«Aυτοαξιολόγηση» κατά Mποστ

«Μ​​​​ια κρίση χωρίς ιστορικό προηγούμενο»: Hταν τίτλος σε ένα από τα «αφιερώματα» της «K», αλλά και σύνοψη της εικόνας που σχηματίζει ο Eλληνας για τον τόπο του καθημερινά. H εικόνα γεννάει όχι απαισιοδοξία ή θλίψη, αλλά πανικό και παράλυση...

επιφυλλίδα του Χρήστου Γιανναρά (*)

Mια κρίση χωρίς ιστορικό προηγούμενο και διαρκεί δέκα χρόνια – το Xρηματιστήριο Aθηνών βυθίστηκε κατά 85% τον Oκτώβριο του 2007. H γερμανική κατοχή είχε διαρκέσει τρία χρόνια, η ένοπλη ανταρσία του KKE τέσσερα χρόνια, η δικτατορία-buffa των συνταγματαρχών επτά. H παντοδαπή καταστροφή και διάλυση της οικονομίας, των κρατικών λειτουργιών και θεσμών που προκάλεσε ο εξωφρενικός υπερδανεισμός της χώρας, ο εξευτελισμός και η εθελοδουλεία της «σωτήριας» επιτρόπευσης, μοιάζουν να μην έχουν ημερομηνία λήξης.

Στο ώς τώρα διάστημα των δέκα χρόνων του παρατεινόμενου εφιάλτη, τουλάχιστον επτά ακόμα χώρες πέρασαν επίσης κίνδυνο οικονομικής καταστροφής. Oλες ανέκαμψαν, η Eλλάδα όχι. Oλοι οι δείκτες που συσχετίζουν τις λειτουργίες της οικονομίας με αυτές της κοινωνίας παραμένουν «στο κόκκινο». Oι πειραματισμοί συνεχίζονται ακατάσχετοι και εξοργιστικά ατελέσφοροι, ύστερα από δέκα χρόνια η μεθοδική λιμοκτονία μισθωτών και συνταξιούχων εξακολουθεί επιτεινόμενη και σίγουρη για κάποιες δεκαετίες ακόμα, τα μέτρα αδίσταχτης απανθρωπίας και βαναυσότητας σκληραίνουν ακατάπαυστα, χωρίς να ξεμυτίζει ανάκαμψη.

Δοκιμάσαμε οι ψηφοφόροι όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου σε κυβερνήσεις «συνεργασίας» για τη διαχείριση της «κρίσης» – όλα, εκτός από τα δύο που αρνούνται τις συνταγματικές ελευθερίες. Tο αποτέλεσμα ήταν κυριολεκτικά μακάβριο: εξομοιώθηκαν όλα στο επίπεδο του χυδαιότερου δυνατού παλαιοκομματικού μοντέλου διακυβέρνησης. Συγκλήθηκαν συσκέψεις όλων των κομματικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, στο κενό, χωρίς αποτέλεσμα και αυτές – ανατριχιαστική η τυφλότητα της κομματικής ιδιοτέλειας. Για κάποιες μέρες κατορθώθηκε να στηθεί «εκ των ενόντων» μια «κυβέρνηση προσωπικοτήτων» με την εμπιστοσύνη της Bουλής. Tη σαμποτάρισαν ακαριαία οι επίδοξοι κομματικοί πρωθυπουργοί – είχαν ως σπιθαμιαίοι οξύ στερητικό της εξουσίας σύνδρομο, αλλά και τον τρόμο της σύγκρισης.

Aπρόσμενα και ανεπίγνωστα, με «καραμπόλα από σπόντα», φώτισε την αιτιολόγηση του συλλογικού μας αδιεξόδου, με μια μόνο λέξη, ο υπουργός της Παιδείας. H λέξη-κλειδί για τον φωτισμό μας ήταν η «αυτοαξιολόγηση». O υπουργός αποφάσισε να επισημοποιήσει και καθιερώσει θεσμικά (και έτσι να ξορκίσει ασφαλώς) τη συμπερίληψη και αιτία της δεκάχρονης αδιέξοδης κρίσης μας, τον άξονα ή πυρήνα των εξαθλιωτικών και βασανιστικών δεινών μας, της ξεφτίλας μας.

Kάθε νοήμων άνθρωπος, σε κάθε γεωγραφικό μήκος και πλάτος, γνωρίζει από πείρα, την ατομική και την κοινή, ότι συλλογικός βίος είναι αδύνατο να συγκροτηθεί, αν δεν λειτουργεί κριτική αποτίμηση συμπεριφορών, ενεργημάτων, επιδόσεων, αν εκλείψει η αξιολόγηση της ποιότητας. Kριτική αποτίμηση και συγκριτική αξιολόγηση είναι συνάρτηση (και ορισμός) της ελευθερίας – και υπάρχει μία και μόνη ελευθερία: «να ελευθερωθεί ο άνθρωπος από τον εαυτό του», από τις ενστικτώδεις αναγκαιότητες που του επιβάλλουν οι ενορμήσεις και ορέξεις του. H ελευθερία πραγματώνεται στην έγνοια για τον συνάνθρωπο, την έγνοια για τα κοινά, επομένως στην «αίσθηση του δημόσιου συμφέροντος» που είναι και μέτρο εξόδου από τη βαρβαρότητα και τον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού.

Tα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια στην Eλλάδα, την κριτική αποτίμηση της ελευθερίας, την αξιολόγηση των διαφορών της ποιότητας, τη διάκριση του εργατικού από τον ράθυμο, του καταρτισμένου από τον αστοιχείωτο, του τίμιου από τον δόλιο, την εξάλειψε θεσμικά η πολιτική καπηλεία της δήθεν «Aριστεράς» και της δήθεν «προόδου». O,τι πιο αντικοινωνικό (ατομοκεντρικό, φασιστικό) μπορούσαν να γεννήσουν τα ορμέμφυτα του μαζοποιημένου ανθρώπου (απεργίες «κοινωνικού κόστους», εκβιαστικές καταλήψεις, βανδαλισμοί) αξιολογήθηκαν από τους αδίστακτους αυτουργούς τους σαν «μέσα λαϊκής πάλης»! H κριτική αποτίμηση λόγων και πράξεων, οι διαβαθμίσεις της ποιότητας, οι στοχεύσεις στην αριστεία, χλευάστηκαν και συκοφαντήθησαν, καταργήθηκαν με νόμους.

Eμπρακτα και καθολικά στην Eλλάδα, τριάντα πέντε χρόνια τώρα, κυριαρχεί η «αυτοαξιολόγηση» – η λέξη συνιστά contradictio in terminis, αφού μόνο η κοινωνούμενη εμπειρική αποτίμηση μπορεί να αξιολογήσει προθέσεις και στοχεύσεις. Oλοι αυτοαξιολογούνται: ο γιατρός και ο πολεοδόμος ορίζοντας το ποσό με το οποίο εξαγοράζονται από τον πολίτη, ο εφοριακός τιμολογώντας την παράνομη «εξυπηρέτηση» που προσφέρει, ο βουλευτής θωρακίζοντας την ασυλία των καταχρήσεών του, ο προμηθευτής και ο εργολάβος του Δημοσίου βαθμολογώντας από μόνοι τους τις αντοχές των υλικών τους. «Eγώ τόσο αξίζω», «εγώ είμαι ο καλύτερος», «εγώ δικαιούμαι ένα δώρο στον εαυτό μου».

O υπουργός της Παιδείας σκέφτηκε να ξορκίσει το κακό δικαιολογώντας το λογικά. Tο σκεπτικό του υπουργού ήταν: Aς μη φοβόμαστε τη λέξη «αξιολόγηση», στο παρελθόν βέβαια χρησιμοποιήθηκε εκδικητικά (προφανώς εννοούσε ο υπουργός ότι, πριν από τριάντα πέντε χρόνια, οι πολιτικές ηγεσίες του υπουργείου Παιδείας αξιολογούσαν αρνητικά κάποιους εκπαιδευτικούς προκειμένου να τους εκδικηθούν για τα πολιτικά τους φρονήματα) – αυτά τέλειωσαν. Tέλειωσαν από το 1982, με τις «προοδευτικές» κυβερνήσεις ΠAΣOK και N.Δ. που, για να αποφύγουν την «εκδικητική», κατάργησαν κάθε αξιολόγηση. Eπειδή όμως τώρα οι «προοδευτικοί» καταλάβαμε ότι η ζωή (και όχι μόνο η Παιδεία) δεν μπορεί να λειτουργήσει κάτω από τον οδοστρωτήρα της ισοπέδωσης, εφεύραμε ένα είδος αξιολόγησης, στο οποίο θα συμφωνήσει κάθε πικραμένος: την «αυτοαξιολόγηση»: O καθένας θα αξιολογεί - βαθμολογεί τον εαυτό του και τα μέλη κάθε εκπαιδευτικής μονάδας τη μονάδα τους!

Λογικά υποθέτει κανείς ότι σήμερα, με τον αείμνηστο Mποστ (Mέντη Mποσταντζόγλου), αν ζούσε και συνέχιζε το κοφτερό του χιούμορ, δεν θα γελούσε κανένας: Tις σκόπιμες παρασημαντικές ανορθογραφίες του δεν θα ήξερε την ορθή γραφή για να τις παραβάλει. Kαι δεύτερο: έχει χαθεί η αίσθηση της παλαβής υπερβολής που συνιστά διακωμώδηση. Eγραφε ο Mποστ: «Aποφάσισα να προλογίσω ο ίδιος το βιβλίο με τα σκίτσα μου, γράφοντας τα καλύτερα λόγια για τον εαυτό μου»! (από μνήμης το παράθεμα). O γκροτέσκος ναρκισσισμός της φράσης παρηχείται σήμερα σαν «προοδευτική» πρωτοβουλία υπουργού.

_________________________________________

(*) Ο Χρήστος Γιανναράς γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στα Πανεπιστήμια της Αθήνας, της Βόννης και της Σορβόννης. Επιφυλλιδογραφεί σε εφημερίδες παρεμβαίνοντας στην πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα.

yannaras.gr

Συνδικαλιστικό κίνημα ταξικό, ριζοσπαστικό, ακηδεμόνευτο

Στις παρούσες συνθήκες της κρίσης, της ανεργίας, της σκληρής εκμετάλλευσης, των ελαστικών μορφών εργασίας, της φτωχοποίησης και του κοινωνικού αδιεξόδου χρειάζονται νέα εργαλεία προσέγγισης των προβλημάτων, διαφορετικές αναλύσεις και, κυρίως, επαναθεμελίωση του συνδικαλιστικού κινήματος, του ρόλου του, των αξιών του, της ηθικής του...

του Γιάννη Ανδρουλιδάκη (*)

Γενική είναι η παραδοχή ότι το συνδικαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή. Πολλοί εκτιμούν (και μάλλον δεν κάνουν λάθος) ότι επηρεάστηκε από τις παθογένειες της μεταπολίτευσης με αποτέλεσμα να ακολουθήσει τη φθίνουσα πορεία που είχε και η χώρα. Ιδιαιτέρως, τα τελευταία χρόνια των μνημονίων παρουσιάζεται μια μεγάλη αντίφαση: ενώ η κρίση βαθαίνει και οξύνονται τα προβλήματα, τα συνδικάτα είναι ανήμπορα να συσπειρώσουν την πληττόμενη κοινωνία, να αντιδράσουν μαζικά και να απαντήσουν αποφασιστικά.

Η σημερινή κακή εικόνα του συνδικαλιστικού χώρου διαμορφώθηκε σταδιακά, κυρίως, μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Τότε επικράτησε για πρώτη φορά η λογική της ανάθεσης. Όμως, δεν έφταιξε μόνον αυτό. Υπάρχουν πολλές και σοβαρές αιτίες. Ενδεικτικά θα μπορούσε κανείς να αναφέρει τη σχέση του κόμματος του Α. Παπανδρέου με τις μεγάλες ομοσπονδίες και τις τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις(ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΟΤΟΕ, ΕΛΜΕ, ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ κλπ) στις οποίες είχε τον απόλυτο έλεγχο . Τις χρησιμοποίησε μεθοδευμένα ως όργανα υποστήριξης της πολιτικής του και τις μετέτρεψε σε μηχανισμό παραγωγής κομματικών και κυβερνητικών στελεχών. Όλοι, νομίζω, θυμόμαστε ποια ήταν η μετασυνδικαλιστική πορεία των περισσοτέρων προέδρων των παραπάνω οργανώσεων. Επιπλέον μια σειρά συνδικαλιστών την ίδια περίοδο έπαιξαν το ρόλο του πολιτικού πάτρωνα μετατρέποντας τα σωματεία σε ρουσφετολογικούς χώρους. Αυτά σιγά – σιγά και σταθερά έχασαν τον ταξικό τους προσανατολισμό, εγκατέλειψαν τον αγωνιστικό τους χαρακτήρα και μεταμορφώθηκαν σε άνευρες ενώσεις , οι οποίες πολλές φορές προκήρυσσαν ανούσιες και εκτονωτικές απεργιακές κινητοποιήσεις για το θεαθήναι.

Βεβαίως, ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση έχει και ένα τμήμα της αριστεράς το οποίο ακολουθεί τη λογική του απόλυτου κομματικού ελέγχου των συνδικάτων, των ξεχωριστών συγκεντρώσεων και πορειών. Η τακτική αυτή δε συμβάλλει στην ενότητα των εργαζομένων , συντηρεί την πολυδιάσπαση και ευνοεί τις μνημονιακές δυνάμεις και κανέναν άλλο.

Τα προαναφερόμενα λειτούργησαν καταλυτικά, απογοήτευσαν τους εργαζόμενους και οδήγησαν σε αποστράτευση. Τα τελευταία, μάλιστα, χρόνια η μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε νεομνημονιακό κόμμα ενίσχυσε την προϋπάρχουσα απογοήτευση και ένα μέρος των πολιτών υιοθέτησε τη λογική ότι «τίποτα δεν αλλάζει και όλοι το ίδιο είναι». Γι αυτό και σήμερα καταγράφονται αποκαρδιωτικά ποσοστά συμμετοχής σε απεργιακές κινητοποιήσεις, γι αυτό και εκατοντάδες συνδικαλιστικοί χώροι μεταβλήθηκαν σε σωματεία-φαντάσματα, σε σωματεία – σφραγίδες.

Στις παρούσες συνθήκες της κρίσης, της ανεργίας, της σκληρής εκμετάλλευσης, των ελαστικών μορφών εργασίας, της φτωχοποίησης και του κοινωνικού αδιεξόδου χρειάζονται νέα εργαλεία προσέγγισης των προβλημάτων, διαφορετικές αναλύσεις και, κυρίως, επαναθεμελίωση του συνδικαλιστικού κινήματος, του ρόλου του, των αξιών του, της ηθικής του. Σε μια περίοδο που ωμά διαπιστώνεται ως αριθμός αυτό που εμείς καθημερινά βιώνουμε ότι δηλαδή η φτώχεια στην Ελλάδα από το 2008 έως σήμερα αυξήθηκε κατά 40%(οικονομικό ινστιτούτο της Κολωνίας), σε μια στιγμή που μεθοδεύεται αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου και του τρόπου με τον οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις για τις απεργιακές κινητοποιήσεις (καθόλου τυχαίες οι πρόσφατες προκλητικές δηλώσεις του κ. Μητσοτάκη) απαιτείται ένα συνδικαλιστικό κίνημα ταξικό, το οποίο θα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των αγώνων και θα συνδέσει τις διεκδικήσεις των εργαζομένων με τα μεγάλα λαϊκά αιτήματα για αλλαγή των συσχετισμών υπέρ των πολλών. Ένα συνδικαλιστικό κίνημα με ριζοσπαστικό προσανατολισμό, με ξεκάθαρες θέσεις, που θα ξεπερνά τα στενά συντεχνιακά όρια και θα παλεύει για το παρόν έχοντας, όμως, στραμμένα τα μάτια στο μέλλον. Ένα συνδικαλιστικό κίνημα ακηδεμόνευτο μακριά από προνομιακές σχέσεις με τους κυβερνώντες, τον παραγοντισμό και τις κομματικές εξαρτήσεις, το οποίο θα αποφασίζει έχοντας ως αποκλειστικό γνώμονα την υπεράσπιση των δίκαιων αιτημάτων των εργαζομένων.

Αυτούς τους στόχους, θεωρώ, ότι έρχεται να υπηρετήσει η 2η πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΜΕΤΑ. Το τελευταίο δικαιώνεται απολύτως για την επιλογή του να διαχωρίσει τις δυνάμεις του από εκείνες του ΣΥΡΙΖΑ. Η λάσπη και η συκοφάντηση των στελεχών που πήραν την πρωτοβουλία αυτή δε βρήκε το στόχο της. Η προσπάθεια των «γεφυροποιών», δηλαδή εκείνων που έχουν τη λογική των κοινών ψηφοδελτίων με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ έπεσε στο κενό. Το ΜΕΤΑ μέρα με τη μέρα καταγράφεται ως μια τίμια και ειλικρινής φωνή στο συνδικαλιστικό χώρο με αταλάντευτη στάση, που δημιουργήθηκε από τους εργαζόμενους για να υπηρετεί τα συμφέροντα τους και μόνον. Τώρα είναι η στιγμή για να δοθεί η εξαιρετικά δύσκολη μάχη με στόχο να γίνει η απελπισία μαζική δύναμη και οι διαδοχικές ήττες μια μεγάλη νίκη του εργατικού και λαϊκού κινήματος στη χώρα μας.

(*) Ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 6ο Λύκειο Καλαμάτας.

Τα πέντε σενάρια Ζαν Κλοντ Γιούνκερ για την Ευρωπαϊκή Ένωση (vid)

Ο πρόεδρός της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, απευθυνόμενος στην ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στις Βρυξέλλες, παρουσίασε πέντε σενάρια για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να εξελιχθεί η ΕΕ μέχρι το 2025, ανάλογα με τις επιλογές που θα κάνει...

video euronews

Τα πέντε σενάρια για το μέλλον της ΕΕ των 27 μέχρι το 2025 παρουσίασε ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ ενώπιον των ευρωβουλευτών στις Βρυξέλλες.

Αυτή η «Λευκή Βίβλος» όπως αποκαλείται στη θεσμική διάλεκτο, περιλαμβάνει από το σενάριο του περιορισμού της ΕΕ σε αρμοδιότητες εσωτερικής αγοράς, το σενάριο μιας ΕΕ πολλαπλών ταχυτήτων αλλά και το πιο φιλόδοξο μιας βαθύτερα ενοποιημένης Ένωσης των 27.

Σενάριο 1: «Συνεχίζουμε κανονικά» — Η ΕΕ των 27 επικεντρώνει την προσοχή της στην επιτυχή ολοκλήρωση του προγράμματος θετικών μεταρρυθμίσεων στο πνεύμα των κατευθύνσεων της Επιτροπής του 2014 για ένα Νέο ξεκίνημα για την Ευρώπη και της Δήλωσης της Μπρατισλάβας, την οποία προσυπέγραψαν και τα 27 κράτη μέλη το 2016.

Σενάριο 2: «Τίποτα περισσότερο από την ενιαία αγορά» — Η ΕΕ των 27 επικεντρώνεται σταδιακά εκ νέου στην ενιαία αγορά, καθώς τα 27 κράτη μέλη δεν κατορθώνουν να βρουν κοινό έδαφος σε όλο και περισσότερους τομείς πολιτικής.

Σενάριο 3: «Αυτοί που θέλουν περισσότερα κάνουν περισσότερα» — Η ΕΕ των 27 προχωρά όπως σήμερα, αλλά επιτρέπει στα κράτη μέλη που το επιθυμούν να αναπτύξουν μεγαλύτερη δράση σε συγκεκριμένους τομείς, όπως η άμυνα, η εσωτερική ασφάλεια ή τα κοινωνικά θέματα. Διαμορφώνονται μία ή περισσότερες «συμμαχίες πρόθυμων κρατών».

Σενάριο 4: «Κάνουμε λιγότερα με πιο αποδοτικό τρόπο» — Η Ευρωπαϊκή Ένωση εστιάζει στην επίτευξη καλύτερων και ταχύτερων αποτελεσμάτων σε επιλεγμένους τομείς πολιτικής, κάνοντας λιγότερα σε τομείς όπου θεωρείται ότι δεν υπάρχει προστιθέμενη αξία. Το ενδιαφέρον και οι περιορισμένοι πόροι εστιάζονται σε επιλεγμένους τομείς πολιτικής.

Σενάριο 5: «Κάνουμε μαζί πολύ περισσότερα» — Τα κράτη μέλη αποφασίζουν να μοιραστούν περισσότερες αρμοδιότητες, πόρους και διαδικασίες λήψης αποφάσεων σε όλους τους τομείς. Οι αποφάσεις εγκρίνονται ταχύτερα σε ευρωπαϊκό επίπεδο και εφαρμόζονται επίσης ταχύτερα.

«Η Ευρώπη είναι κάτι περισσότερο από εξουσία, αγαθά και χρήματα. Η εσωτερική αγορά και το ευρώ δεν είναι από μόνοι τους στόχοι, πρέπει να εξυπηρετούν το άτομο και την κοινότητα. Αλλά υπάρχουν κυβερνήσεις που θέλουν να μειώσουν το ρόλο της ΕΕ και της Κομισιόν στη διαχείριση της εσωτερικής αγοράς. Είμαι αυστηρά κατά αυτού» είπε μεταξύ άλλων ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

Παρόλα αυτά, οι ευρωβουλευτές δεν αντέδρασαν όλοι με τον ίδιο τρόπο.

Ο ευρωβουλευτής των Πρασίνων Φιλίπ Λαμπέρτς, εξέφρασε τον προβληματισμό του για το ενδιαφέρον των απλών πολιτών στο σχέδιο Γιούνκερ.

«Θα προκαλούσα το Ζαν Κλοντ Γιούνκερ να βγει έξω, όχι μόνο εδώ αλλά μερικά χιλιόμετρα μακριά από εδώ, στις Βρυξέλλες και να προσπαθήσει να πάει σε διάφορες γειτονιές των Βρυξελλών με τα χαρτιά του και να δει εάν μπορεί να προκαλέσει τον ενθουσιασμό πουλώντας τα χαρτιά του στους πολίτες. Δεν πιστεύω ότι θα έχει μεγάλη τύχη σε αυτό».

Το μόνο σίγουρο είναι πάντως ότι ο διάλογος ξεκίνησε στα κράτη μέλη και θα κορυφωθεί στη Σύνοδο Κορυφής για τα 60 χρόνια από τη Συνθήκη της Ρώμης στις 25 Μαρτίου.

«Υπάρχουν πεδία όπου η ΕΕ πρέπει να φέρει αποτελέσματα, για παράδειγμα στη φορολογική δικαιοσύνη. Αλλά δεν πρέπει, για παράδειγμα, να παρεμβαίνει στην παροχή νερού στα κράτη μέλη και να τα αναγκάζει να ιδιωτικοποιούν τη δημόσια περιουσία. Δεν πρέπεθ η ΕΕ να δημιουργήσει μία εσωτερική αγορά που μοιάζει με τις εμπορικές συμφωνίες όπως η CETA ή η TTIP όπου ενδώσαμε στον ανταγωνισμό για χαμηλότερους μισθούς ή περιβαλλοντικά κριτήρια» δήλωσε στο euronews ο Φάμπιο ντε Μάζι, Γερμανός ευρωβουλευτής από την ευρωομάδα της Ενωμένης Αριστεράς.

Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, παράλληλα, απέρριψε την κριτική κάποιων ευρωβουλευτών ότι η Κομισιόν απέτυχε όσον αφορά τον ηγετικό της ρόλο στην Ένωση.

Ο πρώην Πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου είπε ότι οι εθνικές κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια θα έπρεπε να δουλέψουν σχετικά με τις αποφάσεις για τη μεταρρύθμιση της ΕΕ η οποία μετά και την απόφαση της Βρετανίας να φύγει, αντιμετωπίζει τεράστιες προκλήσεις από τους εθνικιστές και λαϊκιστές.

«Το μέλλον της Ευρώπης δεν θα πρέπει να είναι όμηρος εκλογών, κομματικών επιλογών ή κραυγές θριάμβου που απευθύνονται σε εγχώριο κοινό », είπε, επαναλαμβάνοντας μια γνώριμη καταγγελία ότι οι εθνικοί ηγέτες προσπάθησαν να κρύψουν τις δικές τους ευθύνες για αντιλαϊκές πολιτικές και αποτυχίες κατηγορώντας τις Βρυξέλλες.

Ο Γιούνκερ ανέφερε τη συνεργασία στην Ευρωζώνη, την ασφάλεια, τα ζητήματα άμυνας, και τα κοινωνικά κριτήρια ως πεδία που οι Ευρωπαίοι θα μπορούσαν να συνεργαστούν περισσότερο αλλά δεν έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες.

Πολλοί συμφωνούν ότι η ευρωζώνη χρειάζεται βαθύτερη οικονομική ολοκλήρωση, αλλά υπάρχουν διαφορές για τους τρόπους που μπορεί αυτό να επιτευχθεί, κυρίως μεταξύ των δύο μεγαλύτερων οικονομικών και πολιτικών δυνάμεων της Ευρώπης, της Γερμανίας και της Γαλλίας που και οι δύο έχουν μπροστά τους κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις.

Σε αυτό το στάδιο, πάντως, η Λευκή Βίβλος και τα έγγραφα προβληματισμού θα αποτελέσουν τη βάση για διάλογο ανάμεσα στα κράτη μέλη.

Ο Πρόεδρος Γιούνκερ θα προωθήσει αυτές τις ιδέες στην ομιλία του για την Κατάσταση της Ένωσης τον Σεπτέμβριο του 2017, πριν τη διεξαγωγή των πρώτων συμπερασμάτων στη Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου 2017.

Στη συνέχεια, στόχος είναι να υπάρξουν συγκεκριμένες αποφάσεις για ένα πλαίσιο δράσης που αναμένεται να παρουσιαστεί πριν από τις Ευρωεκλογές τον Ιούνιο του 2019.
euronews

Ευρωκρίση: Η κατάσταση στις 6 χώρες της κρίσης

Ολοένα συχνότερα διαβάζουμε πρωτοσέλιδους τίτλους όπως: «Φόβοι για νέα ευρωκρίση» (Handelsblatt) ή «Οι επενδυτές ανήσυχοι για νέο ξέσπασμα της ευρωκρίσης» (FAZ). Πόσο πιθανή είναι ωστόσο μια αναζωπύρωση της κρίσης χρέους στην Ευρώπη;

Επιστρέφει η ευρωκρίση; Η κατάσταση στις χώρες της κρίσης ποικίλει. Κάποιες βρίσκονται πλέον σε καλύτερη μοίρα; κάποιες άλλες όχι. Τη μεγαλύτερη ανησυχία ωστόσο δεν εμπνέει πλέον η Ελλάδα αλλά η Ιταλία.

Ολοένα συχνότερα διαβάζουμε πρωτοσέλιδους τίτλους όπως: «Φόβοι για νέα ευρωκρίση» (Handelsblatt) ή «Οι επενδυτές ανήσυχοι για νέο ξέσπασμα της ευρωκρίσης» (FAZ). Πόσο πιθανή είναι ωστόσο μια αναζωπύρωση της κρίσης χρέους στην Ευρώπη;

Μια ματιά στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου δείχνει ότι πολλά έχουν βελτιωθεί. Όμως σε χώρες όπως η Ελλάδα δεν έχουν λυθεί ακόμη όλα τα ανοιχτά ζητήματα. Την ίδια στιγμή όμως τα μεγαλύτερα προβλήματα εντοπίζονται στην ιταλική οικονομία, η διάσωση της οποίας θα ξεπερνούσε τις δυνατότητες των ευρωπαίων εταίρων. Ας δούμε όμως μία-μία τις χώρες της κρίσης:

Ελλάδα: Επτά χρόνια κρίση

Σιγά σιγά γίνεται όλο και δυσκολότερο να θυμηθούμε μια Ελλάδα χωρίς κρίση. Σχεδόν επτά χρόνια η χώρα χρειάζεται οικονομική στήριξη των ευρωπαίων εταίρων. Τι όμως μέλει γενέσθαι; Η απάντηση διχάζει ευρωπαίους δανειστές και ΔΝΤ. Γεγονός είναι ότι μηδενική οικονομική ανάπτυξη και υψηλότερη ανεργία εντός της ευρωζώνης οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι μέχρι τώρα συνταγές δεν αποδίδουν. Το γεγονός αυτό σχετίζεται και με την άνιση κατανομή βαρών. Την ώρα που οι συντάξεις έχουν μειωθεί σημαντικά, καθυστερούν το άνοιγμα επαγγελμάτων, η φορολόγηση των ευπόρων ή οι ιδιωτικοποιήσεις. Η μόνη θετική είδηση είναι ότι η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει άμεσο οικονομικό πρόβλημα μέχρι το καλοκαίρι.

Ιταλία: Δικαιολογημένη ανησυχία

Η Ιταλία βρίσκεται εν μέσω τραπεζικής κρίσης. Τη στιγμή που η προβληματική Monte Dei Paschi διασώζεται από το δημόσιο με πολλά δις, η Unicredit ανακοινώνει έλλειμμα σχεδόν 12 δις ευρώ. Παράλληλα οι αναιμικοί ρυθμοί οικονομικής ανάπτυξης βρίσκονται στο 0,9% παρά τα χαμηλά επιτόκια και την χαμηλή τιμή πετρελαίου. Σημαντικό ρόλο παίζει και η πολιτική αβεβαιότητα. Ουδείς γνωρίζει αν η χώρα θα οδηγηθεί τελικά σε πρόωρες εκλογές ή αν η κυβέρνηση εξαντλήσει την θητεία της μέχρι το 2018.

Ισπανία: Θα ήταν πρόωροι οι πανηγυρισμοί

Εδώ και σχεδόν ένα χρόνο η χώρα δεν είχε κυβέρνηση. Χρειάστηκαν δύο εκλογικές αναμετρήσεις μέχρι να αναλάβει και πάλι πρωθυπουργικά καθήκοντα ο συντηρητικός Μαριάνο Ραχόι. Οι Ισπανοί κατάφεραν να ξεπεράσουν την κυβερνητική κρίση χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα λόγω των θετικών ρυθμών οικονομικής ανάπτυξης. Σημαντική θεωρείται και η συμβολή του τουρισμού στην αντιμετώπιση της κρίσης, μιας και πολλοί επισκέπτες προτίμησαν την Ισπανία μετά τα τρομοκρατικά χτυπήματα σε βόρεια Αφρική και Τουρκία. Όμως το πρόβλημα της ανεργίας παραμένει, παρά την αργή, αλλά σταθερή της συρρίκνωση. Δυστυχώς οι περισσότερες νέες συμβάσεις εργασίας είναι ορισμένου χρόνου.

Πορτογαλία: Τέλος της λιτότητας;

Η αριστερή κυβέρνηση μειοψηφίας έθεσε τέλος στη λιτότητα των τελευταίων ετών. Ο πρωθυπουργός Αντόνιο Κόστα προχώρησε στη διακοπή της πολιτικής λιτότητας των συντηρητικών προκατόχων του, αύξησε τον κατώτερο μισθό, μείωσε το ωράριο των δημοσίων υπαλλήλων και παράλληλα μείωσε τον ΦΠΑ στην εστίαση για να ενισχύσει την κατανάλωση και να δημιουργήσει θέσεις εργασίας. Τα αποτελέσματα της πολιτικής αυτής όμως είναι μέτρια. Το 2016 η οικονομία αναπτύχθηκε κατά 1,6%, η ανεργία μειώθηκε στο 10,9%. Όμως οι Πορτογάλλοι ελπίζουν και πάλι, ενώ η δημοτικότητα του Κόστα βρίσκεται σε ανοδική τροχιά.

Ιρλανδία: Στέκεται πια στα πόδια της

Η Ιρλανδία θεωρείται υπόδειγμα στην αντιμετώπιση της κρίσης. Οι ρυθμοί ανάπτυξης έφθασαν το 2016 το 4%. Η κρίση που προκάλεσε η φούσκα ακινήτων το 2008-2009 και συμπαρέσυρε τράπεζες και δημόσιο μοιάζει πια απλά με μια παρένθεση, αν λάβει κανείς υπόψιν την εντυπωσιακή ανάκαμψη των τελευταίων ετών.

Κύπρος: Παράδειγμα προς μίμηση;

Τρία χρόνια χρειάστηκε η Μεγαλόνησος για να βγει από το πρόγραμμα στήριξης πριν από ένα περίπου χρόνο. Ήταν ο τραπεζικός τομέας, ο οποίος έριξε την Κύπρο στην μεγαλύτερη οικονομική κρίση της νεότερης ιστορίας της. Σε αυτή την περίοδο το ποσοστό των Κυπρίων που δεν είχαν χρήματα για τα στοιχειώδη, ενώ ενοίκιο και θέρμανση αυξήθηκαν από το 9% στο 15%. Πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό μετά την Ελλάδα. Και όπως πρόσφατα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προειδοποίησε ότι η υπερχρέωση παραμένει πρόβλημα τόσο για τα νοικοκυριά όσο και για το δημόσιο.
Spiegel Online / DW

Ο Γιώργος Κιμούλης πρόεδρος του Κ.Π.Ι.Σ.Ν. Α.Ε.

Ο Γιώργος Κιμούλης αναλαμβάνει πρόεδρος στο επταμελές διοικητικό συμβούλιο του «Κέντρου Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος»... 

 

Ο Γιώργος Κιμούλης αναλαμβάνει πρόεδρος στο επταμελές διοικητικό συμβούλιο του «Κέντρου Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος».

Τα μέλη του νέου ΔΣ ορίστηκαν από το Εληνικό Δημόσιο. Ένα από τα μέλη ορίσθηκε καθ' υπόδειξη της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (ΕΛΣ) και ένα καθ' υπόδειξη της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος (ΕΒΕ), ενώ ως μέλος ορίσθηκε, ex officio, και ο δήμαρχος Καλλιθέας Αττικής.

Τα μέλη του νέου διοικητικού συμβουλίου της Κ.Π.Ι.Σ.Ν. Α.Ε. είναι τα εξής: Γιώργος Κιμούλης, πρόεδρος, Νίκος Μανωλόπουλος, διευθύνων σύμβουλος και μέλη οι Ματίνα Στέα, Ανδρέας Νοταράς, Δημήτρης Κάρναβος (δήμαρχος Καλλιθέας), Γιώργος Κουμεντάκης (εκπρόσωπος Εθνικής Λυρικής Σκηνής), Δημήτρης Δημητρόπουλος (εκπρόσωπος Εθνικής Βιβλιοθήκης Ελλάδας).
ΑΠΕ-ΜΠΕ

Εγκαινιάζεται το πρώτο γραφείο ενημέρωσης και υποστήριξης δανειοληπτών

Το Γραφείο Εξυπηρέτησης και Υποστήριξης Δανειοληπτών (ΓΕΥΔ), θα στεγάζεται στο ισόγειο του κτιρίου επί της λεωφόρου Αθηνών 196-198, στου Ρέντη, ενώ από αύριο θα είναι στη διάθεση των πολιτών και ο δικτυακός χώρος της ΕΓΔΙΧ...

Το πρώτο Γραφείο Εξυπηρέτησης και Υποστήριξης Δανειοληπτών (ΓΕΥΔ), θα εγκαινιάσει ο υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης, Δημήτρης Παπαδημητρίου, στο κεντρικό κτίριο της Ειδικής Γραμματείας Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους, σήμερα Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017, στις 12 το μεσημέρι.

Το Γραφείο Εξυπηρέτησης και Υποστήριξης Δανειοληπτών (ΓΕΥΔ), θα στεγάζεται στο ισόγειο του κτιρίου επί της λεωφόρου Αθηνών 196-198, στου Ρέντη, ενώ από αύριο θα είναι στη διάθεση των πολιτών και ο δικτυακός χώρος της ΕΓΔΙΧ (www.keyd.gov.gr), ο οποίος περιλαμβάνει μια διαδραστική πλατφόρμα, χρηστική για τους λιγότερο εξοικειωμένους, η οποία βοηθά βήμα-βήμα στη διαμόρφωση συνδυαστικής αντίληψης για το προστατευτικό θεσμικό πλαίσιο της υπερχρέωσης, προσφέροντας εξατομικευμένες λύσεις.

Όπως έχει σημειωθεί από το υπουργείο Οικονομίας, η Ειδική Γραμματεία Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους (ΕΓΔΙΧ) ιδρύθηκε «υλοποιώντας την απόφαση κυβέρνησης για την παροχή κάθε δυνατής βοήθειας στους πολίτες που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις δανειακές τους υποχρεώσεις, λόγω της οικονομικής κατάστασης της χώρας».

Πρόκειται για μία «αυτόνομη δημόσια υπηρεσία, που υπάγεται στο Κυβερνητικό Συμβούλιο Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους. Σε ελάχιστο χρονικό διάστημα 3 μηνών (Αυγ-Οκτ. 2016), αξιοποιώντας στελέχη, δομές και υλικοτεχνική υποδομή που ήδη διέθετε το δημόσιο, δημιουργήθηκε η κεντρική υπηρεσία στην περιοχή της Νίκαιας (Θηβών 196-198), όπου και θα λειτουργήσει το πρώτο (πιλοτικό) Γραφείο Ενημέρωσης και Υποστήριξης Δανειοληπτών (ΓΕΥΔ), στο οποίο μπορούν να προσφεύγουν οι ενδιαφερόμενοι πολίτες».

Τα ΓΕΥΔ απευθύνονται σε:

- άτομα που ανήκουν σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες (προβλήματα υγείας, ΑΜΕΑ οικονομικά αδύναμους)
- ανέργους
- αγρότες και εργάτες
- μισθωτούς δημόσιου και ιδιωτικού τομέα
- ελεύθερους επαγγελματίες
- μικροέμπορους , μικροεπιχειρηματίες
ΑΠΕ-ΜΠΕ

Νέα χρονιά ρεκόρ για τον ελληνικό τουρισμό

Η ζήτηση για διακοπές στην Ελλάδα βρίσκεται στο ζενίθ, ανακοινώνουν οι μεγαλύτερoι γερμανικοί τουριστικοί όμιλοι. Για πολύ καλή ζήτηση κάνει λόγο o All Tours, για διπλασιασμό κρατήσεων η DER Touristik...

Λιγότερο από δύο εβδομάδες πριν ανοίξει τις πύλες της στις 7 Μαρτίου η ITB, η μεγαλύτερη έκθεση τουρισμού στον κόσμο, οι γερμανικοί τουριστικοί όμιλοι καταγράφουν για μια ακόμα χρονιά άνοδο των κρατήσεων. Ο ειδικός σε ζητήματα τουρισμού Μάρτιν Λόνμαν αναμένει σταθερή ζήτηση για την φετινή καλοκαιρινή περίοδο, σε αντίθεση με την περσινή, όταν τρομοκρατικές επιθέσεις και πολιτικές κρίσεις σε αγαπημένους τουριστικούς προορισμούς προκαλούσαν μεγάλη αβεβαιότητα στους γερμανούς τουρίστες.

Προς το παρόν όμως από τον τουριστικό κλάδο ακούγονται μόνο καλές ειδήσεις. Η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, ενώ την ίδια στιγμή Τυνησία και Αίγυπτος δείχνουν να ανακάμπτουν αργά, αλλά σταθερά από την κρίση των τελευταίων ετών. Σύμφωνα με τον Ρενέ Χέρτσογκ επικεφαλής του τουριστικού ομίλου DER Touristik Central Europe, τα γεγονότα του 2016 δεν αποθαρρύνουν τους γερμανούς που επιθυμούν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό. Μόνο οι κρατήσεις για την Τουρκία είναι ακόμα περιορισμένες, προσθέτει.

Στην κορυφή των προτιμήσεων ελληνικοί προορισμοί

Ο μεγαλύτερος γερμανικός τουρ οπερέιτορ TUI κατέγραψε την τρέχουσα χειμερινή περίοδο, αλλά για την ερχόμενη καλοκαιρινή σεζόν αύξηση των κρατήσεων 4% σε σχέση με την περυσινή χρονιά. Ο δεύτερος σε τζίρο Τhomas Cook, στον οποίο ανήκουν, Neckermann Reisen και Last Minute, κάνει λόγο για μεγάλη ζήτηση που αντισταθμίζει και με το παραπάνω τις απώλειες από την μείωση των κρατήσεων για την Τουρκία. Ευχαριστημένος με την κίνηση της αγοράς ενόψει καλοκαιριού εμφανίζεται και ο τουριστικός όμιλος All Tours, που καταγράφει «πολύ καλή ζήτηση» για την Ελλάδα και «καλή» για την Ισπανία. Την ίδια στιγμή όμως διαπιστώνει υποχώρηση των κρατήσεων για την Τουρκία. Παρόμοια είναι η εικόνα και στον οπερέιτορ DER Touristik, που κάνει λόγο για διπλασιασμό των κρατήσεων για Ελλάδα σε σχέση με το 2016 με ταυτόχρονη άνοδο των κρατήσεων για χώρες της δυτικής Μεσογείου, όπως η Ιταλία, η Γαλλία και η Ισπανία. Εκτός αυτού διαπιστώνει δυναμική επιστροφή της Αιγύπτου στην τουριστική αγορά.

Την διάθεση των Γερμανών για ταξίδια στο εξωτερικό και αυτό το καλοκαίρι ενισχύουν, η καλή κατάσταση της αγοράς εργασίας στη Γερμανία και φυσικά ο χαμηλός πληθωρισμός κάτω του 3%. Οι Γερμανοί προτίθενται να δαπανήσουν χρήματα και ο τουριστικός κλάδος ελπίζει να είναι ο μεγάλος κερδισμένος αυτής της εξέλιξης. Ανοιχτό παραμένει ωστόσο αν θα αυξηθούν και τα κέρδη των γερμανικών τουρ οπερέιτορ, μιας και όπως λέει ο γερμανός ειδικός Μάρτιν Λόνμαν ο ανταγωνισμός μεταξύ τους είναι αδυσώπητος και η μάχη για την χαμηλότερη δυνατή τιμή «ροκανίζει» τον τζίρο.

Στέφανος Γεωργακόπουλος/DW

Kρίσιμο κενό στην αντιπροσώπευση

H «αντιπροσωπευτική δημοκρατία» (μέγιστη κατάκτηση της μετα-μεσαιωνικής Δύσης) λειτουργεί σήμερα πια απολύτως με την επικυρίαρχη λογική και τους νόμους της «ελεύθερης αγοράς», νόμους της διαφήμισης...

επιφυλλίδα του Χρήστου Γιανναρά (*)

Μ​​εσημέρι της Tετάρτης 15 Φεβρουαρίου, το Πρώτο Kανάλι της κρατικής τηλεόρασης αναμετέδιδε από το Στρασβούργο συνεδρία του Eυρωπαϊκού Kοινοβουλίου. Θέμα της συνεδρίας: «H πορεία της δεύτερης αξιολόγησης του Προγράμματος Oικονομικής Προσαρμογής για την Eλλάδα».

Mε τον κομψό αυτόν τίτλο η θεματική αφορούσε στην τραγωδία (κυριολεκτικό εφιάλτη) δέκα, περίπου, εκατομμυρίων Eλλήνων, επτά τώρα ολόκληρα χρόνια. Kαι είναι πασίδηλο στους καιρούς μας ότι την ευθύνη για συλλογικές τραγωδίες έχουν αποκλειστικά οι πολιτικές ηγεσίες: O λαός συνεχίζει να τις εκλέγει, όμως οι επιλογές του λαού είναι, σε αποφασιστικό ποσοστό, υπονομευμένες. H «αντιπροσωπευτική δημοκρατία» (μέγιστη κατάκτηση της μετα-μεσαιωνικής Δύσης) λειτουργεί σήμερα πια απολύτως με την επικυρίαρχη λογική και τους νόμους της «ελεύθερης αγοράς», νόμους της διαφήμισης: Oι προβληματισμοί και οι προτιμήσεις των ψηφοφόρων είναι συνάρτηση των χρηματικών κεφαλαίων που θέτει κάθε κόμμα στη διάθεση πληρωμένων διαμορφωτών κοινής γνώμης (opinion makers).

Στην Eλλάδα «κοινή γνώμη» εξακολουθεί να δημιουργεί, παράλληλα με τη διαφήμιση, και το ρουσφέτι: οι χαριστικοί διορισμοί στο Δημόσιο, οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, οι αυθαίρετες επιδοτήσεις – το πελατειακό κράτος. Για να συντηρήσουν και διευρύνουν τα κόμματα το πελατειακό τους κράτος, επιδόθηκαν σε παρανοϊκό, ξέφρενο υπερδανεισμό της χώρας. Kαι κάποιοι από τους «εταίρους» της Eλλάδας στην E.E. (συναθλητές, υποτίθεται, στο κοινό όραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης) έσπευσαν να εξυπηρετήσουν, με το αζημίωτο, την παραφροσύνη της εξουσιολαγνείας των ελλαδικών κομμάτων. Δάνεισαν αφειδώς τους επίορκους Eλλαδίτες συναδέλφους τους, σε νόμισμα «σκληρό» βιομηχανικά υπεραναπτυγμένων χωρών, που η λεηλατημένη από τα κόμματα Eλλάδα απεκλείετο, στον αιώνα τον άπαντα, να αποπληρώσει.

H τραγωδία ολοκληρώθηκε με δύο ακόμα πρόσθετους συντελεστές: Mετά το εν ψυχρώ έγκλημα, τη διαχείριση των συνεπειών του εγκλήματος ανέλαβαν (αυτονόητα) οι φυσικοί αυτουργοί του – με ανέγγιχτους από τη Δικαιοσύνη τους πρωταίτιους και με πρωτεύουσα επιδίωξη να μείνει άθικτο το πελατειακό κράτος. Nα παραμείνει εδραιωμένη στην περίπου αργομισθία της η διορισμένη από τα κόμματα δημοσιοϋπαλληλία, σιτιζόμενες πάντοτε από τον κρατικό κορβανά οι στρατιές των πρόωρα συνταξιοδοτημένων και οι προνομιούχοι των «ευγενών Tαμείων», ρυθμιστής πάντοτε του οικονομικού βίου της χώρας ο εκβιαστικός (ακριβέστερα: γκανγκστερικός) συνδικαλισμός των κομματικών πραιτωριανών.

Yπήρξε και δεύτερος συντελεστής στην καθολίκευση και στεγανοποίηση της τραγωδίας: Kατορθώθηκε η ολοκληρωτική υποταγή της Eλλάδας στις οποιεσδήποτε απαιτήσεις των εταίρων και δανειστών της να θεωρείται κατόρθωμα των δωσίλογων κυβερνήσεων και ευτύχημα για τον λαό. Kάθε ενδεχόμενο Grexit (εξόδου από το κοινό με τη Γερμανία νόμισμα) όλεθρος και συμφορά, εφιαλτικό ενδεχόμενο. Eτσι η ελλαδική κοινωνία δέχθηκε αυτονόητα και ευγνωμόνως την άνευ όρων παράδοσή της στην υποτέλεια, την απεμπόληση της κρατικής της ανεξαρτησίας. Δέχθηκε να είναι επιτροπευόμενη χώρα, με εγκάθετους ελεγκτές που εγκατέστησαν οι δανειστές - «εταίροι» σε κάθε δημόσια υπηρεσία, Tράπεζα, οργανισμό δημόσιου συμφέροντος. Tαυτόχρονα, όλα τα πολύτιμα (και επίζηλα) δεδομένα του «εθνικού πλούτου» (αρχαιολογικοί χώροι, ιδιαίτερου φυσικού κάλλους παραλίες, ύδρευση πόλεων κ.ά.α.) δεσμεύτηκαν με όρους «υποθήκης», για εκατό χρόνια.

Tο μεσημέρι λοιπόν της Tετάρτης 15 Φεβρουαρίου, το θέμα συζήτησης στο Eυρωπαϊκό Kοινοβούλιο ήταν η συνέπεια και πιστότητα της Eλλάδας στις δεσμεύσεις που της επέβαλαν οι δανειστές - «εταίροι» της, προκειμένου να την καταστήσουν αξιόπιστο δανειολήπτη για τη διεθνή τοκογλυφία. Oι ευρωβουλευτές είχαν το δικαίωμα και την ευκαιρία να θέσουν σχετικά ερωτήματα στον αρμόδιο αντιπρόεδρο της Eυρωπαϊκής Eπιτροπής Λετονό Nτομπρόβσκις...

Θα φανταζόταν κανείς πως ήταν «η» ευκαιρία για τους Eλληνες ευρωβουλευτές. Nα εμφανιστούν σοβαρά προετοιμασμένοι, συντονισμένοι με κατάλληλη προσυνεννόηση, για να μεταφέρουν στο Eυρωκοινοβούλιο και, μέσα από αυτό, στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και στη διεθνή κοινή γνώμη, την οιμωγή οδύνης και απόγνωσης του ελληνικού λαού ύστερα από επτά χρόνια ανεργίας, δραματικής στέρησης, εξευτελισμών και ανελπιστίας. Yποτίθεται ότι στο Eυρωκοινοβούλιο τα ελλαδικά κόμματα στέλνουν όχι τους αφισοκολλητές της όποιας ποδοσφαιρόλαγνης καφρίλας, αλλά συγκροτημένες προσωπικότητες, ό,τι καλύτερο σε ανθρώπινη ποιότητα, κατάρτιση, ευφυΐα, ευπρέπεια συμπεριφοράς διαθέτει ο δύσμοιρος τόπος μας.

Δυστυχώς, αυτό το έλλογο «υποτίθεται» δεν περιλαμβάνεται στην κομματική λογική. Tελείως ξεδιάντροπα, μπροστά στα μάτια των Eυρωπαίων συναδέλφων τους, οι ελλαδικοί βουλευτές έστησαν την επαρχιώτικη φτηνιάρικη αντιμαχία τους, παιδαριώδη, μικρονοϊκή. Oι μεν έχοντας διαχειριστεί την κρίση, επί πέντε χρόνια, με τυφλή άρνηση των ριζικών μεταρρυθμίσεων που απαιτεί η ανάκαμψη (άρνηση κατάλυσης του πελατειακού κράτους), αξίωναν να φύγουν οι σήμερα κυβερνώντες που τους στερούν το γλειφιτζούρι της εξουσίας. Oι δε έχοντας αλλαξοπιστήσει γελοιωδέστατα, ρητόρευαν εξαρτημένοι πια από την πρέζα της εξουσίας.

Περιπτωτικό το σύμπτωμα της 15ης Φεβρουαρίου στο Eυρωκοινοβούλιο, οξύ όμως το πρόβλημα: τι αντιπροσωπεύει στο ελλαδικό κοινοβούλιο το κόμμα της N.Δ. Kάποτε υπήρχε στην Eλλάδα το «Λαϊκό» κόμμα: επαγγελλόταν πατριωτισμό, μαχόταν να σωθεί η ιστορική συνείδηση, ο γλωσσικός θησαυρός των Eλλήνων. Kόμμα των «νοικοκυραίων» της αγροτιάς, των αυτοδημιούργητων αστών επιχειρηματιών, των πεπαιδευμένων λειτουργών του κράτους. Tο διέλυσε ο «εθνάρχης» Kαραμανλής, για να συγκροτήσει κόμμα υπηρετικό της δικής του πολιτικής – ξιπασμένη απομίμηση του βενιζελικού μεταπρατισμού, της άκριτης δυτικολαγνείας.

Mε τους ασπόνδυλους διαδόχους του ιδρυτή της η N.Δ. απέβαλε κάθε ίχνος «συντηρητικού» χαρακτήρα, εκπασοκίστηκε ολοσχερώς. Aποτέλεσαν σοκ συγκλονιστικό οι υποψηφιότητες για την αρχηγία του κόμματος, πριν ένα χρόνο: Δεν διανοήθηκαν να θέσουν υποψηφιότητα στελέχη με πατίνα αστικής ευπρέπειας και αυτοκυριαρχημένης σοβαρότητας, με την καλλιέργεια και το ήθος της συνειδητής ελληνικότητας. Πρωταγωνίστησαν και επιβλήθηκαν τα κριτήρια του εντυπωσιασμού, της «αμερικανιάς», οι διεκδικητές ρόλου αντι-Tσίπρα, αντι-Aνδρέα.

Στο ευρωπαϊκό, όπως και στο εγχώριο κοινοβούλιο, η N.Δ. είναι σήμερα κόμμα διάδοχο του ΠAΣOK, όχι διάδοχο του Λαϊκού Kόμματος.

_________________________________________

(*) Ο Χρήστος Γιανναράς γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στα Πανεπιστήμια της Αθήνας, της Βόννης και της Σορβόννης. Επιφυλλιδογραφεί σε εφημερίδες παρεμβαίνοντας στην πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα.

πηγή: yannaras.gr

Νίκος Χουντής: «Η Ελλάδα θα βρίσκεται σε ένα διαρκές "ευρωμνημόνιο"»

«Η Ελλάδα είναι σε μια διαρκή «μνημονιακή διαπραγμάτευση», θα βρίσκεται σε ένα διαρκές «ευρωμνημόνιο» - «Μόνη λύση η έξοδος από την ευρωζώνη από τα αριστερά», αναφέρει μεταξύ άλλων το δελτίο τύπου του ευρωβουλευτή της Λαϊκής Ενόνητας, Νίκου Χουντή...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ν. Χουντής :

• «Η Ελλάδα είναι σε μια διαρκή «μνημονιακή διαπραγμάτευση», θα βρίσκεται σε ένα διαρκές «ευρωμνημόνιο»
• «Μόνη λύση η έξοδος από την ευρωζώνη από τα αριστερά»

Ο ευρωβουλευτής της Λαϊκής Ενότητας Νίκος Χουντής κατά την διάρκεια της συνέντευξης στο ρ/σ Ράδιο 1 D Θεσσαλονίκης και στον δημοσιογράφο Ανδρέα Σταματόπουλο, καλούμενος να σχολιάσει την πολιτική επικαιρότητα,είπε μεταξύ άλλων:

Σε ό,τι αφορά την τελευταία απόφαση του Eurogroup αλλά και τη συζήτηση που έχει ανοίξει η ΛΑΕ για την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη, σχολίασε πως «το μόνο που αποφασίστηκε στο Eurogroup είναι τα νέα μέτρα που καλείται να πάρει η κυβέρνηση με την μορφή προνομοθέτησης, που σημαίνει νέα βάρη και νέα δεινά για τον κόσμο».

Συνέχισε λέγοντας πως«αυτή η κατάσταση είναι αδιέξοδη. Η Ελλάδα, που είναι η επιτομή της κρίσης στην ευρωζώνη θα είναι σε μια διαρκή «μνημονιακή διαπραγμάτευση» και θα βρίσκεται σε ένα διαρκές«ευρωμνημόνιο»και επισήμανε ότι «αυτό σημαίνει συνεχή μέτρα λιτότητας, η λαϊκή κυριαρχία δεν θα παίζει κανένα ρόλο, η δημοκρατία έχει ακυρωθεί, το κοινοβούλιοείναι μόνο για να ψηφίζει ειλημμένες αποφάσεις».

Συνεχίζοντας, ο Νίκος Χουντής τόνισε ότι «το ερώτημα πλέον είναι τι δουλειά έχει η Ελλάδα  σε ένα τέτοιο περιβάλλον.. Οι μνημονιακές δυνάμεις, έχουν αποδεχθεί ότι για να μείνει η χώρα στην ευρωζώνη πρέπει να υποστεί οποιαδήποτε θυσία. Οι θυσίες όμως δεν έχουν τέλος. Οι μνημονιακές δυνάμεις υπερασπίζονται την πολιτική τους, την πολιτική τους ύπαρξη, μιλώντας καταστροφολογικά. Αυτή η συζήτηση δεν μπορεί να γίνει με τέτοιους όρους».

Διευκρίνισε ότι «η ΛΑΕ προτείνει ένα συγκεκριμένο τρόπο αποδέσμευσης της χώρας από την ευρωζώνη και επιστροφής στο εθνικό νόμισμα. Έξοδος από την ευρωζώνη με ένα πρόγραμμα αντιμονοπωλιακό, ένα πρόγραμμα κρατικοποιήσεων των τραπεζών, σταματήματος των ιδιωτικοποιήσεων, ενίσχυσης των εργατικών δικαιωμάτων, των μισθών,ενίσχυσης των ΜμΕ και διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους».

Όπως επισήμανε, «είναι ένα σύνολο μέτρων που μέσα στην ευρωζώνη είναι αδύνατον να υλοποιηθούν. Επομένως, πρέπει να δημιουργηθεί ένα πολίτικό μέτωποπου θα ξεμπλοκάρει την χώρα από την ευρωζώνη».

Απαντώντας στο ερώτημα αν έπρεπε να γίνει αποδεκτό το σχέδιο Σόιμπλε για Grexit,απάντησεπως «η πρόταση του Σόιμπλε είναι Μνημόνιο. Η πρόταση Σόιμπλε είναι αντί για γερμανικό ευρώ μια γερμανική δραχμή. Δεν είναιαυτή η πρόταση της ΛΑΕ. Υπάρχει η πρόταση για έξοδο από τα δεξιάκαι υπάρχει η πρόταση για έξοδο από τα αριστερά, πρόταση που υποστηρίζει η Λαϊκή Ενότητα».

Στη συνέχεια τηςσυνέντευξης και ερωτώμενος για τις συνεχιζόμενες τουρκικές προσκλήσεις των τελευταίων ημερών και την στάση της ΕΕ ο Έλληναςευρωβουλευτήςσημείωσε πως «η Ευρώπη εξακολουθεί να είναι κάτω από το έλεος της Τουρκίας,γιατί έχει πέσει  στην παγίδα που έφτιαξε μόνη και που είναι η συμφωνία ΕΕ -Τουρκίαςγια το προσφυγικό. Με την συμφωνία αυτή έκανε η ΕΕ τον κύριο Ερντογάν ρυθμιστή,παρόλο που, όπως όλοι γνωρίζουν, αυτή η συμφωνία  αποτελεί παραβίαση του διεθνούς δικαίου για τους πρόσφυγες».

Συνεχίζοντας, ο Ν. Χουντής επισήμανε ότι «στην ουσία,ο κύριος Ερντογάν μένει εκτός ουσιαστικής κριτικής, για την παραβίαση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, για  το πάγιο και χρόνιο πρόβλημα, που θα έπρεπε να απασχολεί πιο έντονα την ΕΕ,της αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας, και την επίλυση του Κυπριακού προβλήματοςστη βάση του Διεθνούς Δικαίου».

Το Γραφείο Τύπου

28.2.2017

Παν. Λαφαζάνης: «Οι "θεσμοί" και οι εκπρόσωποι τους είναι για μας ανεπιθύμητοι στην χώρα μας»

Την άποψη ότι προετοιμάζεται ένα τέταρτο και πολύ χειρότερο μνημόνιο για μετά το 2018, «που θα δώσει την χαριστική βολή στα λαϊκά στρώματα και την οικονομία», εξέφρασε ο γραμματέας του Πολιτικού Συμβουλίου της Λαϊκής Ενότητας, Παναγιώτης Λαφαζάνης, σε συνέντευξή του στην ιστοσελίδα «Iskra»...

Ο Γραμματέας του Π.Σ. της ΛΑΕ, Παναγιώτης Λαφαζάνης, στην συνέντευξή του μεταξύ άλλων τονίζει ότι η κυβέρνηση δεν έχει καμία δημοκρατική νομιμοποίηση και λαϊκή εξουσιοδότηση να διαπραγματεύεται και να συνάψει τέταρτο μνημόνιο, πράγμα που αν το κάνει θα φέρει και βαρύτατες ποινικές ευθύνες. Δήλωσε επίσης, ότι οι θεσμοί είναι ανεπιθύμητοι στην Ελλάδα και χαρακτήρισε «άντρο συνωμοσίας» το Χίλτον και «αποφράδα» τη σημερινή μέρα που έφτασαν στην Ελλάδα, ενώ τονίζει ότι η ΕΕ έχει επιβάλλει στην χώρα ένα καθεστώς οιονεί αντιδημοκρατικής εκτροπής και νεοαποικιοκρατίας.

Αναλυτικά η συνέντευξη του Παν. Λαφαζάνη στην Iskra για την επιστροφή των θεσμών και τις προοπτικές της χώρας.

Ερώτηση: Σήμερα ξεκινάνε οι συζητήσεις των θεσμών στο Χίλτον με την ελληνική κυβέρνηση, πράγμα που κρίνεται σχεδόν από όλα τα κόμματα ως θετική εξέλιξη για την Ελλάδα. Πως κρίνετε το γεγονός;

Απάντηση: Θεωρώ ότι η σημερινή μέρα είναι αποφράδα μέρα για τη χώρα.
 
Είτε ως “τρόϊκά” παλιότερα είτε ως λεγόμενοι “θεσμοί” σήμερα η παρουσία τους στην Ελλάδα συνιστά αντιδημοκρατική εκτροπή και ένα δείγμα απροκάλυπτης νεοαποικιοκρατίας.

Ποτέ ο ελληνικός λαός δεν ρωτήθηκε και ποτέ δεν ενέκρινε τον ρόλο που παίζουν στην χώρα μας οι υπάλληλοι της ΕΕ, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ και τώρα του ESM, είτε ως τρόϊκά παλιότερα και τώρα κατ’ ευφημισμόν ως “θεσμοί”.

Η ίδια η συγκρότηση αυτών των υπαλληλικών δυνάμεων και τα μέτρα που επιβάλλουν, συνιστά εκτροπή και από αυτό το γενικώς απαράδεκτο Κοινοτικό δίκαιο, πράγμα που ομολόγησε, χωρίς αιδώ και ο Ζ.Κ. Γιούνκερ, ο οποίος κατά τ’ άλλα είναι ο κατ’ εξοχήν αρμόδιος να διαφυλάσσει τις Κοινοτικές αρχές.

Η ΕΕ, μαζί με την εγχώρια κυρίαρχη πολιτική τάξη στην χώρα, έχουν διαπράξει ένα οιονεί πραξικόπημα στην Ελλάδα, το οποίο συνεχίζεται χωρίς ορατό τέλος.

Η ΕΕ, με τους ξένους υπαλλήλους της και τους εγχώριους πολιτικούς που την υπηρετούν, έχει εγκαθιδρύσει μέχρι τώρα ένα είδος καθεστώτος “εφταετίας” στην χώρα, με κατάλυση κάθε έννοιας λαϊκής κυριαρχίας. Η χώρα κυβερνάται με τον εκβιασμό των πιστώσεων και του ευρώ σε ένα καθεστώς νεοραγιαδισμού.

ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΙ ΟΙ “ΘΕΣΜΟΙ”

Ερωτ: Επομένως ζητάτε να φύγουν από την χώρα οι “θεσμοί”.

Απαντ: Δεν υπάρχει καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση για την παρουσία των θεσμών στην Ελλάδα.
Οι “θεσμοί” και οι εκπρόσωποι τους είναι για μας ανεπιθύμητοι στην χώρα μας και ως τέτοιους πρέπει να τους χαρακτηρίζει και να τους αντιμετωπίζει ο ελληνικός λαός. Ως σύμβολα κατάλυσης κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας. Ως σύμβολα μιας χώρας προτεκτοράτου. Ως μισητά όργανα μιας καινούργιας μορφής κατοχής, μοντέλο και για άλλες χώρες. Φυσικά, μαζί με τους “θεσμούς” ανεπιθύμητες είναι και οι κυβερνήσεις που “συζητούν” μαζί τους, ανεπιθύμητα και τα κόμματα που τους νομιμοποιούν. Όλες αυτές οι πολιτικές δυνάμεις πρέπει να καταδικαστούν από τον ελληνικό λαό.

Οι “θεσμοί”, μάλιστα, που συζητάνε σήμερα στο Χίλτον είναι διπλά, σε σχέση με τις προηγούμενες καταστάσεις, ανεπιθύμητοι και είναι διπλή η καταδίκη της κυβέρνησης. Το Χίλτον έχει εξελιχθεί σε άντρο μιας μεγάλης συνωμοσίας. Κυβέρνηση και “θεσμοί” συζητάνε στο Χίλτον αυτήν την βδομάδα, χωρίς καμιά δημοκρατική εξουσιοδότηση, την επιβολή ενός νέου και πολύ χειρότερου μνημονίου σε βάρος της χώρας μας.

Στοιχειώδης σεβασμός στην κυριαρχία της πατρίδας μας, στην αξιοπρέπεια του λαού και στα δικαιώματα των εργαζομένων, θα έπρεπε να είχε οδηγήσει από σήμερα δεκάδες, εκατοντάδες χιλιάδες λαού να έχουν περικυκλώσει το Χίλτον για να εμποδίσει την εξέλιξη της συνωμοσίας και του πραξικοπήματος.

Η ΛΑ.Ε θα προσπαθήσει να αναλάβει τις πιο ουσιαστικές ενωτικές πρωτοβουλίες σε αυτήν την κατεύθυνση.

ΤΕΤΑΡΤΟ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Ερωτ: Μιλήσατε για τέταρτο και χειρότερο μνημόνιο. Μπορείτε να μας το επεξηγήσετε;

Απαντ: Κατ’ αρχάς πρέπει να διευκρινίσω ότι το πρώτο που θα επιχειρηθεί να κλείσει με τους “θεσμούς” στο Χίλτον, στο πλαίσιο της λεγόμενης τεχνικής συμφωνίας, είναι μια ντουζίνα περίπου σκληρών “προαπαιτούμενων” μέτρων.

Τρία από αυτά είναι τα χειρότερα:

Πρώτον, η επίσπευση των ιδιωτικοποιήσεων στο πλαίσιο του γενικού ξεπουλήματος της χώρας.

Δεύτερον, η περαιτέρω απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, με αιχμή την απελευθέρωση των απολύσεων και τρίτον, η διάλυση του δημόσιου ενεργειακού τομέα και πρώτα απ’ όλα της ΔΕΗ, στο πλαίσιο της δήθεν απελευθέρωσης της αγοράς ενέργειας και στην ουσία της παράδοσης της σε ξένα και εγχώρια αρπακτικά συμφέροντα.
Ακόμα χειρότερα είναι τα μέτρα που δήθεν “διαπραγματεύεται” η κυβέρνηση για μετά το 2018.
Αυτά τα μέτρα συνιστούν, όπως είπα, ένα τέταρτο μνημόνιο, χειρότερο απ’ όλα τα προηγούμενα.
Χειρότερο, πρώτον, διότι θα υπάρξει δέσμη μέτρων σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων αλλά χωρίς τώρα να συνοδεύονται από χρηματοδότηση εκ μέρους των “θεσμών”. Η εκτός τόπου και χρόνου πρόβλεψη είναι ότι η Ελλάδα μέχρι το 2018 θα μπορέσει να βγει και να δανείζεται από τις αγορές για να χρηματοδοτεί την αποπληρωμή των χρεολυσίων και το μέρος των τόκων που απαιτείται.

Τρίτον: είναι χειρότερο αυτό το μνημόνιο διότι τα μέτρα που έχουν, περίπου, προσυμφωνηθεί και θα προνομοθετηθούν, συνιστούν τη χαριστική βολή για τα πιο φτωχά λαϊκά στρώματα της χώρας.
Αυτά τα μέτρα συνιστούν ένα πακέτο σκληρότατης εσωτερικής υποτίμησης, η οποία είναι ότι χειρότερο για μια οικονομία που διανύει πρωτοφανώς τον δέκατο χρόνο ύφεσης.

Αναφερόμαστε κυρίως στην δραστική μείωση του αφορολόγητου ορίου, το οποίο στην ουσία θα αφήνει αφορολόγητο μόνο το όριο του επιδόματος ανεργίας. Όπως αναφερόμαστε και στην μεγάλη μείωση και των σημερινών κύριων συντάξεων που μπορεί να κυμαίνεται ανάμεσα σε 30-40%.

Η κυβερνητική προπαγάνδα για να “χρυσώσει το χάπι” μιλάει για την λήψη αντίμετρων ισοδύναμου δημοσιονομικού αποτελέσματος, ώστε η επίπτωση στον προϋπολογισμό να είναι ουδέτερη.

Ακόμα, όμως και να υπάρξουν τέτοια αντίμετρα αυτά θα αφορούν τα ποσά που θα υπερβαίνουν το υπερβολικό πρωτογενές πλεόνασμα του 3,5%, το οποίο έχει συνομολογήσει για μετά το 2018 η κυβέρνηση, πράγμα μάλλον απίθανο να υπάρξουν και ακόμα χειρότερα τα έτσι κι αλλιώς κολοβομένα αντίμετρα δεν θα αναπληρώνουν σχεδόν καθόλου τις απώλειες που θα υποστούν ιδιαίτερα οι πλέον χαμηλόμισθοι, τα πιο χαμηλά επαγγελματικά και αγροτικά εισοδήματα και οι χαμηλότερες συντάξεις.

ΔΩΡΟ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΤΟ ΕΞΟΝΤΩΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΓΕΝΕΣ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑ 3.5% ΤΟΥ ΑΕΠ

Ερωτ: Δεν αναφερθήκατε ειδικότερα στο πρωτογενές πλεόνασμα του 3,5%.

Απαντ: Άφησα πράγματι τελευταία αυτή την κυβερνητική δέσμευση για πρωτογενές πλεόνασμα στους προϋπολογισμούς μετά το 2018 της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ, την οποία ανέλαβε η κυβέρνηση απέναντι στους πιστωτές, γιατί είναι εξωφρενική και αγγίζει τα όρια του παραλόγου.

Είναι ο ίδιος ο Τσίπρας που υπέγραψε να υπάρξουν αυτά τα δυσθεώρητα πλεονάσματα σε μεσοπρόθεσμη, όπως αορίστως δεσμεύτηκε βάση. Τι σημαίνει μεσοπρόθεσμη θα καθοριστεί στις διαπραγματεύσεις. Καταλαβαίνουμε, όμως, ότι μιλάμε για δέσμευση πολλών χρόνων.

Δυστυχώς, ο Αλ. Τσίπρας αποδεχόμενος πρωτογενές πλεονάσματα 3,5% έκανε ένα μεγάλο δώρο στην Γερμανία, διότι έτσι την διευκόλυνε να χαλαρώσει η πίεση που υφίσταται για κούρεμα του χρέους. Το υπέρογκο πρωτογενές πλεόνασμα του 3,5% ετέθη για να καλύπτει όσο το δυνατόν την πληρωμή των τόκων και να αποφεύγεται έτσι κατά το δυνατόν η απόλυτη αύξηση του χρέους. Η συνέπεια όμως αυτής της διευκόλυνσης Τσίπρα προς τους Γερμανούς, αποτελεί, σχεδόν, ταφόπετρα για την έξοδο της οικονομίας από την κρίση και την στασιμότητα.

Το βέβαιον είναι ότι η κυβέρνηση και όλο το μνημονιακό μπλοκ δεν μπορούν και δεν έχουν κανένα δικαίωμα να δεσμεύσουν την χώρα, ιδιαίτερα μετά το 2018!

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΚΑ, ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ, ΣΥΖΗΤΑ ΓΙΑ 4ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Ερωτ: Τι εννοείτε ότι δεν έχουν δικαίωμα;

Απαντ: Η κυβέρνηση και το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα δεν διαθέτουν καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση και καμιά λαϊκή εξουσιοδότηση να υπογράψουν και τέταρτο μνημόνιο πολύ περισσότερο μετά την λήξη της κυβερνητικής τετραετίας.

Όλα τα μνημόνια μέχρι σήμερα υπήρξαν παράνομα και αντισυνταγματικά. Ήταν αποτέλεσμα εκτροπής. Δεν είχαν καμιά λαϊκή έγκριση όταν υπογράφονταν. Το αντίθετο. Ο Τσίπρας υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο παραβιάζοντας ρητά ένα ιστορικό δημοψήφισμα. Η Βουλή τότε κύρωσε πραξικοπηματικά τον Αύγουστο το τρίτο μνημόνιο μετά από συνωμοσίες παρασκηνίου και ενάντια στην λαϊκή βούληση, που είχε εκφρασθεί κατηγορηματικά κατά των μνημονιακών δεσμεύσεων.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Πρ. Παυλόπουλος φέρει βαρύτατη ευθύνη, ευθύνη απιστίας έναντι του πολιτεύματος, διότι κάλυψε και νομιμοποίησε την μνημονιακή εκτροπή, αντί να διαφυλάξει το Σύνταγμα και να σεβαστεί την εκφρασμένη λαϊκή βούληση.

Οι εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου του 2015 δεν νομιμοποίησαν τίποτα, διότι έγιναν αφού είχαν διαμορφωθεί παράνομα τετελεσμένα με το τρίτο μνημόνιο και στην χώρα και στην ΕΕ με την έγκριση του από τα αντίστοιχα κοινοβούλια.

Ο μνημονιακός πολιτικός κόσμος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι Διοικητές της Τράπεζας της Ελλάδας φέρουν βαρύτατες πολιτικές και ιδιαίτερα βαρύτατες ποινικές ευθύνες για την κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας, της δημοκρατίας, του Συντάγματος και για την παράδοση της χώρας στους δανειστές, την λεηλασία του ελληνικού λαού και την καταλήστευση της οικονομίας ειδικότερα από τις ευνοημένες τράπεζες.

Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση σήμερα παρανόμως, χωρίς λαϊκή εντολή, χωρίς δημοκρατική εξουσιοδότηση και πραξικοπηματικά, έστω κι αν έχει την συναίνεση των μνημονιακών κομμάτων, διαπραγματεύεται να φυλακίσει τη χώρα με νέο μνημόνιο μετά το 2018.

Η κυβέρνηση και όσοι επιδεικνύουν ανοχή απέναντι σε μια τέτοια διαπραγμάτευση που δεσμεύει και υποθηκεύει την χώρα με επαχθέστατους όρους, ακόμα και μέχρι το 2030, παραβιάζουν κάθε συνταγματική αρχή, διαπράττουν πράξεις κατάλυσης της δημοκρατίας και παράδοσης της χώρας, πράγμα που προστίθεται στα μέχρι τώρα πολιτικά και ποινικά τους εγκλήματα.

Η σημερινή “αφασία” δεν θα συνεχίζεται επ’ αόριστον. Να είναι βέβαιοι.

Η ΧΩΡΑ ΒΑΔΙΖΕΙ ΣΕ ΑΤΑΚΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ

Ερωτ: Αν ολοκληρωθεί η αξιολόγηση, έστω με αυτά τα βαρύτατα μέτρα που αναφέρετε, θα μπορούσε η Ελλάδα να αποφύγει τα χειρότερα και σιγά σιγά να συνέλθει;

Απαντ: Κατ’ αρχάς δεν μπορούμε να προεξοφλήσουμε με ευκολία ότι η αξιολόγηση θα ολοκληρωθεί και μάλιστα γρήγορα και ότι, επιπλέον, το ΔΝΤ θα μείνει στο πρόγραμμα. Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε “εκπλήξεις” κυρίως από την πλευρά του ΔΝΤ, το οποίο θα ήθελε προσχήματα για να αποφύγει το επιπλέον “πικρό ποτήρι” ενός αποτυχημένου και αδιέξοδου τέταρτου προγράμματος.

Ακόμα, όμως και αν η αξιολόγηση ολοκληρωθεί η ελληνική κρίση δεν πρόκειται να τερματιστεί. Το αντίθετο. Τα βαρύτατα αντικοινωνικά και αντιοικονομικά μέτρα που θα συνοδεύσουν την δεύτερη αξιολόγηση, μαζί με τα υπερβολικά πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 3,5%. θα λειτουργήσουν ως ασήκωτο βάρος που δεν θα επιτρέψει στην οικονομία να ανασάνει.

Το κλειδί για το μνημονιακό πρόγραμμα είναι να μπορέσει να βγει η χώρα στις αγορές και να δανειστεί με λογικά επιτόκια.

Αυτή η πιθανότητα, με το πακέτο των μέτρων και τους όρους της δεύτερης αξιολόγησης είναι πολύ μικρή, έως ανύπαρκτη, ακόμα κι αν το ΔΝΤ μετέχει με ένα τρόπο στο πρόγραμμα. Η ειρωνεία είναι ότι οι αγορές, στο όνομα των οποίων αποφασίζονται τα προγράμματα, δεν πρόκειται να εμπιστευτούν ούτε τα ίδια και κυρίως την ελληνική οικονομία.

Επομένως, το πιθανότερο είναι η χώρα να βαδίσει αναγκαστικά σε άτακτη χρεοκοπία και στην ασύντακτη έξοδο από την ευρωζώνη, αφού νέα χρηματοδότηση της Ελλάδας είναι πάρα πολύ δύσκολο να εγκριθεί από την ΕΕ και τα κράτη μέλη.

Γι αυτό και για σειρά άλλους λόγους που έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας να τους λέμε, μόνη διέξοδος για την χώρα είναι το εθνικό νόμισμα στη βάση ενός ριζοσπαστικού προγράμματος.

ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΗ “ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ”

Ερωτ: Συχνά οι αντίπαλοι του εθνικού νομίσματος προσβάλλουν το επιχείρημα ότι πλέον η “εσωτερική υποτίμηση” έχει ολοκληρωθεί και επομένως το εθνικό νόμισμα δεν έχει να προσφέρει τίποτα το εξαιρετικό.

Απαντ: Τα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα που συζητούνται στο πλαίσιο της δεύτερης αξιολόγησης για το φορολογικό και τις συντάξεις δείχνουν ότι η εσωτερική υποτίμηση στο πλαίσιο των μνημονιακών προγραμμάτων δεν έχει όρια και τέλος.

Το εθνικό νόμισμα, επομένως, είναι απόλυτα αναγκαίο για να ανακοπεί αυτή η μακάβρια ταξική πολιτική της συνεχούς συμπίεσης των λαϊκών εισοδημάτων, η οποία τείνει ολοταχώς σε μισθούς και συντάξεις επιπέδου Βουλγαρίας.

Από κει πέρα, αν θα κριθεί αναγκαία, στο πλαίσιο του εθνικού νομίσματος, μια μικρή και λογική υποτίμηση, αυτό θα αποφασισθεί σε εκείνη τη φάση, παίρνοντας υπόψη και τις συγκεκριμένες συνθήκες.

Πάντως, από την συνεχή και αδιέξοδη εσωτερική υποτίμηση είναι χίλιες φορές προτιμότερη μια λογική υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, η οποία μπορεί να δώσει μια ικανή ώθηση στην ανάπτυξη, πάντα με την απαραίτητη προστασία των λαϊκών εισοδημάτων.

ΜΕΤΩΠΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΛΗΞΙΑ

Ερωτ: Τέλος, παρ’ ότι είναι γνωστή η θέση σας, θα ήθελα να σας ρωτήσω τι γίνεται με το ενωτικό μέτωπο που θεωρείται αναγκαίο ότι πρέπει να συγκροτηθεί στον αντιμνημονιακό χώρο.

Απαντ: Έχουμε ως ΛΑ.Ε εξαντληθεί να εξηγούμε σε όλους τους τόνους, μέχρι παρεξήγησης, την πρόκληση των καιρών για ένα πλατύ, ενωτικό, πολιτικό και κινηματικό μέτωπο όλων, χωρίς εξαίρεση, των αριστερών, ριζοσπαστικών, πατριωτικών προοδευτικών δημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Αυτό το μέτωπο σήμερα δεν είναι απλώς αναγκαίο και επιτακτικό. Αυτό το μέτωπο έπρεπε να είχε γίνει χθες, εδώ και καιρό. Αυτό το μέτωπο είναι κάτι πολύ περισσότερο από αναγκαίο. Αφορά την ίδια την επιβίωση της χώρας μας και του λαού μας, ιδιαίτερα της νεολαίας.

Απέναντι σε αυτήν την ενωτική πρόκληση των καιρών βλέπουμε να υπάρχουν πολύ θετικές και ελπιδοφόρες ενωτικές φωνές, όπως αυτή του Σχεδίου-Β με τον Αλ. Αλαβάνο αλλά και άλλες φωνές που διατυπώνουν ένα θετικό ενωτικό λόγο.

Δυστυχώς, όμως, υπάρχουν και άλλες δυνάμεις που απέναντι στις ενωτικές εκκλήσεις είτε σιωπούν είτε τις αντιμετωπίζουν με αλαζονική περιφρόνηση και λοιδορίες είτε αντιπαραβάλλουν για αντιπερισπασμό ενωτικές πρωτοβουλίες που αποκλείουν σχεδόν όλους τους άλλους και έχουν ως αποδέκτη κυρίως τον εαυτό τους. Αυτά δεν είναι καθόλου σοβαρά πράγματα.

Για να συγκροτηθεί ένα μέτωπο χρειάζεται εποικοδομητικό πνεύμα, ανεκτικότητα στη διαφορετικότητα, διάθεση για αμοιβαίες υποχωρήσεις και ισχυρή ενωτική πολιτική βούληση.

Μέτωπο, επίσης, με εξαιρέσεις και αποκλεισμούς. Μέτωπο με δυνάμεις δορυφόρους, χωρίς ισοτιμία. Μέτωπο τέλος με τον εαυτό μας, δεν μπορεί να υπάρξουν.

Η ΛΑ.Ε θα επιμείνει μέχρι τέλους και με όλες τις δυνάμεις της σε μια μετωπική υπόθεση που αφορά την κατεπείγουσα ανάγκη για μια νέα προσπάθεια αναζωογόνησης των εργατικών λαϊκών αγώνων και της ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ τώρα και όχι σε ένα αόριστο και απροσδιόριστο μέλλον που δεν θα έρθει ποτέ.

πηγή: iskra.gr

Παντελής Ξανθίδης: Η είδηση είναι συνείδηση (vid)

Η εξουσία θέλει να μην σκέπτονται οι άνθρωποι γι’ αυτό και καλλιεργείται ο τρόμος- και μέσω των ειδήσεων. Από τα πρώτα πράγματα που χτύπησε η εξουσία είναι ο πολιτισμός γι’ αυτό και το πολιτισμικό επίπεδο έπεσε χαμηλά και προωθούνται παντός είδους υποπροϊόντα...

Δείτε τη συνέντευξη του Παντελή Ξανθίδη στη Φωτεινή Μαστρογιάννη

Στη διαδικτυακή εκπομπή "Take the money & run" προσκεκλημένος της Φωτεινής Μαστρογιάννη ήταν ο δημοσιογράφος Παντελής Ξανθίδης. Πρώην πολεμικός ανταποκριτής και δημοσιογράφος του αθηναϊκού ημερήσιου Τύπου (μέλος ΕΣΗΕΑ) ο κος Ξανθίδης, σήμερα αν και συνταξιούχος ασχολείται με την ενημέρωση μέσα από τον ερασιτεχνικό ιστοχώρο του «Τύπος Πειραιώς» (www.typospeiraiws.gr).

Σύμφωνα με τον κο Ξανθίδη, υπάρχει ένας χείμαρρος πληροφόρησης και ο αναγνώστης θα πρέπει να επιλέξει τι διαβάζει. Nα είναι προσεκτικός σε ό,τι διαβάζει και να ενημερώνεται για την αντίθετη άποψη. Η ελευθεροτυπία ήταν πάντα μία σχετική έννοια γιατί όπως παλιά, έτσι και σήμερα ο δημοσιογράφος δεν γράφει πάντα ό,τι θέλει.

Ο δημοσιογράφος σαν «δικαστής» γιατί αποφασίζει και μπορεί αδικήσει, να προσβάλλει προσωπικότητες. Γι’ αυτό και η πέννα του πρέπει να έχει ανθρωπιά. Η είδηση είναι συνείδηση! Το σημαντικό δεν είναι μόνο η είδηση αλλά το πως μεταδίδεται. Ο αναγνώστης πρέπει να είναι σωστός ενημερωμένος.

Κάποιοι εκδότες προσπάθησαν και προσπαθούν να μεταλλαχθεί ο δημοσιογράφος σε γραμματέα. Δυστυχώς δεν υπάρχουν Μπότσηδες, Αθανασιάδηδες και Λαμπράκηδες. Σήμερα οι νέοι δημοσιογράφοι δεν έχουν «δασκάλους. Το ρεπορτάζ είναι άγνωστο και γίνεται παραγωγή γραμματέων.

Στην ερώτηση σχετικά με τη λεξιπενία των σύγχρονων δημοσιογράφων, ο κος Ξανθίδης απάντησε ότι για το πρόβλημα αυτό φέρουν μεγάλη ευθύνη τα Μέσα, όσο η εκπαίδευση και οι γλωσσολόγοι που αλλάζουν τη γλώσσα κατά το δοκούν! Εάν το έκαναν π.χ. στη Γαλλία «θα είχαν εκτελεσθεί στα έξι μέτρα». Σήμερα οι νέοι άνθρωποι δεν μιλάνε ελληνικά αλλά μεταφρασμένα αγγλικά. Οι δε νέοι δημοσιογράφοι αποκτούν τον τίτλο του δημοσιογράφου από τη μια ημέρα στην άλλη. Γράφουν άρθρα, αναλύσεις και σχόλια χωρίς να υπάρχουν γνώσεις και εμπειρία. 

Ο ισχυρισμός ότι ο Έλληνας δεν διαβάζει είναι λανθασμένος. Ο Έλληνας είναι περισσότερο ενημερωμένος από τους Ευρωπαίους και εάν βρει καλά κείμενα τότε θα τα διαβάσει. 

Ένα βασικό πρόβλημα της εποχής μας είναι η τεχνητή νοημοσύνη, σε σημείο που κοινωνιολόγοι μιλάνε για ένα νέο «κοινωνικό συμβόλαιο». Σε λίγο οι αλγόριθμοι θα μας διοχετεύουν τις ειδήσεις που μας ταιριάζουν και τα πάντα θα είναι κατευθυνόμενα.

Η εξουσία θέλει να μην σκέπτονται οι άνθρωποι γι’ αυτό και καλλιεργείται ο τρόμος- και μέσω των ειδήσεων. Από τα πρώτα πράγματα που χτύπησε η εξουσία είναι ο πολιτισμός γι’ αυτό και το πολιτισμικό επίπεδο έπεσε χαμηλά και προωθούνται παντός είδους υποπροϊόντα.

Ο νόμος Βενιζέλου απαγορεύει τη δημοσιοποίηση ονομάτων ακόμα και καταδικασμένων παιδεραστών. Έτσι με την ανωνυμία καλύπτονται εγκλήματα ακόμα και οικονομικά.
πηγή: mastroyanni.blogspot.gr

Έξοδος από την ΟΝΕ για νέα οικονομική πολιτική

Η έξοδος από την ΟΝΕ είναι ένας αναγκαίος, αλλά όχι ικανός, όρος για να διαρρήξει η χώρα τον καταστροφικό κύκλο στον οποίο έχει εγκλωβιστεί. Δεν είναι απλή διαδικασία και σίγουρα δεν είναι εύκολη. Είναι όμως απολύτως εφικτή και μπορεί να γίνει με ομαλότητα, αν υπάρξει τεχνική προετοιμασία, κοινωνική συσπείρωση και αποφασιστικότητα...

του ελληνικού οικονομικού τμήματος του ΕΔΕΚΟΠ (*)

Στις 19 Φεβρουαρίου η Καθημερινή δημοσίευσε παρέμβαση δεκατεσσάρων Ελλήνων πανεπιστημιακών οικονομολόγων, με τίτλο: «Το Grexit παραμένει καταστροφικό για την Ελλάδα». Ο τόνος τους ήταν αυστηρός, αλλά η πληροφόρησή τους για τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς μάλλον ανύπαρκτη. Παρ’ όλα αυτά, μας διαβεβαίωσαν ότι οι καταστροφές που θα συμβούν, αν η χώρα φύγει από την ΟΝΕ, θα είναι απερίγραπτες. Είναι όντως έτσι; 

Η επιμονή των οικονομολόγων στην πλευρά της προσφοράς

Η ουσία της παρέμβασης των δεκατεσσάρων έγκειται στην αντιμετώπιση της οξείας κρίσης της ελληνικής οικονομίας εντός Ευρωζώνης: «Χρειαζόμαστε έξοδο από αυτή τη μαύρη τρύπα [της ατέλειωτης λιτότητας]. Αυτό απαιτεί αλλαγή πλεύσης και μεταρρυθμίσεις μέσα στο ευρώ, όχι Grexit. Εκτός ευρώ και χωρίς την πίεση των θεσμών, οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις δεν θα γίνουν ποτέ.»

Οι «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις», οι οποίες «είναι απαραίτητες ανεξάρτητα από το τι νόμισμα θα έχουμε», έχουν ως εξής: «το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, η δραστική μείωση της γραφειοκρατίας ιδιαίτερα στο μέτωπο των επενδύσεων, η ιδιωτικοποίηση τομέων της οικονομίας όπου το κράτος απέτυχε […] η εφαρμογή των νόμων και [η] απονομή της δικαιοσύνης».

Ξαφνιάζει η βαθιά και ταυτόχρονη πίστη και στο ευρώ και στη νεοφιλελεύθερη «μεταρρυθμιστική» πανάκεια. Γνήσιοι νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι, όπως ο Μίλτον Φρίντμαν, ο Άλαν Γουόλτερς, ο Μάρτιν Φέλντσταϊν, έχουν ασκήσει καταλυτική κριτική στην ΟΝΕ, ήδη από τη δεκαετία του 1990. Δεν συμφωνούμε με τη γενικότερη προσέγγισή τους, αλλά δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε ότι στο συγκεκριμένο ζήτημα αποδείχθηκαν προφητικοί.

Η παρέμβαση των δεκατεσσάρων επικεντρώνεται αποκλειστικά στην πλευρά της προσφοράς της ελληνικής οικονομίας. Ακόμη περισσότερο, θεωρούν ότι η πατρίδα τους είναι ανίκανη να προχωρήσει μόνη της στις απαιτούμενες, κατά τους ίδιους, «μεταρρυθμίσεις». Χρειάζεται η εποπτεία των ξένων και το θεσμικό πλαίσιο της ΟΝΕ.

Οι «μεταρρυθμίσεις» που προτείνουν δεν είναι πειστικές. Η βαθύτερη αδυναμία της παρέμβασής τους όμως, είναι ότι οι προτάσεις οικονομικής πολιτικής δεν πρέπει να αναλύονται μόνο με όρους προσφοράς, αλλά και ζήτησης. Ο Μάρσαλ τόνιζε ότι «το ψαλίδι κόβει μόνο και με τις δύο λεπίδες». Δεν είχε άδικο. 

Τα αίτια κατάρρευσης της ανταγωνιστικότητας

Το κεντρικό επιχείρημα όσων προτείνουν έξοδο από την ΟΝΕ είναι απλό. Κατά την περίοδο 1980-2000, ο μέσος ετήσιος ρυθμός ονομαστικής διολίσθησης της δραχμής ήταν ως προς το δολάριο ΗΠΑ περίπου 10%, ως προς το γερμανικό μάρκο επίσης 10%, ως προς την ιταλική λιρέτα 6% και, τέλος, ως προς το ECU 8%. Αυτοί οι ρυθμοί δεν απέκλιναν πολύ από τους αντίστοιχους διαφορικούς ρυθμούς πληθωρισμού της ελληνικής οικονομίας. Άρα η διεθνής ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας (σε όρους πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας) παρέμενε μέσα σε στενά όρια διακύμανσης.

Κατά την περίοδο 2002-2008, όταν η διολίσθηση έγινε αδύνατη, η ετήσια απόκλιση του ονομαστικού μοναδιαίου κόστους εργασίας ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Γερμανία ήταν της τάξης του 2,5%. Αντίστοιχη – και λίγο μεγαλύτερη – ήταν και η απόκλιση του πληθωρισμού. Ο κύριος λόγος είναι πλέον γενικά αποδεκτός: οι παγωμένοι ονομαστικοί μισθοί στη Γερμανία. Ταυτόχρονα, ο μέσος ετήσιος ρυθμός ανατίμησης του ευρώ ως προς το δολάριο ήταν 7%.

Πώς θα ήταν δυνατόν να μην αποσταθεροποιηθεί η ελληνική οικονομία, όταν εμφάνισε τέτοιο τεράστιο κενό ανταγωνιστικότητας ως προς τη Γερμανία εντός ΟΝΕ, και όταν χρησιμοποιούσε ένα νόμισμα πιο «σκληρό» και από το δολάριο; Ας μην ψάχνουν οι δεκατέσσερις να βρουν την απάντηση στην εξέλιξη της παραγωγικότητας της εργασίας: στην Ελλάδα αυξήθηκε ταχύτερα από ό,τι στη Γερμανία. Αλλά η κίνηση των τιμών εξουδετέρωσε αυτό το πλεονέκτημα κι έτσι το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών ξεπέρασε το 15% του ΑΕΠ το 2008. Η τεράστια διόγκωση του δημόσιου και του εξωτερικού χρέους την ίδια περίοδο ήταν αποτέλεσμα της κατάρρευσης της διεθνούς ανταγωνιστικότητας, και όχι η αιτία της κρίσης. 

Η σημασία της ζήτησης και οι ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις

Μετά το 2010, η εκτόξευση της ανεργίας, η δραματική συρρίκνωση της βιομηχανικής παραγωγής, η έλλειψη δυναμισμού της ελληνικής οικονομίας, οφείλονται εν πολλοίς στη συντριβή της ζήτησης στα πλαίσια της «διάσωσης». Ας συμφωνήσουμε όλοι ότι η πατρίδα μας έχει χίλια στραβά, τα οποία επιθυμούμε να διορθωθούν. Όμως, 1.100.000 ανέργους δεν είχε ποτέ, ούτε ποτέ έδιωξε εκατοντάδες χιλιάδων άριστα εκπαιδευμένους νέους στο εξωτερικό.

Η καταστροφή ήταν το τίμημα όχι μόνο της συμμετοχής αλλά και της πεισματικής παραμονής μας στο ευρώ. Στις συνθήκες αυτές είναι εντελώς παράλογο να ζητάμε από τον ελληνικό λαό ακόμα περισσότερες θυσίες στο όνομα γενικόλογων «μεταρρυθμίσεων» στην πλευρά της προσφοράς. Λάθος στόχος, λάθος μείγμα πολιτικής, λάθος κατεύθυνση. Οι δεκατέσσερις παρακάμπτουν την «κάμηλο», αλλά θέτουν στο κβαντικό μικροσκόπιο τον «κώνωπα».

Η δική μας πρόταση, η οποία εκτίθεται αναλυτικά σε πρόσφατη μελέτη του ΕΔΕΚΟΠ, ξεκινάει από αυτές τις αναλυτικές διαπιστώσεις και προτείνει άλλη πορεία για τη χώρα. Η ανατομή της ελληνικής οικονομίας όντως καταδεικνύει θεμελιώδεις δομικές ανισορροπίες στην πλευρά της προσφοράς. Ο τομέας της βιομηχανίας είναι έντονα εξαρτημένος από τις εισαγωγές. Ο τομέας των υπηρεσιών, αλλά και της αγροτικής παραγωγής, έχει σημαντικά πλεονεκτήματα όσον αφορά τη διεθνή ανταγωνιστικότητα, αλλά κυρίως την ενεργό ζήτηση. Επομένως, απαιτείται ένα μείγμα οικονομικής πολιτικής που θα στοχεύει αρχικά στην αξιοποίηση των υφιστάμενων θετικών δυνατοτήτων προκειμένου να επιτύχει, τελικά, τη διόρθωση των αρνητικών πλευρών.

Η Ελλάδα χρειάζεται εσπευσμένα τόνωση της ζήτησης για τη γρήγορη μείωση της ανεργίας. Αυτό απλώς δεν γίνεται εντός ΟΝΕ. Η έξοδος έχει ακριβώς αυτή τη σημασία. Θα επιτρέψει ανάκτηση κυριαρχίας στη νομισματική πολιτική και νέους βαθμούς ελευθερίας στη δημοσιονομική πολιτική. Η υποτίμηση θα τονώσει την ανταγωνιστικότητα και θα μεταβάλλει θετικά το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Στη βάση αυτή η χώρα θα μπορέσει να υιοθετήσει βιομηχανική και αγροτική πολιτική με στοχευμένη τομεακή και κλαδική σύνθεση. Απαραίτητο στοιχείο είναι η εξυγίανση του ουσιαστικά χρεοκοπημένου τραπεζικού συστήματος σε νέα, δημόσια βάση.

Αυτές είναι οι ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται και φυσικά περιλαμβάνουν μεταρρύθμιση και της Δημόσιας Διοίκησης. Μόνοι μας πρέπει να τις κάνουμε. Κανείς άλλος δεν πρόκειται να τις κάνει για μας, ούτε και να μας εποπτεύσει μεγαλόθυμα.

Η έξοδος από την ΟΝΕ είναι ένας αναγκαίος, αλλά όχι ικανός, όρος για να διαρρήξει η χώρα τον καταστροφικό κύκλο στον οποίο έχει εγκλωβιστεί. Δεν είναι απλή διαδικασία και σίγουρα δεν είναι εύκολη. Είναι όμως απολύτως εφικτή και μπορεί να γίνει με ομαλότητα, αν υπάρξει τεχνική προετοιμασία, κοινωνική συσπείρωση και αποφασιστικότητα.

Το ΕΔΕΚΟΠ κατέθεσε το περίγραμμα ενός προγράμματος εξόδου. Οι δεκατέσσερις θα πρόσφεραν εξαιρετικές υπηρεσίες αν εξέταζαν το θέμα με επιστημονικούς όρους. Το ζήτημα δεν πρόκειται να φύγει από το προσκήνιο το επόμενο διάστημα. Εμείς ήδη καταθέσαμε επεξεργασμένες προτάσεις, ενώ έπονται άλλες. Επιζητούμε τον εμπεριστατωμένο αντίλογο. 

Το ελληνικό οικονομικό τμήμα του ΕΔΕΚΟΠ
- Ιωάννης Θεοδοσίου (University of Aberdeen)
- Κώστας Λαπαβίτσας (School of Oriental and African Studies, University of London)
- Θεόδωρος Μαριόλης (Πάντειο Πανεπιστήμιο)
- Στέργιος Σκαπέρδας (University of California, Irvine)

(*) Το ΕΔΕΚΟΠ - Ευρωπαϊκό Δίκτυο Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής - (European Research Network on Social and Economic Policy, EReNSEP) είναι μία ανεξάρτητη αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία με βάση το Λονδίνο και γραφεία στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε στις αρχές του 2016 με σκοπό να συμβάλει στην πολιτική συζήτηση στην Ευρώπη.