Υπάρχει δυνατότητα άλλου δρόμου; - Πολλά εξαρτώνται από το πώς θα απαντήσουμε στο κρίσιμο ερώτημα

    Είναι αναγκαία μια ενεργητική πολιτική εθνικής κυριαρχίας και Ουδετερότητας της χώρας, μια προάσπιση της κυριαρχίας, άρα και άσκηση κυριαρχίας από την Πολιτεία, και μια ενεργητική πολιτική Ειρήνης για την περιοχή, την Ευρώπη, τη Ν.Α. Μεσόγειο...

Ρούντι Ρινάλντι*

Από το ξεκίνημα του ρωσοΝΑΤΟϊκού πολέμου στην Ουκρανία η στήλη αυτή έχει αναφερθεί τρεις φορές στο ζήτημα της Ουδετερότητας της χώρας, και πολλές φορές στους βαθμούς κυριαρχίας. Αυτά είναι σημαντικά θέματα στόχων και βηματισμών που αποκτούν ιδιαίτερο νόημα για μικρές και μεσαίες χώρες (σαν τη δική μας) σε μια θυελλώδη εποχή αναδασμών, ανακατατάξεων και αλλαγών συσχετισμών. Για παράδειγμα, σχετικά με το ζήτημα της Ουδετερότητας έχουμε αναφερθεί:

• Τον Σεπτέμβριο του 2022, όταν η ελληνική Βουλή επικύρωσε τα πρωτόκολλα ένταξης στο ΝΑΤΟ της Σουηδίας και Φινλανδίας, με το άρθρο «Η ακραία ΝΑΤΟφροσύνη και ο στόχος της Ουδετερότητας» (φύλλο 604).

• Τον Νοέμβριο του 2022 με αφορμή ένα πορτοκαλί πανό στην πορεία του Πολυτεχνείου, στο οποίο αναγράφονταν τα συνθήματα «Όχι στον πόλεμο και τη ΝΑΤΟφροσύνη – Ελευθερία, Ουδετερότητα, Δημοκρατία», με το άρθρο «Μπορεί να είναι στόχος η Ουδετερότητα της Ελλάδας;» (φύλλο 614).

• Τον Μάρτιο του 2024, όταν στη Βουλή κυρώθηκαν –με ψήφους της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ– δύο μνημόνια ανάμεσα σε Ελλάδα και ΗΠΑ, με τα οποία στρατιωτικό προσωπικό των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων μπορεί να διατίθεται και να λειτουργεί υπό αμερικάνικη στρατιωτική διοίκηση όπου κρίνουν αναγκαίο οι ΗΠΑ στην Ευρώπη, με το άρθρο «ΝΑΤΟφροσύνη ή Ουδετερότητα;» (φύλλο 676).

Ορισμένες βασικές (προκαταρκτικές) επισημάνσεις

Πρώτη επισήμανση: Ο όρος «ουδετερότητα» έχει χρησιμοποιηθεί με πολλές σημασίες και σε διαφορετικές εποχές. Τα εξηγήσαμε όλα αυτά εκτενώς στο δεύτερο άρθρο που αναφέραμε πιο πάνω. Η θέση που υποστηρίζουμε είναι σαφής, δίνοντας έμφαση στον ενεργητικό χαρακτήρα που πρέπει να έχει το σύνθημα-στόχος της Ουδετερότητας:

«Πρώτον να απεμπλακούμε με όλους τους τρόπους από τον σε εξέλιξη πόλεμο. Να μην λειτουργήσει η χώρα μας σαν μεγάλη στρατιωτική βάση των ΗΠΑ. Να μην αποστρατιωτικοποιηθούν τα νησιά και να μην σταλεί ο οπλισμός τους στις ουκρανικές δυνάμεις. Πέρα από αυτά: η Ελλάδα να μετατραπεί σε χώρα και παράγοντα ειρήνης, και να αποσυρθούν όλα τα τμήματα των ένοπλων δυνάμεών της που δρουν στο εξωτερικό. Τέλος, η θέση για Ουδετερότητα συνδυάζεται με τον στόχο του τερματισμού του πολέμου όσο πιο γρήγορα γίνεται».

Και παρακάτω στο ίδιο άρθρο:

«Η Ελλάδα δεν έχει κανέναν λόγο να εμπλακεί στον πόλεμο που διεξάγεται στην Ουκρανία, ούτε να ακολουθεί υπηρετικά ό,τι θέλουν και διατάσσουν οι ευρωατλαντικοί πάτρωνες και εμπρηστές του πολέμου. Ούτε έχει συμφέρον να θεωρήσει εχθρική χώρα τη Ρωσία και να προσφύγει στον φθηνό αντιρωσισμό αμερικάνικης κοπής. Έχει σαν χώρα ιδιαίτερα προβλήματα (εθνικά και κοινωνικά), και οφείλει να βρει τον δικό της δρόμο και τον δικό της βηματισμό, που να κατοχυρώνουν βαθμούς κυριαρχίας σε όλα τα επίπεδα – κι όχι να υποβιβάζεται σε μετανεωτερική νεοαποικία και σε πιθανό στόχο διαφόρων εμπόλεμων δυνάμεων ή επίδοξων επεκτατιστών και νταήδων στην περιοχή».

Δεύτερη επισήμανση: Είναι σαφέστατο πως ο κυρίαρχος πολιτικός κόσμος και οι οικονομικοί ολιγάρχες της χώρας έχουν έναν τελείως διαφορετικό προσανατολισμό, κληρονομημένο από το πλέγμα και καθεστώς της εξάρτησης της χώρας, και από τον ίδιο τον χαρακτήρα της αστικής τάξης στην Ελλάδα. Παραδείγματα: «Σωστή πλευρά της ιστορίας», «είμαστε ο πιο αξιόπιστος και προβλέψιμος σύμμαχος των ΗΠΑ» (Μητσοτάκης). «Από την Κέρκυρα μέχρι το Καστελόριζο και από την Κρήτη μέχρι τη Θράκη, σας παραδίδουμε την Ελλάδα σήμερα στα χέρια σας. Και είμαστε βέβαιοι ότι είναι σε καλά χέρια», Κώστας Τασούλας (νυν πρόεδρος Δημοκρατίας) προσφωνώντας τον κ. Μενέντες (ο οποίος λίγο αργότερα καταδικάστηκε 11 χρόνια φυλακή για δωροληψία στις ΗΠΑ). Και τόσα, τόσα άλλα δείγματα εθελοδουλίας, ΝΑΤΟφροσύνης. Για να μην αναφερθούμε στις υποκλίσεις του κ. Γεραπετρίτη προς τον Ερντογάν μέσα στο Μαξίμου. No problem για τις ελίτ. Μόνο που μετατρέπονται σε καρπαζοεισπράχτορα. Θα μιλήσουμε για αυτό παρακάτω.

Τρίτη επισήμανση: Είναι αλήθεια ότι δεν γίνεται σχεδόν κανένας λόγος για Ουδετερότητα της χώρας τόσο από πλευράς κομμάτων του πολιτικού συστήματος όσο και από την πλευρά κινημάτων-κινητοποιήσεων. Τα μεν κόμματα έχουν αποδεχθεί σε γενικές γραμμές το Δυτικό, ΝΑΤΟϊκό, πλαίσιο, κι έχουν επίσης αποδεχθεί στην πράξη την αύξουσα ισχύ της Τουρκίας στην περιοχή και την ανάγκη συνεργασίας μαζί της. Οι δε κινητοποιούμενοι άνθρωποι παραμένουν σε ένα γενικό πλαίσιο καταγγελίας του πολέμου, του καπιταλισμού, του εθνικισμού, του Ισραήλ κ.λπ., χωρίς να προχωρούν σε προβολή θέσεων, ενδιάμεσων βημάτων και στόχων που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν προϋποθέσεις και συσχετισμούς για μια διαφορετική πορεία. Ή θα υπάρξει μια μεγάλη ανατροπή (όπως την φαντάζεται ο καθένας ή την προπαγανδίζουν οι πιο πονηροί, π.χ. το ΚΚΕ – χωρίς να τρομάζουν κανέναν, γιατί το έχουν πάρει όλοι είδηση ότι είναι σκέτα βεγγαλικά και ρητορική), ή τίποτα απολύτως. Η έκφραση «να κατακτήσουμε βαθμούς κυριαρχίας» ή ακόμα και το αίτημα της Ουδετερότητας, ίσως φαίνονται σαν «δεξιές παρεκκλίσεις»…

Η αλήθεια είναι ότι στη χώρα έχει εκδηλωθεί ένα σχετικά μικρό αντιπολεμικό κίνημα σε σχέση με άλλες χώρες, και αυτό ζητά μια εξήγηση. Οι μαξιμαλισμοί στις διακηρύξεις και η παντελής έλλειψη σύνδεσης αυτών των μεγάλων ζητημάτων, συνδυασμένα με την προσκόλληση του πολιτικού κόσμου στα ποσοστά και στις εκλογές, οδηγούν γρήγορα στην αποδυνάμωση της μαζικής λαϊκής πάλης γύρω από στόχους και δεν δημιουργούν σοβαρά εμπόδια στην αστική πολιτική γενικά. Δεν τέθηκε με σοβαρότητα το τι θα σήμαινε ένα μεγάλο μαζικό κίνημα ειρήνης στην Ελλάδα. Πολλές διαφορετικές συγκεντρώσεις, άλλες πρωτοβουλίες, μικροκομματισμοί, κατακερματισμοί κ.λπ. δημιουργούν όλους τους όρους για διασκορπισμό θέλησης, δυνάμεων, και κυρίως για την ανυπαρξία συγκεκριμένων και σωστά ιεραρχημένων στόχων.

Το βασικό είναι αν υπάρχει πολιτική βούληση και φορέας της πολιτικής βούλησης, δηλαδή Υποκείμενο σε όλες τις εκδιπλώσεις του: ηγεσία, Πολιτεία, κοινωνία

Η σημερινή κατάσταση

Μετά σχεδόν δυόμιση χρόνια πολέμου στην Ουκρανία και 600 ημερών πολέμου στη Μέση Ανατολή και γενοκτονίας στη Γάζα, έχουν συμβεί πολλά, έχουν γίνει πολλές ανατροπές, υπάρχουν πολλά νέα δεδομένα. Νέα δεδομένα επί του πεδίου του πολέμου· νέα δεδομένα στον διεθνή συσχετισμό δυνάμεων· νέα δεδομένα στο εσωτερικό της «σωστής πλευράς της Ιστορίας»: η Ρωσία κερδίζει στον πόλεμο της Ουκρανίας· η Συρία δεν υπάρχει όπως την ξέραμε και αναδιατάσσεται ο χάρτης της Μέσης Ανατολής· ο Τραμπ αλλάζει τη στρατηγική των ΗΠΑ δημιουργώντας νέες συμμαχίες και τακτικές· η Ευρώπη γίνεται πολιτική έδρα της παγκοσμιοποίησης και του «κόμματος του πολέμου» ενώ σπαράσσεται από τριγμούς και φυγόκεντρες τάσεις· οι BRICS συνεχίζουν να αμφισβητούν την κυριαρχία της Δύσης· η Τουρκία αναβαθμίζεται σε δύναμη πρώτης γραμμής με ενεργό ρόλο σε πολλά μέτωπα.

Όλα αυτά μέσα σε δύο πυκνά χρόνια. Ο χρόνος επιταχύνεται, τα γεγονότα έχουν έναν ρυθμό πολύ γρήγορο, τα θέατρα των αντιπαραθέσεων είναι πολλαπλά: πεδία πραγματικών μαχών και δοκιμασίες νέων τρόπων διεξαγωγής πολέμων· ψηφιακός μετασχηματισμός και εισβολή της Τεχνητής Νοημοσύνης σε πολλά πεδία· οικονομικός πόλεμος, με κορυφή του παγόβουνου τους δασμούς· ενέργεια, δρόμοι ενέργειας, αλυσίδες αξιοποίησης, χρηματιστήρια και απανωτά μπλακ άουτ· ανταγωνισμός στο διάστημα και στην κυβερνοασφάλεια. Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα μεγάλα και ενεργά κέντρα του σύγχρονου κόσμου τα συμπεριλαμβάνει όλα αυτά.

Και η νησίδα «Ελλάδα» μέσα σε όλα αυτά τι κάνει; Τι σχεδιάζει; Τι διαβάζει; Πώς υπάρχει; Οι άρχουσες ελίτ της χώρας έχουν μια γρήγορη απάντηση: Θα προσκολληθούμε περισσότερο σε ό,τι λέγεται και υπάρχει ως Δύση, και ιδιαίτερα σε κάποια μεγάλη δύναμη (προτιμητέες οι ΗΠΑ) και ό,τι βγει μέσα από την προσκόλληση και δια της προσκολλήσεως. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος γι’ αυτές. Δια της προσκολλήσεως η διαιώνιση της ιδιοτέλειάς τους, χωρίς την παραμικρή σκέψη για τη συρρίκνωση και την καταβύθιση κοινωνίας και τόπου. Στο προηγούμενο φύλλο («Ρεαλπολιτίκ και φινλανδοποίηση: Η περίπτωση της Ελλάδας») είχαμε τονίσει ότι στις δυνάμεις που παρεμβαίνουν και στις οποίες προσκολλώμεθα (παραδοσιακά ευρωδυτικές) τώρα πρέπει να προστεθούν η Τουρκία και το Ισραήλ. Πολλαπλή προσκόλληση, πολλαπλή εξάρτηση, πολλαπλή πρόσδεση. Και για κατανάλωση προβολή ορισμένων «τριγωνικών συμμαχιών» π.χ. Ελλάδα-Αίγυπτος-Κύπρος ή Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ κ.ο.κ. Χωρίς καμία περίσκεψη για το πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η στάση.

Αποτελέσματα: υποτελής καρπαζοεισπράκτορας

Όταν αυτοδηλώνεσαι ως ο «πιο προβλέψιμος σύμμαχος», μην περιμένεις να σε πάρουν στα σοβαρά. Ιδιαίτερα όταν το ειδικό βάρος είναι αντιστρόφως ανάλογο με τις «περήφανες» διακηρύξεις…

• Πρώτο λοιπόν αποτέλεσμα σε όλα τα μέτωπα του ορίζοντα είναι να μην υπολογίζεται η Ελλάδα σχεδόν καθόλου. Είναι εντελώς χαρακτηριστική η συμπεριφορά όλων (μέχρι και του Ράμα της Αλβανίας ή του Μίτσκοσκι της ΠΓΔΜ, «Βόρειας Μακεδονίας» μετά τη συμφωνία των Πρεσπών, η οποία ακόμα προκαλεί ρίγη περηφάνιας σε όλα τα θραύσματα που παλιού ΣΥΡΙΖΑ).

• Ο Ερντογάν εγκαινιάζει δεύτερο Μέγαρο στα κατεχόμενα στην Κύπρο, έχει εξασφαλισμένο ότι τίποτα δεν πρόκειται να γίνει πέρα από τα 6 μίλια των χωρικών υδάτων της Ελλάδας, διεκδικεί άμεσα και νησιά του ανατολικού Αιγαίου, επιβάλλει την αποστρατιωτικοποίησή τους, αγοράζει γη και σπίτια σε ολόκληρη την Θράκη με προμετωπίδα βουλγαρικές εταιρείες, διεισδύει οικονομικά σε πολλούς επιχειρηματικούς τομείς στην Ελλάδα. Τώρα οι κυβερνήτες μας βλέπουν ολόκληρη την Ευρώπη να αποκτά ιδιαίτερη εταιρική στρατιωτική σχέση με την Τουρκία και να αδιαφορεί φανερά για τις γκρίνιες της Ελλάδας.

• Σε λίγο αναμένεται η πρέσβειρα Κίμπερλι (Ιούλιο; Αύγουστο; αλήθεια, γιατί καθυστερεί;) και θα δούμε τι θα πει η φωνή του Τραμπ για την περιοχή μας… Ο Μητσοτάκης είναι κομμένος από τον Τραμπ, ψάχνει να πιάσει –μάταια μέχρι τώρα– επαφή με το περιβάλλον του, αλλά έχει εκτεθεί πολύ ως φιλοΜπάιντεν την προηγούμενη περίοδο.

• Οι Ρώσοι βλέπουν ότι η Ελλάδα ακολουθεί πιστά μια αντιρωσική πολιτική στάση σε όλα τα πεδία, και δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να στείλουν ένα μήνυμα σε όλη τη Δύση προκαλώντας κάποιο «πρόβλημα» στις περιπολίες των εκ Ρουμανίας ορμώμενων ελληνικών F16 προς τους ουρανούς της Ουκρανίας. Βολικός στόχος για ευρύτερο μήνυμα. Παράλληλα όμως και έκθεση της χώρας σε τυχοδιωκτισμούς προς χάρη του πολέμου ενάντια στη Ρωσία.

• Το Ισραήλ θεωρεί την Ελλάδα στρατηγικό του μετόπισθεν, και πολλές ισραηλινές εταιρείες έχουν επιδοθεί σε ένα ξέφρενο real estate σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και της Κύπρου. Ακόμα και η Αίγυπτος προχώρησε στην κίνηση για τη Μονή του Σινά ξέροντας ότι δεν θα βρει καμιά σοβαρή αντίσταση. Η γενική υποβάθμιση της χώρας στον διεθνή περίγυρο και στην περιφέρειά μας είναι γεγονός ευδιάκριτο.

Δεδομένοι, προβλέψιμοι, φοβικοί, εθελόδουλοι: μας έχουν πάρει όλοι χαμπάρι. Η πολιτική του «κατευνασμού» έφτασε στο σημείο να βγει εγκύκλιος που ζητά να μην γίνουν εκδηλώσεις για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, μην τυχόν και θυμώσει ο Ερντογάν… Προχωρούν λοιπόν τους σχεδιασμούς τους μικροί και μεγάλοι χωρίς να μας υπολογίζουν, κι όλο κάτι παίρνουν ή κατορθώνουν. Το περιέγραψε παραστατικά ένας πρώην πρωθυπουργός και πρώην αρχηγός της Ν.Δ. (ο κ. Σαμαράς) μιλώντας για την εξωτερική πολιτική της χώρας: κυριαρχεί «το δόγμα του Yes Men», και του «ό,τι πείτε, παντού και με όλους». Ε, τι να κάνουν οι άλλοι όταν βλέπουν τέτοια large συμπεριφορά; Αρπάζουν όσα μπορούν, ρίχνουν και καμιά φάπα ή μια θωπεία…

Ανάγκη μιας άλλης πορείας

Ξαναφέρνουμε το ζήτημα της Ουδετερότητας και της κατάκτησης βαθμών κυριαρχίας της χώρας ως μιας πολιτικής ενεργητικού χαρακτήρα, κι όχι παθητικής αποδοχής κελευσμάτων ή προτροπών μεγάλων δυτικών και περιφερειακών δυνάμεων. Είναι αναγκαία μια ενεργητική πολιτική εθνικής κυριαρχίας και Ουδετερότητας της χώρας, μια προάσπιση της κυριαρχίας, άρα και άσκηση κυριαρχίας από την Πολιτεία, και μια ενεργητική πολιτική Ειρήνης για την περιοχή, την Ευρώπη, τη Ν.Α. Μεσόγειο. Ένα σχέδιο εθνικής κυριαρχίας στις σύγχρονες συνθήκες και μια στάση Ουδετερότητας δεν μπορούν να ενεργοποιηθούν χωρίς μια γενική αφύπνιση και ενεργοποίηση όλων των κοινωνικών και λαϊκών δυνάμεων του τόπου, χωρίς μια μεγάλη εθνική και κοινωνική συμμαχία που θα ξεπερνά την αγκύλωση και την υποδούλωση του πολιτικού συστήματος στις δομές της εξάρτησης και της υποτέλειας. Χωρίς μια κοινωνία και έναν λαό που να είναι ενημερωμένος, σύγχρονος, καταρτισμένος, ενεργητικός, πολιτικοποιημένος σε άλλη βάση από τη σημερινή σαπίλα που κυριαρχεί, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί η πορεία της χώρας και της κοινωνίας προς μια μεγάλη συρρίκνωση και πολλαπλό κοινωνικό και χωρικό κατακερματισμό.

Δεν είμαστε Κασσάνδρες. Σκεπτόμαστε ρεαλιστικά, βλέπουμε την πορεία χωρίς πυξίδα, αισθανόμαστε τις απειλές, βιώνουμε το υπαρξιακό πρόβλημα της Ελλάδας. Προβληματιζόμαστε για το ποια μπορεί να είναι μια διέξοδος από την προδιαγεγραμμένη πορεία. Δεν αποδεχόμαστε το τετελεσμένο του «δεν υπάρχει άλλος δρόμος». Σήμερα μάλλον υπάρχουν χαραμάδες και δυνατότητες μιας διαφορετικής πορείας από αυτήν που γράφουν οι οδηγίες των φαρμάκων που μας συνταγογραφούν. Υπάρχει άλλος δρόμος, υπάρχουν άλλες δυνατότητες. Το αποδεικνύει η ίδια η πραγματικότητα άλλων χωρών: Τσεχία, Σλοβακία, Τουρκία, Ουγγαρία, Βραζιλία, Ουρουγουάη δείχνουν σε ορισμένες περιπτώσεις βαθμούς κυριαρχίας και ανεξαρτησίας από κέντρα και εντολές ισχυρών δυνάμεων. Υπάρχουν κι άλλα παραδείγματα: Σερβία ή Βουλγαρία, Ισπανία ή Πορτογαλία, που κρατούν διαφορετική στάση σε ζητήματα ή κατορθώνουν εξαιρέσεις από οδηγίες και ντιρεκτίβες.

Το βασικό λοιπόν δεν είναι αν υπάρχει άλλη δυνατότητα, άλλη στάση, διαφοροποίηση, βαθμοί κυριαρχίας κ.λπ. Το βασικό είναι αν υπάρχει πολιτική βούληση και φορέας της πολιτικής βούλησης, δηλαδή Υποκείμενο σε όλες τις εκδιπλώσεις του: ηγεσία, Πολιτεία, κοινωνία. Εκεί βρισκόμαστε ακόμα πολύ πίσω. Αυτό όμως δεν είναι δικαιολογία για να αδρανούμε…

Αιτήματα-Στόχοι

Πλήθος αιτημάτων μπορούν να προκύψουν. Ο κατάλογος θα ήταν μακρύς. Το «καμία εμπλοκή της Ελλάδας στους τωρινούς πολέμους» θα έπρεπε να οδηγήσει σε συγκεκριμένα αιτήματα και στόχους. Σκεφτείτε πάλι το σύνθημα στο πορτοκαλί πανό: «Ελευθερία – Ουδετερότητα – Δημοκρατία». Η ζωή των τελευταίων δύο χρόνων πρόσθεσε τα «Δικαιοσύνη – Τιμωρία – Οξυγόνο». Μπορούν να «παντρευτούν», να γίνουν μια σύνθεση, ένα άμεσο πρόγραμμα ενός ρεύματος μέσα στην κοινωνία, να γίνουν πολιτική βάση μιας τεράστιας δεξαμενής/χώρου/εγχειρήματος που να ασκεί πίεση και να αποτρέπει γεγονότα ή να ανοίγει δρόμους για άλλους συσχετισμούς.

Μια χώρα, άρα και μια κοινωνία, δεν μπορεί να υπάρχει μέσα σε ένα τέλμα. Μια μετανεωτερική αποικία, μια 52η πολιτεία των ΗΠΑ, μια περιφέρεια της Ε.Ε., ένα βιλαέτι της Τουρκίας, ένα υβρίδιο όλων αυτών με μερικά ισραηλινά «χωριά» στην επικράτειά μας (ίσως είναι αδόκιμη λέξη πλέον), όλα αυτά μπορούν να υπάρχουν μέσα σε ένα γενικευμένο τέλμα, μια μετάλλαξη ενός ιστορικού έθνους και ενός ιστορικού χώρου… Ναι, υπάρχει κι αυτή η εκδοχή σαν ενδεχόμενο, και μάλιστα πιθανό. Γιατί όμως δεν μπορούν να το παραδεχθούν ανοικτά και καθαρά όσοι το προετοιμάζουν; Μάλλον επειδή υπάρχουν αντισώματα, μάλλον επειδή αυτό κάπου «κολλάει». Εκεί λοιπόν που αυτό «κολλάει», εκεί που υπάρχουν αντισώματα, μπορεί να ευδοκιμήσει και να στερεωθεί ένας άλλος δρόμος, αντιθετικός. Ο οποίος από σήμερα έχει ανάγκη ψηγμάτων και στόχων (π.χ. σχέδιο εθνικής κυριαρχίας και κοινωνικής αλλαγής, ουδετερότητα της Ελλάδας στον πολυπολικό κόσμο κ.ο.κ.).

αναδημοσίευση από: edromos.gr

______________________________________________

(*) Ο Ρούντι Ρινάλντι είναι εκδότης του Δρόμου της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, συγγραφέας και αρθρογράφος - πολιτικός αναλυτής. Υπήρξε επικεφαλής της πολιτικής ομάδας και των εκδόσεων Α/συνέχεια, στη συνέχεια της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ελλάδας (ΚΟE) που συμμετείχε ως τάση στον Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς - ΣΥΡΙΖΑ. Διετέλεσε μέλος της ΚΕ της ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ, όργανα από τα οποία παραιτήθηκε τον Ιούλιο του 2015, διαφωνώντας με τις επιλογές της τότε ηγεσίας.

Η Καρυστιανού δείχνει τον δρόμο στα κόμματα!

     Η πρόεδρος του Συλλόγου «Τέμπη 2023», Μαρία Καρυστιανού, έστειλε σε Βουλή και πολιτικούς αρχηγούς πολυσέλιδο κατηγορητήριο, βγαίνοντας μπροστά και επαναφέροντας στην τάξη τα κόμματα της αντιπολίτευσης που αδυνατούν να βρουν κοινό τόπο... και τρόπο συνεργασίας..

Εστειλε σε Βουλή και πολιτικούς αρχηγούς πρόταση για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής για τα Τέμπη, η οποία στρέφεται κατά Μητσοτάκη και σειράς πρώην υπουργών

Νέα δεδομένα στην κοινοβουλευτική διερεύνηση της τραγωδίας των Τεμπών δημιουργεί η πρόταση της Μαρίας Καρυστιανού για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής η οποία στρέφεται κατά του πρωθυπουργού και σειράς πρώην υπουργών. Η πρόεδρος του Συλλόγου «Τέμπη 2023» έστειλε σε Βουλή και πολιτικούς αρχηγούς πολυσέλιδο κατηγορητήριο, βγαίνοντας μπροστά και επαναφέροντας στην τάξη τα κόμματα της αντιπολίτευσης που αδυνατούν να βρουν κοινό τόπο, ενώ στην πραγματικότητα συμφωνούν για τις βαρύτατες ευθύνες του πρωθυπουργού και του υπουργικού του συμβουλίου στην τραγωδία των Τεμπών.

Συγκεκριμένα, η πρόταση των συγγενών των θυμάτων στρέφεται συνολικώς κατά 11 προσώπων: του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, του πρώην υπουργού Υποδομών Κώστα Καραμανλή και των υφυπουργών του, Γιάννη Κεφαλογιάννη, Γιώργου Καραγιάννη, Μιχάλη Παπαδόπουλου, αλλά και κατά του πρώην υπουργού Υποδομών και νυν Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη, όπως και κατά του πρώην υφυπουργού Ανάπτυξης και Επενδύσεων Γιάννη Τσακίρη, της πρώην υφυπουργού Υγείας Ζωής Ράπτη, του πρώην υπουργού Υγείας Θάνου Πλεύρη, του πρώην αναπληρωτή υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Νίκου Παπαθανάση και κατά του πρώην υπουργού Υποδομών της περιόδου ΣΥΡΙΖΑ Χρήστου Σπίρτζη.

Σημειωτέον πως οι συγγενείς των θυμάτων ζητούν τη σύσταση της επιτροπής ώστε να διερευνηθεί μια σειρά κακουργημάτων, ανάμεσά τους εκείνο της εσχάτης προδοσίας, της ανθρωποκτονίας από ενδεχόμενο δόλο κατά συρροή, της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης από ενδεχόμενο δόλο, της κακουργηματικής έκθεσης, καθώς και της απιστίας σε βαθμό κακουργήματος. «Καλούμε τους βουλευτές, ανεξαρτήτως κόμματος και πολιτικής τοποθέτησης, να στηρίξουν την πρότασή μας υπερψηφίζοντάς την, ως οφείλουν, ώστε να επιτευχθεί η προάσπιση του κράτους δίκαιου και της δημοκρατίας, η αποκατάσταση της δικαιοσύνης και η κοινωνική ειρήνη, οι οποίες έχουν διασαλευτεί μέσω του πλήθους των ποινικά ερευνητέων πράξεων και παραλείψεων που οδήγησαν στο έγκλημα των Τεμπών και στη μετέπειτα συγκάλυψή του» αναφέρει η μητέρα της αδικοχαμένης Μάρθης στην ανάρτησή της.

Kαλούνται να συνυπογράψουν

Το «μπαλάκι» πλέον βρίσκεται στα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία καλούνται να συνυπογράψουν την πρόταση προκειμένου να εισαχθεί προς συζήτηση και ψήφιση στην Ολομέλεια της Βουλής. Ολα τα βλέμματα στρέφονται στο τι θα πράξουν τόσο το ΠΑΣΟΚ, που έχει βγάλει εκτός κάδρου τον Κυριάκο Μητσοτάκη στη δική του πρόταση, όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει συμπεριλάβει τον πρωθυπουργό στο δικό του αίτημα, ωστόσο με ελαφρύτερες κατηγορίες. Σύμφωνα με πληροφορίες, αρκετά κόμματα της ελάσσονος αντιπολίτευσης εμφανίζονται έτοιμα να συνυπογράψουν την πρόταση της Μαρίας Καρυστιανού, με τις απαραίτητες κατά τον Κανονισμό 30 υπογραφές να συμπληρώνονται ήδη.

Συγκεκριμένα, οι 11 βουλευτές της Ελληνικής Λύσης, συν οι 9 της ΝΙΚΗΣ, συν οι 6 της Πλεύσης Ελευθερίας, συν οι 6 ανεξάρτητοι βουλευτές που πρόσκεινται στο κόμμα Κασσελάκη αθροίζουν 32 βουλευτές. Την ίδια στιγμή, ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να συγκεντρώσει τις απαραίτητες υπογραφές στην πρότασή του, καθώς την υπέγραψαν και οι 6 ανεξάρτητοι βουλευτές που πρόσκεινται στο Κίνημα Δημοκρατίας. Επομένως, εάν κατατεθεί επισήμως και η πρόταση της Μαρίας Καρυστιανού, θα ψηφιστούν συνολικώς 4 προτάσεις και θα στηθούν 14 κάλπες, αριθμός-ρεκόρ. Μένει να φανεί βεβαίως τι θα πράξουν οι βουλευτές της «γαλάζιας» παράταξης και αν θα παραμείνουν «μπετόν αρμέ» στην κρίσιμη ψηφοφορία, που αναμένεται με εξαιρετικό ενδιαφέρον.

 αναδημοσίευση από: dimokratia.gr

«Το ΝΑΤΟ χρειάζεται αύξηση 400% στην αεροπορική και πυραυλική άμυνα», θα πει ο Ρούτε σε ομιλία του στο Λονδίνο

    Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του και της συνομιλίας του με το κοινό, ο Μαρκ Ρούτε θα σκιαγραφήσει πώς το ΝΑΤΟ θα δαπανήσει περισσότερα για την άμυνα και θα αυξήσει την αμυντική παραγωγή για να αντιμετωπίσει έναν πιο επικίνδυνο κόσμο...

Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, θα χρησιμοποιήσει την ομιλία του στο Λονδίνο  σήμερα, Δευτέρα 9 Ιουνίου, για να δηλώσει ότι η στρατιωτική συμμαχία χρειάζεται αύξηση 400% στην αεροπορική και πυραυλική άμυνα, μια από τις προτεραιότητες για τη σύνοδο κορυφής των μελών στη Χάγη αργότερα αυτόν τον μήνα.

Ο Ρούτε πιέζει τα μέλη του ΝΑΤΟ, να αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες στο 3,5% του ΑΕΠ και να δεσμεύσουν ένα επιπλέον 1,5% σε ευρύτερες δαπάνες που σχετίζονται με την ασφάλεια, ώστε να ανταποκριθούν στο αίτημα του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για στόχο 5%. Τον περασμένο μήνα, δήλωσε ότι υπέθεσε ότι ο στόχος αυτός θα συμφωνηθεί στη σύνοδο κορυφής στις 24-25 Ιουνίου.

Ο Ρούτε θα υποστηρίξει σε ομιλία του στο think tank Chatham House του Λονδίνου ότι για να διατηρήσει το ΝΑΤΟ αξιόπιστη αποτροπή και άμυνα, χρειάζεται «αύξηση 400% στην αεροπορική και πυραυλική άμυνα».

«Βλέπουμε στην Ουκρανία πώς η Ρωσία εξαπολύει τον τρόμο από ψηλά, γι' αυτό θα ενισχύσουμε την ασπίδα που προστατεύει τους ουρανούς μας», θα πει, σύμφωνα με αποσπάσματα της ομιλίας του που παρείχε το γραφείο του.

«Το γεγονός είναι ότι χρειαζόμαστε ένα κβαντικό άλμα στη συλλογική μας άμυνα. Το γεγονός είναι ότι πρέπει να έχουμε περισσότερες δυνάμεις και δυνατότητες για να εφαρμόσουμε πλήρως τα αμυντικά μας σχέδια. Το γεγονός είναι ότι ο κίνδυνος δεν θα εξαφανιστεί ακόμη και όταν τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία».

Με ελάχιστη ανάπαυλα στις μάχες στον πόλεμο της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας παρά τις εκκλήσεις για κατάπαυση του πυρός, οι ευρωπαϊκές χώρες βρίσκονται υπό πίεση να αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες, αφότου ο Τραμπ σημείωσε μια αλλαγή πολιτικής, πιέζοντας για την καλύτερη προστασία της περιοχής.

Αρκετές χώρες δηλώνουν ότι το πράττουν, με τη Βρετανία να δεσμεύεται για αύξηση από 2,3% σε 2,5% του ΑΕΠ έως το 2027 και 3% του ΑΕΠ σε μεταγενέστερη ημερομηνία. Η Γερμανία έχει δηλώσει ότι θα χρειαστεί περίπου 50.000 έως 60.000 επιπλέον ενεργούς στρατιώτες στο πλαίσιο των νέων στόχων του ΝΑΤΟ.

Ο ισραήλινός στρατός έλαβε εντολή να εμποδίσει το πλοίο Madleen με την ανθρωπιστική βοήθεια να φτάσει στη Γάζα

     Εντολή να σταματήσει το Madleen, έλαβε ο στρατός του Ισραήλ, κι ενώ προβλήματα εντοπίζονται τις τελευταίες ώρες στην live μετάδοση της πορείας του πλοίου, που μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα...

Ευθείες απειλές εξαπέλυσε ο υπουργός Άμυνας, Ισραέλ Κατζ, από τις πιο σιωνιστικές «φωνές» της ισραηλινής κυβέρνησης, προς τους 12 ακτιβιστές του πλοίου Madleen που βρίσκεται λίγα βήματα μακριά από τον τελικό του προορισμό, τη Γάζα.

Εντολή στον στρατό να αποτρέψει την αποστολή των ακτιβιστών - ανάμεσά τους και η Γκρέτα Τούνμπεργκ - που προσπαθούν να σπάσουν τον αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας με το σκάφος Madleen, έδωσε ο υπουργός Άμυνας της κυβέρνησης του Ισραήλ.

«Έχω δώσει εντολή στον IDF να ενεργήσει ώστε το Madleen να μην φτάσει στη Γάζα. Στην αντισημιτική Γκρέτα και τους φίλους της, λέω ξεκάθαρα: Πρέπει να γυρίσετε πίσω, γιατί δεν θα φτάσετε στη Γάζα», δήλωσε ο Ισραέλ Κατζ.

«Το κράτος του Ισραήλ δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να παραβιάσει τον ναυτικό αποκλεισμό της Γάζας, ο κύριος σκοπός του οποίου είναι να αποτρέψει τη μεταφορά όπλων στη Χαμάς, μια δολοφονική τρομοκρατική οργάνωση που κρατά ομήρους και διαπράττει εγκλήματα πολέμου», πρόσθεσε.

Η αποστολή του Madleen οργανώθηκε από την οργάνωση Freedom Flotilla και μεταξύ των 12 ακτιβιστών σε αυτό, εκτός από την Γκρέτα Τούνμπεργκ, βρίσκονται ο Βραζιλιάνος ακτιβιστής Τιάγκο Αβίλα και η Ρίμα Χασάν, γαλλοπαλαιστίνια βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Israel is on high alert as Madleen ship enters Palestinian waters carrying weapons such as bread, milk and medicine. pic.twitter.com/gh62keCeSM

— Mohamad Safa (@mhdksafa) June 8, 2025

Έκτακτο: Το Ισραήλ ξεκίνησε παρεμβολές στα συστήματα εντοπισμού του #Madleen.
Αυτό σημαίνει ότι ετοιμάζεται για επίθεση
Οι άνθρωποι, που επιβαίνουν στο πλοίο που μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια, ζητούν τη βοήθειά μας.
Δείτε την δραματική έκκληση του Thiago Ávila:

«Προετοιμάζονται… pic.twitter.com/jgCVI8ZYOa

— Chris Avramidis (@chris_avramidis) June 8, 2025

Πρωτοβουλία μελών του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ενόψει του 5ου Συνεδρίου - Ίδρυση νέου φορέα με ηγέτη τον Αλέξη Τσίπρα

     «Ο νέος φορέας με ηγέτη τον Αλέξη Τσίπρα δεν μπορεί να έχει τα χαρακτηριστικά κόμματος, θα πρέπει να στοχεύει σε ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες, επιδιώκοντας πολιτική ενότητα και όχι απαραίτητα ιδεολογική ταύτιση», αναφέρεται στην πρόταση των 13 μελών του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στο 5ο Συνέδριο...

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ να πρωτοστατήσει στη συγκρότηση ενός ευρύτερου αριστερού πολιτικού φορέα με ηγέτη τον Αλέξη Τσίπρα

Εκκινούμε από την εξής βάση: είμαστε ενάντια στο να συμβιβαστούμε με έναν αποστεωμένο ΣΥΡΙΖΑ εντός ενός κατακερματισμένου αριστερού χώρου και να επιδοθούμε στο πώς θα διαχειριστούμε καλύτερα την αποστέωση και τον κατακερματισμό, την ώρα που στη χώρα μας τείνει να γίνει καθεστώς η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα της μητσοτακικής δεξιάς. Γι’ αυτό πιστεύουμε ότι χρειάζονται πολιτικές πρωτοβουλίες πριν παγιωθεί αυτή η κατάσταση.

Στις καπιταλιστικές κοινωνίες ο ατομισμός έχει αναχθεί σε πολιτισμικό στοιχείο. Η κυριαρχία του έναντι της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης προσφέρει εξαιρετική υπηρεσία στην κυβέρνηση Μητσοτάκη διότι αποτελεί την υλική βάση πάνω στην οποία στήθηκε ο χυδαίος μηχανισμός χειραγώγησης, ο ατομισμός λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής της κυβερνητικής προπαγάνδας.

Στη χώρα μας σήμερα παράγεται πλούτος, αλλά τον παραγόμενο πλούτο τον νέμονται τα καρτέλ και τα ολιγοπώλια, δηλαδή μια χούφτα άνθρωποι. Αυτό το «επίτευγμα» της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι η δεσπόζουσα κοινωνική αντίφαση σήμερα, αποτυπώνεται ως κύμα ακρίβειας και φαίνεται να καθορίζει τις εξελίξεις.

Το δυσεπίλυτο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ: αποτυγχάνει να νοηματοδοτήσει τον εαυτό του, αδυνατεί να συστηθεί στην κοινωνία ως αυτός που είναι.

Γιατί; Διότι εμείς προσπαθούμε να παράγουμε το πολιτικό νόημα του ΣΥΡΙΖΑ προτάσσοντας το πρόγραμμά του, όμως τούτη τη στιγμή αυτό είναι μη πραγματοποιήσιμο, αφού το νόημα τελικά το παράγει η πολιτική οντότητα ΣΥΡΙΖΑ - έτσι όπως «παρουσιάζεται» στα μάτια της κοινωνίας μετά τις διασπάσεις και την ολέθρια περίοδο Κασσελάκη - και το μεταφέρει στο πολιτικό περιεχόμενο του ΣΥΡΙΖΑ και όχι αντίστροφα, όπως πασχίζουμε να κάνουμε εμείς τώρα.

Στη βάση του ορατού πλέον κοινωνικού αιτήματος για ευρύτερες συμμαχίες, σε συνδυασμό με την αρνητική στάση των ηγεσιών των άλλων προοδευτικών κομμάτων, υποβάλλουμε στο συνέδριο προς διαβούλευση την πολιτική μας πρόταση. Στόχος της είναι να δημιουργήσει τους πολιτικούς όρους για την ανατροπή της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας της δεξιάς και την προοπτική μιας αριστερής διακυβέρνησης στη χώρα μας.

Πρόταση: Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ να πρωτοστατήσει στη συγκρότηση ενός ευρύτερου αριστερού πολιτικού φορέα με ηγέτη τον Αλέξη Τσίπρα.

Ο νέος φορέας δεν μπορεί να έχει τα χαρακτηριστικά κόμματος, θα πρέπει να στοχεύει σε ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες, επιδιώκοντας πολιτική ενότητα και όχι απαραίτητα ιδεολογική ταύτιση.

Γιατί να ηγηθεί ο Αλέξης Τσίπρας; Διότι τα πολιτικά του χαρακτηριστικά είναι ιστορικά διαμορφωμένα και κοινωνικά παγιωμένα, έχουν αποκτήσει μια υλική υπόσταση, η οποία μπορεί να προσδώσει άμεσα και αποτελεσματικά στο νέο φορέα το πολιτικό νόημα της κυβερνώσας αριστεράς.

Πώς θα τεκμηριώσουμε την πρότασή μας

Δεν θα ξεκινήσουμε από την πολιτική πραγματικότητα όπως την προσλαμβάνουμε εμπειρικά, ούτε από τα δημοσκοπικά ευρήματα που διατείνονται ότι τη φωτογραφίζουν, όπως κατά κανόνα κάνουν οι αναλύσεις, διότι όταν η ανάλυση ακολουθεί αυτή τη διαδρομή συνήθως εξαϋλώνεται σε όλο και πιο απλούς προσδιορισμούς αδυνατώντας να συνθέσει την πολιτική πραγματικότητα.

Θα ξεκινήσουμε από τις αντιφάσεις που έχουν αναπτυχθεί σήμερα στην ελληνική κοινωνία, στο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ και στον ευρύτερο χώρο της αριστεράς, για να αναδείξουμε αυτές που καθορίζουν τις εξελίξεις, ώστε την ενεργό πολιτική πραγματικότητα να την έχουμε ως αποτέλεσμα και όχι ως νοητή αφετηρία.

Οι αντιφάσεις του καπιταλισμού κάτω από τις νεοφιλελεύθερες πρακτικές της δεξιάς

Η ελληνική κοινωνία, ως καπιταλιστική κοινωνία, παράγει όλες τις βασικές εσωτερικές αντιφάσεις του καπιταλισμού. Μόνο που οι αντιφάσεις αυτές σήμερα, επειδή ακριβώς συνεπικουρούνται από τη νεοφιλελεύθερη διακυβέρνηση της δεξιάς, λειτουργούν ακόμα περισσότερο υπέρ του κεφαλαίου επιτείνοντας ακόμη πιο πολύ την εκμετάλλευση των εργαζομένων.

Οι εργαζόμενοι, είναι έτσι κι αλλιώς αναγκασμένοι να μετατρέπονται σε εμπόρευμα και να αλλοτριώνουν τις ζωές τους σαν μέσο για τη δική τους ζωή, για να παράγουν αδιάκοπα ανταλλακτική αξία, δηλαδή χρήμα. Χρήμα το οποίο γίνεται ιδιοκτησία του κεφαλαίου που εξουσιάζει την παραγωγική τους δραστηριότητα. Έτσι, το ίδιο το ενέργημά τους οικοδομεί μια ξένη δύναμη που τους αντιπαρατίθεται και τους εξουσιάζει.

Σ’ αυτή την αντίφαση η κυβέρνηση Μητσοτάκη πλειοδοτεί: Από τη μια έχει επιτρέψει με την πολιτική της τη δημιουργία των καρτέλ ενέργειας και τραπεζών και την κυριαρχία των ολιγοπωλίων, μια τάξη πραγμάτων που συνεχώς επιδεινώνει τις συνθήκες διαβίωσης της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας και ανεβάζει κυρίως το σταθερό κόστος παραγωγής των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Και από την άλλη, με τους αντεργατικούς νόμους και την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, αυξάνει τον εθνικό βαθμό εργασιακής εκμετάλλευσης, επιδρώντας ακριβώς στον πυρήνα της. Με συνέπεια να έχει φέρει τα μεσαία και κατώτερα κοινωνικά στρώματα σε ακόμα πιο δεινή θέση και τα καρτέλ και τα ολιγοπώλια με ακόμη περισσότερα «αναπάντεχα κέρδη».

Το δέλεαρ της φθηνής εργασίας σε συνδυασμό με τον αυξημένο βαθμό εργασιακής εκμετάλλευσης, που προβάλλει η κυβέρνηση για να προσελκύσει επενδυτικά κεφάλαια, υφαίνει το προβληματικό παραγωγικό μοντέλο της χώρας. Προβληματικό και για τον ίδιο τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, αφού το «επενδύστε στη φθηνή εργασία, επενδύστε στην εντατικότητα και εκτατικότητα της εργατικής δύναμης» γίνεται τροχοπέδη στην αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας, δηλαδή υπονομεύει τη βασική προϋπόθεση της ομαλής αναπαραγωγής του καπιταλιστικού συστήματος.

Όμως, με την πλειοδότηση η κυβέρνηση έχει εντείνει την αντίφαση αυτή και χωρίς να το θέλει την έχει καταστήσει ως την κυρίαρχη στην ελληνική κοινωνία, είναι αυτή που, όπως θα δούμε παρακάτω, φαίνεται να καθορίζει τις πολιτικές εξελίξεις.

Στη χώρα μας, όπως και σε όλες τις καπιταλιστικές κοινωνίες, αναπτύσσονται συνεχώς, με μη οργανωμένο και ανεξέλεγκτο τρόπο, πληθώρα ανταγωνιστικών σχέσεων, οι οποίες αντιστρατεύονται και τις σχέσεις συνεργασίας και την ενότητα της τάξης των εκμεταλλευόμενων.

Άρα ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής δρα αφαιρετικά πάνω στον άνθρωπο. Από τη μια του στερεί φυσικά του χαρακτηριστικά, αφού τον αποξενώνει από τον εαυτό του, του αρνείται την προσωπικότητά του και την ελευθερία του, και από την άλλη αναπτύσσει σε υπέρτατο βαθμό τον ατομισμό του. Ο άνθρωπος της καπιταλιστικής κοινωνίας μεταλλάσσεται σε homo economicus, σε ένα ορθολογικό ον που επιδιώκει ακατάπαυστα να μεγιστοποιεί το ατομικό του οικονομικό όφελος. Ο ατομισμός ως συμπεριφορά απέκτησε τόσο ισχυρούς δεσμούς με το καπιταλιστικό περιβάλλον, που τον έχουν αναγάγει σε πολιτισμικό στοιχείο του σύγχρονου κόσμου.

Ο ατομισμός στην υπηρεσία της κυβερνητικής προπαγάνδας

Η κυριαρχία του homo economicus και του ατομισμού ως στάση και συμπεριφορά, έναντι της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης προσφέρει εξαιρετική υπηρεσία στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, διότι αποτελεί το μοχλό της κυβερνητικής προπαγάνδας, είναι η υλική βάση πάνω στην οποία στήθηκε τα προηγούμενα χρόνια όλος αυτός ο χυδαίος μηχανισμός χειραγώγησης από τα κυρίαρχα ΜΜΕ της οικονομικής ελίτ και από το ίδιο το Μαξίμου που εκτρέφει την κατάπτυστη και σκοτεινή δράση της «ομάδας αλήθειας». Και επειδή ακριβώς υπάρχει μια ανατροφοδότηση ανάμεσα στον ατομισμό ως συμπεριφορά και την προπαγάνδα, ο ατομισμός λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής της κυβερνητικής προπαγάνδας. Όσο πιο βαθιά εισχωρεί μέσα μας αυτό το χαρακτηριστικό, τόσο πιο πολύ ξεμακραίνουμε ως κοινωνία από τις συλλογικές διαδικασίες και την κινηματική δράση και τόσο πιο πολύ εκτιθέμεθα στους μηχανισμούς χειραγώγησης.

Μια σειρά βασικών κυβερνητικών πρακτικών αυτό ακριβώς προσπαθούν να κάνουν, να μας εμφυσήσουν ακόμα πιο πολύ τον ατομισμό και τον homo economicus. Η κυβέρνηση, με τον κλιμακούμενο και πολυεπίπεδο κρατικό αυταρχισμό που έχει εξαπολύσει, με την ποινικοποίηση κάθε απεργιακής κινητοποίησης, με τα βασικά εργασιακά δικαιώματα στο απόσπασμα, με την κατάλυση του κράτους δικαίου και με την εγκαθίδρυση του πελατειακού κράτους - όπου τις μεγάλες δουλειές του δημοσίου τις νέμονται οι ισχυροί ημέτεροι, ενώ για τα μεσαία και κατώτερα κοινωνικά στρώματα υπάρχουν οι μικροδουλίτσες, οι μικροεξυπηρετήσεις και το πάρτι στοχευμένων επιδομάτων - μας σπρώχνει ακόμα περισσότερο προς τον homo economicus, επιδιώκοντας να μας κάνει πιο ευάλωτους στην κυβερνητική προπαγάνδα.

Να ένα μέρος της εξήγησης γιατί η νεοφιλελεύθερη, αυταρχική και αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη, τελικά απέβη υπέρ της στις εκλογές του '23.

Η δεσπόζουσα αντίφαση και η επικείμενη υπέρβασή της

Από την πλευρά μας, θα είναι καθαρός δονκιχωτισμός αν νομίζουμε ότι έχουν ήδη αναπτυχθεί στα σπλάχνα της κοινωνίας οι υλικοί όροι υπέρβασης των βασικών αντιφάσεων του καπιταλισμού. Μπορούμε, για παράδειγμα, να ανατρέψουμε την υπεροχή του ατομισμού, αν πριν δεν έχει ανατραπεί η κυριαρχία της ανταλλακτικής διαδικασίας και του καταμερισμού εργασίας, δηλαδή των πυλώνων του καπιταλισμού; Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν οφείλουμε να αντιπαρατεθούμε. Απεναντίας, ως αριστερά, στην επέλαση του ατομισμού πρέπει να απαντήσουμε κινηματικά, πρέπει να αντιπαραβάλλουμε τη συλλογικότητα, την αλληλεγγύη και την ανιδιοτέλεια, ώστε να οικοδομήσουμε αρραγή κοινωνικά μέτωπα αντίστασης και διεκδίκησης. Επειδή οι αντιφάσεις του καπιταλισμού είναι ταξικές, και επειδή υποβόσκουν μέσα στην κοινωνία, πυροδοτούν πάντα τη δημιουργία νέων αντιφάσεων ή την ενίσχυση των υπαρχόντων.

Η εσωτερική κοινωνική αντίφαση που δεσπόζει στην ελληνική κοινωνία σήμερα και φαίνεται να καθορίζει τις εξελίξεις, διατυπωμένη με επίσημα στοιχεία είναι η εξής: Από τη μία, η Eurostat λέει ότι το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Ελλάδα έχει αυξηθεί την τελευταία τετραετία κατά 7,7%, πολύ πιο πάνω από το μέσο όρο της Ε.Ε. που ήταν +3,3% και της Ευρωζώνης που ήταν +2,3% και η ελληνική οικονομία αναπτύσσεται με ρυθμούς 2,5% δηλαδή τριπλάσιους σε σχέση με την υπόλοιπη ευρωζώνη. Και από την άλλη, η έρευνα του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ λέει ότι η Ελλάδα βρίσκεται πλέον στην τελευταία θέση μεταξύ των κρατών της Ε.Ε, πιο κάτω και από τη Βουλγαρία, ως προς την αγοραστική δύναμη του μέσου ετήσιου μισθού πλήρους απασχόλησης, ο οποίος αντιστοιχεί μόλις στο 55,5% του μέσου όρου της Ε.Ε. Συνεπώς, στη χώρα μας σήμερα παράγεται πλούτος, αλλά τον παραγόμενο πλούτο τον νέμονται τα καρτέλ και τα ολιγοπώλια, δηλαδή μια χούφτα άνθρωποι. Αυτό το «επίτευγμα» της νεοφιλελεύθερης κυβερνητικής πολιτικής διαπερνά όλη την κοινωνία, είναι το λεγόμενο κύμα ακρίβειας, έτσι το αποτυπώνουν και οι δημοσκοπήσεις.

Με τα δυο μεγαλειώδη συλλαλητήρια για τα Τέμπη συνενώθηκε το μέτωπο κατά της ακρίβειας με το μέτωπο ενάντια στη συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών, συνεπώς ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο αυτή η αντίφαση, η οποία φαίνεται να έχει ξεφύγει πλέον από το επίπεδο της διαφοράς και να έχει πάρει διαστάσεις ισχυρής αντίθεσης. Το δεύτερο συλλαλητήριο ήταν καθοριστικό, αφού συνδύασε την πρωτόγνωρη μαζικότητα με την πολιτικοποίηση των διεκδικήσεων που επέβαλε η συμμετοχή των συνδικάτων, των φοιτητικών συλλόγων, των συλλογικοτήτων και των κινημάτων. Πολιτικοποίηση με ξεκάθαρη πολιτική κατεύθυνση ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πρακτικές της κυβέρνησης.

Ο μηχανισμός της κυβερνητικής προπαγάνδας, είναι φανερό ότι προσπαθεί αλλά αποτυγχάνει να καταστήσει την αντίφαση αυτή εξωτερική, αδυνατεί να πείσει ότι η ακρίβεια οφείλεται αποκλειστικά σε εξωτερικούς παράγοντες, ότι φταίει ο πόλεμος στην Ουκρανία και ότι ο Πούτιν είναι ο εχθρός της ελληνικής κοινωνίας. Όλα δείχνουν ότι μέσα στην κοινωνία έχουν αναπτυχθεί οι υλικοί όροι για την υπέρβαση αυτής της αντίφασης και αυτό καθιστά απολύτως ρευστή την ενεργό πολιτική πραγματικότητα.

Όμως, για το αν και πώς θα επιλυθεί, πρέπει να λάβουμε υπόψιν, ότι η αντίφαση αυτή δεν αναδεικνύεται στην πλήρη έκτασή της, δηλαδή ως αντίθεση της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας ενάντια στην οικονομική ελίτ, συνεπώς ως ταξική αντίφαση όπως πραγματικά είναι. Η οικονομική ελίτ φροντίζει να είναι έξω από το κάδρο, αφήνοντας την κυβέρνηση στο μάτι του κυκλώνα, για να μπορεί, όταν η αντίθεση φτάσει στην ανώτερη βαθμίδα, όπου εκεί η ποιοτική αλλαγή είναι αναπόφευκτη, να επιβάλλει μια κυβερνητική αλλαγή της αρεσκείας της, ενώ η ίδια να συνεχίσει αλώβητη την ανεξέλεγκτη ιδιοποίηση του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου. Ήδη μπορεί να σχεδιάζουν κάτι τέτοιο κάποιοι οικονομικοί μεγιστάνες. Μια αλλαγή εν πλω στο τιμόνι της ΝΔ πριν τις κάλπες και ένας πλήρως ελεγχόμενος κυβερνητικός σχηματισμός μετά τις κάλπες, μπορεί να κάμψει την κοινωνική αντίδραση, οπότε ούτε γάτα ούτε ζημιά γι’ αυτούς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στη δίνη του προβλήματος, η κατακερματισμένη αριστερά και το επίδικο της υπέρβασης

Το ζήτημα όμως, για μας, τον κόσμο της αριστεράς, δεν είναι να περιγράψουμε με πειστικούς όρους την ενεργό πραγματικότητα της χώρας και μετά να ατενίζουμε τη μοίρα της, άλλα να την αλλάξουμε.

Η ιστορία δεν παράγεται ντετερμινιστικά, δεν είναι η αυτόματη συνέπεια της λειτουργίας οικονομικών νόμων, εμείς οι άνθρωποι γράφουμε την ιστορία, αλλά όχι όπως επιθυμούμε, ούτε κάτω από τις συνθήκες που εμείς θέλουμε. Τη γράφουμε σε συνθήκες ήδη διαμορφωμένες, με συγκεκριμένους συσχετισμούς, με συγκεκριμένους περιορισμούς, αλλά και με συγκεκριμένες δυνατότητες. Για να μη συρθούμε πίσω από τις εξελίξεις αλλά για να παλέψουμε για τη διαμόρφωσή τους, πρέπει να αναζητήσουμε αυτές τις δυνατότητες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη στιγμή έχει περιέλθει στη δίνη ενός δυσεπίλυτου προβλήματος: αποτυγχάνει να νοηματοδοτήσει τον εαυτό του, αδυνατεί να συστηθεί στην κοινωνία ως αυτός που είναι. Ως το κόμμα που την περίοδο 2012 -15 ήταν η φωνή των κοινωνικών κινημάτων στη βουλή. Ως το κόμμα που κυβέρνησε την Ελλάδα πριν λίγα χρόνια, ως η πιο έντιμη κυβέρνηση μεταπολιτευτικά, ως η κυβέρνηση που έβγαλε την Ελλάδα από τα μνημόνια και δρομολόγησε την επίλυση του μακεδονικού, που σε πολύ δύσκολες μνημονιακές συνθήκες κατάφερε να ισχυροποιήσει την κοινωνική συνοχή και να προστατέψει το κοινωνικό κράτος. Ως το κόμμα που σήμερα έχει ένα ρεαλιστικό πολιτικό πρόγραμμα των 10+1 προγραμματικών αξόνων. Στα μάτια της κοινωνίας, τούτη την ώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα αποστεωμένο κόμμα, δεν είναι πια κυβερνώσα αριστερά, είναι μακριά από το να εκφράσει τα κοινωνικά κινήματα και ακόμα πιο μακριά από το να δώσει από μόνος του την προοπτική για μια αριστερή διακυβέρνηση.

Το ερώτημα γιατί συμβαίνει αυτό, περιμένει πειστική απάντηση. Και η απάντηση είναι η εξής: εμείς προσπαθούμε να νοηματοδοτήσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ προτάσσοντας τους 10+1 προγραμματικούς άξονες του πολιτικού μας προγράμματος και περιμένουμε οι πολίτες να ανταποκριθούν στο κάλεσμά μας και να μας εμπιστευτούν. Όμως αυτό είναι μη πραγματοποιήσιμο, τουλάχιστον άμεσα, διότι το νόημα το παράγει ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ έτσι όπως «εμφανίζεται» αυτή τη στιγμή στην πολιτική σκηνή και στα μάτια των πολιτών μετά τις διασπάσεις και την ολέθρια περίοδο Κασσελάκη, και όχι το πολιτικό του πρόγραμμα. Η πολιτική οντότητα ΣΥΡΙΖΑ παράγει το πολιτικό νόημα και το μεταφέρει στο πολιτικό περιεχόμενο του ΣΥΡΙΖΑ και όχι αντίστροφα. Το πολιτικό νόημα δεν παράγεται από το πολιτικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και μεταφέρεται στην πολιτική οντότητα ΣΥΡΙΖΑ, όπως πασχίζουμε να κάνουμε εμείς τώρα. Το νόημα πηγάζει από το σημαίνον και μεταφέρεται στο σημαινόμενο και όχι αντίστροφα, και κανένας δεν εγγυάται την ταύτιση των νοημάτων τους.

Αλλά ποιο πολιτικό νόημα εκπέμπει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ; Στα μάτια τις κοινωνίας, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμα εγκλωβισμένος στο πολιτικό νόημα που παρήγαγε η καταστροφική περίοδος Κασσελάκη, εκπέμπει την αναξιοπιστία, την ιδεολογική σύγχυση και τη μη σοβαρότητα. Ίσως μάλιστα, τούτη την ώρα να βιώνουμε το αποκορύφωμα αυτής της κατάστασης. Για να το αλλάξουμε, δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη, θέλει μεγάλη προσπάθεια αλλά και χρόνο. Γι’ αυτό είναι μέγα πολιτικό σφάλμα, αυτή την ώρα, να πυροβολούμε το ίδιο το κόμμα και να τροφοδοτούμε πρακτικές εσωστρέφειας. Είναι ανθρωπίνως αδύνατο, ο πρόεδρος Σωκράτης Φάμελλος να γυρίσει έναν διακόπτη και να αλλάξει το πολιτικό νόημα που παράγει ο ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχουν οι αντικειμενικές δυνατότητες για να γίνει αυτό άμεσα. Η συμμετοχή των 70.000 δημοκρατικών πολιτών στις εσωκομματικές εκλογές τον Νοέμβρη του 2024, έβαλε τα θεμέλια ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να επανακτήσει την αξιοπρέπειά του και την αριστερή του ταυτότητα, όμως για να γίνουν αυτά πράξη, χρειάζεται συντονισμένη προσπάθεια αλλά και χρόνος.

Όσο για την εγκυρότητα ότι το νόημα πράγματι πηγάζει από το σημαίνον, υπάρχουν παραδείγματα, που σε ιδιάζουσες πολιτικές συγκυρίες, το νόημα του σημαίνοντος είναι ικανό από μόνο του να παράγει πολιτικές πραγματικότητες. Όπως συμβαίνει σήμερα με τα υψηλά δημοσκοπικά ποσοστά της Πλεύσης Ελευθερίας, ή όπως παλιά με το δεξιόστροφο σημιτικό ΠΑΣΟΚ που καρπωνόταν το πολύ ισχυρό πολιτικό μήνυμα που παρήγαγε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου ως το κεντροαριστερό κόμμα των μη προνομιούχων.

Κοιτάζοντας προς τον ευρύτερο χώρο της αριστεράς συναντάμε την εξής αντίφαση: Ενώ όλο το αριστερό φάσμα διακηρύσσει την αναγκαιότητα της ταξικής ενότητας, ενώ στην πρώτη γραμμή των πρακτικών δράσης βρίσκουμε τη συλλογικότητα και τη διαμόρφωση κοινών μετώπων διεκδίκησης, εντούτοις, πολλά αριστερά κόμματα ή σχήματα, στη βάση της διεκδίκησης της ιδεολογικής καθαρότητας, αυτοπροσδιορίζονται αποκλειστικά και μόνο μέσω των ιδεολογικών τους διαφορών με τον υπόλοιπο αριστερό κόσμο.

Γι’ αυτό στον ευρύτερο αριστερό χώρο υπάρχει πάντα μια κινητικότητα αναζητήσεων και μια εναλλαγή ιδεολογικών αντιπαραθέσεων και συμμαχιών. Αυτή η κινητικότητα και εναλλαγή παράγει πότε ισχυρές πολιτικές συνεργασίες και πότε κατακερματισμό των δυνάμεων. Όταν όμως, κυριαρχεί η μία πλευρά, ακριβώς τότε αναπτύσσονται οι υλικοί όροι της κυριαρχίας της άλλης. Σήμερα ναι μεν κυριαρχεί ο κατακερματισμός του αριστερού χώρου, αλλά στην κοινωνία έχουν αναπτυχθεί οι δυνατότητες για τη δημιουργία μιας ευρύτερης πολιτικής ενότητας. Μην περιμένουμε όμως η πολιτική ενότητα να συμβεί νομοτελειακά, θα γίνει πράξη μόνο αν παλέψουμε προς αυτή την κατεύθυνση.

Συνεπώς, με δεδομένο το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ και τον κατακερματισμό του αριστερού χώρου, το πολιτικά επίδικο τούτη την ώρα για την κοινωνία είναι η συγκρότηση ενός ευρύτερου αριστερού πολιτικού φορέα, ο οποίος θα παράγει την προσδοκία στους εκμεταλλευόμενους, στους μη προνομιούχους και στους κοινωνικά καταπιεσμένους της χώρας, ότι μπορεί να αντιπαρατεθεί στον αυταρχικό νεοφιλελευθερισμό της δεξιάς, ότι μπορεί να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης, να αμβλύνει τις κοινωνικές ανισότητες, να επαναθεμελιώσει το απαξιωμένο κοινωνικό κράτος, να βάλει τέλος στο τραπεζικό και ενεργειακό καρτέλ, να καταστήσει τη στέγη προσβάσιμο αγαθό για όλους. Το πολιτικό πρόταγμα του νέου φορέα πρέπει να συμπίπτει με το κυρίαρχο κοινωνικό αίτημα τούτη τη στιγμή, την αναδιανομή του πλούτου υπέρ των εκμεταλλευόμενων και μη προνομιούχων.

Όμως, είμαστε ενάντια το νέο φορέα να τον εκπονήσουν πρόεδροι και αξιωματούχοι υφιστάμενων κομμάτων μαζί με κάποιες σημαντικές προσωπικότητες και αφού ολοκληρώσουν την εκπόνηση να διαπραγματευτούν και το πρόσωπο του επικεφαλής. Ο νέος φορέας δεν χρειάζεται επικεφαλής, πολιτικό ηγέτη χρειάζεται που θα παράγει για την κοινωνία το πολιτικό νόημα. Και ο πολιτικός ηγέτης δεν μπορεί να είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης και παζαρέματος, πρέπει να βρίσκεται στην αφετηρία, να είναι μπροστάρης της προσπάθειας και όχι το τελευταίο κομμάτι του παζλ. Ο νέος φορέας πρέπει να στοχεύσει σε ευρείες συμμαχίες, να ενώσει πολιτικές δυνάμεις, να εκφράσει το κοινωνικό μέτωπο ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό, και όχι να λειτουργήσει ως βάρκα σωτηρίας για κάποιους από τους εκπονήσαντες και για κάποιους άλλους ως σκαλοπάτι πολιτικής αναρρίχησης.

Πειστική απάντηση όμως περιμένουν και τα ερωτήματα: σε ποια βάση θα συγκροτηθεί ο νέος φορέας; και γιατί να ηγηθεί Αλέξης Τσίπρας;

Καταστατικά ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει τη συμπόρευση με τις άλλες δημοκρατικές δυνάμεις γι’ αυτό προσπαθεί να ανοίξει διαύλους επικοινωνίας και σύγκλισης με τις ηγεσίες των λεγόμενων προοδευτικών κομμάτων. Όμως, αυτή η στρατηγική έχει αποτύχει παταγωδώς, διότι καμία ηγεσία τούτη την ώρα, όχι μόνο δεν δείχνει τέτοια διάθεση, αλλά είναι επιθετική και προς τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη όμως, τέτοια διάθεση δείχνουν οι πολίτες, το αίτημα της συμμαχίας των προοδευτικών δυνάμεων είναι και υπαρκτό και ορατό πλέον στην κοινωνία, το αποτυπώνουν και οι δημοσκοπήσεις. Αυτή η αντίφαση είναι κρίσιμο να επιλυθεί υπέρ της πολιτικής ενότητας και όχι υπέρ του κατακερματισμού. Στη βάση ακριβώς αυτού του κοινωνικού αιτήματος υποστηρίζουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αλλάξει στρατηγική, να εγκαταλείψει την ανεύρεση σύγκλισης με τις ηγεσίες και να στραφεί προς την κοινωνία.

Γι’ αυτό προτείνουμε να πρωτοστατήσει στη συγκρότηση ενός ευρύτερου αριστερού πολιτικού φορέα με ηγέτη τον Αλέξη Τσίπρα. Μια τέτοια πρωτοβουλία θα απεγκλωβίσει και τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, διότι και θα διατηρήσει την αυτονομία του ως κόμμα και θα αποτρέψει άμεσα κάθε μορφή εσωστρέφειας και θα θέσει τις βάσεις για τη συγκρότηση του αντίπαλου δέους απέναντι στην νεοφιλελεύθερη λαίλαπα. Πιστεύουμε ότι με αυτή την πρωτοβουλία ο ΣΥΡΙΖΑ θα αναβαθμιστεί πολιτικά.

Γιατί να ηγηθεί ο Αλέξης Τσίπρας; Διότι τα πολιτικά του χαρακτηριστικά, ως επικεφαλής της Ανοιχτής Πόλης το 2006, ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ από το 2008 μέχρι την πορεία προς τις εκλογικές νίκες του 2015 και ως ο πρωθυπουργός της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα, είναι ιστορικά διαμορφωμένα και κοινωνικά παγιωμένα, έχουν αποκτήσει μια υλική υπόσταση γιατί ακριβώς είναι μέρος της αντικειμενικής πραγματικότητας. Η υλικότητα αυτή μπορεί να προσδώσει άμεσα και αποτελεσματικά στο νέο φορέα το πολιτικό νόημα της κυβερνώσας αριστεράς.

Ο νέος φορέας είναι ανάγκη να απευθυνθεί στην κοινωνία με τη μορφή διακήρυξης, με ένα περίγραμμα των πολιτικών του θέσεων που θα περιλαμβάνει τις βασικές αρχές, τον ιδεολογικό προσανατολισμό και τις πολιτικές προτάσεις. Δεν μπορεί να έχει τα χαρακτηριστικά κόμματος, θα πρέπει να στοχεύει σε ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες, επιδιώκοντας πολιτική ενότητα και όχι απαραίτητα ιδεολογική ταύτιση.

 Μέλη που προσυπογράφουν την πολιτική πρωτοβουλία:

1. Ρεγγίνα Κασιμάτη ΟΜ Πλ. Βικτωρίας – Αχαρνών
2. Βασίλης Καραγιάννης ΟΜ Πλ. Βικτωρίας – Αχαρνών
3. Αγγελική Καλλή ΟΜ Πλ. Βικτωρίας – Αχαρνών
4. Βαγγέλης Αγγελέτος ΟΜ Πλ. Βικτωρίας – Αχαρνών
5. Σταματία Παγωνδιώτου ΟΜ Πλ. Βικτωρίας – Αχαρνών
6. Γιάννης Σταυρούλης ΟΜ Πλ. Βικτωρίας – Αχαρνών
7. Έφη Σταυρούλη ΟΜ Πλ. Βικτωρίας – Αχαρνών
8. Ιωάννης Γκιόκας ΟΜ Πλ. Βικτωρίας – Αχαρνών
9. Μαρία Γεωργαντά ΟΜ Πλ. Βικτωρίας – Αχαρνών
10. Ελένη Μερτίκα ΟΜ Πλ. Αμερικής – Κυψέλη
11. Δημήτρης Μποσινάκης ΟΜ Πλ. Αμερικής – Κυψέλη
12. Μαρία Μίτσιου ΟΜ Χολαργού
13. Μπάμπης Κόκλας ΟΜ Πατησίων
πηγή: avgi.gr  

Η Ρωσία προτείνει σύντομη και περιορισμένη εκεχειρία και συμφωνεί με την Ουκρανία για ανταλλαγή κρατουμένων

     Η Ουκρανία δεν έχει απαντήσει στην πρόταση για κατάπαυση του πυρός, αλλά προηγουμένως έχει ζητήσει «άνευ όρων» κατάπαυση του πυρός - την οποία η Ρωσία απέρριψε.

Η Ρωσία πρότεινε μια «συγκεκριμένη» κατάπαυση του πυρός δύο έως τριών ημερών σε τμήματα της πρώτης γραμμής της με την Ουκρανία, δήλωσε τη Δευτέρα ανώτερος αξιωματούχος του Κρεμλίνου μετά από συνομιλίες με Ουκρανούς ομολόγους του στην Κωνσταντινούπολη.

«Έχουμε προτείνει μια συγκεκριμένη εκεχειρία για δύο ή τρεις ημέρες σε ορισμένους τομείς του μετώπου», δήλωσε ο Βλαντιμίρ Μεντίνσκι, κορυφαίος βοηθός του Ρώσου ηγέτη Βλαντιμίρ Πούτιν, μετά την ωριαία συνάντηση. Ουκρανοί αξιωματούχοι επιβεβαίωσαν ότι η προσφορά είχε γίνει, αλλά δεν έδωσαν κάποια θέση.

Η Ρωσία απέρριψε για άλλη μια φορά την μακροχρόνια πρόταση της Ουκρανίας για «άνευ όρων» κατάπαυση του πυρός, δήλωσε ο διαπραγματευτής του Κιέβου Σεργκέι Κισλίτσια μετά τις συνομιλίες.

Ο Μεντίνσκι πρόσθεσε ότι η περιορισμένη εκεχειρία θα έδινε στους Ρώσους και Ουκρανούς διοικητές χρόνο να «παραλάβουν τα πτώματα των στρατιωτών τους». Σημείωσε επίσης ότι το Κίεβο και η Μόσχα συμφώνησαν να συστήσουν «μόνιμες ιατρικές επιτροπές» για να επιτρέψουν και στις δύο πλευρές να ανταλλάσσουν «τακτικά» σοβαρά τραυματισμένους στρατιώτες «χωρίς να περιμένουν σημαντικές πολιτικές αποφάσεις».

Οι δύο πλευρές συμφώνησαν επίσης σε νέες ανταλλαγές κρατουμένων, δήλωσε ο επικεφαλής της ουκρανικής αντιπροσωπείας Ρουστέμ Ούμεροφ. Οι δύο πλευρές συμφώνησαν επίσης να ανταλλάξουν 6.000 πτώματα νεκρών στρατιωτών η καθεμία, ανέφερε το AFP .

Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών, Ουκρανοί αξιωματούχοι παρέδωσαν στους Ρώσους ομολόγους τους μια «λίστα με τα παιδιά από την Ουκρανία που πρέπει να επιστραφούν», έγραψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο Αντρίι Γερμάκ, ένας από τους κορυφαίους βοηθούς του Ζελένσκι. Η λίστα περιλαμβάνει 339 παιδιά που η Ουκρανία απαιτεί από τη Ρωσία να επιστρέψει στην Ουκρανία, δήλωσε ο επικεφαλής της ρωσικής αντιπροσωπείας, σύμφωνα με το τουρκικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu .

Η Ρωσία παρέδωσε επίσης στην Ουκρανία ένα υπόμνημα για τον τερματισμό της σύγκρουσης, ανέφερε το ρωσικό κρατικό μέσο ενημέρωσης Tass .

Οι συνομιλίες πραγματοποιήθηκαν την επόμενη μέρα από την επίθεση της Ουκρανίας σε ρωσικές στρατιωτικές βάσεις χιλιάδες χιλιόμετρα από την πρώτη γραμμή, εξουδετερώνοντας μεγάλα τμήματα του ρωσικού αεροπορικού στόλου.

Η Ρωσία εκτόξευσε 472 μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) στην Ουκρανία κατά τη διάρκεια της νύχτας της Κυριακής, σύμφωνα με την ουκρανική πολεμική αεροπορία, ο υψηλότερος αριθμός πτήσεων σε μια νύχτα μέχρι στιγμής. Η Ρωσία είχε επίσης εκτοξεύσει επτά πυραύλους, σύμφωνα με την ουκρανική πολεμική αεροπορία.

Η συνάντηση της Δευτέρας σηματοδοτεί τον δεύτερο γύρο ειρηνευτικών συνομιλιών μεταξύ Μόσχας και Κιέβου φέτος. Οι συνομιλίες του περασμένου μήνα, που πραγματοποιήθηκαν επίσης στην Κωνσταντινούπολη, ήταν η πρώτη φορά που οι δύο πλευρές είχαν άμεσες διαπραγματεύσεις από τον Μάρτιο του 2022 - ένα μήνα αφότου η Ρωσία ξεκίνησε την πλήρη εισβολή της.

Η Ουκρανία πρότεινε τη διεξαγωγή ενός ακόμη γύρου συνομιλιών στα τέλη Ιουνίου, ανέφερε το Tass .

Επίσκεψη του Στέφανου Κασσελάκη στη Μονή Σινά – Αίτημα για διαφάνεια σχετικά με τις ελληνοαιγυπτιακές συνομιλίες

     Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση του Κινήματος ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, σκοπός της επίσκεψης του Στέφανου Κασσελάκη, ήταν η άμεση ενημέρωση για την κατάσταση που επικρατεί στο ιστορικό μοναστικό κέντρο και τα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας το τελευταίο διάστημα.

Στην Αίγυπτο βρίσκεται ο πρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατίας, Στέφανος Κασσελάκης, πραγματοποιώντας επίσκεψη στη Μονή Σινά, για να ενημερωθεί για την κατάσταση που επικρατεί στο ιστορικό μοναστικό κέντρο.

Στην Αίγυπτο βρίσκεται ο πρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατίας, Στέφανος Κασσελάκης, πραγματοποιώντας επίσκεψη στη Μονή Σινά.

Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση, σκοπός της επίσκεψης είναι η άμεση ενημέρωση για την κατάσταση που επικρατεί στο ιστορικό μοναστικό κέντρο και τα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας το τελευταίο διάστημα.

Σε δηλώσεις του στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha, ενώ βρίσκονταν καθ'οδον προς το Σινά, ο κ. Κασσελάκης επισήμανε την ανάγκη να υπάρξει πλήρης διαφάνεια γύρω από τις συνομιλίες του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Πρόεδρο της Αιγύπτου Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι.

«Υπάρχει δικαιολογημένη ανησυχία στην ελληνική κοινωνία για το εάν η κυβέρνηση λέει όλη την αλήθεια. Είναι απαραίτητο να δοθούν άμεσα στη δημοσιότητα όλα τα σχετικά έγγραφα και από την ελληνική και από την αιγυπτιακή πλευρά. Ο ελληνικός λαός έχει δικαίωμα να γνωρίζει τι ακριβώς συζητήθηκε και τι συμφωνήθηκε», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Η ανάρτηση του Στέφανου Κασελάκη στο X (twitter) 

«Στο πεδίο. Στη Μονή της Αγίας Αικατερίνης, στο Όρος Σινά. Στο παλαιότερο μοναστήρι του Χριστιανικού κόσμου.

Εδώ, που αυτές τις ημέρες βρίσκεται η σκέψη όλων μας.

Η Μονή είναι μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί έναν ζωντανό οργανισμό, ένα ζωντανό κύτταρο του Ελληνορθόδοξου κόσμου.

Κομμάτι του εθνικού μας αφηγήματος.

Ένας τόπος που σεβάστηκε και προστάτευσε και ο Μωάμεθ.

Η κυβέρνηση, και προσωπικά ο Κ. Μητσοτάκης, οφείλουν να μας απαντήσουν:

👉 Πώς θα προστατεύσουν τα συμφέροντα της Μονής;

👉 Γιατί δεν είχαν προχωρήσει στη δημιουργία νομικού προσώπου για τη Μονή τα έξι χρόνια της διακυβέρνησής τους;

👉 Θα μας δώσουν στη δημοσιότητα τα πρακτικά της πρόσφατης συνάντησης μεταξύ ελληνικής και αιγυπτιακής κυβέρνησης;

👉 Ποια είναι η στρατηγική της κυβέρνησης, αν δεν συμφωνήσει η Αίγυπτος;

👉 Ποιες πρωτοβουλίες πήρε η κυβέρνηση, όταν έβλεπε ότι η αιγυπτιακή μεριά δεν υπέγραφε τη διακρατική συμφωνία;

👉 Έχει συνδέσει η κυβέρνηση την ενεργειακή συμφωνία με ανοχή στην αλλαγή καθεστώτος της Μονής Σινά, όπως αναρωτιέται σε χθεσινό (1/6/2025) δημοσίευμά της η Corriere della Sera;

👉 Έχει έρθει σε επικοινωνία με τα «χριστιανοδημοκρατικά» κόμματα της ευρωπαϊκής της οικογένειας;» 

 

Βρίσκομαι στην Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης του Όρους Σινά και θέλω να σας δείξω κάτι...

Δείτε όλη αυτή την έκταση που ανήκει στη Μονή. Αυτό που βλέπετε όλο μα όλο, τίθεται έν αμφιβόλω. Μέχρι και τα εκθέματα του Μουσείου.

Αυτή τη στιγμή, χωρίς καμία εξαίρεση, συν περίπου 40… pic.twitter.com/iSyQjGqChT

— Stefanos Kasselakis - Στέφανος Κασσελάκης (@skasselakis) June 2, 2025

Στο πεδίο. Στη Μονή της Αγίας Αικατερίνης, στο Όρος Σινά. Στο παλαιότερο μοναστήρι του Χριστιανικού κόσμου.
Εδώ, που αυτές τις ημέρες βρίσκεται η σκέψη όλων μας.

Η Μονή είναι μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί έναν ζωντανό οργανισμό,… pic.twitter.com/ZFUR6rZLkn

— Stefanos Kasselakis - Στέφανος Κασσελάκης (@skasselakis) June 2, 2025

H πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, Ανναλένα Μπέρμποκ, εξελέγη πρόεδρος της Γ.Σ. του ΟΗΕ

     «Ως Πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, θα συμμετάσχω σε έναν διάλογο βασισμένο στην εμπιστοσύνη με όλα τα κράτη μέλη», δήλωσε η Ανναλένα Μπέρμπροκ μετά την εκλογή. «Η πόρτα μου θα είναι πάντα ανοιχτή για όλους».

Η πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, Ανναλένα Μπέρμποκ, εξελέγη πρόεδρος της 80ής συνόδου της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ τη Δευτέρα, παρά την έντονη αντίθεση της Ρωσίας.

Ένας νέος πρόεδρος εκλέγεται για τον ρόλο, ο οποίος είναι σε μεγάλο βαθμό εθιμοτυπικός, κάθε χρόνο σε εκλογές χωρίς αντίπαλο, στις οποίες οι χώρες εναλλάσσονται για να ορίσουν έναν υποψήφιο.

Η ψηφοφορία συνήθως διεξάγεται δια βοής, αλλά φέτος η Ρωσία, η οποία αντιτάχθηκε στην υποψηφιότητα του Μπέρμποκ, ζήτησε μυστική ψηφοφορία, δήλωσαν στο AFP διπλωματικές πηγές.

Η Μπέρμποκ εμφανίστηκε ως υποψήφια μόλις τον Μάρτιο, καθώς επρόκειτο να παραιτηθεί από τη θέση του υπουργού Εξωτερικών μετά τις βουλευτικές εκλογές του Φεβρουαρίου στη Γερμανία, αντικαθιστώντας τη διπλωμάτη Χέλγκα Σμιτ, της οποίας η υποψηφιότητα για τον ρόλο του ΟΗΕ είχε ανακοινωθεί πέρυσι.

Η Ρωσία αντιτάχθηκε στην αλλαγή, λέγοντας ότι «η Μπέρμποκ έχει επανειλημμένα αποδείξει την ανικανότητά της, την ακραία προκατάληψή της και την έλλειψη κατανόησης των βασικών αρχών της διπλωματίας».

«Η απόφαση των αρχών στο Βερολίνο να προωθήσουν την υποψηφιότητά της... δεν είναι τίποτα λιγότερο από το να φτύνουν στο πρόσωπο του παγκόσμιου οργανισμού και να δείχνουν μια κατάφωρη περιφρόνηση γι' αυτόν», δήλωσε τον Μάιο ο Ρώσος αναπληρωτής πρέσβης Ντμίτρι Πολιάνσκι.

Στην μυστική ψηφοφορία της Δευτέρας, η Μέρμποκ έλαβε 167 ψήφους υπέρ, 14 χώρες απείχαν και 7 ψήφισαν υπέρ της Σμιτ.

«Ως Πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης, θα συμμετάσχω σε έναν διάλογο βασισμένο στην εμπιστοσύνη με όλα τα κράτη μέλη», δήλωσε ο Μπέρμπροκ μετά την εκλογή. «Η πόρτα μου θα είναι πάντα ανοιχτή για όλους».

«Το ΝΑΤΟ πάνω απ'όλα» είπε ο σοσιαλδημοκράτης Στάρμερ ανακοινώνοντας δισ. στην πολεμική βιομηχανία και καλώντας σε «ετοιμότητα για πόλεμο»

     Ο Κυρ Στάρμερ ξεδίπλωσε ορισμένες από τις δεσμεύσεις του, μεταξύ άλλων την επένδυση 15 δισ. λιρών στο «πρόγραμμα κυρίαρχων πυρηνικών κεφαλών». Επίσης, θα προχωρήσει στην κατασκευή έξι εργοστασίων πυρομαχικών στο Ηνωμένο Βασίλειο, τη δημιουργία ενός «υβριδικού» Βασιλικού Ναυτικού, συνδυάζοντας drones με πολεμικά πλοία, υποβρύχια και αεροσκάφη.

Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε χαιρέτησε την «στρατηγική αμυντική αναθεώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου», τονίζοντας ότι «Σε μια εποχή αυξανόμενων απειλών για την ειρήνη και την ασφάλειά μας, το Ηνωμένο Βασίλειο προχωρά με μια στρατηγική "πρώτα στο ΝΑΤΟ" που δίνει προτεραιότητα στην ετοιμότητα για πόλεμο», σύμφωνα με τον ιστοτοπο 902.gr

To Ηνωμένο Βασίλειο προετοιμάζει και επιχειρεί να αναβαθμίσει τις πολεμικές του ικανότητες, με τον σοσιαλδημοκράτη πρωθυπουργό, Κυρ Στάρμερ, να δηλώνει πως «Κάθε μέρος της κοινωνίας, κάθε πολίτης αυτής της χώρας, έχει έναν ρόλο να διαδραματίσει, διότι πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει στον σημερινό κόσμο. Η πρώτη γραμμή, αν θέλετε, είναι εδώ».

Από τη Γλασκόβη, λοιπόν, και συγκεκριμένα από το ναυπηγείο της BAE Systems, έναν από τους ομίλους-«πρωταθλητές» στην πολεμική βιομηχανία, ο Στάρμερ ανακοίνωσε στον βρετανικό λαό να ετοιμαστεί να πάει να πεθάνει για τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών του, λέγοντας επίσης ότι το Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει τώρα να μετακινηθεί σε «ετοιμότητα για πόλεμο».

Όντας ηγετική δύναμη του ΝΑΤΟ και στην λεγόμενη «Συμμαχία των Προθύμων», την στιγμή που βαθαίνει την συνεργασία με την ΕΕ στο φόντο της γενικευμένης πολεμικής προετοιμασίας για μακελειό, σημείωσε πως το Ηνωμένο Βασίλειο ελπίζει να έχει τη «μεγαλύτερη συνεισφορά στο ΝΑΤΟ από την ίδρυσή του», καθώς η «αμυντική πολιτική» της Βρετανίας χαρακτηρίζεται από το «ΝΑΤΟ πάνω απ'όλα». Όσον αφορά την πολεμική βιομηχανία, σύμφωνα με τον σοσιαλδημοκράτη πρωθυπουργό, το ΗΒ θα καινοτομήσει, καθώς θα κινείται με «ρυθμό πολέμου».

Αναλυτικά, ο Κιρ Στάρμερ ξεδίπλωσε ορισμένες από τις δεσμεύσεις του, μεταξύ άλλων την επένδυση 15 δισ. λιρών στο «πρόγραμμα κυρίαρχων πυρηνικών κεφαλών». Επίσης, θα προχωρήσει στην κατασκευή έξι εργοστασίων πυρομαχικών στο Ηνωμένο Βασίλειο, τη δημιουργία ενός «υβριδικού» Βασιλικού Ναυτικού, συνδυάζοντας drones με πολεμικά πλοία, υποβρύχια και αεροσκάφη. Στο πλαίσιο της AUKUS (συνεργασία με τις ΗΠΑ και την Αυστραλία), θα παραδώσουν έως και 12 «υποβρύχια επίθεσης». Ο Στάρμερ, ερωτηθείς αν υπάρχει ανησυχία σχετικά με αναφορές πως η Ρωσία θα μπορούσε να προκαλέσει διακοπή ρεύματος και δικτύου στο Ηνωμένο Βασίλειο, στοχεύοντας υποβρύχια καλώδια, είπε ότι οι απειλές από τη Ρωσία «λαμβάνουν διαφορετικές μορφές» και πως εργάζεται με τους «συμμάχους» του για να διασφαλίσει την προστασία των υποδομών.

Σημειώνεται, ότι η κυβέρνηση του ΗΒ στοχεύει την αύξηση των πολεμικών δαπανών έως το 3%, ενώ δήλωσε ότι θα περικόψει τη βρετανική «βοήθεια στο εξωτερικό» για να χρηματοδοτήσει τις δαπάνες. Αντίστοιχα, δήλωσε την Κυριακή ότι θα ενισχύσει τα αποθέματα και την ικανότητα παραγωγής όπλων, η οποία θα μπορούσε να επεκταθεί εάν χρειαστεί. 

Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε χαιρέτησε την «στρατηγική αμυντική αναθεώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου», τονίζοντας ότι «Σε μια εποχή αυξανόμενων απειλών για την ειρήνη και την ασφάλειά μας, το Ηνωμένο Βασίλειο προχωρά με μια στρατηγική "πρώτα στο ΝΑΤΟ" που δίνει προτεραιότητα στην ετοιμότητα για πόλεμο».

Πολωνία: Ο "εκλεκτός" του Τραμπ, Κάρολ Ναβρότσκι κέρδισε τις προεδρικές εκλογές - Αναμένεται "βέτο" στα σχέδια Τουσκ

     Ο Κάρολ Ναβρόκι είναι ένας Πολωνός συντηρητικός καθολικός που αντιτίθεται στην παράνομη μετανάστευση, στην επέκταση δικαιωμάτων σε ομόφυλα άτομα και στην απελευθέρωση του αυστηρού νόμου περί αμβλώσεων της χώρας.

Ο εκλεγμένος πρόεδρος της Πολωνίας, Κάρολ Ναβρότσκι, αναλαμβάνει έναν ρόλο σε μεγάλο βαθμό εθιμοτυπικό, αλλά η επίδρασή του στην πολιτική της χώρας τα επόμενα πέντε χρόνια μπορεί να είναι έντονα..

Οι υποστηρικτές του Ναβρόκι, η εθνικά συντηρητική αντιπολίτευση του Νόμου και της Δικαιοσύνης (PiS), αισθάνονται ανανεωμένοι μετά την απώλεια της εξουσίας πριν από 18 μήνες από τον φιλοευρωπαϊκό συνασπισμό του πρωθυπουργού Ντόναλντ Τουσκ.

Θεωρούν την επιτυχία του στην ψηφοφορία της Κυριακής - με διαφορά 50,9% - 49,1% έναντι του φιλελεύθερου δημάρχου της Βαρσοβίας Ραφάλ Τρζασκόφσκι - ως το πρώτο βήμα για την επιστροφή του στην εξουσία.

Ο νέος πρόεδρος της Πολωνίας έχει περιορισμένη επιρροή στην εξωτερική και αμυντική πολιτική, αλλά μπορεί να προτείνει νομοσχέδια και να ασκήσει βέτο. Η κυβέρνηση Τουσκ δεν διαθέτει αρκετά μεγάλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να ανατρέψει ένα προεδρικό βέτο.

Ο απερχόμενος συντηρητικός πρόεδρος, Αντρέι Ντούντα, χρησιμοποίησε τις εξουσίες αποκλεισμού που διαθέτει και την απειλή χρήσης τους για να εμποδίσει τον πρωθυπουργό να υλοποιήσει πολλές από τις βασικές προεκλογικές του υποσχέσεις.

Σε αυτά περιλαμβάνονται η παροχή στις Πολωνές του δικαιώματος σε νόμιμη έκτρωση έως τη 12η εβδομάδα της εγκυμοσύνης, η νομιμοποίηση των συμφώνων συμβίωσης, συμπεριλαμβανομένων των σχέσεων μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, η επιτάχυνση της ανάπτυξης αιολικών πάρκων στην ξηρά και η άρση της πολιτικής επιρροής από τη δικαστική εξουσία.

Ο Ναβρόκι, ένας κοινωνικά συντηρητικός 42χρονος ιστορικός, αναμένεται ευρέως να είναι ακόμη πιο δύσκολος αντίπαλος για τον Τουσκ από τον Ντούντα. Κάποιοι πιστεύουν ότι η προκύπτουσα παράλυση θα μπορούσε να δελεάσει την κυβέρνηση να διεξάγει πρόωρες εκλογές πριν από την προγραμματισμένη προθεσμία του φθινοπώρου του 2027.

«Κατά πάσα πιθανότητα αυτό θα σημαίνει πρόωρες εκλογές, επειδή θα ασκήσει βέτο σε οποιονδήποτε νόμο ψηφίσει η κυβέρνηση», δήλωσε στο BBC ο Κονστάντι Γκέμπερτ, δημοσιογράφος του εβδομαδιαίου περιοδικού Kultura Liberalna.

«Συνταγματικά, οι πρόωρες εκλογές είναι δύσκολο να διεξαχθούν αν η κυβέρνηση δεν τις θέλει, αλλά αν πηγαίνει από ήττα σε ήττα και δεν μπορεί να κυβερνήσει, μπορεί να αποφασίσει ότι είναι το μικρότερο κακό», εξήγησε.

Η κυβέρνηση του Τουσκ έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία, επομένως μπορεί να παραμείνει στην εξουσία μέχρι το φθινόπωρο του 2027, εκτός εάν ο συνασπισμός διαλυθεί.

Αυτή η ένωση περιλαμβάνει το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα, τους κεντρώους και τους αριστερούς, γεγονός που αποτελεί βασικό λόγο για τον οποίο ο Τουσκ δεν κατάφερε να καταλήξει σε συμφωνία σε θέματα όπως η άμβλωση και το σύμφωνο συμβίωσης.

Εναλλακτικά, η κυβέρνηση θα μπορούσε να αποφασίσει ότι οι πρόωρες εκλογές είναι προς το συμφέρον της.

Συντηρητικός ιστορικός κερδίζει τις προεδρικές εκλογές στην Πολωνία

Ο Κάρολ Ναβρότσκι είναι ένας περήφανος Πολωνός πατριώτης, ένας συντηρητικός καθολικός που αντιτίθεται στην παράνομη μετανάστευση, στην επέκταση των νόμιμων δικαιωμάτων σε άτομα που έχουν σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου και στην απελευθέρωση του αυστηρού νόμου περί αμβλώσεων της χώρας.

Πιστεύει ότι το όραμα του Τουσκ να εδραιώσει την Πολωνία στο κυρίαρχο κομμάτι της ΕΕ βασιζόμενο σε καλές σχέσεις με τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και το Παρίσι αντιβαίνει στα εθνικά συμφέροντα της Πολωνίας. Αυτά τα συμφέροντα εξυπηρετούνται καλύτερα, λέει, αντιστεκόμενοι στη Γερμανία όταν οι απόψεις τους αποκλίνουν και όχι παραχωρώντας περισσότερες εξουσίες στις Βρυξέλλες. Ο Ναβρόκι αντιτίθεται στις προτάσεις της ΕΕ για το κλίμα, όπως η Πράσινη Συμφωνία, επειδή λέει ότι ο περιορισμός των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου θα βλάψει τους μικρούς Πολωνούς αγρότες.

Ο Ναβρότσκι υποστηρίζει τη συνέχιση της στρατιωτικής και ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη γειτονική Ουκρανία. Η Πολωνία φιλοξενεί τον διεθνή κόμβο εφοδιασμού του Κιέβου. Ωστόσο, δεν πιστεύει ότι η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ ή την ΕΕ ενώ η ρωσική επιθετικότητα συνεχίζεται ενισχύει την ασφάλεια της Πολωνίας.

Είναι υποστηρικτής του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και επέκρινε την προσέγγιση που ακολούθησε ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι κατά τη διάρκεια της διαβόητης επίθεσης στο Οβάλ Γραφείο . Η υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ Κρίστι Νόεμ πέταξε στην Πολωνία λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές για να υποστηρίξει τον Ναβρότσκι, έναν φανατικό ερασιτέχνη πυγμάχο, αποκαλώντας τον «ισχυρό» ηγέτη όπως ο Τραμπ.

Το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν ισόπαλο, παρόμοιο με αυτό που κέρδισε ο Ντούντα εναντίον του Τρζασκόφσκι πριν από πέντε χρόνια, ένα σημάδι ότι η πολιτική πόλωση της χώρας δεν έχει υποχωρήσει.

Σε μια πρόωρη ομιλία νίκης, την οποία εκφώνησε αφότου μια δημοσκόπηση εξόδου του έδωσε μια οριακή νίκη αμέσως μετά τη λήξη της ψηφοφορίας την Κυριακή το βράδυ, ο Τρζασκόφσκι ορκίστηκε να είναι πρόεδρος όλων των Πολωνών.

Μιλώντας ταυτόχρονα, ο Ναβρόκι δεν έδωσε τέτοιες υποσχέσεις. Αντίθετα, είπε στους υποστηρικτές του ότι η εκστρατεία του κατάφερε να ενώσει το «πατριωτικό στρατόπεδο» στην Πολωνία. Κανένας από τους δύο υποψηφίους δεν ενέπνεε εμπιστοσύνη ότι θα κατέβαλαν εποικοδομητικές προσπάθειες για να προσεγγίσουν την άλλη πλευρά.

Η παρατεταμένη σύγκρουση μεταξύ των δύο πολιτικών ομάδων που κυριαρχούν στην πολωνική πολιτική σκηνή εδώ και δύο δεκαετίες, μπορεί να τροφοδοτήσει την αυξημένη υποστήριξη προς τα αντικαθεστωτικά κόμματα, όπως η ακροδεξιά Συνομοσπονδία ή η άκρα αριστερά.

Ο νεαρός φιλελεύθερος υποψήφιος της Συνομοσπονδίας, Σλαβόμιρ Μέντζεν, συνέχισε τα πρόσφατα κέρδη της ομάδας, κατακτώντας την τρίτη θέση στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών. Θα μπορούσε η ομάδα να αυξήσει την υποστήριξή της και μήπως να πειστεί να ενταχθεί σε μια μελλοντική κυβέρνηση υπό την ηγεσία του PiS;

Ένας άλλος ηγέτης της Συνομοσπονδίας, ο Κριστόφ Μπόσακ, απέρριψε το τελευταίο ενδεχόμενο τη Δευτέρα, λέγοντας ότι τα δύο κόμματα δεν θα πλησιάσουν επειδή αγωνίζονται για τους ίδιους ψηφοφόρους.

με πληροφορίες από τον διεθνή τύπο

Militaire.gr / Δημ.Κωνσταντακόπουλος: «Στηρίζουμε Ισραήλ για να μας σώσει από την Τουρκία την οποία βάλαμε στην ΕΕ»! (vid)

     Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στο militaire channel σε μία συζήτηση με τον Πάρη Καρβουνόπουλο που ξεκινά από την τραγωδία στη Γάζα, αλλά δεν μένει μόνο σ΄ αυτό το θέμα που ντροπιάζει και τη χώρα μας...

Η φρικαλεότητα στη Γάζα συνεχίζεται και η «πολιτισμένη» Δύση ,εξακολουθεί να παριστάνει τον Πόντιο Πιλάτο. Και μόνο οι δηλώσεις Νετανιάχου αλλά και ισραηλινών αξιωματούχων δείχνουν ότι το ερώτημα αν στη Γάζα γίνεται γενοκτονία έχει απαντηθεί.

Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στο militaire channel σε μία συζήτηση που ξεκινά από την τραγωδία στη Γάζα, αλλά δεν μένει μόνο σ΄ αυτό το θέμα που ντροπιάζει και τη χώρα μας.

«Η Γάζα εγκαλεί το σύνολο της διεθνούς κοινότητας που ντε φάκτο έχει αποδεχτεί την διεξαγωγή μιας γενοκτονίας σε ζωντανή μετάδοση ,εδώ και 20 μήνες. Αυτό σηματοδοτεί την είσοδο της ανθρωπότητας σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από τη προσφυγή όλο και περισσότερο σε φασιστικές μεθόδους και την κατεδάφιση των επιτευγμάτων μετά από τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο που ήταν το διεθνές δίκαιο…Κι αυτά δεν συμβαίνουν μόνο στην Παλαιστίνη ,αλλά συνέβησαν και στη Συρία, για την οποία κανείς δεν μιλά…Συμβαίνουν στην Ουκρανία όπου η Δύση αποενεχοποίησε τους νεοναζιστές που χρησιμοποιεί κατά της Ρωσίας», λέει ο Δημήτρης.Κωνσταντακόπουλος.

Η ελληνική κυβέρνηση «κρύβεται» πίσω από ένα αφήγημα για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα της στάσης της στο θέμα της Γάζας. Το αφήγημα λέει ότι το Ισραήλ περίπου εξασφαλίζει την ασφάλεια μας και γι΄ αυτό δεν πρέπει να «χαλάσουμε» τις σχέσεις μας. Το αφήγημα αυτό πολύ εύκολα αποδομείται ,όπως θα διαπιστώσετε απ΄ όσα λέει ο Δημ. .Κωνσταντακόπουλος.

«Οι μεγάλες μας εθνικές καταστροφές συνέβησαν σε περιόδους που ήμασταν απολύτως πιστοί στους συμμάχους μας», θυμίζει ο κ.Κωνσταντακόπουλος. «Η απόλυτη εξάρτηση μας οδήγησε στην Μικρασιατική καταστροφή», λέει και δεν είναι η μοναδική τραγική απόδειξη της ιστορίας μας.

«Ο Ερντογάν αποδείχτηκε ο καλύτερος μαθητής του Ανδρέα Παπανδρέου και του Μακάριου και βλέπουμε ποια είναι η θέση της Τουρκίας. Εμείς καταστρέψαμε όλο το διπλωματικό κεφάλαιο που είχαμε χτίσει, ξεπουλώντας τους πάντες για χάρη των συμμάχων μας», επισημαίνει ο κ. Κωνσταντακόπουλος.

Μπορεί να εξηγηθεί η παράνοια της ελληνικής κυβέρνησης που επέτρεψε την είσοδο της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή άμυνα και την αμυντική βιομηχανία; «Έβαλαν την Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όχι απλώς στην ευρωπαϊκή άμυνα…Πρόκειται για ένα τεράστιο έγκλημα που θέτει σε αίρεση τη βιωσιμότητα του ελληνικού και του κυπριακού κράτους…Η Τουρκία και με δικά μας χρήματα θα ενισχύει την αμυντική της βιομηχανία…Οι κύριοι Μητσοτάκης και Χριστοδουλίδης κατόρθωσαν το ακατόρθωτο με την ανοχή βεβαίως όλου του πολιτικού συστήματος. Κάνανε την Τουρκία υπερδύναμη… Αξιοθρήνητος ο Μητσοτάκης μας είπε από το Βερολίνο ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για τα Eurofighter που θέλει να πάρει η Γερμανία. Πληρώνουμε τον δολοφόνο μας», τονίζει ο κ.Κωνσταντακόπουλος.

Μιλά για την παρακμή του πολιτικού και δημοσιογραφικού κόσμου: «Ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα. Λέει ανοησίες ο Μητσοτάκης για το casus belli για να κάνει παιχνίδια με την κοινή γνώμη. Γιατί δεν απαιτεί την απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο;»

Σχολιάζει την διασπορά κρίσιμων για την άμυνα της χώρας δυνάμεων στο εξωτερικό, όπως στη Σαουδική Αραβία (Patriot), στην Ερυθρά Θάλασσα (φρεγάτες), στην Ουκρανία (αποστολή όπλων και αποστολή ελληνικών F-16 στη Ρουμανία) . Για όλα αυτά το πολιτικό σύστημα σιωπά ή στην καλύτερη περίπτωση ψιθυρίζει! Γιατί;

«Ότι ενοχλεί τις ΗΠΑ δεν αναφέρεται…Κανείς δεν έχει διάθεση να αμφισβητήσει τον έλεγχο των ξένων δυνάμεων στη χώρα, ούτε τον έλεγχο της εγχώριας ολιγαρχίας. Λένε κάποιες κουβέντες για λόγους δημαγωγικούς… Ούτε φωνή ,ούτε ακρόαση και από τα μέσα ενημέρωσης…Φοβάμαι ότι σε αυτό το πεδίο ακόμη και την εποχή της χούντας τα πράγματα ήταν καλύτερα! Τότε τουλάχιστον μάθαινες τα γεγονότα και μετά ερχόταν η προπαγάνδα. Σήμερα τα γεγονότα αποκρύβονται από τους πολίτες», λέει ο Δημ. Κωνσταντακόπουλος.

πηγή: militaire.gr

ΣΥΡΙΖΑ / Προανακριτική Επιτροπή για Τέμπη: «Δεν υπάρχει χρόνος για καθυστέρηση. Έχουμε ευθύνη όλοι απέναντι στην κοινωνία».

     Το γάντι στη λοιπή αντιπολίτευση και δη στη Νέα Αριστερά πετάει ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. σχετικά με την πρόταση για προανακριτική για το έγκλημα στα Τέμπη, που αφορά όχι μόνο τον Κώστα Αχ. Καραμανλή μαζί με τους υφυπουργούς του τότε στο υπουργείο Μεταφορών και Υποδομών, αλλά και τον ίδιο τον πρωθυπουργό, καθώς και τον Χρήστο Σπίρτζη.

«Οι υπόλοιπες κοινοβουλευτικές ομάδες και οι ανεξάρτητοι βουλευτές που έχουμε συνεργαστεί στο πρόσφατο παρελθόν οφείλουν πλέον να έχουν ξεκάθαρη στάση»

Πηγές του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, σύμφωνα με την εφημερίδα ΑΥΓΗ, τονίζουν ότι η πρόταση είναι πάνω στο τραπέζι για συνυπογραφές από το απόγευμα του Σαββάτου και υπογραμμίζουν ότι δεν υπάρχει χρόνος για καθυστέρηση.

Ειδικότερα, όπως λένε από την Κουμουνδούρου, «ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ και η Κοινοβουλευτική του Ομάδα κατέθεσε ήδη δημόσια, με τους 26 βουλευτές του, την πρότασή του για τη συγκρότηση Προκαταρκτικής Επιτροπής, ώστε να διερευνηθούν ενδεχόμενα αδικήματα για το έγκλημα των Τεμπών και την επιχείρηση συγκάλυψής του, για όσους εμπλέκονται, όσο ψηλά και αν βρίσκονται. Ακόμα και για τον ίδιο τον κ. Μητσοτάκη». 

«Δεν είναι μόνο δική μας πρόταση. Είναι η απαίτηση της κοινωνίας για Δικαιοσύνη και Αλήθεια. Είναι μία πλήρως τεκμηριωμένη νομικά πρόταση βάσει της δικογραφίας» σημειώνουν οι ίδιες πηγές και προσθέτουν:  

«Η πρόταση είναι πάνω στο τραπέζι για συνυπογραφές από το απόγευμα του Σαββάτου. 

Οι υπόλοιπες κοινοβουλευτικές ομάδες και οι ανεξάρτητοι βουλευτές που έχουμε συνεργαστεί στο πρόσφατο παρελθόν οφείλουν πλέον να έχουν ξεκάθαρη στάση. 

Δεν υπάρχει χρόνος για καθυστέρηση. Έχουμε ευθύνη όλοι απέναντι στην κοινωνία».

Ψάχνουν έμβασμα 1.500.000 ευρώ σε πολιτικό! - Αποκάλυψη "βόμβα" για το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ

    Λαβράκι από τις διασταυρώσεις των ελεγκτικών μηχανισμών στις κινήσεις των τραπεζικών λογαριασμών όσων εμπλέκονται στο μεγάλο πλιάτσικο - Γιατί τρέμει την έρευνα ο Μητσοτάκης

Η απεγνωσμένη προσπάθεια του Μεγάρου Μαξίμου να «μπαζώσει» και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ σκοντάφτει στην αποφασιστικότητα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας να βάλει το μαχαίρι στο κόκαλο, στέλνοντας στο σκαμνί ακόμη και τα πολιτικά πρόσωπα (υπουργοί, κ.λπ.) που ενέχονται, σύμφωνα άρθρο του Ανδρέα Καψαμπέλη στην εφημερίδα Δημοκρατία,

Ανδρέας Καψαμπέλης*

Λαβράκι από τις διασταυρώσεις των ελεγκτικών μηχανισμών στις κινήσεις των τραπεζικών λογαριασμών όσων εμπλέκονται στο μεγάλο πλιάτσικο! Γιατί τρέμει την έρευνα ο Μητσοτάκης

Η απεγνωσμένη προσπάθεια του Μεγάρου Μαξίμου να «μπαζώσει» και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ σκοντάφτει στην αποφασιστικότητα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας να βάλει το μαχαίρι στο κόκαλο, στέλνοντας στο σκαμνί ακόμη και τα πολιτικά πρόσωπα (υπουργοί κ.λπ.) που ενέχονται. Το κλείσιμο του οργανισμού και η μεταβίβαση των αρμοδιοτήτων του για την καταβολή των αγροτικών επιδοτήσεων στην ΑΑΔΕ, όπως αποφασίστηκε στη σύσκεψη υπό τον Κ. Μητσοτάκη, έχει προκαλέσει ήδη τις πρώτες έντονες αντιδράσεις, καθώς θεωρείται ότι έτσι η κυβέρνηση πάει να σβήσει τα ίχνη και να ξεπλύνει τις ευθύνες για τα δικά της πεπραγμένα κατά την τελευταία εξαετία.

Το σκάνδαλο υπολογίζεται μάλιστα πολύ μεγαλύτερο από όσο εμφανίζεται μέχρι στιγμής, καθώς, εκτός από την οικονομική διάσταση «μαμούθ», απλώνεται σε βάθος χρόνου, εμπλέκονται πολλές πολιτικές ηγεσίες διαφορετικών περιόδων, η διαφθορά διαχέεται σε ποικίλες κατευθύνσεις, ενώ ισχυρά και γνωστά πρόσωπα του επιχειρηματικού στερεώματος, έχοντας «μυριστεί» μεγάλα και εύκολα κέρδη, έσπευσαν να «επενδύσουν» (και) στον χώρο αυτόν.

Το φαγοπότι

Σύμφωνα με πολύ καλούς γνώστες των αγροτικών υποθέσεων, το φαγοπότι πηγαίνει πολύ πίσω, αλλά ειδικά μετά το 2019 τα πράγματα ξεχείλωσαν επικίνδυνα. Από τότε, όπως προκύπτει, αυξήθηκαν κατακόρυφα τα ποσά των ενισχύσεων που μοιράζονταν με αυτά τα, αν μη τι άλλο, προβληματικά έως σκανδαλώδη κριτήρια. Αυτό είχε και ως αποτέλεσμα σε περιοχές ολόκληρες, όπως η Κρήτη, τα ζώα που δηλώνονταν για να παίρνουν τις ψεύτικες επιδοτήσεις να είναι καταφανώς πολλαπλάσια από τον πραγματικό αριθμό τους. Για την Κρήτη, επίσης, μια από τις πιο γλαφυρές δηλώσεις είχε κάνει από τις αρχές του 2000 ο τότε υφυπουργός Γεωργίας Βαγγ. Αργύρης, λέγοντας ότι «αν ίσχυαν όλα τα στρέμματα που δηλώνονται και επιδοτούνται, τότε η Κρήτη θα πρέπει να είναι τριώροφη ή να εκτείνεται μέχρι τη Λιβύη».

Στην παρούσα φάση η Ευρωπαία εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι, που κατά το «Politico» δέχτηκε μέχρι και απειλές για να σταματήσει την έρευνα, δηλώνει αποφασισμένη να τα κάνει μαζί με τους συνεργάτες της όλα φύλλο και φτερό. Αρμόδιοι ελεγκτές έχουν αρχίσει να ψάχνουν, σύμφωνα με πληροφορίες της «κυριακάτικης δημοκρατίας», τις κινήσεις λογαριασμών των προσώπων που συνδέονται με την υπόθεση, επιχειρώντας να βρουν την άκρη του νήματος και του χρήματος. Δισεκατομμύρια ευρώ είναι τα κονδύλια που συνολικά έχουν δοθεί, σε όλη αυτή τη διαδρομή, από τα ευρωπαϊκά ταμεία για τις επιδοτήσεις και ένα σημαντικό τμήμα από αυτά έχει διοχετευτεί στα λεγόμενα «εικονικά βοσκοτόπια». Ορισμένα δε από αυτά λέγεται ότι καταλαμβάνουν εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα.

Στο πλαίσιο αυτό έχει τεθεί στο μικροσκόπιο και ένα «έμβασμα», προερχόμενο από χώρα του εξωτερικού, ύψους περίπου 1.500.000 ευρώ, συνδεόμενο με πολιτικό πρόσωπο και κατά τις ίδιες πηγές ερευνάται κατά πόσο -αν και νομότυπο- μπορεί να συσχετίζεται έστω και πλάγια με την όζουσα αυτή υπόθεση και με ευθείες ή «τριγωνικές» συναλλαγές. Στο στόχαστρο των Αρχών βρίσκονται μέσω όλης αυτής της έρευνας και δύο από τα μεγαλύτερα ονόματα της επιχειρηματικής ζωής του τόπου που δραστηριοποιήθηκαν επενδύοντας στον τομέα αυτής της αγοράς τα τελευταία χρόνια.

Υστερα από τις τελευταίες εξελίξεις είναι έντονη η ανησυχία που επικρατεί στο Μέγαρο Μαξίμου και στο αμιγώς πολιτικό επίπεδο. Σύμφωνα με στοιχεία έρχονται στο φως, το κουβάρι των αλλεπάλληλων αλλαγών στην ηγεσία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, όπως και οι συνεχείς αποκεφαλισμοί των προέδρων του ΟΠΕΚΕΠΕ, αποκτά άλλη διάσταση. Εκ των πραγμάτων, πάντως, στο κάδρο της έρευνας τίθενται όλοι οι υπουργοί που πέρασαν από την οδό Αχαρνών στην πλατεία Βάθη και οι οποίοι κατά σειρά είναι οι Μάκης Βορίδης, Σπήλιος Λιβανός, Γιώργος Γεωργαντάς, Λευτέρης Αυγενάκης και ο νυν Κώστας Τσιάρας.

Στο ίδιο πλαίσιο προστίθενται πλέον νέα ερωτήματα για τις συνθήκες υπό τις οποίες το φθινόπωρο του 2020 παραιτήθηκε ο τότε πρόεδρος του Οργανισμού Γρηγόρης Βάρρας κατόπιν σύγκρουσης με τον κ. Βορίδη. Ο κ. Βάρρας, που είχε αφήσει σαφείς αιχμές για «απομάκρυνσή του από αυτούς που ήθελαν να κάνουν παιχνίδια» φεύγοντας από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ανέλαβε (για λόγους που πρέπει να εξηγηθούν) θέση μετακλητού συνεργάτη στο γραφείο διοίκησης και οργάνωσης της Γενικής Γραμματείας του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη. Ο δε κ. Βορίδης υπό το κράτος έντονης προσωπικής αγωνίας, έσπευσε αυτές τις ημέρες που άνοιξε ο ασκός του Αιόλου να δηλώσει ότι ουδεμία αρμοδιότητα είχε ως υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων για τους ελέγχους του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Από το 2019 έως σήμερα έχουν διοριστεί συνολικά και έξι διαφορετικές διοικήσεις στον οργανισμό, ενώ ο τελευταίος -και αποπεμφθείς- πρόεδρος Νίκος Σαλάτας επέρριψε δημοσίως ευθύνες στους κ. Αυγενάκη και Γεωργαντά, είπε ανοιχτά ότι «έγιναν κομπίνες» και περιέγραψε το Μαξίμου ως εντολέα της αποπομπής του. Ενδεικτικό του πώς γινόταν το πλιάτσικο είναι μάλιστα το γεγονός ότι σε μία από τις τελευταίες χρονιές, σύμφωνα με πληροφορίες, χρειάστηκε -επειδή το νέο πληροφοριακό σύστημα δεν λειτούργησε- να καταβληθούν τα χρήματα των επιδοτήσεων με ένα… στικάκι που είχε τα δεδομένα του προηγούμενου έτους. Το αποτέλεσμα ήταν να πάρουν χρήματα ακόμη και δικαιούχοι που είχαν όμως πεθάνει από τη μία χρονιά στην άλλη!

Η πρωθυπουργική αγωνία, πάντως, μεγαλώνει εξαιτίας του ορατού πια ενδεχομένου να τεθεί θέμα προανακριτικής επιτροπής μετά τα Τέμπη και για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Σύμφωνα μάλιστα με πληροφορίες, τα «σημάδια» για την επερχόμενη θύελλα είχαν φτάσει στο Μέγαρο Μαξίμου πριν από αρκετούς μήνες. Κι αυτός ήταν στην πραγματικότητα ο βασικός λόγος που, όπως αναφέρουν πηγές με γνώση του παρασκηνίου, αποφασίστηκε στον πρόσφατο ανασχηματισμό η απομάκρυνση του κ. Βορίδη από τη θέση του υπουργού Επικρατείας, προκειμένου να μη βρίσκεται κατά την έκρηξη του σκανδάλου στην «καρδιά» του Μεγάρου Μαξίμου, με όποια αντανάκλαση θα μπορούσε να έχει αυτό στον ίδιο τον κ. Μητσοτάκη.

Στρέβλωση

Το όλο σκάνδαλο έχει στηριχτεί πάνω στη στρέβλωση με την οποία δημιουργήθηκε από το 1957 με τη Συνθήκη των Ρώμης η τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) για τις ενισχύσεις και τις επιδοτήσεις στον πρωτογενή τομέα, προκειμένου να προωθηθούν τα συμφέροντα των κεντρικών και βόρειων χωρών. Στη σκιά αυτής της στρατηγικής τα επόμενα χρόνια και ανάλογα με τον βαθμό διεύρυνσης οι χώρες του Νότου, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, ύστερα από το 1981 αντιμετωπίστηκαν ως οι φτωχοί συγγενείς στην κατανομή των κονδυλίων. Κι αφού πέρασε -με τα ΜΟΠ- η δεκαετία του 1980, αυτό δεν εμπόδισε των επώαση μιας κολοσσιαίας, «θεσμικού» τύπου, διαφθοράς από την περίοδο της διακυβέρνησης Σημίτη, ο οποίος σκόπιμα «μετέτρεψε» τους γεωπόνους και τους κτηνιάτρους -ενώ ήταν άλλο το επιστημονικό τους έργο- σε λογιστές για να ετοιμάζουν και να υποβάλλουν τους φακέλους με τα δικαιολογητικά και τις εκτάσεις προκειμένου να εκταμιεύονται οι πακτωλοί των ευρωπαϊκών ενισχύσεων.

Και ο «αγρότης» Κυριάκος πήρε επιδοτήσεις

Το παρασιτικό αυτό σύστημα ρίζωσε και αναπτύχθηκε με «υποκαταστήματα» ανά την επικράτεια όλα τα επόμενα χρόνια, με την Ευρωπαϊκή Ένωση να κάνει τα στραβά μάτια για να καλύπτει τη δική της διαφθορά και τη δυνατότητα των ισχυρών χωρών της (με πρώτη, φυσικά, τη Γερμανία όπως πάντα!) να καρπώνεται την (πολλαπλάσια) μερίδα του λέοντος από τα κονδύλια αυτά. Μάλιστα, η διαχρονική εγχώρια απάτη οικοδομήθηκε επιπλέον και σε ένα κοινό ένοχο μυστικό: Καμιά κυβέρνηση (και για λόγους εκτός των άλλων πελατειακούς) δεν τόλμησε να περιορίσει τις ενισχύσεις αυτές μόνο στους κατά κύριο επάγγελμα αγρότες.

Αυτό άνοιξε τις πύλες για να εισπράττουν επί μονίμου βάσεως εντελώς άκοπα, ακόμη και ψευδώς, ποσά και χιλιάδες άλλοι. Μεταξύ των ωφελημένων συμπεριλαμβάνεται και ο σημερινός πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος, σύμφωνα με παλαιότερη δημοσιογραφική έρευνα των Reporters United, έλαβε ενδεικτικά για την περίοδο 2014-2021 επιδοτήσεις περίπου 30.000 ευρώ ως «αγρότης». Η δε «επαγγελματικοποίηση» της όλης σκανδαλώδους διαδικασίας δρομολογήθηκε την τελευταία δεκαετία μέσω της περίφημης «τεχνικής λύσης» που νομιμοποίησε ουσιαστικά το μεγάλο πλιάτσικο με τα εικονικά βοσκοτόπια, για τα οποία χύνονται όψιμα τόσα κροκοδείλια δάκρυα.

πηγή: «Κυριακάτικη Δημοκρατία»

    (*) Ο Ανδρέας Καψαμπελης είναι δημοσιογράφος, επικεφαλής πολιτικού στη εφημερίδα "Δημοκρατία", και πολιτικός αναλυτής στο δελτίο ειδήσεων του τηλεοπτκό σταθμόAlert.TV και διαχειριστής του ιστολογίου Press-gr.com.