Δημήτρης Καζάκης στο ΚΡΗΤΗ TV: «Ανάκαμψη της οικονομίας χωρίς χρέη για τον πολίτη» (vid)

Ο πρόεδρος του ΕΠΑΜ και επικεφαλής του ψηφοδελτίου της "ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ", Δημήτρης Καζάκης, στο ΚΡΗΤΗ TV στην εκπομπή "Η Κρήτη σήμερα" με τον δημοσιογράφο, Νίκο Παναγιωτόπουλο.

Ακολουθεί το βίντεο της συνέντευξης

Ο πρόεδρος του ΕΠΑΜ και επικεφαλής του ψηφοδελτίου της "ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ", Δημήτρης Καζάκης, στο ΚΡΗΤΗ TV στην εκπομπή "Η Κρήτη σήμερα" με τον δημοσιογράφο, Νίκο Παναγιωτόπουλο.

«Δεν επιλέχθηκαν τυχαία τα θύματα των παρακολουθήσεων» - Συνολικό πρόβλημα της ΕΕ

ΚΑΤΑΧΡΗΣΕΙΣ πολλών κυβερνήσεων, και της Ελλάδας, στην υπόθεση των παρακολουθήσεων και αδυναμία της ΕΕ να δώσει λύσεις διαπιστώνει η επιτροπή PEGA του Ευρωκοινοβουλίου.

Σε 240 σελίδες εκτείνεται το πόρισμα της Επιτροπής PEGA του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τη χρήση λογισμικού παρακολούθησης στην ΕΕ, την οποία υπογράφει η Σοφί Ιντ'Φελντ από την Ολλανδία, ευρωβουλευτής της φιλελεύθερης πολιτικής ομάδας Renew Europe. H έκθεση εγκρίθηκε τη Δευτέρα από την PEGA και συνοδεύεται από κείμενο συστάσεων, το οποίο θα κατατεθεί προς ψήφιση στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου τον Ιούνιο.

Στην Ελλάδα η αντιπολίτευση αισθάνεται να επιβεβαιώνεται στην αρχική της εκτίμηση για εμπλοκή της κυβέρνησης και προσωπικά του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, υπό την εποπτεία του οποίου έχει περιέλθει η ΚΥΠ. Άλλα συμπεράσματα βγάζει ο πρόεδρος της PEGA, ο Ολλανδός ευρωβουλευτής Γιερούν Λέναερτς, ο οποίος πάντως, σημειωτέον, ανήκει στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ), δηλαδή στην πολιτική οικογένεια της ευρωπαϊκής Κεντροδεξιάς. Ποιος έχει δίκιο;

«Ανησυχία για την Ελλάδα»

Ας δούμε τα συμπεράσματα της PEGA όσο γίνεται πιο νηφάλια. Όλοι συμφωνούν ότι δεν υπάρχει το «smoking gun», όπως χαρακτηριστικά δηλώνουν. Σε απλά ελληνικά: Κανείς δεν πιάστηκε «με τη γίδα στην πλάτη». Παρά ταύτα, όλοι συμφωνούν επίσης ότι υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις για καταχρήσεις του λογισμικού παρακολούθησης σε περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Στο σημείο αυτό ο Γιερούν Λέναερτς βγάζει από το «κάδρο» των ευθυνών την Ελλάδα, ενώ δεν κάνει το ίδιο για χώρες όπως η Πολωνία και η Ουγγαρία, όπου η PEGA διαπιστώνει «συστημικούς» κινδύνους.

Από την πλευρά της η εισηγήτρια Σοφί Ιντ' Φελντ τονίζει ότι για να βρεθεί το περιβόητο «smoking gun», θα έπρεπε τα μέλη της PEGA να αποκτήσουν πρόσβαση σε απόρρητα έγγραφα, κάτι που δεν συνέβη, λόγω απροθυμίας των εθνικών κυβερνήσεων. Και μπορεί στην Ελλάδα, ο αρμόδιος υπουργός να δέχθηκε την PEGA, κάτι που δεν έγινε στην Ουγγαρία για παράδειγμα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι παρείχε και ουσιαστική πληροφόρηση, επισημαίνει η Ολλανδέζα ευρωβουλευτής, απαντώντας σε σχετικό ερώτημα της Deutsche Welle.

«Όταν πήγαμε στην Ελλάδα συναντηθήκαμε με τον αρμόδιο υπουργό», λέει η Σόφι Ιντ' Φελντ. «Και σε άλλες χώρες είχαμε φιλική υποδοχή, κάναμε συναντήσεις, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι λάβαμε ουσιαστικές πληροφορίες. Όσο ευχάριστη και αν ήταν η ατμόσφαιρα, δεν πηγαίναμε για εθιμοτυπική επίσκεψη. Είμαι εξαιρετικά ανήσυχη όταν βλέπω τι συμβαίνει στην Ελλάδα...»

Αδιαμφισβήτητο είναι επίσης, για τα μέλη της PEGA, ότι στην Ελλάδα έχουν γίνει παρακολουθήσεις. Αλλά πόσες και με ποια κριτήρια; «Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν επιλεγεί τυχαία», τονίζει η Σόφι Ιντ' Φελντ. «Δηλαδή το ζήτημα δεν είναι μόνο η παράβαση του δικαιώματος σεβασμού της ιδιωτικής ζωής. Είχαν επιλεγεί με πολύ συγκεκριμένη πρόθεση, για πολιτικούς λόγους. Μπορεί να ήταν δημοσιογράφοι με κριτική διάθεση, δικηγόροι, ακτιβιστές ή και δημόσιοι λειτουργοί που έκαναν τη δουλειά τους ανεξάρτητα και επιχειρούσαν να φέρουν στο φως τα κακώς κείμενα. Αυτοί είχαν μπει στο στόχαστρο. Και αναρωτιέται κανείς: Γιατί συνέβη αυτό;»

Συνολικό πρόβλημα της ΕΕ;

Η επιτροπή του Ευρωκοινοβουλίου διαπιστώνει ότι στην ΕΕ υπάρχει συνολικό πρόβλημα όσον αφορά τη χρήση και την κατάχρηση λογισμικού παρακολούθησης. Αν και θεωρητικά η PEGA έχει ολοκληρώσει το έργο της, τόσο ο πρόεδρος της επιτροπής Γιερούν Λέναερτς, όσο και η εισηγήτρια Σόφι Ιντ' Φελντ τονίζουν ότι θα συνεχίσουν να ασχολούνται με το ζήτημα.

Μέρος του προβλήματος όμως, σύμφωνα με την Σόφι Ιντ' Φελντ, είναι και η πολιτική αδυναμία της Κομισιόν να ασκήσει μεγαλύτερη πίεση στις εθνικές κυβερνήσεις. «Στη διακυβερνητική Ευρώπη, η Επιτροπή δείχνει υπερβολικό σεβασμό απέναντι στις εθνικές κυβερνήσεις, ωσάν να θεωρεί αυτονόητη τη συνεργασία τους. Λένε λοιπόν στα θύματα των παρακολουθήσεων: ‘Να πάτε στην αρμόδια εθνική Αρχή και να καταθέσετε εκεί διαμαρτυρία'. Αλλά όταν μία εθνική Αρχή είναι εκείνη που σε παρακολουθεί, τί νόημα έχει να απευθυνθείς στην εθνική Αρχή;»

Για την κριτική που ασκεί η ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά στο έργο της PEGA ζητήσαμε και την άποψη του Μάνφρεντ Βέμπερ, επικεφαλής της Κ.Ο. του ΕΛΚ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. «Η επιτροπή ψήφισε και ολοκλήρωσε το έργο της, τώρα θα πρέπει να κάνουμε και εμείς τη δική μας αξιολόγηση» απάντησε ο Γερμανός πολιτικός. «Γνωρίζω ότι σε κάποια σημεία η ψήφος της πολιτικής μου ομάδας ήταν αντίθετη με εκείνη της πλειοψηφίας. Θα κάνουμε την αξιολόγησή μας και θα επανέλθουμε στην Ολομέλεια τον επόμενο μήνα». Ραντεβού τον Ιούνιο λοιπόν.

Γιάννης Παπαδημητρίου / Deutsche Welle

ΙΝΠ: «Η ελληνική οικονομία μέσα από την παρουσίαση εναλλακτικών δεικτών αποτίμησης της κοινωνικο-οικονομικής ευημερίας...»

Beyond GDP: «Τελειώνει ο έρωτάς μας με το ΑΕΠ; Καθώς το επιχειρηματικό τοπίο επανεφευρίσκεται, τα δημογραφικά στοιχεία αλλάζουν, η ανισότητα διευρύνεται, η κλιματική αλλαγή χειροτερεύει και η τεχνολογία συνεχίζει να προοδεύει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν αγωνίζεται να παραμείνει σχετικό...»

Στην έκθεση για την ελληνική οικονομία των οικονομολόγων του ΙΝΠ, Παναγιώτη Καλημέρη, Γιώργου Μαρούλη και Χρήστου Τσιριμώκου, μια Οικονομική Έκθεση παρουσιάζονται εναλλακτικοί δείκτες ανάπτυξης, παρέχοντας μια πιο πλήρη εικόνα της πραγματικής κατάστασης της κοινωνίας και της οικονομίας που δεν βασίζεται αποκλειστικά στο ΑΕΠ, (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν).

Το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς - ΙΝΠ, δημοσιεύει την έκθεση «Η ελληνική οικονομία μέσα από την παρουσίαση εναλλακτικών δεικτών αποτίμησης της κοινωνικο-οικονομικής ευημερίας». Μια προσέγγιση πέρα από το ΑΕΠ, την οποία συνέγραψαν για λογαριασμό της οι Παναγιώτης Καλημέρης, δρ. Οικονομικών, Γιώργος Μαρούλης, δρ. Οικονομικών και Χρήστος Τσιριμώκος, δρ. Οικονομικών.

Όπως σημειώνεται από τους συγγραφείς, η διαχρονική παντοκρατορία του ΑΕΠ περνάει τα τελευταία χρόνια μέσα από τις συμπληγάδες μιας διαρκώς αυξανόμενης κριτικής, καθώς αδυνατεί να αποτυπώσει τις ποιοτικές διαστάσεις της έννοιας της ευημερίας. Το πολύπλευρο κίνημα “Beyond GDP” προσπαθεί να αναδείξει τα μεγάλα μειονεκτήματα του ΑΕΠ αλλά και τους κινδύνους που απορρέουν από την χρήση του, ως μοναδικού δείκτη μέτρησης της παραγόμενης ευημερίας, στις εθνικές και τις διεθνείς στατιστικές αλλά και στις εκθέσεις διακρατικών οργανισμών, αντιπροτείνοντας παράλληλα νέους εναλλακτικούς δείκτες.

Το ΙΝΠ, αναγνωρίζοντας ότι η αξιολόγηση της οικονομικής ανάπτυξης και ευημερίας μιας χώρας δεν πρέπει να βασίζεται αποκλειστικά στο ΑΕΠ, εκπόνησε, με τη βοήθεια των συνεργατών του, Παναγιώτη Καλημέρη, Γιώργου Μαρούλη και Χρήστου Τσιριμώκου, μια Οικονομική Έκθεση στην οποία παρουσιάζονται εναλλακτικοί δείκτες ανάπτυξης, παρέχοντας μια πιο πλήρη εικόνα της πραγματικής κατάστασης της κοινωνίας και της οικονομίας. Οι εν λόγω δείκτες λαμβάνουν υπόψη παράγοντες όπως είναι η υγειονομική περίθαλψη, το επίπεδο εκπαίδευσης, η προστασία του περιβάλλοντος, η ισότητα των φύλων και η δικαιοσύνη, παρέχοντας στους φορείς λήψης αποφάσεων τη δυνατότητα να εστιάσουν σε περισσότερο βιώσιμες, δίκαιες και προοδευτικές πολιτικές. Η συνδυαστική χρήση κυρίαρχων και εναλλακτικών δεικτών είναι προαπαιτούμενο για μια πιο ισορροπημένη και ολοκληρωμένη αξιολόγηση της κοινωνικό-οικονομικής ευημερίας.

Ακολουθεί η έκθεση του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς:

πηγή: Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς

Σε... ταληράκια!

Την περασμένη Δευτέρα το βράδυ βγήκε το πόρισμα της PEGA για τις υποκλοπές στην Ελλάδα με το Predator.

Γενικά, η PEGA είναι μια Εξεταστική Επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εντελώς αναξιόπιστη. Όπως αναξιόπιστοι είναι και ο ΟΟΣΑ, και οι Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα.

Και επειδή η PEGA είναι αναξιόπιστη, η είδηση για το πόρισμά της εξαφανίστηκε από τα ελληνικά ΜΜΕ.

Γεγονός που επιβεβαιώνει και την αναξιοπιστία των Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα σχετικά με την ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα.

Δεν έχει σημασία τι λέει το πόρισμα. Εσείς πρέπει να θυμάστε ότι ο Τσακαλώτος με την Αννέτα Καββαδία έχουν σχέδιο να μας βγάλουν από το ευρώ.

Και να ζούμε με ένα σύστημα ανταλλαγής υπηρεσιών, που ο ένας θα βάφει τον φράχτη του άλλου και ο άλλος θα του δίνει μελιτζάνες από τον κήπο του.

Σε ό,τι αφορά τις παρακολουθήσεις, αυτά που πρέπει να γνωρίζετε είναι τα εξής:

Δεν ξέρουμε ποιος χειρίζεται το Predator στην Ελλάδα. Ο Δημητριάδης αγνοεί την ύπαρξη του Μπίτζιου και του Λαβράνου και η κυβέρνηση αγνοεί την ύπαρξη του Δημητριάδη.

Δεν υπήρξε ποτέ σκάνδαλο παραβίασης των capital controls από την Τράπεζα Πειραιώς. Ποτέ δεν δεσμεύτηκαν λεφτά του Μπίτζιου για το σκάνδαλο και ποτέ η κυβέρνηση δεν άλλαξε τον Ποινικό Κώδικα για να αποδεσμευτούν.

Ποτέ δεν υπήρξε υπόθεση φοροδιαφυγής του Λαβράνου. Κι αν ο Κουκάκης ερευνούσε αυτές τις υποθέσεις, κακώς έχωνε τη μύτη του εκεί που δεν έπρεπε.

Αρα, δεν υπήρχε κανένας λόγος να παρακολουθείται ο Κουκάκης με το Predator. Και αν παρακολουθούνταν από την ΕΥΠ, σίγουρα ήταν για λόγους εθνικής ασφάλειας.

Η τροπολογία που πέρασε η κυβέρνηση για να μην ενημερώσει η ΕΥΠ τον Κουκάκη αν παρακολουθείται ήταν άσχετη με το θέμα και αφορούσε τη θωράκιση της χώρας.

Η κυβέρνηση αγνοεί την ύπαρξη των εταιρειών Krikel και Intellexa. Έχει άλλες δουλειές να κάνει.

Η άδεια εξαγωγής του Predator σε ξένες χώρες, που δόθηκε στην Intellexa, είναι εντελώς συμπτωματική, αφού η κυβέρνηση δεν ξέρει ποιος έχει το Predator.

H μετακίνηση του Γ. Σμυρλή, που υπέγραψε τις άδειες, από το ΥΠΕΞ στο Μέγαρο Μαξίμου έγινε για λόγους αξιοκρατικούς και μόνο.

Η ΕΔΕ που διεξάγεται στο ΥΠΕΞ για το θέμα δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα γιατί δεν έχουν βρει τον Γ. Σμυρλή να καταθέσει.

Δεν υπήρχε κανένας λόγος να κληθούν ο Μπίτζιος και ο Λαβράνος στην Εξεταστική της Βουλής για τις υποκλοπές αφού η κυβέρνηση δεν τους γνωρίζει.

Το γεγονός ότι διάφοροι που παρακολουθούνται από την ΕΥΠ παρακολουθούνται και από το Predator είναι εντελώς τυχαίο.

Και είναι τυχαίο γιατί το Predator ποτέ δεν εγκαταστάθηκε και δεν λειτούργησε ποτέ στο Κέντρο Τεχνολογικής Υποστήριξης, Ανάπτυξης και Καινοτομίας της ΕΥΠ, όπως λένε διάφοροι κακόβουλοι.

Η καταστροφή των στοιχείων των παρακολουθήσεων από την ΕΥΠ οφείλεται σε τεχνικό πρόβλημα και σε πολύ σοβαρούς λόγους εθνικής ασφάλειας.

Ο νόμος που προβλέπει ενημέρωση για παρακολούθηση σε τρία χρόνια και μόνο αν το εγκρίνουν οι εισαγγελείς που την έχουν υπογράψει θωρακίζει τη διαφάνεια.

Ποτέ ο Ντογιάκος δεν παρενέβη για να εμποδίσει την ΑΔΑΕ να κάνει τη δουλειά της.

Σε κάθε περίπτωση, το θέμα ερευνάται από την ανεξάρτητη ελληνική Δικαιοσύνη. Και το σημαντικότερο:

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει δώσει επαρκείς απαντήσεις για την παρακολούθηση του κυρίου Πιτσιόρλα.

Αυτά χρειάζεται να ξέρετε. Κι αφήστε την PEGA να λέει.

O Σχολαστικός / commonality.gr

Αλέκος Παπαδόπουλος: Ανοιχτή επιστολή σε Μητσοτάκη, Τσίπρα και Ανδρουλάκη για την ελληνική οικονομία - Επισημάνσεις!

Για τα μεγάλα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, που μπορεί να οδηγήσουν σε μια νέα χρεοκοπία, προειδοποιεί τα κόμματα ο πρώην υπουργός Οικονομικών, Αλέκος Παπαδόπουλος, λίγες ημέρες πριν τις εκλογές της 21ης Μαΐου... 

Ο Αλέκος Παπαδόπουλος, σε ανοιχτή επιστολή προς τους τρεις πολιτικούς αρχηγούς των μεγάλων κομμάτων, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, Κυριάκος Μητσοτάκη, Αλέξη Τσίπρα και Νίκο Ανδρουλάκη, κάνει λόγο για μια ρόδινη εικόνα που εμφανίζεται στους ψηφοφόρους όσον αφορά την εξέλιξη και τα μεγέθη της ελληνικής οικονομίας, κρύβοντας τα δομικά προβλήματα και προειδοποιεί ότι ανεύθυνες και αστόχαστες επεκτατικές πολιτικές μπορεί να οδηγήσουν εκ νέου σε χρεοκοπία.

«Η ευθύνη σας ως επικεφαλής των κομμάτων εξουσίας θα είναι βαριά και μη συγγνωστή αν η χώρα εκτροχιαστεί δημοσιονομικά, μέσα σε αυτήν την 10ετία ή στις αρχές της επόμενης», λέει στους αρχηγούς ο Αλέκος Παπαδόπουλος.

Η επιστολή

«Ανοιχτή επιστολή προς τους Αρχηγούς των τριών μεγαλύτερων ελληνικών κομμάτων.

Θέμα: Τα ρίσκα του εξωραϊσμού της δημοσιονομικής κατάστασης

Αξιότιμοι κύριοι Πρόεδροι της Νέας Δημοκρατίας, ΣΥΡΙΖΑ -ΠΣ, ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ,

Απευθύνομαι σ’ εσάς με αίσθηση ευθύνης, επίγνωσης και σεβασμού, με αφορμή την πρόσφατη ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ, η οποία ανακοίνωσε, μεταξύ άλλων, ότι το 2022 έκλεισε με πρωτογενές πλεόνασμα 273 εκ. Το συγκεκριμένο δημοσιονομικό στοιχείο προβλήθηκε μετ’ επιτάσεως ως δήθεν πρωτοφανές επίτευγμα, ενώ αντίθετα άλλα δημοσιονομικά στοιχεία μείζονος σημασίας προβλήθηκαν ανεπαρκώς ή αποσιωπήθηκαν παντελώς.

Συγκεκριμένα, αποσιωπήθηκε ότι το 2022:

• Το αποτέλεσμα εκτέλεσης του Προϋπολογισμού ήταν έλλειμμα 4.727 εκ. (επισημαίνεται ότι το αποτέλεσμα του Προϋπολογισμού είναι η διαφορά ανάμεσα στα έσοδα και τις δαπάνες περιλαμβανομένων των τόκων, ενώ το πρωτογενές αποτέλεσμα είναι η διαφορά ανάμεσα στα έσοδα και τις δαπάνες χωρίς τους τόκους).


• Το ύψος του δημόσιου χρέους σε απόλυτους αριθμούς ξεπέρασε αυτό που είχε κατά την κορύφωση της πρόσφατης κρίσης χρέους το 2011 και έφτασε τα 356.256 εκ. (171,3% του ΑΕΠ), το υψηλότερο από την είσοδο της χώρας στη ζώνη του ευρώ.


• Το ύψος του κρατικού χρέους ξεπέρασε αυτό που ήταν κατά την κορύφωση της πρόσφατης κρίσης χρέους το 2011 και έφτασε τα 400.276 εκ. (192,4% του ΑΕΠ), μακράν το υψηλότερο από την είσοδο της χώρας στη ζώνη του ευρώ.


• Οι κυβερνητικές εγγυήσεις - εν δυνάμει χρέος- ξεπέρασαν τα 29,8 δισ., μακράν οι μεγαλύτερες από την είσοδο της χώρας στη ζώνη του ευρώ.


• Το πραγματικό ΑΕΠ υπολείπεται ακόμη του πραγματικού ΑΕΠ που είχε η χώρα πριν από την πρόσφατη κρίση χρέους (ΑΕΠ 2011: 194,2 δισ., ΑΕΠ 2022: 192,1 δισ.)


• Το ονομαστικό ΑΕΠ είναι ελαφρώς μεγαλύτερο από το ονομαστικό ΑΕΠ που είχε η χώρα πριν από την πρόσφατη κρίση χρέους (ΑΕΠ 2011: 203,3 δισ., ΑΕΠ 2022: 208 δισ.).

Χωρίς διάθεση να αμφισβητήσω το νομότυπο των εγγραφών και την εγκυρότητα των στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ, επισημαίνω ότι η σύμμετρη προβολή των παραπάνω συνιστά προσπάθεια εξωραϊσμού της δημοσιονομικής κατάστασης και σημαντικό πολιτικό ρίσκο δημοσιονομικής διαχείρισης την επομένη των εκλογών, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Γιατί οι αγορές και οι οίκοι αξιολόγησης είναι σε θέση να ακτινογραφούν ακριβέστερα τα μεγέθη και να απαιτήσουν προσαρμογές τις οποίες το εκλογικό σώμα θα είναι ανέτοιμο να δεχτεί. Σ’ αυτό το πνεύμα θέλω να κάνω και κάποιες επιπλέον επισημάνσεις.

Προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση και εύλογα ερωτηματικά η τεράστια διαφορά (44,1 δισ.) μεταξύ δημόσιου και κρατικού χρέους. Η διαφορά αυτή ήταν μόλις 12 δισ. το 2011 και 25 δισ. το 2019. Δεδομένου ότι το Κράτος είναι ένας μόνο από τους εκατοντάδες φορείς της Γενικής Κυβέρνησης, πώς εξηγείται το δημόσιο χρέος να είναι πολύ μικρότερο από το κρατικό χρέος;

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό προκύπτει από τη σύγκριση των ορισμών δημόσιου και κρατικού χρέους. Δημόσιο χρέος είναι το σύνολο των χρεών όλων των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης προς τρίτους (δανειστές εκτός Γενικής Κυβέρνησης), ενώ κρατικό χρέος είναι το σύνολο των χρεών του Κράτους προς όλους τους δανειστές του (εντός και εκτός Γενικής Κυβέρνησης).

Πώς γίνεται, λοιπόν, όλοι οι φορείς της Γενικής Κυβέρνησης μαζί να έχουν χρέος πολύ μικρότερο από το χρέος του Κράτους; Προφανώς το υπουργείο Οικονομικών, προκειμένου να εμφανίσει το δημόσιο χρέος μικρότερο, υπερδιπλασίασε το δανεισμό του Κράτους από φορείς της Γενικής Κυβέρνησης και απέφυγε ισόποσο δανεισμό από τις αγορές. Συγκεκριμένα, ο ΟΔΔΗΧ είχε δανειστεί στις 31.12.2022 από την Τράπεζα της Ελλάδος με συμφωνίες επαναγοράς (repos) διαθέσιμα των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης 46,7 δισ. Το χρέος αυτό δεν προσμετράται στο δημόσιο χρέος, αφού στο δημόσιο χρέος προσμετράται μόνο το χρέος του Κράτους προς τους δανειστές του εκτός Γενικής Κυβέρνησης.

Οι όγκοι δημόσιου και κρατικού χρέους θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με μεγάλη επιφυλακτικότητα, αφού στο τέλος του 2022:

• Υπήρχαν απλήρωτες ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις 1.710 εκ. ( ήδη 2.502 εκ. τέλος Μαρτίου 2023).


• Υπήρχαν εκκρεμείς επιστροφές φόρων 658 εκ.


• Είχε ετεροχρονιστεί η πληρωμή δαπανών 1.383 εκ. ευρώ.


• Υπήρχαν εκκρεμείς καταπτώσεις εγγυήσεων 1.300 εκ. και


• ενδεχομένως πολλές ακόμη άγνωστου ύψους υποχρεώσεις.

Οι τεράστιοι όγκοι δημόσιου και κρατικού χρέους, η διαρκώς επιδεινούμενη διάρθρωσή τους (μεγάλη αύξηση του πολύ βραχυπρόθεσμου δανεισμού, repos), καθώς και η αλματώδης αύξηση των επιτοκίων δανεισμού εμβάλλουν σε ανησυχία σχετικά με τη δυνατότητα του Κράτους να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του.

Η Κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι τα ταμειακά διαθέσιμα της χώρας διατηρούνται σε υψηλά επίπεδα (περίπου όσα παρέλαβε το 2019, 36-38 δισ.) και εξασφαλίζουν μία άνεση δανεισμού, καθώς και μία σιγουριά αν προκύψουν δυσκολίες. 

Ωστόσο, από τα παραπάνω δεδομένα ανακύπτουν ορισμένα σοβαρά και κρίσιμα ερωτήματα:

• Αν τα ταμειακά διαθέσιμα των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης είναι 36-38 δισ., τότε πώς μπόρεσε η Κυβέρνηση να δανειστεί 46,7 δισ. στις 31.12.2022;


• Αφού η Κυβέρνηση έχει ήδη δανειστεί και δαπανήσει όλα τα διαθέσιμα των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης, πώς αυτά εξακολουθούν να είναι διαθέσιμα για την αντιμετώπιση μιας έκτακτης ανάγκης;


• Τα διαθέσιμα των ασφαλιστικών ταμείων (Κοινό Κεφάλαιο) με τι όρους τα δανείστηκε η Κυβέρνηση από την Τράπεζα της Ελλάδος; ειδικότερα, τα ταμειακά διαθέσιμα του Ταμείου Επικουρικής Κεφαλαιοποιητικής Ασφάλισης (οι εισφορές των εργαζομένων στους ατομικούς κουμπαράδες που διαφημίζει η Κυβέρνηση) με τι όρους τα δανείστηκε;


• Είναι θεμιτό να δανείζεται η Κυβέρνηση τις εισφορές των εργαζομένων με συμφωνίες επαναγοράς (repos) για ταμειακή διευκόλυνσή της και λογιστική μείωση του δημόσιου χρέους;


• Ποιος μεριμνά για την αποδοτική επένδυση των διαθεσίμων των ασφαλιστικών ταμείων προς όφελος εργαζομένων και συνταξιούχων;


• Ποιος εκπροσωπεί τα συμφέροντα εργαζομένων και συνταξιούχων στις συμφωνίες επαναγοράς (repos) που συνάπτει ο ΟΔΔΗΧ με την Τράπεζα της Ελλάδος και δανείζεται τις εισφορές τους;


• Σκοπεύει και είναι σε θέση η Κυβέρνηση να επιστρέψει τα δανεικά από τα ασφαλιστικά ταμεία (Κοινό Κεφάλαιο), ώστε να αξιοποιηθούν αποδοτικότερα;

Οι ασταμάτητα προβαλλόμενες αναβαθμίσεις, η μη κατάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας, σημαίνει ότι τα ελληνικά ομόλογα βρίσκονται ακόμη εκτεθειμένα στη ζώνη της κερδοσκοπικής κατηγορίας και η κατ’ εξαίρεση αγορά τους από την ΕΚΤ δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη και άνευ όρων. Κατόπιν αυτών είναι αυτονόητο ότι τα περιθώρια επιπλέον δανεισμού για τη χώρα είναι πολύ περιορισμένα. Τυχόν υπέρβαση αυτών των περιθωρίων η όποια αξιοπρόσεκτη διόγκωση του δανεισμού από τις αγορές αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε αύξηση των περιθωρίων κινδύνου στα επιτόκια δανεισμού. Δυστυχώς, ο δανεισμός από τις αγορές φαίνεται ότι είναι πλέον για την Κυβέρνηση και τη χώρα μονόδρομος, ο οποίος είναι πολύ πιθανό να καταλήγει σε δύσβατο μονοπάτι αν δεν γίνει μια πιο συνετή διαχείριση των προσδοκιών. Με αυτό το σκεπτικό, ο ακριβής προσδιορισμός της δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας πριν από τις επικείμενες εκλογές μπορεί να αποτρέψει την επανάληψη των δεινών της τραυματικής κρίσης χρέους.

Η συνεχής και συγχρονισμένη προβολή μιας ρόδινης εικόνας για την κατάσταση των δημόσιων οικονομικών δεν υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και δεν επιτρέπει στον πολίτη να χαράξει και να ακολουθήσει αξιόπιστη προσωπική και επαγγελματική πορεία. Πρόσφατο παράδειγμα, η καταιγιστική και συγχρονισμένη προβολή του σχετικά ασήμαντου και ουσιαστικά ανύπαρκτου πρωτογενούς πλεονάσματος και η εξαφάνιση του ελλείμματος πολλών δισεκατομμυρίων, καθώς και της πρωτοφανούς διόγκωσης δημόσιου και κρατικού χρέους. Θα είναι άραγε αυτές οι εκλογές ευκαιρία να τεθούν προς συζήτηση τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία μας ή θα επαναληφθούν τα ίδια σφάλματα που μας οδήγησαν στη πρόσφατη χρεοκοπία;

Η ευθύνη σας ως επικεφαλής των κομμάτων εξουσίας θα είναι βαριά και μη συγγνωστή αν η χώρα εκτροχιαστεί δημοσιονομικά, μέσα σε αυτήν την 10ετία ή στις αρχές της επόμενης κάτω από το βάρος των επαναλαμβανόμενων ανεύθυνων και αστόχαστων επεκτατικών πολιτικών.

Πιστεύω βαθιά και επιτρέψτε μου να σας προτείνω την άμεση συγκρότηση από κοινού μιας σταθερής Εθνικής Δημοσιονομικής Στρατηγικής, έστω μετά τις εκλογές, ως άφευκτη ανάγκη λόγω της επικίνδυνα ασθενούς ακόμη ελληνικής οικονομίας.

Νομίζω ότι αυτά και πολλά άλλα αδιάψευστα και βοώντα στοιχεία για την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας σας υποχρεώνουν, ως επικεφαλής των κόμματων εξουσίας, να ακολουθήσετε αυτόν τον αναπόφευκτο, οδυνηρό, προσωπικό και πολιτικό μονόδρομο.

Με τιμή

Αλέκος Παπαδόπουλος, πρώην Υπουργός Οικονομικών»

Δημήτρης Καζάκης στο HIGH TV: «Χρείαζεται εθνικό σχέδιο μετάβασης στη Δημοκρατία» (vid)

Συνέντευξη του προέδρου του ΕΠΑΜ και επικεφαλής της "ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ,, Δημήτρη Καζάκη στον Τηλέμαχο Βραχνή στην εκπομπή ΕΞΟΥΣΙΑ ΠΟΛΙΤΗ του High TV (23/5/2023)...

Το Ε.ΠΑ.Μ. καλεί τους πολίτες κάθε πολιτικής καταβολής που αναγνωρίζουν την ανάγκη αντίστασης στην επιβληθείσα κατοχή κατά της Ελλάδας με κύριους μηχανισμούς το ευρώ, Ε.Ε, χρέος, μνημόνια και την ντόπια εναλλασσόμενη δωσιλογική διακυβέρνηση, να αγωνιστούν πλάι στο Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο. 

Πιστεύουμε στην πραγματική δημοκρατία, όπως επίσης στην ανάγκη εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας στην πατρίδα μας, όπως αντανακλούν τα Πέντε Προτάγματα του Ε.ΠΑ.Μ. :

• Mη Αναγνώριση - Διαγραφή Χρέους. 
• Νέο Εθνικό Νόμισμα.
• Ανατροπή Μνημονίων - Έξοδος από Ε.Ε. 
• Δικαιοσύνη - Τιμωρία Ενόχων. 
• Συντακτική Εθνοσυνέλευση και Νέο Δημοκρατικό Σύνταγμα.

ΣΟΥΔΑΝ: Οι αντίπαλες φατρίες συναντώνται στη Τζέντα υπό την πίεση ΗΠΑ και Σαουδικής Αραβίας

Αμπντέλ Φατάχ αλ Μπουρχάν (αριστερά) και Μοχάμεντ Χαμντ Νταγκάλο (δεξιά)

Η πρωτοβουλία ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας στη Τζέντα είναι η πρώτη σοβαρή προσπάθεια τερματισμού των συγκρούσεων που έθεσαν σε κίνδυνο την εύθραυστη μετάβαση του Σουδάν μετά από χρόνια αναταραχών και εξεγέρσεων...

Η Σαουδική Αραβία και οι Ηνωμένες Πολιτείες προέτρεψαν τις αντιμαχόμενες πλευρές στη σύγκρουση του Σουδάν να εργαστούν για την κατάπαυση του πυρός και χαιρέτησαν την έναρξη των προδιαπραγματευτικών συνομιλιών στη Τζέντα.

Κάλεσαν και τα δύο μέρη να «εμπλακούν ενεργά στις συνομιλίες για την κατάπαυση του πυρός και τον τερματισμό της σύγκρουσης», ανέφερε κοινή δήλωση νωρίς το Σάββατο.

Οι αντιμαχόμενες πλευρές του Σουδάν συναντήθηκαν για απευθείας συνομιλίες στη Σαουδική Αραβία, καθώς οι μεσολαβητές πίεζαν να τερματιστεί μια σύγκρουση που έχει σκοτώσει εκατοντάδες και έχει οδηγήσει σε φυγή δεκάδες χιλιάδες.

Η Σαουδική Αραβία και οι Ηνωμένες Πολιτείες χαιρέτησαν την έναρξη των «προδιαπραγματευτικών συνομιλιών» το Σάββατο στη σαουδαραβική παράκτια πόλη Τζέντα μεταξύ του σουδανικού στρατού και των παραστρατιωτικών Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης (RSF) και προέτρεψαν τους εμπόλεμους να συμμετάσχουν ενεργά και να καταλήξουν σε διαρκής κατάπαυση του πυρός, ανέφερε κοινή δήλωση.

Πολλές εκεχειρίες έχουν παραβιαστεί από τότε που ξέσπασε η σύγκρουση στα μέσα Απριλίου. Η πρωτοβουλία ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας στη Τζέντα είναι η πρώτη σοβαρή προσπάθεια τερματισμού των συγκρούσεων που έθεσαν σε κίνδυνο την εύθραυστη μετάβαση του Σουδάν μετά από χρόνια αναταραχών και εξεγέρσεων.

Οι Δυνάμεις Ελευθερίας και Αλλαγής του Σουδάν - FFC, μια πολιτική ομάδα που ηγείται ενός διεθνώς υποστηριζόμενου σχεδίου για τη μεταφορά της χώρας σε πολιτική εξουσία, χαιρέτισε επίσης τις συνομιλίες της Τζέντα.

Το κίνημα υπέρ της δημοκρατίας είπε ότι οι συζητήσεις θα ήταν «ένα πρώτο βήμα» για να σταματήσει την κατάρρευση της χώρας και κάλεσε τους ηγέτες του στρατού και του RSF να λάβουν μια «τολμηρή απόφαση» για τον τερματισμό της σύγκρουσης.

Επιβεβαιώνοντας τη συμμετοχή της ομάδας του, ο ηγέτης των RSF Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκάλο, κοινώς γνωστός ως Χεμένττι, είπε ότι ελπίζει ότι οι συνομιλίες θα επιτύχουν τον επιδιωκόμενο στόχο τους να εξασφαλίσουν ασφαλή διέλευση για τους αμάχους.

«Παραμένουμε αισιόδοξοι ότι οι συζητήσεις θα επιτύχουν τους στόχους τους», είπε.

Τουλάχιστον 550 άνθρωποι σκοτώθηκαν, συμπεριλαμβανομένων αμάχων, και περισσότεροι από 4.900 τραυματίστηκαν από τη Δευτέρα, σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας του Σουδάν.

Η σύγκρουση ξέσπασε στις 15 Απριλίου μεταξύ του στρατού του στρατηγού Αμπντέλ Φατάχ αλ Μπουρχάν και των RSF του Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκάλο μετά την κατάρρευση ενός διεθνώς υποστηριζόμενου σχεδίου για μια μετάβαση με πολιτικά κόμματα.

Ο Al-Burhan, ένας αξιωματικός του στρατού σταδιοδρομίας, ηγείται ενός κυβερνώντος συμβουλίου που εγκαταστάθηκε μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 2021 και την απομάκρυνση του μακροχρόνιου ηγεμόνα Omar al-Bashir το 2019, ενώ ο Hemedti ήταν ο αναπληρωτής του.

(με πηροφορίες απο ARAB NEWS και AL JAZEERA)

Η Κίνα και ο Πόλεμος στην Ουκρανία

Ο πόλεμος στην Ουκρανία σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας τάξης πραγμάτων στις διεθνείς σχέσεις. Η Κίνα, η μοναδική μεγάλη χώρα που δεν έχει εμπλακεί σε πόλεμο τις τελευταίες δεκαετίες, καλείται να δράσει υπέρ της διεθνούς σταθερότητας και της ειρήνης υπό εξαιρετικά πολύπλοκες συνθήκες. Στο πλαίσιο αυτό, πρόσφατα διατύπωσε τις σκέψεις της για μία ενδεχόμενη πολιτική επίλυση της ουκρανικής κρίσης...

Η πρόσφατη τηλεφωνική επικοινωνία των Προέδρων Σι Τζινπίνγκ και Βολοντίμιρ Ζελένσκι επιβεβαιώνει το ενδιαφέρον της Κίνας για την ουκρανική κρίση. Από τη στιγμή που ξεκίνησε ο πόλεμος, εξέλιξη κάθε άλλα παρά επιθυμητή στην Κίνα, άμεση προτεραιότητα ήταν η προστασία των Κινέζων που ζουν στην Ουκρανία. Ο στόχος επιτεύχθηκε σε γενικές γραμμές, καθώς περίπου 6.000 πολίτες της απομακρύνθηκαν. Επίσης, η κινεζική κυβέρνηση χρειάζεται να διαχειριστεί την ενεργειακή και επισιτιστική κρίση, η οποία επιδεινώνεται λόγω της αστάθειας στην Ουκρανία σε παγκόσμια κλίμακα, ώστε να εξασφαλίσει πως ο πληθυσμός της χώρας δε θα έχει ελλείψεις.

Έπειτα, σε πολιτικό επίπεδο, η Κίνα έρχεται αντιμέτωπη με ένα πρόβλημα για την οποία δεν φταίει. Προσπαθεί, λοιπόν, στο μέτρο του δυνατού να ισορροπήσει μεταξύ Δύσης και Ρωσίας. Από τη μία πλευρά εκφράζει την αντίθεσή της με την πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών και από την άλλη υποστηρίζει την ειρήνη. Στα Ηνωμένα Έθνη έχει επιλέξει, ακολούθως, τη στάση της αποχής. Θεωρεί πως οι κυρώσεις δεν πρόκειται να δώσουν λύση, αλλά δεν στηρίζει ενεργά τη Ρωσία.

Οι σινορωσικές σχέσεις αναπτύσσονται αρμονικά τα τελευταία χρόνια. Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει πως Πεκίνο και Μόσχα έχουν δημιουργήσει συμμαχία εναντίον της Δύσης. Οι δύο πλευρές κοιτούν τα συμφέροντά τους και όταν τα συμφέροντα αυτά ταυτίζονται, προχωρούν σε συνέργειες. Αυτό δεν συμβαίνει πάντα. Η Κίνα δεν έχει λόγο να πάρει ευθέως το μέρος της Ρωσίας στην ουκρανική κρίση. Οι σχέσεις της τόσο με τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ιδίως στο οικονομικό πεδίο, μετρούν πολύ. Ταυτόχρονα, η αστάθεια εντός Ουκρανίας δημιουργεί πρόβλημα στις κινεζικές εταιρείες που επενδύουν εκεί και ναρκοθετεί τη διασυνδεσιμότητα που προωθεί η κινεζική κυβέρνηση ξεδιπλώνοντας τον νέο Δρόμο του Μεταξιού.

Η τρέχουσα ουκρανική κρίση συνιστά ευκαιρία για την Κίνα να υπενθυμίζει στη διεθνή κοινότητα τη σημασία που πρέπει να αποδίδεται σε θέματα ασφάλειας κρατών στο διεθνές σύστημα. Ένας από τους λόγους που εκφράζει την κατανόησή της στις ρωσικές πολιτικές θέσεις είναι η επικίνδυνη κατάσταση που διαμορφώνεται σε διάφορες περιοχές του κόσμου, μεταξύ αυτών στη γειτονιά της. Για αυτό, πριν από λίγες βδομάδες η Κίνα διατύπωσε την πρόταση της για την παγκόσμια ασφάλεια (Global Security Initiative) όπου παρουσιάζει το γενικό σκεπτικό της στις διεθνείς σχέσεις.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας τάξης πραγμάτων στις διεθνείς σχέσεις. Η Κίνα, η μοναδική μεγάλη χώρα που δεν έχει εμπλακεί σε πόλεμο τις τελευταίες δεκαετίες, καλείται να δράσει υπέρ της διεθνούς σταθερότητας και της ειρήνης υπό εξαιρετικά πολύπλοκες συνθήκες. Στο πλαίσιο αυτό, πρόσφατα διατύπωσε τις σκέψεις της για μία ενδεχόμενη πολιτική επίλυση της ουκρανικής κρίσης. Το θέμα αυτό συζήτησαν ο Πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ με τον ομόλογό του της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν κατά την επίσκεψη του τελευταίου στο Πεκίνο στις αρχές Απριλίου. Ανάμεσα στα άλλα, και οι δύο χώρες – ως μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών – εργάζονται, ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο χρησιμοποίησης πυρηνικών όπλων.

Η Κίνα έχει ήδη αρχίσει να κάνει σημαντικά βήματα σε γεωπολιτικό επίπεδο. Τον Ιούνιο του 2022 διοργάνωσε το πρώτο συνέδριο ειρήνης για το Κέρας της Αφρικής, ενώ τον περασμένο Μάρτιο συνέβαλε καταλυτικά, ώστε το Ιράν και η Σαουδική Αραβία να αποκαταστήσουν τις διπλωματικές σχέσεις. Η προσπάθειά της να συμβάλει στην επίλυση της ουκρανικής κρίσης αντικατοπτρίζει την ίδια φιλοσοφία.

Γιώργος Ν. Τζογόπουλος / https://greek.cri.cn/

Ο Π.Ο.Υ. κήρυξε το τέλος της παγκόσμιας έκτακτης ανάγκης για τον COVID-19.

Ο COVID-19 δεν είναι πλέον μια παγκόσμια έκτακτη ανάγκη για την υγεία , δήλωσε χθες Παρασκευή, 5/5/2023, ο γενικός διευθυντής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, Τέντρος Αντανόμ Γκεμπρεγέσους...

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας - ΠΟΥ, τερμάτισε την παγκόσμια έκτακτη ανάγκη για την υγεία Covid-19 την Παρασκευή, λέγοντας ότι είναι καιρός οι χώρες να μεταβούν από την αντιμετώπιση του Covid ως έκτακτης ανάγκης στην αντιμετώπισή του ως ασθένεια που είναι εδώ για να μείνει.

Η απόφαση ελήφθη κατόπιν συμβουλής μιας ομάδας ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων, της λεγόμενης επιτροπής έκτακτης ανάγκης Covid-19, η οποία συνεδρίασε την Πέμπτη. Αν και μερικά μέλη της επιτροπής φέρεται να ήταν διστακτικά σχετικά με την κίνηση, η πλειοψηφία συμφώνησε ότι ο Covid δεν πληροί πλέον τα κριτήρια έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία διεθνούς ενδιαφέροντος.

«Με μεγάλη ελπίδα κηρύσσω το Covid-19 ως μια παγκόσμια έκτακτη ανάγκη για την υγεία», δήλωσε ο Γενικός Διευθυντής του ΠΟΥ,  Τέντρος Αντανόμ Γκεμπρεγέσους, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στη Γενεύη. «Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι ο Covid-19 έχει τελειώσει ως παγκόσμια απειλή για την υγεία».

Το Covid-19 PHEIC (κατάσταση έκτακτης ανάγκης) που έχει τεθεί σε ισχύ από τις 30 Ιανουαρίου 2020. Από την έναρξη της πανδημίας, ο ΠΟΥ εκτιμά ότι τουλάχιστον 20 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν πεθάνει από τη νέα ασθένεια, αν και ο επίσημος αριθμός θανάτων είναι περίπου 7 εκατομμύριο.

«Ο Covid-19 άλλαξε τον κόσμο μας και μας άλλαξε», είπε ο Tedros. «Αν όλοι επιστρέψουμε στο πώς ήταν τα πράγματα πριν από τον Covid-19, θα έχουμε αποτύχει να μάθουμε τα μαθήματά μας και θα έχουμε αποτύχει στις επόμενες γενιές».

Δημήτρης Καζάκης στο STAR Κ.Ε.: «Oι πιο ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ της Μεταπολίτευσης» (vid)

Συνέντευξη του προέδρου του ΕΠΑΜ και επικεφαλής του ψηφοδελτίου του ΕΠΑΜ - Συμμαχία Ανατροπή, Δημήτρη Καζάκη, στο κεντρικό δελτίο του Σταρ Κεντρικής Ελλάδος της Παρασκευής....

Η δημοσιογράφος του δελτίου προσπάθησε με τις ερωτήσεις να δημιουργήσει ένα σκηνικό τρόμου για τις εκλογές της 21ης Μαΐου και το διακύβευμα, όμως με ορθολογικά επιχειρήματα και αντιστρέφοντας τα ερωτήματα ο Δημήτρης Καζάκης διέλυσε την όποια αμφιβολία για το ποιες δυνάμεις είναι αποσταθεροποιητικές και ποιο είναι το διακύβευμα!

ΕΠΑΜ / STAR Κεντρικής Ελλάδας

Πλεύση Ελευθερίας: Το Ψηφοδέλτιο Επικρατείας - Παρουσίαση των ονομάτων

Το ψηφοδέλτιο επικρατείας της Πλεύσης Ελευθερίας παρουσίασε χθες Πέμπτη η Ζωή Κωνσταντοπούλου.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το Ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Πλεύσης Ελευθερίας

 Μετά και την επίσημη ανακήρυξη του Συνδυασμού μας, «Πλεύση Ελευθερίας-Ζωή Κωνσταντοπούλου» και την επιβεβαίωση της συμμετοχής μας στις εκλογές, η Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, ανακοινώνει το Ψηφοδέλτιο Επικρατείας του συνδυασμού, το οποίο είναι γεμάτο από σημαντικές προσωπικότητες με ιδιαίτερους συμβολισμούς. Το ψηφοδέλτιο παρουσίασε στην πληρότητά του σήμερα η Ζωή Κωνσταντοπούλου, στη Συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε από την Θεσσαλονίκη, όπου θα είναι και η ίδια υποψήφια, για δεύτερη φορά στην Α’ Θεσσαλονίκης, δίνοντας την έμφαση στη Μακεδονία και στην ακύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών (Θα ακολουθήσει ειδικό δελτίο τύπου).

 1. Καζαμίας Αλέξανδρος του Στεφάνου

Αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Κόβεντρι στη Μ.Βρετανία.

O Αλέξανδρος Καζαμίας είναι Έλληνας του Εξωτερικού, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αίγυπτο. Είναι αναπληρωτής Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Κόβεντρι στη Βρετανία, και έχει υπάρξει επισκέπτης ερευνητής στα Πανεπιστήμια του Πρίνστον και του Εδιμβούργου και του Άμστερνταμ και επισκέπτης καθηγητής στα Πανεπιστήμια της Οξφόρδης και του Warwick. Είναι συγγραφέας πολύ σημαντικών βιβλίων, επιστημονικών αναλύσεων, μελετών και άρθρων και παρεμβάσεων. Αρθρογραφεί και παρεμβαίνει με συνεντεύξεις και τοποθετήσεις στα διεθνή και ελληνικά ΜΜΕ (BBC, Guardian, Times, Daily Express, Ahram Weekly) ΕΡΤ, Καθημερινή, ΕφΣυν, Τα Νέα, Οικονομικός Ταχυδρόμος, ενώ παλαιότερα ήταν στην συντακτική ομάδα του περιοδικού Αντί.

 2. Σάντα Αλεξάνδρα του Αποστόλου

Μέλος του 15μελούς της Γραμματείας του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα (ΕΣΔΟΓΕ)

Η Αλεξάνδρα Σάντα είναι η πρωτότοκη κόρη του αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης Απόστολου (Λάκη) Σάντα. Κυνηγήθηκε από τη Χούντα λόγω της συνδικαλιστικής της δράσης στο χώρο της εργασίας της και έφυγε στον Καναδά με πολιτικό άσυλο. Με τη μεταπολίτευση επέστρεψε στην Ελλάδα όπου συμμετείχε στους αγώνες για καλύτερη ζωή. Μετά το θάνατο του πατέρα της το 2011 εκλέχθηκε στη Γραμματεία του ΕΣΔΟΓΕ, στην οποία συμμετέχει μέχρι σήμερα, αναπτύσσοντας ιδιαίτερη δράση για τη διεκδίκηση των Γερμανικών Οφειλών.

3. Μουτάφη Αθηνά του Δημητρίου

Η Αθηνά Μουτάφη γεννήθηκε στις 2/5/1968 στον Πειραιά. Μεγάλωσε στα Ιωάννινα και το 1982 ήρθε στην Αθήνα. Από τα 18 της ξεκίνησε να εργάζεται σκληρά για να προσφέρει στα παιδιά της, Βάσια και Βίκτωρα, ό,τι καλύτερο για το μέλλον τους. Στις 23 Ιουλίου2018 βρέθηκε στο Μάτι. Εκεί έχασε τον 25χρόνο τότε Βίκτωρα. Έκτοτε αγωνίζεται να βγει η αλήθεια στο φως και να αποδοθεί Δικαιοσύνη.

4. Μπαντούνα Γεωργία του Κωνσταντίνου

Πρόεδρος στον Πανελλήνιο Σύλλογο Εργαζομένων και Συνταξιούχων με Παιδιά με Αναπηρία –  ΟΜΙΛΟΥ ΟΤΕ

 Η Γεωργία Μπαντούνα σπούδασε «Διοίκηση Επιχειρήσεων & Οργανισμών» στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Πάτρας και παρακολούθησε με επιτυχία το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα «Σπουδές στην Εκπαίδευση» της Σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών του ΕΑΠ. Από το 1997 εργάζεται στον ΟΜΙΛΟ ΟΤΕ .Από το 2014 έως σήμερα είναι Πρόεδρος στον Πανελλήνιο Σύλλογο Εργαζομένων και Συνταξιούχων με Παιδιά με Αναπηρία – Ομίλου ΟΤΕ (ΠΑΣΕΣΠΑ -ΟΜΙΛΟΥ ΟΤΕ). Από το 2015 είναι αιρετό μέλος του ΓΣ της Πανελλήνιας ΟμοσπονδίαςΣωματείων Γονέων και Κηδεμόνων ΑμεΑ (ΠΟΣΓΚΑμεΑ). Είναι μέλος του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος.

5. Ζαχαρία Μαρία του Ελευθερίου

Ιδρυτικό μέλος της Κοινοτικής Παράταξης “Ενεργοί Πολίτες Α’ Κοινότητας- ΟΧΙ ΛΙΜΑΝΙ ΣΤΗΝ ΠΕΙΡΑΪΚΗ” και μέλος της κίνησης πολιτών Πειραιά “ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΪΚΗΣ”, Γενική Γραμματέας Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Πειραιά (Ε.Κ.Π.), Αντιπρόεδρος ΠΑ.Σ.Ε.Ν.Τ. (Πανελλήνιος Σύνδεσμος Εργαζομένων Ναυτιλίας και Τουρισμού), Φοιτήτρια Δημόσιας Διοίκησης στο Ε.Α.Π. (Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο).

Η Μαρία Ζαχαρία είναι 47 ετών. Μεγάλωσε και εργάζεται στον Πειραιά ως ιδιωτική υπάλληλος ναυτιλιακής εταιρείας. Δραστηριοποιήθηκε στην πόλη της ως Ενεργή Πολίτης της Πειραϊκής και ανέπτυξε δράση στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης του Δήμου. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τα προβλήματα από το λιμάνι που έπλητταν όλους τους παραλιμένιους δήμους της ευρύτερης Περιφέρειας του Πειραιά, με την περιβαλλοντική μόλυνση και την διεκδίκηση ελεύθερων χώρων αναψυχής για τους πολίτες. Τα τελευταία 20 χρόνια εκλέγεται ως συνδικαλίστρια και συμμετέχει ενεργά στο εργατικό κίνημα, στις διεκδικήσεις των εργατικών-κοινωνικοπολιτικών ζητημάτων των εργαζομένων και των οικογενειών τους. Τα τελευταία 5 χρόνια είναι Γενική Γραμματέας του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Πειραιά.

6.  Παναγόπουλος Χρήστος του Γεωργίου

Δημοσιογράφος

Ο Χρήστος Παναγόπουλος είναι Συνταξιούχος Δημοσιογράφος, πρώην εκδότης Τοπικής Εφημερίδας, με εμβληματικούς κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς αγώνες, (διόδια, διαφύλαξη της δημόσιας υγείας από την ρύπανση του Ασωπού ποταμού, προστασία υδροβιότοπου Ωρωπού).

 7. Ρογκάν Χριστίνα του Αδέλκη

Ψυχολόγος

Η Χριστίνα Ρογκάν είναι ψυχολόγος στα Γαλλικά Δημόσια Νοσοκομεία των Παρισίων από το 2003. Ειδικεύεται στην έγκαιρη διάγνωση και θεραπευτική αντιμετώπιση ανθρώπων με άνοια και άλλες ασθένειες,  που οφείλονται σε εγκεφαλικές δυσλειτουργίες. Η δραστηριότητά της επεκτείνεται στην νευροψυχολογική αξιολόγηση και ψυχολογική υποστήριξη ανθρώπων που έχουν υποστεί εγκεφαλικά επεισόδια, την αρωγή στις οικογένειές τους και την νευροψυχολογική αξιόλογηση ανθρώπων με συμπτώματα ψυχικών ασθενειών. Έχει ενεργή συμμετοχή σε συνέδρια, επιστημονικές έρευνες, διδασκαλία σε πανεπιστημιακά προγράμματα και δημοσιεύσεις στον τομέα νόσων της τρίτης ηλικίας και σπάνιων αγγειακών παθήσεων.

8. Θαλάσσης Γεώργιος του Κωνσταντίνου

Εκπαιδευτικός

Ο Γιώργος Θαλάσσης είναι εκπαιδευτικός,διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, πρώην Γενικός Γραμματέας της Βουλής, θέση από την οποία προέβη σε πρωτοπόρες πρωτοβουλίες ιδίως στο πεδίο της Εκπαίδευσης και του Πολιτισμού. Γεννήθηκε το 1951 στον Πειραιά. Υπήρξε επί χρόνια Γυμνασιάρχης στη Σχολή Μωραΐτη και με την ιδιότητά του αυτή υπερασπίσθηκε και υπερασπίζεται μέχρι σήμερα τη μνήμη του δολοφονημένου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Είναι γνωστός για την δράση του στην υπεράσπιση των γυναικών και τους αγώνες του για την ισότητα και την εξάλειψη των διακρίσεων.

 9. Βαρδάκης Κωνσταντίνος-Γρηγόριος του Δημητρίου

Πρώην διπλωμάτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Νέος Αγρότης Γεωργικής Καλλιέργειας και Γραμματέας του Συλλόγου Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Πολιτισμού Νοτίου Πηλίου

Ο Κωνσταντίνος-Γρηγόριος (Ντίνος) Βαρδάκης γεννήθηκε στο Βέλγιο το 1954 όπου μεγάλωσε και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Louvain Αγρονόμος-Τοπογράφος Μηχανικός με μετεκπαίδευση στο Πανεπιστήμιο τou Southampton. Είναι κάτοχος ΜSc στην Οικονομία της Ανάπτυξης. Εργάσθηκε στο Βόλο το διάστημα 1979-1981 οπότε μετανάστευσε στη Μέση Ανατολή. Κατόπιν διαγωνισμού μπήκε στη διπλωματική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από όπου αφυπηρέτησε και εγκαταστάθηκε στο Πήλιο Μαγνησίας.

 10. Αναματερός Γεώργιος του Θεοδώρου

Πολιτικός Μηχανικός, απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Λιέγης και διακεκριμένος καλλιτέχνης της αθηναϊκής σκηνής της τζαζ που ακούει στο  όνομα Anamateur.

Ο Γιώργος Αναματερός (γενν. Αθήνα, 1976) είναι πολιτικός μηχανικός, απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Λιέγης, καθώς και διακεκριμένος καλλιτέχνης της αθηναϊκής σκηνής της τζαζ που ακούει στο Anamateur. Ως μηχανικός, είναι εκείνος που από το 2021 γίνεται όλο και πιο γνωστός ως ο whistleblowing engineer στο σκάνδαλο του Ελληνικού. Ως jazz auteur είναι αυτός που έχει γράψει το “One doubt arose in the mind of a noble vigilante”, τo “To Pirulita with love” και το “Ανθ-‘Ελλάδα 2021′”.

 11. Μπέγζος Μάριος του Περικλή

πρώην Κοσμήτορας Θεολογικής Σχολής ΕΚΠΑ

Ο Μάριος Μπέγζος, διετέλεσε καθηγητής Συγκριτικής Φιλοσοφίας της Θρησκείας ΕΚΠΑ (1975-2019) και Marburg Γερμανίας (1991-1997), δις εκλεγμένος (2011, 2014) Κοσμήτορας Θεολογικής Σχολής ΕΚΠΑ, συγγραφέας 30 βιβλίων σε 3 γλώσσες, μεταφρασμένων σε 10 ξένες γλώσσες και βραβευμένων (1999, 2007 PenClub). Ιδιαίτερη έκφανση της συγγραφικής του δράσεις, το έργο του για τον δημοκρατικό πατριωτισμό.

 12. Σπανός Γεώργιος του Γεωργίου

Σύμβουλος Καινοτόμων Επιχειρήσεων & Πολιτικής Προστασίας, Συγγραφέας

Ο Γιώργος Γ. Σπανός γεννήθηκε το 1972 στην Αθήνα, κατάγεται απ’ την Ικαρία, και έχει ζήσει το Μάτι σε όλες τις εποχές και τις περιόδους, τα τελευταία 40 χρόνια. Δραστηριοποιείται στο χώρο τής Ναυτιλίας και των Καινοτόμων Επιχειρήσεων. Έχει διακριθεί για τις υπηρεσίες του στη Διεθνή Διπλωματία και για τη συμμετοχή του σε Πολιτιστικούς φορείς ανά την Ελλάδα.Οι βασικές του σπουδές ήταν Mechanical Engineering στην Ουαλία και Shipping, Transport & Logistics στο Λονδίνο, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει εξειδικευθεί σε θέματα Ευρωπαϊκής Διακυβέρνησης (HEC Παρίσι), την Αντιτρομοκρατία (Leiden, Χάγη), την Κλασική Ελληνική Λογοτεχνία και Πρωτοχριστιανική Γραμματεία, (Harvard).  Στον ελεύθερο χρόνο του, ερευνά και φέρνει στο φως αληθινές ιστορίες, ενώ αρθρογραφεί και συγγράφει λαμβάνοντας αφορμές, όχι μόνο από τις πολυσχιδείς προσωπικές κι επαγγελματικές του εμπειρίες, αλλά κι από εκείνες που παραμένουν άγνωστες ή ανέκδοτες στο ευρύ κοινό κι αξίζουν να διασωθούν και να εμπνεύσουν πραγματικά τον σημερινό πολίτη. Με αφορμή τη μεγάλη Καταστροφή τής Ανατολικής Αττικής τον Ιούλιο τού 2018 την οποία βίωσε προσωπικά, ολοκλήρωσε το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα τού Τμήματος Γεωλογίας & Γεωπεριβάλλοντος τού ΕΚΠΑ, “Στρατηγικές Διαχείρισης Περιβάλλοντος-Καταστροφών-Κρίσεων”, στο πλαίσιο του οποίου διεξήγαγε την πρώτη ολοκληρωμένη Διατριβή για τα αίτια της Καταστροφής στο Μάτι, κι εξέδωσε το 5ο του βιβλίο, τα οποία έγιναν και μέρος της Δικογραφίας της πολύκροτης Δίκης.

13. Καρκαγιάννη-Καραμπελιά Βασιλική (Βάσια) του Ιωάννη

Ιστορικός της Τέχνης και Tεχνοκριτικός 

Η Βάσια Καρκαγιάννη-Καραμπελιά είναι Ιστορικός της Τέχνης και Tεχνοκριτικός. Διδάσκει στο Νεοελληνικό Ινστιτούτο της Σορβόννης από το 1987. Έχει οργανώσει εκθέσεις και πολιτιστικές εκδηλώσεις και έχει συνεργασθεί με πολλά περιοδικά και εφημερίδες, όπως το ΑΡΤΙ, τα Εικαστικά, το Βήμα, την Καθημερινή, και το Αντί. Είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Τεχνοκριτών, της Association Internationale des neohellénistes francophones, Πρόεδρος του Συλλόγου Λόγος Α΄, και μέλος Δ.Σ. του Συλλόγου Amitiés Internationales André Malraux και του Γαλλοελληνικού Συλλόγου στην Αθήνα.

14. Σούσης Μέγερ – Μάριος του Ιακώβου

Πρόεδρος του Συλλόγου ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΘΥΜΑΤΩΝ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ

Ο Μάριος- Μέγερ Σούσης, γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1938 στην Αθήνα, στην οδό Καρυατίδων  8. Υπήρξε θύμα ολοκαυτώματος. Απόφοιτος του Πανεπιστημίου Πειραιώς  δημιούργησε την ΑΕ  Ακροπόλ εξαγωγική  βιομηχανία ενδυμάτων.

Έγραψε και εξέδωσε τα βιβλία  Καλή Αντάμωση, Φιλιά εις τα παιδιά, Η εξέγερση των Ελλήνων Εβραίων στο Άουσβιτς. Μετείχε  σε πλήθος ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συνεντεύξεις και στο Ντοκιμαντέρ  ΦΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ. Από το 2008 εξελέγη Πρόεδρος του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΘΥΜΑΤΩΝ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ,  Μέλος της International Meeting of AUSCHWITZ. Κύριος  ομιλητής σε Γυμνάσια – Λύκεια και Πανεπιστήμιο. Βραβεύθηκε από τον Δήμο Άργους με το Άστρο της πόλεως. Μέλος της ΕΣΔΟΓΕ για τις Γερμανικές Αποζημιώσεις. 

15. Ζαχαρόπουλος Σπήλιος του Γεωργίου

Καθηγητής Φυσικής Αγωγής, Πρωταθλητής Στίβου

Ο Σπήλιος Ζαχαρόπουλος  γεννήθηκε στο Σιδηρόκαστρο Μεσσηνίας.Είναι πατέρας τριών παιδιών. Μαθήτευσε στο Λύκειο Κυπαρισσίας και σπούδασε Καθηγητής Φυσικής Αγωγής στο ΤΕΦΑΑ του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ασχολήθηκε με τον Αθλητισμό ως αθλητής του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου. Ακολούθησε μια λαμπρή πορεία στο χώρο του Αθλητισμού (Στίβου) με καταρρίψεις Πανελλήνιων επιδόσεων, με κατάκτηση Χρυσών μεταλλίων σε Πανελλήνια Βαλκανικά και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα. Οι σημαντικότερες διακρίσεις:

Ως καθηγητής Φυσικής Αγωγής δίδαξε σε: Δημόσια Σχολεία Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (Ιστιαία-17 Παγκρατίου-Αχαρνές-5 Εξαρχείων-Μαράσλειο), στην Ανώτατη Βιομηχανική Σχολή Πειραιά, στο Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΤΕΦΑΑ). Ως Προπονητής διετέλεσε: Ομοσπονδιακός Προπονητής της Ελληνικής Εθνικής Ομάδας Στίβου, Εθνικός Προπονητής Υπεύθυνος για την Ελληνική Εθνική Ομάδα, Γυμναστής Παναθηναϊκού Α.Ο Ποδόσφαιρο (Α’ Εθνική), Γυμναστής Παναθηναϊκού Α.Ο Μπάσκετ Α1. Ως Αθλητικό στέλεχος υπήρξε: Διευθυντής Αγωνιστικού Αθλητισμού στο Υφ. Πολιτισμού, Πρόεδρος της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής “Αθλητισμός για Όλους”, Πρόεδρος του “Συλλόγου Ελλήνων Βετεράνων Αθλητών Στίβου” (Σ.Ε.Β.Α.Σ), Κοσμήτορας της ΄Ενωσης Διεθνών Ελλήνων Αθλητών Στίβου. Επίσης, έχει μετάσχει σε 4 Ολυμπιάδες: Ως Αθλητής Μόναχο 1972, Μόντρεαλ 1976. Ως Αρχιπροπονητής της Ελληνικής Εθνικής Ομάδας ΑΤΛΑΝΤΑ 1996 και ΣΥΔΝΕΥ 2002 ως προσκεκλημένο Αθλητικό Στέλεχος.

Δημήτρης Καζάκης: Ένας διάλογος με ομοϊδεάτη για το ΚΚΕ

Δημ. Καζάκης: «... το σημερινό ΚΚΕ δεν έχει καμιά ιδεολογική, ταξική και οργανωτική συγγένεια με το ιστορικό ΚΚΕ. Το ΚΚΕ του ΕΑΜ. Ούτε καν με το κόμμα που εγώ γνώρισα όταν πρωτοένταχθηκα 18 χρονών, με όλες τις τότε ιδεολογικές, πολιτικές και ταξικές αγκυλώσεις του...»

Δημήτρης Καζάκης*

Έλαβα και παραθέτω την παρακάτω επιστολή:

«Καλή σας ημέρα. Παρακολουθώ συχνά πυκνά τις ομιλίες σας γύρω από το χρέος τις λάθος αντισυνταγματικές πολιτικές που επέβαλαν οι δανειστές στους εδώ πολιτικάντηδες να ακολουθήσουν. Πραγματικά δεν βλέπω καμιά διαφορά στον λόγο δύναμης που ορθώνει το ΚΚΕ και στον δικό σας είμαι κουμουνιστής είστε κουμουνιστής ασπαζόμαστε ως ομοϊδεάτες την δημοκρατία και τα ευεργετήματα που πηγάζουν εξ αυτής ρωτώ ποιος ο λόγος της πολυδιασπασμενης αριστεράς; Δώσατε χώρο σε ένα απόκομμα της πολιτικής τον ΣΥΡΙΖΑ να είναι ο τρίτος ρυθμιστικός παράγοντας της πολιτικής ζωής της χώρας επιτρέψετε ως πολυδιασπασμενης αριστερά στον ΣΥΡΙΖΑ να γίνει ο κοινωνικός κυματοθραύστης της οργής του ελληνικού νοικοκυριού από το 2008 ως σήμερα Δεν νομίζετε ότι πλέον έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου η αριστερά να βρει την Χρυσή τομή στο πώς θα μεταφράσει την ιδεολογία και στο πώς πως θα πράξε. Αρκετά με τις συνιστώσες, οι δυνάμεις της αριστεράς πρέπει να γίνουν μια. Ευχαριστώ.»

Αγαπητέ φίλε,

Μιλάς ως ομοϊδεάτης μου κομμουνιστής, αλλά δεν είμαστε ομοϊδεάτες. Διαφέρουμε ριζικά. Για μένα, όπως και για όσους πολέμησαν ιστορικά από τις γραμμές του πάλαι ποτέ ιστορικού κομμουνιστικού κινήματος - το οποίο δεν υφίσταται πια - φορέας της απελευθερωτικής πάλης δεν είναι ούτε το κόμμα, ούτε πολύ περισσότερο η αριστερά. Αυτά είναι προϊόντα της γραφειοκρατικής απολίθωσης του κόμματος και του κινήματος την περίοδο της μεταπολίτευσης. Φορέας της είναι η ίδια η τάξη και πρωτογενώς ο λαός.

Το κόμμα οφείλει να λειτουργεί ως καταλύτης, ως μέσο για την ενότητα της εργατικής τάξης και του λαού. Ποτέ της αριστεράς. Η αριστερά πάλι δεν είναι παρά ένα αποκύημα του κοινοβουλευτισμού και σε κάθε εποχή, ή συγκυρία έχει διαφορετική σημασία. Τον 19ο αιώνα ήταν οι επτανήσιοι ριζοσπάστες σαν τον Ρόκκο Χοϊδά και πλήθος πατριωτικών αναρχικών ομάδων, που ως επί το πλείστον δρούσαν μέσα από τα αστικά κοινοβουλευτικά κόμματα της εποχής.

Στις αρχές του 20ου αιώνα αριστερά ήταν οι σοσιαλδημοκράτες σαν τον Σκληρό, τον Φιλάρετο και άλλους που λειτουργούσαν μέσω των φιλελεύθερων κομμάτων της εποχής. Μετά τον εθνικό διχασμό αριστερά ήταν μια σειρά μορφώματα που αποσχίστηκαν κυρίως από το κόμμα των φιλελευθέρων με δημοκρατικό, ή σοσιαλιστικό πρόσημο.

Η γένεση των ταξικών κομμάτων όπως ήταν το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας και το ΣΕΚΕ, μετέπειτα ΚΚΕ, αφορούσε μια εντελώς διαφορετική διαδικασία. Την εξωκοινοβουλευτική ανάδειξη νέων κοινωνικοπολιτικών δυνάμεων, που αντλούσαν τη δύναμή τους απευθείας από μαχόμενες ταξικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας. Την αγροτιά που με το Κιλελέρ και τους αγώνες της κατακτούσε επιτέλους το δικαίωμα στη γη. Και την εργατιά που αναδεικνυόταν ως οργανωμένη δύναμη μέσα από τα σωματεία της, τα Εργατικά Κέντρα και την ίδρυση της ΓΣΕΕ, που τότε ήταν μια βαθιά ριζοσπαστική κοινωνικοπολιτική οργάνωση.

Τα ταξικά κόμματα της εποχής δεν ανήκαν στην αριστερά, ούτε ήθελαν να ανήκουν σ’ αυτήν. Ανήκαν στις τάξεις τους, τις κοινωνικές τάξεις που τα γέννησαν και από τις οποίες πρωτίστως αντλούσαν δυνάμεις και ψηφοφόρους. Να γιατί ο Ελευθέριος Βενιζέλος τα θεωρούσε απειλή για τα λεγόμενα εθνικά κόμματα, δηλαδή για τα κόμματα της φαυλοκρατίας που στο όνομα του έθνους χειραγωγούσαν αγρότες και εργάτες. Εξ ου και το ιδιώνυμο. του N.4229/24 Ιουλίου 1929 (ΦΕΚ 245/Τεύχος Πρώτον/25 Ιουλίου 1929) με τίτλο «περί των μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών».

Ο Βενιζέλος του 1929 έτρεμε τη δυνατότητα αυτοοργάνωσης και πολιτικής ανεξαρτησίας των αγροτών και των εργατών με καταλύτη τα δικά τους κόμματα, τα οποία ήξεραν να λειτουργούν εξωκοινοβουλευτικά και πρωτογενώς ως οργανωτές των αγώνων της ίδιας της τάξης. Όχι πάνω στα πολιτικά προτάγματα της κοινοβουλευτικής φαυλοκρατίας, αλλά οικοδομώντας την ενότητα της τάξης και κατά προέκταση του λαού πάνω στα κυρίαρχα κοινά αιτήματα για δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία, κοινωνικά δικαιώματα.

Μάλιστα, ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου λίγο πριν πεθάνει το 1932 απευθυνόταν στο τότε ΚΚΕ περίπου με τα ίδια λόγια που απευθύνεσαι κι εσύ σε μένα. Καλούσε το τότε ΚΚΕ να μην διασπά την αριστερά και να αυτοδιαλυθεί ως ταξικό κόμμα για να ενταχθεί σε κάποιο από τα σχήματα της αριστεράς στο όνομα της «ενότητας της αριστεράς». Θεωρούσε ότι μόνο έτσι θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί ο φασισμός, διότι κατά τον Παπαναστασίου, η φασιστική εκτροπή – για την οποία προειδοποιούσαν οι κομμουνιστές και καλούσαν όλους τους δημοκράτες σε συνεργασία και συμπαράταξη – επίκειται λόγω της ύπαρξης του ΚΚΕ, δηλαδή των κομμουνιστών. Συνεπώς, αν αυτοδιαλυόταν σ’ έναν πολιτικό χυλό, όπως ήταν η αριστερά της εποχής και κάθε εποχής, αν προσχωρούσε σε κάποιο από τα σχήματά της, δεν θα υπήρχε τότε λόγος ανησυχίας για την επέλαση του φασισμού.

Το ΚΚΕ της εποχής εκείνης, παρά τον σεχταρισμό του, αρνιόταν την ενότητα της αριστεράς γιατί πάλευε - με τον τρόπο που καταλάβαινε - για την αντιφασιστική δημοκρατική ενότητα της εργατικής τάξης και του λαού. Ποιος είχε δίκιο; Ο Παπαναστασίου που προωθούσε την «ενότητα της αριστεράς», ή το τότε ΚΚΕ που αγωνιζόταν για τη ενότητα της εργατικής τάξης και του λαού διαμέσου της συνεργασίας όλων των δημοκρατικών δυνάμεων εναντίον του φασισμού;

Πότε επιτεύχθηκε κάτι τέτοιο;

Στην εποχή της ναζιστικής κατοχής με το ΕΑΜ, το οποίο ένωσε όλους τους πατριώτες, είτε ήταν βασιλόφρονες και τεταρτοαυγουστιανοί, είτε δημοκράτες, σοσιαλιστές και κομμουνιστές, ενάντια στη ναζιστική κατοχή και για την ελευθερία του ελληνικού λαού. Το ΚΚΕ της εποχής δεν περιχαρακώθηκε σε κανενός είδους αριστερά, έστω κι αν τα κόμματα που αρχικά ανταποκρίθηκαν στη συγκρότηση του ΕΑΜ προέρχονταν από τη βενιζελική αριστερά. Αρνήθηκε και μάλιστα πεισματικά τους ιδεολογικούς διαχωρισμούς, πολέμησε εναντίον κάθε επιβολής «ιδεολογικής καθαρότητας» προκειμένου το ΕΑΜ να είναι όσο πιο ανοιχτό γίνεται στο λαό, ξεπερνώντας υπέρ του άμεσου σκοπού τις όποιες διαφορές κομματικές, ιδεολογικές και άλλες.

Αυτή ήταν η μεγάλη επιτυχία του ΕΑΜ. Και χάρις στο ΕΑΜ αναδείχθηκε το ΚΚΕ σε κόμμα ηγετικό της τάξης, του λαού και του μαχόμενου έθνους, για να θυμηθούμε το μακαρίτη τον Γληνό. Χάρις στο ΕΑΜ το ΚΚΕ απέκτησε ιστορικότητα, έγινε δηλαδή κόμμα ιστορικό, κόμμα αγώνων και θυσιών, ταυτισμένο με τα παλλαϊκά αιτήματα για εθνική ανεξαρτησία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη.

Ακόμη και σήμερα το ΚΚΕ υπάρχει εκμεταλλευόμενο κομματικά την ανάμνηση του ΕΑΜ, έστω κι αν η ίδια η υπάρξη του, η πολιτική του, η δράση του συνιστά ύβρη για τους χιλιάδες κομμουνιστές έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα, την ελευθερία και τη δημοκρατία. Αν το ΚΚΕ ακολουθούσε τη στρατηγική της σημερινής του ηγεσίας θα είχε καταλήξει σαν τα τροτσκιστικά γκρουπούσκουλα της μεταπολεμικής και μεταπολιτευτικής περιόδου. Μια ασήμαντη σέχτα χωρίς καμιά επαφή με το λαό και την τάξη.

Ούτε καν θα μας απασχολούσε σήμερα.

Η ηγεσία του σημερινού ΚΚΕ συνθηκολόγησε με τον ταξικό εχθρό και τους μηχανισμούς του «βαθέως κράτους», τουλάχιστον από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Και το έκανε συνειδητά, προκειμένου μια γραφειοκρατική κλίκα να εκμεταλλευτεί υπό καθεστώς επίσημης προστασίας την τεράστια περιουσία του κόμματος, χάρις στα εκατομμύρια δολαρίων εκ της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης και τις εκατοντάδες δωρεές κινητών και ακινήτων αξιών παλιών αγωνιστών. Το 1990 το ΚΚΕ είχε στην ιδιοκτησία του αρκετά δις δραχμές σε ελληνικά ομόλογα, δολαριακές καταθέσεις εκατομμυρίων στην Τράπεζα της Ελλάδας, την Ιονική και σε offshore, μερίδια μετοχών σε αρκετές μονοπωλιακές επιχειρήσεις της Ελλάδας, (π.χ. Τυποεκδοτική, Γιώτης, Γερμανός, Άκτωρ, κοκ), όπως επίσης και δεκάδες πολύτιμα ακίνητα στο κέντρο της Αθήνας και αλλού.

Στην κομματική ηγεσία της κ. Παπαρήγα της εποχής τέθηκε το εξής δίλημμα: Ή επιλαμβάνονται οι δημόσιες αρχές για τον τρόπο κτήσης της εκτεταμένης περιουσίας του κόμματος, ή συνθηκολογείτε απόλυτα με το καθεστώς. Τότε ήμουν στο κόμμα και τα έζησα «ιδίοις όμμασι» που λένε.

Η κ. Παπαρήγα και οι όμοιοί της ούτε που ήθελαν να ακούσουν για εκποίηση της περιουσίας προς το συμφέρον του λαού, για επανεκκίνηση του κόμματος με δημόσια καταγγελία των πρακτικών που είχαν μετατρέψει το κόμμα σε μηχανισμό ξεπλύματος πολιτικού χρήματος από το εξωτερικό. Και επομένως ουσιαστική επανίδρυση του κόμματος χωρίς αργομισθίες επαγγελματικών στελεχών, χωρίς όλους εκείνους που χρηματίζονταν πρώτα από την KGB και ύστερα από την ΕΥΠ και τη CIA, χωρίς κομματικά στεγανά, χωρίς ερμητικά κλειστές και άνωθεν – και ενίοτε έξωθεν – ελεγχόμενες διαδικασίες.

Έτρεξαν αναφανδόν να κάνουν τη δεύτερη επιλογή. Και μόλις έκαναν την επιλογή τους, άνοιξαν οι κάνουλες δανείων από τις τράπεζες, διότι, αφενός δεν υπήρχαν πια τα δολάρια εκ Σοβιετικής Ένωσης, ούτε, αφετέρου, το πλήθος των μελών για να αντλεί τα χρειαζούμενα ο κομματικός μηχανισμός για τις αργομισθίες των επαγγελματικών στελεχών και την αυτοσυντήρησή του. Στο κόμμα της κ. Παπαρήγα είχε πλέον ανατεθεί συγκεκριμένος ρόλος. Της νομοταγούς κοινοβουλευτικής «επαναστατικής» αντιπολίτευσης με σκοπό τον έλεγχο και τη διάλυση κάθε κινήματος του λαού και της τάξης, που έτεινε να ξεφύγει από τα άνωθεν καθορισμένα πλαίσια της κηδεμονίας της άρχουσας τάξης και του κράτους της.

Κι έτσι οι εκ Περισσού με τη σφραγίδα του ιστορικού ΚΚΕ ανά χείρας, εγκατέλειψαν ολοκληρωτικά τις παραδόσεις και τα διδάγματα του ΕΑΜ για να αναδείξουν ως «κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης» τον εμφύλιο πόλεμο. Για να γίνουν πραματευτάδες του εμφυλίου, όπως και οι φύλαρχοι του «συμμοριτοπόλεμου».

Έστω κι αν για τον Χαρίλαο κι όλους τους άλλους παλιούς αγωνιστές του κόμματος που έτυχε να γνωρίσω, ο εμφύλιος υπήρξε κόλαφος για το κίνημα και το κόμμα, μια πανωλεθρία που δεν έπρεπε να είχε συμβεί, μια παγίδα του ταξικού εχθρού με σκοπό την απομόνωση και περιχαράκωση του ΚΚΕ. Όπως κι έγινε.

Για τους παλιούς, που είχαν μάλιστα πολεμήσει στον εμφύλιο, ήταν ένα νέο «κυλώνειο άγος» από το οποίο έπρεπε να απαλλαγεί οριστικά τόσο το κόμμα, όσο και το έθνος. Όχι με τη λήθη εκ του πονηρού, αλλά με την εθνική συμφιλίωση πάνω στη βάση της εθνικής αναγέννησης με όρους ανεξαρτησίας, δημοκρατίας και κοινωνικής ευημερίας.

Να γιατί τόσο εύκολα έπεσαν στην παγίδα της συγκυβέρνησης με τη ΝΔ με πρωθυπουργό τον Τζαννετάκη και ύστερα της οικουμενικής με πρωθυπουργό το Ζολώτα. Η άρχουσα τάξη ήξερε τα αισθήματά τους, αλλά και την τραγική πολιτική τους απειρία. Έτσι με πρόφαση την υπέρβαση των εμφυλιοπολεμικών συνδρόμων, εκμεταλλεύτηκε τη διάθεση για συμφιλίωση όσων είχαν πολεμήσει στον εμφύλιο και είχαν δει από πρώτο χέρι τι σημαίνει να χύνεται αίμα αδερφικό, μόνο και μόνο για να κάνει τη δουλειά της. Και την έκανε.

Η συνθηκολόγηση της ηγεσίας του ΚΚΕ επί Παπαρήγα ήταν τόσο πλήρης, ώστε εγκατέλειψε πρώτα και κύρια τον αγώνα για την εθνική ανεξαρτησία και τη δημοκρατία για να τον αντικαταστήσει με τον αγώνα εναντίον του καπιταλισμού γενικά και του «ιμπεριαλιστικού συστήματος». Όπως κάποτε ο Άγις Στίνας και όσοι από τους τροτσκιστές, αλλά κι άλλους δήθεν επαναστάτες, εξυπηρετούσαν απλόχερα την Κομαντατούρ καταγγέλλοντας το ΕΑΜ και τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του λαού, ως ιμπεριαλιστικό δάκτυλο της Βρετανίας.

Εγκατέλειψε επίσης την παραδοσιακή θέση για ενότητα της εργατικής τάξης σε ενιαία, αδιαίρετα και μάχιμα συνδικάτα, κατασκευάζοντας έναν απόλυτα διχαστικό και διασπαστικό μηχανισμό, το ΠΑΜΕ. Αυτή ήταν και παραμένει η μεγαλύτερη εξυπηρέτηση που προσέφερε και προσφέρει έως σήμερα στην άρχουσα τάξη, μιας και συνέβαλε αποφασιστικά στη διάλυση των συνδικάτων και τη διάσπαση των εργατικών αγώνων. Το ΠΑΜΕ μαζί με την εξωνημένη ΓΣΕΕ αποτελούν σήμερα τη μεγαλύτερη εγγύηση ήττας κάθε εργατικού αγώνα, αλλά και απέχθειας της πλειοψηφίας των εργαζομένων προς τα συνδικάτα και τη συνδικαλιστική οργάνωση.

Εγκατέλειψε τέλος την πολιτική του ενιαίου μετώπου που γέννησε το ΕΑΜ και προώθησε την διασπαστική πολιτική της «ιδεολογικής καθαρότητας». Χάρις σ' όλες αυτές τις επιλογές η ηγεσία του ΚΚΕ απόλαυσε όλα τα οφέλη της συνθηκολόγησής της. Άνοιξαν, όπως είπαμε, επί Παπαρήγα οι τραπεζικές χρηματοδοτήσεις για δάνεια πολιτικής σκοπιμότητας, που ποτέ πριν το ΚΚΕ δεν είχε πρόσβαση. Η ίδια η κ. Παπαρήγα με το βασικό μισθό επαγγελματικού στελέχους, μετακόμισε από ένα μικρό διαμέρισμα των Εξαρχείων σε μονοκατοικία της Νέας Μάκρης. Η εκτεταμένη κομματική περιουσία κινητών και ακίνητων αξιών, όπως και ο τρόπος απόκτησής της, παρέμεινε στο παρασκήνιο. Εν αγνοία μελών και φίλων του κόμματος, αλλά εν πλήρη γνώση των κρατικών αρχών, αλλά και της Interpol.

Η άρχουσα τάξη προστάτευσε τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του κομματικού μηχανισμού, προκειμένου το κόμμα να μετατραπεί σε ΚΚΕ Α.Ε. προς όφελος όσων προσπορίζονταν εισόδημα από αυτό.

Παρόλα αυτά το 2009 απευθύνθηκα στην ηγεσία του Περισσού – παρά το γεγονός ότι είχα διαρρήξει οριστικά και αμετάκλητα τις σχέσεις μου με το ΚΚΕ από το 1996 – μέσα στην αγωνία μου για το τι θα απογίνει η χώρα με το επερχόμενο καθεστώς χρεοκοπίας. Τους είπα ότι ήρθε η ώρα το κόμμα να σηκώσει το λάβαρο ενός νέου, σύγχρονου ΕΑΜ, κι εγώ απλός στρατιώτης, αν με χρειάζονται. Τι απάντησαν οι αργόμισθοι της κομματικής ηγεσίας; Ότι μου απάντησαν οι ομόλογοι τους στο ΣΥΡΙΖΑ: Τα περί χρεοκοπίας είναι δικές μου επινοήσεις και ανυπόστατες κινδυνολογίες, διότι ο ελληνικός καπιταλισμός είναι ισχυρός, συμμετέχει στο σκληρό πυρήνα της ΕΕ και δεν θα τον αφήσουν να χρεοκοπήσει.

Όταν επιβλήθηκε έξωθεν το καθεστώς χρεοκοπίας και μάλιστα με τους χειρότερους δυνατούς όρους – όπως ακριβώς είχα προβλέψει – οι κομματάρχες του ΚΚΕ διαλαλούσαν σ' όλους τους τόνους ότι επρόκειτο όχι για αληθινή χρεοκοπία, αλλά για τρικ του κεφαλαίου. Μέχρι το Σεπτέμβριο του 2010, ο Ριζοσπάστης αναφερόταν στην χρεοκοπία μέσα σε εισαγωγικά. Κι ενώ βοούσε ο τόπος με την ψήφιση τον Μάιο του 2010 του πρώτου σχεδίου δανειακής σύμβασης, ότι η Ελλάδα έχανε την εθνική κυριαρχία, η ηγεσία του ΚΚΕ τι έκανε; Διαλαλούσε σ’ όλους τους τόνους ότι η παραίτηση από την εθνική κυριαρχία δεν είναι κάτι που πρέπει να μας αφορά, γιατί αφορά την αστική τάξη και το κεφάλαιο.

Έκτοτε, η ηγεσία του ΚΚΕ έκανε τα αδύνατα δυνατά να θάψει κάθε αυθόρμητη μαζική διαμαρτυρία του λαού, κατήγγειλε τα μνημόνια μόνο ως «αντιλαϊκές πολιτικές» και δεν έθεσε ποτέ μα ποτέ - όπως δεν θέτει ακόμη και σήμερα - ζητήματα κατάλυσης της εθνικής κυριαρχίας, του Συντάγματος και του δημοκρατικού πολιτεύματος, ώστε να καλέσει σε συσπείρωση το λαό και τις όποιες δυνάμεις ομονοούν στον κοινό στόχο. Τη μόνη «συνεργασία» που επιθυμούν οι εκ Περισσού είναι μόνο υπό τη σκέπη και την επιβολή τους. Με τους «σύμμαχους» να φωνάζουν «ζήτω το ΚΚΕ» και να τελούν υπό την κηδεμονία του κομματικού μηχανισμού. Πάντα με όρους «ιδεολογικής καθαρότητας».

Ακόμη και στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, αφού πρώτα το ΚΚΕ έπαιξε το ρόλο του λαγού για την κωλοτούμπα Τσίπρα, καλώντας το λαό σε αποχή, τι έκανε κατόπιν; Αρκέστηκε απλά να καταγγείλει την διαστροφή της ετυμηγορίας της δημοψηφίσματος χωρίς να καλέσει σε πανστρατιά κινητοποίησης του λαού και όλων των δυνάμεων του ΟΧΙ μέχρις ότου ανατραπεί το πραξικόπημα. Ούτε καν συμμετείχε επίσημα στις τεράστιες κινητοποιήσεις της 6ης και της επομένης του Ιουλίου – όπου είχαν κατέβει και πολλά απλά μέλη του ΚΚΕ – προκειμένου οι πραιτοριανοί φασίστες να τις καταστείλουν με την ησυχία τους.

Επομένως το σημερινό ΚΚΕ δεν έχει καμιά ιδεολογική, ταξική και οργανωτική συγγένεια με το ιστορικό ΚΚΕ. Το ΚΚΕ του ΕΑΜ. Ούτε καν με το κόμμα που εγώ γνώρισα όταν πρωτοένταχθηκα 18 χρονών, με όλες τις τότε ιδεολογικές, πολιτικές και ταξικές αγκυλώσεις του.

Και σαν να μην έφθανε το γεγονός ότι η ηγεσία του ΚΚΕ συνθηκολόγησε πλήρως με το πραξικόπημα της 6ης Ιουλίου 2015, το οποίο από άποψη δημοκρατικού πολιτεύματος ήταν ανάλογο της 21ης Απριλίου 1967, τι έκανε την εποχή της υγειονομικής δικτατορίας; Θα ξεχάσουμε την προσυπογραφή της ηγεσίας του ΚΚΕ στις δικτατορικές εξουσίες της κυβέρνησης στο όνομα της εργαλειοποίησης της πανδημίας και υπέρ των συμφερόντων της Pfizer;

Πότε είδες κομμουνιστές στο παρελθόν να διαδηλώνουν με μάσκες και στοιχισμένοι ανά δύο μέτρα; Πότε είδες τα παλιά χρόνια κομμουνιστές να αποδέχονται δικτατορικό καθεστώς με απαγορεύσεις κυκλοφορίας, με ουσιαστική κατάλυση της πολιτικής και κοινωνικής ζωής; Πότε είδες κομμουνιστές να αποδέχονται πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, όπως ήταν τα πιστοποιητικά ανο(η)σίας; Πότε είδες κομμουνιστές να υπερασπίζονται τα κρατικομονοπωλιακά συμφέροντα των φαρμακευτικών εταιρειών στο όνομα της «αντικειμενικής επιστήμης»; Πότε ανακάλυψαν όλοι τούτοι που κόπτονται δήθεν για την ταξική τους οπτική, ότι η επιστήμη δεν είναι ταξική; Από πότε η επιστήμη των φαρμακευτικών κολοσσών και του κρατικομονοπωλιακού εγκλήματος, είναι η μόνη και αληθινή, αντικειμενική επιστήμη;

Πότε είδες τα παλιά χρόνια κομμουνιστές να υιοθετούν τη ναζιστική λογική της «φυλετικής υγιεινής» μέσω του διαχωρισμού σε εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους; Πότε είδες παλιά κομμουνιστές να τρέχουν ασμένως να υποστηρίξουν το πειραματικό σκεύασμα της Pfizer και την υποχρεωτικότητα των ιατρικών πράξεων που μετέτρεψε ολόκληρο τον υγιή πληθυσμό σε πειραματόζωο στο όνομα της πανδημίας; Πότε είδες κομμουνιστές τα παλιά χρόνια να θεωρούν ότι ο εκτοπισμός, όπως αυτός των υγειονομικών που αντιτάχθηκαν στην υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού με τα πειραματικά σκευάσματα, είναι δικαιολογημένος;

Κι όλα αυτά είμαι απόλυτα σίγουρος – γιατί τους ξέρω και τους έχω ζήσει – ότι τα έκαναν με το αζημίωτο.

To σημερινό ΚΚΕ είναι ένα κρατικομονοπωλιακό κόμμα, απόλυτα ενσωματωμένο στον εξαρτημένο, υποτελή κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό της Ελλάδας. Υπάρχει και συντηρείται απ' αυτόν μέχρις ότου πάψει να του είναι χρήσιμο ως κόμμα. Κι όταν συμβεί αυτό, θα το εξαφανίσουν, οι ίδιοι που το συντηρούν σήμερα, εν μία νυκτί.

Δουλειά του είναι να ξεφτιλίσει όσο δεν παίρνει πρώτα και κύρια τους παλιούς κομμουνιστές στα μάτια του λαού, ως απάτριδες, αντιδημοκράτες, νεοταξίτες και δουλόφρονες στην υπερεθνική εξουσία. Δουλειά του είναι να δικαιώσει εκ των υστέρων τα στρατοδικεία που καταδίκαζαν τους κομμουνιστές σαν τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του, ως αντεθνικά στοιχεία. Δουλειά του είναι να πλασάρει την αντεθνική ιδεολογία όχι ως αντιδραστική ιδεολογία του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, αλλά ως δήθεν προοδευτική, ταξική και επαναστατική, μιας και το έθνος κατά τους αργόμισθους του Περισσού, είναι όπως και η οικογένεια, «αστικό κατάλοιπο»!

Κι επομένως όσοι χιλιάδες κομμουνιστές εκτελέστηκαν όπως ο Μπελογιάννης, είτε έδωσαν τη ζωή τους στους εθνικούς αγώνες ενάντια στον ιμπεριαλισμό, δεν ήταν παρά ανάξιοι προδότες. Όπως κι όσοι με τον αγώνα τους πάνω στα βουνά, ή στα ξερονήσια και τους τόπους μαρτυρίου, έδωσαν μια διαφορετική ιερότητα στο θεσμό οικογένειας έναντι της αστικής εκπόρνευσης.

Σε τι διαφέρει λοιπόν αυτό το κόμμα από το ΣΥΡΙΖΑ επί της ουσίας; Μόνο σ’ ένα πράγμα. Στην αποστολή που του έχουν αναθέσει: Να κρατά σε κοινωνικό και πολιτικό λήθαργο όσους νομίζουν ότι το σημερινό ΚΚΕ είναι κάτι διαφορετικό απ’ όλα τα άλλα κόμματα. Να μεταδίδει ιδίως στους νέους την ενδημική νόσο του κοινοβουλευτικού κρετινισμού, μακριά από τη δύναμη της ανεξάρτητης και αυτόφωτης πάλης. Και να λειτουργεί ως εικόνισμα για προσκυνούν όσοι αδυνατούν, ή δεν θέλουν να αντιληφθούν ότι άλλο το ΚΚΕ του ΕΑΜ και άλλο το τωρινό. Τέλος να αναπαράγει μέσα από τις γραμμές του στρατιές υποτακτικών ηλιθίων – του είδους που προειδοποιούσε ο Λένιν από το νεκροκρέβατό του ότι θα φέρει την καταστροφή στο κίνημα – που αδυνατούν να σκεφτούν από μόνοι τους χωρίς να παπαγαλίζουν την άνωθεν δοτή κομματική γραμμή.

Σαν μια κοπελίτσα, που άκουσα τις προάλλες στη μεγάλη διαδήλωση για τα Τέμπη, που προσπαθούσε να πείσει τους φίλους της με το εξής επιχείρημα: «Δεν μπορώ να σας το εξηγήσω, αλλά να ξέρετε πώς για όλα φταίει ο καπιταλισμός!» Η εντεταλμένη αποβλάκωση σ’ όλο της το κομματικό μεγαλείο.

Ένα τέτοιο ΚΚΕ δεν είναι το αντίδοτο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το αναγκαίο συμπλήρωμά του. Είναι ο αναγκαίος στυλοβάτης του σημερινού καθεστώτος κατοχής και εκποίησης, προκειμένου να μην απελευθερωθούν κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις από τον κρατικομονοπωλιακό έλεγχο. Προκειμένου το σημερινό καθεστώς δικτατορίας να διατηρεί τα προσχήματα κοινοβουλευτισμού για να εξαπατά αφελής και ανόητους.

Γι’ αυτό, αγαπητέ μου φίλε, δεν θεωρώ ότι υπάρχουν κομμουνιστές – όπως τους έμαθα και τους έζησα νέος – στο σημερινό ΚΚΕ. Ούτε σε καμιά άλλη ομάδα, φορέα, ή γκρουπούσκουλο της αριστεράς. Όσο κι αν ποζάρουν ως τέτοιοι. Άλλωστε από τοιούτους, που δηλώνουν ότι θέλουν, μόνο και μόνο για να ξεφτιλίσουν τα πάντα, έχει μπουχτίσει η κοινωνία.

Οι μόνοι κομμουνιστές που υπάρχουν – και όντως υπάρχουν – βρίσκονται στα μέτωπα πάλης του λαού μας για μια πατρίδα δίκαιη, ελεύθερη και ανεξάρτητη. Θα τους βρεις όχι να περιφρουρούν ζηλότυπα την «ιδεολογική τους καθαρότητα», αλλά αποκλειστικά και μόνο στις προσπάθειες για μια νέα, σύγχρονη εαμική ενότητα του λαού μας με τους όρους που επιβάλλουν οι συνθήκες σήμερα.

Αυτοί οι κομμουνιστές γνωρίζουν – όπως κι ο Μαρξ – ότι δεν οφείλουν την πίστη τους, ή την αφοσίωσή τους σε κανένα κόμμα, σε καμιά αριστερά, παρά μόνο πρωτογενώς στην εργατική τάξη και στον λαό. Μιας και από τότε που η ταξική πάλη αναδείχθηκε ως επιστήμη, ξέρουν πολύ καλά ότι μόνο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, οι ίδιοι οι καταπιεσμένοι είναι σε θέση να απελευθερώσουν τον εαυτό τους από τα δεσμά. Κανείς άλλος. Κανένα κόμμα, καμιά αριστερά. Μόνο η δική τους αυτοοργάνωση από τα κάτω και η ενότητά τους πέρα και πάνω από υπαρκτές ιδεολογικές, θρησκευτικές, κομματικές διαφορές.

Όλα τα άλλα, αν δεν είναι προϊόντα εκτρώσεων υποκείμενα στον ποινικό κώδικα της ιστορίας, όπως έλεγε κι ο Γκράμσι, είναι σίγουρα εκ του πονηρού.΄

πηγή: dimitriskazakis.blogspot.com

(*) Ο Δημήτρης Καζάκης, είναι πολιτικός και οικονομολόγος-αναλυτής. Ιδρυτής και πρόεδρος του Ενιαίου Πατριωτικού Μετώπου – Ε.ΠΑ.Μ. και επικεφαλής του Ε.ΠΑ.Μ- Συμμαχία Ανατροπής.

Μαριάνα Τσίχλη: Εκλογές, Δήμητρες, «καινά δαιμόνια»

Η τακτική της κυβέρνησης επιδιώκει την αλλαγή της πολιτικής ατζέντας από τα πραγματικά προβλήματα και τις ευθύνες της για το έγκλημα στα Τέμπη, αλλά και πολλές άλλες αποτυχίες, διαχείριση της πανδημίας, πυρκαγιές, υποκλοπές... 

Μαριάνα Τσίχλη*

Λιγότερο από ένα μήνα πριν τις εκλογές, το ΜέΡΑ25 – Συμμαχία για τη Ρήξη βρέθηκε στο επίκεντρο της προεκλογικής εκστρατείας της  Ν.Δ. με πρόσχημα μία πλευρά του προγράμματος του. Μία πρόταση που ανακαλύφθηκε «ξαφνικά», ενώ υπήρχε στο πρόγραμμα του ΜέΡΑ25 ήδη από το 2019 και είχε κατατεθεί ως πρόταση νόμου από την κοινοβουλευτική του ομάδα το 2020. Δεν είναι τίποτα άλλο από μία πλατφόρμα (Δήμητρα) ψηφιακών πληρωμών, χωρίς την καταβολή ληστρικών προμηθειών στις τράπεζες.

Δεν έχει σχέση ούτε με το «κλείσιμο» των τραπεζών, ούτε με την μετάβαση σε εθνικό νόμισμα. Είναι όμως ένας από τους πολλούς δείκτες ότι σήμερα υπάρχουν οι τεχνολογικές δυνατότητες για εναλλακτικές πολιτικές απέναντι στην ασύδοτη κερδοφορία του κεφαλαίου και τον υπερπλουτισμό μίας ελάχιστης ολιγαρχίας. Αυτό που λείπει, είναι οι πολιτικές κατευθύνσεις για την αξιοποίησή τους.

Ο αλαζόνας πρωθυπουργός, παριστάνοντας τον είρωνα, καταφεύγει σε εξυπνακισμούς και μαντινάδες, ενώ φαίνεται να του διαφεύγει ότι ο ίδιος έχει γίνει σκωπτικό σύνθημα εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών σε διαδηλώσεις, αλλά και σε γήπεδα, συναυλίες, πάρτυ και κάθε είδους εκδηλώσεις, όσο κανένας άλλος πολιτικός (εκτός ίσως από τον αείμνηστο πατέρα του). Η πρακτική του αποπροσανατολισμού και της τρομοκράτησης αποτελεί καρικατούρα των αντίστοιχων ιστορικών πρακτικών της δεξιάς του τύπου ότι οι «κομμουνιστές θα μας πάρουν τα σπίτια», ή ότι το ΠΑΣΟΚ το 1981 θα εγκαθίδρυε «κανταφική» δικτατορία, ότι επέρχεται καταστροφή στο δημοψήφισμα του 2015 κ.λπ..

Η τακτική της κυβέρνησης επιδιώκει την αλλαγή της πολιτικής ατζέντας από τα πραγματικά προβλήματα και τις ευθύνες της για το έγκλημα στα Τέμπη, αλλά και πολλές άλλες αποτυχίες (διαχείριση της πανδημίας, πυρκαγιές, υποκλοπές). Παράλληλα, τη συσπείρωση των εύπορων ή και μεσαίων στρωμάτων με βάση το φόβο της απώλειας καταθέσεων και την ενίσχυση του αφηγήματος ότι ενδεχόμενη συγκυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τις «προοδευτικές δυνάμεις» είναι καταστροφική. Όμως το ΜέΡΑ25 – Συμμαχία για τη Ρήξη έχει αποκλείσει τη συμμετοχή ή την στήριξη μίας κυβέρνησης που θα κινείται στο πλαίσιο των μνημονιακών ρυθμίσεων και των επιταγών των Βρυξελλών, όπως εκτιμάμε ότι κινείται ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ.

Πρόκειται για σκιαμαχία από την πλευρά του Μητσοτάκη. Έτσι κι αλλιώς, η επαναφορά με αυτούς τους όρους της συζήτησης για το «κλείσιμο» των τραπεζών ούτε έχει κάποια βάση, ούτε αφορά την συντριπτική πλειοψηφία του λαού. Οι τράπεζες δεν έκλεισαν ποτέ με την ακριβή έννοια του όρου, αυτό που έγινε είναι ότι επιβλήθηκαν capital controls, μετά τις εκβιαστικές πιέσεις της ΕΚΤ που εξέφραζε την πολιτική των κυρίαρχων ευρωπαϊκών ολιγαρχιών της Γερμανίας και Γαλλίας, για να επιβάλουν την αποδοχή του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα του 2015.

Αυτό που είχε προηγηθεί την περίοδο διακυβέρνησης της Ν.Δ. (2011- 2014), αλλά και αυτό που ακολούθησε την περίοδο της δεύτερης διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ (2015-2019), ήταν η ανακεφαλαιοποίηση σε τρεις φάσεις του τραπεζικού συστήματος. Μία ανακεφαλαιοποίηση που κόστισε 90 δις στον ελληνικό λαό με την αύξηση του δημόσιου χρέους. Αλλά και με την παράδοση των τραπεζών στους ιδιώτες, έτσι ώστε να κερδοσκοπούν από την διαφορά επιτοκίων χορηγήσεων και καταθέσεων που έχει φτάσει στο 5% και είναι η υψηλότερη στην Ευρωζώνη και η υψηλότερη στην Ελλάδα μετά το 2002, αλλά και να οργανώνουν την μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου μετά τον πόλεμο, με τους πλειστηριασμούς.

Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ ξεχνούν ότι η μεγάλη εκροή καταθέσεων έγινε την περίοδο 2011 – 2013, όταν, με την συγκυβέρνηση Σαμαρά υποτίθεται δεν υπήρχε πρόβλημα πολιτικής σταθερότητας και «ευρωπαϊκού προσανατολισμού». Σε αυτό το διάστημα, οι καταθέσεις μειώθηκαν κατά 68 δις. Αυτό συνέβη κυρίως λόγω της πολιτικής τους, που βάθυνε την κρίση και ανάγκασε πάρα πολλά νοικοκυριά να εξαντλήσουν τις αποταμιεύσεις τους για να επιβιώσουν.

Η δεύτερη μεγαλύτερη εκροή, κατά 16 δις, έγινε κυρίως από τα εύπορα στρώματα το τρίμηνο πριν την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και ακολούθησε την κατεύθυνση των τραπεζών του εξωτερικού ή της αποθησαύρισης και πάλι από τον πανικό που προκάλεσε η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ. Τέλος, η εκροή των καταθέσεων κατά την πρώτη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι την επιβολή των capital controls ανήλθε σε 23 δις. Η διαπίστωση αυτή δεν αναιρεί το γεγονός της συνολικά λανθασμένης πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, όμως κυριολεκτικά ισχύει για την σημερινή κυβέρνηση ότι δεν πρέπει να μιλάνε για σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου.

Αυτή η κοκορομαχία για το κλείσιμο των τραπεζών, όπως την διεξάγει η σημερινή κυβέρνηση, δεν έχει καμία ουσία για την πλειοψηφία του λαού. Σήμερα το 85% των καταθετών διατηρούν καταθέσεις χαμηλότερες από 5000 ευρώ και μόνο ένα 0,7% έχει καταθέσεις άνω των 100.000 ευρώ. Βέβαια, το γεγονός ότι ένας πρωθυπουργός που υποτίθεται ότι έχει κάνει «λάβαρό» του ότι αντιμάχεται το «λαϊκισμό», καταφεύγει στη χυδαία κινδυνολογία (μέρος της οποίας φαίνεται ότι συμμερίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ) και σε τόσο φθηνά μέσα πολιτικής αντιπαράθεσης, είναι δείκτης της συνολικότερης αποτυχίας του και ότι δεν έχει να προτάξει τίποτα θετικό για τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας που μαστίζεται από την πολιτική που εφαρμόζει.

Μία πολιτική που έχει οδηγήσει, μόνο μέσα στο 2022, σε καθαρή μείωση των εισοδημάτων των μισθωτών κατά 7,5%, στην πολύ μεγαλύτερη αύξηση του πληθωρισμού που αφορά τα λαϊκά στρώματα (τρόφιμα, δαπάνες στέγασης) από τον επίσημο, την ίδια στιγμή που τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων, ειδικά του τομέα ενέργειας, έχουν εκτιναχθεί τα δύο τελευταία χρόνια.

Η απώλεια της πλειοψηφίας από την κυβέρνηση Μητσοτάκη θα σημάνει «καταστροφή» μόνο για εκείνο το σύμπλεγμα πολιτικών δικτύων και επιχειρηματικών ομίλων (ενεργειακών, εφοπλιστικών, τραπεζικών, κατασκευαστικών, real estate κ.λπ.) που νέμονται με τρόπους πρωτοφανείς για όλη την περίοδο της μεταπολίτευσης τους διαθέσιμους πόρους από την Ε.Ε., την εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας με τις ιδιωτικοποιήσεις. Αλλά και του δημόσιου φυσικού πλούτου, με την περιβαλλοντική καταστροφή που συνεπάγεται η παραχώρηση στο ιδιωτικό κεφάλαιο των ορεινών όγκων για την εγκατάσταση αιολικών, περιοχών Natura για την εγκατάσταση τουριστικών εγκαταστάσεων και άλλων εκμεταλλεύσεων.

Το σύμπλεγμα αυτό αξιοποίησε από τα μεγάλα ΜΜΕ μέχρι τις παρακρατικές υποκλοπές και παρακολουθήσεις για να ελέγξει επιχειρηματικές συμφωνίες και τις πολιτικές εξελίξεις. Αξιοποίησε επίσης, σε πρωτοφανή επίπεδα σε σχέση με τις τελευταίες δεκαετίες, την καταστολή και την φαλκίδευση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, αλλά και την ποινικοποίηση των κοινωνικών και συνδικαλιστικών αγώνων.

Η στοχοποίηση του ΜέΡΑ 25 – Συμμαχία για τη Ρήξη από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, την οποία σιγοντάρουν τα άλλα δύο κόμματα που κυβέρνησαν και εφάρμοσαν μνημόνια, δεν είναι ανεξάρτητη από την προσπάθεια να ακυρωθεί και να γελοιοποιηθεί οποιαδήποτε άλλη πολιτική πρόταση που υπερβαίνει το μνημονιακό πλαίσιο και τις επιδιώξεις των κυρίαρχων στις ηγετικές χώρες της Ε.Ε.. Ειδικά για την Ν.Δ., οι δυνάμεις που απαρτίζουν το ΜέΡΑ 25 – Συμμαχία για τη Ρήξη, συνέβαλαν στην ανακοπή σημαντικών πλευρών της πολιτικής της, όπως η πανεπιστημιακή αστυνομία ή ο νόμος για τον περιορισμό των διαδηλώσεων. Αντίστοιχα, θα αποτελέσουν φραγμό για οποιαδήποτε αυτοδύναμη κυβέρνηση αλλά και για την αναθεώρηση του Συντάγματος στην κατεύθυνση που επιδιώκει η Ν.Δ. για εισαγωγή ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Το ΜέΡΑ 25 – Συμμαχία για τη Ρήξη επιδιώκει μία διαφορετική πολιτική άμεσης ανακούφισης, αλλά και μακροπρόθεσμης βελτίωσης των συνθηκών ζωής και διαβίωσης για τις λαϊκές τάξεις και τη νεολαία. Το πρόγραμμά του διαχωρίζεται από τα κόμματα που εφάρμοσαν μνημόνια και συνιστά μία εναλλακτική πολιτική λύση για όσους δεν αποδέχονται τις σημερινές πολιτικές και τις παραλλαγές τους. Οι βασικές πλευρές του προγράμματος αυτού αφορούν:

• Την ανασυγκρότηση του δημόσιου τραπεζικού συστήματος για την στήριξη νοικοκυριών και επιχειρήσεων με πολιτικές χαμηλότοκων δανείων
• Τη προστασία της πρώτης κατοικίας και τη σεισάχθεια ως προς τα δάνεια για τα φτωχά νοικοκυριά
• Την θέσπιση πλαφόν στις τιμές ενέργειας
• Την επανακρατικοποίηση της ΔΕΗ και άλλων μεγάλων επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας.
• Την αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή στους μισθούς
• Την κατάργηση των φραγμών της νεολαίας στη μόρφωση, Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, ν+2 έτη σπουδών, δίδακτρα στην μεταπτυχιακή εκπαίδευση.

Το πρόγραμμα αυτό δίνει μία άλλη πνοή και μπορεί να καλύψει τις λαϊκές ανάγκες, ενώ είναι απόλυτα εφικτό, εφόσον γίνει υπόθεση του λαού.

Απέναντι στην καταθλιπτική μονοτονία των μνημονιακών κομμάτων, που, με διαφορετικές εντάσεις και παραλλαγές, θέλουν να μας εγκλωβίσουν σε ένα μέλλον διαχείρισης της φτώχειας, της λιτότητας και του νεοφιλελευθερισμού, πιστεύουμε απόλυτα ότι, με εναλλακτικές, ρεαλιστικές προτάσεις και με την ανάπτυξη και στήριξη των κοινωνικών αγώνων, όλα μπορούν να είναι αλλιώς!

πηγή: tvxs.gr

________________________________________________________

(*) H Μαριάνα Τσίχλη, είναι Γραμματέας της Λαϊκής Ενότητας – Ανυπότακτη Αριστερά, υποψήφια βουλεύτρια στην Α’ Αθήνας με το ΜέΡΑ25-Συμμαχία για τη Ρήξη