Από τον ΣΥΡΙΖΑ έχουν «βγει» πέντε με έξι κόμματα που αγωνίζονται να μπουν στη Βουλή. Άλλοτε το πετυχαίνουν, άλλοτε όχι. Πού οφείλεται η αποτυχία τους;
Σήμερα, το συγκεκριμένο κόμμα είναι σε φάση ανασύνταξης. Πολλά στελέχη έφυγαν, βουλευτές ανεξαρτητοποιήθηκαν και ερωτοτροπούν με την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Οι διασπάσεις που έχουν ως αιτία στρατηγικού χαρακτήρα διαφωνίες, όπως ήταν αυτή τον Ιούλιο του 2015 στον ΣΥΡΙΖΑ, έχουν ιδεολογική βάση και δικαιολογούνται πολιτικά, ασχέτως της απήχησης που έχει το κομμάτι που αποχωρεί ή διαγράφεται.
Οι διασπάσεις κομμάτων δικαιώνονται; Οι περισσότερες όχι. Το 1968 διασπάστηκε το ΚΚΕ. Δύσκολη περίοδος. Δικτατορία στην Ελλάδα, το κόμμα στην παρανομία, η Σοβιετική Ένωση υπήρχε και επηρέαζε το εσωτερικό των κομμουνιστικών κομμάτων. Οι πτέρυγες που ήταν με το καθεστώς του υπαρκτού σοσιαλισμού σε περιπτώσεις εσωκομματικής σύγκρουσης είχαν πλεονέκτημα. Η ομάδα που έφυγε έφτιαξε το ΚΚΕ Εσωτερικού. Το κόμμα έχασε τη μάχη για την πρωτοκαθεδρία στην περιοχή της κομμουνιστικής Αριστεράς, έμπαινε-δεν έμπαινε στη Βουλή μετά την πτώση της χούντας, άντεξε για πολλά χρόνια μέχρι που μετεξελίχθηκε σε Ε.ΑΡ. και στη συνέχεια διαχύθηκε στον Συνασπισμό.
Όλες οι απόπειρες ηγετικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ να στήσουν δικό τους σχηματισμό απέτυχαν παταγωδώς. Ούτε το κόμμα του Γεράσιμου Αρσένη, ούτε το κόμμα του Αντώνη Τρίτση, ούτε το κόμμα του Δημήτρη Τσοβόλα, ούτε το κόμμα του Νίκου Καργόπουλου, ούτε εσχάτως το κόμμα του Γιώργου Παπανδρέου και το κόμμα του Ανδρέα Λοβέρδου κατάφεραν να επιβιώσουν και δεν άφησαν ευδιάκριτο ίχνος στην πολιτική ζωή της χώρας. Ανάλογη πορεία είχαν και τα σχήματα που προέκυψαν από το ΚΚΕ. Κάποια συνεχίζουν να υπάρχουν, ωστόσο δεν παίζουν σημαντικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα. Την ίδια τύχη είχαν και τα κόμματα του Κωστή Στεφανόπουλου, του Δημήτρη Αβραμόπουλου, της Ντόρας Μπακογιάννη, του Αντώνη Σαμαρά. Η ΔΗ.ΑΝΑ. πάντως του Στεφανόπουλου και η ΠΟ.ΛΑΝ. του Σαμαρά είχαν κοινοβουλευτική διαδρομή και οι επικεφαλής τους πρωταγωνίστησαν. Ο ένας έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο άλλος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας και πρωθυπουργός της χώρας.
Από τον ΣΥΡΙΖΑ έχουν «βγει» πέντε με έξι κόμματα που αγωνίζονται να μπουν στη Βουλή. Άλλοτε το πετυχαίνουν, άλλοτε όχι. Πού οφείλεται η αποτυχία τους; Στο γεγονός ότι οι πολίτες δεν επιδοκιμάζουν με την ψήφο τους την απόφασή τους να αποχωρήσουν από το κόμμα που τους γέννησε και να δοκιμάσουν αυτόνομα. Αυτό ισχύει και για τη Νέα Αριστερά. Οι προοδευτικοί ψηφοφόροι, αν κρίνουμε από τα ποσοστά που έπαιρνε το κόμμα στις μετρήσεις, δεν ενέκριναν τη στάση τους. Το μήνυμα ήταν σαφές: «Κακώς φύγατε, έπρεπε να μείνετε και να αγωνιστείτε εντός του ΣΥΡΙΖΑ για να ανατρέψετε τον Κασσελάκη που ήταν η αιτία για την αποστασιοποίησή σας».
Σήμερα, το συγκεκριμένο κόμμα είναι σε φάση ανασύνταξης. Πολλά στελέχη έφυγαν, βουλευτές ανεξαρτητοποιήθηκαν και ερωτοτροπούν με την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Οι διασπάσεις που έχουν ως αιτία στρατηγικού χαρακτήρα διαφωνίες, όπως ήταν αυτή τον Ιούλιο του 2015 στον ΣΥΡΙΖΑ, έχουν ιδεολογική βάση και δικαιολογούνται πολιτικά, ασχέτως της απήχησης που έχει το κομμάτι που αποχωρεί ή διαγράφεται. Η συνύπαρξη των αντίπαλων φραξιών ήταν αδύνατη. Οι διασπάσεις όμως που γίνονται για ασήμαντη αφορμή και θα μπορούσαν να αποφευχθούν δεν δικαιώνονται ούτε εκλογικά ούτε πολιτικά.
(*) Ο Τάσος Παππάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957. Είναι πτυχιούχος του Παντείου πανεπιστημίου και του «Δημοσιογραφικού Εργαστηρίου». Δημοσιογραφεί από το 1984. Είναι υπεύθυνος του Σαββατιάτικου φύλλου της Εφημερίδας των Συντακτών, αρχισυντάκτης στο δημοτικό σταθμό «Αθήνα 9,84» και αρθρογράφος στην επιθεώρηση «Διεθνής και Ευρωπαϊκή Πολιτική». Έχει συνεργαστεί επί σειρά ετών με τα περιοδικά «Αντί» και «Διαβάζω». Έχει γράψει τα βιβλία: «Η χίμαιρα της μεγάλης Αριστεράς» [Δελφίνι 1993], «Ελλάδα - Τουρκία μια προαιώνια διαμάχη» [Ελληνικά Γράμματα 1998], «Ορθόδοξος Καισαροπαπισμός» [Κάκτος 2001], «17 Νοέμβρη: από το μύθο στην πραγματικότητα» [Ελληνικά Γράμματα 2002], «Το ΠΑΣΟΚ του μέλλοντός τους» [Πόλις 2004],«Ποιά Αριστερά, Ποιά Δεξιά» [Πόλις 2006], «Αμήχανη Αριστερά και οικονομική κρίση» [Πόλις 2010]. Από το Νοέμβριο του 2012 είναι στην "Εφημερίδα των Συντακτών".
