Δούρειοι ίπποι, και άλλα τρομερά

Είναι θλιβερό το θέαμα, της υπό κατασκευήν κεντροαριστεράς, σοσιαλδημοκρατίας, ή όπως αλλιώς θέλουν να την ονομάζουν.... Ακόμα πληρώνουν τις αμαρτίες τους, το γάμο με τη σκληρή Δεξιά του Σαμαρά, τα ανώμαλα με ποιον θα πάνε, και ποιον θα αφήσουν. Διότι, όπως κι αν ονομαστεί η παράταξή τους, βήμα δεν πρόκειται να κάνει, αν δεν έχει καθαρό οδικό χάρτη... 


του Θανάση Καρτερού (*)

Δεν έχω σκοπό να ανακατευτώ, όπως και κανένας από την από δω μεριά, φαντάζομαι, στα παρασκήνια και στα προσκήνια της υπό κατασκευήν κεντροαριστεράς, σοσιαλδημοκρατίας, ή όπως αλλιώς θέλουν να την ονομάζουν. Υπάρχει όμως ένα ζήτημα, που δεν μπορείς να μην σχολιάσεις, γιατί, κατά το κοινώς λεγόμενο, βγάζει μάτι: Πώς βγάζουν ο ένας το μάτι του άλλου, με εμπάθεια, βαρύτατους χαρακτηρισμούς, διασπάσεις, αποσχίσεις. Πώς δηλαδή, μια διαδικασία που αποσκοπεί, υποτίθεται, στη γενική ενότητα του ευρύτερου χώρου, ανατινάζει και τις επιμέρους ενότητες του στενότερου χώρου.

Τι θέλω να πω; Εντάξει, η ποικιλία των κομμάτων, όπως της Διαμαντοπούλου και των λοιπών, που φιλοδοξούν και μπλα-μπλα-μπλα. Εντάξει, τα ήξεις αφίξεις, και τελικώς εν μνημονίω θνήξεις, του Παπανδρέου. Εντάξει ο εμφύλιος με τον Σταύρο, και η απόσταση του Σημίτη, που απαξίωσε τη διαδικασία με την τελευταία του συνέντευξη. Τώρα προέκυψε και ο διχασμός στον πυρήνα του ΠΑΣΟΚ. Γραμματέας Ξεκαλάκης, εναντίον προέδρου Φώφης. Και με τον Ξεκαλάκη και ο Ανδρουλάκης, και πλείστοι όσοι άλλοι. Μαλλιά κουβάρια μεταξύ «δούρειων ίππων» και «Ερντογάν». Οι χαρακτηρισμοί δικοί τους.

Κι αν προσπαθήσεις να βρεις τι τους χωρίζει, θα σε πιάσει πονοκέφαλος. Γιατί πρώτο βήμα τούτο και δεύτερο το άλλο, γιατί τόσοι κι όχι καμπόσοι. Σανσκριτικά. Που προφανώς κάτι σημαίνουν για τους παροικούντες. Για τον πολύ κόσμο, όμως –και δεν φταίει ο κόσμος γι’ αυτό- η υπόθεση μιζεριάζει επί της διαδικασίας. Και άρα επί της καρέκλας. Έτσι εξάλλου αλληλοκατηγορούνται. Και ακριβώς στον ίδιο βάλτο βούλιαξε, αν θυμάστε, και το προξενιό με τον Σταύρο και το Ποτάμι του. Υπέρ της ενότητας όλοι, αλλά διχασμός για το πώς θα φτάσουν εκεί. Και ποιος θα έχει το πάνω χέρι. Όταν φτάσουν.

Είναι θλιβερό το θέαμα, ό, τι κι αν πεις. Ακόμα πληρώνουν τις αμαρτίες τους, το γάμο με τη σκληρή Δεξιά του Σαμαρά, τα ανώμαλα με ποιον θα πάνε, και ποιον θα αφήσουν. Διότι, όπως κι αν ονομαστεί η παράταξή τους, βήμα δεν πρόκειται να κάνει, αν δεν έχει καθαρό οδικό χάρτη. Όσο μάλιστα χαϊδεύονται με τη Δεξιά –να φύγει αυτή η κυβέρνηση, δήλωσαν πρόσφατα από κοινού Κυριάκος και Φώφη- τόσο θα φουντώνει ο καυγάς. Αλλά και η εντύπωση ότι είναι για το πάπλωμα…

(*) Ο Θανάσης Καρτερός είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Διετέλεσε διευθυντής του Ριζοσπάστη, όπως επίσης στέλεχος και συνεργάτης αρκετών εφημερίδων και ραδιοφωνικών σταθμών. Σήμερα αρθρογραφεί στην εφημερίδα ΑΥΓΗ.

Απόψεις, Θανάσης Καρτερός,

Ετικέτα:

Δημοσίευση σχολίου

[disqus]

Author Name

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.