Ελλάδα και Κύπρος στηρίζουν τη γενοκτονία - Ετοιμάζουν ελληνικό Βατερλώ

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Νίκος Χριστοδουλίδης επιβεβαίωσαν ρητά, κατά την πρόσφατη συνάντησή τους στην Αθήνα, το «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα».

 

    Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος *

Παρά την προσπάθεια να δείξουν ότι ενδιαφέρονται κάπως και για το «ανθρωπιστικό θέμα», δηλαδή τη συνεχιζόμενη αδιάκριτη σφαγή ενός πληθυσμού εκατομμυρίων ανθρώπων, προκειμένου να τον αναγκάσουν να φύγει από τις πατρογονικές του εστίες, ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Κύπριος πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης επιβεβαίωσαν ρητά, κατά την πρόσφατη συνάντησή τους στην Αθήνα, το «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα».

Σε συνδυασμό με την άρνηση των δύο κυβερνήσεων να στηρίξουν το ψήφισμα που καλούσε σε κατάπαυση του πυρός στον ΟΗΕ, ψήφισμα που υποστήριξε η τεράστια πλειοψηφία των χωρών του πλανήτη, περιλαμβανομένης της Γαλλίας, με τις πράξεις και τις δηλώσεις τους αυτές οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου υποστηρίζουν μια πολεμική επιχείρηση εθνοκάθαρσης, που εξελίσσεται ήδη, μπροστά στα μάτια μας, σε γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού, έχοντας φτάσει τα εγκλήματα των χιτλερικών στην κατεχόμενη Ελλάδα και Ευρώπη στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Σήμερα, είναι τέτοια η παγκόσμια κατακραυγή κατά του Ισραήλ που ακόμα και οι τηλεοράσεις μας έχουν υποχρεωθεί να δείχνουν, μετά από ένα μήνα, μερικά τουλάχιστον από τα εγκλήματα αυτού του κράτους…

Το Ισραήλ έχει παραβιάσει και συνεχίζει να παραβιάζει όλες τις αποφάσεις του ΟΗΕ και έχει φτάσει στο σημείο να επιτίθεται θρασύτατα ακόμα και στον ίδιο τον Γενικό Γραμματέα. Να υποστηρίζεις σήμερα ότι αυτά που γίνονται στη Γάζα είναι δικαίωμα στην αυτοάμυνα και να μη ζητάς κατάπαυση πυρός σημαίνει να συμπράττεις σε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Εκθέτει αυτό ανεπανόρθωτα την Ελλάδα και την Κύπρο και προκαλεί τεράστια μακροχρόνια βλάβη στα εθνικά τους συμφέροντα.

Επικαλούμενη το «δικαίωμα στην αυτοάμυνα» η εξτρεμιστική κυβέρνηση του Ισραήλ σκοτώνει αδιάκριτα αμάχους, έχει κόψει το νερό, τα φάρμακα και τις επικοινωνίας, θέτοντάς τους προ του διλήμματος «φυγή ή θάνατος». Έχει εκτοπίσει ήδη εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους από τη βόρειο Γάζα, έναν αριθμό της τάξης των Ελλήνων που εκτοπίσθηκαν με τη Μικρασιατική Καταστροφή και πολύ μεγαλύτερων από όσους εκτοπίσθηκαν από τη βόρειο Κύπρο το 1974. Η προφανής επιδίωξή της (όπως έχει άλλωστε αποκαλυφθεί από πάμπολλα δικά τους επίσημα έγγραφα) είναι να εκτοπίσει ει δυνατόν όλο τον πληθυσμό της Γάζας στην Αίγυπτο ή και σε άλλες μεσογειακές χώρες ή τον Καναδά, καθιστώντας απολύτως αδύνατη τη συνέχιση της ζωής στη Γάζα.

Η αντίσταση των Ελεύθερων Πολιορκημένων της Γάζας, του Στάλινγκραντ του αιώνα μας, διέψευσε μέχρι τώρα όλες τις προβλέψεις όλων, εμπλέκοντας το Ισραήλ σε μακρύ πόλεμο που η κοινωνία του δεν μπορεί να στηρίξει. Σε παρόμοιες συνθήκες η ηγεσία του θα μπει στον πειρασμό να κλιμακώσει τη γενοκτονική τρομοκρατία, ή να προχωρήσει και σε άλλες επικίνδυνες κλιμακώσεις (σύνδρομο του Σαμψών). Ακόμα και αν δεχθεί εκεχειρία, κάτι εντελώς αμφίβολο, θέλει να έχει ολοκληρώσει προηγουμένως τουλάχιστο την εθνοκάθαρση της Βόρειας Γάζας.

Πόσο μάλλον που οι ΗΠΑ έχουν επικεφαλής έναν πρόεδρο πολύ μειωμένων δυνατοτήτων και απολύτως ελεγχόμενο από το παντοδύναμο αμερικανικό φιλο-ισραηλινό λόμπι. Όπως είπε άλλωστε ο ίδιος ο Μπάιντεν επισκεπτόμενος το Ισραήλ εν μέσω πολέμου: «Δεν πιστεύω ότι πρέπει να είσαι Εβραίος για να είσαι Σιωνιστής και είμαι Σιωνιστής». Οπαδοί του Σιωνισμού είναι και οι ουκρανο-εβραϊκής καταγωγής Άντονι Μπλίνκεν και Βικτόρια Νούλαντ, οπότε έχει μείνει μόνο ο αρχηγός της CIA Ουίλιαμ Μπερνς και οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις ως φάρος λογικής, προς το παρόν τουλάχιστο, στην κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Πολύ φοβόμαστε ότι και η κυπριακή πρόταση, που υποστήριξε και η Ελλάδα, για δήθεν «θαλάσσιους ανθρωπιστικούς διαδρόμους» προς τη Γάζα δεν είναι παρά μια ισραηλινή προσπάθεια να ελέγξουν πλήρως και να αφαιρέσουν από τον έλεγχο της Αιγύπτου την επαφή της Λωρίδας με τον έξω κόσμο, προετοιμάζοντας ενδεχομένως και μία εκδίωξη δια θαλάσσης των Παλαιστινίων. Φαίνεται βέβαια παλαβό κάτι τέτοιο και πάρα πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθεί, αλλά η κυβέρνηση Νετανιάχου στο σημείο που έχει βρεθεί και με τις ιδεολογικές και ιστορικές καταβολές που έχει, μόνο επικίνδυνους παραλογισμούς μπορεί να παράγει. (Όποιος θέλει να ενημερωθεί για τις ρίζες του φαινομένου Νετανιάχου μπορεί να διαβάσει την εξόχως τεκμηριωμένη και τρομακτική κατά τα άλλα επισκόπηση του Αμερικανού δημοσιογράφου Chris Hedges εδώ). 

Παραρτήματα Ισραήλ και ΗΠΑ

Η πολιτική ουσιαστικής δικαιολόγησης της γενοκτονίας ως δήθεν άσκησης του «δικαιώματος στην αυτοδιάθεση» ντροπιάζει την Ελλάδα και την Κύπρο και καταστρέφει το οποιοδήποτε διεθνές πολιτικό μας κεφάλαιο, πέραν του ότι είναι μια πολιτική που ασκείται εναντίον της γνώμης και των αισθημάτων του ελληνικού λαού, αποδεικνύοντας ότι η δημοκρατία μας είναι μόνο τυπική, είναι και μια πολιτική τρομερά επικίνδυνη από άποψη realpolitik. Αθήνα και Λευκωσία πόνταραν στο λάθος άλογο και στην Ουκρανία και στο Παλαιστινιακό, όπως εύστοχα υπογραμμίζει ο Κύπριος καθηγητής Στέφανος Κωνσταντινίδης και αυτό κινδυνεύει, όπως έχουμε επανειλημμένως υποστηρίξει στην αρθρογραφία μας, να προκαλέσει τελικά το γεωπολιτικό Βατερλώ του ελληνισμού. Η πρόσφατη τραγωδία της Αρμενίας, που ακολούθησε μια πολιτική ανάλογη με αυτή που ακολουθούν σήμερα Ελλάδα και Κύπρος, αποξενώνοντας παραδοσιακούς φίλους και συμμάχους της, για να αφεθεί στην αγκαλιά της Δύσης, δεν έχει μάθει τίποτα στην Αθήνα και τη Λευκωσία.

Οι δύο χώρες συμπεριφέρονται ως παραρτήματα του Ισραήλ και των ΗΠΑ και δυστυχώς μάλλον είναι. Αυτή η πολιτική όμως οδηγεί σε καταστροφή τον ελληνικό λαό, στερώντας τον από οποιοδήποτε άλλο διεθνές έρεισμα και οποιαδήποτε συμπάθεια σε έναν κόσμο που δεν είναι πια το φέουδο αυτών των δύο δυνάμεων, κάτι που απεδείχθη περίτρανα και με την διαγραφόμενη ήδη ήττα του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία. Το παράδειγμα της Τουρκίας, δίπλα μας, που, ακολουθώντας το προηγούμενο του Ανδρέα Παπανδρέου και του Μακάριου, έχει εκτιναχθεί σε διπλωματική και διεθνοπολιτική υπερδύναμη, τα λέει όλα. Μάλιστα έχει τον σεβασμό και του ΝΑΤΟ (Όχι δεν μας δημιουργεί πρόβλημα η σχέση Άγκυρας και Χαμάς, είπε τις προάλλες ο Γενικός Γραμματέας της Συμμαχίας Στόλτενμπεργκ). Σήμερα η Τουρκία είναι εξαιρετικά δημοφιλής ακόμα και σε περιοχές που κάποτε δεν ήθελαν να τη δούνε και αγαπούσαν την Ελλάδα, όπως η Λατινική Αμερική.

Σε επόμενο άρθρο μας θα εξετάσουμε αναλυτικά αν όντως το Ισραήλ έχει δικαίωμα στην αυτοάμυνηγήα και υπό ποίους όρους και προϋποθέσεις. Γιατί, εκτός των άλλων, οι πολιτικοί μας είναι και αδιάβαστοι.

___________________________________________________

* Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είναι δημοσιογράφος, διαχειριστής της σελίδας konstantakopoulos.gr και συνιδρυτής της Delphi Initiative. Εργάσθηκε στο παρελθόν σε ερευνητικά ιδρύματα της Γαλλίας και της Ελλάδας ως φυσικός, στο πρωθυπουργικό γραφείο του Ανδρέα Παπανδρέου ως ειδικός συνεργάτης για θέματα ελέγχου των εξοπλισμών και στη Μόσχα ως διευθυντής του γραφείου του Αθηναϊκού Πρακτορείου επί δεκαετία και ως ανταποκριτής για πολλά μέσα. Συνεργάστηκε με τον Μιχάλη Ράπτη (Pablo) στην έκδοση της διεθνούς επιθεώρησης για την Αυτοδιαχείριση “Utopie Critique”. Έχει γράψει τα βιβλία: “Η Κύπρος στο στόχαστρο – Γιατί θέλουν μια Κύπρο χωρίς Έλληνες” (Ινφογνώμων 2017), “Η Κύπρος σε Παγίδα” (Λιβάνης, 2008), “Η Αρπαγή της Κύπρου” (Λιβάνης, 2004) και “Φάκελος Ελλάς – Τα αρχεία των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών” (Λιβάνης, 1993).

Το ΜέΡΑ25 απαντά στην πρόσκληση από την "Ομπρέλα" για συνεργασία - Τα 10 Σημεία Διαλόγου

Δεν έχουν δικαίωμα να εμπλέκουν το ΜέΡΑ25 κάποιοι που αποχωρούν σήμερα από μνημονιακά κόμματα, απαντά ο εκπρόσωπος τύπου του κόμματος Κλέων Γρηγοριάδης.

«Επειδή πολλοί μιλούν για μας, χωρίς εμάς και μάλιστα σπεκουλάροντας. Εμείς μιλάμε μόνο πολιτικά. Μιλάμε με θέσεις και προτάσεις. Μόνο πολιτικά και βάσει αρχών πρέπει να συζητάμε στην Αριστερά», δήλωσε ο εκπρόσωπος του ΜέΡΑ25, Κλέων Γρηγοριάδης.

Περαιτέρω επισημαίνει: Άλλωστε, έχουμε εδώ και καιρό πάρει την πρωτοβουλία του διαλόγου για την ανασυγκρότηση της Αριστεράς, μέσω του φόρουμ aristera.eu (ήδη πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες εκδηλώσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη). Επιδιώκουμε την πολιτική ουσία και όχι το μάρκετινγκ και την προσωπολαγνεία».

«Το ότι κάποιοι συνειδητοποίησαν πολιτικά αδιέξοδα και αποχωρούν σήμερα από τα μνημονιακά κόμματα, επιχειρώντας να συγκρατήσουν δυνάμεις, δεν τους δίνει το δικαίωμα να εμπλέκουν το ΜέΡΑ25 στη συζήτηση. Έχουμε αποδείξει ότι εμείς τη συζήτηση για την Αριστερά την κάνουμε με πολιτικούς όρους και όχι εργαλειακά», τόνισε ο κ. Γρηγοριάδης, σχολιάζοντας τη δήλωση του Δημήτρη Βίτσα ότι «στο νέο φορέα που συζητούν στελέχη που έφυγαν το Σαββατοκύριακο από τον ΣΥΡΙΖΑ, χωράει και το ΜέΡΑ25, ενόψει των ευρωεκλογών.

Το πρωί ο Δημήτρης Βίτσας, εκ των στελεχών της Ομπρέλας που αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, προανήγγειλε την ίδρυση νέου φορέα που θα σχηματιστεί θα κατέβει στις ευρωεκλογές.

Ποιοι θα συμμετάσχουν σε αυτό τον νέο φορέα; Τα στελέχη της Ομπρέλας που έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΜέΡΑ25, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που έφυγαν το 2015, απάντησε.

Είπε πως η συνεργασία με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου θα είναι δύσκολη καθώς έχει πάει πολύ προς τα δεξιά, όπως επισήμανε.

Ερωτηθείς αν ήθελε να είναι ο Διονύσης Τεμπονέρας επικεφαλής του νέου φορέα, είπε πως δεν θα το ήθελε.

Τα 10 Σημεία Διαλόγου για την Αριστερά

Ο διάλογος για την αναγέννηση της Αριστεράς απαιτεί αρχές που αντανακλούν την πραγματική συγκυρία, η οποία απειλεί την πλειοψηφία των πολιτών με εντεινόμενη εκμετάλλευση, λεηλασία και περιθωριοποίηση. Συνεπώς, ο Διάλογος για την Αριστερά δεν μπορεί να είναι ούτε θεωρητικός ούτε προσωποκεντρικός.  

Για εμάς, στο ΜέΡΑ25, θεμελιώνεται στα εξής 10 Σημεία: 

1. ΦΟΡΟΙ & ΑΚΡΙΒΕΙΑ: Ριζοσπαστικές αλλαγές του ταξικού φορολογικού συστήματος και της ολιγοπωλιακής διαδικασίας τιμολόγησης των βασικών αγαθών αξιοπρεπούς διαβίωσης, προς όφελος των χαμηλότερων οικονομικών στρωμάτων. 
2. ΕΝΕΡΓΕΙΑ: Άμεση Κατάργηση Χρηματιστηρίου Ενέργειας Αντικατάσταση όλων των ψευτο-αγορών ενέργειας με δημόσιο ενιαίο κοινωνικοποιημένο (ριζικά αποκεντρωμένο) σύστημα παραγωγής & διανομής πράσινης ενέργειας.
3. ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ – ΕΞΟΡΥΞΕΙΣ: Απαγόρευση κάθε εξόρυξης. Έμπρακτη στήριξη κινημάτων υπεράσπισης του φυσικού περιβάλλοντος (ιδιαιτέρως των προστατευόμενων περιοχών) και προστασίας του δημόσιου χώρου σε όλη την Ελλάδα. Καμία νέα ανεμογεννήτρια στην ξηρά.
4. ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Συλλογικές διαπραγματεύσεις/συμβάσεις παντού με στόχο τη γοργή μετάβαση στο συνεταιριστικά εταιρικά σχήματα νέου τύπου.
5. ΣΤΕΓΗ: Άμεση Κατάργηση του «Ηρακλή», σύσταση δημόσιου φορέα κόκκινων δανείων. Οργανισμός Κοινωνικής Στέγης που θα παρέχει, με συμβολικό ενοίκιο, άρτιες, ανθρώπινες και οικολογικά δομημένες κοινωνικές κατοικίες.
6. ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ – ΠΑΙΔΕΙΑ: Κοινωνικός σχεδιασμός & διοίκηση(2) της δημόσιας Παιδείας και Υγείας. Άμεσα οι αναγκαίες, μόνιμες προσλήψεις έξω από μνημονιακούς περιορισμούς.
7. ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Ομοίως, κοινωνικός σχεδιασμός και διοίκηση(2)στα δημόσια Μέσα Ενημέρωσης. Θεσμική θωράκιση ανεξάρτητων αρχών για τον έλεγχο της ποιότητας και της ισότητας στην ενημέρωση. Θωράκιση της ανεξαρτησίας των δημοσιογράφων.
8. ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ: ΑΑΔΕ, ΕΛΣΤΑΤ, Υπερταμείο, ΤΧΣ κοινωνικοποιούνται.
9. ΔΗΜΟΣΙΟ, ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΛΗΡΩΜΩΝ & ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ: Τέλος στο μονοπώλιο των τραπεζιτών με νέο Δημόσιο Σύστημα Δωρεάν Ψηφιακών Συναλλαγών και νέα Δημόσια Αγροτική-Αναπτυξιακή Τράπεζα.
10. ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΔΕΣΜΕΥΤΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Κατάργηση ορμητηρίων ξένων στρατών από την ελληνική επικράτεια. Απεγκλωβισμός Ελλάδας και Ευρώπης από το ΝΑΤΟ. Απόσυρση από τον Μιλιταριστικό – Εξορυκτικό Άξονα Ισραήλ – Κύπρου – Αιγύπτου -Εμιράτων. Ειρηνευτικός ρόλος στην ευρύτερη περιοχή της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Ισραηλινά άρματα μάχης στις πύλες του βασικού νοσοκομείου της Γάζας - 650 εγκλωβισμένοι ασθενείς

Τουλάχιστον 650 ασθενείς εξακολουθούν να βρίσκονται μέσα σε αυτό, περιμένοντας απεγνωσμένα να απομακρυνθούν σε κάποιο άλλο νοσηλευτικό κέντρο από τον Ερυθρό Σταυρό ή κάποια άλλη ουδέτερη υπηρεσία...

Ισραηλινές δυνάμεις έφτασαν σήμερα στις πύλες του βασικού νοσοκομείου της πόλης της Γάζας, τον πρωτεύοντα στόχο στη μάχη τους για να θέσουν υπό έλεγχο το βόρειο ήμισυ της Λωρίδας της Γάζας, όπου γιατροί δηλώνουν ότι ασθενείς, μεταξύ των οποίων νεογέννητα, πεθαίνουν λόγω της έλλειψης καυσίμων.

Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Υγείας της υπό τον έλεγχο της Χαμάς Γάζας Άσραφ Αλ Κίντρα, ο οποίος βρίσκεται μέσα στο νοσοκομείο αυτό, το Αλ Σίφα, δήλωσε ότι 32 ασθενείς έχουν πεθάνει τις τρεις τελευταίες μέρες, μεταξύ των οποίων τρία νεογέννητα, ως αποτέλεσμα της πολιορκίας του νοσοκομείου και της διακοπής της ηλεκτροδότησής του.

Τουλάχιστον 650 ασθενείς εξακολουθούν να βρίσκονται μέσα σε αυτό, περιμένοντας απεγνωσμένα να απομακρυνθούν σε κάποιο άλλο νοσηλευτικό κέντρο από τον Ερυθρό Σταυρό ή κάποια άλλη ουδέτερη υπηρεσία. Το Ισραήλ δηλώνει ότι το νοσοκομείο βρίσκεται πάνω από σήραγγες που στεγάζουν αρχηγείο των μαχητών της Χαμάς και ότι αυτοί ευθύνονται για την κατάσταση αυτή, καθώς χρησιμοποιούν ασθενείς ως ανθρώπινες ασπίδες. Το παλαιστινιακό ισλαμιστικό κίνημα το αρνείται.

"Τα τανκς βρίσκονται μπροστά από το νοσοκομείο. Βρισκόμαστε υπό πλήρη αποκλεισμό. Πρόκειται εντελώς για περιοχή αμάχων. Μόνον για εγκαταστάσεις νοσοκομείου, ασθενείς νοσοκομείου, γιατρούς και άλλους αμάχους που μένουν στο νοσοκομείο. Κάποιος πρέπει να το σταματήσει αυτό", δήλωσε ο χειρουργός του νοσοκομείου Άχμεντ Ελ Μοχαλάλατι τηλεφωνικώς στο Reuters.

"Βομβάρδισαν τις δεξαμενές (νερού), βομβάρδισαν τα πηγάδια, βομβάρδισαν την αντλία οξυγόνου επίσης. Βομβάρδισαν τα πάντα στο νοσοκομείο. Έτσι μετά βίας επιβιώνουμε. Το λέμε σε όλους, το νοσοκομείο δεν είναι πλέον ασφαλές μέρος για την περίθαλψη ασθενών. Κάνουμε κακό στους ασθενείς κρατώντας τους εδώ", πρόσθεσε.

Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Υγείας της Χαμάς Κίντρα δήλωσε ότι ισραηλινό άρμα μάχης βρισκόταν εκείνη τη στιγμή σταθμευμένο στην πύλη του νοσοκομείου. Σύμφωνα με τον ίδιο, Ισραηλινοί ελεύθεροι σκοπευτές και drones έβαλαν με πυρά κατά του νοσοκομείου, καθιστώντας αδύνατο για το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό και τους ασθενείς να κινηθούν.

"Είμαστε πολιορκημένοι και βρισκόμαστε μέσα σε έναν κύκλο του θανάτου", πρόσθεσε.

Το Ισραήλ είχε πει στους αμάχους να φύγουν από το νοσοκομείο και στο προσωπικό να μεταφέρει αλλού τους ασθενείς. Επίσης ανακοίνωσε ότι προσπάθησε να απομακρύνει μωρά από την πτέρυγα νεογνών και ότι άφησε στην είσοδο του νοσοκομείου 300 λίτρα καύσιμο για την τροφοδοσία των γεννητριών έκτακτης ανάγκης, αλλά η Χαμάς μπλόκαρε τις προσφορές του.

Ο Κίντρα σημείωσε ότι 300 λίτρα θα παρείχαν ηλεκτρικό ρεύμα στο νοσοκομείο μόνον για μισή ώρα και ότι το Σίφα χρειάζεται 8.000-10.000 λίτρα καυσίμου ημερησίως που θα παραδίδονταν από τον Ερυθρό Σταυρό ή μια διεθνή υπηρεσία. Ισραηλινός αξιωματούχος, ο οποίος ζήτησε να μην κατονομαστεί, δήλωσε ότι τα 300 λίτρα θα μπορούσαν να έφθαναν για κάποιες ώρες, διότι μόνον η πτέρυγα επειγόντων λειτουργούσε.

Ο χειρουργός Ελ Μοχαλάλατι δήλωσε ότι 8 πρόωρα βρέφη, τα οποία υπό φυσιολογικές συνθήκες θα βρίσκονταν σε ατομικές θερμοκοιτίδες, τα έχουν παρατάξει στη σειρά σε μια κλίνη και τα κρατούν ζεστά με ό,τι ρεύμα τους έχει απομείνει.

Μετά τον θάνατο τριών, σύμφωνα με αυτόν, άλλα 36 εξακολουθούσαν να βρίσκονται στη μονάδα νεογνών. "Περιμένουμε ότι θα χάνουμε κι άλλα μέρα με τη μέρα", πρόσθεσε.

Ο υφυπουργός Υγείας της κυβέρνησης της Χαμάς ανακοίνωσε σήμερα από την πλευρά του τον θάνατο "7 πρόωρων βρεφών" και "27 ασθενών σε μονάδες εντατικής θεραπείας" από το Σάββατο λόγω της έλλειψης ηλεκτρικού ρεύματος στο νοσοκομείο Αλ Σίφα.

Ο απολογισμός αυτός δόθηκε στο Γαλλικό Πρακτορείο από τον Γιούσεφ Αμπού Ρις, ο οποίος σημείωσε ότι στο Αλ Σίφα έχουν βρει επίσης καταφύγιο "περίπου 20.000 εκτοπισμένοι" και ότι στο βόρειο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας, όπου επικεντρώνονται πλέον οι συγκρούσεις μεταξύ του ισραηλινού στρατού και της Χαμάς, τα νοσοκομεία είναι πλέον "εκτός λειτουργίας".

Το Σάββατο το Αλ Σίφα είχε ανακοινώσει ότι 39 πρόωρα βρέφη εξακολουθούσαν να βρίσκονται σε αυτό και ότι νοσηλευτές τους χορηγούσαν οξυγόνο χειροκίνητα για να τα κρατήσουν στη ζωή. Επίσης γιατρός της μη κυβερνητικής οργάνωσης Γιατροί Χωρίς Σύνορα (MSF) είχε δηλώσει ότι 17 ασθενείς νοσηλεύονταν στις μονάδες του εντατικής θεραπείας.

Άλλο μεγάλο νοσοκομείο στη βόρεια Λωρίδα της Γάζας, το Αλ Κουντς, έχει επίσης σταματήσει να λειτουργεί. Η παλαιστινιακή Ερυθρά Ημισέληνος ανακοίνωσε ότι η γύρω περιοχή του σφυροκοπάται από πυρά και κομβόι οχημάτων του Ερυθρού Σταυρού που εστάλη για να απομακρύνει ασθενείς και προσωπικό δεν είναι σε θέση να φτάσει σε αυτό.

Γιατροί ανήρτησαν στο Διαδίκτυο φωτογραφίες που τους δείχνουν να χειρουργούν υπό το φως κεριών, φακών ή μόνον με το φως από κινητά τηλέφωνα, λόγω της έλλειψης ηλεκτρικού ρεύματος στα νοσοκομεία.

Εκατοντάδες χιλιάδες άμαχοι πιστεύεται ότι παραμένουν στο βόρειο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας παρά την ισραηλινή εντολή να φύγουν. Το Ισραήλ προχωρά συχνά σε βομβαρδισμούς και στον νότιο. Υγειονομικοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι τουλάχιστον 14 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε δύο ξεχωριστά πλήγματα στη βασική πόλη της νότιας Λωρίδας της Γάζας, τη Χαν Γιούνες. Στο Νοσοκομείο Νάσερ, άνθρωποι με ΙΧ οχήματα έφερναν στο νοσοκομείο τραυματίες, μεταξύ των οποίων και παιδιά.

"Υπάρχουν άψυχα σώματα κάτω από τα συντρίμμια, χρειαζόμαστε ασθενοφόρα", φώναξε ένας άνδρας.

Τον πόλεμο πυροδότησε αιματηρή επίθεση που εξαπέλυσε στο ισραηλινό έδαφος η Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου. Στην ισραηλινή πλευρά, 1.200 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, στην πλειονότητά τους άμαχοι την ημέρα της επίθεσης, ενώ το παλαιστινιακό ισλαμιστικό κίνημα απήγαγε στη Γάζα περίπου 240 ομήρους. Σε αντίποινα, το Ισραήλ εξαπέλυσε επίθεση για να "εξαλείψει" τη Χαμάς και σφυροκοπά αδιάκοπα τη Λωρίδα της Γάζας, την οποία ελέγχει το ισλαμιστικό παλαιστινιακό κίνημα και η οποία έχει περιέλθει σε καταστροφική ανθρωπιστική κατάσταση.

Στην παλαιστινιακή πλευρά, ο πόλεμος έχει προκαλέσει τον θάνατο 11.180 ανθρώπων, στην πλειονότητά τους αμάχων, μεταξύ των οποίων 4.609 παιδιά, σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας της Χαμάς.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μήπως ο ΜΑΚΑΡΘΙΣΜΟΣ είναι ΕΔΩ;

Βασίλης Λιόσης*

Ως μακαρθισμός καθιερώθηκε να χαρακτηρίζεται εκείνη η πολιτικήπρακτική που εφαρμόστηκε από την αμερικανική κυβέρνηση με εμπνευστήτον Αμερικανό γερουσιαστή Τζόζεφ Μακάρθυ. Ο Μακάρθυ την περίοδο1947-1957 ηγήθηκε εκστρατείας καταπολέμησης μιας υποτιθέμενης διείσδυσης κομμουνιστών στις ΗΠΑ οι οποίοι είχαν, κατά τον γερουσιαστή, σκοπό την υπονόμευση του καπιταλισμού. Οι διώξεις πήραν το χαρακτήρα υστερίας και χιλιάδες Αμερικανοί κατηγορήθηκαν ως κομμουνιστές ή συμπαθούντες προς αυτόν, πράγμα που σήμαινε ένα αδιάκοπο κυνήγι μαγισσών το οποίο ακολούθησαν δίκες, παρακολουθήσεις, ταλαιπωρία και φυλακίσεις για χιλιάδες ανθρώπους. Στη συνέχεια, βέβαια, ο όρος μακαρθισμόςχρησιμοποιήθηκε ως εκείνη η τακτική πουσυμπεριλαμβάνει ανυπόστατες ή και κατασκευασμένες κατηγορίες και στημένες πολιτικές διώξεις στο όνομα της υπονόμευσης του έθνους.

Φαίνεται πως τη «δόξα» του Μακάρθυ ζήλωσαν οι σημερινοί κυβερνώντες.

Έτσι, μετά την επίσκεψη Μητσοτάκη στο Ισραήλ και τις απαράδεκτες δηλώσεις του και μετά από την αδιανόητη στάση της Ελλάδας στον ΟΗΕ, τώρα η κυβέρνηση αποφάσισε να αντιμετωπίσει τον «εσωτερικό εχθρό» που δεν είναι άλλος από τον λαό που διαμαρτύρεται για τη σφαγή των Παλαιστινίων. Μέχρι στιγμής καταγράφουμε τη μακαρθική τακτική της κυβέρνησης μέσα από τουλάχιστον τέσσερα γεγονότα.

Σε πρώτη φάση συλλαμβάνουν τον Παλαιστίνιο που αναρτά στο Σύνταγμα την ελληνική και παλαιστινιακή σημαία μαζί.

Σε δεύτερη φάση ο υπουργός παιδείας Πιερρακάκης κατηγορεί την ΟΛΜΕ για αντισημιτισμό και τυφλό φανατισμό επειδή «τόλμησε» να βγάλει ανακοίνωση στην οποία καταγγέλλεται η σφαγή των Παλαιστινίων.

Σε τρίτη φάση συλλαμβάνουν τους ηθοποιούς Αντώνη και Αγγελική Ξένου επειδή κρέμασαν στο αυτοκίνητό τους την παλαιστινιακή σημαία.

Σε τέταρτη φάση συλλαμβάνουν 35 Παλαιστινίους κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής του μαραθώνιου επειδή κράταγαν παλαιστινιακές σημαίες.

Σήμερα, λοιπόν, που υπάρχουν 14.000 σφαγιασθέντες Παλαιστίνιοι με τα νεκρά παιδιά να είναι πάνω από 4000, με κατεστραμμένα πολλά από τα νοσοκομεία της Γάζας λόγω των ισραηλινών βομβαρδισμών, με τους γιατρούς να χειρουργούν μικρά παιδιά χωρίς αναισθητικό, αυτή τη στιγμή είναι που η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να φιμώσει τον ελληνικό λαό επειδή διαμαρτύρεται για μία ανελέητη γενοκτονία. Επιχειρεί να βάλει φίμωτρο στα συνδικάτα, επειδή, οι εκπαιδευτικοί υπερασπίζονται το δίκιο του θύματος, επειδή δεν εξισώνουν θύτη και θύμα, επειδή ορθώς αποφάσισαν να δώσουν ένα μάθημα ζωής στους μαθητές τους.

Μόνο ντροπή για αυτή τη θλιβερή κυβέρνηση που έχει αποφασίσει απαρέγκλιτα ναστέκεται στο πλευρό του θύτη. Να υποτάσσεται στις υποταγές του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Να χάνει κάθε ψήγμα ηθικής επειδή θεωρεί ότι τα στρατηγικά συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης βρίσκονται στην ισραηλινή πλευρά.

Η κυβέρνηση ας επιδοθεί στο «θεάρεστο» έργο της και ο λαός στο δικό του, στην υποστήριξη, δηλαδή, του δίκαιου αγώνα του παλαιστινιακού λαού. Ένα σύνθημα πρέπει να αντηχεί σε όλη την Ελλάδα: 
Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

______________________________________

* Ο Βασίλης Λιόσης είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας, μέλος του Συλλόγου διάδοσης μαρξιστικής σκέψης “Γιάννης Κορδάτος”.

Γιάννης Δραγασάκης: «Ο Κασσελάκης εξελέγη τυπικά δημοκρατικά, αλλά πορεύεται ουσιαστικά αντιδημοκρατικά»

Σε ανάρτησή του στο f/b το απόγευμα της Κυριακής το ιστορικό στέλεχος της αριστεράς, Γιάννης Δραγασάκης κατηγορεί τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ για “νέα αντιδημοκρατικά ήθη και αλαζονικές συμπεριφορές”, επισημαίνει πως ο νέος πρόεδρος τον κάνει να πιστεύει ότι “έχει κάνει τις επιλογές του” τις οποίες χαρακτηρίζει “βαθιά διχαστικές και τραυματικές”.

Ηχηρή παρέμβαση από τον Γιάννη Δραγασάκη που κατηγορεί τον Στέφανο Κασσελάκη για νέα αντιδημοκρατικά ήθη και αλαζονικές συμπεριφορές. Χαρακτήρισε την αποχώρηση από την ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ “επιβεβλημένη πράξη αξιοπρέπειας”.

Μεεταξύ άλλων, χαρακτηρίζει την ομιλία Κασσελάκη στην Κεντρική Επιτροπή “προσβολή για κάθε δημοκρατικό πολίτη” ενώ υπογραμμίζει πως η αποχώρησή του από τη συνεδρίαση της ΚΕ, μαζί με πολλά άλλα μέλη “ήταν επιβεβλημένη πράξη αξιοπρέπειας”.

 

 

 Αναλυτικά, ο Γιάννης Δραγασάκης έγραψε:

«Πριν από λίγες ημέρες απηύθυνα, θεσμικά, στον πρόεδρο του #ΣΥΡΙΖΑΠΣ επιστολή με συγκεκριμένες προτάσεις για μια ενωτική διέξοδο από την κρίση του κόμματος. Ο Στέφανος Κασσελάκης επέλεξε να μην απαντήσει ποτέ στη επιστολή μου. Ούτε αυτή έφτασε, θεσμικά, στα μέλη της Πολιτικής Γραμματείας & της Κεντρικής Επιτροπής, όπως είχα ζητήσει από τη γραμματεία του κόμματος.

Πρόκειται για νέα αντιδημοκρατικά ήθη & αλαζονικές συμπεριφορές που με κάνουν να πιστεύω ότι ο νέος πρόεδρος έχει κάνει τις επιλογές του & αυτές είναι βαθιά διχαστικές & τραυματικές. Ο Στέφανος Κασσελάκης εξελέγη τυπικά δημοκρατικά, αλλά πορεύεται ουσιαστικά αντιδημοκρατικά.

Η ομιλία του στην Κεντρική Επιτροπή αποτελεί προσβολή όχι μόνο για τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ αλλά για κάθε δημοκρατικό πολίτη, καθώς φαίνεται να αγνοεί βασικές αρχές της δημοκρατίας & του νομικού πολιτισμού.

Η αποχώρηση μου από τη συνεδρίαση της ΚΕ, μαζί με πολλά άλλα μέλη, ήταν επιβεβλημένη πράξη αξιοπρέπειας. Δεν ξέρω πόσα περιθώρια υπάρχουν ακόμη, ώστε να παραμείνει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ κόμμα της Αριστεράς.

Εκείνο πάντως που έγινε σαφές το διήμερο αυτό είναι ότι η «νέα ελπίδα» που με αγωνία επιζητούν η κοινωνία & η χώρα μπορεί να αναγεννηθεί μόνο μέσα από την ανασύνταξη & ανασύνθεση του ευρύτερου αριστερού & προοδευτικού χώρου.

Στη φάση που είμαστε, αυτό απαιτεί αυτενέργεια, συλλογικές πρωτοβουλίες & συντονισμένες δράσεις μέσα κι έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ & κυρίως μέσα στην κοινωνία.»

Ευκλείδης Τσακαλώτος και 46 μέλη της ΚΕ αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ μετά τις ακραίες εξαγγελίες Κασσελάκη

Κείμενο με 46 υπογραφές έδωσε στη δημοσιότητα ο Ευκλείδης Τσακαλώτος επικεφαλής της «Ομπρέλας» με το οποίο ανακοινώνει ότι αποχωρεί από τον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία.

Σύμφωνα με πληροφορίες μας, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος και η Πέτη Πέρκα, με επιστολή τους, θα ενημερώσουν αύριο Δευτέρα τον πρόεδρο της Βουλής, Κώστα Τασούλα, για την ανεξαρτητοποίησή τους.

Στο κείμενο τα 45 μέλη της ΚΕ που αποχωρούν από τον ΣΥΡΙΖΑ, ασκούν σκληρή κριτική στην ηγεσία του κόμματος αναφέροντας ότι «ενώ με αυταρχισμό ξηλώνει χωρίς διαδικασίες πρόσωπα, ακόμα και αυτά της διεύρυνσης, κρατάει ως κόρη οφθαλμού τη διαρκή και βίαιη μετάλλαξη, αυτή ακριβώς που οδήγησε σε διαρκείς ήττες και σε απώλεια πολιτικής και κοινωνικής επιρροής». Προσθέτουν ότι η ομιλία του κ. Κασσελάκη στην ΚΕ «ήταν μνημείο αλαζονείας, αυταρχικής και αντιδημοκρατικής συμπεριφορά» και κάνουν λόγο για «πρακτική του τραμπισμού». Αναφέρουν ότι «η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι» ήταν ότι «προανήγγειλε το ανήκουστο, βοναπαρτικό και ασφαλώς βαθιά αντιδημοκρατικό: τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την «απομπομπή», όπως είπε, των τεσσάρων στελεχών του κόμματος».

Αναλυτικά το κείμενο αποχώρησης των 45:

Αγαπητή συντρόφισσα, αγαπητέ σύντροφε

Το κείμενο αυτό δεν ήταν εύκολο να γραφτεί. Δεν προέκυψε χωρίς συλλογισμό, χωρίς βαθιά σκέψη, πόνο και αγωνία για το σήμερα και το αύριο της Αριστεράς. Άλλωστε, οι περισσότερες και οι περισσότεροι από εμάς είχαμε πάρει ενεργά μέρος, μαζί με πολλές και πολλούς άλλους, στην δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ. Και όλα αυτά τα χρόνια παλέψαμε με πάθος για την κοινή υπόθεση. Με στιγμές που μας έκαναν να νιώσουμε υπερηφάνεια, όπως αυτή της συμφωνίας των Πρεσπών, της κάλυψης από το ΕΣΥ 2,5 εκατομμυρίων ανασφάλιστων, της αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης, της αποκατάστασης των συλλογικών συμβάσεων, της αύξησης του κατώτατου μισθού και την κατάργηση του επονείδιστου υποκατώτατου για τους νέους, της δραστικής μείωσης της ανεργίας, των δικαιωμάτων της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, αλλά και παλαιότερα με τη συμμετοχή μας στα κοινωνικά κινήματα, στις πορείες για τον Γρηγορόπουλο, στις πλατείες, στο Κοινωνικό Φόρουμ, στο εργατικό και αντιρατσιστικό κίνημα, στον αγώνα για την υπεράσπιση του άρθρου 16, σε τόσα άλλα….

Δεν ξεχνάμε τίποτα απ’ όλα αυτά. Τα κρατάμε ως παρακαταθήκη για το μέλλον.

Δεν ξεχνάμε και τις δύσκολες στιγμές. Τις στιγμές που νιώσαμε άβολα, δύσκολα, μειοψηφικά, αλλά συνεχίσαμε το ταξίδι. Δεν ξεχνάμε και τις δικές μας ευθύνες. Τις στιγμές που ολιγωρήσαμε ή που δεν καταφέραμε να σταματήσουμε αυτό που βλέπαμε να έρχεται, κυρίως τη βίαιη μετάλλαξη του κόμματός μας, τον αρχηγισμό, τη σταδιακή απομάκρυνσή του από τις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς, τη διάχυσή του σε ένα θολό και άνευρο πολυσυλλεκτισμό.

Ήρθε όμως η στιγμή της απάντησης σε ένα κρίσιμο ερώτημα, που εκ των πραγμάτων έχει τεθεί.

Χωράνε οι ιδέες της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς μέσα στον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, έστω και αν αυτές δεν είναι πλειοψηφικές; Η απάντηση δυστυχώς είναι αρνητική. Και δεν είμαστε εμείς, που δώσαμε την απάντηση.

Η νέα ηγεσία -και δεν αναφερόμαστε μόνο στον νέο πρόεδρο- φρόντισε με το καλημέρα να περιγράψει το νέο κόμμα έναντι του «παλαιού». Μόλις χθες ο Στ. Κασσελάκης χαρακτήρισε τον ΣΥΡΙΖΑ «άρρωστο κόμμα» και προανήγγειλε το ανήκουστο, βοναπαρτικό και ασφαλώς βαθιά αντιδημοκρατικό: τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την «απομπομπή», όπως είπε, των τεσσάρων στελεχών του κόμματος. Θα λέγαμε ότι ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Η πρακτική του τραμπισμού, που εφαρμόζεται για πρώτη φορά στα χρονικά, ιδιαίτερα σε ένα κόμμα που έχει καθιερώσει τον πλουραλισμό, την ελευθερία της διαφορετικής άποψης, την ίδια τη δημοκρατία. Μια τέτοια πρακτική διωγμού ιστορικών στελεχών του χώρου μας, στην ουσία σημαίνει διωγμό και διαγραφή της ίδιας της αριστεράς από τον νέο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, που φοβόμαστε ότι ουδεμία σχέση έχει πλέον με τον ΣΥΡΙΖΑ, έτσι όπως τον ζήσαμε.

Η ομιλία του στην ΚΕ ήταν μνημείο αλαζονείας, αυταρχικής και αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς. Ως “αδιαμεσολάβητος” κατήργησε επί της ουσίας τα όργανα, ακόμα και την Επιτροπή Δεοντολογίας, ενώ αρνήθηκε πεισματικά την ψηφοφορία για το θέμα, που ο ίδιος προκλητικά και αντικαταστικά έθεσε.

Ως απόλυτος “ηγεμόνας”, σε ένα κόμμα που απαξιώνεται καθημερινά, εκστόμισε κατηγορίες, που όμοιές της, ίσως και ποτέ, δεν είχαν διατυπωθεί. Είναι δυστυχώς, η νέα αυταρχική “κουλτούρα” που βάζει τη σφραγίδα της σε ένα κόμμα, το οποίο με ιλιγγιώδη ταχύτητα μετατοπίζεται από την Αριστερά, στο γνωστό, ενδεχομένως και άγνωστο για την ιστορία του τόπου, χώρο της συντηρητικής μεταπολιτικής.

Τα μηνύματα όμως ήταν πολλά. Ήταν η ομιλία του Στ. Κασσελάκη στον ΣΕΒ, που αναφέρθηκε στην ανάγκη συνεργασίας του κεφαλαίου με την εργασία, αναφορά που στην ουσία έβαλε τη σφραγίδα της βίαιης στροφής σε δεξιά και νεοφιλελεύθερα μονοπάτια και οδηγεί σε ρήξη με τον κόσμο της εργασίας. Ήταν το φως που… κέρδισε το σκοτάδι. Η ανατριχιαστικά «ουδέτερη» ανακοίνωση για το Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Η πλήρης απουσία της ηγετικής ομάδας από τις κινητοποιήσεις για την Γάζα. Η «συγγνώμη» της Θεοδώρας Τζάκρη για όσα η αριστερά έπραξε το 2011 – 2015. Η αντικατάσταση της ριζοσπαστικής με την… πατριωτική Αριστερά. Η αυταρχική άνωθεν εντολή διαγραφής τεσσάρων ιστορικών στελεχών, ανάμεσά τους δύο πρώην γραμματείς του κόμματος. Το αρχηγικό και δεσποτικό διάταγμα «όποιος δεν συμφωνεί μαζί μου, θα είναι εκτός ψηφοδελτίων». Το τοξικό κλίμα, ο νεοαυριανισμός και ο δεξιόστροφος λαϊκισμός, οι κραυγές και ο φανατισμός, το μίσος για το 3% και την ιστορική πορεία της Αριστεράς, που έβαλαν τη σφραγίδα τους στη δημόσια συζήτηση. Ήταν η αδιαμεσολάβητη σχέση του «αρχηγού» με το λαό και η επί της ουσίας κατάργηση των Οργανώσεων Μελών. Η αντικατάσταση της πολιτικής με την επικοινωνία και τον τακτικισμό. Ήταν και είναι η διαρκής αποδόμηση της αριστερής, οικολογικής και ριζοσπαστικής ταυτότητας του κόμματος στο όνομα της στροφής προς το κέντρο.

Η νέα ηγεσία του κόμματος, υποσχέθηκε με ένα πρωτόγονο τρόπο να τα αλλάξει όλα. Η υπόσχεση αυτή συνοδεύτηκε, όμως, με την παλιά συνταγή της ήττας. Και ενώ με αυταρχισμό ξηλώνει χωρίς διαδικασίες πρόσωπα, ακόμα και αυτά της διεύρυνσης, κρατάει ως κόρη οφθαλμού τη διαρκή και βίαιη μετάλλαξη, αυτή ακριβώς που οδήγησε σε διαρκείς ήττες και σε απώλεια πολιτικής και κοινωνικής επιρροής. Δείγμα γραφής οι δημοσκοπικές έρευνες, οι οποίες φέρνουν το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ σε απόσταση αναπνοής από τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, με συνεχείς διαρροές προς άλλες δυνάμεις, κυρίως της αριστεράς και της αποχής. Η μετατόπιση και ο συνωστισμός, εντέλει, στο κέντρο και στον λαϊκίστικο συντηρητισμό, σκορπά απογοήτευση στον κόσμο της Αριστεράς, που βλέπει ένα ιστορικό εγχείρημα να υπονομεύεται και να γκρεμίζεται εκ των έσω. Κάπως έτσι, το στοίχημα της Νέας Δημοκρατίας να «τελειώνουμε με την Αριστερά» βρήκε πρόσφορο έδαφος εντός των τειχών, από μια ομάδα που καθημερινά παίρνει διαζύγιο με τις αρχές και τις αξίες της και «εμπνέεται», στην καλύτερη περίπτωση, από το μοντέλο του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ!

Επειδή εμείς αισθανόμαστε την ιστορική ευθύνη. Επειδή επιμένουμε αριστερά και το όραμά μας είναι ο σοσιαλισμός με ελευθερία και δημοκρατία, δεν μπορούμε πλέον να νομιμοποιούμε με την παρουσία μας το έγκλημα που έχει γίνει σε βάρος ενός μοναδικού στην Ευρώπη ιδεολογικού και πολιτικού εγχειρήματος.

Αισθανόμαστε την ανάγκη να προστατεύσουμε από τον περαιτέρω διασυρμό του, τον πολιτικό χώρο που έχουμε υπηρετήσει τόσα χρόνια.

Εμείς μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, δηλώνουμε ότι αποχωρούμε από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Παραμένουμε στις επάλξεις και στην υπόθεση της ανανεωτικής – ριζοσπαστικής Αριστεράς. Επιλέγουμε να υπηρετήσουμε τη δυνατότητα υπεράσπισης μιας νέας νικηφόρας προοπτικής της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Είναι θέμα συνείδησης και ευθύνης. Για μια Αριστερά σύγχρονη, μέρος της ευρωπαϊκής και διεθνούς αριστεράς και σε αλληλεπίδραση με αυτήν. Για μια Αριστερά με κριτική σκέψη, βαθιά δημοκρατική, νεανική, οικολογική, φεμινιστική, κινηματική, αντιρατσιστική. Για μια Αριστερά σταθερά στο πλευρό του κόσμου της εργασίας και των φτωχών.

ΥΓ: Προς όσες και όσους ελπίζουν και επιδιώκουν εδώ και χρόνια το τέλος της Αριστεράς: «Δεν θα ξεμπερδέψετε τόσο εύκολα μαζί της»


ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΚΕ ΠΟΥ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

 

1. Αυγουστάκη Ελένη
2. Βάκη Φωτεινή
3. Βίτσας Δημήτρης
4. Βούτσης Νίκος
5. Γερούκη Έλενα
6. Γιαννακάκη Μαρία
7. Γκόγκογλου Άγγελος
8. Γονίδη Μαρία
9. Γούλιαρου Θεοδώρα
10. Δρίτσας Θοδωρής
11. Ζωγράφος Βασίλης
12. Ιγγλέζη Κατερίνα
13. Καββαδία Αννέτα
14. Καλαμαρά Έφη
15. Καλδάρας Κώστας
16. Καλκανδής Πέτρος
17. Καμτσίδου Ιφιγένεια
18. Κανελλοπούλου Μαρία
19. Καραμεσίνη Μαρία
20. Κατριβάνου Βασιλική
21. Κλαυδιανός Παύλος
22. Κνήτου Κατερίνα
23. Κούτσης Νίκος
24. Κυπριανίδου Ερμίνα
25. Λάμπρου Πάνος
26. Μαγαλιού Ερμίνα
27. Μαντάς Χρήστος
28. Ματσούκα Χάρις
29. Μπαλαούρα Όλγα
30. Μπασκόζος Γιάννης
31. Μπουγελέκας Γιώργος
32. Νικολάρα Μαρία
33. Ξανθός Ανδρέας
34. Παπαδόπουλος Χριστόφορος
35. Παπαζεύκου Ουρανία
36. Παπανδρέου Ανδρέας
37. Πέρκα Πέτη
38. Ρογδάκη Αννα
39. Σκουρλέτης Πάνος
40. Τσακαλώτος Ευκλείδης
41. Υδραίος Μιχάλης
42. Φίλης Νίκος
43. Χατζησοφιά Αννα
44. Χριστοδουλοπούλου Τασία
45. Χριστούλη Έλενα
46. Ψαρρά Στέλλα

Γιάνης Βαρουφάκης στο STAR Κ.Ε.:«Αξίζουν καλύτερα οι 1 εκατ. άνθρωποι που ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ» (vid)

«Οι άνθρωποι αυτοί σήμερα είναι στον αέρα και δημιουργείται ένα πολιτικό κενό που δεν είναι καλό για τη Δημοκρατία», είπε μεταξύ άλλων ο Γιάνης Βαρουφάκης, τονίζοντας πως αυτή τη στιγμή είναι σε εξέλιξη μια πολύ μεγάλη συζήτηση για την πορεία της Αριστεράς στη χώρα. 

Σχολιάζοντας την επικαιρότητα και τις δηλώσεις του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ- ΠΣ, Στέφανου Κασσελάκη για την απόφαση δημοψηφίσματος αλλά και διαψεύδοντας τα οφέλη της ανάπτυξης στη χώρα μας όσον αφορά την επενδυτική βαθμίδα μίλησε στα αναλυτικά γεγονότα του STAR με τη Μαρία Τσατζαλή, ο Γραμματέας του ΜΕΡΑ25, Γιάνης Βαρουφάκης.

Τις ραγδαίες εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ κλήθηκε να σχολιάσει ο γραμματέας του ΜέΡΑ25 Γιάνης Βαρουφάκης μιλώντας στο STAR Κεντρικής Ελλάδας, αναφέροντας ότι αντιλαμβάνεται πλήρως την αγωνία του ενός εκατομμυρίου ανθρώπων που στήριξαν τις ελπίδες τους στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στις τελευταίες εκλογές. «Οι άνθρωποι αυτοί σήμερα είναι στον αέρα και δημιουργείται ένα πολιτικό κενό που δεν είναι καλό για τη Δημοκρατία», είπε μεταξύ άλλων, τονίζοντας πως αυτή τη στιγμή είναι σε εξέλιξη μια πολύ μεγάλη συζήτηση για την πορεία της Αριστεράς στη χώρα.

Στη συζήτηση αυτή το ΜέΡΑ25 παίζει κεντρικό ρόλο είπε, αναφερόμενος τόσο στις συναντήσεις και το φόρουμ διαλόγου που έχουν ξεκινήσει με πρωτοβουλία του κόμματος όσο και στο επικείμενο συνέδριο του ΜέΡΑ25 στις 8, 9 και 10 Δεκεμβρίου.

Μίλησε διεξοδικά για την επενδυτική βαθμίδα η οποία, όπως είπε, θα χρησιμοποιείται στο εξής ως επιχείρημα για την εφαρμογή νέων μέτρων λιτότητας. Τέλος ερωτώμενος για την ακρίβεια στα βασικά καταναλωτικά είδη είπε πως η αισχροκέρδεια δεν είναι εισαγόμενη. «Αν τα βασικά είδη αυξάνονταν κατά 5% όπως συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη θα μπορούσαμε να μιλάμε για εισαγόμενη ακρίβεια. Όταν όμως έχουμε αυξήσεις 25% τότε πρόκειται για «ληστεία» εις βάρος του λαού από τα super market με την ανοχή της κυβέρνησης» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Το μήνυμα της Κρήτης: «Τέλος στην απαξίωση του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστεράς» – Κείμενο με 117 υπογραφές

Τη δυσαρέσκεια αλλά και την ανησυχία τους για τις τελευταίες εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ εκφράζουν με κείμενό τους 117 μέλη και φίλοι του κόμματος από την Κρήτη, ανάμεσά τους οι Γιώργος Σταθάκης και Ανδρέας Ξανθός.

Οι παρακάτω υπογράφουσες και υπογράφοντες, μέλη και φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ από τα Χανιά και το Ρέθυμνο, καταθέτουμε τη δυσαρέσκειά μας για όσα συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και την ανησυχία μας για την Αριστερά στην Ελλάδα.

Είναι πολύς καιρός τώρα που οι πολιτικές και οργανωτικές επιλογές του κόμματος έχουν απομακρυνθεί από τις ιδρυτικές και καταστατικές του αρχές. Τα παραπάνω προκύπτουν από τις αποφάσεις της ηγετικής ομάδας, από τις ανακοινώσεις, τις πολιτικές πρωτοβουλίες, τις κοινοβουλευτικές πρακτικές και τη λειτουργία των οργάνων.

Πολύ συνοπτικά, επισημαίνουμε τα εξής:

«Το κόμμα έχει καταστεί και καταστατικά αρχηγοκεντρικό. Ο Πρόεδρος έχει πάψει προ πολλού να είναι πρώτος μεταξύ ίσων και αυτό επισημοποιήθηκε και στο τελευταίο συνέδριο. Η διαμόρφωση πολιτικής αποτελεί αποκλειστικό σχεδόν προνόμιο του ίδιου και των στενών του συνεργατών, απαξιώνοντας τη δημοκρατική λειτουργία των αρμόδιων κομματικών οργάνων. Στο όνομα μιας κατ’ επίφαση συμμετοχικότητας δημιουργήθηκαν πολυπρόσωπα όργανα, που συνεδριάζουν σπάνια και έχουν μηδενική επιδραστικότητα και πολιτική αποτελεσματικότητα.

Η κοινωνική γείωση ήταν πάντα μια ζωτική ανάγκη και η διεύρυνση της βάσης του κόμματος ένας κοινά αποδεκτός στόχος. Ο τρόπος όμως με τον οποίο έγινε η λεγόμενη διεύρυνση, όχι μόνο δεν βοήθησε την οργανωτική του ανασυγκρότηση και δράση, αλλά αλλοίωσε πλήρως τα χαρακτηριστικά ενός αριστερού κόμματος. Στην κορυφή «μεταγραφές» επωνύμων και στη βάση χιλιάδες εγγραφές «μελών μίας χρήσης». Η ανύπαρκτη πολιτική λειτουργία των οργανώσεων, υποβίβασε τα νέα μέλη σε ψηφοφόρους που στοιχίζονται πίσω από βουλευτές, κομματικά στελέχη και παράγοντες.

Οι κοινωνικές αναφορές του κόμματος είχαν μια προκλητική μονομέρεια υπέρ της μεσαίας τάξης και οι πολιτικές συμμαχίες είχαν αποκλειστικό προσανατολισμό το χώρο του Κέντρου. Το κόμμα άρχισε να μεταλλάσσεται σε κεντροαριστερό, ο όρος Αριστερά να σπανίζει και να επικρατεί η ορολογία περί προοδευτικής παράταξης. Η στροφή αυτή αποτυπώθηκε στη διάρρηξη των σχέσεων του κόμματος με τα λαϊκά στρώματα και τη νεολαία. Στις πρόσφατες εκλογές η εργατική τάξη, ο κόσμος της μισθωτής εργασίας και η νεολαία μάς γύρισαν την πλάτη. Στη χίμαιρα του εξευμενισμού της «αδικημένης» μεσαίας τάξης, απεμπολήσαμε τις βασικές μας ταξικές αναφορές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν αρνήθηκε τις κυβερνητικές ευθύνες. Το απέδειξε στην πράξη σε ένα ναρκοθετημένο από τις μνημονιακές δεσμεύσεις πεδίο. Υπερασπιστήκαμε όλοι μαζί την τιτάνια και επιτυχημένη προσπάθεια της περιόδου 2015-19 να βγούμε από το ασφυκτικό περιβάλλον της χρεωκοπίας και της λιτότητας, με την κοινωνία όρθια. Η φιλοδοξία μιας νέας αριστερής διακυβέρνησης σε εντελώς νέες δημοσιονομικά και πολιτικά συνθήκες δεν επιτεύχθηκε γιατί, με τον ρηχό «αντιμητσοτακισμό», δεν πείσαμε ότι υπήρχε αξιόπιστη εναλλακτική λύση στη νεοφιλελεύθερη και αυταρχική κυβέρνηση της ΝΔ. Στο όνομα του να ξαναγίνουμε «κυβερνώσα» υποβαθμίσαμε το «αριστερά» . Και σήμερα δεν είμαστε πια ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Ομάδα στελεχών και μελών του κόμματος, ενθαρρυμένη από την προεδρική ασυλία, λασπολογούσε μέσω των social εναντίον οποιουδήποτε διαφοροποιούνταν από τη σκανδαλολογία και επέμενε στην προγραμματική αντιπαράθεση με βάση τις αρχές και αξίες της Αριστεράς. Οι συκοφαντίες περί «υπονόμευσης του Προέδρου», «αριστερόμετρων» και «επιστροφής στο 3%», δυναμίτισαν το κλίμα εσωκομματικής συνοχής και εμπιστοσύνης.

Τα παραπάνω περιγράφουν μια διαδικασία πολιτικού εκφυλισμού και απώλειας κάθε δημοκρατικής δικλείδας ασφαλείας που διευκόλυνε την ανάδειξη του Στέφανου Κασσελάκη στην προεδρία του κόμματος. Οι χυδαίες ομοφοβικές επιθέσεις που δέχεται έχουν την καθολική καταδίκη όλων μας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ανοχή και συναίνεση σε πολιτικές επιλογές που μας ανησυχούν και μας ενοχλούν. Τα ολοφάνερα ελλείμματα πολιτικής γνώσης και εμπειρίας, η άγνοια βασικών προγραμματικών θέσεων του κόμματος, αλλά κυρίως οι μέχρι σήμερα δημόσιες παρεμβάσεις και δηλώσεις του, διαρρηγνύουν κάθε καταστατική, οργανωτική και πολιτική συλλογική δέσμευση. Με τρόπο αυθαίρετο ο νέος Πρόεδρος και η ομάδα που τον στηρίζει επιχειρούν την απο-αριστεροποίηση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και την οριστική μετεξέλιξη σε ένα «απονευρωμένο» κόμμα του Κέντρου, με μόνη επιδίωξη την ήττα του Μητσοτάκη. Η οποία όμως για να προκύψει χρειάζεται αξιόπιστη προοδευτική πολιτική απάντηση, όπως αποδείχθηκε στον 2ο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Ανησυχούμε όταν βλέπουμε να υποβιβάζεται η πολιτική στο επίπεδο της επικοινωνιακής διαχείρισης. Ο επικοινωνιακός «θόρυβος» συνδυάζεται με συνεχείς δηλώσεις ενσυναίσθησης για τους αδύναμους της κοινωνίας και αποστροφής για τις παθογένειες του κράτους και της χώρας, χωρίς την παραμικρή αναφορά στις προγραμματικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Ο Στέφανος Κασσελάκης δηλώνει με έπαρση ότι μόνο αυτός μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη, χωρίς όμως να είναι ορατές οι διαχωριστικές γραμμές. Ίσα-ίσα που στην πρόσφατη παρέμβαση στο συνέδριο του ΣΕΒ, ο Στέφανος Κασσελάκης έσπευσε να υιοθετήσει κλασικές απόψεις των απανταχού νεοφιλελεύθερων ότι «το κεφάλαιο είναι εργαλείο μείωσης των ανισοτήτων»! Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα η ετεροβαρής ανακοίνωση-θέση για το Παλαιστινιακό με την οποία υπήρξε σχεδόν πλήρης ταύτιση με την κυβέρνηση.

Η παρούσα κατάσταση άλλα μέλη τα οδηγεί στην παραίτηση και άλλα στην αποστράτευση και στην αδράνεια. Ο ενεργός κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ και οι ανένταχτοι φίλοι του δυσκολεύονται πια να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους στο κόμμα. Οι παρακάτω υπογράφουσες και υπογράφοντες θέλουμε διακαώς να ηττηθεί ο Μητσοτάκης και η κυβέρνηση της ΝΔ. Αντίπαλος όμως της Δεξιάς είναι η Αριστερά. Για τον λόγο αυτό απαιτείται να γίνει αυτό που ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δεν κάνει: να τεθεί η αριστερή ατζέντα στην πολιτική ζωή και να διεκδικηθεί εκ νέου η απωλεσθείσα ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς στην κοινωνία.

Οι παρακάτω υπογράφουσες και υπογράφοντες βρισκόμαστε σε μια ενεργή αναμονή. Αναμένουμε και επιθυμούμε να εκκινήσουν και να λειτουργήσουν όλες οι διαδικασίες της εσωκομματικής δημοκρατίας (π.χ. Ο.Μ. και θεματικές) καθώς και όλα τα αντιπροσωπευτικά όργανα, ώστε να καταστεί δυνατή μια ουσιαστική πολιτική συζήτηση. Η ψηφοφορία μόνο δεν είναι δημοκρατία. Οι δημοκρατικές διαδικασίες εκκινούν με συνέλευση. Επίσης να οργανωθεί σύντομα ένα ουσιαστικό και δημοκρατικό συνέδριο όπου θα συζητηθούν και θα επικαιροποιηθούν εκ νέου τα ουσιώδη για την πολιτική μας φυσιογνωμία και προοπτική. Διατηρούμε την αμφιβολία αν οι σημερινοί διαχειριστές του κόμματος θα το επιτρέψουν. Δεν είμαστε βέβαιοι ότι ο πολιτικός κατήφορος μπορεί να αναστραφεί. Αξίζει όμως να το παλέψουμε για το κόμμα που αγαπάμε, για το κόμμα που κάποτε εμπιστεύτηκαν τα λαϊκά στρώματα.

Στο μεταξύ δεν είμαστε αδρανείς. Τα πολιτικο-ιδεολογικά διακυβεύματα που συνόδευσαν την προεδρική εκλογή έφεραν κοντά στο κόμμα πολλούς ενεργούς πολίτες που νοιάζονται και πονάνε την Αριστερά. Πολλοί ανένταχτοι μας παρακολουθούν με ενδιαφέρον και αγωνία. Μαζί τους (από τώρα) συζητούμε για την ανασυγκρότηση της σύγχρονης ευρωπαϊκής και ριζοσπαστικής Αριστεράς, που θα είναι ανοιχτή σε διάφορα ιδεολογικά ρεύματα, αλλά ταυτόχρονα θα σέβεται τις βασικές ιδεολογικές, πολιτικές και ηθικές της αρχές.

Οι παρακάτω υπογράφουσες και υπογράφοντες, μέλη και φίλοι του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Π.Σ. θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε, μέσα ή και έξω από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Π.Σ., για την Αριστερά που έχει ανάγκη η κοινωνία.

Συνυπογράφουν:

1. Αγγελάκη Έφη
2. Αγγελάκη Mάρω
3. Ανδρουλιδάκη Αμαλία
4. Αντωνουσάκη Όλγα
5. Αποστολάκης Κίμων Τζον του Κίμωνα
6. Αποστολάκης Κίμων του Χρήστου
7. Aρβανιτάκης Μανώλης
8. Αργιαντοπούλου Χρυσούλα
9. Αρτζουχαλτζή Μαρία
10. Βακάλης Περικλής
11. Βακιρτζή Κατερίνα
12. Βασσάλος Αντώνης
13. Βενιανάκη Κατερίνα
14. Βεργεράκης Λευτέρης
15. Βουλγαρίδης Μηνάς
16. Γαβαλάς Αντώνης
17. Γένζεν-Παπαϊωάννου Ίνγκε
18. Γεωργούλας Μπάμπης
19. Γεωργούλα Ζωή
20. Γιακουμιδάκης Βαγγέλης
21. Γκαναδάκη Ευτυχία
22. Γκέκος Παναγιώτης
23. Γρηγοράκης Δημήτρης
24. Δασκαλάκης Βαρδής
25. Δελβερούδη Λιζιάννα
26. Δρυγιαννάκης Μανώλης
27. Ζερβάκης Στέλιος
28. Καζίλας Γιώργος
29. Καλαϊτζιδάκης Νίκος
30. Καλλέργης Μανόλης
31. Καλλιτεράκης Γιώργος
32. Κατσαντώνης Γιώργης
33. Κεχαγιαδάκη Δέσποινα
34. Κοκοβλής Γιώργος
35. Κόρδα Μαρία
36. Κουβάτσος Σάκης
37. Κουνενάκη Πέγκυ
38. Κουφάκη Αλεξάνδρα
39. Κουφάκης Μανόλης
40. Κρεβετζάκης Θωμάς
41. Λάτος Μανώλης
42. Λοχαΐτης Ρόδης
43. Λυμπεράκης Πέτρος
44. Μακράκης Γιώργος
45. Μαλούκου Τασία
46. Μανουσάκη Ελέγκω
47. Μανουσάκη Χρυσούλα
48. Μαρκάκη Κατερίνα
49. Μαρκαντώνης Ευθύμης
50. Μαρκουλάκη Σταυρούλα
51. Μήτσαινας Κώστας
52. Μικρούλης Σπύρος
53. Μιχαηλίδης Αλέκος
54. Μιχελάκη Φωτεινή
55. Μουρτζανού Ιωάννα
56. Μπαγκέρη Μαίρη
57. Μπαρδάτσου Νίκη
58. Μπαρμπούνης Γιώργος
59. Μπαρτζώκας Γιάννης
60. Μπικάκης Μιχάλης
61. Μπόκης Δημήτρης
62. Μποτωνάκης Μάρκος
63. Μπουντρογιάννης Δημήτρης
64. Μπριλλάκη Κωνσταντίνα
65. Μυλωνάκης Γιώργος
66. Μυρσιλίδης Γιώργος
67. Νικητάκη Αφροδίτη
68. Ντάνος Άγγελος
69. Ξανθός Ανδρέας
70. Ξιφαράς Ναπολέων
71. Ξυλούρη Γεωργία
72. Ξυλούρη Ελένη
73. Οικονόμου Γιώργος
74. Παπαδάκη Μαρίνα
75. Παπαδάκης Μανώλης
76. Παπαηλιάκη Ευτυχία
77. Παπαϊωάννου Σκεύος
78. Παπανδρέου Ανδρέας
79. Παυλάκης Γιάννης
80. Παυλάκης Δημήτρης
81. Περουλάκης Γιώργος
82. Πεσβάντης Τάκης
83. Πευκιανάκης Νικήτας
84. Πετράκη Ελευθερία
85. Πετρόπουλος Ανδρέας
86. Πετρουλάκης Βασίλης
87. Ρεβελάκης Γιάννης
88. Σακούτης Γρηγόρης
89. Σαμιώτης Ηλίας
90. Σαρρής Γιάννης
91. Σάρρος Κώστας
92. Σουλτάτος Ζαχαρίας
93. Σπαντιδάκη Κατερίνα
94. Σπερελάκης Ιάκωβος
95. Σταθάκης Γιάννης
96. Σταθάκης Γιώργος
97. Στάθης Παναγιώτης
98. Σταμελάκη Βαγγελιώ
99. Σταυρακάκη Ράνια
100. Συντυχάκη Χριστίνα
101. Τζανάκης Μανόλης
102. Τζεκάκη Μαρία
103. Τοπάλη Καίτη
104. Τσικουδάκης Κώστας
105. Φαραού Μαρία
106. Φαρμασώνη Φωτεινή
107. Φιωτάκης Γιάννης
108. Φουρναράκη Ελένη
109. Φρογουδάκη Ελευθερία
110. Φωκάς Χρήστος
111. Χαρώνη Δήμητρα
112. Χατζηευαγγέλου Κική
113. Χατζηνικολάου Νίκος
114. Χατζηπαναγιώτου Μανόλης
115. Χίνος Γιάννης
116. Χίνος Παντελής
117. Ψαρράς Τάκης »

πηγή:news247

Γιώργος Σταθάκης: «Η Αριστερά δεν χωρά στο κόμμα Κασσελάκη, Παππά, Πολάκη»

Ο πρώην υπουργός αναφέρει τους λόγους για τους οποίους πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ έχει «τελειώσει», και πως πλέον έχει γίνει κάτι άλλο. Ως «ταφόπλακα» ορίζει την εκλογή Κασσελάκη στην ηγεσία του κόμματος, αναφέροντας πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τώρα «κόμμα Κασσελάκη – Παππά – Πολάκη».

Τον ΣΥΡΙΖΑ αποχαιρετά ο πρώην υπουργός της κυβέρνησης Τσίπρα και ιστορικό στέλεχος του κόμματος Γιώργος Σταθάκης.

Ο πρώην υπουργός αναφέρει τους λόγους για τους οποίους πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ έχει «τελειώσει», και πως πλέον έχει γίνει κάτι άλλο. Ως «ταφόπλακα» ορίζει την εκλογή Κασσελάκη στην ηγεσία του κόμματος, αναφέροντας πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τώρα «κόμμα Κασσελάκη – Παππά – Πολάκη».

Όπως αναφέρει από το 2019 και μετά ακολουθήθηκε λάθος στρατηγική από το κόμμα και πως επικράτησαν τελικά οι λαϊκιστές μέσα στο κόμμα, οι οποίοι όπως λέει είχαν γίνει οι καλύτεροι προπαγανδιστές του Μητσοτάκη.

Το «ταξίδι του ΣΥΡΙΖΑ» έκλεισε οριστικά με την εκλογή Κασσελάκη.

Έτσι καταγράφεται στο διεθνή Τύπο και την ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή, ως «τίτλοι τέλους» του ριζοσπαστικού αριστερού ΣΥΡΙΖΑ, του μεγαλύτερου αριστερού κόμματος στην Ευρώπη (μαζί με τους Podemos). Και αν όντως πρόκειται για το «τέλος» ίσως μία συζήτηση για το τι συνέβη, τι γίνεται και τι έρχεται να είναι αναγκαία.

Στις εσωκομματικές εκλογές του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ο Κασσελάκης εκπροσώπησε τη «λαϊκιστική» τάση του, την «Κίνηση Μελών» (Ν. Παπάς, Ρ. Δούρου, Π. Πολάκης, Θ. Τζάκρη, κλπ) και τους νεοεισελθέντες (Αντώναρος, κλπ). Η Αχτσιόγλου από την άλλη εκπροσώπησε την τάση των στενών συνεργατών του Αλέξη Τσίπρα («έξι συν έξι» -Αχτσιόγλου, Χαρίτσης, Ηλιόπουλος, κλπ), την «Ομπρέλα» (Τσακαλώτος, Φίλης, Σκουρλέτης) και τα ιστορικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι πολιτικές διαφορές που εκφράστηκαν στην κάλπη των εσωκομματικών εκλογών προϋπήρχαν.

Οι λαϊκιστές είναι θιασώτες της αναβίωσης του παραδοσιακού δικομματισμού, της μετατόπισης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ προς το Κέντρο και του απογαλακτισμού του από την Αριστερά, είτε ως κουλτούρα, είτε ως ιστορική παρακαταθήκη του χώρου. Είναι φιλικοί στη χρήση παραδοσιακών εργαλείων πολιτικής, όπως οι πελατειακές σχέσεις, ενώ ο πολιτικός τους λόγος είναι επικεντρωμένος στον «Αντι-Μητσοτακισμό», δηλαδή στην ανάδειξη των στοιχείων διαφθοράς, ανικανότητας, αλαζονείας, από την παρούσα κυβέρνηση και τον «ψεύτο-πατριωτισμό». Προγραμματικά είναι παντελώς ανύπαρκτοι και ως πολιτικό προσωπικό ανίκανοι να συμβάλλουν στην παραγωγή νέων ιδεών για την κατάκτηση της πλειοψηφίας ή την διακυβέρνηση.

Για την τάση της Αχτσιόγλου και εν γίνει για το αριστερό κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ προέχει η προγραμματική αντιπολίτευση, η ριζοσπαστική ταυτότητα, ο μεταρρυθμιστικός προγραμματικός λόγος και οι θεσμικές αλλαγές. Υπό αυτήν την έννοια στις πρόσφατες εκλογές αυτό το μπλοκ αποτέλεσε τον κληρονόμο της γνώσης και της εμπειρίας που αποκτήθηκε από τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Στο φόντο αυτό, η νίκη της «τάσης Κασσελάκη» στρέφει οριστικά το ΣΥΡΙΖΑ στο «λαϊκισμό» και την πολιτική και ιδεολογική αναβίωση ενός κόμματος που προσομοιάζει στο πάλαι ποτέ, – εκτός τόπου και χρόνου πλέον, «παραδοσιακό ΠΑΣΟΚ».

Η «νίκη των λαϊκιστών» δεν έπεσε από το ουρανό. Είναι αποτέλεσμα της απόλυτα καταστροφικής στρατηγικής που επέλεξε ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2019 και μετά. Η στρατηγική είχε τέσσερα κομβικά σημεία.

Tην αποσιώπηση και ενίοτε την επικριτική ενοχή επί των πεπραγμένων της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.

«Tο άνοιγμα στην κοινωνία» (εκλογή Τσίπρα από τη βάση). Τα μέλη αυξήθηκαν από 40.000 σε 140.00. Το ένα τρίτο εξ αυτών εξαφανίστηκε αμέσως, ενώ δεύτερο τρίτο συμμετείχε μόνο στις εκλογικές διαδικασίες. Η πρακτική αυτή οδήγησε στην ρευστοποίηση του κόμματος καθώς πλέον σε τοπικό επίπεδο κυριάρχησαν τα προσωπικά δίκτυα των βουλευτών.

Tην διεύρυνση του πολιτικού προσωπικού πρώτης γραμμής μέσα από την ετερογενή συνάθροιση ανεπαρκών, κατά την κρίση πολλών «εντός και εκτός των τειχών», προσωπικοτήτων, με ελάχιστες ίσως σημαντικές εξαιρέσεις.

Την καθήλωση της αντιπολιτευτικής τακτικής στην αποκαθήλωση του «προσώπου του Μητσοτάκη». Εντός αυτού του πλαισίου η όποια πετυχημένη προγραμματική αντιπολίτευση χανόταν μέσα στην «ακατάσχετη πολυλογία» των λαϊκιστών που προτιμούσαν να αναδεικνύουν, συνεχώς και μόνο, την Μαρέβα, τα «πετσωμένα» ΜΜΕ, τον «άριστο» Πρωθυπουργό, τη διαφθορά, την «επικοινωνία» αντί να επικεντρώνονται στις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την επίλυση των καίριων προβλημάτων της κοινωνίας.

Η στρατηγική αυτή κατέρρευσε και ο ΣΥΡΙΖΑ ηττήθηκε κατά κράτος. Αν το 2019 ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε από το 36% στο 32%, εξαιτίας των απωλειών που είχε κυρίως στα μεσαία στρώματα, το 2023 απώλεσε τη μεγάλη εκλογική του βάση, δηλαδή τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα και τη νεολαία. Κοινώς η ενίσχυση του «λαϊκιστικού και διευρυμένου» ΣΥΡΙΖΑ συνοδεύτηκε από την απώλεια του πολιτικού του ερείσματος των λαϊκά στρωμάτων. Το «άνοιγμα στην κοινωνία» κατέρρευσε μαζί με την αντιπολιτευτική στρατηγική του «αντι- μητσοτακικού λαϊκισμού».

Οι χαμένες εκλογές και ο μύθος της υπονόμευσης

Οι εκλογές του 2023 κρίθηκαν, ως συνήθως, στα «μεγάλα θέματα της Πολιτικής». Οι ποιοτικές έρευνες κατέγραφαν τη υπεροχή του Μητσοτάκη έναντι του Τσίπρα στα θέματα της οικονομίας και της εξωτερικής πολιτικής (40%/20%), ενώ στα θέματα του κοινωνικού κράτους και στα θεσμικά υπήρχε ισορροπία (30%/30%) ή μικρή υπεροχή του Τσίπρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, δεν έκανε τίποτα για να κλείσει την ψαλίδα. Η εμπιστοσύνη των πολιτών και η αξιοπιστία προφανώς ήθελαν άλλη στρατηγική, πέραν της Μητσοτάκης ΑΕ και της «ψεύτο πατριωτικής» κριτικής περί ενδοτισμού της κυβέρνησης στα ελληνοτουρκικά. Το τελικό εκλογικό αποτέλεσμα, προς μεγάλη έκπληξη όλων, ήταν αυτό που κατέγραφαν οι ποιοτικές έρευνες στα θέματα της οικονομίας και της εξωτερικής πολιτικής, μήνες πριν από την ίδια την εκλογική αναμέτρηση.

Η ΝΔ κέρδισε τις εκλογές για τρεις στρατηγικούς λόγους. Πρώτον διαμόρφωσε ένα ευρύ και συμπαγές πολιτικό μπλοκ. Με αφετηρία το «Ναι» του δημοψηφίσματος, συσπείρωσε τη ΝΔ, μέρος του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι (μετά την αποτυχία της ενοποίησης του με το ΠΑΣΟΚ) και μέρος της Ακροδεξιάς (μέσα από τη συμμετοχή στις διαδηλώσεις για το Μακεδονικό, την ενσωμάτωση προσώπων και το φλερτ κατά την άσκηση της εξουσίας με «όψεις» του ακροδεξιού ριζοσπαστισμού). Δεύτερον με κεντρικό σύνθημα την «επιστροφή στην κανονικότητα» αναβίωσε ένα εκτενές σύστημα πελατειακών σχέσεων, δομών ελεγχόμενης διακυβέρνησης και εξυπηρέτησης μικροσυμφερόντων. Τρίτον με το «αντί ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο» και συνθήματα που προέταξαν το «να τελειώνουμε με την Αριστερά», δεν συσπείρωνε μόνο την διευρυμένη εκλογική της βάση, αλλά διεμβόλισε παράλληλα το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, συνεπικουρούμενη από την «μιντιακή» υπεροχή της.

Έτσι την περίοδο 2019-2023 οι λαϊκιστές του ΣΥΡΙΖΑ, ξεκίνησαν «πόλεμο κατά της Αριστεράς». Στο πλαίσιο της εσωκομματικής αντιπαράθεσης η Αριστερά παρουσιαζόταν ως να ήταν υπεύθυνη για την ήττα του 2019 (π.χ. 37 δισ. του Τσακαλώτου, -που τώρα πάλι έχει επανέλθει στη δημόσια σφαίρα, το Ασφαλιστικό του Κατρούγκαλου, το υποτιθέμενο «ξεζούμισμα» της μεσαίας τάξης που όλα αυτά απειχούσαν τις παραπλανητικές δοξασίες της ΝΔ). Εμφανίζονταν επίσης ως υπαίτια για τη μη ανάκαμψη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ το 2019-2023, καθώς νοούνταν ότι διευκόλυνε τη ΝΔ με την υποτονική αντιπολίτευση στον Μητσοτάκη καθώς αυτή απείχε από τον αντι-μητσοτακικό «παραλήρημα». Η μεγαλύτερη στρατηγική νίκη της ΝΔ ήταν ότι μετέφερε εντός του ΣΥΡΙΖΑ την ιδέα του «να τελειώνουμε με την Αριστερά». Οι λαϊκιστές έγιναν οι καλύτεροι προπαγανδιστές του «ιδεών του Μητσοτάκη».

Μετά την εκλογική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ το 2023 το χάσμα των δυο τάσεων έγινε μεγαλύτερο. Για την «αποτυχία του Τσίπρα» ενεργοποιήθηκε ο αρχέγονος μύθος της «κερκόπορτας», – η υπονόμευση από τις φράξιες και τις ομάδες και ο εσωτερικός εχθρός. Σε αυτό το πλαίσιο κλιμακώθηκαν οι επιθέσεις στην αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, στα στελέχη της και φυσικά στην αριστερή ιδεολογία και πολιτική εν γένει. Επικράτησαν ρητορικά μοτίβα που επαναλαμβάνονταν με αυτοματισμούς, για τον «ΣΥΡΙΖΑ του 3%», το «δεν χρειαζόμαστε τον Μαρξ», τις αναφορές στους «καρεκλοκένταυρους», στους «αργόσχολους του κομματικού μισθού», στους «αχάριστους αριστερούς Κατσιφάρες», στους «ανεπάγγελτους», στους «υπονομευτές του Τσίπρα», στα «sms της Αχτσιόγλου», στις «ελίτ και τα ιερατεία» και πολλές άλλες αθλιότητες. Ταυτόχρονα το βήμα της «αντί-αριστερής» υστερίας έγιναν οι life style εκπομπές (πολύ Τατιάνα, πρωινάδικα και φυσικά Ευαγγελάτος). Σύσσωμη η νέα ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, παρέλαυνε στις lifestyle εκπομπές για να δηλώνει πόσο ραδιούργα, υπονομευτική και αναχρονιστική είναι η Αριστερά.

Ενώ κανείς από τους λαϊκιστές δεν διέθετε το πολιτικό βάρος να ενώσει και να νικήσει (Παπάς, Πολάκης, Δούρου) στις εσωκομματικές εκλογές και οι μετριοπαθείς Φάμελος και Τεμπονέρας της πιο ουδέτερης ΡΕΝΕ ήταν διστακτικοί να συμμετέχουν, βρέθηκε ο Κασσελάκης να τους ενώσει. Ως να ήταν έτοιμοι από καιρό. Οι λαϊκιστές νίκησαν με τα πιο κατάπτυστα πολιτικά μέσα. Με κεντρικό σύνθημα να νικήσουμε τους «υπονομευτές του Τσίπρα». Και ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε ως «ευάλωτος από καιρό» σε μία «επιθετική κίνηση» «κατάληψης του κόμματος».

Η λανθασμένη πολιτική στρατηγική της περιόδου 2019-2023 είχαν προλειάνει το έδαφος. Και η βαριά εκλογική ήττα το επιτάχυνε. Κοινώς το ειδικό βάρος των λαϊκιστών διευρύνθηκε σε ένα αποτυχημένο και συρρικνωμένο ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ακραίος λαϊκισμός ως κεντρική πολιτική

Και σήμερα μένει το πρόσωπο του νέου Προέδρου. Μία απολίτικη ρευστή φιγούρα (θαυμαστής του Μητσοτάκη, ψήφισε Παπανδρέου, αλλά τελικά είναι Αριστερός). Δεν έχει παρά θολές ιδέες για την ιστορία της χώρας, την πολιτική, την Ευρώπη, τα πολιτικά ρεύματα σκέψης, την πολιτική της ΝΔ στα «μεγάλα θέματα», την γεωπολιτική, την ίδια τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ως μη πολιτικός δεν θα όφειλε φυσικά να γνωρίζει. Επιβάλλεται όμως εφόσον εμφανίζεται ως κάποιος που μοναδικό του προσόν, κατά το ισχυρισμό του, είναι ότι «εγώ είμαι αυτός που μπορεί να νικήσει το Μητσοτάκη» («εκεί που απέτυχε ο Τσίπρας»).

Αν η κεντρική πολιτική υπόσχεση μπορούσε να συνοψιστεί σε μία φράση είναι το «αμερικάνικο όνειρο» σε ελληνική εκδοχή, ένα όραμα δηλαδή ταυτισμένο με το κοσμοείδωλο που παραδοσιακά προβάλλει η αμερικανική Δεξιά για τον εαυτό της. Ο Κασσελάκης επενδύει στην Τραμπική φαντασίωση της αδιαμεσολάβητης σχέσης με τη μάζα, του «εγώ μιλάω με την κοινωνία απευθείας και δεν χρειάζομαι το κόμμα». Κάθε δημόσια εμφάνιση του Προέδρου έχει επαναλαμβανόμενες κοινοτυπίες περί άμεσων και πρακτικών λύσεων που «θέλει ο λαός», θα τις «λέει ο λαός» και ο Κασσελάκης «θα τις εφαρμόζει». Ο «ακραίος λαϊκισμός» είναι το νέο μοτίβο του ΣΥΡΙΖΑ και δεν χρειάζονται «πολλά λόγια» ή βαθυστόχαστες αναλύσεις.

Φυσικά το φαινόμενο είναι διεθνές. Η «κοινωνία του θεάματος» έχει παράξει λαϊκιστές πολιτικούς ηγέτες όπως ο Μπέπε Γκρίλο (κωμική εκπομπή), τον Ζελένσκι (κωμικό σήριαλ που υποδυόταν τον έντιμο πρόεδρο) και τον Τραμπ (ριάλιτι σόου). Μόνο που η Αριστερά την είχε γλιτώσει. Όχι πια. Δυστυχώς μας προέκυψε.

Η Αριστερά αναδείχθηκε σε οιονεί ηγεμονική πολιτική δύναμη την περίοδο μετά την χρηματοπιστωτική κρίση για να αλλάξει τη Ελλάδα. Να την κάνει μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, με θεσμούς, διαφάνειας και δημοκρατικής συγκρότησης, με μειωμένες κοινωνικές, έμφυλες και περιφερειακές ανισότητες, και αλλαγή της ίδιας της πολιτικής κουλτούρας του τόπου. Πέτυχε αρκετά. Απέτυχε σε άλλα. Παρέμεινε μία «ενοχλητική» δύναμη για το παραδοσιακό ηγεμονικό μπλοκ εξουσίας και εν δυνάμει βαθιά μεταρρυθμιστική.

Η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με την πλειάδα των αριστερών υπουργών δεν ήταν ανατρεπτική, αλλά παρέμενε αυτόνομη, ηθική και απαρέγκλιτα προσηλωμένη στο δημόσιο συμφέρον. Τώρα η επιδίωξη των λαϊκιστών είναι να πάψει να είναι «ενοχλητική». Κοινώς να αρθεί το πολιτικό διακύβευμα και να επισφραγιστεί το τέλος της «αριστερής παρένθεσης».

Ένα πικρό τέλος

Το ταξίδι τελείωσε με το χειρότερο δυνατό τρόπο. Ταυτίστηκε με τη άνοδο του Τσίπρα του «ηθικού πλεονεκτήματος» και της «αξιοσύνης» της Αριστεράς. Ταυτίστηκε δυστυχώς και με την πτώση του Τσίπρα και την ψευδαίσθηση ότι αντλώντας στοιχεία από ένα «ΠΑΣΟΚ τύπου Αντρέα», θα ήταν εφικτή η επιστροφή του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στην διακυβέρνηση της χώρας.

Όμως το ΠΑΣΟΚ, όταν έκλεισε ο κύκλος του Αντρέα του 1981, ανανεώθηκε. «Άφησε τον Αντρέα στην άκρη». Άλλαξε ρότα. Το πέτυχε με τον «Εκσυγχρονισμό» του Σημίτη. Εν μια νυκτί, έδωσε ηγεμονία στο ΠΑΣΟΚ έναντι της ΝΔ στο θέμα της οικονομίας (έστω με μπόλικο νεοφιλελευθερισμό του Τρίτου Δρόμου), προέβαλλε τον έντονο φιλοευρωπαϊσμό του, σε αντίθεση με τα τριτοκοσμικά του Αντρέα και προσέλκυσε αριστερούς προβάλλοντας τις αλλαγές στους αναχρονιστικούς θεσμούς, φτιάχνοντας μια νέα εντυπωσιακή πλειοψηφία.

Με την παραπάνω στρατηγική το «εκσυγχρονιστικό» ΠΑΣΟΚ έδωσε άλλα 15 χρόνια ζωής στο γερασμένο κίνημα. Συγκρούστηκε με την εκκλησία, έβαλε τη χώρα στο Ευρώ, την Κύπρο στην Ευρώπη και χειρίστηκε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε αντί-εθνικιστική βάση. Ταυτόχρονα κατέγραψε τρομερές αποτυχίες στα θέματα της διαπλοκής, της διαφθοράς και κυρίως της χρηματοπιστωτικής «φούσκας» που οδήγησε στην χρεοκοπία. Εντούτοις σε σχέση με τη σημερινή συζήτηση για πως «αναγεννάται ένα κόμμα» η κεντρική ιδέα μετράει, η στρατηγική σκέψη, το σχέδιο για την κατάκτηση της ηγεμονίας και η μεγάλη πολιτική σκακιέρα.

Το 2019 ο ΣΥΡΙΖΑ χρειαζόταν να μπολιαστεί με καινούργιες κεντρικές ιδέες, κάποιας μορφής ηγεμονική πολιτική στροφή, κάποιου είδους στρατηγική σύλληψη της μεγάλης εικόνας, που θα του επέτρεπε να επανεφεύρει τον εαυτό του μετά το τέλος της μνημονιακής περιόδου. Η μόνη ιδέα όμως που υλοποιήθηκε ήταν οργανωτική (αυτή της διεύρυνσης) και ουχί πολιτική. Οι προσθήκες και οι μεταγραφές ήταν μάλλον ασυνάρτητες.

Έτσι χωρίς μία μεγάλη πολιτική στρατηγική ιδέα, ο ΣΥΡΙΖΑ επένδυε πλέον στην «επόμενη καταστροφή» της διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Πολλές ιδέες έπεσαν στο τραπέζι όπως εκείνη ενός επικείμενου «νέου Μνημονίου» που θα ερχόταν λόγω των δημοσιονομικών πιέσεων των Ευρωπαίων. Μετά ήταν η οικονομική καθίζηση με την πανδημία, η ενεργειακή κρίση που ακολούθησε και μετά η έκρηξη του πληθωρισμού. με την ενεργειακή κρίση. Μόνο που αυτή η πολυαναμενόμενη κατάρρευση δεν ήρθε.

Τα 45 δισ. δανεικά, οι ευρωπαϊκοί πόροι και η δημοσιονομική και νομισματική χαλάρωση στην Ε.Ε. ήταν το όπλο της κυβέρνησης έναντι της παραπαίουσας οικονομίας, ενώ απορροφούσε χωρίς κραδασμούς τις αλλεπάλληλες θεσμικές εκτροπές της και την απερίγραπτη οικοδόμηση μηχανισμών ελέγχου της δημοκρατίας. Όσο το μπλοκ του 40% έμενε συμπαγές, τίποτα δεν άλλαζε. Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε με την κριτική της «χειρότερης κυβέρνησης όλων των εποχών», το οποίο από μόνο του δεν κερδίζει εκλογές. Και χωρίς προοπτική κυβερνησιμότητας για όσο διάστημα η κεντροαριστερά παρέμενε διχοτομημένη το αποτέλεσμα ήταν δραματικό. Στις εκλογές του 2023 η Κεντροαριστερά κατέγραψε το χαμηλότερο ποσοστό δεκαετιών με άθροισμα ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ στο 30%.

Η πραγματικότητα είναι ότι στις πρόσφατες εκλογές ουδείς ήξερε τι πρεσβεύει ο ΣΥΡΙΖΑ και τι θα κάνει την επόμενη μέρα. Υπήρχαν οι «αυξήσεις μισθών και συντάξεων και η μείωση των τιμών» που θα τροφοδοτούσε η φορολόγηση των υπερκερδών. Υπήρχε και η «διαγραφή των κόκκινων δάνειων» της πανδημίας, (κατ´ουσίαν όσων δηλαδή εξαιρέθηκαν από την επιστρεπτέα προκαταβολή). Με όλα τα θετικά ή αρνητικά που είχαν οι εξαγγελίες αυτές ήταν εξόφθαλμα ανεπαρκείς. Το μέλλον επιζητούσε μεγάλες τομές, την ελπίδα για ένα νέο κύμα μεγάλων αλλαγών που χρειάζεται η οικονομία εν μέσω της κλιματικής κρίσης, της πράσινης μετάβασης, της οικονομικής υστέρησης και των κοινωνικών ανισοτήτων. Εκλογές δεν κερδίζονται χωρίς θετικό διακύβευμα και ηγεμονικό λόγο. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην κυριολεξία αλλού. Και κρίνοντας εκ του αποτελέσματος αλλού ήταν και οι λαϊκές τάξεις και οι νέοι επίσης.

Τι να κάνουμε;

Και τώρα τι πρέπει να κάνουμε; Κατ´αρχάς να αναγνωρίσουμε τη τριπλή στρατηγική νίκη της ΝΔ. Πρώτον ο Μητσοτάκης «αποδυνάμωσε» τον Τσίπρα. Οι τελευταίες μετρήσεις καταλληλότητας για πρωθυπουργό ήταν 43%/13%. Δεύτερον με την νίκη Κασσελάκη και των λαϊκιστών διαλύθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ ως αριστερό κόμμα και έκλεισε η περίφημη «αριστερή παρένθεση». Και τρίτον εξανεμίστηκε η προοπτική επιστροφής του στην κυβέρνηση, έπαψε δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ να είναι «κόμμα εξουσίας». Μπορεί άραγες η σημερινή ομάδα πρώτης γραμμής (Παπάς, Δούρου, Γ. Τσίπρας, Τζάκρη, Αποστολάκης, κλπ) και με συντονιστή τον Πολάκη να δώσει αξιοπιστία και προοπτική κυβερνησιμότητας; Ποιός λογικός άνθρωπος θα δώσει μία δεύτερη σκέψη σε αυτό; Το πρόβλημα είναι διπλά δομικό. Είναι ταυτόχρονα έλλειμμα πολιτικής και έλλειμμα προσώπων.

Στην τελευταία εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ το 2015, το «νέο» για την ελληνική κοινωνία πολιτικό προσωπικό, του «ΣΥΡΙΖΑ του 3%», εξέπεμπε αξιοπιστία. Πρώτα από όλα αξιοπιστία εξέπεμπε το οικονομικό του επιτελείο. Και πολλοί άλλοι. Με αυτό το πολιτικό προσωπικό ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές και κυβέρνησε. Με πολλά προβλήματα, αλλά με αξιοπιστία. Και αυτό εξέπεμπε η συντριπτική πλειοψηφία των υπουργών. Αυτοί κράτησαν το ΣΥΡΙΖΑ στο 32%. Παρά το «προπατορικό αμάρτημα» της συνεργασίας με τους ΑΝΕΛ, που αποτέλεσε το μεγάλο μειονέκτημα στην ανανέωση της λαϊκής εντολής. 

Πολιτική και πρόσωπα.

Όλα αυτά δεν θα είχαν σημασία σήμερα εάν δεν επιβάρυναν το πολιτικό σύστημα της χώρας και δεν το έθεταν σε νέες επικίνδυνες ατραπούς. Η ηγεμονία του Μητσοτάκη είναι απειλητική για τη δημοκρατία και τους θεσμούς της. Και η δεύτερη θητεία ξεκίνησε με τους χειρότερους οιωνούς. Με την εκλογή Κασσελάκη το πολιτικό σύστημα χάνει κάθε προοπτική να αποκτήσει μία φερέγγυα αντιπολίτευση. Αντίθετα αυτή γίνεται ο καθρέπτης του αντιπάλου που συντηρεί τη χώρα στην παρακμή. Ακυρώνει κάθε ελπίδα για μια πολιτική στροφή μεγάλης εμβέλειας που θα βγάλει τη χώρα από τη «μόνιμη παγίδα φτώχειας», το οικονομικό στάτους κβο και την κοινωνική και περιβαλλοντική υποβάθμιση. Η Ελλάδα βρίσκεται πλέον στις πέντε τελευταίες χώρες των 27 χωρών της ΕΕ σε πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα. Με κίβδηλους πανηγυρισμούς για την επενδυτική βαθμίδα, την ώρα που στην πραγματικότητα η οικονομία παραμένει περιθωρειοποιημένη στον ευρωπαϊκό και διεθνή χώρο και χωρίς κανένα γεωπολιτικό βάρος.

Το πολιτικό σύστημα της δημοκρατικής παράταξης βρίσκεται βραχυκυκλωμένο με δύο κόμματα του συν πλην 15%, καχεκτικά και αδύναμα με μικρή προοπτική. Στον «κεντρώο χώρο» συνωστίζονται μερίδα της ΝΔ, ένα ΠΑΣΟΚ με υποτονική ηγεσία, που ψάχνει ακόμα την πολιτική του ταυτότητα, και ένα νεόκοπο λαϊκιστικό μόρφωμα με έναν «μη πολιτικό» ηγέτη.

Ο «συνωστισμός στο Κέντρο» φυσικά θα έχει νικητές και ηττημένους. Το ΠΑΣΟΚ αρνείται επίμονα κάθε επικοινωνία ή αμοιβαία στήριξη από τον ΣΥΡΙΖΑ. Θα περιμένει. Έκανε ένα βήμα μικρό στις βουλευτικές εκλογές. Έφτιαξε μια ευπρόσωπη ομάδα νέων στελεχών με αναφορές στην ηγεσία και εσωτερική συνοχή. Έκανε ένα λίγο μεγαλύτερο βήμα στις αυτοδιοικητικές εκλογές, πάλι με νέο πρόσωπο, στην Αθήνα. Θα περιμένει την βασανιστική αποδυνάμωση του ΣΥΡΙΖΑ, προσδοκώντας να ηγεμονεύσει, έστω με χαμηλές πτήσεις, στο χώρο της Κεντροαριστεράς.

Η «πασοκοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ» είναι αδιέξοδη. Μπορεί ουκ ολίγοι να μισοαρθρώνουν την ιδέα της από κοινού καθόδου με το ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές. Μερικά στελέχη ποντάρουν στην επόμενη μέρα μετά τις ευρωεκλογές. Η προσκόλληση φαντάζει ως στρατηγική απόγνωσης. Σίγουρα υποκρύπτει την παραίτηση από το ότι «ο Κασσελάκης θα νικήσει τον Μητσοτάκη». Δυστυχώς από το 2019 και μετά όσοι επενδύουν στη διεύρυνση, στο άνοιγμα, στην κεντρώα στροφή και δεκάδες άλλες ιδέες που οδήγησαν στην «ήττα του 2023», σήμερα βρίσκονται ακόμα πιο μακριά από το να σκεφτούν την «Πολιτική, τη Στρατηγική και τις Συμμαχίες».

Η Αριστερά δεν έχει θέση στο “κόμμα Κασσελάκη-Παπά-Πολάκη”

Σέβομαι απόλυτα τους συντρόφους και συντρόφισσες που από τη Δευτέρα μετά τις εσωκομματικές εκλογές τα βρόντηξαν και παραιτήθηκαν από μέλη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ,. Σέβομαι και όσους παραμένουν να αναζητήσουν συνθέσεις, πιθανόν αναδιατάξεις, οργανωμένες αποχωρήσεις ή μελλοντικές ανατροπές. Τους σέβομαι και αυτούς. Ειδικά για ένα κόμμα που παραμένει πολύ μεγάλο σε οποιαδήποτε σύγκριση στον ευρωπαϊκό χώρο. Σέβομαι και αυτούς που ψήφισαν Κασσελάκη για Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχουν συναίσθηση της «πολιτικής αυτοκτονίας», όπως δεν την είχαν και οι οπαδοί του Τσοχατζόπουλου το 1996. Αλλά η δημοκρατία είναι δημοκρατία και περιλαμβάνει και την «πολιτική αυτοχειρία». Ούτε η πρώτη φορά θα είναι, ούτε και η τελευταία.

Να συμφωνήσουμε όμως ότι για την Αριστερά έφτασε η απόλυτη στιγμή. Το πολιτικό ζήτημα είναι αξεπέραστο. Η πολιτική στρατηγική της “ήττας του 2023” έγινε η κυρίαρχη πολιτική της επόμενης μέρας στο ΣΥΡΙΖΑ. Με στοιχεία «γελοιοποίησης» πλέον ο «λαϊκισμός», δηλώνει αποφασισμένος να προχωρήσει με κάθε τρόπο, με την ίδια στρατηγική του ασυμβίβαστου «αντιμητσοτακικού λαϊκισμού», των μηνύσεων, και των αιτημάτων παραίτησης των υπουργών. Κάθε διάλογος ουσίας έχει χάσει το πεδίο του. Κάθε έννοια κόκκινης γραμμής έχει ήδη καταπατηθεί, πριν την εκλογή Προέδρου και μετά. Η Αριστερά δεν έχει θέση δυστυχώς στο «κόμμα Κασσελάκη-Παπά-Πολάκη».

Το τι θα κάνει η Αριστερά στο μέλλον παραμένει άγνωστο. Το «μέλλον διαρκεί πολύ». Πρώτον για κάποια μερίδα της ελληνικής κοινωνίας ίσως είναι ακόμα απαραίτητη. Δεύτερον κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει ότι ο κίνδυνος της περιθωριοποίησης είναι υπαρκτός. Αλλά για την ίδια την Αριστερά ο ρόλος αυτός δεν την τρόμαξε ποτέ. Ήταν εκεί για τις μεγάλες στιγμές και τις μεγάλες εκπλήξεις, από το 1958 μέχρι το 2015.

Για όσο καιρό απέφευγε την περιχαράκωση και επικεντρωνόταν σε αυτό που ξέρει να κάνει καλά. Να ασκεί δηλαδή την ιδεολογική ηγεμονία για τη δημοκρατία, τους θεσμούς, την εργασία, την παιδεία, τον πολιτισμό, την οικονομία, από ένα σημείο και μετά, για το φεμινισμό, την οικολογία. Αυτό θα κάνει και τώρα. Μπορεί να επιχειρήσει και πιο απτά πολιτικά εγχειρήματα; Ίσως. Το αριστερό κοινό που εγκατέλειψε το ΣΥΡΙΖΑ το 2023 είναι μεγάλο, σίγουρα η πλειοψηφία των 15 μονάδων που απώλεσε. Και η τάση συνεχίζεται. Οι Αριστεροί και Αριστερές θα κρίνουν και είμαστε πολλοί.


* Ο Γιώργος Σταθάκης διετέλεσε διαδοχικά μέλος του ΚΚΕ, του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ (1975-2023), πρόεδρος της εφημερίδας «Η Αυγή» (2004-2010), βουλευτής Χανίων (2012-2019), Υπουργός Ανάπτυξης και Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας (2015-2019), Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης (1988-2021) και Αντιπρύτανης (2011-2012).

Ριζοσπαστική Αριστερά και ΣΥΡΙΖΑ: Οι προκλήσεις των καιρών και οι τοποθετήσεις στο "Τριανόν" - (vid)

Εκατοντάδες μέλη και φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. έδωσαν χθες το «παρών» στο Τριανόν, στην εκδήλωση που διοργάνωσε η εφημερίδα Εποχή για την «Ανανεωτική και Ριζοσπαστική Αριστερά απέναντι στις προκλήσεις των καιρών». Ομιλητές ήταν ο βουλευτής Ευκλείδης Τσακαλώτος, η βουλεύτρια Σία Αναγνωστοπούλου, ο καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης Αντώνης Τζανακόπουλος, ο εκπαιδευτικός και συγγραφέας Κωστής Παπαϊωάννου και ο δικηγόρος Βασίλης Παπαστεργίου.

Υπενθυμίζεται πως η εκδήλωση έλαβε χώρα μόλις λίγες ημέρες πριν την κρίσιμη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ερχόμενου σαββατοκύριακου. Το «παρών» στην εκδήλωση έδωσαν αρκετά στελέχη προερχόμενα από τη λεγόμενη μειοψηφία του κόμματος, μεταξύ αυτών ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης, ο πρώην υπουργός Πολιτισμού Αριστείδης Μπαλτάς, ο Γιώργος Σταθάκης, ο Νίκος Φίλης, η Μερόπη Τζούφη, ο Κώστας Δουζίνας, ο Δημήτρης Βίτσας, ο Πάνος Σκουρλέτης, ο Κώστας Πουλάκης κ.ά.

Παραγωγική και ενδιαφέρουσα εξελίχθηκε η εκδήλωση της Εποχής στο Τριανόν με θέμα «Η ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά απέναντι στις προκλήσεις των καιρών» και ομιλητές τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Ευκλείδη Τσακαλώτο, Σία Αναγνωστόπουλου, τον εκπαιδευτικό και συγγραφέα Κωστή Παπαϊωάννου, τον δικηγόρο Βασίλη Παπαστεργίου και τον Αντώνη Τζανακόπουλο, καθηγητή Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου, Παν. Οξφόρδης.

Ο κ. Τσακαλώτος υποστήριξε πως «είναι δύσκολο να επιστρέψει η υπερηφάνεια στον κόσμο της Αριστεράς σε αυτό το κόμμα» η κ. Σία Αναγνωστόπουλου τόνισε πως «όποιος αποφασίσει να πετάξει το έρμα του πλοίου -το 3%- θα βυθίσει το καράβι» κι έκανε λόγο για «πολιτισμική κατρακύλα» ο κ. Παπαϊωάννου υποστήριξε πως «Η επανοικειοποίηση της ασφάλειας είναι το πιο προοδευτικό σήμερα», ο κ. Τζανακόπουλος πως «Η Αριστερά πρέπει να πείσει κι όχι να καβαλήσει ένα κύμα δυσαρέσκειας με όρους απολιτικούς και λαϊκιστικούς, ενώ ο κ. Παπαστεργίου υπογράμμισε πως «Μόνο μια Αριστερά με αυτονομία μπορεί να συνεργαστεί με τη σοσιαλδημοκρατία». 

Ευκλείδης Τσακαλώτος: Είναι δύσκολο να επιστρέψει η υπερηφάνεια στον κόσμο της Αριστεράς σε αυτό το κόμμα

«Κατέβηκα ως υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία και στο τέλος της ομιλίας μου είπα: είτε χάσω είτε κερδίσω, θέλω να φέρω πίσω την υπερηφάνεια στον κόσμο της Αριστεράς για όλους τους αγώνες που έχουμε δώσει. Λυπάμαι, αλλά θεωρώ δύσκολο να υπάρχει η υπερηφάνεια αυτή, σε αυτό το κόμμα». Με αυτή τη φράση έκλεισε την ομιλία του στην εκδήλωση της «Εποχής» στο Τριανόν ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, απαντώντας στο ερώτημα που έθεσε ο ίδιος νωρίτερα – αν με αυτή τη ρευστοποίηση, το τοξικό κλίμα και τον αρχηγισμό, υπάρχει χώρος εντός του κόμματος για τις ιδέες και τις πρακτικές της Ριζοσπαστικής και Ανανεωτικής Αριστεράς.

«Κανένας και καμία από εδώ μέσα, δεν θέλει να είναι σε ένα κόμμα που έχει τις ιδέες τις δικές μας μόνο. Θέλουμε πλουραλιστικό κόμμα. Μακριά από εμάς απόψεις όπως εκείνες που λένε πως δεν μας αρέσει το κόμμα γιατί δεν έχει τις δικές μας ιδέες» είπε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην υπουργός ο οποίος δήλωσε «…αλληλεγγύη για τους ανθρώπους που ζουν κάτω από τη σκιά της διαγραφής».

«Όσο καιρό είμαι στην Αριστερά δεν το έχω ξανασυναντήσει αυτό το τοξικό κλίμα. Έχει ουσία η πολιτική συζήτηση εντός του κόμματος; Θα σας απαντήσω με ένα παράδειγμα.

Στην πολιτική γραμματεία 17 μέλη κάνανε καλές εισηγήσεις κριτικής στον πρόεδρο. Ουδείς από την άλλη μεριά απάντησε. Τι μάθημα παίρνω εγώ; Ότι η πολιτική συζήτηση δεν τους αφορά. Ούτε το πρόγραμμα του συνεδρίου. Τους αφορά ένας μηχανισμός. Θεωρούν ότι έχουν πλειοψηφία. Άρα δεν θα έχουμε σοβαρή συζήτηση για το γιατί χάσαμε, ποια είναι τα μεγάλα επίδικα για τα επόμενα χρόνια».
«Δεν κερδίζεις εκλογές με τον λαϊκισμό, είναι αναξιόπιστος»

Ο κ. Τσακαλώτος προηγουμένως εξήγησε γιατί κατά τη γνώμη του η κρίση στο κόμμα ξεκίνησε πριν το 2022, αποδίδοντας την στον «κυβερνητισμό» και τον «λαϊκισμό»

«Ποτέ αρχίζει το κακό; Το ’15; Το ’19; Καμία απάντηση δεν είναι ουδέτερη. Πάντως ήταν μια σταδιακή μετάλλαξη, όπου κυριάρχησαν δύο φαινόμενα. Κυβερνητισμός και Αρχηγισμός.

»Κυβερνητισμός είναι να λες ό,τι νομίζεις ότι ο κόσμος θέλει να ακούσει, γιατί πιστεύεις ότι έτσι θα φτάσεις πιο γρήγορα στην εξουσία. Επειδή ο κόσμος θέλει και λέει διαφορετικά πράγματα, ο κυβερνητισμός είναι αδερφάκι του λαϊκισμού. Έτσι είχαμε μια σειρά από αντιφάσεις. “Συνεχίστε τις εξορύξεις γιατί έχουμε τους Τούρκους απέναντι” από τη μία, “σταματήστε τις εξορύξεις γιατί έχουμε κλιματική αλλαγή”, από την άλλη.

»Δεν κερδίζεις εκλογές έτσι, γιατί ο λαϊκισμός είναι αναξιόπιστος. Και ξέρουμε από το 2017, ότι είχαμε τεράστιο έλλειμμα αξιοπιστίας. Και παρά τις φωνές στα όργανα που ζητούσαν να αντιμετωπιστεί αυτό το έλλειμμα, δεν κάναμε ποτέ σχέδιο.

»Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Στην έκθεση της Θεσσαλονίκης, ο Αλέξης Τσίπρας είπε ότι θα αυξηθούν οι δαπάνες στην Παιδεία στο 5% και στην υγεία στο 5,6% σε βάθος χρόνου. Στο κυβερνητικό πρόγραμμα έλεγε πως θα γίνει σε βάθος 4ετίας. Είπε θα μειώσουμε κάποιους φόρους, όσο υπάρχει ενεργειακή κρίση. Στο εκλογικό πρόγραμμα δεν υπάρχει η φράση “όσο κρατάει η ενεργειακή κρίση”.

»Δεν χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος για να καταλάβεις, ότι είναι διαφορετική κοστολόγηση ανάμεσα στις πρώτες και τις δεύτερες εκδοχές. Δεν μπορείς έτσι να είσαι αξιόπιστο αριστερό κόμμα.

»Άλλο παράδειγμα. Ο Τομέας Δικαιωμάτων μιλάει για το δικαίωμα στο άσυλο μεταναστών, αλλά άλλος τομέας λέει ότι είναι δικαίωμα της χώρας το τείχος (σ.σ. στον Έβρο).

»Κάναμε επιθέσεις στον Μητσοτάκη, χωρίς να μελετάμε πως φτιάχνει την κοινωνική του βάση και μιλήσαμε για τα σκάνδαλα, χωρίς να λέμε πως θα θωρακίσουμε τη χώρα.

»Κοντά στον κυβερνητισμό, ο αρχηγισμός, Αυτός που θα μιλάει με τον κόσμο, θα κάνει εκπλήξεις για να δυσκολέψει τον εχθρό. Αλλά και η ρευστοποίηση του κόμματος, η έλλειψη πολιτικής και ιδεολογικής συζήτησης, η απώλεια του εκπαιδευτικού ρόλου του κόμματος. Όλα αυτά πριν το ’22, πριν αποφασίσουμε ότι όποιος περάσει και δώσει δύο ευρώ αποφασίζει για τον αρχηγό μας και γίνεται μέλος του κόμματος».

Σε αυτό το σημείο ο Ευκλείδης Τσακαλώτος ευχαρίστησε τη Σία Αναγνωστόπουλου η οποία λίγο νωρίτερα, έκανε αυτοκριτική λέγοντας πως ήταν μία από εκείνες που υπερψήφισαν αυτόν τον τρόπο εκλογής προέδρου.

Εκτός από το ερώτημα αν υπάρχει χώρος στον ΣΥΡΙΖΑ για τις ιδέες και τις πρακτικές της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος έθεσε το ερώτημα αν υπάρχει τέτοιος χώρος στην Ευρώπη και την Ελλάδα γενικότερα και έτσι ξεκίνησε την ομιλία του.

«Η δική μας Αριστερά μιλάει για τα κυρίαρχα προβλήματα μέσα από ταξική ανάλυση. ΗΠΑ και Βραζιλία είναι διχασμένες χώρες. Έχουμε άλλες που προσπαθούν νεοφιλελεύθερα και αποτυγχάνουν όπως πχ Βρετανία. Έχουμε συμμαχίες κεντρώες που έχουν πρόβλημα όπως στη Γερμανία. Άρα θα έλεγα δεν είναι ηγεμονικός ο νεοφιλελελευθερισμός. Διαχωρίζουμε την κυριαρχία από την ηγεμονία

»Είναι η Ελλάδα εξαίρεση; Είναι. Έχουμε ηγεμονία της ΝΔ και μια αντιπολίτευση κατακερματισμένη και δεν φαίνεται να μπορεί να κάνει καν αντιπολίτευση. Υπάρχουν λόγοι να είναι κάποιος αισιόδοξος; Ναι.

»Οι πιο πολλοί από εδώ, αν θέλαμε να σκιαγραφήσουμε ποια είναι η απάντηση της Αριστεράς στην ηγεμονία του Νεοφιλελευθερισμού θα μπορούσαμε να απαντήσουμε με το τρίπτυχο δημοκρατία – άμβλυνση ανισοτήτων – πράσινη μετάβαση. Μα θα μου πείτε δεν μιλάει ο Μητσοτάκης για θεσμικά προβλήματα και ο Ανδρουλάκης για πράσινη μετάβαση; Ναι και όχι.

»Ποια είναι η δική μας θέση. Σε σχέση με τις ανισότητες, αυτό που η ανανεωτική αριστερά ήθελε να αλλάξει δεν ήταν η ταξική ανάλυση. Ένα παιδί σήμερα τι προοπτική έχει να πάει σε καλό σχολείο και πανεπιστήμιο και να έχει μια καλή θέση εργασίας μετά; Όλα αυτά εξαρτώνται από την ταξική θέση της οικογένειας σε μεγάλο βαθμό. Η ταξική θέση επηρεάζει τι λέμε για την παιδεία την εκπαιδευτική πολιτική …. τα πάντα.

»Το ίδιο και στην κλιματική αλλαγή. Όλοι μιλάνε για αυτήν. Μόνο η Αριστερά και ιδιαίτερα η δίκη μας μαζί με τους Πράσινους, μιλάει για το παραγωγικό και καταναλωτικό μοντέλο. Κατανοούμε ότι δεν θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την κρίση χωρίς μέτρα που αγγίζουν την πηγή του καπιταλισμού. Ποιος παράγει τι παράγει κλπ.

»Το ίδιο ισχύει για τους θεσμούς. Κατανοούμε ότι αυτή η πορεία εξαέρωσης δημοκρατίας χρειάζεται αντιμετώπιση πέρα από τη στήριξη των ανεξάρτητων αρχών, πέρα από την καταγγελία πελατειακού συστήματος και διαφθοράς. Να βρούμε νέους θεσμούς -πράγμα που το έκανε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σε έναν βαθμό-. Και μιλάμε για το λαϊκό στοιχείο και τι σημαίνει στην ισχυροποίηση της δημοκρατίας. Υπάρχει χώρος για μια τέτοια Αριστερά εντός του ΣΥΡΙΖΑ; Μπορούμε να το αμφισβητήσουμε και τα προβλήματα αρχίζουν πριν την έλευση Κασσελάκη» δήλωσε.

Στη συζήτηση που ακολούθησε, επισήμανε μεταξύ άλλων πως «…δεν πρέπει να κάνουμε πίσω στην υποστήριξη της Απλής Αναλογικής. Άλλο να πούμε δεν μας βγήκε, άλλο να την απαρνηθούμε».

Σε σχέση με τις συμμαχίες υπογράμμισε πως έχει σημασία κάτω από ποιες συνθήκες επιδιώκονται «Άλλες προτάσεις έχεις όταν έχεις ηγεμονία δεξιάς κι άλλο όταν δεν έχεις». Σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ είπε:

«Με αρχηγό τον Ανδρουλάκη όλα είναι τακτική δεν υπάρχει στρατηγική. Το στρατηγικό που είχε πάντα η σοσιαλδημοκρατία, δεν υπάρχει στο ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο κρίνω πως υπάρχει χώρος ανάμεσα στο ΚΙΝΑΛ και το ΚΚΕ»

Τέλος μίλησε για το λάθος Λαφαζάνη – Βαρουφάκη «…που θεώρησαν ότι το πρόβλημα ήταν ο Τσίπρας. Δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα «ο κακός Τσίπρας, ο κακός Κασσελάκης». Να μιλήσουμε για πρακτικές να μιλήσουμε με τρόπο που θα καταλάβει ο κόσμος χωρίς λαϊκισμό».
Κωστής Παπαϊωάννου: Η επανοικειοποίηση της ασφάλειας είναι το πιο προοδευτικό

«Eίχα αμηχανία για το τι θα πω σήμερα. Θα αρχίσω με αυτό λοιπόν που ακούω πως νιώθουν κι άλλοι. Αμηχανία, θλίψη, αδυναμία, ντροπή,. Δεν είναι κακό να τα παραδέχεσαι αυτά» είπε ο Κωστής Παπαϊωάννου στην αρχή της ομιλίας του. Μίλησε για το ιστορικό βάρος των όρων Ριζοσπαστική και Ανανεωτική Αριστερά χρησιμοποιώντας τη φράση: Η κληρονομιά του πρώτου στον χαρακτήρα του δεύτερου.

Έκανε λόγο όμως και «…για κάποιες αποσκευές ασήκωτες όπως η συνύπαρξη με τον εθνολαϊκισμό και η διαχείριση του τραύματος του ’15» αλλά και για την ηγεμονική κίνηση στο Μακεδονικό.

Όσο για την ανάγκη των καιρών: «Σίγουρα όχι μια ατέρμονη συζήτηση για το φύλο των αγγέλων. Ούτε καν για τα πρόσφατα λάθη. Υπάρχουν ερωτήματα πολιτικά κρίσιμα που πρέπει να συζητούνται, όπως αν σε έναν κόσμο που πάει δεξιά πας και εσύ δεξιά ή αν επιθυμούμε την επιστροφή στα χρόνια της ριζοσπαστικής αθωότητας».

Απαντώντας στο παραπάνω ερώτημα σχολίασε πως «Μπορεί σε κλειστούς κύκλους να μιλάμε γι αυτό όταν στην Ευρώπη βρίσκεται στα χέρια της Ακροδεξιάς; Και τι αλήθεια είναι ριζοσπαστικό σήμερα;».

Μιλώντας για τον ΣΥΡΙΖΑ υπογράμμισε πως:

«Η ηγετική ομάδα και ο πρώην αρχηγός, έπασχαν από άρνηση της πραγματικότητας. Ο ίδιος κίνδυνος υπάρχει αν τα αποδώσει κανείς όλα στην προηγούμενη ηγεσία και να ξεμπερδέψει….

Η απάντηση όμως στο γιατί ψηφίστηκε το ανήκουστο είναι πως ακόμα κι αν έφταιγε για όλα η προηγούμενη ηγεσία, δεν έφταιγε για όλα μόνη της.»

Συμπυκνώνοντας την πρόκληση των καιρών, ο Κ. Παπαϊωάννου μίλησε για την πρωτοφανή δεξιά ηγεμονία. «Η επανοικειοποίηση της ασφάλειας είναι το πιο προοδευτικό. Να πάρουμε την ασφάλεια από τη δεξιά, να της βγάλουμε το πηλίκιο. Να δείξουμε πως η δεξιά είναι φορέας διακινδύνευσης». Επισήμανε πως «τα θέματα που έπιασε η αριστερά και τα άφησε, δεν βρήκε νέους επιστήμονες αριστερούς τεχνοκράτες, δεν βρήκε σχέδιο την ώρα που υπάρχει κόσμος που ασφυκτιά…. Εκεί που το προσπάθησε η αριστερά κέρδισε εκεί που δεν το προσπάθησε έχασε».

Και πρότεινε το τρίπτυχο: κοινωνικό, κλιματικό, πολιτικό

«…να βρούμε ποια πράγματα ένωσαν στο παρελθόν. Τι έχουμε να προτείνουμε για το σχολείο το νοσοκομείο τον δημόσιο χώρο, τι σημαίνει ασφάλεια στη στέγη, πώς θα βρούμε νέα εργαλεία να μιλήσουμε για εργασία στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης. Να βρούμε καλά κώδικες με τις γενιές που λείπουν σήμερα απ’την αίθουσα. Να βάλουμε ατζέντα αντί να περιμένουμε τη νέα ακροδεξιά αντίδραση να σπρώξουμε όσο μπορούμε τον άξονα της συζήτησης. Χρειαζόμαστε νέα μίνιμουμ κοινωνική συμφωνία, νέους δύσκολους συνομιλητές. Θα τα καταφέρουμε; Δύσκολα. ο συσχετισμός συντριπτικός. αλλά δεν έχουμε άλλο δρόμο. Δεν είναι δρόμος οι παλιές συνταγές, ούτε νέα πρόσωπα ως ηχεία.».
Αντώνης Τζανακόπουλος: ΣΥΡΙΖΑ, φορέας που έχει το όνομα δεν έχει πια τη χάρη. Το θέμα δεν είναι αν θα κερδίσουμε τον Μητσοτάκη, αλλά από ποια μεριά

«Δεν πρέπει να μας κάνουν εντύπωση οι επιθέσεις και τα «κουράσατε» που ακούμε. Αυτή είναι δημοκρατία και γι’αυτό έχουμε ανάγκη τη Ριζοσπαστική και Ανανεωτική Αριστερά» είπε ο Αντώνης Τζανακόπουλος, καθηγητής Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου, Παν. Οξφόρδης τονίζοντας ότι «… φορέας που έχει το όνομα (ριζοσπαστική αριστερά) δεν έχει πια τη χάρη».

Συνέχισε με αυτοκριτική «Δεν έχω πρόβλημα να πάρω την ευθύνη. Δεν αντισταθήκαμε σε θεωρίες περί υπονόμευσης όσο έπρεπε. Δεχτήκαμε να μην στεναχωρήσουμε κανέναν και να αγκαλιάσουμε την Παναγία βρεφοκρατούσα, τον εθνικολαϊκισμό κλπ. Όμως η ριζοσπαστική αριστερά δεν μπορεί να εξαντλείτε σε αντί. Αντι-Σόιμπλε, αντι-Μητσοτάκης. Πως να μη γίνουμε μέρος του προβλήματος όταν εταιροοκαθοριστήκαμε;»

Τόνισε ότι ο όρος «Κεντροαριστερά» δεν βοηθάει σήμερα αλλά μίλησε για τη δυνατότητα συμμαχιών με άλλες δυνάμεις. «Το θέμα δεν είναι αν θα κερδίσουμε τον Μητσοτάκη, αλλά από ποια μεριά» υπογράμμισε.

Υπογράμμισε την αναγκαιότητα σύνδεσης με το κίνημα της κλιματικής κρίσης. «Η πιο έντονη κριτική στον καπιταλισμό σήμερα γίνεται από το οικολογικό κίνημα» είπε και πρόσθεσε πως:

«…πρέπει να μη φοβόμαστε να διαμορφώσουμε δύσκολες ίσως και αντιδημοφιλής προτάσεις. Δεν μπορούμε να μένουμε στο εύκολο για να βγάλουμε γραμμή. Δουλειά της ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι να προσπαθήσει να ζυμώσει την κοινωνία προς πιο προοδευτικές διαδικασίες.

Απελευθέρωση από εκμετάλλευση, αυτή είναι η δουλειά μας. Να ξαναβρούμε αυτά τα προτάγματα. Όχι μόνο η προοπτική εξουσίας. Το θέμα δεν είναι να βάλουμε τα καλά μας και να κάνουμε τον Κασσελάκη. Χρειάζεται ζύμωση στους χώρους δουλειάς στην κοινωνία. Όχι να εγκολπώνει την κοινωνία η Αριστερά με ψηφοθηρικούς όρους. Έχουμε άλλους πολιτικούς χώρους για τη συστημική διαχείριση»

Υπογράμμισε επίσης πως:

«Η εποχή μας έχει πολλές κρίσεις: κλιματική, ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι κλπ. Η Αριστερά πρέπει να πείσει κι όχι να καβαλήσει ένα κύμα δυσαρέσκειας. Με όρους απολιτικούς και λαϊκίστικους .

Η ριζοσπαστική αριστερά έχει τα δικά της εργαλεία και όπλα. Αλλιώς θα δίνουμε μάχες με όπλα που θα εκπυρσοκροτήσουν στα μούτρα μας».
Βασίλης Παπαστεργίου: Μόνο μια Αριστερά με αυτονομία μπορεί να συνεργαστεί με τη σοσιαλδημοκρατία

Ο δικηγόρος Βασίλης Παπαστεργίου, ονόμασε το 2015 «χρονιά απομάγευσης» και είπε πως πρέπει να συζητηθεί η περίοδος και να βγουν συμπεράσματα όπως έγινε και το 2019.

«Δεν έχει νόημα να επιχειρήσεις να συγχωνευτείς με τη σοσιαλδημοκρατία αλλά αντιθέτως αυτό που χρειάζεται είναι να παραμείνεις Αριστερά και να θέσεις όρους συνεργασίας από τη θέση σου. Μόνο μια στάση αυτονομίας της Αριστεράς -όχι σεχταρισμός- είναι ο καλύτερος τρόπος να κάνεις συνεργασία μαζί τους» είπε δίνοντας παραδείγματα συνεργασιών Αριστεράς – Σοσιαλδημοκρατίας σε άλλες χώρες της Ευρώπης».

Για τις αγωνίες των μελών του ΣΥΡΙΖΑ που δεν εκφράζονται είπε:

«Το επόμενο διάστημα, τα πράγματα θα είναι δύσκολα. Και γι’αυτούς που θέλουν να φύγουν τώρα από τον ΣΥΡΙΖΑ και για εκείνους που έφυγαν το 2015. Για όσους φύγουν τώρα τα πράγματα θα είναι ακόμα πιο δύσκολα, γιατί η αποχώρηση τους δεν συνοδεύεται από μια τομή όπως ήταν η ψήφιση του μνημονίου το 2015. Αλλά από μια ήττα σε εσωκομματική ψηφοφορία. Θα πρέπει να αποφύγουν τον πειρασμό των προηγούμενων, μιαν εμμονική επίθεση δηλαδή στο παλιό τους κόμμα. Αντίθετα θα πρέπει να ασκεί εποικοδομητική κριτική εκεί που ο ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε το προηγούμενο διάστημα. Στο πεδίο της γείωσης με την κοινωνία και της προγραμματικής δουλειάς».

Ο κ. Παπαστεργίου υποστήριξε ότι «…η κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ προετοίμασε την κατάσταση την οποία ζουν σήμερα τα μέλη του. Παρά τις κάποιες σημαντικές προσπάθειες υπήρξε κυνισμός που εκφράστηκε με πράξεις όπως η στρατηγική συμμαχία Νετανιάχου, η Μόρια κ.α.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχασε γι’αυτούς τους λόγους το ’19. Ήταν πρακτικές όμως κυνισμού που προετοίμαζαν για την επόμενη μέρα. Τον Μάιο του ’23 άλλαξε η διαδικασία ψήφισης προέδρου. Να σημειώσουμε ότι συνεδρίασε ελάχιστες φορές η κεντρική επιτροπή. Ατόνισε η διαδικασία διαλόγου και ανταλλαγής απόψεων» είπε και τόνισε ότι «σήμερα στην Ισπανία και στην Πολωνία συγκυβερνούν κυβερνήσεις των ηττημένων» κάνοντας άμεση αναφορά στη δήλωση Τσίπρα «δεν θέλουμε κυβέρνηση των ηττημένων».

Μίλησε ακόμα για το ζήτημα της στέγης « είναι κεντρικό θέμα πανευρωπαϊκά κι έχουν ληφθεί μέτρα σε χώρες . Εδώ η εγχώρια Αριστερά τη μελέτησε αυτή την εμπειρία; Δούλεψε; Προπαγάνδισε; Αφωνία».

Τέλος κατέληξε πως «…είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε τη συζήτηση εν κινήσει. Γιατί έχουμε μια κυβέρνηση Ακροδεξιάς και Νεοφιλελευθερισμού».
Σία Αναγνωστόπουλου: Όποιος αποφασίσει να πετάξει το έρμα του καραβιού, το 3% θα βυθίσει το πλοίο

Η κ. Αναγνωστοπουλου έκανε λόγο για την «πολιτισμική κατρακύλα που ζούμε τον τελευταίο καιρό» και ξεκίνησε λέγοντας πως «… η ανανεωτική αριστερά ήταν πιο επιδραστική από τα ποσοστά της. Η πορεία προς τη συγκρότηση ΣΥΡΙΖΑ και μετά προς κυβέρνηση ήταν η έκφανση της λαϊκότητας με τα πολιτισμικά της χαρακτηριστικά και με προσδοκίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ συνομίλησε με το όραμα για μια καλύτερη ζωή. Το προσκύνημα του Τσίπρα στην Καισαριανή ήταν η αναβάπτιση.

Δεν θα ασχοληθώ με το τραύμα του 15 που πρέπει να δούμε ως μια προσπάθεια της αριστεράς να ανταποκριθεί σε μια πρόσκληση που ίσως δεν της αναλογούσε κι όμως την ανέλαβε με το οποίο κόστος, ούτε με την περίοδο της διακυβέρνησης.

Ήμουν εισηγήτρια στη συμφωνία Πρεσπών εκεί για πρώτη φορά αισθάνθηκα περηφάνια για την προσπάθεια που δίναμε ως ανανεωτική αριστερά ενάντια στον εθνικισμό. Ανέβαινα στο βήμα και ήμουν τρομοκρατημένη. Μας έβριζαν απ’όλες τις πλευρές. Όπως ανέβαινα στο βήμα είπα μια έκφραση: Όχι, είναι της αριστεράς η ώρα τώρα. Εκεί η Αριστερά έδωσε μάχη και την κέρδισε. Το θεωρώ παράσημο και δεν το χαρίζω».

Επισήμανε ότι πρέπει να γίνει αποτίμηση για μεγάλες στιγμές και τις μεγάλες υποχωρήσεις.

Ερχόμενη στο σήμερα επισήμανε πως ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να πει τα πράγματα με το όνομά τους και έφερε σαν παράδειγμα το Παλαιστινιακό.

«Η Ελλάδα με την ΕΕ που ακολουθεί την Αμερική. Μια Ελλάδα στα όρια του οπαδού. Αν δεν ειπωθούν από εμάς τα πράγματα με το όνομα τους ποιος θα τα πει; Ότι η επίθεση της Χαμάς είχε τρομοκρατικά χαρακτηριστικά και ότι η κατοχή υπήρξε έγκλημα που γεννά εγκλήματα.

Το πρόβλημα της δικής μας αριστεράς. Ηττημένη να μην έχει αντανακλαστικά να αντιδράσει. Η πρώτη δήλωση μονομερής και συγχισμένη και στα όρια του φόβου. Δεν αντανακλούσε καμία πορεία αυτής της Αριστεράς που έχουμε μάθει»

Μίλησε για το φλερτ με τις γκρίζες ζώνες «…για να υποστηρίξουμε την πατριωτική αριστερά, λες και ήταν ποτέ η αριστερά μη πατριωτική! Η εσωτερίκευση του πατριωτισμού της αριστεράς είναι παγίδα. Είναι επικίνδυνο».

Σε σχέση με τις προτάσεις της είπε:

«Το κρίσιμο είναι να βρούμε όχι μόνο πολιτική ταυτότητα, πρόγραμμα προτάσεις αλλά και εργαλεία. Γείωση στην κοινωνία με την έννοια της κινητοποίησης και χειραφέτησης της κοινωνίας» και έκανε αυτοκριτική αναφερόμενη στην ψηφοφορία του τελευταίου συνεδρίου σχετικά με τον τρόπο εκλογής προέδρου.

«Είμαι από αυτές που στο συνέδριο ψήφισα αυτό που πέρασε, έχω ιστορική ευθύνη και την αναλαμβάνω ενώπιόν σας. Έχει σημασία γιατί άνθρωποι σαν κι εμένα το έκαναν. Γιατί έλλειπε αυτή η εγρήγορση στις κρίσιμες στιγμές; Σκεφτήκαμε την υπεράσπιση του κόμματος. Το κόμμα όμως χρειαζόταν κι άλλα. Εκπροσώπηση σε ανώτερο επίπεδο κινημάτων και με τεχνοκρατικό κόσμο μέσα στα όργανα. Αν η ταυτότητα δεν μεταφράζεται σε προτάσεις καταντάει αριστερός βερμπαλισμός που οδηγεί στην αποξένωση της κοινωνίας».

Σε σχέση με το τι πρόκειται η ίδια να πράξει στη νέα κατάσταση ξεκαθάρισε πως:

«Όσο ο σύριζα έχει στον τίτλο ριζοσπαστική αριστερά, αυτή τη μάχη θα τη δώσω στους κύκλους του. Τα περί διαγραφών θα με βρίσκουν αντίθετη. Αλλά η μάχη είναι ζήτημα επιβίωσης του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν διεκδικώ τίτλο . Όποιος αποφασίσει να πετάξει το έρμα του καραβιού, το 3% θα βυθίσει το πλοίο. Αν θες να το επικαιροποιήσεις ναι, αλλά να το πετάξεις, βύθιση όχι. Σε αυτή τη βύθιση θα αντισταθώ με νύχια και με δόντια»

Φωτεινή Λαμπρίδη
πηγή: TVXS