού συμβουλίου, με ανακυκλούμενους υπουργούς, -πάμπολλους και πάντα αλάνθαστους εξωκοινοβουλευτικούς- και με τους βουλευτές σχεδόν απαξιωμένους, είναι επιτυχημένο;

Εάν ναι, γιατί λοιπόν αυτή η πολιτική μας εκδοχή αποδοκιμάστηκε από την κοινωνία; Και μάλιστα δίχως πολιτικό αντίπαλο, δίχως Τρόικα κι επιτήρηση, και σε συνθήκες πρωτοφανούς επικοινωνιακής παντοδυναμίας.

Ο ελληνικός λαός εμπιστεύτηκε την κεντρο-δεξιά να τον κυβερνήσει, κι όχι τους ..πολιτικούς "γιατρούς χωρίς σύνορα". Κι η Ελλάδα απαιτεί πρωτοβουλίες πολιτικής ανασύνταξης κι όχι πολιτικής αποδυνάμωσης. Ώστε να υπάρξει η αίσθηση ασφάλειας, πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής, ατομικής, εθνικής. Αυτή είναι η προϋπόθεση για την επιχειρηματική, παραγωγική, μεταρρυθμιστική, εργασιακή αντεπίθεση που χρειάζεται η πατρίδα.

Θα μου πείτε, "στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα". Σωστά. Η επιστροφή στην πολιτική λοιπόν είναι μονόδρομος. Είναι στο χέρι του πρωθυπουργού, είναι ευθύνη του. Όπως και δική μου ευθύνη να το επισημαίνω. Ο καθένας οφείλει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του.

Τρίτον, η Ελλάδα άμεσα πρέπει να αποφασίσει εάν θα αντιμετωπίσει τα διαρθρωτικά προβλήματα της οικονομίας της. Το μεγαλύτερο δομικό πρόβλημα είναι η ανυπαρξία ουσιαστικού ανταγωνισμού σε μεγάλο πεδίο της παραγωγικής δραστηριότητας. Έχουν σχηματιστεί καρτέλ κι ολιγοπώλια σε πολλά πεδία, όπως για παράδειγμα στην ενέργεια, στην τηλεφωνία, στα σούπερ-μάρκετ. Αντιθέτως σε πεδία υγιούς ανταγωνισμού και η παραγωγή και οι θέσεις εργασίας αυξάνονται, και οι τιμές ποικίλλουν.

Παράδειγμα επιτυχίας, η αγορά της μικροζυθοποιϊας, η οποία ανθεί σε όλη τη χώρα. Για να επιτευχθεί ο έλεγχος των καρτέλ πρέπει να ενισχυθεί ουσιωδώς η Επιτροπή Ανταγωνισμού και να μετατραπεί σε Σώμα πανίσχυρο κι οργανωμένο. Ο έλεγχος όμως των καρτέλ επιβάλλεται για την αντιμετώπιση της ακρίβειας που ταλανίζει τους πολίτες. Ακρίβεια παντού, στην στέγαση, στα τρόφιμα, στην ενέργεια, στην εκπαίδευση, στο νοικοκυριό συνολικά. Οι φιλελεύθερες παρεμβάσεις δεν γίνονται με τις "μάχες του τελάρου", "τα καλάθια", τα "κουπόνια" , τα παρακάλια και την οριζόντια φορολόγηση . Γίνονται μόνο με σκληρή δουλειά, ουσιαστικό διάλογο για τις αιτίες με τους κατ' εξοχήν ειδικούς της αγοράς. Και με μέτρα ουσίας. Όπως η μείωση του ΦΠΑ, που θυμίζω έγινε επί κυβερνήσεως 2012-2014, κόντρα στις απαιτήσεις της Τρόικα. Και πέτυχε.

Το μήνυμα των πολιτών στις πρόσφατες ευρωεκλογές δεν ήταν να ...συνεχιστεί η ασκούμενη πολιτική τρέχοντας ακόμα πιο γρήγορα! Ήταν το ακριβώς αντίθετο, να αλλάξει άμεσα. Πολύ περισσότερο που έχουμε πληθωρισμό κόστους κι όχι ζήτησης, και το δημόσιο χρέος, σε απόλυτους αριθμούς, αυξάνεται. Και το νέο σύμφωνο σταθερότητας έχει ζητήματα. Η Ελλάδα οφείλει άμεσα να αποφασίσει εάν θα μεταρρυθμίσει φιλελεύθερα την οικονομία της, αν θα την "ανοίξει" στη μεσαία τάξη ή αν θα αποδεχτούμε οριστικά ύπαρξη ολιγοπωλίων στην αγορά.

Τέταρτον , η Ελλάδα οφείλει να σημάνει «κόκκινο συναγερμό» για τη δημογραφική μας μαράζωση. Απαιτείται η χάραξη ξεχωριστής πολιτικής, κατά προτεραιότητα, για την ενίσχυση του δημογραφικού. Δεν είναι δυνατόν η κυβέρνηση να πριμοδοτεί με 8.000 ευρώ την αγορά ηλεκτρικού αυτοκινήτου και με 2-3 χιλιάδες τα παιδιά. Ούτε προφανώς λύση είναι οι μετανάστες, νόμιμοι και παράνομοι. Που δεν ενσωματώνονται στην ελληνική κοινωνία και δημιουργούν συνθήκες ανασφάλειας. Η Ελλάδα, επομένως, πρέπει να αποφασίσει ποιες είναι οι προτεραιότητες της για την κοινωνία.

Πέμπτον, η Ελλάδα πρέπει να αποφασίσει εάν θα θωρακίσει τους θεσμούς, και ειδικά τη Δικαιοσύνη. Η οποία ήρθε η ώρα να ανεξαρτητοποιηθεί πλήρως από την εκτελεστική εξουσία. Κι εγώ δικαιούμαι προσωπικά να μιλάω για τη Δικαιοσύνη , μετά τα όσα τράβηξα, μαζί με άλλους συναδέλφους, με την άθλια σκευωρία Νοβάρτις. Και υπομένω ακόμα, καθώς πέντε χρόνια τώρα, επί της δικής μας κυβερνήσεως δηλαδή, δεν μου επιτρέπεται να μάθω ποιοι ήταν επιτέλους οι κουκουλοφόροι ψευδομάρτυρες. Αλλά, το ξαναλέω : θα τους πάω μέχρι τέλους! Και θα αποκαλυφθούν.

Έκτον, τα εθνικά θέματα. Η εικόνα της χώρας μας είναι αποκαρδιωτική. Τρώμε την μια προσβολή, την μια ταπείνωση, μετά την άλλη! Από τους Σκοπιανούς, τους Αλβανούς και, φυσικά, τους ..."φίλους" μας τους Τούρκους. Είναι αδιανόητα όσα συμβαίνουν.

Έχω μιλήσει πολλές φορές:

Για τον διάλογο με τον Πειρατή. Για το ότι ξεχάσαμε να θυμίσουμε σε όλον τον κόσμο τα 50 χρόνια, φέτος, από την τραγωδία της Κύπρου. Πάλι καλά που είδαμε και την Famagusta στην τηλεόραση... Για το λάθος ψήφισμα με το Κόσοβο. Για το "λόμπυ των κατευναστών". Για την ανακήρυξη ΑΟΖ και θαλάσσιων πάρκων. Για την Αγία Σοφία και τη Μονή της Χώρας. Για το χωρίς καμία λογική «Σύμφωνο περί Φιλίας» με την Τουρκία. Και τι είδαμε μετά το Σύμφωνο; Τον Ερντογάν να ξαναγράφει τα σχολικά βιβλία στην Τουρκία και να διδάσκει τη νεολαία του για την «γαλάζια πατρίδα» τους, δηλαδή ελληνικά εδάφη. Τον Ερντογάν να γίνεται «καλό παιδί» στα μάτια της Δύσης ώστε να πάρει τα F-16. Τις νέες, ευθείες απειλές, του Μπατχτσελί και του Φιντάν, μέχρι και για την Κρήτη. Και ποιοι τα λένε αυτά;; Αυτοί που από τη μια, υποτίθεται, ότι θέλουν να μπουν στην Ευρώπη κι από την άλλη μας απειλούν μαζί με τη Χαμάς!

Οταν εγώ μίλησα, δημόσια και πολύ πριν τις εκλογές, για τον Φρέντυ Μπελέρη και για τον απαράδεκτο Ράμα, υπήρξε σιωπή. Όμως στον Ράμα δώσαμε τελικά χώρο για να κάνει τις συγκεντρώσεις του. Και του δώσαμε ακόμα και το Ζάππειο για να παρουσιάσει σε υψηλούς προσκεκλημένους τους πίνακες και τα γλυπτά του. Πότε; Όταν ο Μπελέρης, με κατηγορίες στημένες , ήταν φυλακισμένος. Και παραμένει φυλακισμένος σήμερα, εκλεγμένο μέλος του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου. Είναι η απόλυτη εικόνα εθνικής αδυναμίας.

Προειδοποίησα και για την ανάγκη σταδιακής απεμπλοκής μας από την επαίσχυντη Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία τα Σκόπια από την αρχή δεν τήρησαν, όπως δεν είχαν τηρήσει ούτε την Ενδιάμεση Συμφωνία του Ανδρέα Παπανδρέου.

Γνωρίζω καλά τι σημαίνει η άσκηση πιέσεων από "φίλους", ασφαλώς για το δικό τους συμφέρον. Και στον Κώστα Καραμανλή ασκήθηκαν, αλλά είπε το "όχι" στο Βουκουρέστι. Και σε εμένα, αλλά το ξέκοψα από την αρχή και δεν επανήλθαν ποτέ.

Είναι λοιπόν η Συμφωνία των Πρεσπών που τροφοδοτεί τον εθνικισμό και τις βλέψεις κάποιων συνδυασμών δυνάμεων στα Βαλκάνια. Αυτή ήταν η σταθερή άποψη και του ιδρυτή μας, Εθνάρχη Κωνσταντίνου Καραμανλή, του Προέδρου της Δημοκρατίας που δακρύζοντας είχε πεί "η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική".

Μόλις προχθές, η Σκοπιανή πρόεδρος της Δημοκρατίας Σιλιάνοφσκα διατράνωσε δημοσίως το αλυτρωτικό δόγμα: συναντήθηκε, είπε, με εκπροσώπους των «Παιδιών προσφύγων από τη Μακεδονία του Αιγαίου» και συζήτησε μαζί τους για τους εορτασμούς για τα 75 χρόνια από τον «διωγμό των Μακεδόνων του Αιγαίου». Τι άλλο πρέπει να ακούσουμε για να ξυπνήσουμε επιτέλους;

Εχω μιλήσει, συνεχώς μιλάω για τη Θράκη. Μερικοί τολμούν και με λένε "ακραίο". Ρωτάω: ήμουν ακραίος όταν ως υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Ζολώτα, το 1989, απέλασα τον Τούρκο Πρόξενο στη Θράκη, με τη σύμφωνη γνώμη των τριών τότε πολιτικών αρχηγών, Μητσοτάκη, Παπανδρέου και Φλωράκη; Αυτή είναι η ακρότητα ή το γεγονός ότι σήμερα το Προξενείο και οι ψευτομουφτήδες αλωνίζουν ανενόχλητοι, προπαγανδίζουν και συμμετέχουν στις εκλογές προκλητικά με "τουρκικό κόμμα", το οποίο μάλιστα έχει και ..ψευτο-Μακεδόνισσα υποψήφια;

Κι αντί να προβληματιστούν , κι από εμένα και από τον Κώστα Καραμανλή, λοιδορούσαν τις θέσεις μας. Μάλιστα, έφθασαν στο σημείο οι σύγχρονοι ..."Κίσινγκερ", να ειρωνευτούν την σταθερή, πολυδιάστατη, εξωτερική πολιτική της χώρας επί δεκαετίες, ως "πολιτική ακινησίας" και να αντιτάξουν την δική τους δήθεν "κινητικότητα".

Απ' ότι καταλαβαίνω , λυπάμαι που θα το πω, αλλά :

Παραμένουμε "πετρωμένοι" στην ..."άψογο στάση" , σε όλα τα εθνικά μέτωπα...

Δηλαδή, μένουμε σταθερά "κομιλφό", μήπως και μας «κακολογήσουν»...!

Αλλά έχουμε και νεότερα: Αληθεύει, κι εάν ναι, ποιος αποφάσισε, και γιατί, την υποστήριξη της Ελλάδος για κορυφαία θέση στον ΟΑΣΕ, στον Φεριντούν Σινιρίογλου; Ποιος είναι; Είναι ο πρωταγωνιστής της "γαλάζιας πατρίδας" και των "γκρίζων ζωνών" των Τούρκων στο Αιγαίο. Μα είμαστε καλά ; Τι μήνυμα είναι αυτό; Και επίσης τι περίεργα πράγματα είναι αυτά που διαβάζω, για εκδίωξη ενός βοσκού από τη βραχονησίδα Σύρνα στην Αστυπάλαια για ...οικολογικούς λόγους; Αν δεν έχει παρέμβει ήδη, οφείλει να παρέμβει άμεσα η κυβέρνηση. Γιατί οικονομική δραστηριότητα σε βραχονησίδες σημαίνει ΑΟΖ. Ελπίζω να καταλαβαινόμαστε...

Καλώ τον πρωθυπουργό να αποφασίσει, άμεσα, την αλλαγή της ακολουθούμενης εξωτερικής πολιτικής. Να επιστρέψει στις ιστορικές παρακαταθήκες της Παράταξης. Να ασκήσει βέτο στην Αλβανία. Να προετοιμάσει, μέσω δημιουργίας μιας ισχυρής νομικής και πολιτικής ομάδας εμπειρογνωμόνων, την απεμπλοκή από την εθνικά επικίνδυνη Συμφωνία των Πρεσπών. Να ασκήσει, όπως και η Βουλγαρία, βέτο σε κάθε βήμα των Σκοπίων, τον αλυτρωτισμό των οποίων οφείλουμε να καταγγείλουμε εδώ και τώρα, παντού. Να αναθεωρήσει πλήρως την ..."Φιλία" με την Τουρκία, καθιστώντας σαφές στην πράξη ότι δεν εκβιαζόμαστε, δεν απειλούμαστε και δεν φοβόμαστε. Υπάρχουν όρια!

Γι αυτό και δεν υπάρχει καμία περίπτωση νέας εθνικής υποχώρησης και ταπείνωσης, με "Πρέσπες του Αιγαίου"! Δεν είμαστε ένα ηττημένο έθνος. Είμαστε μια υπερήφανη χώρα με πίστη στην Ελευθερία, με αυταπάρνηση κι Εθνική υπερηφάνεια! Οι Έλληνες δεν είμαστε συμβιβασμένο πλήθος, είμαστε Πατριώτες!

Φίλες και φίλοι,

Σε κάθε σταυροδρόμι πρέπει να επιλέξεις έναν δρόμο.

Ανησυχώ βαθιά. Πρέπει η κατάσταση αυτή να διορθωθεί.

Αυτές είναι οι θέσεις μου. Τις οποίες, για να μην έχουμε παρανοήσεις, ποτέ δεν διαπραγματεύτηκα για "μεγάλα αξιώματα". Κι ούτε πρόκειται...

Γιατί μας κοιτάει από απέναντι και η Ελλάδα, και η Ιστορία.

Λέει ο Παλαμάς:

"Κάλλιο γλύστρα στον δρόμο τον δικό σου

παρά να μείνεις ορθός στο δρόμο του άλλου!"

Το έχω αποδείξει στη διαδρομή μου.

Υπηρετώ την πατρίδα και την παράταξη...

Ημουν, είμαι, και θα είμαι παρών!

Σας ευχαριστώ!»

 Κώστας Καραμανλής: Η Ευρώπη στην οποία πιστέψαμε διολισθαίνει σε βαθιά κρίση

Ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής κατά την ομιλία του στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου του δημοσιογράφου Μανώλη Κοττάκη "Οι απόρρητοι φάκελοι Καραμανλή" στο Πολεμικό Μουσείο, αρχικά αναφέρθηκε στην σημερινή εικόνα της Ευρώπης, ασκώντας σκληρή κριτική στις ηγεσίες της και είπε ότι το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και των χθεσινών εκλογών στην Γαλλία ήρθαν να επιβεβαιώσουν ότι η Ευρώπη στην οποία πιστέψαμε διολισθαίνει σε βαθιά κρίση.

Διερράγη το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο που ήταν το κέντρο της κοινωνικής συνοχής, είπε και προσέθεσε ότι ενώ η ΕΕ απαρνήθηκε μια από τις θεμελιώδεις αρχές της, τη σύγκλιση μεταξύ των χωρών, η διεύρυνση ανισοτήτων οξύνει το κοινωνικό και πολιτικό κλίμα. Αναφερόμενος στο γάμο ομοφύλων, έκανε λόγο για καταχρηστικό δικαιωματισμό που θίγει δικαιώματα και ευαισθησίες όσων σέβονται το θεσμό της οικογένειας. Ο πρώην πρωθυπουργός έκανε λόγο για αδυναμία της Ευρώπης να παίξει ενεργό ρόλο τόσο στα όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία όσο και στο Μεσανοτολικό, ενώ τόνισε ότι σε αυτό το απρόβλεπτο γεωπολιτικό περιβάλλον είναι μεγάλος ο κίνδυνος ακόμη και ανάφλεξης στα δυτικά Βαλκάνια. Το Κόσσοβο είναι σε αδιέξοδο και οι εθνικισμοί στην περιοχή μας είναι πάλι σε έξαρση, είπε ο κ.Καραμανλής και τόνισε ότι πρέπει να σταλεί ένα καθαρό μήνυμα στα Τίρανα και Σκόπια ότι τέτοιου είδους συμπεριφορές όπως αυτές των δυο χωρών εναντίον της χώρας μας, δεν γίνονται ανεκτές και επισύρουν συνέπειες και να υπάρξει επισήμανση ότι ο δρόμος για την Ευρώπη εξαρτάται από την Ελλάδα. Οι πολίτες της Ευρώπης αντέδρασαν στην προσπάθεια επιβολής άνωθεν, ενός άλλου μοντέλου ζωής, είπε ο Κώστας Καραμανλής και αναφερόμενος στα αποτελέσματα των ευρωεκλογών στην ΕΕ έκανε λόγο για διάρρηξη της εμπιστοσύνης μεταξύ κοινωνιών και πολιτικού συστήματος. Οι αρχόμενοι δεν εμπιστεύονται τους άρχοντες τους και οι άρχοντες αδυνατούν να κατανοήσουν τους προβληματισμούς και τις επιφυλάξεις των αρχομένων. Αυτός είναι ο ορισμός της κρίσης της εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα και της απονομιμοποίησης του στα μάτια πολιτών, είπε ο πρώην πρωθυπουργός. Όταν 6 στους 10 εκλογείς απέχουν είναι ώρα επείγοντος συναγερμού και όχι εφησυχασμού, είπε ο κ.Καραμανλής τονίζοντας ότι οι πολίτες εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους, αλλά και την απόρριψη του πολιτικού συστήματος και της τροπής που παίρνει η δημόσια ζωή.

Ολόκληρη η ομιλία του πρώην Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή

«Κυρίες και Κύριοι

Το αποτέλεσμα των πρόσφατων Ευρωεκλογών, όπως και το χθεσινό των βουλευτικών εκλογών στη Γαλλία, ήρθαν να επιβεβαιώσουν με ηχηρό τρόπο αυτό που γνωρίζουμε και βιώνουμε όλοι εδώ και χρόνια. Η Ευρώπη, στην οποία πιστέψαμε και για την οποία αγωνιστήκαμε για δεκαετίες, διολισθαίνει σε βαθιά κρίση. Τα σημάδια της, ορατά από καιρό, έγιναν εμφανή και αυταπόδεικτα:

Η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους στο όνομα μιας άκαμπτης δημοσιονομικής αυστηρότητας διέρρηξε το Ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο, που ήταν όμως το θεμέλιο της κοινωνικής συνοχής και της πολιτικής ομαλότητας. Με αποκορύφωμα την αλαζονική, κοντόφθαλμη, τιμωρητική και οικονομικά εσφαλμένη αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης, η ΕΕ στην ουσία απαρνήθηκε μία από τις θεμελιώδεις αρχές της: Την σύγκλιση μεταξύ των χωρών, δηλαδή τον επιμερισμό των κινδύνων από την έκθεση σε κρίσεις χρέους ως την ανάγκη μεταφοράς πόρων από τον οικονομικά εύρωστο Βορρά στον ασθενέστερο Νότο. Ταυτόχρονα η διαρκής διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων οξύνει το κοινωνικό και πολιτικό κλίμα, αφού κάνει τους λίγους πλουσιότερους και περιθωριοποιεί ολοένα και μεγαλύτερα κοινωνικά στρώματα.

Η ανεξέλεγκτη μετανάστευση δυναμιτίζει την κοινωνική ειρήνη και ομαλότητα. Κανείς δεν αντιλέγει σε ελεγχόμενες ροές μεταναστών για λόγους ανθρωπιστικούς ή άλλους. Απλή επίσκεψη σε ευρωπαϊκές πόλεις αρκεί για να φανεί πόσο έχει αλλάξει ο παραδοσιακός ευρωπαϊκός τους χαρακτήρας υπό το βάρος των αριθμών και της αδυναμίας αφομοίωσής τους.

Η άκριτη υιοθέτηση επιλογών που θίγουν ταυτοτικά ζητήματα. Απόλυτος σεβασμός στην ελευθερία επιλογών και τρόπο ζωής, ναι. Όχι όμως αβασάνιστη αποδοχή ενός καταχρηστικού δικαιωματισμού, στο όνομα του οποίου θίγονται δικαιώματα και ευαισθησίες των ανθρώπων που επιμένουν να σέβονται τις αξίες και τις ρίζες τους, το θεσμό της οικογένειας, την θρησκευτική τους πίστη και την εθνική τους ταυτότητα και υπερηφάνεια.

Η κατηγορηματική και ομόθυμη καταδίκη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία δεν επαρκεί ως δικαιολογία για την υιοθέτηση όλο και πιο επιθετικής και άκαμπτης στάσης σε ό,τι αφορά την διαχείριση και την διαιώνιση του πολέμου. Αντί η Ευρώπη να πρωταγωνιστεί σε πρωτοβουλίες για κατάπαυση του πυρός και αναζήτηση λύσης στην βάση των συμφωνιών του Μίνσκ, συχνά υπερθεματίζει σε φιλοπόλεμη συμπεριφορά. Αυτό όμως θα οδηγήσει πιθανότατα είτε σε διαρκή και επικίνδυνη περαιτέρω κλιμάκωση της σύγκρουσης είτε σε αναζήτηση διεξόδου σε μεταγενέστερο χρόνο όμως υπό ακόμα δυσμενέστερες συνθήκες. Με κύριο θύμα την ίδια την Ουκρανία και τον λαό της, αλλά και την Ευρώπη που βλέπει μετά από ογδόντα χρόνια την απειλή ενός γενικευμένου πολέμου στο έδαφός της να πλησιάζει.

Το γεωπολιτικό αυτό παράδοξο επιτείνεται από την αδυναμία της Ευρώπης να παίξει, ως θα όφειλε, ενεργό ρόλο στην προσπάθεια αντιμετώπισης του Μεσανατολικού. Το αυθύπαρκτο δικαίωμα του Ισραήλ στην άμυνά του και την απόκρουση τρομοκρατικών δράσεων της Χαμάς δεν το απαλλάσσει από τις ευθύνες του να αποφεύγει ενέργειες σε βάρος άμαχων Παλαιστινίων. Ούτε βέβαια από τις ευθύνες του στην υπονόμευση της μοναδικής λύσης που υπάρχει, της δημιουργίας ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους.

Επιπλέον, θέλω για μια ακόμα φορά να τονίσω, ότι σε αυτό το δύσκολο και απρόβλεπτο γεωπολιτικό περιβάλλον, είναι μεγάλος ο κίνδυνος αύξησης της έντασης, ακόμα και ανάφλεξης, στα Δυτικά Βαλκάνια. Οι συμφωνίες του Dayton είναι στην ουσία γράμμα νεκρό, το Κόσοβο είναι σε αδιέξοδο, οι εθνικισμοί και μεγαλοϊδεατισμοί στην περιοχή, αντί σταδιακά να κάμπτονται, είναι και πάλι σε έξαρση.
Ας υπογραμμιστεί ακόμα ότι σε ό,τι αφορά συμπεριφορές που υποκρύπτουν αλυτρωτικές διαθέσεις και υπονόμευση των σχέσεων καλής γειτονίας είναι ανάγκη να σταλεί ένα ξεκάθαρο και αυστηρό μήνυμα προς τα Τίρανα και τα Σκόπια: Τέτοιου είδους συμπεριφορές δεν γίνονται ανεκτές και επισύρουν συνέπειες. Με την πρόσθετη υπενθύμιση ότι ο δρόμος τους προς την Ευρώπη εξαρτάται από την Ελλάδα. Καθαρές κουβέντες, καθαροί λογαριασμοί.

Κύριες και κύριοι
Όλα τα παραπάνω εξηγούν σε μεγάλο βαθμό γιατί η Ευρώπη είναι σε κρίση. Προφανώς δεν είναι η πρώτη φορά που η Ευρώπη αντιμετωπίζει κρίσεις. Είναι όμως η πρώτη φορά που τείνει να εξελιχθεί σε γενικευμένη πολιτική κρίση, κρίση θεσμών, κρίση εμπιστοσύνης.
Ιστορικά κόμματα , που έπαιξαν επί πολλές δεκαετίες πρωταγωνιστικό ρόλο στα δρώμενα των χωρών τους, εξαφανίζονται ή βρίσκονται σε φάση προϊούσας παρακμής. Οι πολίτες απομακρύνονται από αυτά διότι έχασαν ή χάνουν την εμπιστοσύνη τους προς αυτά, στις πολιτικές τους, στα προγράμματά τους. Βλέπουν, οι πολλοί τουλάχιστον, το βιωτικό τους επίπεδο να επιδεινώνεται, τις κοινωνικές υπηρεσίες να συρρικνώνονται, τις βασικές παραδοσιακές τους αξίες να περιφρονούνται, στο όνομα μιας ασαφούς και στρεβλής παγκοσμιοποίησης, της παντοδυναμίας των ανώνυμων αγορών και διακηρύξεων μιας ισοπεδωτικής πολυπολιτισμικότητας που προσβάλλει κάθε έννοια εθνικής ταυτότητας, παράδοσης και πολιτισμού, όπως και κάθε έννοια αρχών και αξιών με βαθιές ρίζες στις Ευρωπαϊκές κοινωνίες. Τι είναι όλοι αυτοί οι πολίτες, στην συντριπτικοί τους πλειοψηφία φιλήσυχοι δημοκράτες που μέχρι χθες ήταν σταθεροί ψηφοφόροι της Χριστιανοδημοκρατίας, των Σοσιαλδημοκρατών, των Γκωλικών και του Σοσιαλιστικού Κόμματος και τώρα αποστρέφονται τις παραδοσιακές τους επιλογές; Εν μια νυκτί όλοι αυτοί μεταμορφώθηκαν σε φανατικούς ακόλουθους ακροδεξιών ή φιλοφασιστικών πολιτικών σχηματισμών; Ή μήπως είναι όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού που απορρίπτουν το μοντέλο ζωής και κοινωνίας που βλέπουν να τους επιβάλλεται άνωθεν και αισθάνονται την ανάγκη να διαμαρτυρηθούν και να αντιδράσουν;

Κυρίες και Κύριοι

Το θεμέλιο κάθε οργανωμένης κοινωνίας, πόσο μάλλον μιας ελεύθερης δημοκρατικής πολιτείας, είναι η εμπιστοσύνη στους θεσμούς, στους κανόνες και τον σεβασμό τους, στους νόμους και την Δικαιοσύνη, είναι η εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα. Αν και όταν αυτή η σχέση εμπιστοσύνης διαρραγεί, τότε το πολιτικό σύστημα πάσχει, το συνολικό οικοδόμημα της κοινωνικής οργάνωσης κλυδωνίζεται, ο κίνδυνος μιας γενικευμένης απορρύθμισης γίνεται ορατός. Παρατηρώντας τις ευρωπαϊκές εξελίξεις διαχρονικά είναι ολοφάνερο ότι προσεγγίζουμε με αυξανόμενη ταχύτητα μιας τέτοιας μορφής κρίση εμπιστοσύνης, όπου οι αρχόμενοι δεν εμπιστεύονται τους άρχοντές τους, την φιλοπατρία, την ακεραιότητα, την κοινωνική ενσυναίσθηση και ανθρωπιά των αρχόντων τους, και οι άρχοντες αδυνατούν να κατανοήσουν τους προβληματισμούς, τις αγωνίες, τις αντιρρήσεις και επιφυλάξεις των αρχομένων. Αυτός είναι ο ορισμός της κρίσης εμπιστοσύνης και της κρίσης του πολιτικού συστήματος. Είναι ο ορισμός της απονομιμοποίησής του στα μάτια των πολιτών, του θεμέλιου λίθου δηλαδή πάνω στην οποία εδράζεται κάθε δημοκρατική πολιτεία.

Κυρίες και Κύριοι

Οι διαπιστώσεις αυτές επιβαρύνονται ακόμα περισσότερο αν συνεκτιμηθεί το φαινόμενο της διευρυνόμενης αποχής από τις εκλογικές διαδικασίες. Οι καθησυχαστικές ερμηνείες ότι οι Ευρωεκλογές από τη φύση τους ενδιαφέρουν λιγότερο τους πολίτες από τις εθνικές εκλογές, αφού δεν αφορούν την διακυβέρνηση μιας χώρας, ότι αυξανόμενα τμήματα κυρίως των νεανικών κοινών αδιαφορούν για τα κοινά, ότι τάχα η καλοκαιρία ωθεί τους ψηφοφόρους στις παραλίες αντί στις κάλπες, μικρή αξία έχουν. Αν δεν είναι παντελώς έωλες μοιάζουν περισσότερο με παρηγοριά στον άρρωστο.
Όταν η αποχή φθάνει στο 60%, όταν 6 στους 10 των εκλογέων απέχουν, όπως δυστυχώς συνέβη και στην δική μας χώρα, δεν είναι ώρα εφησυχασμού αλλά ώρα επείγοντος συναγερμού. Αυταπάτες ούτε χωρούν ούτε συγχωρούνται. Στην μεγάλη τους πλειοψηφία όσοι πολίτες επιλέγουν την αποχή εκφράζουν δια αυτού του τρόπου την δυσαρέσκεια τους και την ενόχλησή τους. Και μάλιστα όχι προς ένα μόνο συγκεκριμένο κόμμα. Στο μεγαλύτερο ποσοστό της η αποχή ισοδυναμεί με συνολική απόρριψη του πολιτικού συστήματος και της μορφής που παίρνει η δημόσια ζωή!

Με άλλα λόγια η διευρυνόμενη αποχή καταδεικνύει ότι η κρίση εμπιστοσύνης, η απονομιμοποίηση προς το πολιτικό σύστημα, τους θεσμούς του πολιτεύματος, την γενικότερη λειτουργία της πολιτείας είναι ακόμα βαθύτερη απ ό,τι αποτυπώνεται μόνο από την ψήφο διαμαρτυρίας. Κι αυτό σε καιρούς όπου τα προβλήματα και οι προκλήσεις, από την γεωπολιτική αστάθεια και τις συγκρούσεις, ως την κλιματική αλλαγή, προβάλλουν εντονότερα, απαιτητικότερα και πιο δυσεπίλυτα από όλη την περίοδο τουλάχιστον που ακολούθησε το Β Παγκόσμιο Πόλεμο.

Κυρίες και Κύριοι

Απέναντι σε αυτή τη νέα ανησυχητική πραγματικότητα, θα περίμενε κανείς ότι οι ευρωπαϊκές ηγεσίες έλαβαν το μήνυμα, προσπαθούν να ερμηνεύσουν την συμπεριφορά των πολιτών, αντιλαμβάνονται ότι έσφαλαν, ότι προτίθενται να επανεκτιμήσουν και πιθανώς να αναθεωρήσουν τις πολιτικές τους επιλογές, ή τουλάχιστον, πολλές εξ αυτών. Ότι άκουσαν την καμπάνα της δυσφορίας και προτίθενται να αλλάξουν πορεία, να επανορθώσουν. Ότι αν μη τι άλλο είναι διατεθειμένες να αφουγκραστούν τις κοινωνίες, να δείξουν κατανόηση για τις ανησυχίες και την δυσφορία τους. Ότι σε τελική ανάλυση βρίσκονται στοιχειωδώς σε επαφή με το λαϊκό αίσθημα!

Δυστυχώς τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει, τουλάχιστον αυτές τις τρεις εβδομάδες από το εκλογικό αποτέλεσμα της 9ης Ιουνίου. Οι αντιδράσεις του μεγαλύτερου τμήματος της Ευρωπαϊκής ηγεσίας δεν δείχνουν ούτε συνειδητοποίηση του τι πραγματικά συνέβη, ούτε σοβαρό προβληματισμό για το τι γίνεται λάθος, ούτε βέβαια ειλικρινή διάθεση για ουσιαστικές διορθωτικές κινήσεις.
Το πρώτο μέλημα στα Ευρωπαϊκά κέντρα αποφάσεων ήταν η αγωνία κατ’ αρχήν και η μερική ανακούφιση ότι μπορούν να επιβάλλουν τις επιλογές τους. Ότι ο συσχετισμός δυνάμεων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τους επιτρέπει κατά πάσα πιθανότητα να εμμείνουν στις προτιμήσεις τους. Ότι βγαίνουν δηλαδή οι αριθμοί! Αντί το σοκ να τους αφυπνίσει, η προτεραιότητά τους είναι μη τυχόν και δεν μπορούν να επιβάλλουν τις εκ των προτέρων προκαθορισμένες αποφάσεις τους.
Ακόμα χειρότερα, επιμένοντας επί το πλείστον σε πρόσωπα που με την συμπεριφορά τους στις προηγούμενες θητείες τους επέτειναν το πρόβλημα, διόγκωσαν την λαϊκή αγανάκτηση και έχουν σοβαρές ευθύνες για την σημερινή ευρωπαϊκή κρίση. Απλά ειπωμένο, γεωμετρική αύξηση της δυσαρμονίας μεταξύ των επιλογών των ηγετικών ελίτ και των αντιλήψεων μεγάλης μερίδας των πολιτών.

Στην προσπάθειά τους μάλιστα να υποβαθμίσουν την σημασία του εκλογικού μηνύματος, δεν διστάζουν με δημόσιες αναφορές να μετέρχονται με μεγάλη ευκολία περιφρονητικών και απαξιωτικών χαρακτηρισμών για τους διαμαρτυρόμενους πολίτες. Αίφνης η Ευρώπη γέμισε από λαϊκιστές, ακροδεξιούς, φιλοφασίζοντες και θρησκόληπτους. Από καθυστερημένους που δεν μπορούν να συλλάβουν τις σύγχρονες τάσεις και προτεραιότητες της πολυπολιτισμικότητας, του άκρατου δικαιωματισμού, της παντοκρατορίας των αγορών κι ενός αδιαφανούς τραπεζικού συστήματος, του σταδιακού εξοβελισμού του έθνους – κράτους.

Όλα αυτά όμως είναι δείγματα νοσηρής και επικίνδυνης νοοτροπίας. Η αυταρέσκεια και η αλαζονεία, ο δύσκολα συγκαλυπτόμενος ελιτισμός δεν φανερώνουν μόνο ρηχότητα και επιπολαιότητα. Φανερώνουν στην ουσία υπεροψία για την άλλη άποψη, δογματικές αγκυλώσεις, περιφρόνηση για τους πολλούς, τις αγωνίες, τα προβλήματα, τις προσδοκίες τους. Έτσι όμως όχι απλώς δεν αντιμετωπίζεται το πρόβλημα, αντιθέτως επιδεινώνεται και μάλιστα ραγδαία με κίνδυνο κάποια στιγμή, όχι στο μακρινό απώτερο μέλλον, να πάρει εκρηκτικές διαστάσεις. Όταν δαιμονοποιείται η άλλη άποψη, όταν αντιμετωπίζονται ως εχθροί οι ανησυχούντες, τότε η οριστική ρήξη μαζί τους είναι αναπόφευκτη.
Αν δεν καταλαβαίνεις γιατί δυσανασχετούν και διαμαρτύρονται οι πολλοί, αν επιμένεις, κόντρα σε όλες τις ενδείξεις, ότι εσύ έχεις δίκιο και οι πολλοί άδικο, αν πιστεύεις ότι ξέρεις πάντα καλύτερα από αυτούς και η μόνη παραδοχή που κάνεις είναι ότι θα έπρεπε απλώς να το επικοινωνήσεις καλύτερα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι εκείνοι έχουν δίκιο κι εσύ άδικο. Αν ούτε αυτό καταλαβαίνεις τα πράγματα είναι απείρως χειρότερα!

Κύριες και Κύριοι

Έστω την ύστατη αυτή ώρα, η Ευρώπη καλείται να αρθεί επιτέλους στο ύψος των περιστάσεων. Να βρει την δύναμη να προχωρήσει με θαρραλέα βήματα προς την ολοκλήρωσή της. Σε μια κοινή εξωτερική και αμυντική πολιτική που θα θωρακίζει τα σύνορά της, στη χειραφέτησή της από κάθε μορφή γεωπολιτικής εξάρτησης, στην αμοιβαιοποίηση των κινδύνων από οικονομικές κρίσεις. Στην ανάληψη του ρόλου που της αναλογεί στις παγκόσμιες εξελίξεις και των ευθυνών που έχει για την ειρήνη, την σταθερότητα, την δημοκρατία και την ευημερία τουλάχιστον στην ήπειρό μας. Να ανταποκριθεί στο όραμα των μεγάλων Ευρωπαίων οραματιστών, από τον Ντε Γκωλ, τον Σούμαν και τον Αντενάουερ ως τον Ζακ Ντελόρ και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Αλλά και στην προσδοκία όσων πιστέψαμε και αγωνιστήκαμε γι αυτήν. Τώρα όμως, γιατί η κλεψύδρα αδειάζει με αυξανόμενη ταχύτητα και ανυπολόγιστες για όλους συνέπειες.

Κυρίες και Κύριοι

Μια καταληκτική αναφορά για το μείζον εθνικό θέμα. Οι ηγεμονικές βλέψεις της Τουρκίας, η συστηματική επιχείρηση εκ μέρους της διεύρυνσης της ατζέντας, η ευθεία αμφισβήτηση της εδαφικής ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας είναι δεδομένες και απροκάλυπτες. Μόνο εθελοτυφλούντες μπορούν να το αμφισβητούν. Η όποια συγκυριακή ύφεση στην ρητορική και τις έμπρακτες προκλήσεις, υπαγορευόμενη από πρόσκαιρες σκοπιμότητες, δεν πρέπει να συσκοτίζουν την αλήθεια. Ότι δηλαδή η Τουρκία έχει ξεκάθαρο αναθεωρητικό σχέδιο για την περιοχή και ευθέως απειλεί την Ελλάδα και την Κύπρο. Ηγεμονισμός που συν τοις άλλοις αποκαλύπτεται από την στρατιωτική και όχι μόνο παρουσία της στην Μέση Ανατολή, τον Καύκασο, την Βόρεια Αφρική αλλά και χώρες των Βαλκανίων.

Πιστεύω ότι καμμιά Ελληνική Κυβέρνηση δεν θα ήταν διατεθειμένη να υποχωρήσει σε μείζονα εθνικά θέματα και να αποδεχθεί ρυθμίσεις σε βάρος των εθνικών συμφερόντων. Πρώτον, διότι αποκλείω την πιθανότητα να το επιθυμεί. Αλλά επιπρόσθετα δεν θα μπορούσε, διότι θα βρισκόταν αντιμέτωπη με την ομόθυμη και σθεναρή αντίδραση των Ελληνίδων και των Ελλήνων.

Είναι λοιπόν αδύνατη και αδιανόητη η σύναψη συνυποσχετικού που θα κρύβει τεχνηέντως και εκ του πονηρού, υπό το πρόσχημα της προσφυγής στο ΔΔ της Χάγης για την οριοθέτηση της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας, την εκχώρηση με ασαφείς και διπλωματικά ευρηματικές διατυπώσεις, δικαιώματος στο ΔΔ να αποφανθεί περί του εύρους των χωρικών υδάτων ή ακόμα και της εδαφικής κυριαρχίας νήσων και βραχονησίδων. Είμαι κατηγορηματικός σε αυτό.

Υφέρπει όμως πάντα ο κίνδυνος, στο όνομα της ύφεσης, των χαμηλών τόνων και των ήρεμων νερών, να δημιουργείται σταδιακά η εντύπωση της αποδοχής της διευρυνόμενης τουρκικής ατζέντας και διεκδικήσεων, άρα βήμα-βήμα της δημιουργίας προηγούμενου. Με άλλα λόγια η δια της διαχρονικής διολίσθησης έκπτωση πάγιων εθνικών θέσεων που εδράζονται στέρεα επί του Διεθνούς Δικαίου.
Αυτό σημαίνει ότι απαιτείται διαρκής εγρήγορση και ετοιμότητα, καθαρές απαντήσεις μη επιδεχόμενες παρερμηνεία, πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική συνεχούς αναζήτησης ερεισμάτων στον διεθνή χώρο και βέβαια ισχυρές ένοπλες δυνάμεις και αποτρεπτική ικανότητα. Πάνω απ όλα όμως επιβάλλει εθνική ομοψυχία και υψηλό εθνικό φρόνημα από όλους μας.»