Handelsblatt: Γιατί η πολιτική λιτότητας βλάπτει την Ελλάδα

ΤΑ ΜΕΤΡΑ λιτότητας δεν έδωσαν την απαιτούμενη ώθηση για την αναζωπύρωση της οικονομίας. Αλλά και οι κυβερνήσεις δεν εφάρμοσαν τους όρους που θα έκαναν τη χώρα ανταγωνιστική. Η Ελλάδα διολισθαίνει συνεχώς στην ύφεση.

Στην αρχή της νέας χρονιάς ο έλληνας πρωθυπουργός προσπάθησε να μεταδώσει αισιοδοξία. Στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του προανήγγειλε ότι το 2016 η Ελλάδα θα αφήσει πίσω της την κρίση και θα βγει από την κηδεμονία των δανειστών. Βέβαια, την ίδια υπόσχεση έδωσε ο πρωθυπουργός όταν ήταν αρχηγός της αντιπολίτευσης πριν από ένα χρόνο και το ίδιο υποσχέθηκε πριν από αυτόν το 2013 ο τότε συντηρητικός πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς. Βέβαια ο Σαμαράς, είχε κατά μία έννοια δίκιο, εφόσον το δεύτερο τετράμηνο του 2014 η ανάπτυξη επέστρεψε στην χώρα, που μπόρεσε να βγει στις αγορές και να δανειστεί με αποδεκτούς όρους.

«Ανώφελη η συγκρουσιακή πολιτική Τσίπρα-Βαρουφάκη»

Γιάνης Βαρουφάκης
Η εκλογική νίκη του συνασπισμού ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τέλος του περασμένου Ιανουαρίου έπνιξε την όποια ανάκαμψη αποκλείοντας τη χώρα από τις αγορές. «Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι κατά πολύ χειρότερη από ό,τι πριν ένα χρόνο» διαπιστώνει ο Χόλγκερ Σμίντινγκ, επικεφαλής οικονομολόγος της τράπεζας Μπέρενμπεργκ στην εφημερίδα Handelsblatt. «Η χώρα έχει υποπέσει σε ένα είδος πολιτικά υποκινούμενης ύφεσης. Ο Αλέξης Τσίπρας και ο τότε υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης με την ανώφελη συγκρουσιακή πολιτική τους έχουν σπείρει τόσο φόβο και έχουν διώξει τόσο κεφάλαιο από τη χώρα που η Ελλάδα πολύ αργά μπορεί πλέον να ανακάμψει από αυτήν την ‘αφαίμαξη’». Οι Έλληνες πέρασαν επτά δύσκολα χρόνια με απανωτά μέτρα λιτότητας. Παρόλα αυτά το αποτέλεσμα της δημοσιονομικής προσαρμογής είναι εντυπωσιακό. Οι κρατικές δαπάνες μειωθήκαν από 79,4 δις ευρώ το 2009 στα 55,7 δις το 2015. Στο ίδιο διάστημα το κρατικό έλλειμμα συρρικνώθηκε από το 15,4 στο 4,6% του ΑΕΠ. Καμιά άλλη χώρα της ευρωζώνης δεν κατάφερε τέτοια επίδοση.

Αλλά το τίμημα ήταν υψηλό. Η Ελλάδα υπό την πίεση των μέτρων λιτότητας των δανειστών έφτασε σχεδόν στα όρια της εξαθλίωσης. Η οικονομική της επίδοση το 2008 από 233 δις ευρώ έπεσε στα 175, 6 δις ευρώ πέρυσι, υπέστη δηλαδή μείωση της τάξης του 25%. Καμιά άλλη χώρα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν βίωσε μια τόσο βαθιά και μακράς διάρκειας ύφεση. Μπορεί να συγκριθεί μόνο με την Μεγάλη Ύφεση αρχές της δεκαετίας του 1930 στις ΗΠΑ.

Στραγγαλίστηκε η οικονομία από τα μέτρα λιτότητας

Αλ. Τσίπρας
Παράλληλα με την ανεργία αυξάνεται το χρέος. Παρά το κούρεμα το 2012 το ύψος του χρέους είναι συγκριτικά με την οικονομική επίδοση της χώρας υψηλότερο από ποτέ άλλοτε. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπολογίζει ότι φέτος θα φτάσει το 199,7% του ΑΕΠ σε σχέση με το 157%, αμέσως μετά το κούρεμα του 2012. Με το τρίτο πακέτο βοήθειας το χρέος διογκώνεται ακόμη περισσότερο. Το ποσό που έχει καταβάλει η Ελλάδα για την αποπληρωμή του ισοδυναμεί με το πενταπλάσιο των φορολογικών εισπράξεων της περσινής χρονιάς. Και όμως η Αθήνα δεν μπορεί να ορθοποδήσει σε σύγκριση με άλλες χώρες σε κρίση, όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία. Επικριτές της πολιτικής λιτότητας υποστηρίζουν ότι η στρατηγική διάσωσης της Ελλάδας ήταν μονομερής γιατί επικεντρώθηκε στη δημοσιονομική προσαρμογή χωρίς αναπτυξιακές ωθήσεις. Ακόμη και το ΔΝΤ παραδέχθηκε εσχάτως ότι υποβαθμίσε τον κίνδυνο «στραγγαλισμού» της οικονομίας από τα μέτρα λιτότητας.

Αυτό είναι βέβαια η μισή αλήθεια. Η Ελλάδα διολίσθησε τόσο βαθιά στην ύφεση επειδή οι διάφορες κυβερνήσεις της αντιτάχθηκαν στην εφαρμογή εκείνων των διαρθρωτικών μέτρων, που θα έκαναν την οικονομία της ανταγωνιστική και θα την οδηγούσαν πίσω στο μονοπάτι της ανάπτυξης.

Απαισιόδοξες προοπτικές

Πολλούς από τους όρους που τώρα ο Αλέξης Τσίπρας υπό την πίεση των δανειστών αναγκάζεται να εφαρμόσει, υπήρχαν και στα προηγούμενα προγράμματα. Μόνο που πάντα αναβάλλονταν, γιατί ήταν αντιλαϊκοί. Θα είναι ο Τσίπρας αυτός που θα τους εφαρμόσει; «Πιθανότατα ένα μίνιμουμ των όρων για τους οποίους επιμένουν οι δανειστές», πιστεύει ο Χόλγκερ Σμίντινγκ. «Η διαδικασία είναι τόσο επώδυνη που δεν εμπνέει εμπιστοσύνη. Και ελλείψει ενός πραγματικά μεταρρυθμιστικού ζήλου η κυβέρνηση συνασπισμού θα έχει μεγάλες δυσκολίες στην εφαρμογή τους». Τα συμπέρασμα του γερμανού οικονομολόγου ηχεί απαισιόδοξα: «Πραγματική ώθηση για την αναθέρμανση της ελληνικής οικονομίας δεν πρόκειται να έρθει, η χώρα θα παραμείνει καταρχήν καθηλωμένη στο έδαφος».
Ειρήνη Αναστασοπούλου, Handelsblatt 
πηγή: DW

Πατριωτισμός, Εθνικισμός, Ευρωσκεπτικισμός

H​​ EΥΡΩΠΗ φοβάται τον Eθνικισμό, την πανικοβάλλει το δικό της αποκύημα. Tυπικό γέννημα του Διαφωτισμού ο Eθνικισμός, άρρηκτα δεμένος με την καύχηση για την κατακράτος νίκη καταπάνω στο σκοτάδι του Mεσαίωνα, και με το έθνος-κράτος θεμελιωμένο στη θεσμοποίηση των ατομικών δικαιωμάτων, στην απολυτοποίηση των οραμάτων της ατομοκεντρικής κατασφάλισης.

Ξανάζησε η Eυρώπη τον Eθνικισμό σαν εφιάλτη και φοβάται τώρα τα καινούργια συμπτώματα: τους Nεοναζιστές, τη Λεπέν, τα κλειστά σύνορα, τον πολιτικό (και όχι μόνο) τραμπουκισμό. Oλη η προσοχή στα συμπτώματα, καμιά έγνοια – ενδιαφέρον – ψάξιμο για τις αιτίες, για την αναγωγή στην καταγωγή του φαινομένου.


Nαι, είναι αρρώστια ο Eθνικισμός, γι’ αυτό και πρώτο ζητούμενο η σωστή διάγνωση, ο διαυγής ορισμός. Eίναι αρρώστια, διαστροφή, είναι η αλλοτρίωση του πατριωτισμού σε ιδεολογία. Kαι ποτέ δεν βγήκε κάτι θετικό (καλό για όλους) από τη διαστροφή, την αλλοτρίωση. Kάθε σύγχυση του πατριωτισμού με τον Eθνικισμό, αφελής ή σκόπιμη, παράγει μόνο αρνητικό αποτέλεσμα.

O πατριωτισμός είναι φυσιολογικό σύμπτωμα, συνοδεύει το ανθρώπινο φαινόμενο όπου γης, διαχρονικά. Eίναι στη «φύση» του ανθρώπου (στα γνωρίσματα του είδους) να συνδέεται με τη γη που την κατοικεί, την καλλιεργεί, της καταθέτει μόχθο και ιδρώτα. Eίναι και «ζώον κοινωνικόν φύσει» (από τη φύση του) ο άνθρωπος, δένεται τόσο με την πάτρια γη όσο και με τους συν-πατριώτες: κοινωνεί μαζί τους τις ανάγκες του, μοιράζεται την ικανοποίηση των αναγκών του, κοινωνεί τη ζωή και την ύπαρξη – συζεί, συνυπάρχει.

Tο δέσιμό του με τη γη-πατρίδα και τους συμπατριώτες το υπεράσπιζε ο άνθρωπος ακόμα και με θυσία της ζωής του. Που σημαίνει: ότι η γη και οι συν-κοινωνοί ήταν γι’ αυτόν τόσο πολύτιμα, ζωτικά δεδομένα, που χωρίς αυτά δεν άξιζε να ζει – προτιμούσε να πεθάνει, παρά να τα χάσει. Tο σπίτι – στέγη – εστία, οι τάφοι των προγόνων, οι «βωμοί» και τα «ιερά» (: τόποι όπου γινόταν πράξη η σχέση με το υπερβατικό), όπως και οι συν-κοινωνοί των αναγκών, όσοι μετείχαν στην πραγμάτωση της «κοινότητας» του βίου, συνθέτανε για τον άνθρωπο την οικειότητα της πατρίδας, την πιστότητα στο ίδιο το δώρο της ζωής – και αυτό το βιούμενο γεγονός το λέγανε «πατριωτισμό».

Xρειάζεται η άνεση διατριβής για να εντοπιστούν οι ιστορικές διεργασίες που οδήγησαν βαθμιαία στην υποβάθμιση ή και εξαφάνιση του κοινοτικού βίου, στην προτίμηση των ανθρώπων για τη μαζική, απρόσωπη συνοίκηση. Aλλαξαν οι ανάγκες, καινούργιες ανάγκες γέννησαν τη μεγαλούπολη, εξαφάνισαν την κοινότητα.

Στη μεγαλούπολη χάνεται κάθε επαφή με τη γη, η σχέση με τον συνάνθρωπο είναι ατομική επιλογή, όχι αυτονόητη αυθορμησία. H κατοικία είναι ιδιόκτητος ή ενοικιαζόμενος «αέρας»: διαμέρισμα σε πολυώροφο κτίσμα, η γη κρύβεται με άσφαλτο, οι συνένοικοι τυχαία συναντώνται στους κοινόχρηστους χώρους. Tο διαμέρισμα προϋποθέτει εναλλασσόμενους ενοίκους, τους οποιουσδήποτε, δεν έχει προδιαγραφές εξυπηρέτησης συγκεκριμένης οικογένειας. «Bωμοί» και «ιερά», άξονες συνοχής των σχέσεων κοινωνίας, περιττεύουν, αφού κάθε σχεδόν σχέση είναι συναλλαγή. Kαι η έννοια του «ιερού» παραπέμπει πια μόνο σε ατομικές επιλογές ατομικών «πεποιθήσεων» γι’ αυτό και υπάρχει στις σύγχρονες πόλεις ποικιλία από ναούς και τεμένη για την «εξυπηρέτηση των ατομικών θρησκευτικών αναγκών». Aκόμα και οι τάφοι ενοικιάζονται, δηλαδή στα τρία χρόνια τα οστά πρέπει να εκταφούν, να πακεταριστούν σε οστεοφυλάκιο – με εναλλακτική λύση την αποτέφρωση: πρωτογονισμό επιδεικτικού μηδενισμού, έμπρακτη χλεύη της «επ’ ελπίδι σποράς».

H περίπου εξάλειψη του πατριωτισμού δεν είναι αποτέλεσμα μόνο αλλαγής των ιστορικών συνθηκών, ήταν και μεθοδική επιδίωξη του Διαφωτισμού: τουλάχιστον του αμφιπρόσωπου γεννήματος, μαρξισμού – καπιταλισμού, που έδωσε ιστορική σάρκα στον Διαφωτισμό. Kαι οι δύο εκφάνσεις του ίδιου γεννήματος είδαν στον πατριωτισμό την αντιστροφή της δικής τους οπτικής, την αναίρεση του δόγματος ότι το κοινωνικό γεγονός το συνιστούν «τάξεις», δηλαδή συμφέροντα και όχι σχέσεις κοινωνίας. Γι’ αυτό επιδίωξαν (και πέτυχαν) τη συκοφαντική εξουδετέρωση του αντιπάλου: να ταυτιστεί στις συνειδήσεις ο πατριωτισμός με την αλλοτρίωση και εξαμβλωματική του παραποίηση σε ατομιστική ιδεοληψία: σε εθνικισμό.

Σπασμοί ιστορικού τέλους του «παραδείγματος», οι εμπειρικές ψηλαφήσεις αποδείχνονται πειστικότερες από τα συκοφαντικά επινοήματα. Tο υποτιθέμενο όραμα της «αταξικής κοινωνίας», τη «νίκη του προλεταριάτου», την ταξινόμησε ο 20ός αιώνας στις κορυφαίες εκφάνσεις της απανθρωπίας και εφιαλτικής φρίκης που γνώρισε η ανθρώπινη Iστορία. Kαι σήμερα ζούμε σε εξέλιξη την ταξιθέτηση, στα ίδια κορυφώματα πρωτογονισμού και θηριωδίας, της άλλης όψης του «διαφωτιστικού» Iανού: τον παγκοσμιοποιημένο ολοκληρωτισμό της απανθρωπίας των «Aγορών»: Nα λεηλατείται από τοκογλύφους ο κοινωνικός πλούτος της συλλογικότητας, να λογαριάζεται «πρόοδος» και «εκσυγχρονισμός» η βάναυση εξαφάνιση του «κοινωνικού κράτους», ιδιωτικοί οίκοι κερδοσκόπων να «αξιολογούν» τη φερεγγυότητα κρατών και να υποθηκεύουν εκβιαστικά τον πλούτο τους. Tο χρήμα δεν έχει πια τίποτε να κάνει με σχέσεις ανταλλακτικές και αμοιβή εργασίας, δεν υπηρετεί την κοινωνία των αναγκών. Eίναι αφηρημένο λογιστικό μέγεθος που μετράει την πλεονεξία και τη μέθη ισχύος ως αυταξίες σε ένα σαδο-μαζοχιστικό, φρικώδες παιχνίδι τζόγου στα διεθνή Xρηματιστήρια.

Aχτίδα προμηνύματος ότι καταρρέει και η δεύτερη όψη του αμφιπρόσωπου Διαφωτισμού είναι ο «Eυρωσκεπτικισμός». Σημαίνει: λέμε ναι στην ενωμένη Eυρώπη, λέμε όχι στην Eυρωμαρμελάδα. Kάθε ευρωπαϊκή κοινωνία να σώζει οπωσδήποτε το θησαύρισμα της πολιτισμικής ιδιοπροσωπίας της, ένσαρκο σε θεσμούς και κοινωνικές λειτουργίες. Eίναι σκέτη παράνοια, αλλά και αυτοκτονία της Eυρώπης να λειτουργεί ο Πορτογάλος σαν Bρετανός, ο Oύγγρος σαν Γερμανός, ο Φινλανδός σαν Iσπανός, τα σχολειά και τα πανεπιστήμια της Γαλλίας ίδια με της Δανίας, τα συνδικάτα ή τα δικαστήρια της Iταλίας να συστοιχούν με αυτά της Oλλανδίας.

H ταυτότητα (γι’ αυτό και δύναμη) της Eυρώπης είναι η δυναμική πολυμορφία και διαφορότητα των λαών της, η έμπρακτη αντίστασή τους στην ισοπεδωτική ομοιομορφοποίηση που απαιτούν οι «Aγορές», στην εκδοχή φορέων συναρπαστικής πολιτισμικής ετερότητας σαν απρόσωπων, αδιαφοροποίητων μονάδων καταναλωτικής αδηφαγίας.

O Eθνικισμός είναι διαστροφή, αρρώστια, ο Eυρωσκεπτικισμός αχτίδα ελπίδας. Δεν συμβιβάζονται.
πηγή: yannaras.gr

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ: Η κυβέρνηση «σφάζει» δικαιούχους του ΕΚΑΣ και νέους συνταξιούχους

Η ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΗ μεγάλη “σφαγή” κύριων και επικουρικών συντάξεων αφήνεται να γίνει από κυβέρνηση και κουαρτέτο μαζί, μετά τις «διαπραγματεύσεις»

Με άλλοθι και ντεκόρ τις συναντήσεις του «υπαλληλίσκου» του κουαρτέτου Γ. Κατρούγκαλου με τους αρχηγούς των κομμάτων, οι οποίοι εξέφρασαν τις «διαφωνίες» τους με χαμόγελα και φιλοφρονήσεις, η κυβέρνηση έδωσε στη δημοσιότητα τις προτάσεις της για το ξεκίνημα της χαριστικής βολής στο ασφαλιστικό και στις συντάξεις.

Με τις κυβερνητικές προτάσεις σφάζονται στην κυριολεξία οι επικουρικές συντάξεις στο σύνολο τους, οι δικαιούχοι του ΕΚΑΣ και όσοι θα βγουν στη σύνταξη από 1/1/2016 και μετά. 

Ολοι οι υπόλοιποι, δηλαδή όσοι/ες λαμβάνουν σήμερα κύρια σύνταξη, παραπέμπονται για «πετσόκομμα» των συντάξεων τους στις διαπραγματεύσεις με το «κουαρτέτο» που θα ακολουθήσουν, ενώ ακόμα και με τις σημερινές προτάσεις της κυβέρνησης θα δουν να μειώνονται οι συντάξεις τους μετά το 2018, που τελειώνει το μνημόνιο και έκτοτε η προσωπική διαφορά από το νέο υπολογισμό των συντάξεων θα βαίνει μειούμενη.

Η κυβέρνηση ξέρει καλά την τακτική της «σαλαμοποίησης», η οποία έχει δοκιμασθεί πολλές φορές και έχει αποδειχθεί μάλλον πιο αποτελεσματική από την τακτική «σοκ» τύπου Γιαννίτση.

Το κουαρτέτο στις διαπραγματεύσεις που θα ακολουθήσουν είναι βέβαιο ότι, θα αξιοποιήσει τις σφαγιαστικές προτάσεις της κυβέρνησης ως αφετηρία για να βάλει το χέρι πολύ πιο βαθιά στη τσέπη των νυν συνταξιούχων με στόχο την αφαίμαξη και των κύριων συντάξεων.

Ειδικοί με τους οποίους ήρθε σε επαφή η Iskra ανέφεραν ως πρώτες παρατηρήσεις τις εξής:
1) Από 1/1/2016 μέχρι 31/12/2017 περίπου 60.000 δικαιούχοι του ΕΚΑΣ σταματούν να λαμβάνουν το επίδομα λόγω αυστηροποίησης των εισοδηματικών κριτηρίων και, σταδιακά, μέσα στα αμέσως επόμενα 2 χρόνια, κόβεται το επίδομα και στους υπόλοιπους, ώστε από 1/1/2020 να καταργηθεί εντελώς. Εάν πάρουμε υπόψη ότι αυτό το δικαιούνται οι χαμηλοσυνταξιούχοι, αυτό σημαίνει ότι περίπου 300.000 οικογένειες θα οδηγηθούν κάτω από τα όρια της ακραίας φτώχειας.

2) Οι συντάξεις υπερηλίκων ανασφάλιστων Ελλήνων και ομογενών, ύψους 360 ευρώ το μήνα, επανέρχονται ως Επίδομα Κοινωνικής Αλληλεγγύης αλλά με τόσο αυστηρές προϋποθέσεις που δεν θα το πάρει σχεδόν κανείς.

3) Η εγγυημένη, υποτίθεται, από το κράτος εθνική σύνταξη, ύψους 384 ευρώ, δίνεται με τέτοιες προϋποθέσεις που οι περισσότεροι δικαιούχοι θα παίρνουν πολύ λιγότερα από αυτό το ποσό.

4) Το αναλογικό τμήμα της σύνταξης υπολογίζεται με τέτοιο τρόπο λόγω του ότι ο συντάξιμος μισθός καθορίζεται με το μέσο όρο των μηνιαίων αποδοχών στο σύνολο του εργασιακού βίου και οι συντελεστές αναπλήρωσης μειώνονται δραστικά, ώστε η τελική σύνταξη να είναι μειωμένη για όσους συνταξιοδοτηθούν μετά την 1/1/2016 από 15% έως 30%. Πρόκειται για τη «σφαγή» των «νέων» συνταξιούχων. Για τις κύριες συντάξεις οι οποίες ήδη καταβάλλονται, αναφέρεται ότι θα επανυπολογιστούν με βάση τα όσα ισχύουν για τους «νέους» συνταξιούχους και ότι αν προκύπτει μείωση, αυτή θα δίνεται ως προσωπική διαφορά, η οποία όμως θα βαίνει μειούμενη μετά το 2018 που λήγει το μνημόνιο, με συνέπεια τη μείωση των συντάξεων και των νυν συνταξιούχων. Ωστόσο, μειώσεις έχουν γίνει στις καταβαλλόμενες συντάξεις λόγω αύξησης της εισφοράς για υγειονομική περίθαλψη σε 6%, λόγω μείωσης της κατώτερης σύνταξης και λόγω αύξησης της ποινής κατά 10% επιπλέον για όσους κάνουν χρήση του δικαιώματος πρόωρης συνταξιοδότησης.

5) Στις επικουρικές συντάξεις εφαρμόζεται για όλους/ες η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος που μετονομάζεται σε κανόνα βιωσιμότητας, ενώ για τις ήδη καταβαλλόμενες επικουρικές αναφέρεται στην κυβερνητική πρόταση ότι θα παραμείνουν ως έχουν μέχρι 31/12/2018, οπότε θα ισχύσουν και για αυτούς οι μειώσεις του κανόνα βιωσιμότητας. Επισημαίνουμε ότι ήδη οι επικουρικές έχουν μειωθεί κατά 6% λόγω θέσπισης αντίστοιχου ποσοστού κράτησης για την υγειονομική περίθαλψη.

6) Για τις εφάπαξ παροχές καθιερώνεται νέος μαθηματικός τύπος, σύμφωνα με τον οποίο οι μειώσεις θα κυμανθούν από 10% έως 15%, ενώ για τα μερίσματα του μετοχικού ταμείου πολιτικών υπαλλήλων αυτές θα φτάσουν στο 30%.

7) Αυξάνονται δραστικά οι ασφαλιστικές εισφορές των ελεύθερων επαγγελματιών και, κυρίως, των αγροτών που τριπλασιάζονται από 7% σε 20%.

8) Αυξάνονται οι ασφαλιστικές εισφορές μόνο για την επικουρική ασφάλιση κατά μια ποσοστιαία μονάδα για τους εργοδότες και κατά 0,5 για τους εργαζομένους, παραμερίζοντας την αρχική κυβερνητική πρόταση για την αύξηση των εισφορών και στις κύριες συντάξεις, πράγμα που καθιστά αδύνατη τη μείωση κατά 1,8 δισ. ευρώ των συνταξιοδοτικών δαπανών και επομένως προοιωνίζει μειώσεις και στις σημερινές καταβαλλόμενες συντάξεις, μειώσεις οι οποίες θα επιβληθούν στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων με το «κουαρτέτο» των δανειστών.

9) Ενοποιούνται αναδρομικά από 1/1/2016 όλα τα ασφαλιστικά ταμεία κύριας ασφάλισης και εφάπαξ (πρόνοιας) σε ένα υπέρ-ταμείο με άμεσο κίνδυνο πλήρους οργανωτικής παραλυσίας και ταλαιπωρίας έως βασανισμού των εργαζομένων και των εξυπηρετούμενων ασφαλισμένων. Τέτοιας έκτασης οργανωτικές αλλαγές στον υπόλοιπο κόσμο γίνονται με μεταβατική περίοδο 3 έως και 10 ετών και μετά από διάλογο με τους φορείς των εργαζομένων και των εργοδοτών.
Η Iskra τις επόμενες ώρες θα είναι σε θέση να παρουσιάσει ακόμα πιο συγκεκριμένα τις μειώσεις των συνταξιοδοτικών απολαβών στους νυν και τους μελλοντικούς συνταξιούχους.

Η κυβέρνηση ξεκίνησε τις νέες μαζικές εκτελέσεις των συντάξεων παλαιότερων και μελλοντικών.

Το ερώτημα είναι: τι θα κάνουν τα μελλοντικά «θύματα»; Θα στηθούν μόνα τους στον τοίχο για εκτέλεση ή θα αντιδράσουν για να επιβιώσουν οι ίδιοι και η κοινωνία;

DIEM 2025: Το κόμμα που ιδρύει ο Γιάνης Βαρουφάκης

ΘΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙ το «Κίνημα για την Δημοκρατία στην Ευρώπη 2025» ή αλλιώς DIEM 2025 (Democracy in Europe Movement 2025) στο Βερολίνο, στις 9 Φεβρουαρίου

Ως υπουργός Οικονομικών δεν κατάφερε να προωθήσει τις θέσεις και τις απόψεις του για την πολιτική και την οικονομίας σε καιρό κρίσης. Θα επιχειρήσει να το κάνει όμως μέσα από το κόμμα που ιδρύει με το οποίο φιλοδοξεί να βάλει τέλος στον «κατακερματισμό στην Ευρώπη».

Ο Γιάνης Βαρουφάκης ετοιμάζεται να παρουσιάσει το κόμμα που ιδρύει, το οποίο θα ονομάζεται «Κίνημα για την Δημοκρατία στην Ευρώπη 2025» ή αλλιώς DIEM 2025 (Democracy in Europe Movement 2025),

Σύμφωνα με πληροφορίες του Politico.eu ο πρώην υπουργός θα ανακοινώσει το κόμμα του στο Βερολίνο, στις 9 Φεβρουαρίου.


Το DIEM 2025 φιλοδοξεί να προσφέρει έναν «τρίτο δρόμο» στους Ευρωπαίους πολίτες, μια εναλλακτική ανάμεσα στην επιστροφή στο «κουκούλι του Έθνους-Κράτους» και στις «αντιδημοκρατικές δομές των σημερινών Ευρωπαϊκών θεσμών».
ΠρώτοΘέμα

Ζωή Κωνσταντοπούλου: «Έρμαιο του δικού του τυχοδιωκτισμού ο Τσίπρας» - Συνέντευξη στον κυπριακό «Φιλελεύθερο»

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου χαρακτηρίζεται από το ότι δεν μασά τα λόγια της, ότι με πάθος πολεμά για τα πιστεύω της. Η τέως Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων «ξεσπαθώνει» κατά του πρωθυπουργού της Ελλάδας με σκληρούς χαρακτηρισμούς. Μιλά για προδοσία του λαού, για την ανάγκη να λογοδοτήσουν όσοι έχουν ευθύνη για το δημόσιο χρέος.

Σε μια συνέντευξη-ανασκόπηση της χρονιάς, στην Αντιγόνη Σολομωνίδου-Δρουσιώτου στον κυπριακό «Φιλελεύθερο», καταγγέλλει ότι με ευθύνη Αλ. Τσίπρα το 2015 μετατράπηκε από χρονιά της ελπίδας στη χρονιά της πιο μεγάλης προδοσίας της κοινωνίας. Θεωρεί ότι ο Τσίπρας αποδείχθηκε κατώτερος της εμπιστοσύνης όλων και, κυρίως, κατώτερος της εμπιστοσύνης του λαού διότι, όπως υποστηρίζει, αποδείχθηκε έρμαιο του δικού του αμοραλισμού και τυχοδιωκτισμού, που ξεδιπλώθηκε με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο το καλοκαίρι. 

Θέση της είναι ότι η Τρόικα επέστρεψε ενισχυμένη, το τρίτο μνημόνιο ξεκίνησε να εφαρμόζεται και η λιτότητα συνεχίζεται. Όπως δηλώνει, το πρωθυπουργικό επιτελείο μετάτρεψε το μεγαλειώδες «ΟΧΙ» του λαού στο δημοψήφισμα, σε υποταγμένο «ΝΑΙ» στην Τρόικα.

Εκτιμά ότι ο ελληνικός λαός δεν θα δώσει νέα ευκαιρία στην Αλέξη Τσίπρα και ισχυρίζεται ότι στην Ελλάδα συντελείται κοινωνική γενοκτονία.

Η ίδια, όπως λέει, αντλεί αισιοδοξία από τη μαχητικότητα και τη θέληση της νεολαίας να παλέψει για ένα καλύτερο αύριο και από την καθημερινή επαφή με τους ανθρώπους, που παρά την τραυματική εμπειρία των τελευταίων μηνών ξαναστέκονται στα πόδια τους, έτοιμοι να δώσουν ξανά τη μάχη. 

Πώς θα χαρακτηρίζατε το 2015, ήταν χρονιά διάψευσης των προσδοκιών σας, χρονιά αποκαλύψεων; 

Ήταν σίγουρα η χρονιά της ελπίδας, της μεγάλης ευκαιρίας ανάκτησης της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατίας. Με ευθύνη του Αλέξη Τσίπρα και του στενού του επιτελείου μετατράπηκε από χρονιά ελπίδας στη χρονιά της πιο μεγάλης προδοσίας της κοινωνίας. Ήταν η χρονιά που το πρωθυπουργικό επιτελείο μετέτρεψε αυθαίρετα, μέσα σε λίγες ημέρες, το μεγαλειώδες «όχι» του ελληνικού λαού σε ένα υποταγμένο «ναι» και στη συνέχεια συμφώνησε με τους δανειστές να διαλύσει τη Βουλή για να απαλλαγεί από όσους και όσες επέμεναν να τιμούν τη λαϊκή ετυμηγορία. Η Τρόικα επέστρεψε ενισχυμένη, το τρίτο -και σκληρότερο- μνημόνιο ξεκίνησε ήδη να εφαρμόζεται, η λιτότητα συνεχίζεται.
 

Στις 6 Φεβρουαρίου του 2015 είχατε εκλεγεί Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων με κοινοβουλευτική πλειοψηφία-ρεκόρ (235 ψήφους σε σύνολο 298 παρόντων). Πώς ήταν η εμπειρία σας;
 

Μου προτάθηκε να γίνω Πρόεδρος της Βουλής όταν αρνήθηκα να αναλάβω το Υπουργείο Εσωτερικών. Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν στην Αξιωματική Αντιπολίτευση είχα την ευθύνη των θεμάτων Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Θεώρησα την πρόταση για την Προεδρία της Βουλής τιμητική και συνυφασμένη με τη μεγάλη ευθύνη να ανακτήσει η Βουλή τη σύνδεσή της με την κοινωνία, να λειτουργήσει με διαφάνεια, να πάψει να είναι πλυντήριο σκανδάλων, να αναλάβει πρωτοβουλίες στήριξης των μεγάλων εθνικών υποθέσεων, όπως η διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών, ο λογιστικός έλεγχος του χρέους, οι συνθήκες και τα αίτια υπαγωγής της χώρας στο μνημόνιο και να ελέγξει μεγάλες υποθέσεις διαφθοράς που θάβονταν, όπως η υπόθεση της Siemens και η υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ. Ταυτόχρονα, θέλησα να αναδείξω την κοινοβουλευτική διπλωματία, αλλά και να υπενθυμίσω τη μεγάλη σημασία των ανθρωπίνων και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή;

Ολόκληρη η θητεία μου ήταν γεμάτη από δύσκολες στιγμές, κυρίως γιατί, εκτός από τον αναμενόμενο πόλεμο της αντιπολίτευσης, αντιμετώπιζα υπονόμευση και επιθέσεις από στελέχη του κόμματός μου, με προεξάρχοντα τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο Νίκο Φίλη, που με στοχοποίησε από τις πρώτες συνεδριάσεις, καθώς και μέσα από ψευδείς και ανήθικες διαρροές του επιτελείου Τσίπρα στον Τύπο, που ο Πρωθυπουργός με διαβεβαίωνε ότι δεν προέρχονταν από τον ίδιο, κάτι που αποδείχθηκε ψέμα.

Ποια ήταν η πιο δύσκολη απόφαση;
 

Η πιο εύκολη πάντως απόφαση ήταν να τιμήσω τις δεσμεύσεις μου και να καταψηφίσω το τρίτο μνημόνιο και κάθε σχετικό νομοσχέδιο, από τις 10 Ιουλίου μέχρι τον Αύγουστο.

Το μεγαλύτερό σας επίτευγμα;
 

Δεν θα μιλούσα για επίτευγμα, αλλά για καθήκον. Όπως η δημιουργία της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους, η αναβάθμιση της Επιτροπής για τη Διεκδίκηση των Γερμανικών Οφειλών, η ανάσυρση των σκανδάλων Siemens και λίστας Λαγκάρντ, αλλά και η απόφαση της Βουλής για τη διενέργεια του πρώτου δημοψηφίσματος από το 1975. Ενός δημοψηφίσματος που ανέδειξε τη γενναιότητα, την αποφασιστικότητα και το δημοκρατικό φρόνημα του λαού μας, που όρθωσε ανάστημα απέναντι στην τρομοκρατία των δανειστών, την προπαγάνδα των μιντιοκρατών και τη χειραγώγηση. 

Γιατί θλίβεστε για τον κ. Τσίπρα;

Δεν θλίβομαι. Ο κ. Τσίπρας αποδείχθηκε κατώτερος της εμπιστοσύνης όλων μας και, κυρίως, κατώτερος της εμπιστοσύνης του λαού. Αποδείχθηκε έρμαιο του δικού του αμοραλισμού και τυχοδιωκτισμού, που ξεδιπλώθηκε με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο το καλοκαίρι.

Γιατί λέτε πως τον τελικό λόγο έναντι των μνημονιακών πολιτικών που ακολουθεί ο Πρωθυπουργός, θα τον έχει ο λαός;
 

Γιατί είναι βέβαιο ότι αυτός ο λαός, που έπεσε θύμα εξαπάτησης και προδοσίας, θα απαντήσει με τρόπο απερίφραστο, ηχηρό και δημοκρατικό στη νέα θυματοποίησή του. Ο λαός ανέδειξε τον κ. Τσίπρα στην Πρωθυπουργία για να απαλλαγεί από τα μνημόνια, όχι για να εμβαθύνει τις μνημονιακές πολιτικές. Και θεωρώ σίγουρο ότι οι πολίτες, έχοντας ξεπεράσει το σοκ του καλοκαιριού, δεν θα δώσουν άλλη ευκαιρία στον κ. Τσίπρα.

Μπορεί να κυβερνήσει με τους 153 βουλευτές που του έμειναν;
 

Νομίζω ότι θα εξαντλήσει κάθε μέθοδο και τρόπο για να συνεχίσει να κυβερνά, αφού η εξουσία αποδείχθηκε γι’ αυτόν αυτοσκοπός. Θεωρώ βέβαιο ότι θα επιχειρήσει και διεύρυνση της κυβερνητικής πλειοψηφίας με συνεργασία με άλλα μνημονιακά κόμματα. Ταυτόχρονα είμαι βέβαιη πως όποια τακτική και να ακολουθήσει, αυτός ο άκρατος κυβερνητισμός, δεν θα μπορέσει να τον βγάλει μακριά. 

Η περίοδος χάριτος στην Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τελείωσε;
 

Περίοδο χάριτος δεν δικαιούται μια κυβέρνηση που επανήλθε στην εξουσία μεταμορφωμένη σε όργανο των δανειστών. Περίοδο χάριτος δεν δικαιούνται εκείνοι που διεκδίκησαν να κυβερνούν χωρίς αντίλογο. Δεν είναι μόνο η υπογραφή του τρίτου μνημονίου και το γεγονός ότι πλέον η Βουλή έχει μετατραπεί σε επικυρωτήριο των κελευσμάτων της Τρόικας.

Είναι και η αλαζονεία, η εκτράχυνση, η έλλειψη ηθικού έρματος που διακρίνει την σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Παρακολουθούμε τον κ. Καμμένο να παραλληλίζει την ομοφυλοφιλία με την κτηνοβασία, τον κ. Τσίπρα να λέει ότι δικαιούται μια οίηση επειδή έγινε Πρωθυπουργός στα 40 του και να αστειεύεται με αγοραίο τρόπο στο
twitter για μείζονα θέματα εξωτερικής πολιτικής και διεθνών σχέσεων, αμφοτέρους τους κ. κ. Τσίπρα-Καμμένο να επιδίδονται σε επικοινωνιακά τεχνάσματα με στρατιωτικά χιτώνια, κυβερνητικούς βουλευτές να δηλώνουν ότι εάν δεν υπήρχαν μνημόνια θα έπρεπε να τα είχαμε εφεύρει, υπουργούς να διασκεδάζουν επιδεικτικά την ώρα που η κοινωνία καταστρέφεται, οι συντάξεις μειώνονται, νέοι φόροι επιβάλλονται, τον Πρόεδρο της Βουλής να διατάσσει εισβολή και παραβίαση στα γραφεία της προκατόχου του και πολιτικής του αντιπάλου και της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους.

Ο Πρωθυπουργός γευματίζει με τον υπόλογο για την υπόθεση των τραπεζών, των κυπριακών καταστημάτων και τον άκυρο συμβιβασμό με τη
Siemens κ. Στουρνάρα, κορυφαίοι υπουργοί ξεχνούν να δηλώσουν εκατομμύρια στο Πόθεν Έσχες, ο υπουργός Οικονομικών κ. Τσακαλώτος πανηγυρίζει επειδή τον συγχαίρουν οι δανειστές, ο γ.γ. κ. Τσουκαλάς μιλά για τον τραγικό θάνατο πρόσφυγα στα συρματοπλέγματα αποκαλώντας το θύμα «ψητό μαροκινό». Το δε περιβόητο «παράλληλο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ» αποσύρθηκε με εντολή των δανειστών. Έχουμε μπροστά μας ένα επαρκές δείγμα γραφής μιας άθλιας διακυβέρνησης.

Το αμέσως επόμενο διάστημα που η κοινωνία θα αρχίσει να αντιλαμβάνεται τα μέτρα του τρίτου μνημονίου, η κοινωνική έκρηξη θα κορυφωθεί, με εσάς στην πρώτη γραμμή; 

Στην Ελλάδα συντελείται μια κοινωνική γενοκτονία. Πάντοτε θα είμαι στην πρώτη γραμμή των κοινωνικών αγώνων και της υπεράσπισης της δημοκρατίας.

Θα ξαναβγεί η Ελλάδα στους δρόμους με παναπεργίες και συλλαλητήρια;
 

Όταν μία κοινωνία βάλλεται στην ίδια την ύπαρξή της, μπορεί και πρέπει να αντιδρά. Δεν υπάρχει πιο αντιδραστική αντίληψη από αυτήν που εκφράσθηκε πρόσφατα από υπουργό της Κυβέρνησης, ότι «οι απεργίες και τα συλλαλητήρια μας βγάζουν εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου».

Σε μια κοινωνία του 1,5 εκατομμυρίου ανέργων (60% στους νέους άνδρες, 72% στις νέες γυναίκες), 300.000 οικογένειες χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, 48% των συνταξιούχων κάτω από το όριο της φτώχειας και 1 στα 2 παιδιά κάτω από το όριο της φτώχειας, η δημιουργία μετώπου κοινωνικής αντίστασης και δημοκρατικής άμυνας είναι επιβεβλημένη. Πάντα υπάρχουν εναλλακτικές επιλογές και πρέπει να τις διεκδικούμε και να τις συγκροτούμε συλλογικά. Η Ιστορία δεν τελειώνει ποτέ, όσο κι αν αυτό θα ήθελαν όσοι υποστηρίζουν ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική».

Όλα αυτά πού οδηγούν;
 

Οι πολιτικές των δανειστών ή οι αντιδράσεις των πολιτών; Εάν μιλάτε για τις πολιτικές των δανειστών, οδηγούν όπως είναι γνωστό στη φτώχεια, την εξαθλίωση, την ανθρωπιστική κρίση, στη διόγκωση του δημόσιου χρέους.

Εάν αναφέρεσθε στις αντιδράσεις των πολιτών και των συλλογικοτήτων, πεποίθησή μου είναι ότι μόνο μέσα από την κοινωνική αφύπνιση και τη λαϊκή χειραφέτηση μπορεί να οδηγηθούμε στην κοινωνική ευημερία και στην κοινωνική δικαιοσύνη. Εκείνοι που ενοχλούνται που οι πολίτες θέλουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια και που οι νέοι διεκδικούν τα όνειρά τους αντιπροσωπεύουν ένα παρελθόν που η κοινωνία έχει απορρίψει.

Ποιοι ενοχλούνται από τα Πορίσματα της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους; 

Εκείνοι που δημιούργησαν το χρέος και θέλουν να το φορτώσουν στις πλάτες της κοινωνίας, εκείνοι που απέκρυψαν συστηματικά ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο, με σκοπό να εξυπηρετήσουν τις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες και τα συνδεδεμένα κυβερνητικά και οικονομικά συμφέροντα, εκείνοι που διαπλέκονται με τις κυβερνητικές εξουσίες διαμορφώνοντας μία ολιγαρχική καταδυνάστευση των ευρωπαϊκών κοινωνιών.

Η αλήθεια αρκετές φορές ενοχλεί. Όπως το ότι η σύναψη του πρώτου μνημονίου έγινε για να σωθούν οι γαλλικές και οι γερμανικές τράπεζες, το ότι οι δανειστές γνώριζαν από το 2010 ότι το ελληνικό χρέος και το πρόγραμμα που επρόκειτο να επιβληθεί δεν ήταν βιώσιμο. Μόνο το 8% των δανείων δόθηκε για τον κρατικό προϋπολογισμό. Στην πραγματικότητα, τα νέα δάνεια αποπληρώνουν τόκους και χρεολύσια ενός παράνομου χρέους.
 

Θα ήταν καλύτερα να είχε μείνει στην αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ από το να διαψεύσει τις προσδοκίες σας μετά την εκλογή του στην εξουσία; Τι γίνεται όταν οι ελπίδες που καλλιεργούνται αποδεικνύονται ανυπόστατες;
 

Θα ήταν καλύτερα ο ΣΥΡΙΖΑ να είχε τιμήσει τη λαϊκή ετυμηγορία της 25ης Ιανουαρίου και της 5ης Ιουλίου. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πολύ συγκεκριμένη λαϊκή εντολή. Να απαλλάξει τη χώρα από τα μνημόνια και να δημιουργήσει τις βάσεις για τη δημοκρατική, κοινωνική και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Δεν ήταν εύκολο το εγχείρημα. Όμως, γι’ αυτό μας επέλεξε ο λαός.

Με την ακύρωση της εντολής του δημοψηφίσματος κάποιοι επιχείρησαν να σκοτώσουν την ελπίδα και το φρόνημα του λαού, να τον απελπίσουν και να τον κάνουν να παραιτηθεί από κάθε διεκδίκηση. Δεν ήταν η ελπίδα ανυπόστατη. Κάποιοι από εκείνους που την ενσάρκωσαν αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων και των ιστορικών επιταγών. Κάποιοι έχουν ευθύνες και πρέπει να λογοδοτήσουν. Πέταξαν όλα εκείνα για τα οποία είχαμε παλέψει τα τελευταία χρόνια.
 

Εναντιωθήκατε στους ισχυρούς θεσμούς, εντός και εκτός Ελλάδος, συγκρουστήκατε με το ίδιο σας το κόμμα, πώς όμως θα κρατήσετε ζωντανή τη δημόσια επιρροή σας εκτός των επίσημων πολιτικών μηχανισμών όταν έχετε συγκρουσθεί και με τα πιο ισχυρά μέσα ενημέρωσης; 

Όταν μια κοινωνία αφαιμάσσεται, η σύγκρουση με τους φορείς της διαπλοκής και της διαφθοράς είναι αυτονόητη υποχρέωση των εκπροσώπων του λαού. Η πολιτική σε συνεννόηση με τη διαπλοκή είναι καταστρατήγηση του λαϊκού και κοινωνικού συμφέροντος.

Πιστεύω βαθιά ότι η πολιτική παρέμβαση και η πολιτική απεύθυνση δεν έχουν ανάγκη ούτε από μεσολαβητές, ούτε από νταβαντζήδες. Ταυτόχρονα, θεωρώ αναγκαία την οικοδόμηση νέων τρόπων επικοινωνίας με τους πολίτες και διασφάλισης της αδιαμεσολάβητης ενημέρωσης. Τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης αποτελούν έναν από τους χρήσιμους διαύλους κοινωνικής επικοινωνίας, το ίδιο και το Διαδίκτυο, αλλά και οι διά ζώσης επαφή με τους πολίτες.

Η εμπειρία μου των τελευταίων ετών επιβεβαιώνει ότι οι πολίτες βλέπουν και καταλαβαίνουν πέρα και πίσω από το παραμορφωτικό και προπαγανδιστικό μιντιακό παραπέτασμα. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν αρκετοί δημοσιογράφοι αφιερωμένοι στο καθήκον τους, που δεν δέχονται και δεν ανέχονται να γίνουν υπάλληλοι κανενός αφεντικού, στο καθήκον τους για την αποκάλυψη της αλήθειας και την αντικειμενική ενημέρωση.

Τι θα συμβουλεύατε τους ενεργούς πολίτες να πράξουν σήμερα; Από πού να αντλήσουν δύναμη, πώς να διακρίνουν το ορθό από το άδικο, πώς να διαμορφώσουν μια ολοκληρωμένη άποψη για το τι πρέπει να γίνει;
 

Καταρχάς, θεωρώ πιο χρήσιμο οι πολιτικοί να ακούν τους πολίτες, και όχι να τους κανοναρχούν. Δεν απευθύνω συμβουλές στους συμπολίτες μου, αλλά την προτροπή και την πρόσκληση όλοι μαζί να παλέψουμε για τη ζωή μας και ένα αξιοβίωτο μέλλον για τις ζώσες και τις επόμενες γενιές. Οι κοινωνίες προχωρούν συλλογικά. Μέσα από τη δημιουργική συμμετοχή, την αλληλεγγύη, την κριτική και την αυτοκριτική, την σύνθεση, την αμφισβήτηση.
 

Τι φοβάστε περισσότερο;
 

Δεν φοβάμαι.
 

Από πού αντλείτε αισιοδοξία;
 

Από τη μαχητικότητα και τη θέληση της νεολαίας να παλέψει για ένα καλύτερο αύριο. Και από την καθημερινή επαφή με τους ανθρώπους, που παρά την τραυματική εμπειρία των τελευταίων μηνών ξαναστέκονται στα πόδια τους, έτοιμοι να δώσουν ξανά τη μάχη. Αυτή τη μάχη που είναι υπόθεση συλλογικής αξιοπρέπειας και ιστορική αναγκαιότητα να την κερδίσουμε.

Πήγατε στα σημεία των δολοφονικών επιθέσεων στο Παρίσι, έχουμε εισέλθει σε ένα κόσμο που κανείς δεν είναι ασφαλής. Πώς αντιμετωπίζονται τέτοια τρομοκρατικά φαινόμενα; 

Τα τελευταία 14 χρόνια ο επονομαζόμενος «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» εξελίχθηκε σε πόλεμο κατά της δημοκρατίας. Αντί να δημιουργηθούν οι εγγυήσεις πρόληψης και καταπολέμησης της εγκληματικότητας, περιεστάλησαν οι κεκτημένες ανθρώπινες ελευθερίες και δικαιώματα, ενώ η μαζική δολοφονική τυφλή εγκληματικότητα προσέλαβε ακόμη πιο φρικαλέες μορφές.

Πιστεύω ακράδαντα στη ρήση «όποιος είναι διατεθειμένος να εκχωρήσει την ελευθερία του για λίγη ασφάλεια, δεν αξίζει ούτε την ελευθερία, ούτε την ασφάλεια». Η απάντηση της ανθρωπότητας στα πιο στυγνά εγκλήματα δεν μπορεί παρά να περνά μέσα από το κράτος δικαίου και την επιβεβαίωση της οικουμενικής εναντίωσης στον πόλεμο.
 

Η Ευρώπη έχασε το στοίχημα για το Προσφυγικό - Μεταναστευτικό;
 

Το Προσφυγικό και το Μεταναστευτικό αποτελούν εδώ και πολλά χρόνια το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα στην ατζέντα του ΟΗΕ. Αυτό αποδεικνύει ότι κανείς δεν μπορεί να μιλά για μαγικές συνταγές. Αν δεν εξαλειφθούν οι αιτίες της προσφυγιάς και των μεταναστευτικών ροών, ο πόλεμος, τα ανελεύθερα καθεστώτα, οι πολιτικές διώξεις, η φτώχεια, η έλλειψη βιώσιμης προοπτικής για τους ανθρώπους στον τόπο τους, δεν μπορούμε να μιλάμε για λύσεις.

Αντίστροφα, είναι προκλητικό να απορούν, να εκπλήσσονται και να αντιδρούν με το προσφυγικό φαινόμενο οι ίδιες πολιτικές ηγεσίες που με αποφάσεις και πολεμικές επιχειρήσεις συμβάλλουν στην όξυνσή του.

Όσο για το αντιδραστικό δόγμα της «Ευρώπης-φρουρίου», αυτό απέτυχε παταγωδώς όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο.

Η ΕΕ υποχρεούται να τηρήσει τις διεθνείς και θεμελιώδεις υποχρεώσεις της, σεβασμού του δικαιώματος στο άσυλο, ανθρωπιστικής στήριξης και υποδοχής των προσφύγων και δημιουργίας κέντρων υποδοχής που δεν θα θυμίζουν στρατόπεδα συγκέντρωσης ή φυλακές και υποχρεούται να διαθέσει τα αναγκαία κονδύλια για να ανταποκριθεί. Όπως είπε ένας ιστορικός ηγέτης της Αριστεράς, ο Τόνι Μπεν, «αν μπορούμε να βρίσκουμε χρήματα για να σκοτώνουμε ανθρώπους, μπορούμε να βρούμε χρήματα για να σώζουμε ανθρώπους».

Ποια η σχέση σας με την Κύπρο; 

Την Κύπρο την αισθάνομαι σαν δεύτερη πατρίδα μου. Έχω πολύ ισχυρούς δεσμούς με τον τόπο και με τους ανθρώπους, σχέσεις και εμπειρίες ζωής που με έχουν διαμορφώσει, από την πρώτη φορά που επισκέφθηκα την Πράσινη Γραμμή, πριν ακόμη ανοίξουν τα οδοφράγματα.

Αισθάνομαι μεγάλη οδύνη για τη συνεχιζόμενη κατοχή και βιώνω με πραγματική προσμονή την ελπίδα ότι θα υπάρξει λύση, η οποία περνά και μέσα από την αποφασιστικότητα των ανθρώπων, των κοινοτήτων.

Με έναν τρόπο, αισθάνομαι σε προσωπικό επίπεδο να με συνδέουν με την Κύπρο οι ιστορικοί δεσμοί συμπόρευσης των δύο λαών μας, ελληνικού και κυπριακού, και η αδιαπραγμάτευτη σχέση αλληλεγγύης, που ενώνει δύο λαούς που χτυπήθηκαν άγρια από τον ιμπεριαλισμό, τη χούντα, τον πόλεμο αλλά και που ενέγραψαν στην ιστορική μνήμη απαράγραπτα κεφάλαια δημοκρατικής αντίστασης, ανθρωπισμού, διεθνισμού.

Το γεγονός ότι ελληνικός και κυπριακός λαός βίωσαν τους ίδιους εκβιασμούς για να καμφθούν στο πλαίσιο των μνημονίων και η πεποίθησή μου ότι η Κύπρος έπεσε θύμα των ίδιων συμφερόντων που κερδοσκόπησαν εις βάρος της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένων και Ελλήνων ολιγαρχών και τραπεζιτών, ενισχύει την άποψή μου ότι οι δύο λαοί θα έπρεπε να διαμορφώσουν κοινό μέτωπο δημοκρατικής και κυριαρχικής αντίστασης απέναντι σε αυτή την άλωση.

Ετοιμάζετε νέο κόμμα, ποια τα επόμενα βήματά σας;

Θεωρώ αναγκαία την ανάληψη όλων των απαραίτητων πρωτοβουλιών για να αποτινάξουμε τον μνημονιακό ζυγό και να χτίσουμε ξανά μια πατρίδα θεμελιωμένη στην ελευθερία, τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη, την αξιοπρέπεια. Προς το σκοπό αυτό θα αναλάβω κάθε επιβαλλόμενη πρωτοβουλία. Παράλληλα, θα συνεχίσουμε σε επίπεδο κοινωνίας, το έργο των επιτροπών για τον λογιστικό
έλεγχο του χρέους και τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών.

Υπάρχει ιδιαίτερα ζωηρό ενδιαφέρον, τόσο σε τοπικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Πολιτικές και κοινωνικές πρωτοβουλίες για λογιστικό έλεγχο του χρέους έχουν ήδη αναληφθεί και σε πολλές άλλες χώρες όπως η Γαλλία, η Ισπανία, η Αργεντινή, η Τυνησία ενώ έντονο είναι το ενδιαφέρον και στο Ηνωμένο Βασίλειο.
 
Τι να περιμένουμε από το δίσεκτο 2016;

Δεν πιστεύω σε τέτοιου είδους προκαταλήψεις, αλλά ούτε και σε μια μοιρολατρική θεώρηση του μέλλοντος. Το ερώτημα είναι τι θα κάνουμε εμείς το 2016, ώστε αυτό να φέρει τη ζωτική και αναγκαία ανατροπή του ολοκληρωτικού, τραπεζοκρατικού και χρεοκρατικού καθεστώτος που οικοδομείται από οικονομικές ελίτ, συμφέροντα και κυβερνήσεις πανευρωπαϊκά. Τι θα κάνουμε εμείς ώστε να επανέλθουν στο προσκήνιο οι κοινωνίες, οι λαοί, οι άνθρωποι; Η απάντησή μου είναι: πρέπει να κάνουμε τα πάντα. Και σε ό,τι με αφορά, θα κάνω τα πάντα.
 
Και μια ευχή για το 2016...
 
Να είναι η χρονιά που οι λαοί θα ανταποκριθούν στην ιστορική πρόκληση και την ιστορική ευθύνη.

Συνέντευξη στην Αντιγόνη Σολομωνίδου-Δρουσιώτου

Γιάννης Πλακιωτάκης: OXI σε μειώσεις συντάξεων - ΟΧΙ σε αυξήσεις ασφαλιστικών εισφορών

ΚΑΤΑ «οποιασδήποτε μείωσης στις συντάξεις και εναντίον οποιασδήποτε αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών», τάχθηκε ο μεταβατικός πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Γιάννης Πλακιωτάκης κατά τη διάρκεια της 35λεπτης συνάντησής του με τον υπουργό Εργασίας, Γιώργο Κατρούγκαλο. «Οι θέσεις της ΝΔ ειναι και σαφείς και ξεκάθαρες και έχουν διατυπωθεί επανειλημμένως στη Βουλή. Είμαστε εναντίον οποιασδήποτε μείωσης στις συντάξεις και εναντίον οποιασδήποτε αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών» σημείωσε.

Παράλληλα, όπως τονίσε μετά τη συνάντηση, ότι από την πρώτη ενημέρωση που είχε από τον κ. Κατρούγκαλο προβλέπεται μείωση στις κύριες συντάξεις . Διευκρίνισε, δε, ότι στο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών δεν έγινε καμία επίσημη παρουσίαση πρότασης. «Ο κ. Τσίπρας το μόνο που ψάχνει συνεχώς το τελευταίο χρονικό διάστημα είναι μία συναίνεση στο λάθος. Η ΝΔ διαχρονικά ήταν και είναι υπέρ της εθνικής συνεννόησης. Συνεννόηση, όμως, γίνεται στη βάση ενός συγκεκριμένου διαλόγου», κατέληξε.

Παρόντες στη συνάντηση ήταν ο πρώην υπουργός Εργασίας Γιάννης Βρούτσης και ο υπεύθυνος του Τομέα Εργασίας του κόμματος Βασίλης Οικονόμου.