ΣΥΡΙΖΑ / Ανασύνταξη δυνάμεων και κρίσιμες αποφάσεις στην Κεντρική Επιτροπή – «Δεν περισσεύει καμία και κανένας» (vid)

Το μήνυμα που εκπέμπεται από αρκετές πλευρές είναι σαφές: ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να δείξει ότι παραμένει πολιτικά παρών, παρά τους κραδασμούς, και ότι η επόμενη περίοδος δεν θα είναι περίοδος παραίτησης, αλλά ανασυγκρότησης.

Μετά το κύμα αποχωρήσεων που συρρίκνωσε την κοινοβουλευτική δύναμη του κόμματος και άνοιξε νέο κεφάλαιο στον χώρο της Κεντροαριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να οργανώσει την επόμενη ημέρα με συλλογική ηγεσία, νέα κομματικά όργανα και αυτόνομη πορεία προς τις εθνικές εκλογές.

Η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία συνεδριάζει σε μια περίοδο έντονης εσωστρέφειας, με το κόμμα να βρίσκεται μπροστά σε κρίσιμες αποφάσεις για την επόμενη ημέρα. Μετά τις μαζικές αποχωρήσεις των τελευταίων ημερών, ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να σταθεροποιήσει το εσωκομματικό τοπίο, να ανασυντάξει δυνάμεις και να χαράξει καθαρό οδικό χάρτη προς τις επόμενες εκλογές. Το διακύβευμα δεν είναι μόνο οργανωτικό, αλλά και πολιτικό: πώς θα ξανακερδίσει την αξιοπιστία του, πώς θα αποκαταστήσει την ενότητα και πώς θα απαντήσει στην εικόνα αποδυνάμωσης που αποτυπώθηκε στη δημόσια σφαίρα.

Στο επίκεντρο των εξελίξεων βρίσκεται η ανάδειξη νέων προσώπων σε κομβικές θέσεις, η ανανέωση κομματικών οργάνων και η αναζήτηση ενός σχήματος λειτουργίας που θα επιτρέψει στο κόμμα να κινηθεί με μεγαλύτερη συνοχή. Το μήνυμα που εκπέμπεται από αρκετές πλευρές είναι σαφές: ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να δείξει ότι παραμένει πολιτικά παρών, παρά τους κραδασμούς, και ότι η επόμενη περίοδος δεν θα είναι περίοδος παραίτησης, αλλά ανασυγκρότησης.

Aνασύνταξη δυνάμεων και νέα ισορροπία

Η εκλογή της Ρένας Δούρου ως νέας επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας σηματοδοτεί μια προσπάθεια να μπει τάξη και να διαμορφωθεί ένα καθαρό σημείο αναφοράς στη Βουλή. Η κ. Δούρου εξελέγη με επτά ψήφους υπέρ σε σύνολο οκτώ βουλευτών, ως μοναδική υποψήφια, μετά την απόσυρση της υποψηφιότητας του Παύλου Πολάκη. Η εξέλιξη αυτή, πέρα από την κοινοβουλευτική της διάσταση, ερμηνεύεται και ως μήνυμα αναζήτησης συμβιβασμών σε μια δύσκολη συγκυρία.

Στην τοποθέτησή της στην Κεντρική Επιτροπή, η Ρένα Δούρου περιέγραψε τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα που βρίσκεται σε «οριακό σημείο» και κάλεσε σε ανασυγκρότηση και ενότητα, αναγνωρίζοντας εμμέσως το βάθος της κρίσης που προκάλεσαν οι τελευταίες αποχωρήσεις. Η φράση «δεν περισσεύει καμία και κανένας» λειτούργησε ως κεντρικό σύνθημα της παρέμβασής της, υπογραμμίζοντας την ανάγκη να περιοριστούν οι διαρροές και να αποτραπεί η περαιτέρω διάσπαση. Παράλληλα, έστειλε μήνυμα εκλογικής ετοιμότητας: ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως είπε, θα είναι παρών στις επόμενες εκλογές είτε με ενωτικό ψηφοδέλτιο είτε αυτόνομα, ενώ σημείωσε με νόημα ότι «τον ιστορικό κύκλο ενός κόμματος τον κλείνουν οι πολίτες».

Ιδιαίτερη σημασία είχε και η αναφορά της στην άποψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι «τοξικό κόμμα». Χωρίς να κατονομάσει πρόσωπα ή κέντρα που προωθούν αυτή τη γραμμή, ξεκαθάρισε πως το κόμμα θα την αντιπαλέψει «με νύχια και με δόντια», επιδιώκοντας να ανατρέψει το αρνητικό αφήγημα και να επαναφέρει τη συζήτηση στην πολιτική ουσία.

Ρένα Δούρου: Ενωμένοι μπορούμε να μεγαλουργήσουμε για την κοινωνία, το λαό, την ελπίδα και την αλλαγή

«Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει πολλά ακόμη να προσφέρει στην κοινωνία που χειμάζεται από την ακρίβεια, τη διαφθορά και τη σήψη – όλα με την υπογραφή της Δεξιάς και των 7 χρόνων διακυβέρνησής της. 

Γιατί δεν θέλουμε τα 7 χρόνια της δεξιάς στην εξουσία να γίνουν 11. Γιατί θέλουμε να υπάρξει ένας εναλλακτικός πόλος προοδευτικής διακυβέρνησης. Γιατί η Αριστερά δεν έκανε ποτέ πίσω στα δύσκολα για όλα αυτά θα παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις, ο  ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ  να παραμείνει παρών στην κοινωνία, την Βουλή, Ευρωβουλή» σημείωσε η Ρένα Δούρου μιλώντας στην ΚΕ, ενώ σε άλλο σημείο δήλωσε ότι «θα δώσουμε τον αγώνα για να ανασυνταχθεί το κόμμα μας, να πάρει μέρος στις εκλογές, είτε με ενωτικό ψηφοδέλτιο με όσους θέλουν και μπορούν είτε αυτόνομα». 

«Η ΚΟ μας μπορεί να στείλει το μήνυμα εξωστρέφειας το μόνο που χρειάζεται σήμερα το κόμμα» υπογράμμισε ακόμα η Ρένα Δούρου, προσθέτοντας ότι «σήμερα πλέον δεν έχουμε την επιλογή της ήττας: ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ έχει ιστορικό χρέος να βρίσκεται στην επόμενη βουλή. Για να είναι ο καταλύτης για ένα προοδευτικό μέτωπο, για έναν εναλλακτικό πόλο διακυβέρνησης». «Σε αυτή την πορεία η σημερινή συνεδρίαση, συνέχεια εκείνης το περασμένου Σαββάτου, κλείνει μια επώδυνη παρένθεση.  Την ατυχή απόφαση της συνεδρίασης της ΚΕ στις 6/6» είπε επίσης κατά την ομιλία της η Ρένα Δούρου συμπληρώνοντας: «Ξεκινάμε την πορεία της νέας, απαραίτητης ενότητας των προοδευτικών δυνάμεων. Στέλνουμε το μήνυμα ότι κανένας μόνος του δεν μπορεί - ενωμένοι μπορούμε να μεγαλουργήσουμε για την κοινωνία, για το λαό μας, για την ελπίδα και την αλλαγή». 

Νίκος Παππάς: Να διασφαλίσουμε ότι η επόμενη περίοδος θα στηριχθεί στη σύνθεση, στη συνεννόηση και στη συνεργασία

«Το κόμμα μας θα είναι παρόν στις επερχόμενες εθνικές εκλογές. Μαζί με τις συμμαχίες που θα καταφέρουμε να οικοδομήσουμε. Μαζί με τους συμμάχους μας, με όσους θέλουν και με όσους μπορούν. Θα ζητήσουμε την ψήφο του ελληνικού λαού με πίστη στο πρόγραμμά μας και στην ιστορία μας. Με πίστη στο όραμά μας για σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι στην επόμενη Βουλή. Και θα είναι και πρωταγωνιστής των διεργασιών για το αύριο της Αριστεράς» ανέφερε ο Νίκος Παππάς μιλώντας στην ΚΕ, προσθέτοντας μεταξύ άλλων ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία δεν ξεκινά σήμερα από το μηδέν. Διαθέτει μια ιστορική εμπειρία που καμία άλλη δύναμη του προοδευτικού χώρου δεν διαθέτει. Διαθέτει ένα ιδεολογικό και προγραμματικό κεφάλαιο. Ένα κεφάλαιο που διαμορφώθηκε μέσα από τη σχέση του με την κοινωνία, μέσα από την κυβερνητική του εμπειρία, μέσα από τη συνεχή επεξεργασία πολιτικών προτάσεων. Και διαθέτει και ένα σπουδαίο ανθρώπινο δυναμικό». 

«Απευθύνουμε ένα ανοιχτό πολιτικό κάλεσμα. Σε όσους και όσες συμπορευτήκαμε τα προηγούμενα χρόνια. Σε όσους και όσες οι δρόμοι μας χώρισαν μετά το 2023 αλλά εξακολουθούν να αναγνωρίζουν την ανάγκη μιας ισχυρής σύγχρονης Αριστεράς. Και σε νέες κοινωνικές και δημιουργικές δυνάμεις που αναζητούν έναν χώρο ουσιαστικής πολιτικής συμμετοχής. Θα ανασυγκροτήσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ με διεύρυνση και ανανέωση» υπογράμμισε σε άλλο σημείο ο Νίκος Παππάς, ενώ συμπλήρωσε ότι  «η συγκρότηση συλλογικής ηγεσίας μέχρι τις εθνικές εκλογές αποτελεί συνειδητή πολιτική επιλογή. Απαντά στην ανάγκη να εκφράσουμε έμπρακτα τη συλλογικότητα στη λήψη των αποφάσεων. Να αξιοποιήσουμε το σύνολο του στελεχιακού δυναμικού του κόμματος. Και να διασφαλίσουμε ότι η επόμενη περίοδος θα στηριχθεί στη σύνθεση, στη συνεννόηση και στη συνεργασία». 

Παύλος Πολάκης: Έχουμε να αντιμετωπίσουμε σχέδιο διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ

Ο Παύλος Πολάκης μιλώντας στην ΚΕ έδωσε τα συγχαρητήριά του στην Ρένα Δούρου η οποία κέρδισε την εκλογή για την προεδρία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, με τον ίδιο να σημειώνει ότι αποσύρθηκε προς χάρη της ενότητας και παρότι στην προηγούμενη εκλογή προέδρου είχε πάρει 34.000 ψήφους μελών του ΣΥΡΙΖΑ.«Πρέπει να πούμε αλήθειες και εδώ που φθάσαμε μόνο οι ξεκάθαρες και κρυστάλλινες κουβέντες μπορούν να δώσουν προοπτική στο χώρο. Κατ΄αρχήν κρατηθήκαμε όρθιοι. Θέλω να δώσω συγχαρητήρια σε κάποιους συντρόφους που ήταν πίσω από την απόφαση της προηγούμενης Κεντρικής Επιτροπής της 7ης Ιουλίου που άλλαξε το παιχνίδι. Έχουμε να αντιμετωπίσουμε σχέδιο διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ από τον πρώην πρόεδρο και πρωθυπουργό μας ο οποίος αποφάσισε (ενώ είναι απόλυτο δικαίωμα του) ότι δεν μπορώ με τον ΣΥΡΙΖΑ, κάνω rebranding και στήνω έναν άλλο μηχανισμό και ένα άλλο κόμμα» είπε συμπληρώνοντας: «Στήνει όμως κάτι που για να πάει καλά προϋποθέτει ότι εμείς διαλυόμαστε. Αν η ΕΛΑΣ πάρει 17% 18% ή 20% - να δούμε βέβαια γιατί δεν έχει πρόγραμμα, μέχρι στιγμής λένε αέρα κοπανιστό - αναδεικνύεται σε εναλλακτικό πόλο. Για να γίνει αυτό εμείς πρέπει να πάρουμε 1% να μην μπούμε στην βουλή. Αν εμείς πάρουμε 5%, το σενάριο δεν υλοποιείται. Μας λένε: "Έχουμε δικαίωμα να αδυνατίσουμε το μέτωπο απέναντι στον Μητσοτάκη"; Ποιος το αδυνατίζει; Εμείς που έχουμε μία ξεκάθαρη γραμμή για τα βασικά επίδικα της κοινωνίας ή αυτό που βλέπουμε από τον Κουτεντάκη και τον Σιακαντάρη; Ο Κουτεντάκης λέει ότι δεν έχουμε τα δημοσιονομικά περιθώρια. Ή τον Κουτεντάκη ή τον Στουρνάρα ακούς το ίδιο είναι».

Σημείωσε επίσης ότι η φιλοδοξία της Αριστεράς πρέπει να είναι η κατάκτηση της κυβερνητικής εξουσίας για να έχει την δυνατότητα να αλλάξει την ζωή των πολιτών. «Και αυτό να γίνει στον υπαρκτό ορίζοντα της ύπαρξης μας και όχι στην δευτέρα παρουσία. Θέλω στον υπαρκτό χρονικό ορίζοντα της ύπαρξής μας» ανέφερε, σημειώνοντας ότι θα συνταχθεί στην προσπάθεια υπό την προϋπόθεση ότι θα αγωνιστεί για το σχέδιο που περιγράφεται στις αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Βασικά σημεία εισήγησης του Νίκου Παππά στην Κεντρική Επιτροπή

1. Οικονομία

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είχε στη διάθεσή της 120 δισεκατομμύρια ευρώ. Είχε μια ιστορική ευκαιρία. Να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας. Αυτή την ευκαιρία δεν την αξιοποίησε. σκεμμένα. Η κυβέρνηση της Ν.Δ. σπατάλησε τους διαθέσιμους πόρους. Δεν τους μετέτρεψε σε μια ολοκληρωμένη αναπτυξιακή στρατηγική. 

Η ακρίβεια εξακολουθεί να συμπιέζει το διαθέσιμο εισόδημα. Η κυβέρνηση της Ν.Δ. μετέτρεψε τη στέγη σε άπιαστο όνειρο για χιλιάδες νέους. Οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες χρηματοδότησης. Αυτή την πραγματικότητα δημιούργησαν συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές. Και ακριβώς γι' αυτό μπορεί και πρέπει να αλλάξει. 

2. Το πρόγραμμά μας

Οι 10+1 προγραμματικοί άξονες που έχουμε επεξεργαστεί συνιστούν μια ολοκληρωμένη πρόταση. Μια βάση διαλόγου, με άλλες δυνάμεις της Αριστεράς. Επιμένουμε στη συγκρότηση ενός ισχυρού δημόσιου πυλώνα στην ενέργεια, με δημόσια ΔΕΗ και δημόσια ΕΛΠΕ. Επιμένουμε στη δημιουργία ενός ισχυρού δημόσιου τραπεζικού πυλώνα. Επιμένουμε στη μείωση των έμμεσων φόρων. Επιμένουμε στις εμβληματικές δημόσιες παρεμβάσεις για να αντιμετωπίσουμε τη στεγαστική και τη δημογραφική κρίση. 

3. Η απόφαση της 6ης Ιουνίου

Η απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής της 6ης Ιουνίου αποδείχθηκε ανεφάρμοστη. Η ΕΛΑΣ και ο Αλέξης Τσίπρας ξεκαθάρισαν ότι δεν επιθυμούν μια συντεταγμένη διαδικασία συνεργασίας μεταξύ πολιτικών δυνάμεων. Αντί της συλλογικής προγραμματικής συζήτησης, οι δηλώσεις τους ανέδειξαν μια αντίληψη που δίνει προτεραιότητα στις προσωπικές διαπραγματεύσεις. 

4. Η δική μας αντίληψη για τις συνεργασίες

Ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία δεν μπορεί να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο. Όχι γιατί εγκαταλείπουμε τη στρατηγική των συνεργασιών. Το αντίθετο. Ακριβώς επειδή πιστεύουμε στις συνεργασίες, θεωρούμε ότι αυτές προϋποθέτουν πολιτική ισοτιμία, δημόσιο προγραμματικό διάλογο, σεβασμό στην αυτοτέλεια κάθε πολιτικής δύναμης. Και συλλογικές αποφάσεις. Οι προσωπικές διαπραγματεύσεις δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την πολιτική. Οι μετακινήσεις προσώπων δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τις προγραμματικές συγκλίσεις. 

5. Οι κοινοβουλευτικές έδρες

Οι πολίτες δεν εξέλεξαν μεμονωμένα πρόσωπα. Εξέλεξαν ένα πολιτικό πρόγραμμα. Μια συλλογική προσπάθεια. Μια συγκεκριμένη παράταξη. Κανείς δεν δικαιούται να αντιμετωπίζει την κοινοβουλευτική έδρα ως προσωπική περιουσία. Ούτε ως προσωπική αποσκευή που μπορεί να περιφέρεται και να βγαίνει στον πλειστηριασμό.

6. Εκλογές

Το κόμμα μας θα είναι παρόν στις επερχόμενες εθνικές εκλογές. Μαζί με τις συμμαχίες που θα καταφέρουμε να οικοδομήσουμε. Μαζί με τους συμμάχους μας, με όσους θέλουν και με όσους μπορούν. Θα ζητήσουμε την ψήφο του ελληνικού λαού με πίστη στο πρόγραμμά μας και στην ιστορία μας. Με πίστη στο όραμά μας για σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι στην επόμενη Βουλή. Και θα είναι και πρωταγωνιστής των διεργασιών για το αύριο της Αριστεράς.

7. Το ιδεολογικό, προγραμματικό και στελεχιακό απόθεμα

Ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία δεν ξεκινά σήμερα από το μηδέν. Διαθέτει μια ιστορική εμπειρία που καμία άλλη δύναμη του προοδευτικού χώρου δεν διαθέτει. Διαθέτει ένα ιδεολογικό και προγραμματικό κεφάλαιο. Ένα κεφάλαιο που διαμορφώθηκε μέσα από τη σχέση του με την κοινωνία, μέσα από την κυβερνητική του εμπειρία, μέσα από τη συνεχή επεξεργασία πολιτικών προτάσεων. Και διαθέτει και ένα σπουδαίο ανθρώπινο δυναμικό. 

8. Η κυβέρνηση 2015-2019

Η περίοδος 2015-2019 δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ούτε με διάθεση εξιδανίκευσης, ούτε με τη συστηματική απαξίωση που επιχειρεί η Ν.Δ. Υπήρξε η μοναδική σύγχρονη εμπειρία προοδευτικής διακυβέρνησης στη χώρα. Και άφησε ένα αποτύπωμα που δεν μπορεί να διαγραφεί από τη συλλογική μνήμη. Παρά τις εξαιρετικά δύσκολες δημοσιονομικές συνθήκες, καταφέραμε να βγάλουμε τη χώρα από τα μνημόνια με την κοινωνία όρθια. 

9. Το πολιτικό κάλεσμα

Απευθύνουμε ένα ανοιχτό πολιτικό κάλεσμα. Σε όσους και όσες συμπορευτήκαμε τα προηγούμενα χρόνια. Σε όσους και όσες οι δρόμοι μας χώρισαν μετά το 2023 αλλά εξακολουθούν να αναγνωρίζουν την ανάγκη μιας ισχυρής σύγχρονης Αριστεράς. Και σε νέες κοινωνικές και δημιουργικές δυνάμεις που αναζητούν έναν χώρο ουσιαστικής πολιτικής συμμετοχής. Θα ανασυγκροτήσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ με διεύρυνση και ανανέωση. 

10. Η συλλογική ηγεσία

Η συγκρότηση συλλογικής ηγεσίας μέχρι τις εθνικές εκλογές αποτελεί συνειδητή πολιτική επιλογή. Απαντά στην ανάγκη να εκφράσουμε έμπρακτα τη συλλογικότητα στη λήψη των αποφάσεων. Να αξιοποιήσουμε το σύνολο του στελεχιακού δυναμικού του κόμματος. Και να διασφαλίσουμε ότι η επόμενη περίοδος θα στηριχθεί στη σύνθεση, στη συνεννόηση και στη συνεργασία. 

11. Η εκλογική προετοιμασία 

Η συλλογική ηγεσία θα αναλάβει τον συνολικό συντονισμό της πολιτικής και οργανωτικής προετοιμασίας ενόψει των εθνικών εκλογών. Θα εισηγηθεί στην Κεντρική Επιτροπή την κατάρτιση του εκλογικού σχεδιασμού. Αλλά και την οργάνωση της εξωστρέφειας του κόμματος, την ανάδειξη του προγράμματός μας, τη διαμόρφωση μιας συνολικής στρατηγικής πολιτικής παρέμβασης σε ολόκληρη τη χώρα. Πρώτιστη ανάγκη είναι να ξεκινήσουμε άμεσα τη διαδικασία συγκρότησης των ψηφοδελτίων μας.

12. Η Αυγή και το «Στο Κόκκινο»

Η Αυγή και ο ραδιοφωνικός σταθμός «Στο Κόκκινο» αποτελούν τμήμα της ιστορικής διαδρομής της ελληνικής Αριστεράς. Είναι κρίσιμος συνεκτικός ιστός για τον κόσμο του κόμματος και της ευρύτερης Αριστεράς. Χώρος παραγωγής ιδεών, δημόσιου διαλόγου και δημοκρατικής έκφρασης. Οφείλουμε να διασφαλίσουμε τη βιώσιμη λειτουργία και την αναβάθμισή τους. Θα ξεκινήσουμε λοιπόν με μια μεγάλη πολιτική και πολιτιστική πρωτοβουλία που πρέπει να αναλάβουν η Αυγή και το «Στο Κόκκινο» τον Σεπτέμβριο. 

13. Ο νέος κύκλος

Ο ιστορικός μας κύκλος δεν έκλεισε. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπήρξε τοξικός. Και δεν είναι τοξικός. Έχει, όμως, υποστεί τοξικές επιθέσεις. Και εκτοξεύεται αυτή η κατηγορία από κάποιους που δεν ήταν μαζί μας όταν κάναμε όλοι μαζί την Αριστερά κυβερνώσα. Αντίθετα ήταν εναντίον μας. Ανοίγουμε λοιπόν έναν νέο κύκλο. Με τη συλλογική μας ηγεσία προχωράμε στην εκλογική προετοιμασία. Με το ιδεολογικό, προγραμματικό και στελεχιακό δυναμικό μας, αλλά και τους συμμάχους μας, θα είμαστε παρόντες στις επόμενες εθνικές εκλογές.

Βασικά σημεία από την ομιλία της Ρένας Δούρου, στην Κεντρική Επιτροπή  

Συντρόφισσες και σύντροφοι σπάνια η φράση “κρίσιμη καμπή” είναι τόσο πραγματική όσο σήμερα για το κόμμα μας. 

Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ βρίσκεται πράγματι σε κρίσιμη καμπή, σε ένα οριακό σημείο μη επιστροφής. 
Στο χέρι μας είναι να ανατάξουμε το κόμμα μας. Όχι για ένα γινάτι. Όχι για τις βουλευτικές έδρες που εμείς τις τιμάμε και δεν τις περιφέρουμε ως περιουσία μας σε πλειστηριασμούς. 

Οφείλουμε να ανατάξουμε το κόμμα μας, το κόμμα της σύγχρονης ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς. Γιατί τον ιστορικό κύκλο ενός κόμματος τον κλείνουν οι πολίτες. 

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει πολλά ακόμη να προσφέρει στην κοινωνία που χειμάζεται από την ακρίβεια, τη διαφθορά και τη σήψη – όλα με την υπογραφή της Δεξιάς και των 7 χρόνων διακυβέρνησής της. 
Γιατί δεν θέλουμε τα 7 χρόνια της δεξιάς στην εξουσία να γίνουν 11.Γιατί θέλουμε να υπάρξει ένας εναλλακτικός πόλος προοδευτικής διακυβέρνησης, 

Γιατί η Αριστερά δεν έκανε ποτέ πίσω στα δύσκολα για όλα αυτά θα παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις, ο  ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ  να παραμείνει παρών στην κοινωνία, την Βουλή, Ευρωβουλή. 
Θα δώσουμε τον αγώνα για να ανασυνταχθεί το κόμμα μας, να πάρει μέρος στις εκλογές, είτε με ενωτικό ψηφοδέλτιο με όσους θέλουν και μπορούν είτε αυτόνομα. 

Μπορώ να σας διαβεβαιώσω  ότι τον αγώνα αυτό θα τον δώσουμε   με απόλυτο σεβασμό στο Καταστατικό μας που δεν επιτρέπει αδιέξοδα με διαφάνεια, με ευπρέπεια, με ήθος, με συλλογικότητα.  
Με στόχο την αποκατάσταση της ενότητας και της αξιοπιστίας του κόμματος στην κοινωνία. 

Και στον αγώνα αυτόν δεν περισσεύει κανείς και καμία, όλες και όλοι είναι πολύτιμοι. 

Συντρόφισσες και σύντροφοι 

Ανέκαθεν λειτούργησα και λειτουργώ ενωτικά, πάντα με συνθετικό πνεύμα.

Με τον τρόπο αυτό το 2015 κράτησα ενωμένη τη Δύναμη Ζωής, την περιφερειακή παράταξη της ΠΑΤΤ, που περιλάμβανε από τη ΛΑΕ και το ΜεΡΑ25 ως τους ΑΝΕΛ μαζί με ανένταχτους, τα πάντα όλα! 

Μείναμε ενωμένοι και διοικήσαμε κάνοντας σοβαρό έργο υποδομής στην Περιφέρεια 5 χρόνια, μια ολόκληρη θητεία.  

Το ίδιο θα κάνουμε και με την ΚΟ, βάζοντας τέλος στην αιμορραγία, καθιστώντας την ξανά αξιόπιστη, παράγοντα αλλαγής του κόμματός μας.  

Η ΚΟ μας μπορεί να στείλει το μήνυμα εξωστρέφειας το μόνο που χρειάζεται σήμερα το κόμμα. 

Μπορεί να κλείσει την επικίνδυνη παρένθεση της ΚΕ της 6/6, μιας ΚΕ όπου για πρώτη φορά, στα 33 κομματικής ζωής, βγήκα δημόσια να εκφράσω διαφορετική θέση από την πλειοψηφούσα γιατί κινδύνευε η ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ , γιατί μας οδηγούσε σε διάλυση του. 

Συντρόφισσες και σύντροφοι απέναντι στους ανθρώπους που μας στηρίζουν ακόμη και σήμερα που βρισκόμαστε σε δημοσκοπική περιδίνηση απέναντι στους ψηφοφόρους μας, απέναντι στην κοινωνία, δεν έχουμε την πολυτέλεια νέων διχασμών. 

Νέων προσωπικών στρατηγικών. 
Νέων ή αναπαλαιωμένων εγωϊσμών. 

“γκώσαμε” όπως θα έλεγε και η γιαγιά μου.  

Σήμερα πλέον δεν έχουμε την επιλογή της ήττας: ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ έχει ιστορικό χρέος να βρίσκεται στην επόμενη βουλή. 

Για να είναι ο καταλύτης για ένα προοδευτικό μέτωπο, για έναν εναλλακτικό πόλο διακυβέρνησης.  
Σε αυτή την πορεία η σημερινή συνεδρίαση, συνέχεια εκείνης το περασμένου Σαββάτου,  
κλείνει μια επώδυνη παρένθεση.  

Την ατυχή απόφαση της συνεδρίασης της ΚΕ στις 6/6, εκείνης που οδηγούσε το κόμμα στην πρωτοφανή εξέλιξη της αυτοαναίρεσής του, στη βάση μιας πλήρως εσφαλμένης ανάγνωσης της πραγματικότητας και ψευτοδιλημμάτων.  

Η απόφασή της ήταν τομή. Η πορεία μας είναι πλέον σαφής. Συνεχίζουμε συντεταγμένα. Ενωτικά. Συλλογικά.  

Ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ θα είναι παρών στη ΔΕΘ με τις θέσεις μας, με το επεξεργασμένο, κοστολογημένο πρόγραμμά μας, με λύσεις για όλα τα σημαντικά προβλήματα της κοινωνίας, από την ακρίβεια μέχρι την εξωτερική πολιτική. Ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ θα είναι παρών στην εκλογική μάχη, εφαρμόζοντας τις αποφάσεις του 5ου συνεδρίου μας. 
 
Συντρόφισσες και σύντροφοι προλαβαίνω το ερώτημά σας: μπορούμε να μπούμε στη Βουλή; 
Ναι, μπορούμε.  

Όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι από τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, το 54% έως 65 % πηγαίνει στην ΕΛΑΣ.  

Το υπόλοιπο είναι πάνω από το 5% του εκλογικού σώματος.  

Από αυτούς, το 1,5%, παρόλο που τους έχουμε μπερδέψει με το αν θα κατεβούμε ή όχι  στις εκλογές,  
με τρόπο ηρωικά συγκινητικό εξακολουθεί να δηλώνει ότι θα ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ. 

Και είναι σίγουρο ότι μόλις σοβαρευτούμε, εκπέμψουμε ενότητα και δείξουμε επιτέλους ενιαία ξεκάθαρη θέση, συγκεκριμένη, κατανοητή, με ταξικό πρόσημο υπέρ των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων και όλων όσοι συντρίβονται από τις πολιτικές της Δεξιάς, τότε, όχι μόνο θα μπούμε στη βουλή αλλά θα έχουμε και αξιοπρεπές ποσοστό.  
 
Συντρόφισσες και σύντροφοι προλαβαίνω ένα δεύτερο κρίσιμο ερώτημά σας: Θα κατέβουμε αντιπαραθετικά με τον Τσίπρα;  

Ανακαλύφθηκε εσχάτως η έννοια της αντιπαράθεσης και αναλόγως την ερμηνεία που δίνουμε, μπορεί να σημαίνει το οτιδήποτε.  

Να το ξεκαθαρίσουμε : το διαφορετικό δεν σημαίνει απαραιτήτως και αντιπαραθετικό. Έχουμε κοινή ιδεολογία με την ΕΛ.Α.Σ; Όχι!  

Εμείς εκπροσωπούμε την καθαρή, ανόθευτη αριστερά του δημοκρατικού σοσιαλισμού που έχει δομηθεί με το τρόπο που αρμόζει σε αριστερό κόμμα. Συμφωνούμε σε όλα; Όχι!  

Έχουμε κοινά σημεία κυβερνητικού προγράμματος; Ναι!  

Μπορούμε να ταυτιστούμε; Όχι!  

Μπορούμε να συμπορευτούμε; Ναι!

 Όπως μπορούμε να συμπορευθούμε με όλες τις προοδευτικές δυνάμεις.  

Ας μην ξεχνάμε: εμείς έχουμε μονομέτωπο αγώνα κατά της Δεξιάς. Θέλουμε να συμβάλουμε και θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις στο αγώνα κατά της δεξιάς. 

Στην άποψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τοξικό κόμμα όχι μόνο θα αντιπαρατεθούμε, όχι μόνο θα συγκρουστούμε αλλά θα την  αντιπαλέψουμε με νύχια και με δόντια.  

Σήμερα παγκοσμίως η αντίθεση Δεξιάς – Αριστεράς είναι παρούσα παντού - σε Ευρώπη, Αμερική. 

Ενώ η αριστερή πυξίδα αποτελεί σημείο αναφοράς σε νικηφόρες περιπτώσεις όπως του νέου Δημάρχου της Νέας Υόρκης, Μαμντάνι.  

Συνεπώς, η ιδεολογικοπολιτική μας βάση όχι μόνο δεν έκλεισε τον κύκλο της  
αλλά συνεχίζει να είναι σημείο αναφοράς.  
 
Συντρόφισσες  και σύντροφοι, ένα τρίτο κρίσιμο ερώτημα: τι κάνουμε, αν εντέλει δεν τα καταφέρουμε και με αποκλειστική ευθύνη των άλλων δυνάμεων, δεν επιτευχθεί ενωτικό ψηφοδέλτιο του προοδευτικού χώρου; θα παροπλιστούμε και θα παραμείνουμε παρατηρητές των εξελίξεων;  
ή θα μπούμε με όλες μας τις δυνάμεις στον αγώνα να φύγει η δεξιά και να υπάρξει προοδευτική κυβέρνηση;  

Γιατί έχουμε τα μέσα και την ικανότητα ως οργανωμένος ενιαίος ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ να παλέψουμε αποτελεσματικότερα στον αγώνα κατά της Δεξιάς.  

Όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις κανένας μόνος του δεν μπορεί να νικήσει την δεξιά. Υποχρεωτικά οι προοδευτικές δυνάμεις μετεκλογικά θα αναγκαστούν να συνομιλήσουν. Σε αυτή την συνομιλία μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ  να είναι απών;  

Η άποψή μου, η άποψή μας είναι ότι πρέπει να είναι παρών, δυναμωμένος και να παίξει καταλυτικό  ρόλο. Μπορεί η πραγματική  αριστερή φωνή να λείψει από πιθανή προοδευτική  κυβερνητική πλειοψηφία;  

Ούτε που διανοούμαι ότι σαν άλλο ΚΚΕ, θα βρεθούμε στο περιθώριο δηλώνοντας ότι θα περιμένουμε την Δευτέρα παρουσία!  
Συντρόφισσες και σύντροφοι Θα είμαστε εκεί με καταλυτικό ρόλο και όπως ξέρετε  ο καταλύτης ακόμα και αν είναι μικρή ποσότητα, είναι απαραίτητος για να ξεκινήσει η χημική αντίδραση! 
 
Συντρόφισσες και σύντροφοι 

Σε αυτή τη μάχη, πέρα από το πρόγραμμά μας, πέρα από την πολύτιμη εμπειρία της διακυβέρνησης της περιόδου 15 – 19, έχουμε συμμάχους μας τους ανθρώπους μας, τους ανθρώπους της Αριστεράς που ξέρουν να δίνουν τους δύσκολους, καλούς αγώνες. 

Γιατί έχουμε συνείδηση ότι η προεκλογική εκστρατεία που ήδη έχει ξεκινήσει, δεν θα είναι εύκολη. 
Το καθεστώς της δεξιάς, το καθεστώς σήψης και διαφθοράς, θα κάνει τα πάντα για να μείνει γαντζωμένο στην εξουσία. 

Προσωπικά έχω ζήσει στο πετσί μου τι θα πει “θα κάνει τα πάντα”: από δολοφονία χαρακτήρα ως φέικ νιούζ, η εμβέλεια του ψεύδους και της χυδαιότητας είναι μεγάλη. 

Μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε χωρίς να δίνουμε με τη στάση μας, τροφή σε ένα ολόκληρο σύστημα μκδ, τρολ, πετσωμένων ΜΜΕ, παρατρεχάμενων της εξουσίας, για να πλήξουν όχι απλά ένα κόμμα.  

Αλλά την Αριστερά, τις αξίες της.  

Γιατί όταν εμείς διασύρουμε αυτές τις αξίες, οι γεωργιάδηδες και οι βοριδηδες, επαγγελματίες της εξουσίας κάνουν πάρτυ. 

Θα μου επιτρέψετε εδώ μια παρατήρηση.  

Η εικόνα των περιφερόμενων κοινοβουλευτικών εδρών η εικόνα των παραιτήσεων, των ανεξαρτητοποιήσεων, της μη παράδοσης της έδρας από μέχρι πρότινος βουλεύτριες και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, είναι εικόνα τραυματική, όχι μόνο για τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ, είναι τραυματική για την Αριστερά,  για το κοινοβούλιο για την πολιτική.  

Πλήττει τη λαϊκή βούληση. Τρέφει το όλοι ίδιοι είναι, ρίχνει νερό στο μύλο της αντιπολτικής, ενισχύει την ακροδεξιά. 

Αυτή την εικόνα έχουμε χρέος να την ακυρώσουμε. 

Και από εδώ και πέρα; 

Πως θα λειτουργήσουμε;  

Το καταστατικό μας αναφέρει ότι λειτουργούμε “με βάση τις αρχές της Δημοκρατίας, της συλλογικότητας, της ισότητας και της αλληλεγγύης”.  

Δεν λειτουργούμε με βάση “την βούληση του κυρίου”, εικαζόμενη ή εκφρασμένη, του αρχηγού, του ενός.  

Δεν είμαστε αρχηγικό κόμμα αλλά ούτε και κόμμα παραγόντων.  
Είμαστε κόμμα μελών και αξιών. Πιστεύω ότι αν κάνουμε προσπάθεια, θα βρούμε ένα συλλογικό σχήμα που θα μπορέσει να μας πάει νικηφόρα  στις εκλογές.  

Συντρόφισσες και σύντροφοι, ήδη το πρώτο βήμα έγινε. Εννοώ την ΚΟ, που πλέον ο στόχος μας είναι να γίνει η αφετηρία της εσωστρέφειας και ανάταξης του κόμματός μας ενόψει των εκλογών. Κλείνουμε τον κύκλο της ασάφειας. 

Ξεκινάμε την πορεία της νέας, απαραίτητης ενότητας των προοδευτικών δυνάμεων. 

Στέλνουμε το μήνυμα ότι κανένας μόνος του δεν μπορεί - ενωμένοι μπορούμε να μεγαλουργήσουμε για την κοινωνία, για το λαό μας, για την ελπίδα και την αλλαγή. 

Ομιλίες του εισηγητή της ΠΓ, Νίκου Παππά και της προέδρου της ΚΟ Ρένας Δούρου και Παύλου Πολάκη στην K.E.

πηγή: Η ΑΥΓΗ

επιμέλεια: Σπύρος Γκανής

Νίκος Ανδρουλάκης: «Καταθέτουμε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο για την Παιδεία» - Παρακολουθείστε όλη την ημερίδα (vid)

Νίκος Ανδρουλάκης: «Για εμάς, η Παιδεία αποτελεί δημόσιο αγαθό, κοινωνικό δικαίωμα, θεσμό Δημοκρατίας και τον ισχυρότερο μηχανισμό κοινωνικής κινητικότητας.

Για το ΠΑΣΟΚ ισχυρή δημόσια παιδεία σημαίνει ανοδική κοινωνική κοινωνική κινητικότητα, λιγότερες ανισότητες και περισσότερες ευκαιρίες τόνισε ο Νίκος Ανδρουλάκης κλείνοντας την ημερίδα του κόμματος για την παιδεία.

Το διαφορετικό υπόδειγμα εκπαιδευτικής πολιτικής, με καθαρή ιδεολογική αφετηρία, συγκεκριμένες δεσμεύσεις και διάρκεια στον χρόνο, περιέγραψε ο Νίκος Ανδρουλάκης κλείνοντας την εκδήλωση του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής για την Παιδεία.

«Για εμάς, η Παιδεία αποτελεί δημόσιο αγαθό, κοινωνικό δικαίωμα, θεσμό Δημοκρατίας και τον ισχυρότερο μηχανισμό κοινωνικής κινητικότητας.

Γιατί, πρόοδος σημαίνει να προχωρούν οι πολλοί.

Γι' αυτό καταθέτουμε ένα νέο κοινωνικό και θεσμικό συμβόλαιο για την Παιδεία», υπογράμμισε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής καθιστώντας σαφές ότι θεωρεί τη Παιδεία ως εθνική προτεραιότητα.

Ασκώντας αυστηρή κριτική στη κυβέρνηση ανέφερε ότι έπειτα από επτά χρόνια διακυβέρνησης, έχει δώσει τα διαπιστευτήριά της: λιγότερη δημόσια επένδυση, μεγαλύτερη επιβάρυνση της οικογένειας, διοικητικός συγκεντρωτισμός, διαρκής νομοθετική αναστάτωση και ολοένα περισσότερες ιδιωτικές διαδρομές για όσους μπορούν να πληρώσουν.

«Πρόκειται για βαθιά συντηρητική πολιτική που αντιμετωπίζει την εκπαίδευση ως αγορά υπηρεσιών, το σχολείο ως μηχανισμό συμμόρφωσης και τον μαθητή ως πελάτη ενός συστήματος πολλών ταχυτήτων.

Εμείς απαντάμε διαφορετικά. Η Παιδεία είναι δημόσιο αγαθό, δύναμη ανοδικής κοινωνικής κινητικότητας, θεμέλιο της Δημοκρατίας και βασική προϋπόθεση για μια σύγχρονη, παραγωγική και δίκαιη Ελλάδα. Γι' αυτό και η σύγκρουση που έχουμε μπροστά μας δεν αφορά απλώς διαφορετικούς νόμους ή επιμέρους μέτρα. Αφορά δύο διαφορετικούς δρόμους για τη χώρα», τόνισε.

Η ομιλία του Νίκου Ανδρουλάκη στην ημερίδα για την Παιδεία του ΠΑΣΟΚ

«Φίλες και φίλοι,

σας ευχαριστώ πάρα πολύ σήμερα για την παρουσία σας, για ένα ζήτημα που αφορά το μέλλον της πατρίδας μας, διότι οι νεότερες γενιές είναι και το παρόν, είναι και το μέλλον. Και το μέλλον τους συνδέεται με μια ισχυρή δημόσια παιδεία όλων των βαθμίδων.

Δεν είναι τυχαίο που επιλέξαμε να ανοίξουμε και σήμερα δημόσιο διάλογο, με τεκμηρίωση, με σοβαρότητα, για ένα στοίχημα, διότι η ισχυρή δημόσια παιδεία είναι και ζητούμενο, είναι και στοίχημα, όταν ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας πληρώνει υψηλό κόστος και στην υγεία και στην παιδεία, όταν αποδυναμώνεται το κοινωνικό του κράτος, και οι δύο βασικοί του πυλώνες.

Βρισκόμαστε, λοιπόν, σε ένα πολιτικό περιβάλλον το οποίο δεν δίνει χώρο για ποιοτικό διάλογο, για συζήτηση βάσει των πραγματικών δεδομένων. Τι συμβαίνει σε όλη τη χώρα; Όπως περιέγραψε στο οδοιπορικό του ο Στέφανος Παραστατίδης, -διότι αυτά τα έχουμε συναντήσει σε μικρά νησιά, σε χωριά σε ορεινούς όγκους, αλλά και σε όλη την Ελλάδα-, το κοινωνικό κράτος νοσεί. Και μαζί με το κοινωνικό κράτος δημιουργούνται συνθήκες υπονόμευσης του δημογραφικού. Χειροτερεύουν τα πράγματα. Αντί, λοιπόν, να ανοίξει ένας σοβαρός διάλογος για αυτά τα μεγάλα στοιχήματα της πατρίδας, του λαού, ζούμε την περίοδο της τεχνητής πόλωσης. Μια πόλωση που απαξιώνει συνολικά τον πολιτικό κόσμο, τα κόμματα, το λόγο, που παραμένουν προσηλωμένοι στην ατάκα και όχι στην πραγματική συζήτηση για τα πραγματικά προβλήματα.

Εμείς λοιπόν εδώ και πολύ καιρό, υπεύθυνα, αξιόπιστα, ανοίγουμε συζήτηση. Ανοίγουμε συζήτηση για ό,τι αφορά τους πολίτες, ιδιαίτερα τους νέους, σε όλη την Ελλάδα. Έτσι, ανοίξαμε τη συζήτηση για το ιδιωτικό χρέος πολύ νωρίς, ένα επίκαιρο ζήτημα που αφορά χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις και δεκάδες χιλιάδες νοικοκυριά.

Έτσι ανοίξαμε τη συζήτηση για τη στέγαση πολύ νωρίς, πολύ επίκαιρα, όταν βλέπαμε ότι κλιμακώνεται το θέμα της μετατροπής του δικαιώματος ενός νέου ανθρώπου στη στέγαση σε προνόμιο για λίγους, όταν κάποιοι πολύ εύκολα λένε ότι «εντάξει, χάνεται», αλλά συγχρόνως κάποιοι κερδίζουν. Ποιοι κερδίζουν και ποιοι χάνουν σε κάθε περίπτωση που ανοίγουμε ένα θέμα που αφορά την κοινωνία;

Μετά το μνημόνιο, περιμέναμε ο πολιτικός κόσμος να έχει συμμορφωθεί, να έχει αποκτήσει ενσυναίσθηση, και να μιλάει στο όνομα των πολλών. Γι’ αυτό θεωρώ πολύ επίκαιρο το σύνθημα «Μια Ελλάδα για όλους» όταν μιλάμε για τη δημόσια παιδεία. Διότι η δημόσια παιδεία, μαζί με το Εθνικό Σύστημα Υγείας, είναι ένα κομμάτι του μεγάλου οραματικού έργου του ΠΑΣΟΚ.

Χαίρομαι πάρα πολύ, διότι σήμερα ανάμεσά μας δεν είναι μόνο πρώην υπουργοί Παιδείας, είναι και απλοί άνθρωποι που ασχολήθηκαν με την παιδεία στους τομείς του ΠΑΣΟΚ και συνεισέφεραν με τις εμπειρίες τους, με τις απόψεις τους, σε αυτό το όραμα που διαχρονικά εμείς υπηρετήσαμε μετά το 1981. Το όραμα «η παιδεία να συνδέεται άμεσα με την κοινωνική κινητικότητα προς τα πάνω». Να μπορεί το παιδί της ελληνικής οικογένειας, όπου κι αν μένει, σε οποιαδήποτε γωνιά της Ελλάδας, ό,τι δουλειά και να κάνει η οικογένειά του, να μπορεί να κάνει μια επιλογή που το εκφράζει, μια επιλογή που υπηρετεί τα όνειρά του, που του δίνει εφόδια, που τον κάνει πολίτη. Και ότι πολύ σωστά η δημοκρατία είναι εμπειρία. Και ένα μεγάλο κομμάτι της εμπειρίας είναι μέσα στο πανεπιστήμιο.

Όλα αυτά, δυστυχώς, κάποιοι τα ξεχνούν και νομίζουν ότι η πολιτική γίνεται με σκονάκια. Δεν γίνεται με σκονάκια η πολιτική. Η πολιτική γίνεται με δουλειά, με διάλογο, με προσθήκες, με αφαιρέσεις. Οικοδομείται στις πολύ μεγάλες συναινέσεις.

Και το ΠΑΣΟΚ απέδειξε ότι είχε διάθεση για διάλογο και συναινέσεις, όχι τις εύκολες εποχές, αλλά ακόμη και τις πιο δύσκολες εποχές για το λαό μας. Διότι εμείς πάντα επενδύαμε στην ενότητα του ελληνικού λαού και όχι στη διχόνοια, την απαξίωση και τον ευτελισμό.

Σήμερα λοιπόν λέμε κάτι απλό. Εργαζόμαστε ως αντιπολίτευση γιατί θέλουμε να γίνουμε μια κυβέρνηση μεγάλων αλλαγών και σημαντικών μεταρρυθμίσεων. Κάθε ψήφος στο ΠΑΣΟΚ είναι ψήφος για μια καλύτερη ζωή. Ψήφος στο ΠΑΣΟΚ σημαίνει πολιτική αλλαγή για όλους, με ενότητα, με σχέδιο και αξιοπιστία.

Εδώ και επτά χρόνια η Νέα Δημοκρατία έχει δώσει διαπιστευτήρια: λιγότερη δημόσια επένδυση, μεγαλύτερη επιβάρυνση της οικογένειας, διοικητικός συγκεντρωτισμός, διαρκής νομοθετική αναστάτωση χωρίς αποτέλεσμα, αυτό που ανέφερε και η Άννα Διαμαντοπούλου, και όλο περισσότερες ιδιωτικές διαδρομές για όσους έχουν τη δυνατότητα και μπορούν να πληρώσουν.

Η κυβέρνηση αυτή επιχειρεί να κρύψει το κοινωνικό της αποτύπωμα, πίσω από ένα καταιγισμό νομοθετημάτων, πλατφορμών, προγραμμάτων και επικοινωνιακών εξαγγελιών. Όμως τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής είναι απογοητευτικά για την παιδεία.

Οι μαθησιακές επιδόσεις συνεχώς υποχωρούν, οι ανισότητες διευρύνονται, οι εκπαιδευτικοί απαξιώνονται οικονομικά, αλλά και θεσμικά. Μην το ξεχνάμε. Οι υποδομές παραμένουν ανεπαρκείς. Και οι οικογένειες συνεχώς πληρώνουν όλο και περισσότερα από την τσέπη τους, γιατί πολύ απλά το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα χάνει σταθερά έδαφος απέναντι στην ιδιωτική αγορά. Μετατρέπεται, λοιπόν, συστηματικά η παιδεία σε εμπόρευμα. Οι βαθύτερες εκπαιδευτικές και ψηφιακές ανισότητες υπονομεύουν και την ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού, που έχει ανάγκη η αγορά εργασίας. Άρα, οι επιπτώσεις είναι πολλές.

Από τη μία πλευρά, η χώρα καταγράφει θετικές επιδόσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με το ποσοστό των αποφοίτων να αγγίζει το 44,5%, σχεδόν ευθυγραμμισμένο με το 44,1% της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη σχολική διαρροή να έχει περιοριστεί σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Όμως, από την άλλη πλευρά, η αγορά εργασίας αδυνατεί να απορροφήσει αυτό το δυναμικό σε υψηλές θέσεις.

Εν μέσω αυτού του ψηφιακού χάσματος, το ποσοστό των πολιτών με βασικές ψηφιακές δεξιότητες έχει υποχωρήσει στο 51% το 2025, την ώρα που ο μέσος όρος στην Ευρώπη των 27 έχει εκτιναχθεί στο 60,4%, σχεδόν 10% πιο χαμηλά είναι η Ελλάδα. Το έλλειμμα αυτό καθηλώνει την οικονομία σε χαμηλές αμοιβές και περιορίζει την εγχώρια προστιθέμενη αξία.

Απέναντι, λοιπόν, σε αυτά τα σημαντικά δομικά ζητήματα της παιδείας, εμείς έχουμε μόνο επικοινωνία. Μόνο επικοινωνία, ρηχή επικοινωνία. Πολλά τα παραδείγματα. Εμβληματικότερο; Η ιστορία με την πανεπιστημιακή αστυνομία. Την εξήγγειλαν, επιτέθηκαν στο ΠΑΣΟΚ, που είπε το λογικό, -τι συμβαίνει σε άλλα ιδρύματα της Ευρώπης, πώς έχουν ασφάλεια, πώς έχουν μια εύρυθμη ακαδημαϊκή ζωή με ελευθερίες, με διάλογο-, αλλά αυτοί ήθελαν να κάνουν ένα δικό τους μοντέλο αλά «Νέα Δημοκρατία». Πετάξαμε 30 εκατομμύρια ευρώ. Όσο κοστίζει να έχουν για έναν χρόνο δωρεάν μετακινήσεις οι νέοι μας κάτω των 24 ετών στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη. Αυτή είναι η «πολυτέλεια» κατασπατάλησης των δημοσίων πόρων.

Εμείς από την αρχή είπαμε το λογικό και μας είπαν «μπαχαλάκηδες». Είπαμε αυτό που συμβαίνει στην Ιταλία, στη Γαλλία, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στη Γερμανία, αλλά αυτό που συμβαίνει εκεί, εδώ το χαρακτήρισαν «μπαχαλάκηδες».

Ένα πανάκριβο φιάσκο ήταν και αυτές οι εξαγγελίες. Το αποτέλεσμα, όμως; Τα πανεπιστήμια συνεχίζουν να χρειάζονται φωτισμό, οργανωμένη φύλαξη, σύγχρονες υποδομές, επαρκές προσωπικό, φοιτητικές εστίες και βασικές υπηρεσίες μέριμνας. Όλα αυτά όμως δεν υπάρχουν στο τραπέζι.

Μια ακόμη επικοινωνιακή πατέντα της κυβέρνησης ήταν τα μη κρατικά πανεπιστήμια. Και εκεί ακούσαμε πολλά. Γιατί είπαμε το απλό και λογικό: να υπάρξουν μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά, με σεβασμό στο Σύνταγμα. Να οριοθετεί το Σύνταγμα τον μη κερδοσκοπικό χαρακτήρα τους, με καθαρό τρόπο. Και συγχρόνως να δίνει χώρο δράσης, γκρεμίζοντας την ομηρία του δημοσίου πανεπιστημίου, να γίνει πραγματικά αυτοδιοίκητο.

Μα αυτό που περιγράφουμε συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη. Σε όλη την Ευρώπη, οι φοιτητές κατά 80% με 85% επιλέγουν το ισχυρό δημόσιο πανεπιστήμιο. Και σε ένα ποσοστό 15% με 20% μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά, που είναι ο κύριος άξονας της μη κρατικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Και εκεί το λογικό έγινε παράλογο.

Είδαμε ένα σύστημα μιντιακό να επιτίθεται στο ΠΑΣΟΚ για αυτό που περιγράφαμε ως πραγματικότητα στην Ευρώπη. Θυμάται κανείς πού είναι αυτά τα μεγάλα ιδρύματα που περιμέναμε να έρθουν στην Ελλάδα; Πού είναι σήμερα; Μήπως τελικά ο στόχος τους ήταν να «πανεπιστημοποιήσουν» τα κολλέγια; Αυτό ήταν η μεγάλη μεταρρύθμιση, η μεγάλη αλλαγή; Πού είναι τα campus; Πού είναι οι μεγάλες επενδύσεις; Και στην περιφέρεια, όχι μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα. Πού είναι οι προδιαγραφές, η ουσιαστική αξιολόγηση, οι πραγματικές εγγυήσεις;

Η χώρα χρειάζεται σοβαρό ακαδημαϊκό σχεδιασμό και όχι μια άναρχη αγορά τίτλων, που πολλές φορές, δυστυχώς, είναι χωρίς αντίκρισμα.

Αλλά και σε έναν άλλο τομέα, τον τομέα της έρευνας και της καινοτομίας: Αφού μετέφεραν όλους τους φορείς στο Υπουργείο Ανάπτυξης και πορεύτηκαν επί επτά χρόνια χωρίς καμία στρατηγική, σήμερα διαβάζουμε ότι ετοιμάζουν ένα νέο υπουργείο, μια νέα διοικητική δομή με όλες τις σχετικές αρμοδιότητες. Πληρώνουμε και εδώ ακριβά τις παλινωδίες τους και τις χαμένες ευκαιρίες στον τομέα της έρευνας, ειδικά σε μια εποχή που η Ευρωπαϊκή Ένωση έδωσε πολύ μεγάλες δυνατότητες μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης να επενδύσουμε και σε αυτόν τον πυλώνα, που και εμείς είμαστε πολύ πίσω, αλλά η αλήθεια είναι ότι και η Ευρώπη είναι πίσω σε σχέση με άλλους ανταγωνιστές παγκοσμίως.

Φίλες και φίλοι,

η δημόσια παιδεία συρρικνώνεται μπροστά στα μάτια μας, καθημερινά, από το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο. Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά: Ο αριθμός των μαθητών στα ιδιωτικά σχολεία αυξήθηκε κατά 16,7% μεταξύ 2018 και 2022, ενώ στο ιδιωτικό νηπιαγωγείο η αύξηση έφτασε το 52%. 52%. Με τη διευκόλυνση, λοιπόν, της κυβέρνησης, λειτουργούν περισσότερα από 2.500 κέντρα μελέτης χωρίς ολοκληρωμένο πλαίσιο αδειοδότησης, παιδαγωγικών προδιαγραφών και ελέγχου ασφάλειας. Όταν το ολοήμερο, που για εμάς είναι ένας κορυφαίος θεσμός, δεν προσφέρει οργανωμένη μελέτη, η οικογένεια αναγκάζεται να πληρώσει το κέντρο μελέτης.

Όταν το δημόσιο σχολείο δεν εξασφαλίζει ξένη γλώσσα, ψηφιακές δεξιότητες, αθλητισμό, πολιτισμό, η οικογένεια αναγκάζεται να αναζητήσει ιδιωτικές λύσεις. Το σχολείο δεν μπορεί να είναι εμπορικό κέντρο, ούτε το παιδί να είναι πελάτης που ψάχνει προσφορές. Για εμάς, το σχολείο είναι φορέας χειραφέτησης του ανθρώπου και ο μαθητής είναι ο αυριανός πολίτης που θα διαμορφώσει το μέλλον της κοινωνίας μας.

Αυτή η μετατόπιση προς την ιδιωτική λύση συνδέεται άμεσα με τη χρόνια υποχρηματοδότηση. Η Ελλάδα δαπανά 7.137 δολάρια αγοραστικής δύναμης ανά μαθητή, όταν ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ είναι 15.000 δολάρια.

Οι συνολικές δαπάνες για την εκπαίδευση φτάνουν το 3,9% του ΑΕΠ, έναντι 4,7% στον ΟΟΣΑ. Ενώ την περίοδο 2019-2023, η δαπάνη ανά μαθητή στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, που υπάρχουν πια πολύ μεγάλα ζητήματα, μειώθηκε κατά 4%, την ώρα που στον ΟΟΣΑ αυξήθηκε κατά 12%. Το κενό αυτό δεν είναι θεωρητικό. Το κενό αυτό μεταφέρεται στον προϋπολογισμό κάθε οικογένειας.

Οι ελληνικές οικογένειες πληρώνουν περισσότερα από 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο για φροντιστήρια, για ιδιωτικές εκπαιδευτικές υπηρεσίες, ενώ οι δαπάνες στον οργανωμένο φροντιστηριακό χώρο αυξήθηκαν κατά 36% μέσα σε δύο χρόνια.

Αυτή την αιμορραγία πρέπει να τη σταματήσουμε και είναι δέσμευσή μου να τη σταματήσουμε για να τελειώσουμε με την αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων. Όσο μεγαλύτερη σήμερα είναι η οικονομική δυνατότητα μιας οικογένειας, τόσες περισσότερες ευκαιρίες και επιλογές έχει το παιδί της. Αυτό δεν είναι η Ελλάδα που οραματίζεται το ΠΑΣΟΚ και η Δημοκρατική Παράταξη.

Ας δούμε τα αποτελέσματα του διαγωνισμού PISA 2022, που αποτυπώνουν με αμείλικτο τρόπο την πραγματικότητα. Στα μαθηματικά, μόνο το 53% των μαθητών φτάνει στο βασικό επίπεδο επάρκειας, έναντι 69% στον ΟΟΣΑ. Στην ανάγνωση, το αντίστοιχο ποσοστό είναι 62%, έναντι 74%. Και στις φυσικές επιστήμες 63%, έναντι 76%.

Πού, λοιπόν, είναι η αριστεία; Πού είναι η αριστεία ενός εκπαιδευτικού συστήματος που δεν κρίνεται μόνο από τις επιδόσεις των καλύτερων, αλλά από τις επιδόσεις όλων; Πού είναι το κράτος που βοηθά τα παιδιά να έχουν την ίδια αφετηρία;

Σήμερα, η κοινωνική προέλευση και το πορτοφόλι της οικογένειας μετατρέπεται σε εκπαιδευτικό πεπρωμένο. Με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, τα παιδιά της ελληνικής Περιφέρειας, αλλά και όλων των λαϊκών στρωμάτων, δεσμεύομαι ότι θα έχουν ισότιμες ευκαιρίες στην πρόοδο και σε μια καλύτερη ζωή.

Όμως, φίλες και φίλοι, στον πυρήνα κάθε σοβαρής εκπαιδευτικής αλλαγής βρίσκεται και ο εκπαιδευτικός. Μην το ξεχνάμε. Σύμφωνα με την έκθεση του ΟΟΣΑ για το 2025, η Ελλάδα είναι στην τελευταία θέση στους μισθούς εκπαιδευτικών Ανώτερης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

Παράλληλα, και αυτό είναι ακόμη χειρότερο, χιλιάδες αναπληρωτές μετακινούνται κάθε χρόνο σε ολόκληρη τη χώρα και ιδιαίτερα σε νησιωτικές και τουριστικές περιοχές, με το κόστος στέγασης να απορροφά μεγάλο κομμάτι του εισοδήματός τους.

Τι λέμε σε αυτούς τους ανθρώπους; Εμείς προτείναμε εξαρχής, από το 2022, ολοκληρωμένη στεγαστική πολιτική για όσους επιλέγουν να υπηρετήσουν στα νησιά μας. Για όλους, σε συνεργασία με τους Δήμους, από το 2022. Ακόμη και επιμόρφωση, που θα έπρεπε να αποτελεί θεμέλιο της επαγγελματικής ανάπτυξης, οργανώθηκε χωρίς ουσιαστική σύνδεση με τη σχολική πράξη. Πρόγραμμα που σχεδιάστηκε για 150.000 εκπαιδευτικούς, κατέληξε σε συμμετοχή μόλις του 9% των εκπαιδευτικών. Όλα γίνονται, λοιπόν, για τα μάτια του κόσμου και χωρίς αποτέλεσμα.

Εδώ, λοιπόν, θέλω να είμαι απολύτως σαφής. Εμείς πιστεύουμε στην αξιολόγηση. Το ΠΑΣΟΚ συνδέει την αξιολόγηση με την αξιοκρατία. Πρέπει να υπάρχει αξιολόγηση. Αλλά πιστεύουμε σε μια αξιολόγηση καθολική, ουσιαστική, με ανατροφοδότηση, η οποία θα αφορά σε όλες τις παραμέτρους του εκπαιδευτικού συστήματος.

Η αξιολόγηση πρέπει να είναι συνολική και πρέπει να οδηγεί σε επιμόρφωση, σε υποστήριξη, σε πρόσθετους πόρους και συγκεκριμένα σχέδια βελτίωσης. Αξιολογούμε για να βελτιώνουμε. Αυτός είναι ο στόχος της δικής μας αξιολόγησης.

Επίσης, η κατάργηση των Σχολικών Επιτροπών. Και εδώ έχουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι Διευθυντές αναζητούν εγκρίσεις, κωδικούς από υποστελεχωμένες Υπηρεσίες των Δήμων, ακόμα και για βασικές ανάγκες, όπως είναι η θέρμανση, η κρατική ύλη, οι μικροεπισκευές. Ο Διευθυντής, όμως, πρέπει να ηγείται μιας παιδαγωγικής κοινότητας, να εμπνέει, να συντονίζει και να στηρίζει, όχι να αναλώνεται στη διαχείριση μικροδαπανών.

Την ίδια στιγμή, οι σχολικές υποδομές παραμένουν σε κρίση. Το 65% των σχολικών κτιρίων έχει κατασκευαστεί πριν από το 1985, ενώ περίπου 13.500 σχολικά κτίρια, από όλα αυτά, μόνο τα 3.200 διαθέτουν ταυτότητα κτιρίου και πλήρη φάκελο στατικής επάρκειας. Και εδώ υπήρχε μεγάλο περιθώριο από το Ταμείο Ανάκαμψης. Μπορούσαμε να επιλέξουμε κονδύλια για ανάγκες στατικής ενίσχυσης, που θα έφταναν τα 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ. Οι πόροι, όμως, που αξιοποιήθηκαν ήταν μόλις 250 εκατομμύρια. Η κυβέρνηση άφησε τη σχολική στέγη έξω από τον πυρήνα της πολιτικής της, μένοντας μόνο σε αποσπασματικές παρεμβάσεις.

Η χώρα χρειάζεται ολοκληρωμένο σχέδιο και εδώ, με πλήρη προσεισμικό έλεγχο, ενεργειακή και βιοκλιματική αναβάθμιση. Προσβασιμότητα. Είναι ντροπή η κατάσταση που επικρατεί στην προσβασιμότητα στις σχολικές υποδομές της χώρας. Σύγχρονα εργαστήρια, βιβλιοθήκες, χώρους άθλησης και σχολικές αυλές με περισσότερο πράσινο. Αυτό είναι πραγματικά μια ανθρώπινη Παιδεία για τα παιδιά μας.

Φίλες και φίλοι,

το ίδιο αποσπασματική είναι και η αντιμετώπιση της σχολικής βίας. Μια νέα, σύγχρονη πραγματικότητα που καθημερινά αποδεικνύεται σε μια κοινωνική πληγή. Η πλατφόρμα αναφορών είναι ένα βήμα, όμως χωρίς πρόληψη δεν φέρνει αποτελέσματα.

Χρειαζόμαστε πρόληψη και επαρκείς δομές. Η πραγματική πολιτική απαιτεί μόνιμους ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, διεπιστημονικές ομάδες, επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, συνεργασία με τις οικογένειες και μια νέα σχολική κουλτούρα εμπιστοσύνης και συμμετοχής. Η βία αντιμετωπίζεται στη ρίζα της, με ανθρώπους, με σχέσεις, με εμπιστοσύνη και σταθερή υποστήριξη.

Ανάλογη αστάθεια βλέπουμε και στα θέματα τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης. Μέσα σε πέντε χρόνια ψηφίστηκαν τρεις διαδοχικοί νόμοι, ενώ δημιουργήθηκαν ή μετονομάστηκαν σχεδόν όλες οι δομές της επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης. Η συμμετοχή στη μαθητεία εκτιμάται μόλις στο 5% έως 7%, όταν σε ισχυρότερα συστήματα φτάνει το 25% και 30%, ενώ η αμειβόμενη μαθητεία των ΕΠΑΛ περιορίζεται μόνο στο 2%. Αυτά τα στοιχεία δείχνουν και εδώ την αποτυχία.

Οι νέοι, λοιπόν, δεν χρειάζονται ψευδεπίγραφες μεταρρυθμίσεις. Χρειάζονται σύγχρονα εργαστήρια, ποιοτική αμειβόμενη μαθητεία, αξιόπιστους τίτλους, σαφή επαγγελματικά δικαιώματα και πραγματική διαδρομή προς την αξιοπρεπή εργασία. Απέναντι, λοιπόν, σε αυτή την πορεία, χρειάζεται διαφορετικό υπόδειγμα εκπαιδευτικής πολιτικής, με καθαρή ιδεολογική αφετηρία, συγκεκριμένες δεσμεύσεις και χρονοδιάγραμμα.

Για εμάς, η Παιδεία είναι δημόσιο αγαθό. Είναι κοινωνικό δικαίωμα. Είναι θεσμός για τη δημοκρατία μας και, όπως είπα πριν, είναι ο ισχυρότερος μηχανισμός κοινωνικής κινητικότητας.

Γι’ αυτό, λοιπόν, καταθέτουμε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο για την παιδεία. Ένα συμβόλαιο που ξεκινά από τον εκπαιδευτικό, τη μισθολογική του ενίσχυση, τη θεσμική του ενίσχυση, τη στέγασή του, όπως είπα πριν, τον 13ο μισθό και την πολιτική που θα του δίνει αξιοπρέπεια.

Και μιλώ και για τους αναπληρωτές. Δεν μπορεί η απαξίωση να συνεχίζεται, που δεν αποτυπώνεται μόνο στους χαμηλούς μισθούς, αλλά και στις συνεχείς μετακινήσεις, στην αγωνία της στέγασης. Αποτυπώνεται παντού. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να παραπέμψει την Ελλάδα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την άνιση μεταχείριση των αναπληρωτών εκπαιδευτικών, ιδιαίτερα όσον αφορά την προστασία της εγκυμοσύνης και της μητρότητας. Δεν είναι ντροπή; Αυτά δεν πρέπει να τα αλλάξουμε; Αυτή η αδικία πρέπει να σταματήσει και θα σταματήσει και για τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς. Το δημόσιο σχολείο δεν μπορεί να στηρίζεται από ανθρώπους που το κράτος αντιμετωπίζει ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Η δέσμευσή μας είναι καθαρή: Ισότιμα εργασιακά, ασφαλιστικά και οικογενειακά επιδόματα, σταθερός προγραμματισμός προσλήψεων, μόνιμοι διορισμοί για τις πάγιες και πραγματικές ανάγκες της εκπαίδευσης.

Δεύτερη μεγάλη μας δέσμευση είναι το πραγματικό ολοήμερο σχολείο. Το πραγματικό ολοήμερο σχολείο. Ένα ολοήμερο για όλα τα παιδιά, με ενιαίο πρόγραμμα, με σταθερό προσωπικό, με οργανωμένη μελέτη, με τέχνες, με αθλητισμό, με μουσική, με θέατρο, με πολιτισμό, με ψηφιακές δεξιότητες, αλλά και με πιστοποίηση ξένης γλώσσας και Πληροφορικής μέσα από το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα. Έτσι περιορίζεται η παραπαιδεία και σταματάμε τις ανισότητες, διευρύνοντας τις δυνατότητες κάθε παιδιού, πέρα από τις οικονομικές δυνατότητες της οικογένειάς του.

Τρίτη δέσμευση είναι ένα εθνικό πρόγραμμα ισοτιμίας, με περισσότερη χρηματοδότηση στα σχολεία των περιοχών που έχουν μεγάλες ανάγκες, με μόνιμες δομές ψυχοκοινωνικής στήριξης, πλήρη παράλληλη στήριξη, ισχυρή ειδική αγωγή παντού, σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Και ειδικές πολιτικές για τις νησιωτικές, ορεινές και απομακρυσμένες περιοχές. Πρέπει να αγκαλιάσουμε όλα τα παιδιά. Η δικαιοσύνη στην Εκπαίδευση σημαίνει να κατευθύνουμε περισσότερη στήριξη εκεί που υπάρχουν πραγματικά οι μεγαλύτερες ανάγκες.

Φίλες και φίλοι,

η αναξιοπιστία της κυβερνητικής πολιτικής πλέον αγγίζει και ένα ευαίσθητο τομέα, κάτι που δεν περιμέναμε πραγματικά να το ζήσουμε και αυτό: Το αδιάβλητο των πανελλαδικών εξετάσεων. Αυτό που συνέβη πραγματικά εκθέτει το Υπουργείο Παιδείας, εκθέτει το Μέγαρο Μαξίμου, διότι δεν έχουμε λάβει καμία απάντηση. Και με εντυπωσιάζει: Άνθρωποι που εκφέρουν δημόσιο λόγο και δημοσιογράφοι, δεν τους ενδιαφέρει να ρωτήσουν και να πιέσουν να μάθουμε την αλήθεια; Δεν ενδιαφέρει να θωρακίσουμε κάτι που για πάρα πολλές δεκαετίες είχε την απόλυτη εμπιστοσύνη ο ελληνικός λαός; Νομίζω ότι πρέπει να δοθούν κάποιες απαντήσεις για το περιστατικό που έγινε στο κέντρο ΕΠΑΛ. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια απλή υπηρεσιακή αστοχία, θίγει επί της ουσίας την ισονομία των υποψηφίων.

Όλα αυτά έχουν νόημα και ουσία όταν η κυβέρνηση ανοίγει τη συζήτηση μετά από δική μας πρωτοβουλία για το νέο λύκειο και το εθνικό απολυτήριο. Δεν θα τσακωθούμε ποιανού κόμματος είναι η πρωτοβουλία, άλλωστε. Οι επιστολές και οι ημερομηνίες στην Επιτροπή, την αρμόδια, υπάρχουν.

Όμως αξίζει να συζητήσουμε για να γίνει αυτή η αλλαγή με απόλυτη θεσμική αξιοπιστία, καθαρούς κανόνες και κοινωνική συναίνεση. Το εθνικό απολυτήριο είναι στόχος και όραμα. Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να υπονομεύσει κάτι που μπορεί να βοηθήσει το σχολείο να πάψει να είναι ένα εξεταστικό κέντρο για τα παιδιά μας. Το εθνικό απολυτήριο δεν μπορεί να είναι μπάλωμα. Είναι μια μεγάλη ευκαιρία ανασύνταξης, αναδιοργάνωσης της δημόσιας παιδείας.

Τέταρτη δέσμευσή μας είναι ένα λύκειο με πραγματική αξία. Εκεί ακουμπά το εθνικό απολυτήριο. Ένα λύκειο που καλλιεργεί τη γενική παιδεία, την κριτική σκέψη, τη δημιουργικότητα, τις ανθρωπιστικές αξίες, πάνω από όλα τη δημοκρατική συνείδηση. Αυτή την εποχή, την εποχή των fake news, την εποχή που η παραπληροφόρηση είναι παντού, δεν ελέγχεται πια η παραπληροφόρηση, παρά μόνο από την κριτική σκέψη. Καλές οι πρωτοβουλίες περιορισμού πρόσβασης. Αρκούν; Νομίζει κανείς ότι αρκούν; Όποιος νομίζει ότι έτσι περιορίζουμε την επιρροή των fake news, κοροϊδεύει τον ελληνικό λαό. Και εμείς δεν κοροϊδεύουμε, λέμε αλήθειες. Και μάλιστα μου προκαλεί αληθινή εντύπωση να μιλάνε για τα fake news οι πρωτεργάτες των fake news, οι άνθρωποι που στηρίζουν την πολιτική τους επιβίωση στη διχόνοια και στα fake news. Άρα η κριτική σκέψη είναι για εμάς το κορυφαίο ζήτημα της δημόσιας παιδείας και νομίζω μια γενναία μεταρρύθμιση του εθνικού απολυτηρίου μπορεί να διαμορφώσει το σχολείο που ενισχύει τις αξίες, τη σκέψη και την καλλιέργεια όλων των παιδιών του ελληνικού λαού.

Πέμπτη δέσμευσή μας είναι ένα ισχυρό δημόσιο πανεπιστήμιο, με επαρκή χρηματοδότηση, σύγχρονες υποδομές, λογοδοσία και πραγματικό αυτοδιοίκητο, με ισχυρή έρευνα, που θα έχει διασύνδεση με την παραγωγή, την καινοτομία, την περιφερειακή ανάπτυξη. Τα περιφερειακά Πανεπιστήμια πρέπει να στηριχθούν. Πώς θα γίνει περιφερειακή ανάπτυξη, αν αυτά που παράγει ως ιδέες, ως σκέψεις, ως έρευνα ένα περιφερειακό Πανεπιστήμιο δεν αποτυπωθούν στην παραγωγή και στις υποδομές κάθε περιφέρειας της χώρας; Αυτός, λοιπόν, είναι ένας μεγάλος στόχος και είναι η πέμπτη δέσμευση του ΠΑΣΟΚ για ένα ισχυρό δημόσιο Πανεπιστήμιο.

Τέλος, δεσμευόμαστε και για κάτι ακόμη, που αποδεικνύει η απουσία του καθημερινά στην αγορά εργασίας: Τεράστιες αδυναμίες στην παραγωγή. Και είναι ένα αξιόπιστο σύστημα επαγγελματικής εκπαίδευσης και δια βίου μάθησης, με ενεργή συμμετοχή όλων των κοινωνικών εταίρων, σύγχρονα εργαστήρια, ποιοτική και αμειβόμενη μαθητεία, πιστοποίηση χωρίς καθυστερήσεις, σύνδεση των ειδικοτήτων με την παραγωγική. Κάθε διαδρομή της μάθησης πρέπει να οδηγεί στη γνώση και σε μια καλή θέση εργασίας.

Φίλες και φίλοι,

κλείνοντας, θέλω να σας πω ότι αυτά δεν σχεδιάστηκαν σε κλειστά δωμάτια. Είναι η εμπειρία και η γνώση μιας παράταξης που έκανε και λάθη. Υπήρξαν και καθυστερήσεις. Αλλά αυτό το οικοδόμημα της δημόσιας Παιδείας, που σήμερα αντέχει, και της δημόσιας Υγείας, είναι η δικιά μας δουλειά, είναι το μεγάλο έργο της παράταξής μας, είναι η ιστορική πολιτική μας κληρονομιά. Τίποτα δεν ήταν εύκολο. Υπήρξαν αντιπαραθέσεις, και μέσα στον ίδιο τον πυρήνα της παράταξής μας. Διαφορετικές προσεγγίσεις. Αλλά πάντα ο στόχος ήταν ένας: Μια παιδεία για όλους, χωρίς εξαιρέσεις.

Η σημερινή, λοιπόν, εκδήλωση, και ευχαριστώ πάρα πολύ και τον Στέφανο αλλά και όλα τα μέλη του τομέα Παιδείας, τον Πρόεδρο, την Άννα, τους Βουλευτές μας, και όλους εσάς που ήσασταν εδώ σήμερα. Η σημερινή εκδήλωση κλείνει με την αγωνία μας να βελτιώσουμε το κοινωνικό κράτος, αλλά και με την ελπίδα και την αισιοδοξία ότι θα αγωνιστούμε για μια πολιτική αλλαγή που θα φέρει σε κάθε Ελληνόπουλο περισσότερες ευκαιρίες, σε κάθε εκπαιδευτικό τον σεβασμό που του αξίζει, στην οικογένεια την εμπιστοσύνη για τη δημόσια εκπαίδευση, σε κάθε οικογένεια και κάθε παιδί την αξία του να αγωνίζεσαι για να αλλάζουν τα πράγματα.

Γιατί χωρίς αγώνα, τίποτα δεν αλλάζει. Θα μείνουν όλα τα ίδια. Δεν μας αξίζει να μείνουν όλα τα ίδια. Γιατί σήμερα η σταθερότητα που επικαλούνται είναι στασιμότητα για τους πολλούς και κέρδος για τους λίγους. Η σταθερότητα που επικαλούνται είναι ανισότητα για τους πολλούς και πολλές ευκαιρίες για τους λίγους. Το ΠΑΣΟΚ ξέρει και μπορεί, με την πολιτική αλλαγή, να έχουμε και σταθερότητα αλλά και πολλές ευκαιρίες, και κοινωνικές και οικονομικές, για όλους. Το όραμά μας είναι μια χώρα για όλους τους Έλληνες. Το όραμά μας είναι η Ελλάδα να έχει μέλλον, γιατί μέλλον θα έχουν κάθε παιδί κάθε οικογένειας.

Γι’ αυτό, λοιπόν, σας καλώ σήμερα, κλείνοντας αυτόν τον κύκλο διαλόγου, συζητήσεων, να αγωνιστούμε μέχρι τη μέρα των εθνικών εκλογών. Μπορούμε να νικήσουμε και να κάνουμε το όραμά μας πράξη.

Το όραμα της πολιτικής αλλαγής έχει προτεραιότητα την ισχυρή δημόσια Παιδεία και την ισχυρή δημόσια Υγεία για κάθε Ελληνίδα, για κάθε Έλληνα, και πάνω απ’ όλα για κάθε παιδί σε κάθε γωνιά της πατρίδας.»

Παρακολουθείστε όλη την ημερίδα: «Η Παιδεία Αλλάζει (σ)την Ελλάδα: Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ»

επιμέλεια: Σπύρος Γκανής

Αλέξης Τσίπρας, «Τώρα Μιλάμε», από το Περιστέρι: «Θέλουμε μια άλλη μορφή εξουσίας – Η ΕΛΑΣ δίνει ξανά ελπίδα και προοπτική» (vid)

Οι συγκεντρώσειςπολιτικές συγκεντρώσεις, «Τώρα Μιλάμε», της ΕΛΑΣ αποτελούν ουσιαστική πολιτική πράξη και όχι επικοινωνιακό τέχνασμα, καθώς βαδίζουν πλάι-πλάι με την κοινωνία.

Ο Αλέξης Τσίπρας συνεχίζει τις ανοιχτές εκδηλώσεις «Τώρα μιλάμε», απευθυνόμενος στους πολίτες   ■  Η χθεσινή εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο Περιστέρι, στην πλατεία Ευαγγελίστριας. ■  Στόχος είναι ο διάλογος με τους πολίτες για πολιτικά συμπεράσματα με άμεση εφαρμογή.

Οι συγκεκριμένες πρωτοβουλίες, «Τώρα Μιλάμε», της ΕΛΑΣ αποσκοπούν στην προώθηση ενός εναλλακτικού μοντέλου πολιτικής δράσης, δίνοντας έμφαση στη φωνή των πολιτών, τον ελεύθερο διάλογο και την ενεργό κοινωνική συμμετοχή. Σε μια εποχή που η κοινωνία διεκδικεί ρόλο στις αποφάσεις που τη διαμορφώνουν, η κίνηση αυτή επιδιώκει να ενδυναμώσει τους δημοκρατικούς θεσμούς και τους δεσμούς εμπιστοσύνης με το κοινό. 

Σε μια ασφυκτικά γεμάτη πλατεία Δημαρχείου στο Περιστέρι, ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε το παρών στη δεύτερη εκδήλωση της πρωτοβουλίας «Τώρα Μιλάμε», συνεχίζοντας τον ανοιχτό διάλογο με την κοινωνία μετά τη Νίκαια, με τον πρώην πρωθυπουργό να γίνεται δεκτός με θερμό χειροκρότημα από το πλήθος. «Αυτές οι εκδηλώσεις για εμάς είναι ουσία και όχι επικοινωνία. Ακούμε την κοινωνία, προχωράμε μαζί», τόνισε ο κ. Τσίπρας από το βήμα, υπογραμμίζοντας τη φιλοσοφία της πρωτοβουλίας που δίνει ουσιαστικό λόγο στους πολίτες και θέτει στο επίκεντρο τον ανοιχτό διάλογο και τη συμμετοχή, σε μια περίοδο που η κοινωνία ζητά να ακουστεί και να συμμετέχει στις αποφάσεις που την αφορούν, επιλογή που ενισχύει τη δημοκρατική λειτουργία και τη σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με ομιλίες πολιτών που αντιπροσώπευσαν διαφορετικούς τομείς της ελληνικής κοινωνίας, θέτοντας τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους. Ο Θοδωρής Κατσωνόπουλος, εκπαιδευτικός, αναφέρθηκε στη δημόσια παιδεία, τονίζοντας ότι «η Δημόσια Παιδεία χρειάζεται χρηματοδότηση. Ο ‘εξορθολογισμός’ της κυβέρνησης σημαίνει σχολεία χωρίς όλους τους εκπαιδευτικούς, σημαίνει ελλείψεις παντού. Σήμερα οι εκπαιδευτικοί δεν ζουν με αξιοπρέπεια», ενώ ο Σάββας Γεωργίου, νοσηλευτής στο «Αττικόν», μίλησε για την κατάσταση στα νοσοκομεία, επισημαίνοντας ότι «υπάρχει τεράστια έλλειψη προσωπικού. Δεν υπάρχουν κίνητρα και φεύγουν οι νοσηλευτές. Άμεση ανάγκη για 13ο και 14ο μισθό και ένταξη στα βαρέα & ανθυγιεινά». Ο Θοδωρής Σαρτζετάκης, αρχιτέκτονας, αναφέρθηκε στη «ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας, τη μικρή επιχείρηση», ενώ ο Γιάννης Σώζος, πολιτικός επιστήμονας που κάνει δύο δουλειές, μίλησε για τη νέα γενιά και τα εμπόδια που αντιμετωπίζει, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Το θέμα με την αξιοπρέπεια είναι να έχουμε μια ζωή που θα αξίζει και όχι που θα κοστίζει. Το κόστος ζωής για ένα νέο άνθρωπο έχει γίνει πραγματικά αφόρητο. Είμαστε μια μορφωμένη γενιά, η πιο καταρτισμένη γενιά που έχει μάθει να λειτουργεί μέσα σε ένα επίπεδο διαρκών κρίσεων, μια γενιά που δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες που έχει». Η Ρεγγίνα – Αγγελίνα Σπανέα, υποψήφια διδάκτωρ στο πανεπιστήμιο Πατρών, μίλησε επίσης για τους νέους ανθρώπους και τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν, με τον Αλέξη Τσίπρα να ακούει με προσοχή όλους τους ομιλητές, δείχνοντας έμπρακτα τη δέσμευσή του για ουσιαστικό διάλογο. 

Στη συνέχεια, ανεβαίνοντας στο βήμα, ο πρώην πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπας, ξεκίνησε την ομιλία του τονίζοντας ότι «αυτές οι εκδηλώσεις για εμάς είναι ουσία και όχι επικοινωνία», και αμέσως μετά αναφέρθηκε στη θετική δυναμική της νέας πολιτικής κίνησης, λέγοντας ότι «θετικό η δημιουργία της ΕΛΑΣ. Δίνει ελπίδα και προοπτική. Είμαστε εδώ, κυβερνώσα Αριστερά. 40 μέρες από την ίδρυσή μας μπορούμε να κοιτάξουμε στα μάτια τη Νέα Δημοκρατία όποτε και αν γίνουν οι εκλογές». «Έχουμε ένα φιλόδοξο όραμα, αξίζει τον κόπο», πρόσθεσε, στέλνοντας μήνυμα αισιοδοξίας και αποφασιστικότητας. Ο κ. Τσίπρας αναφέρθηκε εκτενώς στην οικονομική κατάσταση της χώρας, θέτοντας το κρίσιμο ερώτημα: «Ποιο είναι το οικονομικό θαύμα; Μας λένε όμως ότι αυτό το οικονομικό θαύμα συνίσταται στο γεγονός ότι, παρά την ακρίβεια, η οποία είναι όλη εισαγόμενη, έχουν αυξηθεί οι μισθοί.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι ο μέσος μισθός στην Ελλάδα αυξήθηκε πράγματι τα τελευταία 5 χρόνια, κατά 12,4%, αλλά οι τιμές των προϊόντων αυξήθηκαν κατά 16,4%. Άρα, οι μισθοί κυνηγάνε τις τιμές. Άρα, η αγοραστική δύναμη της Ελληνίδας και του Έλληνα, αυτά τα χρόνια που κυβερνά ο κύριος Μητσοτάκης, έχει μειωθεί κατά 4 μονάδες». Επεσήμανε δε ότι «η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων τα χρόνια που κυβερνά ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει μειωθεί κατά τέσσερις μονάδες. Μειώθηκε η αγοραστική μας δύναμη και είμαστε στον πάτο της ΕΕ. Ανταγωνιζόμαστε τη Βουλγαρία», ενώ συμπλήρωσε με στοιχεία: «Ένας στους πέντε πολίτες ζει με κίνδυνο φτώχειας. Ένας στους δέκα εργαζόμενους είναι κάτω από το όριο της φτώχειας», τονίζοντας ότι «δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε με τόσο μεγάλες ανισότητες και τόσο μεγάλες αδικίες». Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο θέμα της εντιμότητας, λέγοντας ότι «το θέμα της εντιμότητας δεν το φέραμε εμείς.

Την περίοδο της κατοχής οι Έλληνες αναζητούσαν ελευθερία, την περίοδο της χούντας αναζητούσαν δημοκρατία, σήμερα οι Έλληνες αναζητούν εντιμότητα», ενώ δεν παρέλειψε να σχολιάσει την πολιτική τοξικότητα, εισάγοντας τον όρο «αδωνισμός», λέγοντας χαρακτηριστικά: «Το πρόβλημα της χώρας, όμως, και της πολιτικής τοξικότητας την οποία ζούμε δεν είναι ο Άδωνις, αλλά ο αδωνισμός. Τι είναι ο αδωνισμός; Είναι μια πολιτική φιλοσοφία την οποία έχει επιλέξει, ευνοήσει και ενορχηστρώσει όχι ο Άδωνις, αλλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης», και συμπλήρωσε με χιούμορ: «Όχι μήνυση δεν θα κάνω στον Άδωνι αλλά λουλούδια θα του στείλω γιατί κάθε φορά που μας βρίζει ανεβαίνουμε και μια μονάδα στις δημοσκοπήσεις», ενώ αφηγήθηκε και ένα πολιτικό ανέκδοτο, λέγοντας ότι «κάπως έτσι έγινε την προηγούμενη εβδομάδα, όταν με πήραν από το γραφείο μου να με ενημερώσουν: “Πρόεδρε, λένε ότι εσύ ήσουν ο πιο βρώμικος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης”. Λέω: “Ποιος το είπε αυτό; Ο Άδωνις;” Ε, τότε δεν έχει απολύτως καμία σημασία».

Ο κ. Τσίπρας υπενθύμισε επίσης τα πέντε μέτρα άμεσης εφαρμογής «για να δώσουμε ανάσα στην ελληνική κοινωνία», τονίζοντας ότι «αξίζει να αγωνιστούμε για την πολιτική αλλαγή, την αλλαγή της πολιτικής», ενώ έκλεισε την ομιλία του με ένα ηχηρό μήνυμα ενότητας και νίκης: «Πυκνώστε τις γραμμές της Συμπαράταξης, όλοι μαζί μπορούμε να κερδίσουμε».

Μέσα από την πρωτοβουλία «Τώρα Μιλάμε», η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη αναδεικνύει μια διαφορετική αντίληψη για την πολιτική, δίνοντας ουσιαστικό λόγο στους πολίτες και θέτοντας στο επίκεντρο τον ανοιχτό διάλογο και τη συμμετοχή, σε μια προσπάθεια να απαντήσει στις προκλήσεις της εποχής και να προσφέρει μια ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

kontranews.gr

επιμέλεια: Σπύρος Γκανής

Εφ.Συν. / Τάσεις MRB: Μονοψήφια η διαφορά της ΝΔ με την ΕΛΑΣ – Σε πτώση το ΠΑΣΟΚ - Εννιακομματική Βουλή

Επτά στους δέκα θέλουν κυβερνητική αλλαγή, ποιους θεσμούς εμπιστεύονται οι Έλληνες

Προβάδισμα της Νέας Δημοκρατίας καταγράφουν οι τάσεις που δημοσίευσε η εταιρεία δημοσκοπήσεων MRB, με την «ψαλίδα» με την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα να διαμορφώνεται στο 9,4%, ενώ το ΠΑΣΟΚ παγιώνεται στην τρίτη θέση.* Ειδικότερα, η Νέα Δημοκρατία συγκεντρώνει 23,8% στην πρόθεση ψήφου, με την ΕΛ.Α.Σ. να ακολουθεί με 14,4%.

Σταθερό προβάδισμα της Νέας Δημοκρατίας και παγίωση της ΕΛΑΣ στη δεύτερη θέση καταγράφει η νέα πανελλαδική έρευνα της MRB, η οποία αποτυπώνει τις σημερινές πολιτικές ισορροπίες, αλλά και τις ανησυχίες των πολιτών για την οικονομία και την καθημερινότητα.

Μοιρασμένοι οι πολίτες ως προς το πιθανότερο αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών - Τι απαντούν για το ενδεχόμενο δημιουργίας νέου κόμματος από τον Αντ. Σαμαρά.

Στη δεύτερη θέση με μονοψήφια διαφορά από τη Νέα Δημοκρατία, εμφανίζεται η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη  του Αλέξη Τσίπρα σε νέα πανελλαδική έρευνα της MRB σε ό,τι αφορά την πρόθεση ψήφου.

Η δημοσκόπηση εξετάζει, μεταξύ άλλων, την πρόθεση και την εκτίμηση ψήφου, την καταλληλότητα για την πρωθυπουργία, τις προοπτικές αυτοδυναμίας, το ενδεχόμενο δημιουργίας νέου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά, καθώς και το ζήτημα της ακρίβειας.

Πρόθεση ψήφου

Σε ό,τι αφορά την πρόθεση ψήφου, η Νέα Δημοκρατία συγκεντρώνει 23,8% διατηρώντας το προβάδισμα, ενώ ακολουθεί η ΕΛΑΣ με ποσοστό 14,4% στη δεύτερη θέση. Η διαφορά μεταξύ τους διαμορφώνεται στις 9,4 ποσοστιαίες μονάδες.

Ακολουθούν το ΠΑΣΟΚ με 9,1%, η Ελπίδα για τη Δημοκρατία με 7,2%, η Ελληνική Λύση με 7,1%, το ΚΚΕ με 6%, η Πλεύση Ελευθερίας με 4,1%, η Φωνή Λογικής με 2,7%, το ΜέΡΑ25 με 2,5%, οι Δημοκράτες με 1,7%, ο ΣΥΡΙΖΑ με 1,2%, η Νέα Αριστερά με 0,9%, ενώ 1,3% δηλώνει ότι θα επιλέξει άλλο κόμμα.

Η αδιευκρίνιστη ψήφος φτάνει το 12,7%, ενώ το 5,3% απάντησε ότι θα επιλέξει λευκό, άκυρο ή αποχή.

Σε σύγκριση με την προηγούμενη μέτρηση της MRB, η Νέα Δημοκρατία ενισχύεται κατά περίπου μία μονάδα, το ΠΑΣΟΚ υποχωρεί σχεδόν δύο μονάδες, ενώ η Πλεύση Ελευθερίας σημείωσε σημαντική πτώση.

Επισημαίνεται ότι στην προηγούμενη δημοσκόπηση δεν είχαν συμπεριληφθεί η ΕΛΑΣ και η Ελπίδα για τη Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού.

Εκτίμηση ψήφου

Σε ό,τι αφορά την εκτίμηση ψήφου, η Νέα Δημοκρατία φθάνει στο 29%, ενώ η ΕΛΑΣ καταγράφει 17,6%.

Ακολουθούν:

• ΠΑΣΟΚ: 11,1%
• Ελπίδα για τη Δημοκρατία: 8,8%
• Ελληνική Λύση: 8,7%
• ΚΚΕ: 7,3%
• Πλεύση Ελευθερίας: 5%
• Φωνή Λογικής: 3,3%
• ΜέΡΑ25: 3%
• Δημοκράτες: 2,1%
• ΣΥΡΙΖΑ: 1,5%
• Νέα Αριστερά: 1,1%

Καταλληλότερος για πρωθυπουργός

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξακολουθεί να ψηφίζεται ως ο καταλληλότερο Πρωθυπουργός με δέκα ποσοστιαίες μονάδες διαφορά από τον Αλέξη Τσίπρα.

Ακολουθούν:

• Νίκος Ανδρουλάκης: 8,6%
• Μαρία Καρυστιανού: 7,3%
• Κυριάκος Βελόπουλος: 6,8%
• Δημήτρης Κουτσούμπας: 4,3%
• Ζωή Κωνσταντοπούλου: 4%

Γiα το σενάριο κόμματος Σαμαρά

Σε ό,τι αφορά το ενδεχόμενο δημιουργίας νέου κόμματος με επικεφαλής τον Αντώνη Σαμαρά, μόλις το 3,3% απαντά ότι θα το ψήφιζε «σίγουρα», ενώ 11,9% δηλώνει «μάλλον ναι».

Το 21% απαντά «μάλλον όχι» και το 57,8% «σίγουρα όχι».

Το 69,5% θέλει κυβερνητική αλλαγή

Στο ερώτημα εάν η χώρα χρειάζεται τρίτη θητεία Μητσοτάκη ή κυβερνητική αλλαγή, μόλις το 25,8% απαντά ότι επιθυμεί, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, νέα θητεία της σημερινής κυβέρνησης.

Αντίθετα, το 69,5% τάσσεται υπέρ της κυβερνητικής αλλαγής.

Συγκεκριμένα:

• 59,3% δηλώνει ότι ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις του με μεγάλη δυσκολία.
• 16,1% απαντά ότι αδυνατεί πλήρως ή σχεδόν πλήρως να καλύψει τις ανάγκες του.
• 23,9% δηλώνει ότι δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα.

Αυτοδυναμία ή συνεργασίες

Οι πολίτες εμφανίζονται σχεδόν μοιρασμένοι ως προς το πιθανότερο αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών.

Ειδικότερα, το 45,1% θεωρεί ότι από τις επόμενες βουλευτικές εκλογές θα προκύψει μία αυτοδύναμη κυβέρνηση ενώ το 43,7% εκτιμά ότι θα υπάρξει κυβέρνηση συνεργασίας.

Ποιους θεσμούς εμπιστεύονται οι πολίτες

Στην κορυφή της λίστας εμπιστοσύνης των πολιτών παραμένει η οικογένεια, ενώ ακολουθούν οι Ένοπλες Δυνάμεις, τα πανεπιστήμια και τα σχολεία, τα μεγάλα κοινωφελή ιδρύματα και ο Έλληνας πολίτης.

Στην έρευνα καταγράφεται επίσης άνοδος της Ελληνικής Αστυνομίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ η Εκκλησία εμφανίζει υποχώρηση στην κατάταξη.
πηγή: Εφ.Συν.

επιμέλεια: Σπύρος Γκανής

Το πολιτικό σύστημα και οι επικείμενες εκλογές

Συνολικά το πολιτικό σκηνικό εμφανίζει ανισομέρεια μέχρι τώρα ανάμεσα στο πρώτο κόμμα και όλα τα υπόλοιπα, αλλά έτσι κι αλλιώς είναι κατακερματισμένο. Αυτή η κατάσταση δυσκολεύει μια πιο εύρυθμη λειτουργία του ίδιου του συστήματος.

Εμπειρικά όμως και πολιτικά κρίνοντας, γίνονται ήδη προεργασίες για την αντιμετώπιση της κατάστασης. Εννοώ κάποιες γενικές τάσεις και σχεδιασμούς που θα τροποποιηθούν και μέσα από τις εκλογικές διαδικασίες (αλλά όχι μόνο από αυτές ή αποκλειστικά από αυτές).

από Ρούντι Ρινάλντι

Στις 22/6 πήρα μέρος σε μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση που διοργάνωσε η αυτοδιοικητική κίνηση «Δράση στα Βριλήσσια», με θέμα «Η δύσκολη πολιτική προοπτική μέσα και μετά από τις εκλογές». Συνομιλητές ήταν οι καθηγητές Δημήτρης Καλτσώνης και Βασίλης Ασημακόπουλος (του οποίου την εισήγηση αναδημοσιεύουμε στις σελίδες 22-23 του παρόντος φύλλου). Ο Γιάννης Τσούτσιας, επικεφαλής της «Δράσης», αναφέρθηκε στην 20ετία από τη δημιουργία της κίνησης μέχρι τώρα –ήταν δηλαδή και μια επέτειος για τους παρευρισκόμενους στην εκδήλωση– αλλά και στα ποιοτικά στοιχεία που έχει δείξει στην πράξη σαν αυτοδιοικητικό ακηδεμόνευτο σχήμα.

Στην ομιλία μου χώρισα το ζήτημα σε δύο μέρη: α) τη δύσκολη πολιτική προοπτική για το σύστημα και το πολιτικό κομματικό σύστημα διακυβέρνησης, και β) τη δύσκολη πολιτική προοπτική για τον λαό, τη χώρα, το Υπαρξιακό της Πρόβλημα. Στο σημερινό σημείωμα θα αναφερθώ στα προβλήματα που έχει το ίδιο το πολιτικό σύστημα, και πώς προσπαθεί να τα αντιμετωπίσει. Ίσως σε επόμενο άρθρο να εξετάσω περισσότερο το τι σημαίνει η πολιτική προοπτική για τους «από κάτω», τους απλούς ανθρώπους.

Ένα πολιτικό σύστημα σε βαθιά κρίση

Με τον παραπάνω τίτλο δεν υπονοείται ότι το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του νοιώθει μια απειλή για την ίδια την υπόστασή του ή την κυριαρχία του. Δεν νοιώθει να υπάρχει ένα μεγάλο λαϊκό ρεύμα αλλαγής ή αντιπαράθεσης μαζί του, τέτοιο που να θέτει σε αμφισβήτηση βασικές επιλογές και συσχετισμούς. Κι όμως, συναντά τεράστια προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει σχετικά άμεσα:

– Πρώτα απ’ όλα, τελεί υπό γενική ανυποληψία και «πλέει» μέσα σε πελάγη δυσαρέσκειας, βουβής ή ηχηρής. Είναι εκτεταμένη η κρίση εκπροσώπησης και η αποστασιοποίηση των πολιτών από την πολιτική διαδικασία, έτσι όπως αυτή συντελείται.

– Δεύτερον, υπάρχει και δεν μπορεί να κρυφθεί μια φθορά της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Τα πεπραγμένα της, τα διαρκή σκάνδαλα, ο πολύ μεγάλος αριθμός υποδίκων μέσα στην κοινοβουλευτική ομάδα, και κυρίως η διαφθορά, έχουν πάρει διαστάσεις πρωτόγνωρες, και πιθανά μη αντιστρέψιμες.

– Τρίτον, είναι καταγεγραμμένη η δυσφορία ολιγαρχικών ομίλων στην Ελλάδα για τον τρόπο που το καθεστώς Μαξίμου υπό τον Κ. Μητσοτάκη «διαχειρίζεται» όλους τους πόρους, τις αναθέσεις, τις ροές χρήματος. Η δυσφορία έχει πάρει διαστάσεις, και βασικοί πυλώνες του συστήματος κατανοούν ότι πρέπει να γίνει άλλου τύπου διαχείριση και λειτουργία του πολιτικού σκηνικού. Αυτά όλα έχουν την αντανάκλασή τους και στο εσωτερικό της Ν.Δ. Προετοιμάζονται κινήσεις διαδοχής και πλασαρίσματα για μια μετα-Μητσοτάκη εποχή, και ψάχνονται τρόποι για «εξυγίανση» της Ν.Δ. από το «καθεστώς».

– Τέταρτον, και ίσως πιο αποφασιστικό για ενεργοποίηση σχεδίων και σεναρίων, είναι το γεγονός ότι δεν θα υπάρχει αυτοδυναμία για κανένα κόμμα στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Πρόκειται για στοιχείο που αξιολογείται από όλους, και στη βάση του θα καθοριστούν πολιτικές, συνθήματα και τακτικές.

– Πέμπτον, συνολικά το πολιτικό σκηνικό εμφανίζει ανισομέρεια μέχρι τώρα ανάμεσα στο πρώτο κόμμα και όλα τα υπόλοιπα, αλλά έτσι κι αλλιώς είναι κατακερματισμένο. Αυτή η κατάσταση δυσκολεύει μια πιο εύρυθμη λειτουργία του ίδιου του συστήματος.

– Έκτον, υπάρχουν ισχυρές πιέσεις για τη μετατροπή της χώρας σε «κόμβο» (ενεργειακό, υπηρεσιών, τουριστικό, στρατιωτικό κ.λπ.), και πιθανά να πρέπει να μπουν υπογραφές σε συμφωνίες γεωπολιτικού χαρακτήρα με σημαντικές υποχωρήσεις προς την πλευρά της Τουρκίας.

Αν συνυπολογιστούν όλοι αυτοί οι όροι, εύκολα συνάγεται ότι υπάρχει πρόβλημα για τους ισχυρούς κύκλους του συστήματος – την ίδια στιγμή που η ρευστότητα και η αβεβαιότητα δημιουργούν προβλήματα, και κάνουν το τοπίο ακόμα πιο ασταθές σε σχέση με μια σχετικά ομαλή διακυβέρνηση. Το πόσο θα διαρκέσει η κατάσταση της ρευστότητας και του κατακερματισμού, το τι θα παραχθεί μέσα από κυβερνητικά σχήματα συνεργασίας και σε ποια ισορροπία ή κυριαρχία κάποιας μερίδας θα οδηγηθούμε, δεν έχει διαφανεί.

Εμπειρικά όμως και πολιτικά κρίνοντας, γίνονται ήδη προεργασίες για την αντιμετώπιση της κατάστασης. Εννοώ κάποιες γενικές τάσεις και σχεδιασμούς που θα τροποποιηθούν και μέσα από τις εκλογικές διαδικασίες (αλλά όχι μόνο από αυτές ή αποκλειστικά από αυτές).

Προσπάθεια αναστήλωσης-επανασταθεροποίησης του συστήματος

Η «ανωμαλία» που περιγράψαμε, η ρευστότητα που επιφέρει, καθώς και ο απόκρυφος ή ανοικτός ανταγωνισμός μερίδων και ομάδων των ελίτ για μια επαναδιευθέτηση, ορίζουν ένα σκηνικό με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Μια γραμμή «άμυνας» και σταθεροποίησης του πολιτικού συστήματος έτσι κι αλλιώς γέρνει προς τα «δεξιά» (εννοώ πολιτικά, κι όχι προς την κεντροδεξιά παράταξη), ενώ το γενικό κλίμα δυσαρέσκειας θα ήθελε έναν τόνο πιο «κοινωνικό», πιο φιλολαϊκό, πιο ανακουφιστικό. Από αυτή τη σκοπιά, τα προεκλογικά προγράμματα και οι υποσχέσεις όλων των κομμάτων πιθανά να δράσουν σαν μια ασφαλιστική δικλείδα εκτόνωσης της δυσαρέσκειας, όπως και μια απομάκρυνση του Μητσοτάκη μπορεί να λειτουργήσει προς τέτοια κατεύθυνση – χωρίς να αλλάξει σε τίποτα ουσιώδες το γενικό «πλαίσιο» του μεταπρατικού μοντέλου.

Η κύρια άγουσα όμως των σχεδιασμών θα ήταν να επιχειρηθεί μια αναστήλωση κάποιας μορφής δικομματισμού, που να είναι ικανός να μαντρώσει ένα σημαντικό δυναμικό μέσα στα όρια της «κανονικότητας» και των ρυθμίσεων που ήδη έχουν εγκαθιδρυθεί, χωρίς σημαντικές αλλαγές πορείας. Κανονικά, συστημικά, χωρίς «λαϊκισμούς», χωρίς «υπερβολές», να λειτουργήσει ένα πολιτικό σύστημα χωρίς την έντονη αμφισβήτηση και τις δυσλειτουργίες που υπάρχουν σήμερα. Ας πούμε δύο πόλοι, ένας κεντροδεξιός με βασική δύναμη μια Ν.Δ. απαλλαγμένη από τον Μητσοτάκη, και ένας κεντροαριστερός με βασικό εκπρόσωπο τον Τσίπρα. Ο οποίος τώρα είναι «οικείος», «ώριμος», «αλλιώτικος», χωρίς βαρίδια, και βασικά «σπρωχτός» και δεδομένος.

Επομένως ο βασικός σχεδιασμός περνά μέσα από μια αναστήλωση ενός δικομματισμού με απούσα την κοινωνία και τα προβλήματά της, και με περιθωριοποίηση κάθε κινηματικής ή διάθεσης πραγματικής αλλαγής.

Όποιος κινηθεί στο πεδίο που συνδιαμορφώνεται από τις συστημικές δυνάμεις, και συμμορφωθεί με τους «κανόνες» που αυτές θέτουν, το πιο πιθανό είναι να απορροφηθεί από τα κόλπα και τη μικροπολιτική, καθιστώντας κραυγαλέα τη μεγάλη έλλειψη Πολιτικής απέναντι στο κεντρικό ζήτημα – δηλαδή το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας

Έχει σημασία να τονίσουμε πως από το 2010 και ύστερα ο κλασικός δικομματισμός (Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ) γκρεμίστηκε (με το αντιμνημόνιο), οι επόμενες μορφές του (ΣΥΡΙΖΑ-Ν.Δ.) δεν είχαν σταθερότητα στον χρόνο, και ήδη είχε γίνει η μνημονιακή καθεστωτική αλλαγή που υπηρέτησαν όλοι. Στη συνέχεια η Ν.Δ. προχώρησε χωρίς αντίπαλο, δηλαδή χωρίς αντιπολίτευση. Αλλά το «μονοπώλιο» που δημιούργησε άρχισε να μπάζει νερά, και τώρα αναζητιέται μια αναστήλωση ενός τύπου δικομματισμού. Δηλαδή δύο κύριοι σχηματισμοί να έχουν την ικανότητα να συσπειρώνουν ποσοστά άνω του 50-60% των ψηφοφόρων. Η σημερινή εικόνα απέχει από κάτι τέτοιο, όμως αυτό επιδιώκεται ως «λύση».

Ποια είναι τα σημεία ή οι σκόπελοι μέσα από τους οποίους θα περάσει αναγκαστικά ένας τέτοιος σχεδιασμός; Πρώτα απ’ όλα το σκορ που θα καταγράψουν τα κόμματα στις επόμενες εκλογές. Τι θα πάρει η Ν.Δ., τι ο Τσίπρας, ποιο θα είναι το άθροισμά τους; Αυτά θα καθορίσουν και τις τακτικές που θα ακολουθήσουν. Μια μεγάλη αποτυχία του Μητσοτάκη θα σημάνει ραγδαίες εσωτερικές ανακατατάξεις μέσα στη Ν.Δ., και νέα ηγεσία. Αν η διαφορά είναι μεγάλη ανάμεσα σε Ν.Δ. και Τσίπρα, τότε ο Μητσοτάκης μπορεί να εκβιάσει εξελίξεις. Μια άλλη πηγή δυσκολιών στην πορεία αναστήλωσης ενός δικομματισμού (όπως τον περιγράψαμε) είναι η ανάγκη σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας ή ειδικού σκοπού. Ποιοι θα συνεργαστούν με ποιους, τι θα γίνει αν γίνουν και δεύτερες εκλογές, τι αν χρειαστούν και τρίτες;

Μέσα σε αυτό το «μεσοβασίλειο» ρευστότητας, ανταγωνισμού, σχεδιασμών και αποπειρών θα επιδιωχθούν πρώτα η σταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος συνολικά, και δεύτερον (και αυτό έχει σημασία) το χαμήλωμα των προσδοκιών.

Ας τα δούμε λίγο πιο συγκεκριμένα.

Σταθεροποίηση πολιτικού συστήματος – Χαμήλωμα λαϊκών προσδοκιών

Πρόκειται για διπλή επιδίωξη των βασικών συντελεστών του συστήματος. Να συμμαζευτεί η κατάσταση σε πολιτικό επίπεδο, π.χ. «ανωμαλία» Μητσοτάκη, πιο εύρυθμη λειτουργία και μοιρασιά ανάμεσα σε ομίλους ολιγαρχών, δικομματική διαχείριση της δυσαρέσκειας εντός του μεταπρατικού πλαισίου, εξοστρακισμός κάθε σημαντικής λαϊκής παρουσίας και διεκδίκησης-αμφισβήτησης. Δηλαδή Στουρνάρας στην Τράπεζα της Ελλάδος, Παναγόπουλος ισόβιος στη ΓΣΕΕ, Παπαδοπούλου μόνιμη στο Υπουργείο Εξωτερικών, καμία αναφορά σε κεντρικά ζητήματα (π.χ. ανατινάξεις λιγνιτωρυχείων, περιοδεία ουκρανικών drones στις ελληνικές ακτές, πλήρης συμμόρφωση σε όσα θέλουν ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ-Ε.Ε. κ.λπ.). Και στη βάση αυτή, αναστήλωση μιας εμπιστοσύνης προς το πολιτικό σύστημα μέσω μιας λελογισμένης εξυγίανσης.

Ο ειδικός ρόλος του κεντροαριστερού πόλου (Τσίπρας) θα είναι το σχεδιασμένο χαμήλωμα των προσδοκιών, να τεθεί δηλαδή το όριο μιας «ρεαλιστικής» εναλλακτικής κυβερνητικής (υποσχέσεις για φορολογία, ακρίβεια κ.λπ.) και τίποτα για τα κρίσιμα: Δημοκρατία, Δικαιοσύνη, καρτέλ όλων των ειδών, καταστροφή παραγωγικών δυνατοτήτων, ιδιωτικοποίηση και διάλυση οτιδήποτε δημόσιου (Παιδεία, Υγεία, ταμεία κ.λπ.). Σε όλα αυτά καμία δέσμευση. Ακόμα κι αν κινηθεί κάτι για αυτά, ξέρουμε: «ετερόκλητος όχλος», «ψεκασμένοι», «ακροδεξιοί» κ.ο.κ.

Ποιους και γιατί πιέζει αυτή η τάση;

Το ενδιαφέρον επομένως των συστημικών κύκλων στρέφεται προς δύο κόμματα κυρίως. Τις εξελίξεις και τις επιδόσεις της Ν.Δ. από τη μια πλευρά, και το να κατοχυρωθεί ο Τσίπρας ως άλλος αδιαμφισβήτητος κεντροαριστερός πόλος από την άλλη. Το σκηνικό που στήνουν οι δημοσκοπικές εταιρίες είναι εντυπωσιακό: Τα ποσοστά που δίνουν τόσο στη Ν.Δ. όσο και στον Τσίπρα είναι ιδιαίτερα φουσκωμένα. Προσπαθούν να φτιάξουν κλίμα και να πιέσουν άλλους σχηματισμούς.

Ο πρώτος «παθών» είναι το ΠΑΣΟΚ, που φαίνεται ότι δεν είναι εντελώς συμβατό με τον σχεδιασμό που επιχειρείται, και όχι εντελώς δεδομένο για Αιγαίο, εθνικά, πλήρη υποταγή σε ΗΠΑ (ισχυρότερη εξάρτηση από ευρωπαϊκούς κύκλους). Φαίνεται ότι του ασκείται μια πίεση και από τις δύο πλευρές (Ν.Δ. και Τσίπρα), η οποία έχει και εσωτερικό αντίκρισμα στα πρόσωπα των Διαμαντοπούλου και Δούκα. Η πίεση μπορεί να ενταθεί ακόμα περισσότερο, επειδή θέλουν να καταστήσουν το ΠΑΣΟΚ έναν πλήρως ελεγχόμενο οργανισμό υπό το δίπολο, ή σε πλήρη εξάρτηση από μία από τις δύο πλευρές του εκκολαπτόμενου διπολισμού. Η κρίση εντός του ΠΑΣΟΚ μπορεί να φθάσει μέχρι και σε διασπάσεις.

Όλα τα άλλα κόμματα που βρίσκονται στη Βουλή νοιώθουν μια μεγάλη πίεση και δείχνουν αμήχανα να αντιπαρατεθούν πιο ουσιαστικά ή να παίξουν κάποιο ρόλο, να εκφράσουν μια δυναμική. Η Ελληνική Λύση, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, το ΚΚΕ κ.λπ. αρκούνται σε μια προσπάθεια να μην χάσουν ψήφους. Κυρίως, δεν μπορούν να ανατρέψουν το σκηνικό που στήνεται, και ακόμα περισσότερο να θέσουν μια σοβαρή ατζέντα με κάποια απήχηση. Αν τώρα εμφανιστεί κόμμα Σαμαρά, θα πιεστούν σχηματισμοί δεξιού προσανατολισμού, ενώ ήδη αρκετά κόμματα νοιώθουν πίεση από την εμφάνιση του κόμματος Καρυστιανού. Γιατί, παρ’ όλη την προδιάθεση που έχει ο κόσμος της δυσαρέσκειας να τιμωρήσει τις συστημικές δυνάμεις, δεν είναι δεδομένο ότι θα πειστεί να ψηφίσει και κάτι από αυτά που του προσφέρονται ως «αντιπολίτευση». Σχετικά με το κόμμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», μένει να φανεί η πολιτική στάση που θα έχει κι αν θα μπορέσει να εκφράσει ή συνομιλήσει με τη δυσαρέσκεια. Διότι ήδη φαίνονται πολλές πολιτικές ανεπάρκειες και εσωτερικές τριβές («διαδρομισμός»).

Όποιος θελήσει να κινηθεί στο πεδίο που συνδιαμορφώνεται από τις συστημικές δυνάμεις ως πλαίσιο πολιτικής κονίστρας και συμπεριφοράς, όποιος συμμορφωθεί με τους «κανόνες» που θέτουν αυτές οι δυνάμεις, το πιο πιθανό είναι να απορροφηθεί από την επικοινωνία, τα κόλπα, τη μικροπολιτική. Και έτσι θα καταστεί κραυγαλέα η μεγάλη έλλειψη Πολιτικής απέναντι στο κεντρικό ζήτημα, δηλαδή το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας.

Τα ζητήματα αυτά θα παίξουν ρόλο, επειδή είναι δεδομένο πως αν πάμε για δεύτερες εκλογές, αφού στις πρώτες δεν θα σχηματίζεται κυβέρνηση, εκεί θα καταγραφεί μια διαφορετική «γεωγραφία» των κομματικών δυνάμεων. Τα μικρά ίσως να γίνουν μικρότερα. Σχηματισμοί που μόλις μπήκαν στις πρώτες εκλογές μπορεί να μην τα καταφέρουν στις δεύτερες κ.ο.κ.

***

Αν κάποιος ήθελε και προσπαθούσε να επιχειρήσει μια έξοδο από το σκηνικό και το πλαίσιο που στήνεται, θα έπρεπε να έχει την ικανότητα να βάλει δική του ατζέντα θεμάτων και να καλέσει το λαό, τον κόσμο, να αγωνιστεί για αυτά. Θα έπρεπε να έχει επιχειρήματα και να δείξει πώς ανοίγει ένας δρόμος.

Αν απλά παραμείνει κανείς στο έδαφος του «εγώ θα κυβερνήσω», «εγώ θα νικήσω», «εγώ θα βγω πρώτος», «δεν θα συνεργαστώ με κανέναν», «αφού εκλεγώ θα νομοθετήσω» και άλλα τέτοια που μας διατυμπανίζουν σχεδόν όλοι, το πιθανότερο είναι να προχωρήσει ο σχεδιασμός που επιχειρείται (επανασταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος, κυρίως μέσω ενός διπολισμού), και κάτω από εκβιαστικά διλήμματα περί σταθερότητας και κυβερνησιμότητας (επειδή θα χρειαστεί και ο προθάλαμος των κυβερνήσεων συνεργασίας).

Βέβαια όλα αυτά με δεδομένο ότι σήμερα δεν υπάρχει μια δυναμική όπως ήταν το αντιμνημονιακό κίνημα, ενώ και η δυναμική του κινήματος των Τεμπών έμεινε μετέωρη και αρκετά εγκαταλελειμμένη λόγω της επιλογής «κόμμα» προσωποκεντρικό…

Τέλος, να μην αποκλείσουμε την επενέργεια στο όλο πολιτικό σκηνικό των γεωπολιτικών εξελίξεων, όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, και το τι πιθανά θα συμβεί στο Αιγαίο και τη Ν.Α. Μεσόγειο. Θα ήταν παράλογο να σχεδιάσει ή περιγράψει κανείς τις εξελίξεις κάνοντας μια αυθαίρετη αφαίρεση αυτών των κρισιμότατων παραγόντων.

(*) Ο Ρούντι Ρινάλντι είναι εκδότης-αρθρογράφος της εφημερίδας "Δρόμος της Αριστεράς", πρώην μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ...

πηγή: edromos.gr