Αλέξης Τσίπρας από Λάρισα: «Εσείς λέτε βγες μπροστά, εγώ απαντώ τώρα είναι η ώρα του μαζί»

Αλέξης Τσίπρας από Λάρισα: «Εσείς λέτε βγες μπροστά, εγώ απαντώ τώρα είναι η ώρα του μαζί»

    Ο Αλέξης Τσίπρας υποστήριξε ότι «η Ελλάδα δεν μπορεί να αλλάξει απλά και μόνο με μια νέα κυβέρνηση αλλά αναγκαία προϋπόθεση είναι «η κοινωνία της να αλλάξει και να πάρει την υπόθεση στα χέρια της».

«Είναι η ώρα του μαζί. Μαζί να βάλουμε τα πανιά και τα ξάρτια στο νέο καράβι για την Ιθάκη. Μαζί να χαράξουμε τη ρότα της πατρίδας για την Ιθάκη»

Κάλεσμα για προοδευτική ανατροπή έκανε ο Αλέξης Τσίπρας από τη Λάρισα τονίζοντας ότι είναι η ώρα του μαζί» είπε ο Αλέξης Τσίπρας, από τη Λάρισα και το συνεδριακό κέντρο του Divani Palace Larissa τονίζοντας ότι γνωρίζει το αίτημα των πολιτών και το βάρος της ευθύνης. Ο πρώην πρωθυπουργός άσκησε σφοδρή κριτική στη δεξιά διακυβέρνηση στη χώρα μας και διεθνώς και περιέγραψε ποιος είναι ο στόχος και το όραμα για το μέλλον της χώρας. Συγκεκριμένα ανέφερε: «Με όραμα μια προοδευτική κυβέρνηση που θα έχει στόχο την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική αναζωογόνηση της υπαίθρου. Με μια νέα κοινωνική συμφωνία μεταξύ κράτους, παραγωγών και καταναλωτών.»

Μίλησε παράλληλα, όπως σε κάθε ομιλία του για την ανάγκη ενός νέου πατριωτισμού, «που θα επιβάλλει ο καθένας να καταβάλει στο δημόσιο ταμείο ανάλογα με τις δυνατότητές του, και θα βάλει τέρμα στις πρακτικές της ασυδοσίας του πλούτου. Ένας νέος οικονομικός και κοινωνικός πατριωτισμός...»

Ο Αλέξης Τσίπρας υποστήριξε επίσης ότι «η Ελλάδα δεν μπορεί να αλλάξει απλά και μόνο με μια νέα κυβέρνηση αλλά αναγκαία προϋπόθεση είναι «η κοινωνία της να αλλάξει και να πάρει την υπόθεση στα χέρια της».

Αυτό μεταφράζεται στο να έχουμε «ενεργειακές κοινότητες που θα μας απελευθερώσουν από τα καρτέλ της αισχροκέρδειας στην τιμή του ρεύματος», «αγροτικούς συνεταιρισμούς που θα χτίζουν την επισιτιστική επάρκεια και θα διαλύουν την αλυσίδα της κερδοσκοπίας», «ισχυρά και ανεξάρτητα συνδικάτα που σε κάθε χώρο δουλειάς θα μπορούν να σταματούν τις μηχανές όταν κινδυνεύει η ανθρώπινη ζωή», «Πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα που θα συμβάλλουν στο μεγάλο σχέδιο της ανθεκτικότητας της κοινωνίας μας», «Τοπική Αυτοδιοίκηση με πραγματικές αρμοδιότητες που θα οργανώνει τις πόλεις και τις περιφέρειες με τους όρους του σήμερα, αλλά και του αύριο.»

Η Δεξιά επενδύει στον κίνδυνο και την ανασφάλεια

Ο πρώην πρωθυπουργός εξήγησε τους λόγους που η Δεξιά παγκοσμίως και στη χώρα μας, επενδύει στον κίνδυνο. Πρώτο, ότι επενδύει στην ανασφάλεια. Επενδύει στο φόβο. Κυρίως γιατί «ο δικός της κόσμος, εκείνοι τους οποίους εκπροσωπεί, δεν νιώθουν ανασφάλεια». Δεύτερο, ότι η Δεξιά και η ακροδεξιά, επενδύουν πολιτικά στην ανασφάλεια των πολλών, γνωρίζουν ότι «μια κοινωνία φοβισμένη είναι μια κοινωνία ηττημένη. Δείτε τι συμβαίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες». Τρίτο, η πολιτική της Δεξιάς και της ακροδεξιάς παράγουν, αναπαράγουν, και γενικεύουν την κοινωνική ανασφάλεια. Και μετά θυμούνται το νόμο και την τάξη. «Δολοφονούν την ασφάλεια με τις πολιτικές τους και ύστερα στέλνουν την αστυνομία να προστατέψει τα ορφανά».

Επιτέθηκε στην κυβέρνηση της Ν.Δ. και στον Γ. Στουρνάρα λέγοντας «Πριν κάνει μαθήματα ηθικής ο Στουρνάρας ας θυμηθεί τους δανειολήπτες που γονατίζουν με τις καταχρηστικές πρακτικές των τραπεζών. Ο ελληνικός λαός κράτησε ζωντανές τις τράπεζες με μεταγγίσεις δισεκατομμυρίων.»

«Να βάλουμε τα πανιά και τα ξάρτια στο νέο καράβι για την Ιθάκη»

Κλείνοντας ο Αλέξης Τσίπρας υπογράμμισε ότι «είναι η ώρα του μαζί. Μαζί να βάλουμε τα πανιά και τα ξάρτια στο νέο καράβι για την Ιθάκη. (…) Με αξιόμαχο πλήρωμα, νέους αλλά και έμπειρους ναύτες και αξιωματικούς. Με γνώρισμα την αγάπη στο λαό, στο ταξίδι, στον προορισμό. Μαζί να χαράξουμε τη ρότα της πατρίδας για την Ιθάκη. Γιατί αυτό που κρίνεται είναι κάτι πολύ μεγάλο. Η ζωή μας. Η ζωή που θέλουμε να ζήσουμε με ασφάλεια. Όλες και όλοι μαζί.».

8 τομές για την αγροτική πολιτική

Ειδικά για την αγροτική πολιτική πρότεινε 8 τομές: αποκέντρωση της αγροτικής πολιτικής, ελάχιστο αγροτικό εισόδημα, «η γη σε όσους την καλλιεργούν» και εδώ ο πρώην πρωθυπουργός παρέπεμψε στο Σύνταγμα που προβλέπει «την αναδιανομή αγροτικών εκτάσεων με σκοπό την πιο παραγωγική εκμετάλλευσή τους» προσθέτοντας ότι χρειάζεται μόνο ένας εφαρμοστικός νόμος. Τέταρτη τομή που προτείνει είναι μια ριζική αναδιάρθρωση του ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ, πέμπτη τομή, χρηματοδότηση που να φτάνει στο μικρό παραγωγό, 6η τομή, οι ενεργειακές κοινότητες για μείωση του κόστους παραγωγής, 7η τομή η Διαφάνεια στην αγορά και προστασία της ελληνικής παραγωγής και 8η τομή, η μεταρρύθμιση του ΕΛΓΑ και εθνικά σχέδια για άδρευση και αυτάρκεια των ζωοτροφών.

Νωρίτερα για το ιστορικό και το πολιτικό αποτύπωμα του βιβλίου συζήτησαν ο πρώην Δήμαρχος Λαρισαίων, Απόστολος Καλογιάννης, η Δικηγόρος – Πρόεδρος Συλλόγου Καρκινοπαθών, Ιωάννα Καραβάνα, ο Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Θέμης Λαζαρίδης, η ηθοποιός Μαριάννα Τουμασάτου, ο Πολιτικός Επιστήμονας-Υπεύθυνος Κοινωνικής Καινοτομίας της ΚοινΣΕπ «Τα Ψηλά Βουνά», Σωτήρης Τσουκαρέλης. Στο συντονισμό ήταν οι δημοσιογράφοι: Γιάννης Γιαννακόπουλος (Θεσσαλία TV) και η Αλεξία Τασούλη (Ναυτεμπορική TV)

Η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στη Λάρισα

«Αγαπητές φίλες

αγαπητοί φίλοι,
Θέλω να σας ευχαριστήσω θερμά που είστε σήμερα εδώ.
Να συζητήσουμε για την Ιθάκη.
Γιατί ότι συνέβη στα ταραγμένα χρόνια της κρίσης είναι κομμάτι της ιστορίας του τόπου μας.
Και την ιστορία μας δεν έχουμε το δικαίωμα να την αφήσουμε στη λήθη.

Ένας από τους βασικούς αρνητικούς πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας, των δραματικών χρόνων της κρίσης, που θέλει να φτάσει τα χρόνια του Παναγόπουλου στα προνόμια της εξουσίας του τραπεζικού μας συστήματος, μας είπε προχθές το εξής εκπληκτικό, ότι την ιστορία τη γράφουν οι ισολογισμοί.
Και μας το είπε που ;
Δίνοντας συνέντευξη στην Ομάδα Αλήθειας.
Έναν ακροδεξιό προπαγανδιστικό βραχίονα που με όρους σχεδόν παρακρατικούς έχει εντολή να βιάζει την αλήθεια και να διαστρεβλώνει την ιστορία.
Και που πριν λίγους μήνες μάλιστα, είχε αναλάβει το δύσκολο έργο της ιστορικής διαστρέβλωσης, προκειμένου να μας πείσει για τα εθνικά εγκλήματα της αριστεράς, την έλλειψη εθνικής συνείδησης των κομουνιστών, τη προδοσία του έθνους και το μύθο, όπως μας είπαν, της αντίστασης.
Αλλά ήρθε χθες από το πουθενά η εκδίκηση της ίδιας της ιστορίας που ξέρετε είναι πολύ πεισματάρα.
82 χρόνια μετά, είδαν το φως της δημοσιότητας συγκλονιστικές φωτογραφίες πατριωτών κομουνιστών που πηγαίνουν αγέρωχοι στον τοίχο της εκτέλεσης στη Καισαριανή.
Για να μας θυμίσουν ότι η ιστορία δε γράφεται ούτε από τους νικητές ούτε από τους πλαστογράφους, ούτε βέβαια από τους ισολογισμούς των τραπεζιτών ή των τοκογλύφων.
Η ιστορία γράφεται από την ανυπακοή, την αντίσταση, τον ηρωισμό και τη θυσία των απλών ανθρώπων.

Τα χρόνια της κρίσης, προφανώς δε συγκρίνονται με τα χρόνια του πολέμου ή της κατοχής.
Αλλά ήταν επίσης χρόνια δύσκολα για τους απλούς ανθρώπους.

Χάθηκαν δουλειές, περιουσίες, ζωές άλλαξαν απότομα.

Χιλιάδες άνθρωποι εγκατέλειψαν τη χώρα.
Και άλλοι έφτασαν στο σημείο να μην έχουν πρόσβαση σε ιατρική φροντίδα ή φαρμακευτική θεραπεία στα δημόσια νοσοκομεία.

Αυτοί οι άνθρωποι έγραψαν την ιστορία.
Και αυτή την ιστορία συναντά η Ιθάκη.
Την αληθινή ιστορία των καθημερινών ανθρώπων.

Δεν υποτιμώ τους ισολογισμούς των τεχνοκρατών.
Και είμαι πανέτοιμος να μιλήσω με νούμερα.
Γιατί η Ιθάκη καταρρίπτει με επιχειρήματα όλους τους αριθμούς της προπαγάνδας.

Είμαι εδώ όμως κυρίως για να μιλήσω για τις αιτίες που μας οδήγησαν στη κρίση.

Τις αδιέξοδες πολιτικές και στρατηγικές επιλογές του χθες.

Με γνώμονα το σήμερα και το αύριο.
Γιατί η γνώση της ιστορικής αλήθειας για το χθές δεν είναι χρήσιμη για να αναπαράγουμε παλιές εντάσεις.

Αλλά για να διδαχτούμε για το τι πρέπει να αλλάξουμε και τι να αποφύγουμε για το μέλλον αυτού του τόπου.

Και αν η Ιθάκη τους ενοχλεί, προφανώς για αυτό τους ενοχλεί.

Για όσα κυοφορεί για το αύριο και όχι για όσα καταγράφει για το χθες.

Και αυτό το αύριο και πολύ περισσότερο το σήμερα, είναι βυθισμένο ξανά στην αγωνία και στην ανασφάλεια.

Αν υπάρχει μια λέξη που διαπερνά τη σκέψη και τη ψυχή των περισσότερων συμπολιτών μας ξανά στις μέρες μας, είναι αυτή η λέξη.

Ανασφάλεια, που σημαίνει να μην ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει αύριο.

Στη δουλειά, στο χωράφι, στο τρένο.
Με τη θηλειά της τράπεζας, της εφορίας, της ακρίβειας, της ασυδοσίας του πλούτου, της προκλητικής αδικίας πολλές φορές να μας κόβει την αναπνοή.

Και -τι ειρωνεία- με τους αυτουργούς της καθημερινής μας αγωνίας, τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς του, να μιλάνε συνεχώς για ασφάλεια.

Να εμφανίζουν τους εαυτούς τους ως εγγυητές της ασφάλειας.

Δεν πειράζει που το σούπερ μάρκετ είναι απλησίαστο

Δεν πειράζει που το δημόσιο χρήμα ρέει στις γνωστές τσέπες με μεθόδους ΟΠΕΚΕΠΕ.
Δεν πειράζει που οι αγρότες βλέπουν τη ζωή τους να καταστρέφεται.

Δεν πειράζει που η κυβέρνησή τους έγινε συνώνυμο της διαφθοράς.

Είμαστε ασφαλείς, γιατί αγοράζουν χρεώνοντας τη χώρα φρεγάτες και Ραφάλ.
Γιατί ενισχύουν την αστυνομία και την καταστολή.

Και τα Predator βέβαια.

Γιατί έχουν μετατρέψει το Αιγαίο σε θάλασσα θανάτου.

Και γιατί θα έχουν για άλλα έξι χρόνια στη θέση του, τον επόπτη της απληστίας των τραπεζών.

Μας πουλάνε την ασφάλεια μιας ψευδεπίγραφης σταθερότητας.

Μόνο που οι ίδιοι είναι αυτοί που με τις πολιτικές τους αποσταθεροποιούν τις ζωές μας.

Γιατί καμιά χώρα δεν μπορεί να είναι ασφαλής, όταν η κοινωνία διατρέχεται από τόσο μεγάλη ανασφάλεια.

Όταν κάθε πολίτης δεν αισθάνεται και δεν βλέπει ότι μπορεί να ζει, να εργάζεται, να μεγαλώνει και να μορφώνει τα παιδιά του, σε συνθήκες ασφάλειας και αξιοπρέπειας.

Κι από εδώ, από τη Λάρισα, επιτρέψτε μου να απαντήσω με τρεις λέξεις στη μυθολογία της ασφάλειας:

• Daniel.
• Τέμπη.
• Βιολάντα.

Τρεις στιγμές που πάγωσε ο χρόνος.
Τρία συγκλονιστικά δράματα στη Θεσσαλία.
Τρεις τραγωδίες στην καρδιά της χώρας.
Που έχουν ορφανέψει οικογένειες.
Και έχουν σημαδέψει τις συνειδήσεις όλων μας.
Και δεν είναι δυστυχώς η «μοίρα» που φταίει για όλα.

Ο μοιραίος καιρός, ο μοιραίος σταθμάρχης, ο μοιραίος εργοστασιάρχης.

Όλα αυτά επικαλούνται συνεχώς οι ένοχοι.
Τη «μοίρα»!

Ξέρουμε ότι η εποχή μας παράγει κινδύνους.
Κινδύνους όμως πως δεν είναι “μοίρα”.
Είναι αποτέλεσμα του τρόπου που οργανώνουμε την οικονομία, την εργασία, την ενέργεια, το κράτος, τις υποδομές.

Του τρόπου με τον οποίο η οργανωμένη κοινωνία, με τους θεσμούς, τις δημοκρατικές εκπροσωπήσεις της, τις υπεύθυνες εξουσίες, θωρακίζει τη ζωή και την αξιοπρέπεια κάθε πολίτη.
Κάθε οικογένειας.

Ανεξάρτητα από το ύψος της φορολογικής τους δήλωσης.

Και απέναντι στους κίνδυνο έχουμε δύο επιλογές:

• Ή να οδηγηθούμε σε τραγωδίες.
• Ή να ορθώσουμε τείχος προστασίας.

Η Δεξιά παγκοσμίως και στη χώρα μας, επενδύει στον κίνδυνο.
Επενδύει στην ανασφάλεια.
Επενδύει στο φόβο.

Πρώτα και κύρια γιατί ο δικός της κόσμος, εκείνοι τους οποίους εκπροσωπεί, δεν νιώθουν ανασφάλεια.

Το πολύ-πολύ να νιώθουν το φόβο μήπως κάποια στιγμή, κάποια προοδευτική κυβέρνηση, βάλει τέλος στα προνόμιά τους.

Αυτό το φόβο καλώς τον έχουν και θα φροντίσουμε να τον επιβεβαιώσουμε.

Δεν ζουν πάντως με το φόβο της απόλυσης, τον κίνδυνο του εργατικού δυστυχήματος, την ανασφάλεια του μεροκάματου που δεν φτάνει ούτε για τα στοιχειώδη.

Και έχουν τη σιγουριά ότι μπορούν να εξασφαλίσουν -με τα χρήματά τους- το καλύτερο δυνατό για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.

Να το πω πιο απλά;

• Και η ασφάλεια στο σύστημα αξιών τους είναι ένα είδος εμπορεύματος.
• Όποιος έχει χρήματα αγοράζει προστασία
• Όποιος δεν έχει, αφήνεται στη «μοίρα» του.

Δεύτερον, η Δεξιά, όπως και η ακροδεξιά, επενδύει πολιτικά στην ανασφάλεια των πολλών, γιατί ξέρει ένα πράγμα:
Μια κοινωνία φοβισμένη είναι μια κοινωνία ηττημένη.

Δείτε τι συμβαίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ένας πρόεδρος που τρομοκρατεί την κοινωνία.
Διαδίδει τερατολογίες και fake news. Αδιαφορεί για τους κανόνες και τους νόμους. Στέλνει την εθνοφυλακή στις πόλεις για να πυροδοτήσει έναν εμφύλιο πόλεμο. Κατασκευάζει εσωτερικό εχθρό.
Και ο εχθρός έχει όνομα: δικαιώματα.

Το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση, το δικαίωμα να ορίζω όπως θέλω το σώμα μου, το δικαίωμα στη συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων.

Τρίτον, η Δεξιά, όπως και η Ακροδεξιά, έχει πετύχει κάτι σημαντικό.

Η πολιτική της παράγει, αναπαράγει, και γενικεύει την κοινωνική ανασφάλεια.

Και τι κάνουν μετά;

Θυμούνται το νόμο και την τάξη.
Δολοφονούν την ασφάλεια με τις πολιτικές τους και ύστερα στέλνουν την αστυνομία να προστατέψει τα ορφανά.

Ακριβώς αυτό κάνει εδώ και χρόνια η ΝΔ του κυρίου Μητσοτάκη.

Οικειοποιείται την έννοια της ασφάλειας.
Εμφανίζεται ως η παράταξη που δήθεν νοιάζεται για την ασφάλεια των πολιτών.
Φτάνει όμως.

Ο Ντάνιελ, τα Τέμπη, η Βιολάντα, η καθημερινή αγωνία για το τι θα μας ξημερώσει, μας τραβούν από το μανίκι:

• Η ασφάλεια που κλίνουν σε όλες τις πτώσεις είναι ασφάλεια για τους λίγους.
• Και ανασφάλεια για τους πολλούς.
• Η ασφάλεια της κοινωνίας, του καθημερινού ανθρώπου, των παιδιών, των νέων, των ηλικιωμένων, είναι και πρέπει να είναι το δικό μας μέλημα.

Η δική μας προτεραιότητα, που εξυπηρετεί τις ανάγκες και τις αγωνίες των πολλών:

Εκείνων που πάνε για μεροκάματο και δεν ξέρουν αν θα γυρίσουν, των νέων που παλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί πάνω στο μηχανάκι του ντελίβερι, των αγροτών που συνθλίβονται από τον καιρό και τις πολιτικές καταστροφής, των μικρομεσαίων που συμπιέζονται ανάμεσα στη εφορία και την τράπεζα, των καθημερινών ανθρώπων που αισθάνονται και είναι μόνοι τους απέναντι σε ένα κράτος που αδιαφορεί για το περιεχόμενο, την ποιότητα, το μέλλον τους.

Για την ίδια τη ζωή τους.

Επανέρχομαι λοιπόν στις τρεις στιγμές που πάγωσε ο χρόνος στη Θεσσαλία.
Daniel. Τέμπη. Βιολάντα.

Αγρότες, νέοι άνθρωποι, εργάτριες.
Οι πολιτικές της αδιαφορίας ακόμα και για την ανθρώπινη ζωή, που οδηγούν σε τραγωδίες.
Δεν θα σας κουράσω με αυτά που ξέρετε καλύτερα από μένα για τον Ντάνιελ.
Θέλω να σκεφτείτε μόνο ένα πράγμα: τέσσερα χρόνια μετά που βρισκόμαστε;

Η χώρα μας στα χρόνια της Νέας Δημοκρατίας είχε μια μεγάλη ευκαιρία: το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας.

Ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα που είχε στόχο τη θωράκιση από τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.
Σε ποιο σημείο της χώρας μπορούμε να δούμε κάτι χειροπιαστό, κάτι σημαντικό, κάτι που αλλάζει την εικόνα προς το καλύτερο;
Πουθενά.

Γιατί το Ταμείο Ανάκαμψης το έκαναν Ταμείο Παροχών και Κουπονιών.

Το αποτέλεσμα;

Αντιπλημμυρικά έργα στα χαρτιά, κάτοικοι από χωριά και κωμοπόλεις που έγιναν μετανάστες στην ίδια τους τη χώρα, αγροτικές εκτάσεις που συρρικνώνονται.

Τα τρία μεγάλα φράγματα που έχει ανάγκη η Θεσσαλία, το φράγμα της πύλης, του Νεοχωρίτη και του Μουζακίου θα μείωναν κατά 70% τον πλημμυρικό κίνδυνο.

Δεν εντάχθηκε και δεν προχώρησε κανένα.
Πόσο θα κόστιζαν ;

Μέχρι διακόσια εκκατομύρια ευρώ.
Πόσο κοστολογήθηκαν τα προγράμματα κατάρτισης στα οποία έκαναν πλιάτσικο γνωστοί γαλάζιοι υπουργοί και πράσινοι συνδικαλιστές;
500 εκατομμύρια σε τρία χρόνια.

Αντιλαμβάνεστε τα μεγέθη ;

• Και έζησαν αυτοί καλά, και εδώ στη Θεσσαλία κοιμάστε και ξυπνάτε μέσα στην ανασφάλεια.
• Για την επόμενη καταιγίδα.
• Για την υγεία και την άρδευση της περιοχής.
• Για το μέλλον της αγροτικής παραγωγής.

Σε λίγες μέρες είναι η μαύρη επέτειος για τα Τέμπη.

Μαύρη επέτειος για τη χώρα. Αλλά και μαύρη επέτειος για τη δημοκρατία μας.

Είναι τέτοιο το βάρος αυτής της τραγωδίας που θέλω να είμαι εξαιρετικά προσεκτικός.

Δεν γίνεται να ξεχάσουμε τις στημένες φωτογραφίες του υπουργικού συμβουλίου, τη δαιμονοποίηση των συγγενών, τις πρακτικές της συγκάλυψης, τα ψέματα και τον κυνισμό της κυβέρνησης απέναντι στους πολίτες που ζήτησαν το στοιχειώδες και αυτονόητο για κάθε πολιτισμένη κοινωνία: Δικαιοσύνη.

Αλλά θέλω να σταθώ σε αυτό που σας είπα εξαρχής.

Στις πολιτικές της αδιαφορίας, της ανικανότητας, της κοινωνικής και πολιτικής ιδιοτέλειας, και εν τέλει της εξαφάνισης κάθε αισθήματος ασφάλειας.

Δείτε πού βρισκόμαστε σήμερα, τρία χρόνια μετά.
Κάπου ανάμεσα στη συγκάλυψη και στη διάλυση.
Συγκάλυψη που υπονομεύει το θεμέλιο της δημοκρατίας: την εμπιστοσύνη δηλαδή των πολιτών στην οργανωμένη πολιτεία.

Διάλυση του σιδηροδρομικού δικτύου: σκανδαλώδεις συμβάσεις, γραμμές που κλείνουν, τρένα άδεια και έρημα.

Ένα κράτος που δεν μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια στις μεταφορές εμπορευμάτων και στις μετακινήσεις των πολιτών.

Και τέλος, η Βιολάντα υπήρξε η πιο πρόσφατη τραγωδία.

Που την παρουσίασαν -παλιά τους τέχνη- σαν «ατύχημα» για να μάθουμε σύντομα ότι ήταν προϊόν εγκληματικής αδιαφορίας.

25 εργαζόμενοι κατέθεσαν ότι από τον Οκτώβριο είχαν διαμαρτυρηθεί ότι υπήρχε μια ύποπτη οσμή.
Στο παράνομο υπόγειο με τις δεξαμενές προπανίου δεν υπήρχε ανιχνευτής.

Τα σχέδια πυρασφάλειας στηρίζονταν σε τοπογραφικά του 2011.

Κανένας έλεγχος, καμία πρόνοια, καμία προστασία.

Όλα εξάλλου τα είχε βρει σωστά όταν επισκέφτηκε το εργοστάσιο ο Άδωνις Γεωργιάδης.
Αυτό μας είπε.

Και το αρμόδιο υπουργείο έσπευσε να ανακοινώσει ότι πάμε καλά στα εργατικά δυστυχήματα.

Στατιστικές άριστες, μείον πέντε ζωές.
Διαλυμένη Επιθεώρηση Εργασίας, 4 μόνο επιθεωρητές για 12.000 επιχειρήσεις στην Καρδίτσα και τα Τρίκαλα, αλλά οι αριθμοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη ευημερούν.

Ευημερεί ακόμα και η δημιουργική λογιστική και τα παιγνίδια εξαπάτησης με αντικείμενο ανθρώπινες ζωές.

Αυτή είναι η πικρή αλήθεια.
Και αυτή η αλήθεια είναι φοβάμαι η προαναγγελία της επόμενης Βιολάντας.

Φίλες και φίλοι,

Τον Μάρτιο του 1933 όταν ο Ρούσβελτ έγινε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών η χώρα του βρισκόταν στη δίνη της μεγάλης οικονομικής κρίσης του 1929.

Και τότε είπε μια φράση που όσα χρόνια και αν περάσουν περιέχει ένα ισχυρό μήνυμα: «το μόνο που έχουμε να φοβηθούμε, είναι τον φόβο τον ίδιο -τον τρόμο που παραλύει τις αναγκαίες προσπάθειες για να μετατρέψουμε την υποχώρηση σε πρόοδο»

Σήμερα, στην Ελλάδα του 2026, βρισκόμαστε ακριβώς σε αυτό το σημείο.
Πρέπει να νικήσουμε το φόβο.
Να νικήσουμε την ανασφάλεια.
Να σταθούμε όρθιοι και να απαιτήσουμε μια καλύτερη ζωή.

Μια ζωή με ασφάλεια που απελευθερώνει τη δημιουργικότητα, την αυτοπεποίθηση, την ορμητική αναγέννηση της κοινωνίας μας.

Τη ζωή που δικαιούμαστε.

Και αυτό είναι πολιτική επιλογή.

Η δική μας και η δική μου αδιαπραγμάτευτη πολιτική επιλογή.

Που σημαίνει ότι απέναντι στην κλιματική αλλαγή το κράτος επενδύει στην ανθεκτικότητα της κοινωνίας.

Απέναντι στην κατάρρευση των δημόσιων υποδομών το κράτος επενδύει στην ανανέωση και επέκτασή τους.

Απέναντι στην εργασιακή ζούγκλα το κράτος παρεμβαίνει για την επιβολή κανόνων που έχουν στο επίκεντρό τους τα δικαιώματα των ανθρώπων που ζουν από τη δουλειά τους.

Σημαίνει επίσης ότι το κράτος έχει ξεκάθαρους στόχους και προτεραιότητες:

• Δίκαιη κλιματική μετάβαση, κράτος πρόνοιας, κοινωνική δικαιοσύνη.
• Όχι στα χαρτιά.
• Με εφαρμοσμένες πολιτικές.

Δεν θα μείνουν βέβαια όλοι ευχαριστημένοι.
Κάποιοι ισχυροί θα χάσουν τα προνόμιά τους.
Κάποιοι ισχυροί πρέπει να μάθουν ότι η ζωή δεν είναι μόνο απευθείας αναθέσεις και πλιάτσικο στα δημόσια ταμεία.

Κάποιοι ισχυροί πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα ότι ο πλούτος μοιράζεται και δεν συσσωρεύεται στις τσέπες τους.

Αλλά ξέρουμε ποιοι θα πάρουν μια βαθιά ανάσα.
Οι άνθρωποι που σήμερα νιώθουν απροστάτευτοι, εκτεθειμένοι στον κίνδυνο, ανασφαλείς.
Που τρέμουν την εφορία, την τράπεζα, το λογαριασμό του ρεύματος, το βενζινάδικο, το αύριο.

Και επειδή τις τελευταίες μέρες ο ισόβιος επόπτης του τραπεζικού συστήματος μας κάνει μαθήματα ιστορίας και ηθικής, ας θυμηθούμε τους δανειολήπτες που γονατίζουν με τις καταχρηστικές πρακτικές των τραπεζών.
Τους μικρούς καταθέτες που χρεώνονται για κάθε ανάληψη.
Τη διαφορά επιτοκίων καταθέσεων και δανεισμού, που ανοίγουν το πεδίο για την ασύδοτη κερδοσκοπία των τραπεζών.
Τα κέρδη των μετόχων για τραπεζικά ιδρύματα που το Δημόσιο, ο λαός μας, έχει κρατήσει στη ζωή με μεταγγίσεις δισεκατομμυρίων.
Μεταγγίσεις αίματος, θα τις χαρακτήριζα.

Επιτρέψτε μου λοιπόν εδώ να επιμείνω σε κάτι που έχω ξαναπεί: ένας νέος πατριωτισμός, που θα επιβάλλει ο καθένας να καταβάλει στο δημόσιο ταμείο ανάλογα με τις δυνατότητές του, και θα βάλει τέρμα στις πρακτικές της ασυδοσίας του πλούτου, είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ αναγκαίος.

Ένας οικονομικός και κοινωνικός πατριωτισμός, που θεμέλιό του είναι ότι η Ελλάδα δεν θέλει και δεν μπορεί να ζει από τύχη, είναι σήμερα όρος επιβίωσης και αξιοπρέπειας για την κοινωνία και την πατρίδα μας.

Σήμερα, μέσα από τις διαδοχικές εμπειρίες των πολλαπλών κρίσεων.

Τη μεγάλη οικονομική κρίση, τις πολιτικές των Μνημονίων, την πανδημία, την ενεργειακή κρίση, τη γεωπολιτική αστάθεια.

Το αίτημα για ασφάλεια, σταθερότητα και δικαιοσύνη δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι το σημείο από όπου πρέπει να ξεκινήσουμε.
Και εδώ θέλω να είμαι πολύ συγκεκριμένος.
Το κοινωνικό κράτος είναι όρος και προϋπόθεση για την ασφάλεια, την αξιοπρέπεια, τη ζωή των πολλών.

Αλλά δεν μπορεί να είναι απλώς ένα δίχτυ που σε πιάνει όταν πέφτεις.

Οφείλει στις νέες συνθήκες να υπηρετεί της ανάγκες με νέους τρόπους και νέες λειτουργίες.
Το κοινωνικό Κράτος πρέπει να είναι ένα Συνεργατικό Κράτος.

Ή πιο σωστά, μια Συνεργατική Πολιτεία, που θα συνδυάζει αρμονικά τις αρμοδιότητες του κράτους με τα δικαιώματα και την παρέμβαση της κοινωνίας των πολιτών.

Που δεν θα βλέπει τον πολίτη ως πελάτη.
Αλλά ως συμμέτοχο, σύμμαχο και παραγωγό πολιτικής.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να αλλάξει απλά και μόνο με μια νέα κυβέρνηση.

Αυτό είναι αναγκαία προϋπόθεση, αλλά από μόνο του δεν αρκεί.

Η Ελλάδα μπορεί να αλλάξει μόνο αν η κοινωνία της αλλάξει και πάρει την υπόθεση στα χέρια της.
Ώστε να έχουμε ενεργειακές κοινότητες που θα μας απελευθερώσουν από τα καρτέλ της αισχροκέρδειας στην τιμή του ρεύματος.
Αγροτικούς συνεταιρισμούς που θα χτίζουν την επισιτιστική επάρκεια και θα διαλύουν την αλυσίδα της κερδοσκοπίας.

Ισχυρά και ανεξάρτητα συνδικάτα που σε κάθε χώρο δουλειάς θα μπορούν να σταματούν τις μηχανές όταν κινδυνεύει η ανθρώπινη ζωή.
Πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα που θα συμβάλλουν στο μεγάλο σχέδιο της ανθεκτικότητας της κοινωνίας μας.

Τοπική Αυτοδιοίκηση με πραγματικές αρμοδιότητες που θα οργανώνει τις πόλεις και τις περιφέρειες με τους όρους του σήμερα, αλλά και του αύριο.

Για να έχουμε, τελικά, μια Ελλάδα που στέκεται στα πόδια της, μια κοινωνία ασφάλειας, μια νέα γενιά που θα ξέρει ότι έχει δικαιώματα και κυρίως ότι μπορεί να έχει μέλλον εδώ.

Στη χώρα της και στον τόπο της.

Φίλες και φίλοι,

Φέτος στις μεγάλες αγροτικές κινητοποιήσεις είδαμε κάτι καινούριο.

Στην πρώτη γραμμή του αγώνα, στις μεγάλες συνελεύσεις, στα μπλόκα είδαμε νέα πρόσωπα: νέους αγρότες και νέους παραγωγούς.

Ανθρώπους που επέλεξαν να επενδύσουν τις γνώσεις τους, τη δημιουργικότητά τους, το μόχθο τους στη γη και στη φύση.

Είναι μια απόφαση που δείχνει ότι η χώρα αυτή μπορεί να μην είναι απλώς το επενδυτικό Ελντοράντο του real-estate, του τουρισμού και των φαραωνικών έργων.

Είναι μια απόφαση που δείχνει ότι εκτός από τους «φραπέδες» και τα σκοτεινά κυκλώματα του ΟΠΕΚΕΠΕ υπάρχει μια Ελλάδα της παραγωγής, της προσπάθειας, της τιμιότητας.

Οι νέοι αγρότες και παραγωγοί μας θυμίζουν αυτό που συχνά ξεχνάμε: ότι η Ελλάδα μπορεί να έχει σύγχρονο πρωτογενή τομέα, μπορεί να έχει ζωντανά χωριά και κωμοπόλεις, μπορεί να εξασφαλίσει ποιοτικά και προσιτά τρόφιμα για όλους και όλες μας.

Με μια μικρή προϋπόθεση.

Ένα κράτος, μια πολιτεία, μια κοινωνία που ακούει τους παραγωγούς, ακούει τους αγρότες της.

Και σήμερα θέλω να καταθέσω οκτώ προτάσεις, οκτώ τομές που στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό στα πιο προωθημένα αιτήματα του αγροτικού κόσμου.

Τομή 1η: Αποκέντρωση της Αγροτικής Πολιτικής

Δεν μπορεί η αγροτική πολιτική να σχεδιάζεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τον τόπο παραγωγής. Δεν μπορεί η αγροτική Ελλάδα να είναι διοικητικό παράρτημα της Αθήνας.
Το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης πρέπει να μεταφερθεί στη Θεσσαλία. Στην καρδιά της παραγωγής.

Μαζί με το Υπουργείο να αποκεντρωθούν βασικοί οργανισμοί: Ο ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ, ο ΟΠΕΚΕΠΕ, οι υπηρεσίες που σήμερα λειτουργούν μακριά από τον παραγωγό.

Ταυτόχρονα να θεσμοθετηθεί Εθνικό Συμβούλιο Αγροτικής Πολιτικής. Με δεσμευτικό οδικό χάρτη, ετήσια λογοδοσία, συμμετοχή των ίδιων των παραγωγών.

Η αγροτική πολιτική δεν μπορεί να αποφασίζεται για τους αγρότες, χωρίς τους αγρότες.

Τομή 2η: Ελάχιστο Αγροτικό εισόδημα

Προτείνουμε Εθνικό Μηχανισμό Διασφάλισης Ελάχιστου Αγροτικού Εισοδήματος: Τιμή αναφοράς με βάση το κόστος παραγωγής. Κρατική εγγύηση όταν η αγορά καταρρέει.
Συλλογική διαπραγμάτευση μέσα από συνεταιρισμούς.

Τιμές ενεργοποίησης, βασισμένες στο πραγματικό κόστος παραγωγής κάθε περιφέρειας. Με τριμερή συμβόλαια παραγωγού–συνεταιρισμού–αγοραστή.

Ο αγρότης πρέπει να ξέρει ότι δεν θα καταστραφεί επειδή μια χρονιά οι τιμές κατέρρευσαν.

Τομή 3: Η γη σε όσους την καλλιεργούν

Σήμερα χιλιάδες στρέμματα μένουν ακαλλιέργητα, ενώ νέοι άνθρωποι θέλουν να γίνουν αγρότες και δεν βρίσκουν γη.

Αυτό πρέπει να τελειώσει.

Με τη θεσμοθέτηση Εθνικής Τράπεζας Γης. Με ψηφιακή καταγραφή όλης της ανενεργής γης, σε διασύνδεση με το Κτηματολόγιο.
Με μακροχρόνιες μισθώσεις με σταθερούς όρους, με προτεραιότητα στους νέους αγρότες και τους συνεταιρισμούς.

Το Σύνταγμά μας προβλέπει «την αναδιανομή αγροτικών εκτάσεων με σκοπό την πιο παραγωγική εκμετάλλευσή τους». Αυτό που λείπει και πρέπει να γίνει είναι ο εφαρμοστικός νόμος.

Τομή 4η: Ριζική αναδιάρθρωση του ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ & η Γνώση να φτάνει στο Χωράφι

Γνωρίζετε τη σημασία και τις δυνατότητες του ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ. Γνωρίζετε επίσης ότι η χώρα συνεχίζει: Να εισάγει γενετικό υλικό. Να εξαρτάται από ξένες φυλές. Να κινδυνεύει από εισαγόμενες ασθένειες.

Η φέτα, για παράδειγμα, να είναι ΠΟΠ και τα γονίδιά της να είναι εισαγόμενα.
Χρειαζόμαστε ένα Εθνικό πρόγραμμα αναγέννησης αυτόχθονων φυλών.
Με Τράπεζα ζωικού γενετικού υλικού.
Με ανασυγκρότηση των κέντρων γενετικής βελτίωσης. Αναβάθμιση της Τράπεζας Σπόρων. Και αυστηρούς ελέγχους στις ελληνοποιήσεις.
Επίσης πιστοποιημένους γεωργικούς συμβούλους, Περιφερειακά Δίκτυα Κατάρτισης, ψηφιακή πλατφόρμα γνώσης με ανοιχτά δεδομένα και εργαλεία πρόγνωσης. Δικαιώματα και κατάρτιση για όλους τους εργαζόμενους στον αγροτικό τομέα.

Τομή 5η: Χρηματοδότηση που να φτάνει στον μικρό παραγωγό

Οι τράπεζες βλέπουν τους αγρότες ως ρίσκο. Μια Συνεργατική Πολιτεία πρέπει να τους δει ως επένδυση.
Με τη δημιουργία ειδικών αγροτικών χρηματοδοτικών προϊόντων μέσω της Ελληνικής Αναπτυξιακής Τράπεζας. Συλλογική χρηματοδότηση μέσω συνεταιρισμών.
Και με κίνητρα για επενδύσεις σε μεταποίηση, ψηφιακά εργαλεία και ενεργειακή αυτονομία.

Τομή 6η: Ενεργειακές κοινότητες για μείωση κόστους παραγωγής

Το κόστος ενέργειας στραγγαλίζει την παραγωγή. Οι Αγροτικές Ενεργειακές Κοινότητες μπορούν να μειώσουν δραστικά το κόστος ρεύματος. Για τις γεωτρήσεις. Για τα ψυγεία. Για τα αντλιοστάσια.
Επιβάλλεται η προτεραιότητα στον ηλεκτρικό χώρο για τους παραγωγούς. Για να πέσει το κόστος άντλησης, το κόστος άρδευσης, το κόστος παραγωγής. Και να μειωθούν οι απώλειες αρδευτικού νερού.

Τομή 7η: Διαφάνεια στην αγορά και προστασία της Ελληνικής παραγωγής

Δεν μπορεί να υπάρξει δίκαιο εισόδημα χωρίς δίκαιη και διαφανή αγορά.
Προτείνουμε εθνική ψηφιακή πλατφόρμα ιχνηλασιμότητας. Ενισχυμένους ελέγχους με σύγχρονα ψηφιακά εργαλεία και αυστηρές κυρώσεις για όσους παρανομούν.
Ο στόχος είναι διπλός: να μπει τέλος στις ελληνοποιήσεις και να μειωθεί δραστικά η ψαλίδα ανάμεσα στο χωράφι και το ράφι.

Τομή 8η: Μεταρρύθμιση του ΕΛΓΑ και Εθνικά Σχέδια για άρδευση και αυτάρκεια ζωοτροφών.

Αυτή η τομή αγγίζει τα πάντα. Το νερό που χρειάζεται για την παραγωγή, τις αποζημιώσεις που αργούν μήνες, την κτηνοτροφία που εξαρτάται από εισαγόμενες ζωοτροφές, τους δασικούς χάρτες που κρατούν χιλιάδες παραγωγούς σε ομηρία, και την αδήλωτη εργασία που υπονομεύει τον θεμιτό ανταγωνισμό.
Προτείνουμε Εθνικό σχέδιο αρδευτικών υποδομών.
Μεταρρύθμιση του ΕΛΓΑ με κλιματικούς δείκτες για ταχύτερες αποζημιώσεις σε λιγότερο από 60 ημέρες.
Εθνικό σχέδιο αυτάρκειας ζωοτροφών.
Ολοκλήρωση δασικών χαρτών στο 100% της επικράτειας. Και βαθμιαία αλλά αποφασιστική μείωση της αδήλωτης εργασίας.

Αγαπητές φίλες και φίλοι,
Συντρόφισσες και σύντροφοι

Η αγροτική πολιτική του αύριο πρέπει να σχεδιαστεί σήμερα — με τη συμμετοχή αυτών που ζουν και εργάζονται στην ύπαιθρο. Αυτό που χρειάζεται δεν είναι μόνο πόροι.

Είναι όραμα, σχέδιο και πολιτική βούληση.
Είναι μια προοδευτική κυβέρνηση, που θα έχει στόχο την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική αναζωογόνηση της υπαίθρου.
Με μια νέα κοινωνική συμφωνία μεταξύ κράτους, παραγωγών και καταναλωτών.

Η Θεσσαλία ο τόπος σας, έχει πληγωθεί.
Αλλά δεν τσακίστηκε.
Είναι μια ζωντανή περιφέρεια με εξαιρετικά πανεπιστήμια, καινοτόμες και εξωστρεφείς επιχειρήσεις, δραστήριες οικολογικές πρωτοβουλίες, δραστήριους νέους αγρότες που επιθυμούν να χαράξουν νέους δρόμους, επιμελητήρια και θεσμούς που έχουν όρεξη και σχέδια, συσσωρευμένες δυνατότητες που ασφυκτιούν.
Πιστεύω ότι η Θεσσαλία μπορεί να γίνει το εργαστήριο της Ελλάδας του αύριο.
Το παραγωγικό, οικολογικό και κοινωνικό παράδειγμα μιας χώρας που παράγει, καινοτομεί, διασυνδέεται και διασυνδέει, με τον τόνο να δίνουν οι νέοι άνθρωποι.

Όχι όμως με αυτήν την κυβέρνηση.
Όχι με αυτήν την πολιτική.
Όχι με αυτό το κράτος.
Η Θεσσαλία ανάμεσα στο 2019 και στο 2026 δεν πήγε μπροστά. Δεν έμεινε καν στο ίδιο σημείο.
Πήγε πίσω.
Και ξέρω ότι αυτό που σας απασχολεί, αυτό που σας έφερε εδώ, είναι το αίτημα να προχωρήσουμε επιτέλους.
Να πάμε μπροστά.

Θέλω να είμαι ξεκάθαρος.
Για αυτό ήρθα σήμερα εδώ.
Για να ακούσω τη δική σας φωνή, να συναντήσω ανθρώπους που με το παράδειγμά τους δείχνουν αυτό το μπροστά.

Να οραματιστούμε και να σχεδιάσουμε τη χώρα που μας αξίζει και μπορούμε να φτιάξουμε.

Ξέρω το αίτημά σας.
Ξέρω τι περιμένετε από μένα.
Έχω πλήρη επίγνωση- πιστέψτε με.
Και της ευθύνης και του βάρους της ευθύνης.

Και σας λέω ένα πράγμα: είναι η ώρα του μαζί.
Μαζί να βάλουμε τα πανιά και τα ξάρτια στο νέο καράβι για την Ιθάκη.

Ένα καράβι γερό, καλοτάξιδο, γρήγορο, που δεν θα φοβάται τους καιρούς και τις θύελλες που μας περιμένουν.

Με αξιόμαχο πλήρωμα, νέους αλλά και έμπειρους ναύτες και αξιωματικούς.
Με γνώρισμα την αγάπη στο λαό, στο ταξίδι, στον προορισμό.
Μαζί να χαράξουμε τη ρότα της πατρίδας για την Ιθάκη.

Γιατί αυτό που κρίνεται είναι κάτι πολύ μεγάλο.
Η ζωή μας.
Η ζωή που θέλουμε να ζήσουμε με ασφάλεια.
Όλες και όλοι μαζί.

Σας ευχαριστώ!» 

Η ΑΥΓΗ

Συνάντηση του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τασούλα με τον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, στο Προεδρικό Μέγαρο

Με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κώστα Τασούλα, συναντήθηκε σήμερα στον Προεδρικό Μέγαρο, ο πρώην πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας.

    Πρόκειται για πρωτοβουλία του Προέδρου της Δημοκρατίας που είναι εν γνώσει του Κυριάκου Μητσοτάκη και αποσκοπεί στο να υπάρχουν δίαυλοι επικοινωνίας στο πλαίσιο επιδίωξης ευρύτερης συναίνεσης για κρίσιμα ζητήματα.

Με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κώστα Τασούλα, συναντήθηκε σήμερα στον Προεδρικό Μέγαρο, ο πρώην πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας.

Η συνάντηση ήταν στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας του Προέδρου της Δημοκρατίας για συναντήσεις με τους πρώην πρωθυπουργούς.

Σύμφωνα με πληροφορίες από πηγές που πρόσκεινται στον πρώην πρωθυπουργό, κατά τη διάρκεια της συνάντησής του με τον ΠτΔ και σχετικά με το ζήτημα της συνταγματικής αναθεώρησης, το οποίο ετέθη, ο Αλέξης Τσίπρας επέμεινε στη θέση που διατύπωσε στην ομιλία του στα Γιάννενα, ότι «δεν μπορεί ο λύκος να φυλάει τα πρόβατα». Με δυο λόγια δηλαδή, ότι δεν μπορεί να υπάρξει καμία συναίνεση με μια κυβερνητική πλειοψηφία που δεν σέβεται και δεν εφαρμόζει το Σύνταγμα, προκειμένου να αναζητηθούν συναινέσεις για την αναθεώρησή του.

Κατά τα λοιπά, η συζήτηση έγινε σε πολύ καλό κλίμα και δεν επεκτάθηκε στο θέμα της ανασύνθεσης και επανίδρυσης της προοδευτικής και δημοκρατικής παράταξης.

Σύμφωνα με πηγές του Προεδρικού Μεγάρου κατά τη διάρκεια της συνάντησης συζητήθηκαν οι τρέχουσες εξελίξεις στα εσωτερικά και στα εξωτερικά θέματα. Επίσης οι κκ. Τασούλας και Τσίπρας προέβησαν σε μια ανασκόπηση των πολιτικών και οικονομικών εξελίξεων καθώς και της πορείας των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Συζήτησαν ακόμα για την τρέχουσα ανάμιξη του κ. Τσίπρα στα κοινά που εκδηλώνεται κυρίως μέσα από την παρουσίαση σε διάφορες πόλεις του βιβλίου του, «Ιθάκη».

Ο κύκλος των συναντήσεων του Προέδρου ξεκίνησε με τον Κώστα Καραμανλή και συνεχίστηκε με τον Γιώργο Παπανδρέου. Εκκρεμεί η συνάντηση με τον Αντώνη Σαμαρά. Το ραντεβού ήταν να γίνει την περασμένη εβδομάδα αλλά αναβλήθηκε γιατί ο πρώην πρωθυπουργός βρισκόταν στην Καλαμάτα για τον εορτασμό της Υπαπαντής.

Πρόκειται για μία πρωτοβουλία του Προέδρου της Δημοκρατίας που είναι εν γνώσει του Κυριάκου Μητσοτάκη και αποσκοπεί στο να υπάρχουν δίαυλοι επικοινωνίας στο πλαίσιο επιδίωξης ευρύτερης συναίνεσης για κρίσιμα ζητήματα.

Θεσσαλονίκη / Αλέξης Τσίπρας: «Μαζί θα πορευτούμε προς τη νέα Ιθάκη μας, το ταξίδι ξανάρχισε»

«Το ταξίδι ξανάρχισε» αυτό το αισιόδοξο μήνυμα, ο Αλέξης Τσίπρας θέλησε να στείλει από τη Θεσσαλονίκη...

    Κοσμοσυρροή στον κινηματογράφο Ολύμπιον - Αρκετός κόσμος έμεινε εκτός - «Νάτος, νάτος ο πρωθυπουργός», φώναζαν όσοι ήταν στην αίθουσα» - Ποιοι συμμετέχουν στο πάνελ

Στη Θεσσαλονίκη και στον κινηματογράφο Ολύμπιον έγινε η παρουσίαση του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα, «Ιθάκη». 

Πλήθος κόσμου βρέθηκε από νωρίς την αίθουσα, ενώ αρκετοί είναι αυτοί που δεν κατάφεραν να μπουν στο εσωτερικό του κινηματογράφου.

Η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία αποζητά τη μεγάλη και νικηφόρα προοδευτική παράταξη έτοιμη να αναλάβει τα ηνία της χώρας

«Το ταξίδι ξανάρχισε» αυτό το αισιόδοξο μήνυμα, ο Αλέξης Τσίπρας θέλησε να στείλει από τη Θεσσαλονίκη και το ασφυκτικά γεμάτο Κινηματογράφο Ολύμπιον όπου πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του βιβλίου του “Ιθάκη”.

Ο πρώην πρωθυπουργός επιτέθηκε δριμύτατα στην κυβέρνηση Μητσοτάκη σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής του με έμφαση το “επιτελικό κράτος των απευθείας αναθέσεων των ημετέρων και των υποκλοπών”. Και πρόσθεσε ότι από αυτό το κράτος χρειαζόμαστε ρήξη, όχι διαχείριση. 

«Χρειαζόμαστε ένα συνεκτικό, δημοκρατικό, προοδευτικό σχέδιο διακυβέρνησης»

Αντέτεινε ότι “χρειαζόμαστε μια νέα μεταπολίτευση και ένα νέο ισχυρό και δίκαιο κράτος” και μίλησε για την ανάγκη μιας νέας εθνικής πυξίδα και ενός νέου πατριωτισμού κοινωνικής δικαιοσύνης και ευθύνης. “Χρειαζόμαστε με δυο λόγια ένα συνεκτικό, δημοκρατικό, προοδευτικό σχέδιο διακυβέρνησης” είπε μεταξύ άλλων.

Κατηγόρησε επίσης τον πρωθυπουργό για την πολιτική του δεδομένου συμμάχου που ασκεί στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής και υπογράμμισε τους κινδύνους για τα συμφέροντα της Ελλάδας. Υπερασπίστηκε τη Συμφωνία των Πρεσπών και παράλληλα ανέδειξε την ανάγκη για μια ενεργητική πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που θα προωθεί την ειρήνη και τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή.

Ο Αλέξης Τσίπρας έστειλε ένα αισιόδοξο μήνυμα για την προοδευτική διακυβέρνηση τονίζοντας ότι η ιδέα μιας μεγάλης προοδευτικής παράταξης κερδίζει έδαφος καθημερινά και θα μπορέσει να βάλει τέλος στο κράτος της απολυταρχίας, της ολιγαρχίας, της αδικίας και της διαφθοράς.

“Η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία αποζητά τη μεγάλη και νικηφόρα προοδευτική παράταξη, αποφασισμένη, ριζοσπαστική, έμπειρη, έτοιμη να αναλάβει τα ηνία της χώρας”. Πρόσθεσε μάλιστα ότι “δουλεύω και δουλεύουμε εντατικά και μεθοδικά αυτό το σχέδιο. Αυτό θα γίνει πράξη. Το ταξίδι ξανάρχισε”.

Παράλληλα ανέφερε ότι «Ο προοδευτικός κόσμος αναζητά μια ισχυρή κυβερνώσα προοδευτική δύναμη, κι όχι μικρά και ανίσχυρα να κυβερνήσουν κόμματα. Ούτε μια ακόμη δύναμη διαμαρτυρίας, αλλά εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.»

Το "όχι" δεν αρκεί όταν χειραγωγείται από τη δημαγωγία και οδηγεί στην αντιπολιτική

Άσκησε σφοδρή κριτική στον πρωθυπουργό και επιτέθηκε στο “επιτελικό κράτος των απευθείας αναθέσεων των ημετέρων και των υποκλοπών” όπως είπε χαρακτηριστικά.

«Το κράτος της ολιγαρχίας του Μαξίμου, του Φραπέ, του Predator,  των Τεμπών και των μπάζων; Αυτό το κράτος αξίζει στην πατρίδα μας; Αυτό το κράτος αξίζει στους νέους ανθρώπους αυτού του τόπου;» Το κατηγορηματικό και οργισμένο “Οχι” που είναι η απάντηση είναι μεν η αρχή του παντός αλλά δεν αρκεί όταν «χειραγωγείται από τη δημαγωγία και οδηγεί τελικά στην αντιπολιτική, την απογοήτευση, την άκρα Δεξιά.» 

Ο Αλέξης Τσίπρας απάντησε στις συγκρίσεις που επιδίδονται κάποιοι και από την αντιπολίτευση, με τα πεπραγμένα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στον τομέα της υγείας, της πρόνοιας, του κοινωνικού κράτους όπου έγινε μια μεγάλη προσπάθεια αποκατάστασης των αδικιών.

Κατηγόρησε επίσης τον πρωθυπουργό για την πολιτική του δεδομένου συμμάχου που ασκεί στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής και υπογράμμισε τους κινδύνους για τα συμφέροντα της Ελλάδας. Σε αντιδιαστολή ανέδειξε την ανάγκη για μια ενεργητική πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που θα προωθεί την ειρήνη και τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή. Είπε επίσης ότι είναι αναγκαία μια νέα εθνική πυξίδα και ένας νέος πατριωτισμός κοινωνικής δικαιοσύνης και ευθύνης.

Τον τόνο στην κυβέρνηση δίνουν τα "ακροδεξιά δεκανίκια"

Παράλληλα επιτέθηκε στην κυβέρνηση ότι ενώ παρουσιάζεται ως κεντροδεξιά, τον τόνο δίνουν τα “ακροδεξιά δεκανίκια”, που από τη μία μέρα στην άλλη, από αντισημίτες έγιναν υπερασπιστές των πιο ακραίων ισραηλινών θέσεων. Και απο φιλορώσοι έγιναν υπέρμαχοι της δήθεν «σωστής πλευράς της ιστορίας». Και σήμερα ως δια μαγείας έγιναν Τραμπικότεροι του Τραμπ.     

Σχολιάζοντας τις πρόσφατες διεθνείς εξελίξεις ο Αλέξης Τσίπρας είπε ότι «Οι δημοκρατικοί και προοδευτικοί άνθρωποι είμαστε και θα είμαστε πάντα αλληλέγγυοι χωρίς καμιά διάκριση, στον αγώνα κάθε λαού για ανθρώπινα δικαιώματα, δημοκρατία και ελευθερία. Είτε είναι στη Βενεζουέλα, είτε στο Ιράν, είτε στη Ρωσία, είτε στις ΗΠΑ.»

Για το ιστορικό και πολιτικό αποτύπωμα του βιβλίου μίλησαν ο νομικός Αντώνης Σαουλίδης, στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και πρώην υποψήφιος βουλευτής, ο οποίος υποστήριξε μεταξύ άλλων ότι απαιτείται μια ευρεία, προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης. «Σε αυτή την προσπάθεια κανείς δεν περισσεύει και κανείς μόνος του δεν αρκεί». 

Στα δύο εμβληματικά επιτεύγματα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα αναφέρθηκε ο πρόεδρος του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, Άρης Στυλιανού, την έξοδο από τα μνημόνια και τη Συμφωνία των Πρεσπών. Ειδικά για τη Συμφωνία των Πρεσπών ανέφερε: 
είναι μια εμβληματική επιτυχία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής κατά τις τελευταίες δεκαετίες διότι έλυσε ένα μεγάλο πρόβλημα με τη γειτονική χώρα στα βόρεια σύνορά μας, ένα πρόβλημα που διογκώθηκε υπέρμετρα και παράλογα από τους εθνικισμούς.

Ο Διονύσης Τεμπονέρας υποστήριξε ότι “αν ένας ιστορικός κύκλος έκλεισε το 2023, ήδη, ένας καινούργιος κύκλος για τον προοδευτικό χώρο είναι βέβαιο ότι ετοιμάζεται να ανοίξει. Δεν πρόκειται για επιθυμία και βολονταρισμό πρόκειται για ανάγκη που γίνεται ιστορία, για τα όνειρα μας που ζητούν εκδίκηση, για τη δική μας Ιθάκη που μας καλεί. Καλές θάλασσες, πρόεδρε”.

Για το ιστορικό και πολιτικό αποτύπωμα του βιβλίου μίλησαν επίσης η γεωπόνος Κωνσταντίνα Σπυροπούλου και ο πολιτικός μηχανικός και επιχειρηματίας Κώστας Τούμπουρος. Την παρουσίαση και το συντονισμό ανέλαβε η ηθοποιός Φαίη Κοκκινοπούλου.

 

Ολόκληρη η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα

«Φίλες και φίλοι

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλες και όλους σας, που βρίσκεστε σήμερα εδώ. Να συζητήσουμε για την Ιθάκη. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους συμμετείχαν στο πάνελ της σημερινής παρουσίασης. Στη Φαίη τη Κοκκινοπούλου που συντονίζει την εκδήλωσή μας. Στον Άρη Στυλιανού, τον Διονύση Τεμπονέρα, την Κωνσταντίνα Σπυροπούλου, τον Κώστα Τούμπουρο και τον Αντώνη Σαουλίδη που σήμερα γιορτάζει και του ευχόμαστε χρόνια πολλά, όπως και σε όλους τους Αντώνηδες και τις Αντωνίες.

Είχε άλλωστε την τιμητική του τις προηγούμενες ημέρες, όχι για τη γιορτή του, αλλά για την επιλογή του να συμμετάσχει στην παρουσίαση της Ιθάκης. Και θαρρώ πρώτη φορά η συμμετοχή στη παρουσίαση ενός βιβλίου αποτελεί τόσο μεγάλο πολιτικό αμάρτημα. Θέλω να σας πω ότι χαίρομαι κάθε φορά που βρίσκομαι στην πόλη σας. Στην Θεσσαλονίκη που αγκαλιάζει η θάλασσα και αγκαλιάζεται με την ιστορία της Ελλάδας. 

Κι αυτή η ιστορία ξέρετε δεν γράφτηκε και δεν γράφεται σε ένα περίκλειστο περιβάλλον. Επιτρέψτε μου λοιπόν σήμερα να ξεκινήσω τη παρέμβασή μου από τις δραματικές αλλαγές που συντελούνται στη διεθνή σφαίρα. Ο κόσμος όπως τον ξέραμε αλλάζει και δυστυχώς όχι προς το καλύτερο.Ο Αμερικανός Πρόεδρος επιλέγει να αντικαταστήσει το διεθνές δίκαιο με το δίκαιο του ισχυρού, ως το σημείο αναφοράς των διεθνών σχέσεων. Και διεκδικεί χωρίς τα προσχήματα του παρελθόντος, εν ονόματι της μεγάλης Αμερικής, τα πετρέλαια της Βενεζουέλας και του Ιράν, ή τις σπάνιες γαίες της Γροιλανδίας και της Ουκρανίας. 

Ενώ η Ευρώπη παρακολουθεί και ακολουθεί, δυστυχώς αδύναμη. Με λάθος και επικίνδυνες ηγεσίες, που άνοιξαν τον δρόμο στην ακροδεξιά ακολουθώντας καταστροφικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές και εφαρμόζοντας δυο μέτρα και δύο σταθμά στην εξωτερική πολιτική. Και παντού δυστυχώς κερδίζει έδαφος ο αυταρχισμός. Η ίδια η δημοκρατία, περιορίζεται και αμφισβητείται σήμερα  ακόμη και σε χώρες της Δύσης.  Που κατά τα άλλα οργανώνουν επεμβάσεις κάθε είδους σε τρίτες χώρες, δήθεν για να την προστατεύσουν, ή να την επιβάλλουν. 

Και δε χωρούν υπεκφυγές και αστερίσκοι. Οι δημοκρατικοί και προοδευτικοί άνθρωποι είμαστε και θα είμαστε πάντα αλληλέγγυοι χωρίς καμιά διάκριση, στον αγώνα κάθε λαού για ανθρώπινα δικαιώματα, δημοκρατία και ελευθερία. Είτε είναι στη Βενεζουέλα, είτε στο Ιράν, είτε στη Ρωσία, είτε στις ΗΠΑ. 

Αλλά είμαστε αποφασιστικά απέναντι στις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου. Με οποιοδήποτε πρόσχημα και αν γίνονται. Απέναντι στη γενοκτονία της Γάζας και τις ένοπλες επεμβάσεις, Είτε είναι στο Ιράκ, είτε στην Ουκρανία, είτε στη Βενεζουέλα, είτε βέβαια στην Κύπρο, όποιες δικαιολογίες κι αν επικαλούνται οι δράστες. Απέναντι σε απάνθρωπες πρακτικές που επικαλούνται τον ανθρωπισμό. Όχι μόνο γιατί αυτό επιτάσσει η ιδεολογική και ηθική μας υπόσταση.Αλλά και γιατί η ιστορία έχει αποδείξει πού οδηγούν τέτοιου είδους παράνομες και αιματηρές επεμβάσεις.  

Το ερώτημα, ωστόσο, που επικρατεί τούτες τις μέρες είναι για το τι μας ξημερώνει αύριο. Τι πρέπει να κάνουμε για να μην επικρατήσει το σκοτάδι; Για να μη γίνει και η πατρίδα μας θύμα της βίας που περιφρονεί το διεθνές δίκαιο;

Το πρώτο που πρέπει να διασφαλίσουμε είναι ότι η Ελλάδα θα είναι ισχυρή. Αλλά μια Ελλάδα ισχυρή, Είναι μια Ελλάδα που οικοδομεί συμμαχίες. Όχι μια Ελλάδα που αναζητά προστάτες. Και θέτει σε κίνδυνο τη χώρα δικαιολογώντας τα αδικαιολόγητα, επιδιώκοντας την εύνοιά τους. Ούτε μια Ελλάδα που μπλοκάρει κυρώσεις απέναντι στο Ισραήλ τη στιγμή που αυτό διαπράττει γενοκτονία. Και, αύριο, άραγε, πώς θα ζητήσει κυρώσεις απέναντι στην Τουρκία;  

Μια Ελλάδα που ο πρωθυπουργός της, αντί να υπερασπίζεται αταλάντευτα το διεθνές δίκαιο, ξεστομίζει με αφορμή την απαράδεκτη επέμβαση στη Βενεζουέλα,  ότι δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητά της. Και, αύριο, τι θα απαντήσει στον επιθετικό γείτονα ή μια ισχυρή χώρα όταν πουν το ίδιο για την Κύπρο, η το Αιγαίο;  Μια Ελλάδα που δεν στηρίζει απλά τον ουκρανικό λαό απέναντι στη ρωσική εισβολή, αλλά πρωτοστατεί στην αντιρωσική υστερία. Με όλους τους κινδύνους που αυτό επιφέρει. Ας το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν: Η Ελλάδα είναι ισχυρή όταν ασκεί μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που προασπίζει το διεθνές δίκαιο και οικοδομεί συμμαχίες ως ευρωπαικός πυλώνας ειρήνης και σταθερότητας.

Ας αναλογιστούμε, όμως, γιατί όλοι οι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης αναγνώριζαν την ανάγκη να έχει η Ελλάδα πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, έχοντας ζήσει οι ίδιοι τα δεινά τα οποία έφερε στον λαό μας η άκριτη προσκόλληση σε προστάτες.Τη Μικρασιατική Καταστροφή. Τον Εμφύλιο.Τη Χούντα.Την εισβολή στην Κύπρο.  

Η Ελλάδα, λοιπόν, είναι ισχυρή όταν συνδυάζει την πολιτική του διαλόγου με την πιο αποφασιστική υπεράσπιση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Όπως κάναμε εμείς όταν αποτρέψαμε την είσοδο του Barbaros στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Κι όταν - μαζί με τη Λευκωσία- εξασφαλίσαμε για πρώτη φορά ευρωπαϊκές κυρώσεις στην Τουρκία για τις έρευνές στην ΑΟΖ της Κύπρου.  

Δεν είναι ισχυρή όταν αφήνει τουρκικά ερευνητικά να αλωνίζουν μέχρι το Καστελόριζο και την Κρήτη, επικαλούμενη πότε ότι «τα παίρνει ο άνεμος» και πότε ότι «δεν μπορούν να κάνουν έρευνες λόγω θορύβου». Δεν είναι ισχυρή όταν αρνείται να διεκδικήσει ευρωπαϊκές κυρώσεις για παραβιάσεις των κυριαρχικών της δικαιωμάτων.Δεν είναι ισχυρή όταν δίνει τα πάντα στις ΗΠΑ και σε αντάλλαγμα, η Ουάσιγκτον ακυρώνει τον αγωγό Eastmed, πουλάει F16 χωρίς όρους στην Τουρκία και σφυρίζει αδιάφορα όταν αυτή εμποδίζει το ηλεκτρικό καλώδιο στο Αιγαίο.Η Ελλάδα είναι ισχυρή όχι όταν απλά αγοράζει εξοπλιστικά δισεκατομμυρίων, αλλά όταν μπορεί να ενισχύσει και να χτίσει τη δική της αμυντική βιομηχανία. Και κυρίως, όταν με βάση το διεθνές δίκαιο λύνει προβλήματα και δεν τα μεταφέρει στις επόμενες γενιές εν ονόματι του πολιτικού κόστος. 

Όπως κάναμε εμείς με τη συμφωνία των Πρεσπών. Για την οποία, επιτρέψτε μου να ξαναπώ, είμαι και είμαστε υπερήφανοι. Γιατί ωφέλησε τη πατρίδα μας, κυρίως όμως γιατί αποδείξαμε τι σημαίνει πατριωτισμός. Να βάζεις το εθνικό συμφέρον πάνω από το πολιτικό και το κομματικό. Όταν οι πολιτικοί μας αντίπαλοι, ενώ το γνωρίζανε αυτό, μας έλεγαν προδότες για να κερδίσουν τις εκλογές. Και μετά το ξέχασαν. Αλλά για πέντε χρόνια, πριν αλλάξει η κυβέρνηση στα Σκόπια, αντί να θωρακίσουν την επιρροή και τα συμφέροντα της Ελλάδας με δεκάδες συμφωνίες, δεν κούνησαν το δαχτυλάκι τους από τον φόβο του πολιτικού κόστους.

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Τους παραδώσαμε την αστυνόμευση του FIR της Βόρειας Μακεδονίας και αυτοί σήμερα δεν μπορούν να διαχειριστούν ούτε το FIR της Ελλάδας. Να λοιπόν γιατί είναι αναγκαία μια νέα εθνική πυξίδα.Και ένας νέος πατριωτισμός. Ένας νέος πατριωτισμός κοινωνικής δικαιοσύνης και ευθύνης. 

Ένας νέος πατριωτισμός για την προάσπιση των συμφερόντων του ελληνικού λαού, πράγμα που απαιτεί και συγκρούσεις και δύσκολες αλλά αναγκαίες αποφάσεις. 

Σε τι ακριβώς όμως ψήφισε ΝΑΙ; Και πόσο προστατεύει τα συμφέροντα της Ελλάδας και του ελληνικού λαού;Σε μια συμφωνία που, μετά από 25 χρόνια διαπραγμάτευσης, δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές συνθήκες και προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι αγρότες.Και ανοίγει διάπλατα την ευρωπαϊκή αγορά σε αθρόες εισαγωγές από τη Λατινική Αμερική. Σε προϊόντα παραγόμενα σε γιγαντιαίες εκμεταλλεύσεις, με χαμηλότερα υγειονομικά, περιβαλλοντικά και εργασιακά πρότυπα από το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Σε έναν αθέμιτο ανταγωνισμό που συνθλίβει τον Έλληνα αγρότη και κτηνοτρόφο.

Λυπάμαι, αλλά αυτή δεν είναι πολιτική προστασίας των εθνικών συμφερόντων. Είναι πολιτική εγκατάλειψης των εθνικών συμφερόντων. Μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον γεμάτο παγίδες και κινδύνους, δυστυχώς η χώρας μας έχει τη χειρότερη κυβέρνηση στη μεταπολιτευτική της ιστορία. Μια κυβέρνηση που έχει μετατρέψει το κράτος σε εργαλείο στυγνής εκμετάλλευσης των πολλών, κοινωνικής αδικίας, ανεντιμότητας, περιφρόνησης και καταδίωξης της δικαιοσύνης. Και έχει φέρει τη χώρα στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης σε μισθούς, αγοραστική δύναμη, παραγωγικές δυνατότητες, επενδύσεις και προοπτικές.  Αλλά στις πρώτες θέσεις στη διαφθορά, την καταπάτηση του κράτους δικαίου, τη διαπλοκή και την καταλήστευση ακόμα και των ευρωπαϊκών πόρων. 

Ήρθαν στην εξουσία μιλώντας για «αριστεία» και «αξιοκρατία». Με τον πρώτο τους νόμο για το λεγόμενο «επιτελικό κράτος» έταξαν αποτελεσματικότητα, διαφάνεια, ασφάλεια.Ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Και τι έχουμε σήμερα; Ένα κράτος κομματικό. Ένα κράτος συγκεντρωτικό. Ένα κράτος λάφυρο. Ένα κράτος αναποτελεσματικό. Που καταρρέει σε κάθε κρίση. Που δεν προστατεύει. Δεν προβλέπει. Δεν λογοδοτεί. Κι αυτά δεν είναι δικά μας μόνο συμπεράσματα.Η Ελλάδα σύμφωνα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας και άλλων διεθνών φορέων, είναι πολύ χαμηλά στους βασικούς δείκτες αποτελεσματικότητας του κράτους.

Στο σκότος δηλαδή, το επιτελικό κράτος πάει καλά. Και παίρνει άριστα στη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος μέσω της αδιαφάνειας. Και όλα αυτά συνηγορούν σε μια ακόμα χειρότερη  διαπίστωση: Δεν έχουμε μόνο ένα κράτος παράλυτο, αλλά ένα κράτος επικίνδυνο.  Για τις ίδιες τις ζωές των ανθρώπων.  Το είδαμε στις φυσικές καταστροφές. Στην πολιτική προστασία. Στις υποδομές. Το είδαμε τραγικά στα Τέμπη. Και το είδαμε ξανά, τις τελευταίες μέρες, στο FIR Αθηνών. Τη πρώτη Κυριακή του χρόνου για ώρες, το σύστημα επικοινωνίας και ασφαλούς πλοήγησης κατέρρευσε.

Αεροσκάφη πετούσαν σχεδόν στα τυφλά. Και είναι ευτύχημα που δεν θρηνήσαμε θύματα.Αλλά ας είμαστε καθαροί.  Αυτό δεν ήταν μια ακόμη άτυχη στιγμή.Ήταν αποτέλεσμα πολιτικής επιλογής. Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας προειδοποιούσαν εδώ και χρόνια. Τα συστήματα είναι παλιά.  Επικίνδυνα.  Ανεπαρκή. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τις προάλλες παρέπεμψε την Ελλάδα στο Δικαστήριο.

Κι όμως.Η σύμβαση για ένα νέο, υπερσύγχρονο σύστημα είχε υπογραφεί από το 2019. Από  τη δική μας κυβέρνηση. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη την παρέλαβε έτοιμη.

Εμείς σε συνθήκες μνημονιακής ασφυξίας είχαμε την έγνοια και προχωρήσαμε στη σχετική σύμβαση για την ασφάλεια των πτήσεων.Η κυβέρνηση Μητσοτάκη την παρέλαβε και την έβαλε στον πάγο για επτά ολόκληρα χρόνια. Από αμέλεια;

Όπως από επιλογή πάγωσαν, ακύρωσαν ή ξανασχεδίασαν δεκάδες έργα.

Γιατί;

Για την σημερινή κυβέρνηση δυστυχώς δεν υπάρχει θεσμική μνήμη, διοικητική συνέχεια, στρατηγικό σχέδιο για την ενίσχυση των κρίσιμων υποδομών. 

Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν ήταν «λάθος».

Και όταν το κράτος γίνεται εργαλείο ελέγχου, γίνεται και εργαλείο λεηλασίας.

Ένα σύστημα επιδοτήσεων χωρίς διαφάνεια, χωρίς επαρκείς ελέγχους, χωρίς θεσμική θωράκιση. 

Αυτό όμως δεν είναι κράτος επιτελικό, είναι κράτος λάφυρο.

Κι επειδή μας προκαλούν για συγκρίσεις, ας συγκρίνουμε λοιπόν:

Δεν κλείσαμε όμως τα μάτια.

Δεν ισχυρίζομαι ότι όλα έγιναν τέλεια. 

Εμείς ούτε ένα ευρώ δεν σφετεριστήκαμε από τις θυσίες του ελληνικού λαού. 

Και για να επανέλθω στο σήμερα, παίρνω το θάρρος να ρωτήσω: 

Η απάντηση, που ξεπηδά από κάθε πόρο της κοινωνίας και καταγράφεται σε κάθε μέτρηση της κοινής γνώμης, είναι ένα κατηγορηματικό, οργισμένο ΟΧΙ. 

Πριν από πολλά χρόνια εδώ στη Θεσσαλονίκη ακούσατε για πρώτη φορά το σύνθημα για την επανίδρυση του κράτους.

Από αυτό το Κράτος λοιπόν, χρειαζόμαστε ρήξη.

Και για αυτό χρειαζόμαστε Σχέδιο ριζικών αλλαγών στους θεσμούς.

Το πρώτο και πιο δύσκολο μιας τέτοιας προσπάθειας είναι να αρχίσει να αποκαθίσταται η εμπιστοσύνη του πολίτη στο κράτος. 

Είναι αναγκαίο, οι ανεξάρτητες αρχές, και πρώτα-πρώτα η Εθνική Αρχή Διαφάνειας να γίνουν πραγματικά ανεξάρτητες. 

Είναι αναγκαίο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση να μεταφερθούν πέρα από αρμοδιότητες και ουσιαστικοί πόροι. 

Είναι αναγκαία η εφαρμογή της ψηφιακής τεχνολογίας σε όλη την έκταση του κράτους και στην επαφή με τους πολίτες. 

Είναι αναγκαία η πραγματική διαφάνεια σε κάθε δημόσια δαπάνη. 

Είναι αναγκαίο επίσης, να τελειώνουμε με το βαθύ κράτος των μετακλητών και το κράτος να εκδημοκρατιστεί από κάτω μέχρι πάνω, σε όλες τις δομές και τις εκφάνσεις του. 

Είναι αναγκαίος ένας άλλος τρόπος, περισσότερο δημοκρατικός και αντιπροσωπευτικός, για την εκλογή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης αλλά και τις προαγωγές των δικαστικών. 

Είναι αναγκαίο τέλος, η κοινωνία των πολιτών με τους εκπροσώπους της θεσμικά να συμμετέχει στον έλεγχο του κράτους.

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, 

Ξέρω ότι σήμερα δεν ήρθατε μόνο για να ακούσετε για την Ιθάκη, για τα διεθνή και για το Κράτος.

Η επόμενη μέρα για τον τόπο θα είναι διαφορετική μόνο αν έχουμε το σχέδιο να επουλώσουμε τις μεγάλες πληγές και να υλοποιήσουμε τις μεγάλες και αναγκαίες προοδευτικές τομές.

Και θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι δουλεύω και δουλεύουμε εντατικά και μεθοδικά αυτό το σχέδιο.   

Αρκεί να πείσουμε μια απογοητευμένη κοινωνία να υπερβεί το στερεότυπο, ότι σε αυτή τη χώρα τίποτε δεν γίνεται. 

θέλω λοιπόν να μεταφέρω από δω από τη Θεσσαλονίκη, ένα μήνυμα σε όλες τις Ελληνίδες και τους Έλληνες: 

Και όμως κινείται!

Για αυτό κερδίζει έδαφος καθημερινά η ιδέα μιας μεγάλης προοδευτικής παράταξης, που θα μπορέσει να βάλει τέλος στο κράτος της απολυταρχίας, της ολιγαρχίας, της αδικίας και της διαφθοράς. 

Ο προοδευτικός κόσμος αναζητά μια ισχυρή κυβερνώσα προοδευτική δύναμη, κι όχι μικρά και ανίσχυρα να κυβερνήσουν κόμματα. 

Ούτε μια ακόμη δύναμη διαμαρτυρίας, αλλά εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

Η ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης λοιπόν, που θα γεννήσει την εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης και μαζί τη νέα ελπίδα, είναι αναγκαία και επιβεβλημένη.

Συνδυάζοντας την αισιοδοξία της βούλησης με το ρεαλισμό της εμπειρίας και της πράξης.

Αυτή τη μεγάλη και νικηφόρα προοδευτική παράταξη, αποφασισμένη, ριζοσπαστική, έμπειρη, έτοιμη να αναλάβει τα ηνία της χώρας,

Την αποζητά σήμερα η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία.Την αναζητούν οι μη έχοντες, που αυτή τη στιγμή δοκιμάζονται από τις πολιτικές της Δεξιάς. Τη χρειάζεται η πατρίδα. 

Και γι’ αυτό θα γίνει πράξη, όσο κι αν τη διαβάλλουν, την πολεμούν, τη συκοφαντούν, οι αυτουργοί του  σημερινού καθεστώτος, πριν καν ακόμα εμφανιστεί. 

Θα γίνει πράξη με τα πρόσωπα, τις αξίες, το όραμα, το ρεαλιστικό της πρόγραμμα, τους χιλιάδες δημοκρατικούς πολίτες που θα τη σηκώσουν στις δικές τους πλάτες. 

Νέες και νέοι που απαιτούν χώρο να ζήσουν, να δημιουργήσουν, να ελπίσουν.

Όλοι όσοι δεν συμβιβάζονται με τον φόβο, την ανασφάλεια και τον κυνισμό.» 

Κατερίνα Μπρέγιαννη / Η ΑΥΓΗ

Αλέξης Τσίπρας / Επανίδρυση της δημοκρατικής παράταξης με στόχο την προοδευτική διακυβέρνηση

Τα μηνύματα που εξέπεμψε ο Αλέξης Τσίπρας: «Η πραγματικότητα «φωνάζει» ότι η πατρίδα μας χρειάζεται άμεσα ένα σοκ εντιμότητας, δικαιοσύνης και δημοκρατίας.

    O Αλέξης Τσίπρας από το κατάμεστο «Παλλάς» διατύπωσε το όραμά του για το μέλλον της χώρας. Ένα ολιστικό Εθνικό Σχέδιο Αναγέννησης και μια νέα ηθική διακυβέρνησης, αλλά και τη μεγάλη αλλαγή, το bing bang, όπως είπε, που έχει ανάγκη το πολιτικό σύστημά της.

«Αυτή τη στιγμή έχουμε μια κυβέρνηση ετοιμόρροπη κάτω από το βάρος της αναποτελεσματικότητάς της, της διαφθοράς, και των αδικιών που προκαλεί, που όμως παραμένει κυρίαρχη. Γιατί; Γιατί δεν έχει αντίπαλο. Δεν υπάρχει η πολιτική δύναμη που θα προσδώσει στην υπόκωφη κοινωνική αντίθεση προοπτική αλλαγής», τόνισε ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην παρουσίαση του βιβλίου του «Ιθάκη» στο θέατρο Παλλάς.

Την ανάγκη της ριζικής ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου, για να δημιουργηθεί μία «προγραμματικά συμπαγής και αποφασισμένη προοδευτική παράταξη που θα διεκδικήσει με αξιώσεις την προοδευτική διακυβέρνηση του τόπου στις επόμενες εκλογές», υπογράμμισε ο Αλέξης Τσίπρας κατά την ομιλία του στην παρουσίαση του βιβλίου του, «Ιθάκη», σε μια ομιλία που ήδη πυροδοτεί αντιδράσεις.

Ο Αλέξης Τσίπρας υπογράμμισε την ανάγκη μίας Νέας Μεταπολίτευσης με την επανίδρυση της προοδευτικής παράταξης και άφησε αιχμές κατά των σημερινών κομμάτων. Είπε:
«Η πατρίδα μας χρειάζεται άμεσα ένα σοκ εντιμότητας, δικαιοσύνης και δημοκρατίας. Η πατρίδα μας σήμερα χρειάζεται περισσότερο από κάθε τι, μια νέα ηθική της διακυβέρνησης. Ένα σχέδιο ρήξεων με μεγάλα συμφέροντα, και ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων σε όλο το φάσμα της οικονομικής, κοινωνικής και θεσμικής συγκρότησης του ελληνικού κράτους. Ένα ολιστικό Εθνικό Σχέδιο Αναγέννησης. Με τέσσερις πυλώνες: Την Ανάπτυξη, την Αναδιανομή, την Ασφάλεια και την Ανθεκτικότητα».

Ο Αλέξης Τσίπρας υπογράμμισε ότι «χωρίς την αφύπνιση των ίδιων των πολιτών, καμιά αναγέννηση δεν μπορεί να έρθει. Ζούμε μια από της χειρότερες περιόδους της μεταπολιτευτικής ιστορίας σε σχέση με την εμπιστοσύνη των πολιτών στην πολιτική και το πολιτικό σύστημα».

Ολόκληρη η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στην παρουσίαση του βιβλίου του «Ιθάκη»

 

«Σας ευχαριστώ από καρδιάς, όλους και όλες όσοι δίνετε το παρών σήμερα εδώ.

Ευχαριστώ την Ιωάννα Λαλιώτου, τον Αντώνη Λιάκο, την Ευγενία Φωτονιάτα, τον Γιώργο Χουλιαράκη, και τους δημοσιογράφους που συντονίζουν, την Μαρία Νικόλτσιου και τον Αντώνη Αντζολέτο.

Κυρίως όμως τους χιλιάδες πολίτες που έσπευσαν στα βιβλιοπωλεία όλης της χώρας για να πάρουν στα χέρια τους την Ιθάκη.

Ευχαριστώ την Ιωάννα Λαλιώτου, τον Αντώνη Λιάκο, την Ευγενία Φωτονιάτα, τον Γιώργο Χουλιαράκη, και τους δημοσιογράφους που συντονίζουν, την Μαρία Νικόλτσιου και τον Αντώνη Αντζολέτο.

Με συγκινεί και με αγγίζει βαθιά, γιατί συνδέεται με κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα βιβλίο.

Είναι ένα μήνυμα ότι η ιστορία δεν αποτελεί μονοπώλιο όσων θεωρούν τους εαυτούς τους νικητές.

Δεν είναι τρόπαιο ούτε πεδίο ιδιοκτησίας, όπως γράφω στην Ιθάκη.

Κυρίως όμως είναι ένα μήνυμα ότι είμαστε πολλές και πολλοί όσοι δεν είμαστε διατιθέμενοι να εγκαταλείψουμε και δεν θα εγκαταλείψουμε αμαχητί τη διεκδίκηση της ιστορικής αλήθειας και της μνήμης.

Γιατί η μνήμη του χθες, για το δύσκολο ταξίδι της πατρίδας τα τελευταία χρόνια.

Που κακοποιείται συστηματικά και βάναυσα εδώ και καιρό.

Είναι ταυτόχρονα και η μνήμη του αύριο.

Το βάθρο που θα πατήσουμε συλλογικά για να ατενίσουμε το αύριο της πατρίδας μας.

Για να δούμε μαζί τι έχασε, τι κέρδισε, τι έχει,

και τι της πρέπει.

Φίλες και φίλοι

Δεν έχω σκοπό να απαντήσω από αυτό το βήμα στην ομοβροντία ψεύδους και υποκρισίας, με την οποία υποδέχτηκαν την Ιθάκη οι γνωστοί κύκλοι της σημερινής εξουσίας και όχι μόνο.

Πιστεύω ότι το βιβλίο, με όσα παραθέτει και αποκαλύπτει, μπορεί να υπερασπιστεί και τον εαυτό του και την αλήθεια.

Δεν έχω επίσης σκοπό να απολογηθώ, ιδίως σε κείνους που διέπραξαν το φόνο και τώρα μας κατηγορούν ότι δεν φροντίσαμε όπως έπρεπε τα ορφανά που δημιούργησαν.

Σε κείνους δηλαδή που χρεοκόπησαν τη χώρα, την παρέδωσαν στο έλεος των δανειστών, εκτίναξαν την ανεργία στο 27%, κατέστρεψαν το ένα τέταρτο της οικονομίας,

κατάργησαν το δέκατο τρίτο και το δέκατο τέταρτο μισθό στο Δημόσιο,

κατάργησαν τη δέκατη τρίτη και τη δέκατη τέταρτη σύνταξη,

βούλιαξαν στη ντροπή του Γερούν Γερά και του Βάστα Σόιμπλε όταν η κοινωνία αιμορραγούσε,

και τώρα μας ζητούν το λόγο.

Δεν έχω, τέλος, κανένα πρόβλημα, το δηλώνω ευθαρσώς, να με κατηγορούν ως αμετανόητο.

Θα ήθελα μάλιστα να τους βοηθήσω λίγο σ’ αυτό.

Για όσα ως κυβέρνηση προσπαθήσαμε και καταφέραμε, δεν είμαι απλώς αμετανόητος.

Είμαι υπερήφανος.

Ναι αυτή είναι η σωστή λέξη, περήφανος.

Υπερήφανος για την αποφασιστικότητα, την εντιμότητα, την ανιδιοτέλεια της διαδρομής μας.

Υπερήφανος γιατί εμείς οι άπειροι, που δεν κρατούσαμε από κανένα τζάκι, αλλά και δεν μας κρατούσε κανείς, τα καταφέραμε εκεί που απέτυχαν οι επαγγελματίες της εξουσίας.

Υπερήφανος γιατί φτάσαμε τελικά στην Ιθάκη.

Γιατί πολλά μπορούν να μου καταλογίσουν οι πολιτικοί μου αντίπαλοι, αλλά δυο πράγματα δεν μπορούν με τίποτα να αποδομήσουν:

Ότι εμείς τελικά πετύχαμε εκεί όπου αυτοί αποτύχανε, και μάλιστα δις.

Πήραμε το καράβι τσακισμένο, μια χώρα χρεοκοπημένη με άδεια ταμεία και ένα βουνό χρέους και παρά τις τρικυμίες τα καταφέραμε να φτάσουμε στην Ιθάκη.

Να ρυθμίσουμε το χρέος, να αποκαταστήσουμε την αξιοπιστία της χώρας, να βγούμε οριστικά και χωρίς αστερίσκους από το καθεστώς της επιτροπείας των πιστωτών.

Και το δεύτερο που δεν μπορούν να ξεγράψουν από τη συλλογική συνείδηση του ελληνικού λαού είναι ότι η δική μας κυβέρνηση ήταν η εντιμότερη κυβέρνηση στη σύγχρονη πολιτική ιστορία του τόπου.

Και αυτό δε ξεγράφει.

Η Ιθάκη όμως δεν είναι ένα βιβλίο αυταρέσκειας ή αυτοεπιβεβαίωσης.

Είναι μια ματιά ειλικρινούς κριτικής και αυτοκριτικής στη διαδρομή μου, τη διαδρομή μας.

Τη διαδρομή της Αριστεράς και της χώρας.

Μια κριτική ματιά στα σωστά και τα λάθη, τις νίκες και τις ήττες, τα πάνω και τα κάτω, τις ευθύνες και τις αποφάσεις μας.

Αλλά χωρίς εκπτώσεις.

Ξέρετε, δεν πρόκειται να διαπραγματευτώ την αλήθεια για να κερδίσω μια θέση στις εξέδρες των επισήμων.

Αυτοκριτική κάνω με θάρρος, αλλά μπροστά στο λαό και όχι μπροστά σε όσους χρεοκόπησαν τη χώρα, και την οδήγησαν σε ανθρωπιστική τραγωδία, χωρίς να τολμήσουν να ψελλίσουν έστω μια λέξη πώς και γιατί έγινε αυτό.

Ποιες είναι οι ευθύνες τους.

Συνεχίζουν μάλιστα σήμερα στον ίδιο δρόμο, με τις ίδιες συνταγές, τις ίδιες και χειρότερες πολιτικές, που παράγουν τα ίδια και χειρότερα αποτελέσματα.

Γι’ αυτούς λοιπόν, η κακοποίηση της αλήθειας δεν έχει να κάνει μόνο με το χτες.

Ούτε κυρίως θα έλεγα.

Το ψέμα τους για το χτες είναι εργαλείο και όπλο για να επιβάλλουν τις πολιτικές τους σήμερα.

Μας παρέδωσαν το 2015 μια ρημαγμένη πατρίδα στα νύχια των δανειστών.

Έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να αποτύχουμε, αν και ήξεραν καλά ότι η δική μας αποτυχία θα ήταν χαριστική βολή για τη χώρα.

Τελικά τους διαψεύσαμε και παραδώσαμε το 2019 μια χώρα, στην οποία οι θυσίες του λαού δεν έγιναν απευθείας αναθέσεις,

δεν έγιναν καταθέσεις σε φορολογικούς παράδεισους,

ούτε εκατομμύρια παρκαρισμένα σε θολές εταιρείες οφσόρ.

Αλλά μεταφράστηκαν σε ανάταξη της οικονομίας, προστασία των αδύναμων, αναβάθμιση της εργασίας, αποκατάσταση της δημοκρατικής κανονικότητας, απαλλαγή από τα μνημόνια, ρύθμιση του χρέους, δώδεκα συνεχόμενα τρίμηνα ανάπτυξης.

Και 37 δισεκατομμύρια στα δημόσια ταμεία.

Και αυτοί τι έκαναν παραλαμβάνοντας εκ νέου το τιμόνι του σκάφους σε ήρεμα νερά, με επισκευασμένο το σκαρί και διορθωμένο το κατάρτι;

Τι απέγιναν οι κόποι και οι θυσίες του λαού μας;

Ποια είναι τα αποτελέσματα της πολιτικής τους μετά από έξι και πλέον χρόνια;

Πίσω στο βάλτο!

Αυτό έκαναν, με τη βαλκανική εκδοχή των trickle-down economics που επέβαλαν.

Καθήλωσαν τη χώρα στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης σε όλους τους κρίσιμους τομείς.

Μεγάλωσαν τη φτώχεια, πολλαπλασίασαν την ανασφάλεια, παρόξυναν τις κοινωνικές ανισότητες σε βαθμό κοινωνικής αποσάθρωσης.

Κι ας μη παραξενεύονται όταν βλέπουν στις μετρήσεις τους πολίτες να απαντούν ότι περνούσαν πιο άνετα το 2019 από ότι περνάνε σήμερα.

Ο μισθός ή η σύνταξη τελειώνει στο πρώτο εικοσαήμερο.

Οι λογαριασμοί, τα ενοίκια, το κόστος του σούπερ μάρκετ έχουν πολλαπλασιαστεί.

Η αγοραστική δύναμη των πολιτών έχει καταρρακωθεί.

Να το πω απλά, ένας μισθός 1300 ευρώ σήμερα αγοράζει μόνο όσα περίπου αγόραζε ένας μισθός 900 ευρώ το 2019.

Ενώ αυξάνεται αντι να μειώνεται, το ποσοστό των νοικοκυριών που βρίσκονται κάτω από το κατώφλι της φτώχειας.

Τα τέσσερα πέμπτα πλέον της κοινωνίας δεν βγάζουν, ή βγάζουν δύσκολα το μήνα. Και μόνο το ένα πέμπτο μπορεί να ζει σχετικά άνετα, ακόμα και να αποταμιεύει.

Και την ίδια στιγμή προκλητικός πλούτος συσσωρεύεται σε λίγα χέρια.

Και η οικονομία πορεύεται με τις παλιές συνταγές, που μας έριξαν στα βράχια.

Με όρους ανισότητας και κερδοσκοπίας και με ένα στρεβλό παραγωγικό μοντέλο, το ίδιο που μας οδήγησε στην κρίση.

Ενώ το κοινωνικό κράτος τείνει να καταντήσει κενό γράμμα.

Οι όροι πρόσβασης στη δημόσια Υγεία και Παιδεία επιδεινώνονται συστηματικά. Ενώ ανθίζει, υπό την προστασία τους, προκλητικά η κερδοσκοπία. Με τη χώρα μας πρώτη σε ιδιωτικές δαπάνες για την υγεία, αλλά και την εκπαίδευση.

Κοιτάξτε μάλιστα, την πρόσφατη γελοιότητα με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που τόσο διαφήμισαν. Αντί για το Χάρβαρντ και την Σορβόννη, που έταζαν, τι προέκυψε.

Αντί να συμβάλουν στη βελτίωση της δημόσιας εκπαίδευσης, ο νους τους είναι μονίμως να βρουν πελάτες για την ιδιωτική.

Για να μη μιλήσουμε για το εργασιακό τοπίο. Για τις ευέλικτες και επισφαλείς μορφές εργασίας που επικρατούν.

Για τους νέους με υψηλά προσόντα που δουλεύουν πολύ αλλά αμείβονται ελάχιστα, γεγονός που εντείνει την κοινωνική επισφάλεια και τροφοδοτεί τη δημογραφική κρίση.

Για τους αγρότες, που βγαίνουν αυτές τις μέρες στους δρόμους γιατί βλέπουν τις επιδοτήσεις τους να γίνονται φεράρι και κερδισμένα τζόκερ των γαλάζιων παιδιών.

Και αντιμετωπίζονται με διώξεις και χημικά.

Αλλά αυτή είναι, δυστυχώς, η εικόνα της Ελλάδας σήμερα.

Και δεν είναι καθόλου παράξενο, είναι φυσικό θα έλεγα, η πολιτική του βάλτου να παράγει και απόπνοια βάλτου.

Η ελληνική κοινωνία ασφυκτιά μέσα σε μια ατμόσφαιρα πρωτοφανούς και γενικευμένης διαφθοράς, παράλυσης του κράτους δικαίου, ατιμωρησίας των ισχυρών, έκπτωσης της Δικαιοσύνης και των θεσμών ελέγχου της εκτελεστικής εξουσίας.

Η τοξικότητα των υποκλοπών, η δυσωδία του ΟΠΕΚΕΠΕ, και η έλλειψη οξυγόνου στο έγκλημα των Τεμπών, είναι τα πιο πρόσφατα δείγματα αυτής της μολυσμένης ατμόσφαιρας.

Και όλα αυτά μαζί, σε ένα πράγμα συνηγορούν:

Ότι δεν έχουμε μια κυβέρνηση που κάνει λάθος.

Έχουμε μια λάθος κυβέρνηση.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Η πραγματικότητα «φωνάζει» ότι η πατρίδα μας χρειάζεται άμεσα ένα σοκ εντιμότητας, δικαιοσύνης και δημοκρατίας.

Όχι, δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις.

Υπάρχουν όμως έντιμες, καθαρές και δίκαιες.

Και η πατρίδα μας σήμερα χρειάζεται περισσότερο από κάθε τι, μια νέα ηθική της διακυβέρνησης.

Που δεν θα εκλαμβάνει το τεράστιο χάσμα ανάμεσα στη μειοψηφία του πλούτου και την κοινωνική πλειοψηφία, ως φυσικό φαινόμενο.

Ένα σχέδιο ρήξεων με μεγάλα συμφέροντα, και ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων σε όλο το φάσμα της οικονομικής, κοινωνικής και θεσμικής συγκρότησης του ελληνικού κράτους.

Ένα ολιστικό Εθνικό Σχέδιο Αναγέννησης.

Με τέσσερις πυλώνες: Την Ανάπτυξη, την Αναδιανομή, την Ασφάλεια και την Ανθεκτικότητα.

Χρειαζόμαστε καταρχήν ένα κράτος δίκαιο και ισχυρό, που να λειτουργεί με κανόνες, αξιοκρατία, δικαιοσύνη και διαφάνεια. Κι ένα αποτελεσματικό κοινωνικό κράτος για να επουλώσει την τραυματισμένη συνοχή της κοινωνίας.

Είναι επιτακτική ανάγκη να σχεδιάσουμε έναν παραγωγικό αναπροσανατολισμό. Με ενίσχυση του πρωτογενή τομέα και της μεταποίησης, με ολιστικό σχέδιο για την ανασυγκρότηση της ελληνικής βιομηχανίας – τη στήριξη της καινοτομίας, των startups υψηλής τεχνολογίας, της αμυντικής βιομηχανίας, της βιομηχανίας φαρμάκων, ενέργειας, ναυπηγικής.

Απαιτούνται ισχυρές αναπτυξιακές επενδύσεις και αναδιανομή, για να εξασφαλίσουμε υψηλούς αναπτυξιακούς ρυθμούς.

Αλλά ταυτόχρονα ηθική, θεσμική και οικονομική αναβάθμιση της εργασίας και δραστική μείωση της φορολογίας της.

Αυτό είναι που με δυο λόγια ονομάζουμε : Δίκαιη Ανάπτυξη.

Κι επιπλέον, χρειαζόμαστε ένα σχέδιο ρεαλιστικό για τη μείωση του ιδιωτικού χρέους.

Αλλά και μια πολιτική αποφασιστικής αντιμετώπισης της κερδοσκοπικής ασυδοσίας, που μαστίζει σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά.

Επείγουν πολιτικές ενίσχυσης της ανθεκτικότητας απέναντι στις συνέπειες της κλιματικής κρίσης.

Όπως, και μια στρατηγική αντιμετώπισης της δημογραφικής κρίσης, παράλληλα με μια κοινωνική στεγαστική πολιτική που θα εξασφαλίσει προσιτή και αξιοπρεπή στέγη σε όλους και ιδιαίτερα στα νέα ζευγάρια.

Ποιος μπορεί να διαφωνήσει ότι τα χρειάζεται η πατρίδα μας όλα τα παραπάνω;

Ελάχιστοι.

Ποιος όμως θα τολμήσει να βάλει το δάχτυλο στη πληγή;

Πάλι ελάχιστοι.

Κι εδώ θέλω να είμαι καθαρός.

Τίποτα από τα παραπάνω δε μπορεί να γίνει χωρίς συγκρούσεις με κατεστημένα και οργανωμένα συμφέροντα.

Και χωρίς μια άλλη νοοτροπία, μια άλλη συλλογική κουλτούρα.

Για να γίνουν πειστικές κι εφαρμόσιμες οι δίκαιες πολιτικές ανάπτυξης υπάρχει μια βασική προϋπόθεση:

Να μοιραστούμε δίκαια τα βάρη που απαιτούνται για την αναγέννηση της πατρίδας.

Και δικαιοσύνη εδώ σημαίνει ένα πράγμα: Οι έχοντες και κατέχοντες οφείλουν να στηρίξουν αναλογικά περισσότερο.

Σήμερα συμβαίνει το ανάποδο: Στηρίζουν τη κερδοφορία και τα πλούτη τους οι μη προνομιούχοι.

Αυτό πρέπει επιτέλους να αντιστραφεί.

Ο μεγάλος πλούτος πρέπει να στηρίξει την οικοδόμηση του αύριο της πατρίδας μας.

Με μια Πατριωτική εισφορά για τα πολύ υψηλά εισοδήματα, τόσο ατομικά, όσο και εταιρικά που θα κατευθύνεται αποκλειστικά σε έναν ειδικό κλειστό λογαριασμό για τη Στήριξη των Νέων Γενεών και κυρίως της νεανικής στέγης.

Γιατί, η πολιτική που δεν ακουμπά τον μεγάλο πλούτο, αλλά τον αναδιανέμει προς τα πάνω, δεν μειώνει τα ελλείματα. Τα αναπαράγει.

Δεν δημιουργεί αναπτυξιακή προοπτική. Την υποθηκεύει.

Δεν προστατεύει τη δημοκρατία. Την υπονομεύει, ανοίγοντας την πόρτα στους εχθρούς της.

Τελευταίο αλλά κρίσιμο στους ταραγμένους καιρούς που βιώνουμε: Χρειαζόμαστε νέα εθνική πυξίδα πριν βρεθούμε σε εντελώς αχαρτογράφητα και επικίνδυνα νερά.

Η Ελλάδα καλείται να είναι παράγοντας ειρήνης και όχι εν δυνάμει εμπόλεμη δύναμη στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Να σταθεί απέναντι στη ρωσική εισβολή αλλά και απέναντι στην αντιρωσική υστερία.

Η Ελλάδα οφείλει να πάρει καθαρή θέση απέναντι στη γενοκτονία της Γάζας και την πολιτική του Ισραήλ στην περιοχή. Να αναγνωρίσει το παλαιστινιακό κράτος και τα δικαιώματα του λαού της Παλαιστίνης.

Η Ελλάδα επιβάλλεται να αντισταθεί στην Ευρώπη της αύξησης των στρατιωτικών δαπανών σε βάρος του κοινωνικού κράτους.

Της φαλκίδευσης της δημοκρατίας από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.

Της απαξίωσης των αξιών που υπήρξαν θεμέλιο της ενωμένης Ευρώπης από τον κυνισμό των πολυεθνικών, τους εθνικούς εγωισμούς, την αγριότητα της άκρας Δεξιάς που απλώνεται επικίνδυνα στην ήπειρό μας.

Μια Ευρώπη της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ειρήνης -αυτός πρέπει να είναι ο δικός μας στόχος.

Και για να πετύχουμε τον στόχο αυτό, χρειαζόμαστε μια Ελλάδα ισχυρή συνώνυμο της πολιτιστικής και πνευματικής κληρονομιάς της : Της Δημοκρατίας, της ελευθερίας, της αλληλεγγύης.

Ισχυρή Ελλάδα -είναι η απάντηση στις μεγάλες γεωπολιτικές προκλήσεις του σήμερα.

Ισχυρή και αυτοδύναμη, που θα διεκδικεί το ρόλο που της αναλογεί στην Ευρώπη και τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο ως πυλώνας ειρήνης και σταθερότητας, και όχι ως πρόθυμος και υποτελής δορυφόρος μια του ενός και μια του άλλου συμμάχου μας.

Φίλες και φίλοι,

Άφησα για το τέλος το κρίσιμο ερώτημα :

Και πως θα γίνουν όλα αυτά ;

Καμιά αλλαγή δεν μπορεί να έρθει από μόνη της, ούτε με εντολές «από τα πάνω».

Χωρίς την αφύπνιση των ίδιων των πολιτών, καμιά αναγέννηση δεν μπορεί να έρθει.

Και δυστυχώς, εκείνο που βλέπουμε, παρά τις νησίδες αντίστασης και αφύπνισης που ορθώνονται εδώ και εκεί, είναι να μεγαλώνει ένα κύμα κοινωνικής απογοήτευσης, ιδιώτευσης, αποχής.

Οφείλουμε να δούμε αυτή την αλήθεια κατάματα.

Ζούμε μια από της χειρότερες περιόδους της μεταπολιτευτικής ιστορίας σε σχέση με την εμπιστοσύνη των πολιτών στην πολιτική και το πολιτικό σύστημα.

Η πλειοψηφία των πολιτών δεν πιστεύει ότι έχουμε αληθινή δημοκρατία.

Δεν εμπιστεύεται -και όχι άδικα- τους θεσμούς και ιδιαίτερα τη δικαιοσύνη.

Έχει απαξιώσει τη Βουλή.

Δεν πρέπει να υποτιμούμε ότι αυτό το έλλειμμα εμπιστοσύνης προς τη Δημοκρατία και τους θεσμούς της, αυτή η κοινωνική απογοήτευση, η αμηχανία, ακόμη και η τυφλή αγανάκτηση, μπορεί να γίνει τροφή για τα τέρατα της ακροδεξιάς και της αντιπολιτικής.

Αυτό άλλωστε συμβαίνει ήδη σε πολλές χώρες της Δύσης.

Το πρωταρχικό ζητούμενο, λοιπόν είναι να ξαναζωντανέψουμε την εμπιστοσύνη στη Δημοκρατία. Στη δύναμη της πολιτικής συμμετοχής.

Και να ξαναφέρουμε στο προσκήνιο το κοινό μας όραμα για μια πατρίδα που μπορεί να αλλάξει με εντιμότητα, σχέδιο και δικαιοσύνη.

Και αυτό το όραμα δεν μπορεί να αφορά μόνο μια παράταξη.

Αυτό το όραμα πρέπει να αφορά την Ελλάδα και να ακουμπά όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες.

Για αυτό μίλησα για την ανάγκη ενός Νέου Πατριωτισμού.

Σήμερα θα μιλήσω και για την ανάγκη μιας Νέας Μεταπολίτευσης.

Όχι με την έννοια της αλλαγής του Συντάγματος ή πόσο δε μάλλον του Πολιτεύματος.

Αλλά με την έννοια ενός μεγάλου πολιτικού Big Bang που θα αναδιατάξει ριζικά τους σημερινούς πολιτικούς συσχετισμούς και θα φέρει στο προσκήνιο νέους πολιτικούς σχηματισμούς.

Με την έννοια της επιστροφής των πολιτών στην πολιτική.

Με την έννοια της αποκατάστασης της αξιοπιστίας των θεσμών χωρίς τους οποίους δεν μπορεί να λειτουργήσει μια δημοκρατία.

Την αναβάθμιση του κοινοβουλίου, της δικαιοσύνης, των ανεξάρτητων αρχών.

Την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας και του πλουραλισμού στην ενημέρωση.

Την ενίσχυση της λογοδοσίας της εξουσίας.

Την ισχυροποίηση του Κράτους Δικαίου.

Αλλά κυρίως με ένα σοκ Δημοκρατίας, γιατί Δημοκρατία δεν είναι μόνο κανόνες και θεσμοί, είναι και το λαϊκό φαντασιακό, το όραμα, τα συναισθήματα της ελπίδας για μια καλύτερη ζωή.

Και αυτή η νέα Μεταπολίτευση δε μπορεί παρά να ξεκινήσει από την αποκατάσταση της ισορροπίας του πολιτικού συστήματος.

Κανένα δημοκρατικό σύστημα δε μπορεί να λειτουργήσει χωρίς έλεγχο και χωρίς εναλλακτική στην εκάστοτε κυβέρνηση.

Κι αυτή τη στιγμή έχουμε μια κυβέρνηση ετοιμόρροπη κάτω από το βάρος της αναποτελεσματικότητάς της, της διαφθοράς, και των αδικιών που προκαλεί, που όμως παραμένει κυρίαρχη.

Γιατί ;

Γιατί δεν έχει αντίπαλο.

Δεν υπάρχει η πολιτική δύναμη που θα προσδώσει στην υπόκωφη κοινωνική αντίθεση προοπτική αλλαγής.

Ένα πειστικό προοδευτικό εναλλακτικό σχέδιο, που θα συνιστά ταυτόχρονα μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

Σήμερα, δυστυχώς, αυτό που κυριαρχεί στον προοδευτικό χώρο δεν είναι η έγνοια για την παραγωγή εναλλακτικού Σχεδίου, ούτε καν η αγωνία για την αλλαγή της σημερινής διακυβέρνησης.

Αλλά η έγνοια και η αγωνία για το ποιος θα είναι πρώτος στο χωριό.

Η εικόνα είναι δυσάρεστη και αποκαρδιωτική

Γιατί πρόκειται για μια εικόνα κατακερματισμού και ιδιοτέλειας, που αναπαράγει και πολλαπλασιάζει την κοινωνική απογοήτευση.

Και βοηθά την κυβέρνηση να συντηρεί το βάλτο.

Όσο η αντιπολίτευση αδυνατεί να παράγει το οξυγόνο που η κοινωνία χρειάζεται και απαιτεί.

Κόμματα περίκλειστα στην αυταρέσκεια τους και ηγεσίες που δίνουν την αίσθηση ότι λίγο τους απασχολεί αν η σημερινή κυβέρνηση κερδίσει και μια τρίτη τετραετία.

Αρκεί να είναι στις θέσεις τους.

Και για όσους τις αμφισβητούν, το ίδιο.

Αρκεί να τους δοθεί η ευκαιρία αργότερα, να γίνουν αυτοί οι πρώτοι στο χωριό.

Η κοινωνία όμως δε νοιάζεται για αυτό.

Για τα άγχη, τους εγωισμούς, τις φιλοδοξίες, τις αποσκιρτήσεις, τις μεταπηδήσεις.

Ούτε συγκινείται από πρόχειρες, καθυστερημένες και όψιμες συγκολλήσεις, κινήσεις μικροκομματικής επιβίωσης.

Η κοινωνία νοιάζεται και αγωνία για εναλλακτική προοπτική.

Απέναντι στην Ελλάδα του Φραπέ και της Φεράρι, απέναντι στην Ελλάδα που μας πληγώνει, να υπάρξει ρεαλιστικό σχέδιο και προοπτική για μια Ελλάδα που μας αξίζει.

Για αυτό αγωνιά η κοινωνία.

Και όσο οι σημερινοί σχηματισμοί της αντιπολίτευσης δείχνουν να μην μοιράζονται την ίδια αγωνία για μια εναλλακτική προοπτική για τη χώρα.

Όσο θα επιμένουν σε λογικές που αφορούν το μικρόκοσμό τους και όχι την κοινωνία.

Τόσο θα εδραιώνεται στους πολίτες η πεποίθηση ότι ο κύκλος τους έχει κλείσει.

Γι’ αυτό, εξάλλου, και παραιτήθηκα από την ασφάλεια της βουλευτικής καρέκλας.

Γιατί πιστεύω ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα δεν αποτελεί μέρος της λύσης, αλλά μέρος του προβλήματος.

Παραιτήθηκα όμως από τη Βουλή, αλλά όχι από τη βούληση να αγωνιστούμε μαζί για να δώσουμε διέξοδο, να δώσουμε ξανά υπόσταση και νόημα στην αλληλεγγύη και την πρόοδο.

Και η διέξοδος σήμερα είναι μέσα από τη παρέμβασή μας οι προοδευτικοί και δημοκρατικοί πολίτες να δώσουμε μια φρέσκια πνοή που θα παρασύρει τις αδρανείς γραφειοκρατίες.

Έναν νέο άνεμο αλλαγής, που όμως για να έρθει για τον τόπο, πρέπει πρώτα να ξεκινήσει από εμάς.

Αυτό που απαιτείται, λοιπόν, σήμερα για τη δημοκρατική παράταξη, είναι να προχωρήσει σε διεργασίες Επανίδρυσης της πολιτικής και οργανωτικής της υπόστασης.

Με στόχο όχι να αναπαράγει ελίτ και γραφειοκρατίες σε κομματικά αξιώματα, αλλά να γίνει ξανά πρωταγωνιστική δύναμη, για τον λαό και για τον τόπο.

Μέσα από μια ριζική ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, να δημιουργηθεί μια μεγάλη, πολύχρωμη, κινηματική, αλλά προγραμματικά συμπαγής και αποφασισμένη προοδευτική παράταξη, ικανή να αγκαλιάσει όλους τους αριστερούς, δημοκρατικούς, ευαίσθητους πολίτες.

Ώστε να καταφέρει να διεκδικήσει με αξιώσεις την προοδευτική διακυβέρνηση του τόπου στις επόμενες εκλογές.

Αυτό είναι, Φίλες και φίλοι, σήμερα το καθήκον κάθε αριστερού, προοδευτικού, δημοκρατικού πολίτη.

Να μιλήσουμε, να πείσουμε, να σηκώσουμε με το λόγο και την πράξη μας από τον καναπέ της απογοήτευσης όσους έπαψαν να ελπίζουν.

Να χτίσουμε την προσωπική και συλλογική αντίσταση στην απολυταρχία της ολιγαρχίας και της κλεπτοκρατίας, που σήμερα μας κυβερνά.

Να οργανώσουμε σε κάθε πόλη, γειτονιά, περιοχή, χώρο εργασίας ή φοίτησης, πρωτοβουλίες επανίδρυσης, δικαιοσύνης και αλλαγής.

Πρωτοβουλίες αυτοοργάνωσης, που θα σπάνε τα στεγανά της απομόνωσης μεταξύ των πολιτών.

Πρωτοβουλίες που θα είναι ανοιχτές στην επιθυμία όλων να είναι συνεπιβάτες στο ταξίδι,

μα αδιάβατες στην επιθυμία κάποιων να ταξιδεύουν πάντα στην πρώτη θέση.

Από εδώ και στο εξής θα έχουμε προσκλήσεις για όλους αλλά δεν θα έχουμε ρεζερβέ στη πρώτη θέση για κανέναν.

Γιατί αυτό που χρειαζόμαστε είναι να ξαναβρούμε το όραμα, τις ιδέες που εμπνέουν, τις αξίες μας.

Όχι προνόμια και αξιώματα.

Αλλά συλλογικό όραμα για την Αλλαγή.

Αυτό χρειαζόμαστε.

Μέσα από τη συμμετοχή του καθένα και της καθεμιάς, τις μικρές ή μεγάλες πρωτοβουλίες, να χτίσουμε όλοι μαζί ένα μεγάλο κίνημα, ικανό να δώσει πολιτική υπόσταση στο πλειοψηφικό πια αίτημα:

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ!

Μας αξίζει μια Ελλάδα καλύτερη !

Και μπορούμε !

Και δεν νομίζω ότι πέφτω έξω, αν πω ότι η σημερινή σας παρουσία, για τους περισσότερους τουλάχιστον, είναι και μια εκδήλωση προσδοκίας, μια δήλωση συμμετοχής στο νέο ταξίδι, που θα ξεκολλήσει την Ελλάδα από το σημερινό βάλτο και θα την οδηγήσει στις καθαρές θάλασσες της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας.

Και θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι θα είμαστε μαζί και σ’ αυτό το ταξίδι.

Με τις εμπειρίες και τα τραύματά μας.

Αλλά και με την απόφαση να μην παραιτηθούμε από το όραμα, το στόχο, το σχέδιο, μιας Ελλάδας που αξίζει στην ιστορία και τους πολίτες της.

Αυτό είναι το μήνυμα της Ιθάκης:

Όπως καταφέραμε τότε να φτάσουμε παρά τις τρομακτικές δυσκολίες στον προορισμό μας.

Έτσι ξανά θα τα καταφέρουμε.

Σας ευχαριστώ».

To «ευχαριστώ» για το βιβλίο

Ο Αλέξης Τσίπρας ευχαρίστησε τους χιλιάδες πολίτες που έσπευσαν στα βιβλιοπωλεία όλης της χώρας για να πάρουν το βιβλίο του λέγοντας ότι «Είναι ένα μήνυμα ότι η ιστορία δεν αποτελεί μονοπώλιο όσων θεωρούν τους εαυτούς τους νικητές».

Υπογράμμισε ότι η δική του κυβέρνηση πέτυχε εκεί όπου οι προηγούμενοι αποτύχανε, και μάλιστα δις, να βγάλουν την χώρα από τα μνημόνια. «Το δεύτερο που δεν μπορούν να ξεγράψουν από τη συλλογική συνείδηση του ελληνικού λαού είναι ότι η δική μας κυβέρνηση ήταν η εντιμότερη κυβέρνηση στη σύγχρονη πολιτική ιστορία του τόπου».

Εξαπολύοντας την επίθεση του υποστήριξε ότι η παρούσα κυβέρνηση φέρνει την χώρα «Πίσω στο βάλτο! Αυτό έκαναν, με τη βαλκανική εκδοχή των trickle-down economics που επέβαλαν. Καθήλωσαν τη χώρα στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης σε όλους τους κρίσιμους τομείς. Μεγάλωσαν τη φτώχεια, πολλαπλασίασαν την ανασφάλεια, παρόξυναν τις κοινωνικές ανισότητες σε βαθμό κοινωνικής αποσάθρωσης…Η ελληνική κοινωνία ασφυκτιά μέσα σε μια ατμόσφαιρα πρωτοφανούς και γενικευμένης διαφθοράς, παράλυσης του κράτους δικαίου, ατιμωρησίας των ισχυρών, έκπτωσης της Δικαιοσύνης και των θεσμών ελέγχου της εκτελεστικής εξουσίας. Η τοξικότητα των υποκλοπών, η δυσωδία του ΟΠΕΚΕΠΕ, και η έλλειψη οξυγόνου στο έγκλημα των Τεμπών, είναι τα πιο πρόσφατα δείγματα αυτής της μολυσμένης ατμόσφαιρας. Και όλα αυτά μαζί, σε ένα πράγμα συνηγορούν: Ότι δεν έχουμε μια κυβέρνηση που κάνει λάθος. Έχουμε μια λάθος κυβέρνηση».

«Παρών» ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά

Οι περισσότεροι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς έδωσαν το παρόν, περί τους 30. Μεταξύ των βουλευτών ήταν ο πρόεδρος του κόμματος Σωκράτης Φάμελλος καθώς και οι Νίκος Παππάς, Ρένα Δούρου, Γιώργος Καραμέρος, Διονύσης Καλαματιανός, Όλγα Γεροβασίλη, Χρήστος Γιαννούλης αλλά και τα στελέχη της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος: Κώστας Ζαχαριάδης, Γιάννης Ραγκούσης, Γιάννης Μαντζουράνης, ο γραμματέας του κόμματος Στέργιος Καλπάκης, ο Διονύσης Τεμπονέρας. Το παρόν έδωσαν και στελέχη από τη Νέα Αριστερά μεταξύ των οποίων ο πρόεδρος του κόμματος Αλέξης Χαρίτσης, η Έφη Αχτσιόγλου, ο Νάσος Ηλιόπουλος, η Θεανώ Φωτίου, η Σία Αναγνωστόπουλου, ο Γιάννης Δραγασάκης. Το παρόν έδωσαν και οι ανεξάρτητοι, Ευάγγελος Αποστολάκης, Γιάννης Σαρακιώτης, Αθηνά Λινού. Η Λούκα Κατσέλη, ο Στέφανος Τζουμάκας, ο Γιώργος Λιάνης, επίσης παραβρέθηκαν στο πολιτικό γεγονός.

Από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν παραβρέθηκε ο Παύλος Πολάκης που έχει διαχωρίσει την θέση του από τον πρώην πρωθυπουργό, ενώ από τη Νέα Αριστερά ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης και τα στελέχη της Ομπρέλας. Δεν έδωσαν το παρόν στελέχη από το ΠΑΣΟΚ καθώς άλλωστε υπήρχε άτυπο απαγορευτικό από τον πρόεδρο του κόμματος που θεωρεί τον Αλέξη Τσίπρα και το πολιτικό του εγχείρημα, απειλή.

Πλήθος κόσμου απο νωρίς

Ο κόσμος άρχισε να συρρέει αρκετά νωρίς στο θέατρο «Παλλάς», οι περισσότεροι ψηφοφόροι και μεσαία κομματικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που είχαν κάνει και σχετική κινητοποίηση. Μέχρι την ώρα που έφθασε ο Αλέξης Τσίπρας το θέατρο ήταν ασφυκτικά γεμάτο με πολλούς να στέκονται όρθιοι και να γεμίζουν τους διαδρόμους και κάθε κενό χώρο. Αρκετοί στέκονταν στην είσοδο και μερικές εκατοντάδες περίμεναν έξω, στον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου. Αρκετοί πέρασαν και αφού δεν μπορούσαν να μπουν μέσα αποχώρησαν.

Με χειροκρότημα και με φωνές “Αλέξη ήλθε η ώρα” υποδέχθηκαν οι εκατοντάδες πολίτες που ήταν συγκεντρωμένοι τον πρώην πρωθυπουργό που προσήλθε συνοδευόμενος από τη σύζυγό του Μπέτυ Μπαζιάνα. Το κλίμα που επικρατούσε τόσο μεταξύ των στελεχών όσο και των ψηφοφόρων ήταν κοινό: η αναμονή μίας πρωτοβουλίας από τον Αλέξη Τσίπρα που μπορεί να ενώσει τον κατακερματισμένο χώρο της Αριστεράς που θα αποτελέσει την εναλλακτική στον Κυριάκο Μητσοτάκη και θα διεκδικήσει με αξιώσεις τη νίκη στις επόμενες εκλογές όποτε και αν γίνουν.

Ο Αλέξης Τσίπρας θα κάνει παρουσιάσεις του βιβλίου στις μεγάλες πόλεις της χώρας ενώ παράλληλα θα προετοιμάζει το κόμμα του. Αν και όλα εξαρτώνται από το τάιμινγκ των εκλογών οι μέχρι στιγμής ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες θέλουν τον Αλέξη Τσίπρα να κάνει την κίνησή του μέσα στην Άνοιξη.