Ηλίας Ιωακείμογλου: «Μπροστά στην τέταρτη οργανική κρίση του καπιταλισμού»

Σαράντα τρία χρόνια μετά την Θάτσερ, πυκνώνουν οι ενδείξεις ότι ο νεοφιλελευθερισμός, τουλάχιστον στην σημερινή του μορφή, έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο στις χώρες του αναπτυγμένου, ύστερου καπιταλισμού της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής. 

Ηλίας Ιωακειμόγλου*

Αυτή είναι η τέταρτη μεγάλη διαρθρωτική κρίση του καπιταλισμού, και είναι διαφορετική από τις προηγούμενες. Είναι μια γενική κρίση χωρίς προηγούμενο: είναι γενική, διότι θίγει σχεδόν το σύνολο των επί μέρους βαθμίδων της οικονομίας και της κοινωνίας.

Κρίση οικονομική που είναι πλέον και

1. κρίση κλιματική, γεωπολιτική, δημοσιονομική,
2. κρίση παραγωγικότητας,
3. που χαρακτηρίζεται τώρα και από χαμηλούς ρυθμούς συσσώρευσης παραγωγικού κεφαλαίου, από υψηλό πληθωρισμό και επιβράδυνση των ρυθμών μεγέθυνσης του ΑΕΠ,
4. διέρχεται από ύφεση η οποία είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι θα είναι τόσο ρηχή όσο αναγγέλλουν οι επίσημες κυβερνητικές προβλέψεις (διότι αν η κυβέρνηση αναγγείλει βαθιά ύφεση, ενισχύει τις προϋποθέσεις για να πραγματοποιηθεί κιόλας, δημιουργεί, δηλαδή, δυσμενές κλίμα που επιτείνει την ύφεση, και παράγει έτσι μιαν αυτο-πραγματοποιούμενη προφητεία),
5. επεκτείνεται στις αλυσίδες ανεφοδιασμού των επιχειρήσεων,
6. διαπλέκεται με την ενεργειακή κρίση, που δεν είναι πρόσκαιρη ούτε οφείλεται απλά και μόνο στον πόλεμο στην Ουκρανία, έχει βαθιές ρίζες και αλληλεπιδρά με την κλιματική κρίση.

Η γενική κρίση αγκαλιάζει και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, το χρηματιστήριο, τις τράπεζες, και όλων των ειδών τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον τομέα αυτόν. Προσθέστε σε αυτά και την «ποσοτική χαλάρωση» κατά την οποία οι κεντρικές τράπεζες διοχέτευσαν στην παγκόσμια οικονομία μια γιγαντιαίων διαστάσεων ποσότητα χρήματος που κυκλοφορεί τώρα στην αγορά και μετατρέπεται σε καύσιμο του πληθωρισμού, για τον έλεγχο του οποίου, το σύστημα μας σπρώχνει σε ύφεση, σε λιτότητα, ανεργία και σε νέα μεγάλη απαξίωση της εργασίας. Προσθέστε σε αυτά και τις υγειονομικές κρίσεις, των οποίων η πιθανότητα επανεμφάνισης δεν έχει μειωθεί ουσιαστικά διότι το σύστημα αδυνατεί, ούτε προτίθεται, να λάβει τα αναγκαία μέτρα. Στην γενική κρίση του καπιταλισμού συμμετέχει και η κρίση πολιτικής ηγεμονίας, κρίση ηθικής και πολιτικής νομιμοποίησης του καθεστώτος, με την έννοια ότι οι κυβερνήσεις πλέον δεν είναι σε θέση να εκφωνήσουν σχέδιο εξόδου από την κρίση ώστε να αποσπάσουν τη συναίνεση του πληθυσμού. Για αυτό, για να αναπληρώσουν το κενό στρέφονται στον αυταρχισμό που εμφανίζεται με κυβερνήσεις συμμαχικές με την άκρα δεξιά, με την μετατροπή της αστυνομίας σε πολυάριθμο και εξοπλισμένο στρατό, με τις μυστικές υπηρεσίες που παρακολουθούν όλους τους αντιφρονούντες κ.λπ.

Πρόκειται για οργανική κρίση του καπιταλισμού, εννοώντας με αυτόν τον όρο ότι πρόκειται για κρίση που δεν μπορεί να λυθεί, εκτός εάν γίνουν αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας του οικονομικού συστήματος, στον τρόπο με τον οποίο συνδυάζονται οι επιμέρους λειτουργίες του, εάν αλλάξουν θεσμοί, ο ρόλος του κράτους, τα όργανά του ή ο τρόπος με τον οποίο αυτά αρθρώνονται μεταξύ τους.

Δεν πρόκειται, δηλαδή, για περιοδική κρίση, παροδική, που αντιμετωπίζεται με αύξηση ή μείωση κάποιων μεγεθών (των επιτοκίων, των δημόσιων δαπανών κ.λπ.) για να επανέλθει η οικονομία στο κανονικό, ανοδικό μονοπάτι της.

Η σημερινή οργανική κρίση διακρίνεται από τις προηγούμενες τρεις, στις οποίες το σύστημα έδωσε λύση είτε με μια τεχνολογική επανάσταση (1895) είτε με ηγεμονικό πολιτικό σχέδιο (δεκαετία του 1930, Ρούσβελτ, κεϊνσιανισμός / δεκαετία του 1980, Θάτσερ, Ρήγκαν, νεοφιλελευθερισμός), κατά το ότι τώρα, κανένας δεν έχει ιδέα ποια είναι η έξοδος από την κρίση. Με άλλα λόγια, οι κυβερνήσεις δεν είναι πλέον σε θέση να παρουσιάσουν ένα σχέδιο εξόδου, όπως έγινε τις προηγούμενες φορές, ούτε υπάρχει τεχνολογική επανάσταση, όπως ισχυρίζονται πολλοί δημοσιογράφοι και επιχειρηματίες. Κυκλοφορεί, βέβαια, η ιδέα ότι είμαστε στο μέσο μιας τεχνολογικής επανάστασης αλλά αυτό δεν επαληθεύεται από τα στατιστικά στοιχεία. Αν υπήρχε τέτοια επανάσταση θα έπρεπε να βλέπουμε την παραγωγικότητα να ανεβαίνει αλματωδώς. Υπάρχουν μεμονωμένοι τομείς, όπως η ιατρική και η επιστήμη των υλικών, όπου όντως υπάρχει μεγάλη τεχνολογική πρόοδος, πλην όμως δεν υπάρχει στο σύνολο της οικονομίας. Αυτό οδηγεί στην συνεχή επιβράδυνση της παραγωγικότητας της εργασίας σε όλες τις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού. Υπάρχουν ακόμα και χώρες στις οποίες όχι μόνο επιβραδύνεται αλλά μειώνεται η παραγωγικότητα, και η Ελλάδα είναι μία από αυτές.

Το πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού που ανοίγεται μπροστά μας

Ο νεοφιλελευθερισμός δεν διαθέτει πλέον ηγεμονικό σχέδιο: ισχυριζόταν ότι «απελευθερώνει» τις αγορές για να ευνοήσει τα κέρδη των επιχειρήσεων, τα οποία στην συνέχεια θα διαχέονταν κατά κάποιο τρόπο στο σύνολο της οικονομίας (από τα πάνω προς τα κάτω). Ήταν ένα ηγεμονικό σχέδιο, με την έννοια ότι εμφάνιζε το ιδιοτελές συμφέρον των επιχειρήσεων ως συμφέρον ολόκληρης της κοινωνίας -όμως σε βάθος χρόνου. Αυτή η ετεροχρονισμένη υπόσχεση ήταν εύθραυστη εξαρχής, ακριβώς επειδή ήταν στον διηνεκές ετεροχρονισμένη, αλλά τώρα έχει προφανώς διαψευσθεί, και ο νεοφιλελευθερισμός είναι γυμνός, έχει κάνει τον κύκλο του – αν μη τι άλλο στην παρούσα, αμιγή, μορφή του.

Η δε σοσιαλδημοκρατία, αλλά και η σοσιαλδημοκρατική πολιτική από όποιον και αν ασκείται, δεν έχει πλέον καμμία θέση στο σημερινό τοπίο των ταξικών ανταγωνισμών, διότι η υλική προϋπόθεσή της ήταν οι μακροχρόνιες και μεγάλες αυξήσεις της παραγωγικότητας της εργασίας που επέτρεπαν τον παράδοξο συνδυασμό να βελτιώνεται η αγοραστική δύναμη του μισθού και ταυτοχρόνως να πραγματοποιείται αναδιανομή της εργασίας σε βάρος των μισθωτών. Αυτή η δυνατότητα, η υλική βάση της σοσιαλδημοκρατίας, σήμερα δεν υπάρχει.

Γι’ αυτό και έχουμε έναν αχαλίνωτο πολεμικό καπιταλισμό, επιθετικό έναντι των εργαζόμενων τάξεων, διότι η μοναδική του διέξοδος είναι η εντατικοποίηση της εργασίας και η ελευθερία του κεφαλαίου να εκμεταλλεύεται την εργασία ασύδοτα και ανεξέλεγκτα. Είναι η κρίση του καπιταλισμού της σχετικής υπεραξίας στο υψηλότερο σημείο της -προς το παρόν. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει εκτός από την διαρκή αύξηση της απόλυτης υπεραξίας.

Επιπλέον, ο νεοφιλελευθερισμός δεν επιζητεί μόνο να είναι υψηλή η κερδοφορία, αλλά να είναι υψηλή και ταυτόχρονα αυξανόμενη. Εξάλλου, διαθέτει γι’ αυτό ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα το οποίο ελέγχει την επιχείρηση, την επιβραβεύει όταν αυξάνει τα κέρδη της από χρονιά σε χρονιά, αλλά και την τιμωρεί όταν μειώνονται.

Επομένως, ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός είναι αναγκασμένος, πρώτον, να επιζητεί με φανατισμό την μείωση του μεριδίου της εργασίας στο ΑΕΠ, δηλαδή του μεριδίου με το οποίο εμείς καλούμαστε να ζήσουμε, και δεύτερον, να επιζητεί με φανατισμό να απορρυθμίζει την αγορά εργασίας, διότι από αυτό εξαρτάται η ικανότητά του να μειώνει το μερίδιο της εργασίας. Αν το καλοσκεφτείτε, έχουν περάσει σαράντα τρία χρόνια από την άνοδο της Θάτσερ στην κυβέρνηση, και έκτοτε συνεχίζουν αδιαλείπτως να απορρυθμίζουν την αγορά εργασίας, γεγονός που δείχνει πόσο πολύτιμη είναι αυτή η «απελευθέρωση» από τα δεσμά της μισθωτής εργασίας: μια απορρύθμιση χωρίς τέλος. Θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα εάν υπήρχε τεχνολογική επανάσταση. Επειδή όμως δεν υπάρχει άλλη διέξοδος, όλη τους η ένταση και όλος ο φανατισμός τους συγκεντρώνεται στην αγορά εργασίας και στην απαξίωση του εμπορεύματος που πωλούν οι μισθωτοί, δηλαδή των εργασιακών ικανοτήτων τους.

Αυτά είναι τα βασικά χαρακτηριστικά το πεδίου του κοινωνικού ανταγωνισμού που ανοίγεται μπροστά μας.

 

Το πέρασμα από τον πληθωρισμό

Ο πληθωρισμός ήταν μια ευκαιρία και την άρπαξαν οι κυβερνήσεις. Είδαν ένα διψήφιο πληθωρισμό να αναπτύσσεται και άφησαν τις επιχειρήσεις να απολαμβάνουν ενός μεγάλου οφέλους, διότι με τον πληθωρισμό μειώνεται το κόστος εργασίας. Οι μισθωτοί έχουν μικρότερη αγοραστική δύναμη, κι αυτό μετατρέπεται σε αύξηση των κερδών (παρά την αύξηση των τιμών της ενέργειας και των πρώτων υλών που επιβαρύνουν το κόστος παραγωγής). Εάν πάρουμε στα σοβαρά τις δηλώσεις κεντρικών τραπεζιτών, της Λαγκάρντ και των άλλων, υπάρχει μεν μεγάλη αποφασιστικότητα να ελεγχθεί ο πληθωρισμός ώστε να μην εξελιχθεί σε υπερ-πληθωρισμό που διαβρώνει την πίστη, την εμπιστοσύνη χωρίς την οποία δεν γίνεται εμπόριο, πλην όμως δεν είναι καθόλου σαφές ότι στο τέλος της διαδικασίας του αποπληθωρισμού θα επιστρέψουμε στον πολύ χαμηλό πληθωρισμό του 2% όπου βρισκόμασταν για πολλά χρόνια. Δεν θα υπάρξει επαναφορά ίσως επειδή, μετά από τόσα χρόνια χαμηλού πληθωρισμού, με τις τωρινές αυξήσεις των τιμών θυμήθηκαν πόσο εύκολα απαξιώνουν την εργασία. Είναι πολύ πιο εύκολο να την απαξιώσεις αφήνοντας την βρώμικη δουλειά στον πληθωρισμό, ενώ είναι δύσκολο να την απαξιώσεις με το τρόπο που συνέβη σ’ εμάς με την πολιτική των μνημονίων.

Επομένως, μετά από τον έλεγχο του υψηλού πληθωρισμού, είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να συνεχιστεί η απαξίωση της εργασίας μέσω του πληθωρισμού, αυτήν την φορά όμως με ήπιο τρόπο, πολύ πιο ανεκτό από τους μισθωτούς, λίγο-λίγο, χρονιά με τη χρονιά. Μια τέτοια τακτική μπορεί να αποδώσει σε βάθος δεκαετίας μια πολύ αξιόλογη μείωση του μεριδίου της εργασίας στο ΑΕΠ της τάξης του 10%-15%, που θα έρθει να προστεθεί σε αυτήν που υφίστανται τώρα οι εργαζόμενες τάξεις και σε αυτήν που επέβαλαν τα μνημόνια. Αντίστοιχες θα είναι οι αυξήσεις των κερδών, εκτός εάν τους σταματήσουμε.

Συνοψίζοντας

1. - Σαράντα τρία χρόνια μετά την Θάτσερ, πυκνώνουν οι ενδείξεις ότι ο νεοφιλελευθερισμός, τουλάχιστον στην σημερινή του μορφή, έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο στις χώρες του αναπτυγμένου, ύστερου καπιταλισμού της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής. Ανέκαθεν ήταν δύσκολο για τον νεοφιλελευθερισμό να εμφανιστεί στους πολίτες ως οικονομικό σχέδιο που εξασφαλίζει την γενική ευημερία, τώρα όμως αυτό έχει καταστεί αδύνατο. Αντιθέτως, εμφανίζεται ως ένα σύστημα που προάγει τις εισοδηματικές ανισότητες, την φτώχεια και την υλική στέρηση για μεγάλες μερίδες του πληθυσμού, και την στασιμότητα ή υποχώρηση της υλικής ευημερίας για τις εργαζόμενες τάξεις στο μεγαλύτερο μέρος τους.
2. - Κατά το παρελθόν, ο νεοφιλελευθερισμός μπορούσε να ισχυρίζεται ότι οι εισοδηματικές ανισότητες, οι χαμηλοί μισθοί, η υλική στέρηση απελευθέρωναν δημιουργικές δυνάμεις της οικονομίας που θα οδηγούσαν σε κατάσταση ευημερίας. Η υπόσχεση όμως αυτή δεν υλοποιήθηκε, και η πλάνη πως ο πλούτος που παραγόταν στην κορυφή της εισοδηματικής πυραμίδας θα διαχεόταν προς την βάση της, έχει διαψευσθεί παταγωδώς. Έτσι, ο νεοφιλελευθερισμός εμφανίζεται σήμερα όχι μόνο ως άδικο οικονομικό σύστημα αλλά και ως αναποτελεσματικό, διότι ευθύνεται για την παρούσα γενικευμένη οικονομική και κοινωνική κρίση.
3. - Στις τρεις προηγούμενες κρίσεις του, ο καπιταλισμός μπορούσε να προτείνει είτε τεχνολογικές λύσεις είτε συνεκτικά πολιτικά σχέδια με τα οποία διεκδικούσε την πολιτική ηγεμονία, δηλαδή την εκπροσώπηση του γενικού συμφέροντος. Στην παρούσα ιστορική συγκυρία, όμως, η τεχνολογική πρόοδος παραμένει περιορισμένη σε ορισμένους μόνο κλάδους της οικονομίας, η παραγωγικότητα της εργασίας αυξάνεται με πολύ χαμηλούς και μειούμενους ρυθμούς και η δυνητική οικονομική μεγέθυνση (δηλαδή η μέγιστη ταχύτητα με την οποία μπορεί να αναπτύσσεται η οικονομία) μειώνεται. Ο μόνος τρόπος που έχει απομείνει στον καπιταλισμό για να αυξάνει την κερδοφορία είναι η απαξίωση της εργασίας, όχι μέσω αυξήσεων της παραγωγικότητας, αλλά με μειώσεις των ονομαστικών μισθών (όπως στη διάρκεια των μνημονιακών προγραμμάτων στην Ελλάδα και αλλού) και των πραγματικών μισθών (όπως στην παρούσα ιστορική στιγμή μέσω του πληθωρισμού). Για να μπορεί δε να χρησιμοποιεί αυτές τις μεθόδους απαξίωσης των εργασιακών ικανοτήτων των εργαζομένων είναι αναγκασμένος να επιδίδεται στην «απελευθέρωση» των αγορών εργασίας, που διαρκεί δεκαετίες και θα συνεχίζεται στο διηνεκές διότι ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός δεν αρκείται στην υψηλή κερδοφορία, θέλει να είναι και αυξανόμενη (και αυτό δεν είναι αναστρέψιμη επιλογή, είναι επιλογή χτισμένη στους κανόνες λειτουργίας του, είναι στην φύση του δηλαδή).

Μοιραία, ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, εμφανίζεται σήμερα ως άδικος και συνάμα αναποτελεσματικός, και για αυτόν τον λόγο δεν δικαιούται να αρθρώνει λόγο περί γενικού συμφέροντος. Με το λεξιλόγιο της μαρξιστικής θεωρητικής παράδοσης, δεν μπορεί πλέον να ηγεμονεύει πολιτικά, και ο λόγος που ακόμα κυβερνάει είναι η απουσία συμπύκνωσης των συμφερόντων των υποτελών κοινωνικών τάξεων σε αντικαπιταλιστική πολιτική οργάνωση, σε πρόταση πολιτικής ηγεμονίας.

Οι μορφές πολιτικής οργάνωσης των υποτελών τάξεων

Σε μια τέτοια συγκυρία, ποια είναι άραγε η μορφή οργάνωσης που μπορεί να εκπροσωπεί τα συμφέροντα των υποτελών κοινωνικών τάξεων και να τα συμπυκνώνει σε πρόταση πολιτικής ηγεμονίας, να μετουσιώνει δηλαδή το ιδιαίτερο ταξικό συμφέρον τους σε γενικό συμφέρον;

Είναι προφανές ότι σε αυτά δεν μπορούν να ανταποκριθούν τα πολυσυλλεκτικά πλατιά κόμματα ή πολιτικές οργανώσεις με ασαφές περίγραμμα, χαλαρή οργάνωση, μεταρρυθμιστική λογική και αμυντικό όραμα, που είναι δομημένα με την αρχή της αστικής δημοκρατίας (όπου ο καθένας εκφράζεται ελεύθερα και στο τέλος κάνει ό,τι θέλει η ηγεσία, κορυφαίο παράδειγμα ο Σύριζα) και των οποίων το περιορισμένο βεληνεκές γνωρίζουμε σε πόσες αποτυχίες οδηγεί και πόσες απογοητεύσεις διασπείρει.

Ούτε μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες της παρούσας ιστορικής στιγμής, τα κοινωνικά κινήματα, με τον περιστασιακό αντικαπιταλισμό τους, που λειτούργησαν επί δεκαετίες ως χαλαρωτικό υποκατάστατο των ταξικών αντιπαραθέσεων που δεν επιχειρήσαμε.

Χρειαζόμαστε ανταγωνιστικές, αντικαπιταλιστικές πολιτικές οργανώσεις, διότι μόνο αυτές μπορούν να σηκώσουν το βάρος μιας τέτοιας συγκυρίας.

Δεν χρειαζόμαστε μια προοδευτική, δημοκρατική, μεταρρυθμιστική Αριστερά, αλλά οργάνωση (ή οργανώσεις) που αναφέρεται στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της αστικής κοινωνίας και εν τέλει στον κομμουνισμό, και προς τούτο δεν πελαγοδρομεί στα νερά των νέων κριτικών θεωριών και των κοινωνικών κινημάτων αλλά ξαναπιάνει το σπασμένο νήμα της μαρξιστικής θεωρητικής παράδοσης και πολιτικής πρακτικής: 

Οργάνωση των οποίων τα μέλη δεν είναι χομπίστες αλλά μέλη γενναιόδωρα, που θέλουν επομένως να διαθέσουν τουλάχιστον ένα μέρος του ελεύθερου χρόνου τους και της ελεύθερης ενέργειάς τους στις πολιτικές μάχες μέσα σε συνθήκες ηθικής δέσμευσης, συνέπειας και αλληλεγγύης με τα άλλα μέλη της οργάνωσης, μιας οργάνωσης που καταλαβαίνει ότι ο κομμουνισμός δεν είναι μόνο ένα μελλοντικό στάδιο της κοινωνίας αλλά και ιστορική τάση υπαρκτή μέσα στα πράγματα εδώ και τώρα, που περιμένει να την αναδείξουμε και να την ενδυναμώσουμε.

πηγή: kommon.gr

_________________________

(*) Ο Ηλίας Ιωακείμογλου είναι οικονομολόγος, επιστημονικός σύμβουλος του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, συγγραφέας σειράς μελετών, άρθρων και βιβλίων για την κρίση και την αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας, για τους μισθούς, την μακροοικονομική πολιτική, την απασχόληση και την ανεργία.

Κώστας Ήσυχος: «Πως οι Ένοπλες Δυνάμεις μπορούν να βοηθήσουν στην κρίση με την έλλειψη φαρμάκων» - Συνέντευξη στο Militaire.gr (vid)

Πως οι Ένοπλες Δυνάμεις μπορούν να βοηθήσουν στην κρίση με την έλλειψη φαρμάκων - Συνέντευξη του πρώην ΑΝΥΕΘΑ, Κώστας Ήσυχου στο Militaire.gr και τον δημοσιογράφο Πάρι Καρβουνόπουλο.

Για την κυβέρνηση και η κρίση φαρμάκων είναι μια «διεθνής κρίση» για την οποία φαίνεται ότι δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτα! Στην αρχή ήταν ο κορονοϊός όπου δυστυχώς η Ελλάδα είναι στις πρώτες θέσεις θανάτων…Μετά ήταν ο πόλεμος για τις επιπτώσεις του οποίου επίσης αρνείται να παρέμβει.Και τώρα τα φάρμακα….

Λύσεις υπάρχουν. Και για τα φάρμακα. Τουλάχιστον για να υπάρξει κάποια έστω και μικρή ανακούφιση του κόσμου. 

Ο πρώην ΑΝΥΕΘΑ Κώστας Ήσυχος εξηγεί πως οι ΕΔ μπορούν να βοηθήσουν στην κρίση των φαρμάκων. Μας το υπενθύμισε και ο πρώην ΥΕΘΑ Πάνος Καμμένος.

Υπενθυμίζεται ότι ο Κώστας Ήσυχος έχει διατελέσει αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας - ΑΝΥΕΘΑ και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα είναι υπεύθυνος Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας της Λαϊκής Ενότητας - Ανυπότακτη Αριστερά.

πηγή: militaire.gr

Ραγδαίες εξελίξεις στο σκάνδαλο των υποκλοπών: Η ΑΔΑΕ ανοίγει τα αρχεία Cosmote, Vodafone καιi Wind

Όπως αναφέρει η απόφαση που δημοσιεύτηκε την Τρίτη στη Δι@υγεια και ελήφθη σε συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου, οι έλεγχοι στις εγκαταστάσεις των εταιριών Cosmote, ΟΤΕ, Vodafone και Wind θα πραγματοποιηθούν με επικεφαλής τον πρ'οεδρο της ΑΔΑΕ, Χρήστο Ράμμο...

Παρουσία του Χρήστου Ράμμου, προέδρου της ΑΔΑΕ οι έλεγχοι της Ανεξάρτητης Αρχής - «Πράσινο φως» στο αίτημα Αλέξη Τσίπρα για ενημέρωση σχετικά με τις άρσεις απορρήτου την τελευταία τριετία...

Με την πλάτη στον τοίχο βρίσκεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη αναφορικά με το σκάνδαλο των υποκλοπών, καθώς σύμφωνα με την ΑΥΓΗ, η ολομέλεια της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) έλαβε την απόφαση να ξεκινήσουν έλεγχοι σε όλους τους παρόχους τηλεφωνίας.

Παράλληλα άναψε το πράσινο φως στο αίτημα του Αλέξη Τσίπρα για ενημερωθεί σχετικά με τις άρσεις απορρήτου που έγιναν τα τελευταία 3 χρόνια και αφορούν πολιτικούς, δημοσιογράφους, δικαστικούς και αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων.

Όπως αναφέρει η απόφαση που δημοσιεύτηκε την Τρίτη στη Δι@υγεια και ελήφθη σε συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου, οι έλεγχοι στις εγκαταστάσεις των εταιριών Cosmote, ΟΤΕ, Vodafone και Wind θα πραγματοποιηθούν με επικεφαλής Χρήστο Ράμμο ενώ πρόκειται να διερευνηθεί εάν έχουν εκδοθεί κατά το παρελθόν διατάξεις άρσεως απορρήτου των επικοινωνιών τεσσάρων ατόμων.

Σύμφωνα με την ΑΔΑΕ έλεγχοι θα πραγματοποιηθούν και «σε όποιον άλλον πάροχο τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών, σε οποιαδήποτε περιοχή της Ελλάδος, παραστεί ανάγκη κατά την εξέλιξη του ελέγχου».

Στην απόφαση σημειώνεται ότι ο πρόεδρος της Ανεξάρτητης Αρχής, θα αποστείλει αίτημα προς τον Αλέξη Τσίπρα με το οποίο θα ζητεί «τον εμπλουτισμό του ερωτήματος που κατέθεσε στην ΑΔΑΕ την 7.12.2022, με συγκεκριμένους αριθμούς τηλεφώνου, που σχετίζονται με τα πρoαναφερόμενα δημόσια πρόσωπα και την πιθανότητα άρσης του απορρήτου της επικοινωνίας τους μέσω των αριθμών αυτών».

Υπενθυμίζεται ότι ο πρ'οεδρος της ΑΔΑΕ, Χρήστος Ράμος, διεμήνυσε τις προηγούμενες ημέρες ότι «η ΑΔΑΕ προχωρεί και θα προχωρήσει στην πραγματοποίηση όλων των απαραιτήτων ελέγχων». Ο ίδιος μάλιστα, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το αν νομιμοποιείται ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου να γνωμοδοτήσει για τη νομιμότητα των ερευνών της ΑΔΑΕ είχε ξακαθαρίσει ότι Ανεξάρτητη αρχή, και μάλιστα συνταγματικά κατοχυρωμένη, σημαίνει ανεξαρτησία από την εκτελεστική και από την δικαστική εξουσία.

Είχε προηγηθεί η απόπειρα παρακώλυσης ελέγχου της ΑΔΑΕ, από τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ισίδωρο Ντογιάκο όταν κλιμάκιο της Ανεξάρτητης Αρχής επισκέφθηκε τα γραφεία της Cosmote ώστε να ερευνήσει εάν υπήρξε άρση του απορρήτου των επικοινωνιών για τον ευρωβουλευτή του Renew Europe, Γιώργο Κύρτσο και τον δημοσιογράφο Τάσο Τέλλογλου.

Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου σε τηλεφώνημα με τη νομικό σύμβουλο της τηλεφωνικής εταιρείας διεμήνυσε, χωρίς να δήθεν γνωμοδοτεί σύμφωνα με τον ίδιο, ότι ο εν λόγω έλεγχος είναι παράνομος.

Μετά τον σάλο που ξέσπασε, η κυβέρνηση σε μια προσπάθεια να μπλοκάρει τους ελέγχους, άρχισε να διαρρέει σενάρια για απομάκρυνση του Χρήστου Ράμμου από την ΑΔΑΕ, με μεθόδευση ενώ στη συνέχεια των αποκαλύψεων για την παρακολούθηση του ΑΓΕΕΘΑ, Κωνσταντίνου Φλώρου από την ΕΥΠ αποπειράθηκε και πάλι να παρέμβει.

Ασφαλείς πληροφορίες έκαναν λόγο για στενότατο συνεργάτη του Κυριάκου Μητσοτάκη ο οποίος έστειλε μήνυμα SMS στις εταιρίες Vodafone και Wind ζητώντας να μην βοηθήσουν τις έρευνες της ΑΔΑΕ γιατί όπως ισχυρίστηκε, είναι παράνομο. Οι ίδιες πληροφορίες, ανέφεραν δε ότι μια από δυο εταιρίες δεν το πήραν και τόσο καλά καθώς η παρέμβαση του Μαξίμου προκάλεσε αλγεινή εντύπωση.

πηγή: avgi.gr

Giulio Meotti: «Ο "πολυπολιτισμός" καταστρέφει έθνη και εθνικές ταυτότητες»

Δυστυχώς, η Ευρώπη, είτε της αρέσει είτε όχι, δεν έχει ουσιαστικά χρόνο να αποφασίσει εάν επιθυμεί ή όχι να συνεχίσει να ασπάζεται τα ανοιχτά σύνορα, την πολυπολιτισμικότητα και την παγκοσμιοποίηση και, μέσω της παθητικότητας, να ανακαλύψει ότι οι ιουδαιοχριστιανικές αξίες, οι ελευθερίες της και η ταυτότητα θα εξαφανιστεί γρήγορα.

Η πολυπολιτισμικότητα γίνεται βασικό εργαλείο για τη διάλυση των εθνικών ταυτοτήτων και η ετικέτα του «λαϊκισμού» χρησιμεύει για να ξορκίσει μια λογική αντίδραση στους μεγάλους φόβους που πολιορκούν τις δυτικές κοινωνίες εδώ και αρκετές δεκαετίες: τον φόβο των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν μαζική, άναρχη μετανάστευση. ο φόβος ότι η δυτική κουλτούρα θα διαλυθεί σε μια μάζα σχετικισμού και παράλληλων κοινωνιών (ακόμη και ο Economist το κατήγγειλε)· ο φόβος των χωρών χωρίς εξωτερικά σύνορα ή εσωτερική ηθική νομιμότητα. Είναι ο φόβος μιας πολιτισμικής αποσύνθεσης που επικυρώνει ύπουλα την πιθανότητα να εξαφανιστεί η κοινωνιολογική πλειοψηφία και, τελικά, η ίδια η κοινωνία.

Giulio Meotti

Πριν από είκοσι χρόνια, τα Ηνωμένα Έθνη δημοσίευσαν ένα έγγραφο με τίτλο «Η μετανάστευση αντικατάστασης: Είναι μια λύση για τη μείωση και τη γήρανση του πληθυσμού;». Δεν ήταν μια δεξιά θεωρία συνωμοσίας, αλλά ένα περίπλοκο σχέδιο εργασίας για τις δυτικές δημοκρατίες που αντιμετωπίζουν τη δημογραφική γήρανση. Έκτοτε έχει γίνει mainstream. Απλώς διαβάστε τι είπε αυτό το μήνα ο Ρίτσαρντ Τάλερ, νομπελίστας στα οικονομικά: «Χρειαζόμαστε περισσότερους μετανάστες για να πληρώσουμε συντάξεις».

Ένα πρόσφατο άρθρο της Elsa Fornero, πρώην υπουργού Εργασίας της Ιταλίας, εξηγεί επίσης τη νοοτροπία εκείνων που κυβερνούν την Ευρώπη και πώς προετοιμάζουν τον θάνατο του πολιτισμού της:

«Αν ο ιταλικός πληθυσμός «εξαφανιστεί», δεν χρειάζεται να ανησυχούμε, γιατί πιθανότατα θα υπάρχει κάποιος έτοιμος να πάρει τη θέση του· απλώς κοιτάξτε την άλλη πλευρά της Μεσογείου, όπου χώρες με ιδιαίτερα δυναμικούς πληθυσμούς και ηλικιακή δομή πολύ διαφορετική από τη δική μας , με πολλά βρέφη, παιδιά και νέους και σχετικά λίγους ηλικιωμένους, εμφανίζονται, αποδεχόμενοι τη δημογραφική παρακμή ως κοινωνικό παράδειγμα, με την προσαρμογή σε μια κοινωνία όχι μόνο με λιγότερα σχολεία, ακατοίκητα χωριά, εγκαταλειμμένα σπίτια και λιγότερη κινητικότητα, αλλά και λιγότερους κινηματογράφους, θέατρα, τουριστικές και αθλητικές εγκαταστάσεις, τους λέμε σιωπηρά ότι η γη μας είναι ήδη δική τους».

Οι δυτικές ελίτ αντιμετωπίζουν ανοιχτά τη μετανάστευση ως έναν απλό οικονομικό πόρο για την υποστήριξη των συστημάτων πρόνοιας που διαφορετικά θα χρεοκοπούσαν. Απαγορεύουν επίσης οποιαδήποτε συζήτηση για τον αντίκτυπο που έχουν αυτοί οι αριθμοί μετανάστευσης στον πολιτισμό, τα έθιμα και την ταυτότητα μιας κοινωνίας. Η ίδια η έννοια της «ταυτότητας» αντιμετωπίζεται με καχυποψία και χαρακτηρίζεται ως «ρατσιστική» φαντασίωση. Ο Καναδάς, (πληθ. 40 εκατομμύρια) θέτει τώρα στόχους ρεκόρ στην ιστορία της μετανάστευσης, με σχέδιο να φέρει 1,45 εκατομμύρια περισσότερους νόμιμους μετανάστες έως το 2025. Οι New York Times εξηγούν ότι στις δύο μεγαλύτερες πόλεις, το Τορόντο και το Βανκούβερ, το 60% των ο πληθυσμός σε μόλις δέκα χρόνια θα μπορούσε να αποτελείται από εθνικές μειονότητες.

Η πολυπολιτισμικότητα γίνεται βασικό εργαλείο για τη διάλυση των εθνικών ταυτοτήτων και η ετικέτα του «λαϊκισμού» χρησιμεύει για να ξορκίσει μια λογική αντίδραση στους μεγάλους φόβους που πολιορκούν τις δυτικές κοινωνίες εδώ και αρκετές δεκαετίες: τον φόβο των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν μαζική, άναρχη μετανάστευση. ο φόβος ότι η δυτική κουλτούρα θα διαλυθεί σε μια μάζα σχετικισμού και παράλληλων κοινωνιών (ακόμη και ο Economist το κατήγγειλε)· ο φόβος των χωρών χωρίς εξωτερικά σύνορα ή εσωτερική ηθική νομιμότητα. Είναι ο φόβος μιας πολιτισμικής αποσύνθεσης που επικυρώνει ύπουλα την πιθανότητα να εξαφανιστεί η κοινωνιολογική πλειοψηφία και, τελικά, η ίδια η κοινωνία.

Νέα επίσημα βρετανικά στοιχεία αποκαλύπτουν ότι 10 εκατομμύρια άνθρωποι (1 στους 6) στην Αγγλία και την Ουαλία γεννήθηκαν στο εξωτερικό. αύξηση 2,5 εκατομμυρίων από το 2011 παρά τις δεσμεύσεις της κυβέρνησης να προσπαθήσει να περιορίσει τη μετανάστευση. Σήμερα, το 90% της δημογραφικής ανάπτυξης της Βρετανίας προέρχεται από τη μετανάστευση. Η ίδια μετατόπιση γίνεται και στη Σουηδία. Μόνο το 2015, η Σουηδία υποδέχθηκε 163.000 μετανάστες, που ισοδυναμεί με το 1,65% του συνολικού πληθυσμού της. Σε συνδυασμό με άλλα χρόνια, είναι μια δημογραφική επανάσταση: Από το 2015, περίπου το 17% του πληθυσμού ήταν γεννημένοι στο εξωτερικό.

«Το σουηδικό κοινοβούλιο αποφάσισε ομόφωνα το 1975 ότι η Σουηδία είναι μια πολυπολιτισμική χώρα», έγραψε ο Kyösti Tarvainen, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Aalto του Ελσίνκι.

«Εκείνη την εποχή, περισσότερο από το 40 τοις εκατό των μεταναστών ήταν συμπατριώτες μου, Φινλανδοί. Η κατάσταση έχει αλλάξει: το 2019, το 88 τοις εκατό των καθαρών μεταναστών ήταν μη δυτικοί και το 52 τοις εκατό ήταν μουσουλμάνοι. Ως εκ τούτου, υπήρξε μια τεράστια πολιτιστική αλλαγή στον πληθυσμό των μεταναστών, καθώς η μεγαλύτερη ομάδα του έχει μετατραπεί από Φινλανδοί σε Μουσουλμάνους... με τη μετανάστευση αμετάβλητη, οι Σουηδοί θα είναι μειονότητα το 2065».

Η δημογραφική αλλαγή σε μια ευρωπαϊκή χώρα που έχει επιτρέψει να βυθιστεί από μη Ευρωπαίους μετανάστες είναι ραγδαία, συχνά εξαιρετικά ραγδαία. Όπως εξήγησε ο Γάλλος δημογράφος Michèle Tribalat:

«Το Μάλμε είχε 328.000 κατοίκους στις 31 Δεκεμβρίου 2016. Το Λεσέμπο είχε σχεδόν 8.800 την ίδια ημερομηνία. Το Λεσέμπο είναι μια πόλη 230 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Μάλμε. Το 2002, το 48% των παιδιών που γεννήθηκαν εκείνη τη χρονιά στο Μάλμε γεννήθηκαν στο εξωτερικό ή στη Σουηδία τουλάχιστον ένας γονέας που γεννήθηκε στο εξωτερικό, σε σύγκριση με 12 τοις εκατό στο Lessebo. Το 2016, το ποσοστό ήταν 58% στο Μάλμο και 57% στο Λεσέμπο».

Το παλιό Lessebo δεν υπάρχει πια.

Ο Tino Sanandaji, ένας Σουηδός οικονομολόγος Κουρδοϊρανικής καταγωγής που έγραψε το Mass Challenge, ένα μπεστ σέλερ για το πώς η Σουηδία καταρρέει λόγω της πολυπολιτισμικότητας, σημείωσε ότι «Σε αντίθεση με ό,τι θα μας ήθελαν ορισμένοι ιδεολογικοί ιστορικοί, η Σουηδία δεν υπήρξε ποτέ χώρα μετανάστευσης."

«Η Σουηδία είναι από καιρό μια ομοιογενής χώρα και μόλις τις τελευταίες δεκαετίες άρχισε να υποδέχεται μεγάλο αριθμό μη Ευρωπαίων προσφύγων. Μέχρι το 1985, η Σουηδία είχε πολύ λίγους μη δυτικούς μετανάστες, μόνο το 2% του πληθυσμού, επειδή οι Σοσιαλδημοκράτες, στην εξουσία πριν από το 1968, ήταν ένα αρκετά συντηρητικό κόμμα σε αυτά τα θέματα. Αλλά η σουηδική πολιτική έγινε πιο ριζοσπαστική και στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980 η κυβέρνηση άρχισε να υποδέχεται μεγάλο αριθμό μεταναστών. Την περίοδο 1985-2015, η παροχή ασύλου στη Σουηδία ήταν περίπου τέσσερις φορές υψηλότερο κατά κεφαλήν από ό,τι σε άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης, έτσι ώστε το μερίδιο του πληθυσμού μη δυτικής καταγωγής αυξήθηκε από 2% σε 20% του συνολικού πληθυσμού. Οι κυβερνήσεις τότε πίστευαν ότι το σύστημα κοινωνικής προστασίας της Σουηδίας θα αποφύγει τα προβλήματα που ήδη παρατηρήθηκαν στη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Τα γεγονότα απέδειξαν ότι έκαναν λάθος, αλλά χρειάστηκε πολύς χρόνος για να το παραδεχτούν».

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι Σουηδοί ψήφισαν πρόσφατα σε μια συντηρητική κυβέρνηση. Είναι η τελευταία τους ευκαιρία να σταματήσουν αυτή την πρωτοφανή εθνική αυτοκαταστροφή.

Στη Γαλλία τώρα, σχεδόν το ένα τρίτο –29,6% – του πληθυσμού ηλικίας 0-4 ετών είναι μη ευρωπαϊκής καταγωγής σε σύγκριση με 17,1% ηλικίας 18 έως 24 ετών, 18,8% ηλικίας 40 έως 44 ετών, 7,6% ηλικίας 60-64 ετών και 3,1% πάνω από 80. Αυτό αποκάλυψε πρόσφατα το Insee, σύμφωνα με το Γαλλικό Εθνικό Στατιστικό Ινστιτούτο, το οποίο εξέτασε τις τρεις τελευταίες γενιές. Το 16,2% όλων των παιδιών ηλικίας μεταξύ 0 και 4 ετών στη Γαλλία είναι παιδιά ή εγγόνια καταγωγής Μαγκρέμπι. Το 7,3% είναι από την υπόλοιπη Αφρική και το 4% από την Ασία.

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν μόλις το αποκάλεσε «δημογραφική μετάβαση», έναν ευφημισμό για μια πολιτιστική αντικατάσταση. Στο Κάλακ, μια μικρή, ήσυχη πόλη με 2.200 κατοίκους στο κέντρο της Βρετάνης, οι αρχές θέλουν να εγκαταστήσουν μετανάστες για να καταπολεμήσουν την «ερημοποίηση», σημείωσε η Le Figaro. Στόχος του δήμου και ενός φιλανθρωπικού ιδρύματος στο Callac, να επανακατοικήσουν μια μικρή «γηράσκουσα» πόλη με μετανάστες, να αναζωογονήσουν το κέντρο της πόλης και να αναπτύξουν οικονομικές δραστηριότητες. Το μοντέλο Callac φέρεται να ενέπνευσε το νομοσχέδιο για το άσυλο που ανακοίνωσε ο Μακρόν για το 2023: διανομή αλλοδαπών σε «αγροτικές περιοχές».

Ο πρώην Βέλγος γερουσιαστής Alain Destexhe, στο βιβλίο του, Immigration et Intégration: avant qu'il ne soit trop tard («Μετανάστευση και ενσωμάτωση, προτού δεν είναι πολύ αργά»), αναφέρει ότι μεταξύ 2000 και 2010, το Βέλγιο υποδέχτηκε περισσότερα από 1 εκατ. μετανάστες σε πληθυσμό 11 εκατομμυρίων. Στις 5 Σεπτεμβρίου, ο Βέλγος ακαδημαϊκός και οικονομολόγος Philippe Van Parijs, παρατήρησε στην εφημερίδα De Standaard ότι «οι Βρυξέλλες δεν είναι πλέον Βέλγιο». Ο Van Parijs πραγματοποίησε μια δημογραφική μελέτη και οι ανακαλύψεις του θα εκπλήξουν μόνο όσους θέλουν να παραμείνουν τυφλοί. Σε δέκα χρόνια, το ποσοστό των κατοίκων των Βρυξελλών των οποίων οι γονείς έχουν και οι δύο βελγική υπηκοότητα, μειώθηκε από μόλις 36% σε 26%.

«[Όχι] λιγότερο από τα τρία τέταρτα των κατοίκων των Βρυξελλών είναι μεταναστευτικής καταγωγής. Υπάρχουν περισσότεροι κάτοικοι των Βρυξελλών με μαροκινή καταγωγή από Φλαμανδούς ή Βαλλονούς.»

Αυτή η ιστορική μεταμόρφωση είχε προβλεφθεί από τον Μπούτρος Μπούτρος-Γκάλι, τον πρώην γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, ο οποίος το 2007 περιέγραψε αυτό το όραμα για το μέλλον της Ευρώπης:

«Η άνευ προηγουμένου κατάρρευση του πληθυσμού της Ευρώπης και η επιταχυνόμενη γήρανση της έρχονται σε αντίθεση με την πολύ ταχεία αύξηση του πληθυσμού στη νότια και ανατολική Μεσόγειο. Αυτό θα οδηγήσει σε πολύ έντονες ανισορροπίες! Από αυστηρά ποσοτική άποψη, η μετανάστευση θα ήταν μια λύση. Αλλά δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα ως πρόβλημα επικοινωνίας πλοίων. Η μετανάστευση χωρίς προφύλαξη κινδυνεύει να καταρρεύσει τις δυτικές κοινωνίες με τίμημα πολύ σοβαρών προβλημάτων (πολιτιστικό σοκ, νεοαποικιακές δομές, ανεργία κ.λπ.)».

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η νέα ιταλική κυβέρνηση μόλις επέστρεψε στο μπλοκάρισμα των πλοίων που μετέφεραν παράνομους μετανάστες. Μια χώρα που αντιμετωπίζει δημογραφική αυτοκτονία (1.707 νηπιαγωγεία έκλεισαν τα τελευταία δέκα χρόνια) δεν έχει την πολυτέλεια να κατακλυστεί από τη μαζική μετανάστευση χωρίς να χάσει την εθνική της ταυτότητα.

Διακυβεύεται η Δύση. Η επιλογή που πρέπει επειγόντως να κάνουν οι Ευρωπαίοι είναι αν θα ήθελαν να μεταμορφώσουν τις χώρες τους σε έναν εντελώς διαφορετικό πολιτισμό — όπως έκαναν οι άνθρωποι που κατοικούσαν στην Τουρκία μετά την πτώση του κέντρου του Χριστιανικού κόσμου στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ή όπως έκανε η Αίγυπτος από τη γη της Χριστιανοί Κόπτες σε αυτό ενός κράτους όπου οι Κόπτες αντιμετωπίζουν πλέον ασταμάτητα διώξεις (εδώ, εδώ και εδώ).

Δυστυχώς, η Ευρώπη, είτε της αρέσει είτε όχι, δεν έχει ουσιαστικά χρόνο να αποφασίσει εάν επιθυμεί ή όχι να συνεχίσει να ασπάζεται τα ανοιχτά σύνορα, την πολυπολιτισμικότητα και την παγκοσμιοποίηση και, μέσω της παθητικότητας, να ανακαλύψει ότι οι ιουδαιοχριστιανικές αξίες, οι ελευθερίες της και η ταυτότητα θα εξαφανιστεί γρήγορα.

πηγή: Gatestone Institute

_______________________________________

(*) Ο Giulio Meotti είναι Ιταλός δημοσιογράφος και συγγραφέας. Οι στήλες του έχουν εμφανιστεί στη Wall Street Journal. Αποφοίτησε με πτυχίο στη φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας

Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα: «Το ένα τρίτο της παγκόσμιας οικονομίας θα βρίσκεται σε ύφεση το 2023 - ΗΠΑ, ΕΕ, Κίνα, επιβραδύνονται ταυτόχρονα...»

Η επικεφαλής του ΔΝΤ Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα δήλωσε στο CBS News ότι το 2023 θα είναι μια πιο δύσκολη χρονιά από το 2022...

Η φετινή χρονιά θα είναι πιο σκληρή για την παγκόσμια οικονομία από αυτή που έχουμε αφήσει πίσω μας, προειδοποίησε η επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα.

«Γιατί; Επειδή οι τρεις μεγάλες οικονομίες, ΗΠΑ, ΕΕ, Κίνα, επιβραδύνονται ταυτόχρονα», είπε σε συνέντευξή της που προβλήθηκε στο CBS Sunday.

«Αναμένουμε ότι το ένα τρίτο της παγκόσμιας οικονομίας θα βρίσκεται σε ύφεση», είπε, προσθέτοντας ότι ακόμη και για χώρες που δεν βρίσκονται σε ύφεση: «Θα αισθανόταν σαν ύφεση για εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους».

«Για πρώτη φορά σε 40 χρόνια η ανάπτυξη της Κίνας το 2022 είναι πιθανό να είναι ίση ή χαμηλότερη από την παγκόσμια ανάπτυξη», δήλωσε η Γκεοργκίεβα. «Πριν από τον Covid, η Κίνα θα απέδιδε το 34, το 35, το 40% της παγκόσμιας ανάπτυξης. Δεν το κάνει πια», είπε, προσθέτοντας ότι είναι «αρκετά αγχωτική» περίοδος για τις ασιατικές οικονομίες.

«Όταν μιλάω με Ασιάτες ηγέτες, όλοι τους ξεκινούν με αυτήν την ερώτηση: "Τι πρόκειται να συμβεί με την Κίνα; Θα επιστρέψει η Κίνα σε υψηλότερο επίπεδο ανάπτυξης;». " είπε.

Οι επόμενοι δύο μήνες «θα είναι δύσκολοι για την Κίνα και ο αντίκτυπος στην κινεζική ανάπτυξη θα είναι αρνητικός», δήλωσε η Γκεοργκίεβα, προσθέτοντας ότι αναμένει ότι η χώρα θα κινηθεί σταδιακά σε «υψηλότερο επίπεδο οικονομικών επιδόσεων και θα τελειώσει το έτος καλύτερα από ό,τι πρόκειται να ξεκινήσει το έτος»

Δημήτρης Κουτσούμπας: «Σταθερότητα για τον λαό σημαίνει δυνατό εργατικό - λαϊκό κίνημα, δυνατό ΚΚΕ και ταυτόχρονα αδύναμες αντιλαϊκές κυβερνήσεις» - Συνέντευξη στα ΝΕΑ

Συνέντευξη εφ’όλης της ύλης παραχώρησε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας στην εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ” και τον δημοσιογράφο Δημήτρη Μανιάτη.

 

Ακολουθεί η συνέντευξη του Δημήτρη Κουτσούμπα στα ΝΕΑ και τον  δημοσιογράφο Δημήτρη  Μανιάτη

• Δημήτρης Μανιάτης: Ας ξεκινήσουμε κάπως ανορθόδοξα. Είχε ενδιαφέρον και έγινε viral το βίντεο για την επέτειο των 10 ετών για το luben.tv που παρουσιάσατε. Ήταν ομολογουμένως κάτι που δεν μας έχετε συνηθίσει. Θεωρείτε πως το Κόμμα χρειάζεται και τέτοιες πιο λοξές οδούς για την έκφρασή του;

- Δημήτρης Κουτσούμπας: Δεν θεωρώ καθόλου «λοξό» τις ευχές σε ένα νεανικό μέσο που αξιοποιεί τη σάτιρα και το χιούμορ, τα οποία αποτελούν με μία έννοια πράξη πολιτική, πράξη αντίστασης στη σημερινή βάρβαρη πραγματικότητα. Ούτε είναι «λοξή οδός» να λες στη Βουλή «αυτοί είστε» για τα κόμματα του κατεστημένου, που μας έχουν χορτάσει στις ψεύτικες υποσχέσεις και να εκφράζεις με δυο λέξεις αυτό που σκέφτονται οι περισσότεροι και που αποτυπώνεται και σε δημοσκοπήσεις. Ούτε βέβαια «λοξή οδός» είναι να μάχεσαι τον αντικομμουνισμό, την αντίδραση, τους υπηρέτες του συστήματος, δηλαδή τους κάθε λογής «Παπαρατσένκο».

Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ πάντα αξιοποιούσαν και πάντα θα αξιοποιούν σύγχρονα μέσα και μορφές επικοινωνίας που γεννά η τεχνολογική και κοινωνική εξέλιξη, πάντα δίπλα στη συλλογικότητα και την οργάνωση, τη ζωντανή αγωνιστική επικοινωνία και δράση.

• Δημήτρης Μανιάτης: Συνεχίζω λίγο πάνω σε αυτό κύριε Γενικέ Γραμματέα, με το γνωστό επιχείρημα πως έχει «παλιώσει» ο λόγος του ΚΚΕ, πως είναι αρκετά ξύλινος, πως δεν διεισδύει στην νέα γενιά των Ζ και της τραπ, είναι έτσι; Πώς απαντάτε;

- Δημήτρης Κουτσούμπας: Η γλώσσα της αλήθειας ποτέ δεν ήταν ούτε ποτέ θα γίνει ξύλινη. Η γλώσσα του δίκιου πάντα θα διεισδύει στις καρδιές της νέας γενιάς. Απλά η γλώσσα της ουσιαστικής αμφισβήτησης και της εξέγερσης ενάντια στο σύστημα, θέλει χρόνο για να εκφραστεί στην πράξη, να γίνει μόνιμη, να αποκτήσει βάθος και κατεύθυνση συγκεκριμένη. Ανεξάρτητα, λοιπόν, ποια ονόματα, ποια χαρακτηριστικά θα αποδίδουν κάθε φορά στη νέα γενιά, ποια καλούπια ή ακόμη κι αντιδραστικά πρότυπα, όπως η τραπ, θα προσπαθούν να της επιβάλουν, η αμφισβήτηση του «παλιού» είναι που κουβαλάει μέσα της το «νέο» και αυτή πάντα θα τη συγκινεί, θα την εμπνέει και θα την συνεπαίρνει.

• Δημήτρης Μανιάτης: Ας πάμε στα πολιτικά. Και επειδή διανύουμε τις πρώτες ημέρες ενός νέου έτους και επειδή γεμίζει ο Τύπος με προβλέψεις και εκτιμήσεις ειδικών για το τι έτος θα είναι. Εσείς τι εκτιμάτε στο γεωπολιτικό πεδίο καταρχάς; Θεωρείτε για παράδειγμα πως ο Καπιταλισμός διανύει νέο κύκλο κρίσης ή σταθερότητας;

- Δημήτρης Κουτσούμπας: Οι διεθνείς οικονομικές και γεωπολιτικές εξελίξεις σηματοδοτούν ακόμη μεγαλύτερη βαρυχειμωνιά για τους λαούς: Από την κλιμάκωση του πολέμου ανάμεσα σε ΝΑΤΟ και Ρωσία στην Ουκρανία, από την σύγκρουση ΗΠΑ – Κίνας για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία, μέχρι τον κίνδυνο μιας νέας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, που φυσικά δεν θα αφήσει ανεπηρέαστη τη χώρα μας. Όλα τα παραπάνω δεν είναι μια κακή παρένθεση που θα κλείσει κάποια στιγμή. Είναι αποδείξεις ότι μεγαλώνουν τα αδιέξοδα του συστήματος που τελικά τα πληρώνουν οι λαοί. Ταυτόχρονα, όμως, δημιουργούν και νέες δυνατότητες για τη λαϊκή παρέμβαση. Αναδεικνύουν ότι η άρχουσα τάξη δεν είναι παντοδύναμη, η εξουσία της μπορεί να δοκιμαστεί από κλονισμούς. Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά και τα επιτελεία του συστήματος. Όλη αυτή η συζήτηση για «κοινωνικές εκρήξεις», μαρτυρά το φόβο για την άνοδο της ταξικής πάλης, του ριζοσπαστισμού. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και ο στόχος για «σταθερές» κυβερνήσεις. Εκεί, λοιπόν, που το σύστημα βλέπει φόβο κι ανησυχία, οι λαοί πρέπει να δουν την ελπίδα και την προοπτική.

• Δημήτρης Μανιάτης: Το 2023 είναι έτος εκλογών και για την Ελλάδα. Εθνικές και Αυτοδιοικητικές. Ως κόμμα τι πιστεύετε πως διακυβεύεται στις εθνικές κάλπες; Γιατί κάποιος 25άρης να ψηφίσει ΚΚΕ;

- Δημήτρης Κουτσούμπας: Ένας 25άρης που έχει ζήσει σε συνθήκες «διαρκούς κρίσης» -πριν με τα μνημόνια, μετά µε την πανδημία, τώρα µε την ακρίβεια, τον πόλεμο, την ανασφάλεια για το αύριο- έχει και αποδείξεις και ονόματα για το ποιος ήταν δίπλα του, και ποιος ήταν απέναντι.

Η απογοήτευσή του για το πολιτικό σύστημα, τις διαχρονικές ψεύτικες υποσχέσεις, τη διαφθορά, την υποκρισία, είναι απολύτως δικαιολογημένη. Αυτό που πρέπει να δει είναι ότι υπάρχουν εκείνοι που υπηρετούν αυτό το σάπιο και διεφθαρμένο αστικό πολιτικό σύστημα και αυτοί που παλεύουν καθημερινά να διαμορφωθούν προϋποθέσεις αλλαγής κι ανατροπής του. Το ΚΚΕ ανήκει στη δεύτερη κατηγορία, συνεπώς έχει κάθε λόγο, όχι μόνο να ψηφίσει το ΚΚΕ, αλλά να συμπορευτεί μαζί του στον καθημερινό αγώνα. Στην πραγματικότητα αυτό διακυβεύεται σήμερα. Όλοι οι υπόλοιποι του λένε «κάτσε στον καναπέ και ψήφιζε». Εμείς του λέμε «δράσε, οργανώσου, πάλεψε. Με κάθε τρόπο και με την ψήφο σου». Η διαφορά είναι χαώδης…

• Δημήτρης Μανιάτης: Γίνεται και πυκνώνει η κουβέντα για την προοδευτική διακυβέρνηση, κυρίως ως στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ. Αν χρειαστεί θα μπείτε σε μια τέτοια κουβέντα;

- Δημήτρης Κουτσούμπας: Δεν θα μας συγχωρούσε ποτέ η εργατική τάξη, ο ελληνικός λαός μια επιλογή συμμετοχής ή ανοχής σε μια τέτοια «προοδευτική» κυβέρνηση μούφα. Στην πολιτική και γενικά στη ζωή δεν ισχύει «είμαι ό,τι δηλώνω». Την τελευταία φορά η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ καλούσε για μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση. Η κατάληξη γνωστή, αφού γνωρίσαμε την πιο μνημονιακή κυβέρνηση που πέρασε. Τι σχέση έχουν με την «πρόοδο» οι δεσμεύσεις προς την ΕΕ του κεφαλαίου και της διαφθοράς, που υπηρετεί ο ΣΥΡΙΖΑ; Τι σχέση έχουν με την «πρόοδο» τα νομοσχέδια του Μητσοτάκη που ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, από το Ταμείο Ανάκαμψης και τους εξοπλισμούς, μέχρι το Ελληνικό και τις ειδικές οικονομικές ζώνες στα Ναυπηγεία; Τι σχέση έχει με την «πρόοδο» η στρατηγική στον τομέα της ενέργειας, όπως τα χρηματιστήρια ενέργειας, η απολιγνιτοποίηση, η λεγόμενη απελευθέρωση κλπ, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε πρωτεργάτης; Ήδη σας περιέγραψα σε ποιες ράγες θα κινηθεί η καρικατούρα «προοδευτική κυβέρνηση», γι’ αυτό και το ΚΚΕ θα είναι αταλάντευτα και μαχητικά απέναντι. Το κόλπο βέβαια είναι γνωστό από τη εποχή του αλήστου μνήμης ΠΑΣΟΚ. Παίρνουν την «πρόοδο», μια έννοια ταυτισμένη με τα συμφέροντα και τους δίκαιους αγώνες του λαού, και την κάνουν «δώρο» με τις πολιτικές επιλογές τους στο μεγάλο κεφάλαιο και το διεφθαρμένο σύστημά του.

• Δημήτρης Μανιάτης: Από την άλλη γίνεται και κουβέντα για την Σταθερότητα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αυτή θα θέσει ως δίλημμα στις κάλπες και ξορκίζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ του 2015. Εδώ αλήθεια πώς απαντάτε;

- Δημήτρης Κουτσούμπας: Η «σταθερότητα» της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι η σταθερότητα της αντιλαϊκής πολιτικής, που την έχει ανάγκη το μεγάλο κεφάλαιο για να προωθεί χωρίς εμπόδια τα συμφέροντά του. Βεβαίως το στόχο της ιερής «κυβερνητικής σταθερότητας», που για το λαό σημαίνει αστάθεια κι ανασφάλεια, επιδιώκουν και τα άλλα αστικά κόμματα. Αλλάζει ο τρόπος, αλλά όχι ο επιδιωκόμενος στόχος. Η απάντηση του λαού πρέπει να είναι μία: Όσο περισσότερο και όσο γρηγορότερα ο ίδιος ο λαός «κάψει» τα διάφορα αντιλαϊκά κυβερνητικά «σενάρια», τόσο θα διαμορφώνονται καλύτερες προϋποθέσεις παρεμπόδισης αντιλαϊκών μέτρων κι απόσπασης κατακτήσεων, θα ανοίγονται νέες δυνατότητες στο δρόμο της ριζικής ανατροπής. Η σταθερότητα για το λαό προϋποθέτει δυνατό εργατικό-λαϊκό κίνημα, δυνατό ΚΚΕ και ταυτόχρονα αδύναμες τις όποιες αντιλαϊκές κυβερνήσεις.

• Δημήτρης Μανιάτης: Μια συζήτηση επίσης που γίνεται είναι αν θα είστε ικανοποιημένοι με ένα κλασικό ποσοστό του 5 ή του 7 ή του 8 και με ποιο αποτέλεσμα θα κάνετε θετική αποτίμηση για εσάς;

- Δημήτρης Κουτσούμπας: Η θετική αποτίμηση ενός υψηλού ποσοστού του ΚΚΕ στις εκλογές πιστώνεται κατευθείαν στη συνεπή πάλη, μέσα κι έξω από τη βουλή, για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, για να ανοίξει ο δρόμος για μια συνολική αλλαγή της κατάστασης. Σε μια σειρά ποιοτικούς δείκτες των δημοσκοπήσεων πάρα πολλοί -1 στους 4 περίπου- αναγνωρίζουν ότι το ΚΚΕ είναι αξιόπιστη, συνεπής και μαχητική πολιτική δύναμη και ότι δυνητικά θα μπορούσαν να ψηφίσουν ΚΚΕ. Σε όλους αυτούς λέμε, λοιπόν, πως η σκέψη τους πρέπει να γίνει απόφαση και επιλογή που θα φτάσει μέχρι την κάλπη με το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ.

• Δημήτρης Μανιάτης: Επειδή στον δρόμο για τις κάλπες, αλλά και τις ημέρες που διανύουμε, μεγάλη αγωνία του απλού κόσμου είναι οι τιμές, η ενέργεια, ο πληθωρισμός, εσείς ως Κόμμα τι ακριβώς προτείνετε και αλήθεια η κυβέρνηση δεν κάνει ό,τι μπορεί;

- Δημήτρης Κουτσούμπας: Μόνο το τελευταίο διάστημα το ΚΚΕ κατέθεσε δυο φορές στη βουλή τροπολογίες για κατάργηση του ΦΠΑ και άλλων φόρων σε είδη λαϊκής κατανάλωσης και στην ενέργεια. Τις απέρριψε ασυζητητί και η κυβέρνηση της ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ. Ο λόγος είναι προφανής. Κάθε κυβέρνηση και κάθε πολιτική δύναμη, που έχει ως «ευαγγέλιο» τις δεσμεύσεις της ΕΕ, τα Χρηματιστήρια και την «απελευθέρωση» ενέργειας, τις «δημοσιονομικές αντοχές» με κριτήριο την καπιταλιστική κερδοφορία, ούτε θέλει ούτε μπορεί να αντιμετωπίσει τις αιτίες της ακρίβειας και τον πληθωρισμό. Το μόνο που θα κάνει είναι τα διάφορα pass της κοροϊδίας και ανακύκλωση της φτώχειας. Και φυσικά να αναπαράγει τη φαιδρή θεωρία περί «εισαγόμενης ακρίβειας», ενώ η Ελλάδα είναι πλήρως ενταγμένη στην ενιαία ευρωενωσιακή αγορά, στις αντίστοιχες δομές και μηχανισμούς που αποτελούν τους «εμπρηστές» της εκτίναξης των τιμών.

• Δημήτρης Μανιάτης: Παράλληλα, είναι και έτος εκλογών για την Τουρκία. Πώς αλήθεια σχολιάζετε την ρητορική του Ερντογάν σε σχέση με την χώρα μας; Υπάγεται σε μια ξεχωριστή στρατηγική «μικρού ιμπεριαλιστή», «περιφερειακής δύναμης», «ηγέτη σε κρίση»;

- Δημήτρης Κουτσούμπας: Η Τουρκία είναι μέσα στους G20, είναι μέλος του ΝΑΤΟ, διατηρεί στρατιωτικές βάσεις σε άλλα κράτη, βρίσκεται σε μια περιοχή στρατηγική για τις υπόλοιπες μουσουλμανικές χώρες. Η επιθετική ρητορική δεν είναι μονοπώλιο του Ερντογάν. Αφορά και τις άλλες αστικές πολιτικές δυνάμεις της Τουρκίας, εναντίον των οποίων μάχεται μόνο το Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας, με το οποίο το ΚΚΕ διατηρεί συντροφικές και διεθνιστικές σχέσεις. Αυτό το λέμε για να απαντήσουμε και σε έναν εφησυχασμό που καλλιεργείται στη χώρα μας, ότι δήθεν είναι πανάκεια η αλλαγή του Ερντογάν. Το πρόβλημα είναι πιο βαθύ. Αφορά την ίδια την τουρκική αστική τάξη, τον ανταγωνισμό της με την ελληνική, αλλά και το πολύπλευρο παζάρι, κυρίως με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, το οποίο όλοι πλέον καταλαβαίνουν ότι ακουμπάει και τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.

• Δημήτρης Μανιάτης: Το 2023 θα έχουμε και ένα έτος πολέμου στην Ουκρανία. Ποια θεωρείτε είναι η στόχευση της Ρωσίας και τι αλήθεια θα πρέπει να γίνει;

- Δημήτρης Κουτσούμπας: Η Ουκρανία και πιο συγκεκριμένα ο λαός της, έχει γίνει ο σάκος του μποξ ανάμεσα στη Ρωσία, τις ΗΠΑ, την Κίνα, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, με ευθύνη της άρχουσας τάξης της και της κυβέρνησης Ζελένσκι, που παίζει τα δικά του παιχνίδια επιλέγοντας ως σύμμαχο τις ΗΠΑ, μετά τα πραξικοπήματα ανατροπής των «φιλορώσων» Ουκρανών από το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Οι στοχεύσεις της Ρωσίας, αλλά και των ΗΠΑ, στην ευρύτερη περιοχή είναι αυτές που μεγαλώνουν τον κίνδυνο το 2023 να γίνει έτος γενίκευσης του πολέμου, με ό,τι αυτό σημαίνει και για τον ελληνικό λαό, ο οποίος είναι εκτεθειμένος λόγω και της ελληνικής εμπλοκής με ευθύνη της κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων του ευρωατλαντικού τόξου. Τι πρέπει να γίνει; Οι λαοί να αντιταχθούν στις πολιτικές επιλογές των αστικών τάξεων των χωρών τους και να ζήσουν ειρηνικά με τη δική τους εξουσία, να φτιάξουν τη δική τους κοινωνία, χωρίς φτώχεια και πολέμους. Το έχουν κάνει στην ιστορία, έζησαν σε αυτήν τη νέα κοινωνία στο πλαίσιο της πρώην ΕΣΣΔ. Μπορούν να το ξανακάνουν.

• Δημήτρης Μανιάτης: Τελευταίο: Τι μήνυμα στέλνετε στον ελληνικό λαό; Πιστεύετε στην έννοια των αγώνων, μήπως και αυτοί θέλουν νέες εκφράσεις;

- Δημήτρης Κουτσούμπας: Νέα έκφραση των αγώνων είναι πράγματι η μαζική συμμετοχή στις απεργίες, στις διαδηλώσεις, στις συνελεύσεις, στις αρχαιρεσίες των φορέων, η αλλαγή των συσχετισμών υπέρ των αγωνιστικών ταξικών δυνάμεων.

Σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ «νέα έκφραση των αγώνων» το κάλεσμα να βγούμε στα μπαλκόνια και να χειροκροτάμε δήθεν τους «ήρωες γιατρούς», την ώρα που η κυβερνητική πολιτική τους εξοντώνει. Ούτε να αναβοσβήνουμε τα φώτα ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τον πόλεμο ή για την καταστροφή του περιβάλλοντος για «να... μας δουν οι δορυφόροι από τον Άρη και τους άλλους πλανήτες»!

Το νέο βρίσκεται στο περιεχόμενο των αγώνων, το οποίο μπορεί να διευρυνθεί από τα εργατικά σωματεία για να συναντηθεί με τις διεκδικήσεις της καταπιεζόμενης αγροτιάς, των αυτοαπασχολούμενων ΕΒΕ, περιεχόμενο που θα συμπεριλάβει την πάλη ενάντια στην ανισοτιμία της γυναίκας, ενάντια στην κρατική βία και καταστολή της δικτατορίας του κεφαλαίου, στις παρακολουθήσεις των «ζωών των άλλων», στη διαφθορά και τα εκκολαπτήριά της, όπως με τις Καϊλή στην Ευρωβουλή, τους Πάτσηδες των πλειστηριασμών και τα κοράκια των τραπεζών… Αλλά και τη διεκδίκηση για μέτρα και υποδομές για τους ηλικιωμένους, τα ΑμεΑ, τους χρόνια πάσχοντες, τα απροστάτευτα παιδιά, τις κακοποιημένες γυναίκες. Στον 21ο αιώνα πλέον βρισκόμαστε. Και σε όλα αυτά, όπως και σε πολλά άλλα, υπάρχει πισωγύρισμα. Κι αυτό είναι που πρέπει να αντιστραφεί.

πηγή: kke.gr

Ποια είναι η πιο ειρηνική χώρα του κόσμου; Μια σύνοψη των εξοπλιστικών τάσεων για το 2022

Το μνημείο Παγκόσμιας Ειρήνης, στο Κατμαντού του Νεπάλ,/ photo wikimedia.

Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Οικονομίας και Ειρήνης, για το έτος 2022 η πιο ειρηνική χώρα με βάση τα παραπάνω κριτήρια είναι η Ισλανδία, ενώ τον κατάλογο των 10 πιο ειρηνικών τόπων στον πλανήτη συμπληρώνουν η Νέα Ζηλανδία, η Ιρλανδία, η Δανία, η Αυστρία, η Πορτογαλία, η Σλοβενία, η Τσεχία, η Σιγκαπούρη και η Ιαπωνία....

Κάθε χρόνο, το Ινστιτούτο Οικονομίας και Ειρήνης δημοσιεύει τον Παγκόσμιο Δείκτη Ειρήνης. Πρόκειται για μια μελέτη σε 163 ανεξάρτητα έθνη και εδάφη σε όλο τον κόσμο, που περιλαμβάνουν περίπου το 99,7% του συνολικού παγκόσμιου πληθυσμού, η οποία αναλύει ποια έθνη είναι τα ασφαλέστερα και πιο ειρηνικά, καθώς και ποια είναι τα πιο επικίνδυνα. Το Ινστιτούτο αξιολογεί συνολικά 23 δείκτες για τη σύνταξη του καταλόγου, οι οποίοι μπορούν να ταξινομηθούν σε τρεις διακριτές κατηγορίες: στρατιωτικοποίηση, ασφάλεια και προστασία και εγχώριες και διεθνείς συγκρούσεις. Οι δείκτες αυτοί συνδυάζονται στη συνέχεια σε ένα ενιαίο δείκτη ειρήνης.

Σύμφωνα με το Ινστιτούτο, για το έτος 2022 η πιο ειρηνική χώρα με βάση τα παραπάνω κριτήρια είναι η Ισλανδία, ενώ τον κατάλογο των 10 πιο ειρηνικών τόπων στον πλανήτη συμπληρώνουν η Νέα Ζηλανδία, η Ιρλανδία, η Δανία, η Αυστρία, η Πορτογαλία, η Σλοβενία, η Τσεχία, η Σιγκαπούρη και η Ιαπωνία. Η Ισλανδία είναι το πιο ειρηνικό έθνος – μια θέση που κατέχει από την έναρξη του δείκτη. Το Αφγανιστάν παραμένει η λιγότερο ειρηνική χώρα – μια θέση που διατηρεί τα τελευταία πέντε χρόνια. Οι πέντε χώρες με τις μεγαλύτερες επιδεινώσεις ήταν η Ουκρανία, η Γουινέα, η Μπουρκίνα Φάσο, η Ρωσία και η Αϊτή.

Οι στρατιωτικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ μειώθηκαν σε 99 χώρες, σε σύγκριση με την αύξηση που παρατηρήθηκε σε 39 χώρες. Το ποσοστό του προσωπικού των ενόπλων δυνάμεων μειώθηκε σε 105 χώρες σε σύγκριση με την αύξηση που είχε παρουσιαστεί σε 40 χώρες πέρυσι. Το μέσο επίπεδο παγκόσμιας τάσης προς την ειρήνη επιδεινώθηκε κατά 0,3 τοις εκατό το 2022. Αν και μικρή, η επιδείνωση αυτή συνεχίζει μια μακροχρόνια τάση.

Ο πόλεμος μεταξύ Ρωσίας – Ουκρανίας

Οι στρατιωτικές δαπάνες έχουν διπλασιαστεί από το 1980 σε σχεδόν 2 τρισεκατομμύρια δολάρια, ωστόσο ως ποσοστό του ΑΕΠ έχουν μειωθεί από 4%, σε 2%. Η πολεμική σύγκρουση μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας που ξεκίνησε το Φεβρουάριο του 2022 με την επίθεση της Ρωσίας έχει ήδη προκαλέσει θεμελιώδεις αλλαγές στις αμυντικές στάσεις και πολιτικές, τις αλυσίδες εφοδιασμού και τα διατροφική ασφάλεια.

Ο πληθωρισμός έχει αυξηθεί σε όλο τον κόσμο, φτάνοντας το 8% στις ΗΠΑ και 7% στην Ευρώπη στις αρχές του 2022. Η συνεχιζόμενη σύγκρουση στην Ουκρανία θα οδηγήσει πιθανότατα σε περαιτέρω πληθωρισμό.

Οι παγκόσμιες στρατιωτικές δαπάνες, οι οποίες αυξάνονταν με μέτριους ρυθμούς από το 2014, έλαβαν νέα ώθηση το 2022. Πολλές χώρες του ΝΑΤΟ έχουν δεσμευτεί να αυξήσουν τους αμυντικούς τους προϋπολογισμούς πιο κοντά ή και περισσότερο ακόμα και από το 2% επί του ΑΕΠ που συνιστά το ΝΑΤΟ, μέχρι το 2024. Εάν όλα τα μέλη τηρήσουν το ελάχιστο αμυντικό όριο που απαιτεί το ΝΑΤΟ, ο προϋπολογισμός του ΝΑΤΟ θα μπορούσε να αυξηθεί κατά 7% στο εγγύς μέλλον. Έθνη όπως η Γερμανία, η Ιταλία, η Δανία, το Βέλγιο, η Ισπανία και η Νορβηγία έχουν συμφωνήσει να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση τα επόμενα χρόνια. Η Γαλλία και η Πολωνία έχουν υποσχεθεί πολύ περισσότερες του 2% αυξήσεις για την άμυνα, ενώ οι ΗΠΑ θα αυξήσουν τις δαπάνες στα 813 δισεκατομμύρια δολάρια, δηλαδή στο 3,8% του ΑΕΠ τους.

Η Κίνα ανακοίνωσε αύξηση των στρατιωτικών δαπανών στο 7,1% για το 2022 σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά. Ωστόσο, αυτό δεν φαίνεται να σχετίζεται άμεσα με το ξέσπασμα του πολέμου στην Ευρώπη, αλλά μάλλον με τα διεθνή και περιφερειακά γεωπολιτικά σχέδια.

Είκοσι πέντε (25) χώρες στην Ευρώπη αύξησαν τις στρατιωτικές δαπάνες τους σε σύγκριση με το ποσοστό του ΑΕΠ το 2020 και το 2021, αντίθετα με έντεκα (11) χώρες που μείωσαν τις δαπάνες.

Ο πόλεμος και οι διεθνείς κυρώσεις που έχουν επιβληθεί στη Ρωσία έχουν ασκήσει πρόσθετη πίεση στις τιμές των τροφίμων, καθώς τόσο η Ρωσία και η Ουκρανία είναι μεγάλοι εξαγωγείς γεωργικών προϊόντων. Οι δύο χώρες εξάγουν επίσης φυσικό αέριο – ένα σημαντικό συστατικό για την παραγωγή λιπασμάτων. Ορισμένα από τα έθνη της υποσαχάριας Αφρικής που ήδη αγωνίζονται να ανταπεξέλθουν της επισιτιστικής ανασφάλειας και του υποσιτισμού έχουν ιστορικά μεγάλο βαθμό εξάρτησης από τις προμήθειες σιτηρών από τη Ρωσία και Ουκρανία.

Η αναφορά της Θετικής Ειρήνης

Η Θετική Ειρήνη είναι μια μετασχηματιστική έννοια, διότι μετατοπίζει την εστίαση από το αρνητικό περιγράφοντας τις απαραίτητες συνθήκες για την άνθιση της ειρήνης και της κοινωνίας. Λόγω της συστημικής της φύσης, οι βελτιώσεις στη Θετική Ειρήνη όχι μόνο ενισχύουν την ειρήνη, αλλά συνδέονται επίσης με πολλά άλλα επιθυμητά αποτελέσματα για την κοινωνία, όπως υψηλότερη αύξηση του ΑΕΠ, καλύτερα μέτρα ευημερίας, υψηλότερα επίπεδα ανθεκτικότητας και πιο αρμονικές κοινωνίες. Είναι σημαντικό ότι παρέχει μια θεωρία της κοινωνικής αλλαγής, εξηγώντας πώς οι κοινωνίες μετασχηματίζονται και εξελίσσονται. Η Θετική Ειρήνη περιγράφει ένα βέλτιστο περιβάλλον στο οποίο η ανθρωπότητα μπορεί να ανθίσει.

Η Θετική Ειρήνη ορίζεται ως οι στάσεις, οι θεσμοί και οι δομές που δημιουργούν και διατηρούν ειρηνικές κοινωνίες. Οι ίδιοι αυτοί παράγοντες οδηγούν επίσης σε πολλά άλλα θετικά αποτελέσματα που η κοινωνία αισθάνεται τον αντίκτυπό τους, όπως η οικονομική ισχύς, η ανθεκτικότητα και ευημερία. Ως εκ τούτου, η Θετική Ειρήνη δημιουργεί τη βέλτιστη συνθήκη για την άνθιση του ανθρώπινου δυναμικού.

Οι πιο ειρηνικές χώρες στον κόσμο αποδίδουν ισχυρές επιδόσεις και στους οκτώ πυλώνες της Θετικής Ειρήνης. Οι χώρες με υψηλή Θετική Ειρήνη είναι πιο πιθανό να διατηρήσουν τη σταθερότητα, να προσαρμοστούν και να ανακάμψουν από τους κλυδωνισμούς. Οι χώρες με καλές επιδόσεις στη Θετική Ειρήνη είναι πιο πιθανό να επιτύχουν και να διατηρήσουν υψηλά επίπεδα ειρήνης.

Περισσότερες χώρες βελτιώθηκαν στην διεθνή κατάταξη της Θετικής Ειρήνης – 126 συνολικά, ή το 77% του συνόλου των χωρών που αξιολογήθηκαν – από ό,τι επιδεινώθηκαν από το 2009 έως το 2020. Η θετική ειρήνη βελτιώθηκε κατά 2,4% παγκοσμίως την τελευταία δεκαετία. Η βελτίωση αυτή οφείλεται κυρίως στον τομέα των δομών της θετικής ειρήνης, ο οποίος βελτιώθηκε κατά 8% από το 2009. Αυτός ο τομέας μετρά τεχνολογικά και οικονομικά θεμέλια που υποστηρίζουν την κοινωνική ανάπτυξη. Ο τομέας των στάσεων επιδεινώθηκε κατά 1,8% την τελευταία δεκαετία. Αυτό καταδεικνύει μεγαλύτερη πολιτική πόλωση, μεγαλύτερη δυσανεξία των διαφορετικών απόψεων και λιγότερη εμπιστοσύνη στις κυβερνήσεις. Ο τομέας των θεσμών κατέγραψε οριακή βελτίωση κατά την περίοδο αυτή.

Επτά από τους οκτώ πυλώνες της Θετικής Ειρήνης παρουσίασαν βελτίωση από το 2009, αν και οι βελτιώσεις στον τομέα του υψηλού επιπέδου ανθρώπινου κεφαλαίου και στην εύρυθμη λειτουργία της κυβέρνησης ήταν ελάχιστες. Τα χαμηλά επίπεδα διαφθοράς ήταν ο μόνος πυλώνας που παρουσίασε επιδείνωση. Αυτό είτε αναδεικνύει μεγαλύτερα ποσοστά διαφθοράς ή πιο ευαισθητοποιημένα αντανακλαστικά διεθνώς απέναντί της.

Σχεδόν όλες οι περιοχές του πλανήτη κατέγραψαν βελτιώσεις στους δείκτες της Θετικής Ειρήνης κατά την προηγούμενη δεκαετία με τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική να παρουσιάζουν οριακή βελτίωση. Η μόνη περιοχή που κατέγραψε επιδείνωση ήταν η Βόρεια Αμερική.

πηγή: pressenza.com

ΜέΡΑ25: «20 ευρώ για "food pass" στους πολίτες – 20 εκατομύρια ευρώ για "jet pass" στους ολιγάρχες του Ελ. Βενιζέλος»

Επιχορήγηση 20 εκατ. ευρώ στον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών για την οικονομική ζημία λόγω κορoνοϊού!

«Προχωράει μετά και το πράσινο φως των Βρυξελλών η έκτακτη ενίσχυση που αποφάσισαν τα μνημονιακά κόμματα (ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ) να δώσουν στους ολιγάρχες που νέμονται το Διεθνές Αεροδρόμιο Αθηνών, ύψους 20 εκατ. ευρώ» τονίζει το ΜέΡΑ25, σε μια λιτή αλλά αιχμηρή ανακοίνωση.

Στην ανακοίνωσή του το κόμμα εξηγεί: «Την ώρα δηλαδή που η “γενναιοδωρία” τους απέναντι στους χειμαζόμενους πολίτες περιορίζεται τα κουπόνια σίτισης, τα λεγόμενα “food pass” των 20 ευρώ το μήνα, οι παρασιτικοί ολιγάρχες του Ελ. Βενιζέλος, Έλληνες και ξένοι, θα λάβουν “jet pass” της τάξης των 20 εκατ. ευρώ με τις ευλογίες και της ΕΕ».

Καταλήγει, μάλιστα, σχολιαστικά, αναφέροντας πως «οι προτεραιότητες δεν κρύβονται!»

Με τις ευλογίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής η επιδότηση!

Υπενθυμίζεται ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαπίστωσε ότι το «ελληνικό μέτρο ύψους 20 εκατομμυρίων ευρώ για την ενίσχυση του φορέα εκμετάλλευσης του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών είναι σύμφωνο με τους κανόνες της ΕΕ για τις κρατικές ενισχύσεις.»

Το μέτρο αποσκοπεί στην αποζημίωση του φορέα εκμετάλλευσης του αεροδρομίου για τις ζημιές που υπέστη κατά την περίοδο από 1 Ιουλίου έως 31 Δεκεμβρίου 2021 λόγω της πανδημίας του κορονοϊού και των ταξιδιωτικών περιορισμών που επιβλήθηκαν από την Ελλάδα και άλλες χώρες για τον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού. 

Ως αποτέλεσμα, ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών παρουσίασε απότομη πτώση της κίνησης και της κερδοφορίας κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Η ενίσχυση θα λάβει τη μορφή άμεσης επιχορήγησης.

Γιάννης Ανδρουλιδάκης / Τηλεφωνικές υποκλοπές: Ξεπεσμός και κατάντια

Το τεράστιο σκάνδαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών καλά κρατεί. Η κυβέρνηση δεν επιβεβαιώνει όλα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας και προσπαθεί να μεταθέσει τις ευθύνες αλλού, για να μείνει ο πρωθυπουργός έξω από αυτή τη βρομερή και δυσώδη ιστορία. Δεν ήξερε, δεν είδε, δεν άκουσε, λοιπόν, ο κ. Μητσοτάκης...

Γιάννης Ανδρουλιδάκης *

Στην Ελλάδα των υποκλοπών, όταν η Π.τ.Δ. σφυρίζει αδιάφορα, ο πρωθυπουργός σιωπά, η δικαιοσύνη εθελοτυφλεί, οι θεσμοί υπολειτουργούν και τα κόμματα της μείζονος και ελάσσονος αντιπολίτευσης, παρά τις αντιδράσεις τους, δεν μπορούν να επηρεάσουν καταλυτικά τις εξελίξεις, τότε τη λύση έχουν οι πολίτες και ο ελληνικός λαός. 

Η κυβέρνηση, προσπαθεί να μας πείσει ούτε λίγο ούτε πολύ πως όλα ετούτα, όσα σχετίζονται με τις παρακολουθήσεις, συνέβησαν αλλού, σε διαφορετικό κόσμο και, ίσως, βρίσκονται στην υπνοφαντασία μας.

Το τεράστιο σκάνδαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών καλά κρατεί. Η κυβέρνηση δεν επιβεβαιώνει όλα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας και προσπαθεί να μεταθέσει τις ευθύνες αλλού, για να μείνει ο πρωθυπουργός έξω από αυτή τη βρομερή και δυσώδη ιστορία. Δεν ήξερε, δεν είδε, δεν άκουσε, λοιπόν, ο κ. Μητσοτάκης. Εντύπωση, ωστόσο, προκαλεί η σιωπή των στόχων των συνακροάσεων. Τώρα που τα στοιχεία είναι αναμφισβήτητα, γιατί δεν αντιδρούν;

Πρώτα-πρώτα, ο κ. Χατζηδάκης που με τον κωδικό «στόχος 5046 c» παρακολουθούνταν από την Ε.Υ.Π. μέσα από το Μέγαρο Μαξίμου, εκεί όπου βρίσκεται δηλαδή το κυβερνητικό επιτελείο. Ο υπουργός Εργασίας αρκέστηκε να δηλώσει ότι δεν πιστεύει πως ο πρωθυπουργός, δηλαδή ο πολιτικός προϊστάμενος της Ε.Υ.Π., εμπλέκεται σε αυτήν την ιστορία. Μάλιστα, τις μέρες που ακολούθησαν ο κ. Μητσοτάκης και ο υπουργός του εμφανίστηκαν μαζί, σαν μια χαρούμενη παρέα, για να φανεί η πολύ καλή σχέση που έχουν οι δύο άντρες. Αυτό που παραδέχτηκε, εντούτοις, επισήμως ο κ. Χατζηδάκης είναι ότι υπήρχε παρακράτος στο Μαξίμου, το οποίο λειτουργούσε, κατά την άποψη του, εν αγνοία του πρωθυπουργού, πράγμα που δηλώνει την κυβερνητική ανικανότητα του κ. Μητσοτάκη, αφού κάτω από τη μύτη του συνέβαιναν όλα αυτά. Σε αυτό που δεν απάντησε, επιπλέον, ο υπουργός Εργασίας είναι: ποιος τον παρακολουθούσε τότε και για ποιους λόγους; Και σε εκείνο, τέλος, που περιμένει μια πειστική εξήγηση ο ελληνικός λαός, από τον λαλίστατο, σε άλλες περιπτώσεις, εκλεγμένο εκπρόσωπό του στη Βουλή, είναι γιατί δεν παραιτήθηκε για λόγους, τουλάχιστον, ευθιξίας, όταν τραυματίζεται βαριά κάθε έννοια νομιμότητας και δημοκρατίας.

Η υπόθεση με τον κ. Φλώρο, τον αρχηγό Γ.Ε.ΕΘ.Α., είναι ακόμη πιο σοβαρή. Είναι πρωτοφανές για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα της χώρας ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων να παρακολουθείται από το παρακράτος του Μαξίμου. Ο κωδικός του: «στόχος 519 c». Το ερώτημα που αυτομάτως τίθεται είναι: γιατί ο κ. Φλώρος; Υπήρχε υποψία ότι έδινε στρατιωτικά μυστικά, δηλαδή λειτουργούσε ως πράκτορας, ή ήταν πιθανόν να αναμειχθεί σε κάποιο σκάνδαλο οικονομικής φύσεως, δηλαδή ήταν διεφθαρμένος; Και τότε γιατί κυβερνητικές πηγές διέρρευσαν την ανανέωση της θητείας του; Ο πρωθυπουργός, που προσποιείται τον αμέτοχο, δεν καταλαβαίνει πόσο επικίνδυνο είναι για την άμυνα της χώρας να βρίσκονται απόρρητες, πιθανώς, συνομιλίες του αρχηγού στα χέρια των ωτακουστών που προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στον κ. Μητσοτάκη; Και επειδή σε όλα αυτά δεν πρόκειται να απαντήσει ούτε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ούτε και κανένας άλλος, καλείται να δώσει τη λύση ο κ. Φλώρος. Να ξεκαθαρίσει την κατάσταση. Να μιλήσει για όλα αυτά. Η σιωπή του τον εκθέτει. Δεν είναι δυνατόν να τσαλακώνεται με αυτόν τον τρόπο η προσωπικότητα του αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων και ο ίδιος να δείχνει ότι δεν τον αφορά. Δεν μπορεί να αφήνεται η υποψία ότι εξαγόρασαν τη σιωπή του με την παράταση της θητείας του για ένα χρόνο ακόμη στην ηγεσία του στρατεύματος.

Η κυβέρνηση, λοιπόν, προσπαθεί να μας πείσει ούτε λίγο ούτε πολύ πως όλα ετούτα, όσα σχετίζονται με τις παρακολουθήσεις, συνέβησαν αλλού, σε διαφορετικό κόσμο και, ίσως, βρίσκονται στην υπνοφαντασία μας. Ωστόσο, καθώς βαδίζουμε προς τις εκλογές, παίρνει και τα μέτρα της, για να ελέγξει, όσο μπορεί, την κατάσταση και να περιορίσει τη δημοσίευση νέων στοιχείων. Ακούγονται φήμες ότι θα προχωρήσει σε αντικατάσταση του επικεφαλής της Α.Δ.Α.Ε., του κ. Ράμμου, ενώ έχει γραφτεί πως συνεργάτες του πρωθυπουργού ζήτησαν από τους παρόχους των τηλεφωνικών εταιρειών να μη δίνουν στοιχεία στην ανεξάρτητη Αρχή Διασφάλισης Απορρήτων των Επικοινωνιών, τα οποία αναφέρονται στις υποκλοπές. Τόσο καλά και τόσο νόμιμα, τέτοια κατάντια και ξεπεσμός στην Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία.

Στην Ελλάδα των υποκλοπών, όταν η Π.τ.Δ. σφυρίζει αδιάφορα, ο πρωθυπουργός σιωπά, η δικαιοσύνη εθελοτυφλεί, οι θεσμοί υπολειτουργούν και τα κόμματα της μείζονος και ελάσσονος αντιπολίτευσης, παρά τις αντιδράσεις τους, δεν μπορούν να επηρεάσουν καταλυτικά τις εξελίξεις, τότε τη λύση έχουν οι πολίτες και ο ελληνικός λαός. Στις επερχόμενες εκλογές αναμένεται να αντιδράσουν. Θα το πράξουν άραγε;

πηγή: ieidiseis.gr

________________________

(*)  Ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας, αρθρογραφεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης.

Νίκος Βρυώνης: «Η χαλαρή και χαμένη ψήφος της Αριστεράς»

H θεωρία της χαλαρής και χαμένης ψήφου λειτουργεί ως ένα από τα ισχυρότερα αυτοκαταστροφικά ιδεολογικά όπλα του ίδιου του αστικού μπλοκ εξουσίας και των ιδεολογικών και θεωρητικών τους εκπροσώπων.

Η πολιτική πρόταση, το δημόσιο κάλεσμα ενός κόμματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς, της Λαϊκής Ενότητας-Ανυπότακτη Αριστερά, για δημιουργία Μετώπου κοινής εκλογικής καθόδου όλων των δυνάμεων της Αριστεράς (διατηρώντας την ιδεολογική , πολιτική και οργανωτική τους αυτονομία) για την άσκηση πραγματικής και αποτελεσματικής αντιπολίτευσης με ριζοσπαστικές και ρεαλιστικές προτάσεις, για την στήριξη των λαϊκών στρωμάτων, για την αντιμετώπιση των οξυμένων προβλημάτων τους, είναι επιπλέον η μόνη ρεαλιστική πρόταση ακύρωσης στη πράξη της χαλαρής και χαμένης ψήφου και αποτροπής της εκλογικής λεηλασίας των δυνάμεων της ανυπότακτης ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Νίκος Βρυώνης *

Έχουμε μπει σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο , με τις εκλογικές ημερομηνίες να γράφονται κι να σβήνονται από το καλοκαίρι και μετά, κατά το πως βολεύει το κυβερνητικό κόμμα, τον πρωθυπουργό προσωπικά και πάντα υπό την υψηλή εποπτεία του εξωτερικού παράγοντα.

Η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός, με τις πρόθυμες πλάτες των ΜΜΕ, δεν χάνουν ευκαιρία να επικαλούνται εν όψει των επικείμενων εκλογών την ακραία αντιδημοκρατική θεωρία της χαλαρής και χαμένης ψήφου. Θεωρία που πάντα τα εν δυνάμει κυβερνητικά κόμματα επικαλούνταν και επικαλούνται άμεσα η έμμεσα.

Τώρα, ένας λόγος παραπάνω που οι επερχόμενες εκλογές θα γίνουν με ένα εκλογικό σύστημα (που καταχρηστικά έχει ονομαστεί απλή αναλογική) που πάντως δυσκολεύει , στα όρια του εκλογικά απίθανου , να σχηματιστεί αυτοδύναμη μονοκομματική κυβέρνηση.

Τι λέει αυτή η περίφημη εκβιαστική θεωρία της χαλαρής και χαμένης ψήφου;

Είναι ένα απλοϊκό επιχείρημα που μπορεί να συνοψιστεί στο παρακάτω σκεπτικό.

Με εκλογικό σύστημα που δεν εκλέγεται μονοκομματική αυτοδύναμη κυβέρνηση, πολλοί πολίτες έχουν την τάση να ψηφίζουν χαλαρά δηλαδή χωρίς να σκέφτονται άμεσα την κυβερνητική λύση. Να ψηφίζουν χωρίς κυβερνητικά διλήμματα το κόμμα που τους εκφράζει περισσότερο ανεξαρτήτως του εκλογικού του μεγέθους, η ακόμα να υπάρχει η λεγόμενη ψήφος διαμαρτυρίας που μπορεί να εκφραστεί με ψήφο ακόμα και σε πολιτικές γραφικότητες. Συνέπεια αυτού ο κίνδυνος ακυβερνησίας η έστω (στην καλύτερη των περιπτώσεων ) δημιουργίας μη ισχυρών κυβερνήσεων συνεργασίας με αρνητικά αποτελέσματα σε όλα τα πεδία της δημόσιας ζωής.

Το επιχείρημα σταματάει εδώ. Η λύση στο πρόβλημα (τους) είναι ένα εκλογικό σύστημα ενισχυμένης αναλογικής, επιπλέον με πλαφόν εισόδου στη Βουλή, όπου ο πολίτης -ψηφοφόρος οδηγείται και εκ του εκλογικού συστήματος στην επιλογή ενός εν δυνάμει κυβερνητικού κόμματος, η να το θέσουμε αλλιώς , ένα εκλογικό σύστημα που μετατρέπει την χαλαρή ψήφο σε χαμένη και ενοχική ψήφο η και το αντίστροφο, η χαμένη ψήφος βαπτίζεται χαλαρή και ενοχική. Ένα εκλογικό σύστημα που θέτει διλήμματα και προσδοκά να εκβιάσει μια μερίδα πολιτών που «ρέπουν προς την εκλογική και πολιτική χαλαρότητα».

Τι δεν μας λέει αυτή η θεωρία της χαλαρής και χαμένης ψήφου ;

Αυτή η θεωρία έχει κάποιες κρυφές και φανερές προϋποθέσεις, σκεπτικό και πολλαπλά πολιτικά και εκλογικά αποτελέσματα.

Επιγραμματικά αναφέρουμε, γιατί δεν τις αξίζει αυτής της θεωρίας και μεγαλύτερης προσοχής, πέραν του ότι χρησιμοποιείται ως ιδεολογικό εργαλείο -επιχείρημα εκβιασμού και υφαρπαγής της ψήφου και νομιμοποίησης των αντιδημοκρατικών εκλογικών συστημάτων.

1. Αυτή η θεωρία ακυρώνει τον πυρήνα της ίδιας της φιλελεύθερης πολιτικής σκέψης, την οποία κατά τα άλλα περιφέρουν ως Ευαγγέλιο. Η φιλελεύθερη πολιτική σκέψη προϋποθέτει την ύπαρξη ορθολογικού πολίτη, που με αίσθημα ατομικής ευθύνης, με γνώση και ορθή σκέψη κρίνει με βάση το ατομικό , κατά βάση, αλλά και κοινωνικό συμφέρον, και αποφασίζει-ψηφίζει το κόμμα και τα πρόσωπα που νομίζει ότι τον εκφράζουν. Η επίκληση της χαλαρής και χαμένης ψήφου ακυρώνει την ύπαρξη αυτού του πολίτη. Ακυρώνει την ίδια την φιλελεύθερη πολιτική σκέψη.


2. Όλα τα αστικοδημοκρατικά Συντάγματα δεν διακρίνουν (και δεν θα μπορούσαν άλλωστε) πολίτες πολλών ταχυτήτων και διαφορετικού βαθμού προσωπικής ευθύνης. Ο πολίτης στη φιλελεύθερη αστική δημοκρατία είναι ένας ιδεότυπος , αφηρημένος, απαλλαγμένος από τις πραγματικές του ιδιότητες. Η θεωρία της χαλαρής και χαμένης ψήφου αμφισβητεί τον πυρήνα των Συνταγμάτων.


3. Η θεωρία αυτή παραδέχεται εμμέσως πλην σαφώς ότι ο ιδεοτυπικός πολίτης από τον πραγματικό πολίτη διαφέρει τόσο όσο ο παράδεισος από την πραγματικότητα. Ο πραγματικός πολίτης, με τις ιδεολογικές, θεωρητικές , πολιτισμικές καταβολές του, την ταξική του θέση, τις ατομικές και συλλογικές του ανάγκες, τους ατομικούς και συλλογικούς περιορισμούς και τις προσδοκίες , θα πάει να ψηφίσει και αυτό το ξέρουν όσοι επικαλούνται την θεωρία της χαλαρής και χαμένης ψήφου.


4. Με βάση το παραπάνω η θεωρία αυτή εξισώνει διαφορετικές εκλογικές συμπεριφορές και επιλογές, κρίνοντας απλώς εκ του αποτελέσματος. Μια συνειδητή επιλογή κόμματος και προσώπου, με ορθή πολιτική σκέψη που προσδοκά σε συγκεκριμένο πολιτικό αποτέλεσμα , εξισώνεται με μια επιλογή που μπορεί να απουσιάζουν τα παραπάνω κριτήρια.


5. Θα μπορούσε να είχε κάποια βάση αυτή η θεωρία αν μπορούσε να οριστεί αντικειμενικά δηλαδή ανεξαρτήτως εκλογικού συστήματος. Όμως το πια ψήφος θεωρείται χαλαρή και χαμένη είναι απολύτως εξαρτημένη από το εκλογικό σύστημα. Για παράδειγμα, αν το πλαφόν εισόδου στη Βουλή από 3% ανέβει στο 5%, μεγαλώνει η βεντάλια της χαλαρής και χαμένης ψήφου. Μεγαλώνει ο αριθμός των πολιτών μειωμένης πολιτικής ευθύνης. Είναι μια θεωρία ακορντεόν. Τελικά όσο πιο ενισχυμένο το εκλογικό σύστημα , τόσο πιο πολιτικά ανώριμοι θεωρούνται οι πολίτες ψηφοφόροι.


6. Αυτή η θεωρία προϋποθέτει ότι οι πολίτες που ψηφίζουν τα εν δυνάμει κυβερνητικά κόμματα , ψηφίζουν ορθολογικά με βάση το ατομικό συμφέρον και με αίσθημα κοινωνικής ευθύνης. Αυτή η διάκριση, σε πολίτες δυο κατηγοριών, αποτελεί την πιο χυδαία διάκριση που μπορεί να γίνει στην εκλογική διαδικασία. Αυτοί οι πολίτες-ψηφοφόροι αγγίζουν τον ιδεότυπο του πολίτη σε αντίθεση με τους υπόλοιπους που καταλήγουν και ως δακτυλοδεικτούμενοι. Ρουσφέτια, ατομικισμός, εξαρτήσεις, έλλειψη στοιχειώδους πολιτικής συνείδησης, εν συναίσθησης, που μπορεί να επηρεάζουν την εκλογική συμπεριφορά, καθαγιάζονται στην κολυμπήθρα των εν δυνάμει κυβερνητικών κομμάτων.

Τελικά αυτή η θεωρία της χαλαρής και χαμένης ψήφου λειτουργεί ως ένα από τα ισχυρότερα αυτοκαταστροφικά ιδεολογικά όπλα του ίδιου του αστικού μπλοκ εξουσίας και των ιδεολογικών και θεωρητικών τους εκπροσώπων.

Υπάρχει χαλαρή και χαμένη ψήφος ;

Τελικά με βάση τα παραπάνω τίθεται το ερώτημα αν υπάρχει χαλαρή και χαμένη ψήφος. Η απάντηση είναι καταφατική αλλά δεν θα την βρούμε στο παραπάνω απλοϊκό επιχείρημα. Η χαλαρή και χαμένη ψήφος δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα του κάθε εκλογικού συστήματος , η των εκάστοτε πολιτικών εκλογικών αναγκών των εν δυνάμει κυβερνητικών κομμάτων. Αν υπάρχει , και υπάρχει , αφορά και διαπερνά οριζόντια όλα τα πολιτικά κόμματα , ανεξαρτήτως μεγέθους και εκλογικού συστήματος και φυσικά όχι στον ίδιο βαθμό.

Η χαλαρή και χαμένη ψήφος, όπως και κάθε ψήφος, είναι παράγωγο ενός κοινωνικού σχηματισμού, είναι η εκλογική έκφραση των ταξικών συσχετισμών , αλλά όχι μόνο (αν ήταν μόνο αυτό θα ήταν απλώς μια δημοσκόπηση). Η ψήφος συμπυκνώνει το ατομικό και συλλογικό παρελθόν το παρόν αλλά και κυρίως το μέλλον, παράγει δηλαδή πολιτικό αποτέλεσμα. Να που κρύβεται το μυστικό της χαλαρής και χαμένης ψήφου. Στην αδυναμία κατανόησης του παρελθόντος , της σύνδεσης του με το παρόν και την άγνοια η αδιαφορία για το μέλλον που θα επηρεάσει η ψήφος δηλαδή σε τελική ανάλυση και για το τι είδους πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης και όχι απλώς πια κυβέρνηση θα προκύψει. Τελικά , επειδή κανείς δεν ψηφίζει εν κενό ( αλλά με βάση ένα συγκεκριμένο εκλογικό σύστημα και πολιτικούς συσχετισμούς) η πιο χαλαρή και χαμένη ψήφος είναι η μη ψήφος, γιατί είναι μια έμμεση ψήφος ανοχής σε αυτό που αδιαφορείς η αγνοείς.

Η χαλαρή και χαμένη ψήφος της Αριστεράς

Είναι περιττό να αναφέρουμε πόσο εκβιάστηκε και ταλαιπωρήθηκε η Αριστερά σε όλες τις εκφράσεις της στην Ελλάδα από αυτήν την θεωρία. Ήταν συνήθως το μεγάλο θύμα αυτής της θεωρίας μεταπολεμικά μέχρι και σήμερα. Άλλοτε άντεξε, άλλοτε όχι (και με δική της ευθύνη πολλές φορές).

Πολιτικές και εκλογικές επιλογές γίνονται με βάση την πραγματικότητα στην οποία θες να συμμετέχεις και να επηρεάσεις. Αλλά αυτή είναι που σου καθορίζει το πως μπορείς και πρέπει να κινηθείς. Είναι οι κοινωνικοί, ιδεολογικοί και πολιτικοί συσχετισμοί, το πολιτικό σύστημα που σου καθορίζουν το πλαίσιο δράσης. Η ευθύνη όλων των δυνάμεων της Αριστεράς στις επικείμενες εκλογές είναι τεράστια και δεν σηκώνει δεύτερες και τρίτες σκέψεις.

Όποιοι θεωρούν τον εαυτό τους αποκλειστικό και αυθεντικό εκφραστή της Αριστεράς, όποιοι θεωρούν ότι δεν συντρέχουν οι όροι κοινής εκλογικής καθόδου των δυνάμεων της κοινοβουλευτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς, όποιοι θεωρούν ότι το ζητούμενο είναι σήμερα η εκλογική καταγραφή των συσχετισμών εντός της Αριστεράς, όποιοι θεωρούν ότι η μη συμμετοχή στις εκλογές αποτελεί επιλογή, ας το πουν δημόσια και ας αναλάβουν την ευθύνη των λόγων και των πράξεων τους. Όλες οι παραπάνω θεωρήσεις απλώς επιβεβαιώνουν στη πράξη στον ένα η στον άλλο βαθμό την θεωρία της χαλαρής και χαμένης ψήφου.

Η πολιτική πρόταση, το δημόσιο κάλεσμα ενός κόμματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς, της Λαϊκής Ενότητας-Ανυπότακτη Αριστερά, για δημιουργία Μετώπου κοινής εκλογικής καθόδου όλων των δυνάμεων της Αριστεράς (διατηρώντας την ιδεολογική , πολιτική και οργανωτική τους αυτονομία) για την άσκηση πραγματικής και αποτελεσματικής αντιπολίτευσης με ριζοσπαστικές και ρεαλιστικές προτάσεις, για την στήριξη των λαϊκών στρωμάτων, για την αντιμετώπιση των οξυμένων προβλημάτων τους, είναι επιπλέον η μόνη ρεαλιστική πρόταση ακύρωσης στη πράξη της χαλαρής και χαμένης ψήφου και αποτροπής της εκλογικής λεηλασίας των δυνάμεων της ανυπότακτης ριζοσπαστικής Αριστεράς. Είναι η πιο ελπιδοφόρα πρόταση για να μην υπάρξει μετά τις εκλογές, με ευθύνη και των δυνάμεων της Αριστεράς, ένα απόλυτα δυστοπικό πολιτικό σύστημα.

πηγή: aristerorevma.gr

__________________________________

(*) O Νίκος Βρυώνης είναι μέλος του Π.Σ. της Λαϊκής Ενότητας-Ανυπότακτης Αριστεράς και αρθρογραφεί σε ηλεκτονικά και έντυπα του χώρου της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Κώστας Ήσυχος: «Η πρότασή μας για εκλογική προγραμματική συνεργασία της αριστεράς»

Σήμερα, προβάλλει επιτακτικά η ανάγκη να συγκροτηθεί ένα ηγεμονικό, ενωτικό κοινωνικό – πολιτικο κίνημα που θα αποτυπώσει μια νέα, δυναμική, αποτελεσματική ενωτική αριστερή αντιπολίτευση απέναντι στην συντηρητική, νατοϊκά προσηλωμένη νέα πολιτική εγχώρια "τρόικα" (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ).

Η πρότασή μας για εκλογική προγραμματική συνεργασία της εξωκοινοβουλευτικής ριζοσπαστικής αριστεράς και της κοινοβουλευτικής αριστεράς.

Κώστας Ήσυχος*

Η σημερινή πολιτική γεωγραφία της χώρας μας βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία και επιθυμητή στόχευση με τις ορέξεις και τα σχέδια της Ελληνικής ολιγαρχίας και της Νατοϊκής εποπτείας, ταυτόχρονα βρίσκεται σε απόλυτη αναντιστοιχία με την νεολαία, του εργαζόμενους, τους ανέργους, το λαϊκό παράγοντα.

Η ομόφωνη πρόταση της ΛΑΕ, προϊόν της τελευταίας της πανελλαδικής συνδιάσκεψης , της πολιτικής και οργανωτικής της ανασυγκρότησης δεν φιλοδοξεί να την μετατρέψει σε φορέα της μοναδικής επαναστατικής αλήθειας, δρομολογεί το αυτονόητο σε συνθήκες αυξανόμενης πολλαπλής φτωχοποίησης του λαού μας: την ανάγκη να αναστραφεί το συντηρητικό πολιτικό και κοινωνικό κλίμα που εδραιώνεται τα τελευταία χρόνια στην κοινωνία. Την ανάγκη η χώρα να πάψει να μετατρέπεται σε φιλοπόλεμο αμερικανικό νατοϊκό οικόπεδο. Να αγωνιστούμε για μια μεταβατική περίοδο μεγάλης οικονομικής, κοινωνικής, πολιτιστικής ανακούφισης για τον λαό. Να μειώσουμε και να αφαιρέσουμε την ταξικά , άδικη , εκμεταλλευτική δομή προνομίων της άρχουσας τάξης σε βάρος την πλειοψηφίας του λαού μας. Να εδραιώσουμε την κοινωνική δικαιοσύνη σε όλους τομείς της εργασίας. Να συγκροτήσουμε πραγματικά δίκαιη και συνολική ποιοτική πολιτική δωρεάν παιδείας και υγείας. Να επιστρέψουμε στο δημόσιο και στον λαό τις ιδιωτικοποιημένες επιχειρήσεις που συντηρούν την ληστεία σε βάρος του λαϊκού εισοδήματος και σταθεροποιούν τα υπερκέρδη της ολιγαρχικής δομής εκμετάλλευσης του δημοσίου πλούτου ( ενέργεια, τραπεζικό κεφάλαιο , επικοινωνίες, μεταφορές, Κ.λπ) Όλα αυτά και πολλά αλλά προτάσσουν σε πρώτη φάση την δημιουργία ενός πανίσχυρου αντιπολιτευτικό ενωτικού προγραμματικού πόλου της εξωκοινοβουλευτικής ριζοσπαστικής αριστεράς και της κοινοβουλευτικής αριστεράς ( ΚΚΕ – ΜΕΡΑ25) .

Την δυνατότητα να συγκροτηθεί ένα ηγεμονικό, ενωτικό κοινωνικό – πολιτικο κίνημα που θα αποτυπώσει μια νέα , δυναμική, αποτελεσματική ενωτική αριστερή αντιπολίτευση απέναντι στην συντηρητική , νατοϊκά προσηλωμένη νέα πολιτική εγχώρια «τρόικα» ( ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ ) .

- Ρομαντικό αφήγημα; σίγουρα.

- Δύσκολο; αρκετά.

- Αναγκαίο; απόλυτα!

Δεν είναι η ιστορική στιγμή που επιβάλλει η πολιτική προτεραιότητα να αρθρώνεται μέσα από την ανούσια αντιπαράθεση μεταξύ των πολλών συνιστωσών της αριστερά, ιδιαίτερα της εξωκοινοβουλευτικής.  Αυτή η πραγματικότητα την τοποθέτησε άδικα στην περιθωριοποίηση της από την κεντρική πολιτική σκηνή.

Την έθεσε εκτός κάδρου για τις μάζες που έχουν μια άμεση βασανιστική προτεραιότητα : την εργασιακή αξιοπρέπεια και την επιβίωση. Δεν αρνούμαστε την μεγάλη προσφορά της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς σε δύσκολες ιστορικές συγκυρίες , την ετοιμότητα της να οργανώνει, να δρα , να παρεμβαίνει στα κινήματα ενάντια στην αστυνομική βία και καταστολή, στον αντιφασιστικό της διαρκή αγώνα , στην φοιτητική ζωη δεκάδων χιλιάδων νέων, στην αντιρατσιστική της φιλοσοφία και δράση. Στην πολιτιστική της δράση. Αυτά και πολλά αλλά της δίνουν το δικαίωμα να αναβαθμίσει την ενωτική της παρουσία στην κινηματική της, ποιοτική στόχευση . Αυτή η πλούσια , θετικότατη πραγματικότητα δυστυχώς δεν συμβαδίζει με τις πολιτικές της πρωτοβουλίες σε πρακτικό επίπεδο . Αναγνωρίζουμε και θεωρούμε σημαντικότατη κατάκτηση στην συγκρότηση της πρωτοβουλίας για την ενότητα και δράση της ριζοσπαστικής αριστεράς. Τα πρώτα της βήματα επηρέασαν δυναμικά πολλές και πολλούς ανένταχτους του αριστερού χώρου. Η συνέχεια ξαναέφερε αδυναμίες που μπορούμε ολοι να ξεπεράσουμε.

Μια τέτοια ενωτική πρωτοβουλία όφειλαν να πάρουν οι δυνάμεις της κοινοβουλευτικής αριστεράς (ΚΚΕ- ΜΕΡΑ25) απαλλαγμένες από λογικές ηγεμονισμού κι ατομικών προσχωρήσεων , τις οποίες μέχρι τώρα η κάθε μια , για τους δικούς της λόγους δεν έχουν πάρει. Έχουν και αυτές οι δυνάμεις τις επιλογές τους και τις αντίστοιχες θετικές και αρνητικές ευθύνες.

Η σημερινή πολιτική συγκυρία που χειραγωγείται από τα κυρίαρχα ΜΜΕ που επιλέγουν τα «πρωτοσέλιδα» , που θέτουν την δίκη τους δήθεν ενημερωτική ατζέντα και όχι τις ανάγκες του λαού , μας αναγκάζουν να δούμε την πραγματικότητα κατάματα. Να δημιουργήσουμε , να πρωτοστατήσουμε στην αγωνιστική , διεκδικητική ατζέντα των λαϊκών απαιτήσεων. Αυτή η περίοδος μας θέτει να αναλογιστούμε την διαφορά της χρήσιμης , ενωτικής και μαχητικής αριστεράς από την αριστερά της διχόνοιας, του ακατάπαυστου βερμπαλισμού, των πολλαπλών παράλληλων δρόμων χωρίς ενιαία τακτική και στρατηγική , έστω στα ελάχιστα και κυρίαρχα ζητήματα, και την αναποτελεσματική της διαδρομή το τελευταίο διάστημα .

Η «εικονική» κυριαρχία των συστημικών κομμάτων μπορεί να αποδυναμωθεί ουσιαστικά με ένα ενωτικό, ισχυρό, αντιπολιτευτικό πόλο που θα αναζητεί μικρές και μεγάλες νίκες προς όφελος του λαού, με τον λαό πρωταγωνιστή . Αυτή η μεταβατική ιστορική περίοδος μπορεί να επαναφέρει τα οράματα , τους αγώνες της αριστεράς στο προσκήνιο. Ολοι πρέπει να συνεισφέρουμε σε αυτή την τεράστια πρόκληση , ώστε να επιβραδύνουμε και να σταματήσουμε την συστημική λαίλαπα που αναγκάζει τον λαό να επιλέγει « αναγκαίους συμβιβασμούς » που διαιωνίζουν την νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική κυριαρχία στις συνειδήσεις των πολλών.

Όπως ένας πετυχημένος θεατρικός συγγραφέας της Αργεντινής έθεσε στον τίτλο ενός άκρως πετυχημένου έργο του τελευταία : Pedro Saborido: «Δεν ζεις στον καπιταλισμό, ο καπιταλισμός ζει μέσα σου».

Η απέραντη, απερίγραπτη δυναμική της ενότητας έχει αποδείξει ιστορικά ότι οι «μειοψηφίες» μεγαλουργούν όταν εκφράζονται στην σωστή ιστορική στιγμή , την σωστή συγκυρία που απαντά πρακτικά στον πόθο των πολλών. Οι λεγόμενες πλειοψηφίες που κυβερνούν πάντα ήταν και είναι σε ξύλινα «ποδάρια» . Το γνωρίζουν . Τώρα αναζητούν «συμμαχικές φόρμουλες» για να συνεχιστούν όλα όπως ήταν χωρίς ανατροπές αλλά μόνο «πλαστικό – χειρουργικές» διορθώσεις στην διαχείριση, με πομπώδεις «φραστικές συγκρούσεις» που δεν αλλάζουν το σενάριο…. Γιαυτο έχουν ανάγκη την υποκρισία, την βία , τα προεκλογικά «ψυχούλα» που γίνονται ανέκδοτα στην καθημερινότητα του λαού.

Τώρα είναι η ώρα να αμφισβητήσουμε με νικηφόρες προγραμματικές προτάσεις και ανάλογη δράση τους ρόλους τους και τον ρόλο μας. Μόνο που εμείς δεν λογαριάζουμε θυσίες. Η ηθική μας , η ιδεολογική μας διαδρομή έχει παρελθόν, παρόν και μέλλον. Το ξέρουν και το ξέρουμε . Ας αξιοποιήσουμε όλοι μαζί τα ακαταμάχητα πλεονεκτήματα μας.

Εξάλλου από τα πρόσφατα εκλογικά παραδείγματα πλατιών εκλογικών επιτυχιών στην Λατ. Αμερική , τονίζουμε τις πλατιές προγραμματικές συμμαχίες σε κινηματικό και πολιτικό επίπεδο που έθεσαν τεράστιες μάζες σε πρωταγωνιστικό ρόλο, όπου η ευρεία συμμαχία της ριζοσπαστικής, αντιμπεριαλιστικής, αλληλέγγυας αριστεράς έδωσε νέα πνοή σε πλανητικό επίπεδο σε όλη την αριστερά. Ταυτόχρονα η υπέρβαση δευτερευόντων διαφορών της γαλλικής αριστεράς έδωσαν στον Ζαν- Λυκ Μελανσόν και το ενωτικό του πρόγραμμα πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια Ε.Ε. αφυδατωμένη από αριστερό ριζοσπαστισμό.

Υπάρχουν παραδείγματα θετικά όπως προαναφέραμε αλλά και αρνητικά όπως αυτό της Ιταλίας, όπου η αριστερά βρέθηκε σε εκλογική τριχοτόμηση, γεγονός που έφερε την ιταλική Ακροδεξιά στην εξουσία.

Υπάρχουν δρόμοι νικηφόροι και επιλογές ήττας και περιθωριοποίησης . Οι επιλογές είναι όλων μας .

πηγή: aristerorevma.gr

_______________________________

(*) Ο Κώστας Ήσυχος είναι Έλληνας πολιτικός. Έχει διατελέσει αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα είναι υπεύθυνος Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας της Λαϊκής Ενότητας - Ανυπότακτη Αριστερά.

Πρωτοχρονιάτικο μήνυμα της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ / Δ. Κουτσούμπας: «Ο λαός με τους αγώνες του να γίνει πρωταγωνιστής» (vid)

«Οι εργατικοί - λαϊκοί αγώνες μπορούν να αποκτήσουν νέο δυναμισμό και προοπτική μόνο αν δεν εγκλωβιστούν στα ψεύτικα διλήμματα, αν «κάψουν» τα αντιλαϊκά σενάρια που εξυφαίνονται στο όνομα της «κυβερνητικής σταθερότητας», που για τους λαούς σημαίνουν μόνιμη αστάθεια κι ανασφάλεια...», τονίζει στο μήνυμά της η Κ.Ε.του ΚΚΕ.

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εύχεται μια καλή και αγωνιστική χρονιά, με υγεία και δύναμη, σε όλους κι όλες, τους εργαζόμενους, άνεργους, βιοπαλαιστές αυτοαπασχολούμενους και αγρότες, τους νέους και τις νέες, τις γυναίκες των λαϊκών οικογενειών, τους μετανάστες και πρόσφυγες που ζουν στη χώρα μας.

Παρά τις μεγάλες δυσκολίες και τα οξυμένα προβλήματα, παρά το γεγονός ότι το 2022 σημαδεύτηκε από το ξέσπασμα του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία, παρά την πρόβλεψη ότι οι διεθνείς οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις σηματοδοτούν ακόμη μεγαλύτερη «βαρυχειμωνιά» για τους λαούς, έχουμε βαθιά πεποίθηση ότι το 2023 μπορεί να είναι μια ελπιδοφόρα χρονιά για τους λαούς.

Ακολουθεί το Πρωτοχρονιάτικο μήνυμα της Κ.Ε. του ΚΚΕ

«1. Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εύχεται μια καλή και αγωνιστική χρονιά, με υγεία και δύναμη, σε όλους κι όλες, τους εργαζόμενους, άνεργους, βιοπαλαιστές αυτοαπασχολούμενους και αγρότες, τους νέους και τις νέες, τις γυναίκες των λαϊκών οικογενειών, τους μετανάστες και πρόσφυγες που ζουν στη χώρα μας.

Παρά τις μεγάλες δυσκολίες και τα οξυμένα προβλήματα, παρά το γεγονός ότι το 2022 σημαδεύτηκε από το ξέσπασμα του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία, παρά την πρόβλεψη ότι οι διεθνείς οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις σηματοδοτούν ακόμη μεγαλύτερη «βαρυχειμωνιά» για τους λαούς, έχουμε βαθιά πεποίθηση ότι το 2023 μπορεί να είναι μια ελπιδοφόρα χρονιά για τους λαούς.

Με πίστη στο δίκιο του, με αισιοδοξία και εμπιστοσύνη στη δύναμη της οργάνωσης, του αγώνα και της αλληλεγγύης, με ένα ισχυρό εργατικό - λαϊκό κίνημα και ένα πιο δυνατό ΚΚΕ, ο λαός μπορεί να παρέμβει αποφασιστικά στις εξελίξεις, να βάλει στο επίκεντρο της διεκδίκησης τις δικές του ανάγκες, κόντρα στην αντιλαϊκή στρατηγική της κυβέρνησης, της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του κεφαλαίου. Μπορεί να ξεπεράσει εκβιασμούς, παγίδες και ψεύτικα διλήμματα και να κάνει πράξη το σύνθημα «Μόνο ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό»!

2. Σήμερα συσσωρεύεται ακόμη μεγαλύτερη πείρα και περισσότερες αποδείξεις που φωτίζουν ότι το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης, της ανεργίας, της φτώχειας, των κρίσεων και των πολέμων, ο καπιταλισμός, όχι μόνο δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις σύγχρονες ανάγκες, αλλά θα μεγαλώνει συνεχώς τα αδιέξοδα στη ζωή των λαών.

Απόδειξη αποτελεί η κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία ανάμεσα στο ευρωατλαντικό μπλοκ και τη Ρωσία, η ενίσχυση της σύγκρουσης ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, η όξυνση όλων των ανταγωνισμών που εκφράζεται και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Πρόκειται για εξελίξεις που εγκυμονούν ανυπολόγιστους κινδύνους για τους ίδιους τους λαούς, ακόμη και τον κίνδυνο ενός πυρηνικού ολέθρου.

Απόδειξη αποτελεί η καπιταλιστική ανάπτυξη, η οποία ούτε «δίκαιη» μπορεί να είναι ούτε «ωφέλιμη για όλους», όπως υποστηρίζουν τα κόμματα της αστικής διαχείρισης. Το αντίθετο, είναι βαθιά ταξική και στηρίζεται στο τσάκισμα των δικαιωμάτων των πολλών για τα κέρδη των λίγων. Η ανάπτυξη διαδέχεται την κρίση και το αντίστροφο, με τους εργαζόμενους και τους λαούς να φορτώνονται νέα βάρη, αφού κάθε «νέα» φάση χτίζεται πάνω στα αντεργατικά - αντιλαϊκά μέτρα της προηγούμενης.

Απόδειξη αποτελεί η σαπίλα και η διαφθορά που αναδύεται από κάθε πόρο αυτού του σάπιου συστήματος, όπως φανερώνουν τα διάφορα σκάνδαλα τύπου Πάτση και Καϊλή, που δεν είναι πέρα κι έξω από την «κανονικότητα» αυτού του συστήματος, αλλά γνήσιο τέκνο της αντιλαϊκής νομιμότητας, της λειτουργίας του σημερινού κράτους, των ενώσεων του κεφαλαίου και των λόμπι, όπως είναι η ίδια η ΕΕ.

Απόδειξη αποτελεί το αστικό κράτος που εναλλάσσει το «καρότο» της χειραγώγησης, όπως είναι τα διάφορα pass κοροϊδίας κι ανακύκλωσης της φτώχειας, με το μαστίγιο του αυταρχισμού και της καταστολής, με την κρατική βία, με τον βούρκο των παρακολουθήσεων και του φακελώματος, σε βάρος των ελευθεριών και δικαιωμάτων του λαού.

3. Αντλούμε δύναμη κι εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους μεγάλους εργατικούς - λαϊκούς αγώνες που δυναμώνουν στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο, όπως έγινε και στη χώρα μας το προηγούμενο διάστημα. Αυτό επείγει σήμερα!

Να δυναμώσει η λαϊκή δράση και πρωτοβουλία, να ενισχυθεί ο αγώνας ενάντια στις αιτίες της ακρίβειας και της ενεργειακής φτώχειας, για να καταργηθούν οι αντιλαϊκοί φόροι και τα χαράτσια, για ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, για σύγχρονα εργασιακά δικαιώματα.

Να στηριχτεί η πάλη ενάντια στους πλειστηριασμούς, που βγάζουν στο σφυρί τα λαϊκά σπίτια, για να προστατευτεί η λαϊκή περιουσία από τα αρπακτικά των funds, για να διαγραφούν τα χρέη των λαϊκών νοικοκυριών.

Να δυναμώσει η δράση ενάντια στις επιπτώσεις από την αναβαθμισμένη εμπλοκή της Ελλάδας στην ιμπεριαλιστική στρατιωτική σύγκρουση στην Ουκρανία μεταξύ ΝΑΤΟ - Ρωσίας, αλλά και της όξυνσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Να φωτιστεί η προοπτική να ενωθούν όλοι και όλες, εργάτες - υπάλληλοι, επιστήμονες, επαγγελματίες, αγρότες, γυναίκες, νέοι και νέες, σε έναν μεγάλο ενιαίο πανελλαδικό αγώνα ενάντια στα μονοπώλια και τον καπιταλισμό.

Σε αυτή την υπόθεση πολύτιμο στήριγμα του λαού μπορεί να είναι ένα πολύ πιο δυνατό ΚΚΕ. Για αυτόν τον σκοπό μετράει κάθε λαϊκή ψήφος στο ΚΚΕ από όλους και όλες που αναγνωρίζουν στο ΚΚΕ την αξιοπιστία, τη συνέπεια, τη σταθερότητα, τη μαχητικότητα κάτω από όλες τις συνθήκες.

4. Οι εργατικοί - λαϊκοί αγώνες μπορούν να αποκτήσουν νέο δυναμισμό και προοπτική μόνο αν δεν εγκλωβιστούν στα ψεύτικα διλήμματα, αν «κάψουν» τα αντιλαϊκά σενάρια που εξυφαίνονται στο όνομα της «κυβερνητικής σταθερότητας», που για τους λαούς σημαίνουν μόνιμη αστάθεια κι ανασφάλεια.

Τα επιτελεία του συστήματος στην ΕΕ και στην Ελλάδα γνωρίζουν ότι οι ολέθριες συνέπειες για τον λαό από την υλοποίηση της στρατηγικής του κεφαλαίου θα φανούν πολύ πιο έντονα το επόμενο διάστημα. Ανησυχούν για τις κοινωνικές εκρήξεις, την πιθανή άνοδο του ριζοσπαστισμού, τη δυναμική που μπορούν να αποκτήσουν οι αγώνες των εργαζομένων. Γι' αυτό κι επιδιώκουν σταθερές αστικές κυβερνήσεις «για την επόμενη μέρα», που θα υλοποιήσουν τη στρατηγική του κεφαλαίου και τις δεσμεύσεις της ΕΕ και θα αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά κάθε ριζοσπαστική διάθεση. Γι' αυτό θέλουν τα λαϊκά κινήματα ως ένα «σκαλοπάτι» για το ανεβοκατέβασμα ίδιας κοπής αντιλαϊκών κυβερνήσεων.

Σήμερα, η πραγματική σύγκριση που πρέπει να κάνει ο λαός δεν είναι ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με τους διάφορους κυβερνητικούς μπαλαντέρ. Δεν είναι ανάμεσα στη «σταθερή κι αυτοδύναμη» κυβέρνηση του Μητσοτάκη και την καρικατούρα «προοδευτική κυβέρνηση» του Τσίπρα, που κινούνται στις ίδιες αντιλαϊκές ράγες με άλλον «μηχανοδηγό».

Η πραγματική σύγκριση είναι ανάμεσα σ' αυτό που ζούμε και που γίνεται όλο και πιο αβίωτο κι αδιέξοδο και σ' αυτό που μπορούμε να ζήσουμε ικανοποιώντας σύγχρονες ανάγκες. Τέτοιο Πρόγραμμα έχει το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Πρόγραμμα σύγχρονο, επεξεργασμένο, που πατάει στις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας μας, αξιοποιεί το εργατικό - επιστημονικό δυναμικό της και δίνει απάντηση στο πολιτικό πρόβλημα της χώρας και στο κρίσιμο ζήτημα. Ο λαός, η νεολαία αυτού του τόπου να ζήσουν όπως τους αξίζει, με βάση τις σύγχρονες δυνατότητες της επιστήμης και της τεχνολογίας. Με ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών και με απελευθέρωση από τις αλυσίδες της ανεργίας, της φτώχειας, της ανασφάλειας και του πολέμου.

Επειδή ακριβώς το ΚΚΕ έχει θέσεις και πρόγραμμα σύγκρουσης με τον σημερινό αδιέξοδο δρόμο εξέλιξης, επειδή δεν έχει δεσμεύσεις στην ΕΕ, στην καπιταλιστική εργοδοσία και την εξουσία του κεφαλαίου, επειδή δεν δέχεται να δέσει τα χέρια του στο πλαίσιο μιας αντιλαϊκής κυβέρνησης, γι' αυτόν τον λόγο και μπορεί να πρωτοστατήσει σε μια μεγάλη εργατική - λαϊκή αντεπίθεση, που αφορά τόσο το σήμερα, τα άμεσα κι επείγοντα προβλήματα του λαού, όσο κυρίως την προοπτική με στόχο μια πραγματική λαϊκή νίκη. Για το ωραίο, το μεγάλο, το συγκλονιστικό, τον σοσιαλισμό!

Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΚΕ» 

Δημήτρης Κουτσούμπας: Το 2023 να ανατείλει πιο ελπιδοφόρο - Ο λαός με τους αγώνες του να γίνει πρωταγωνιστής

Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας, μετά τα Πρωτοχρονιάτικα κάλαντα της Πανηπειρωτικής  Συνομοσπονδίας Ελλάδας, στην έδρα της ΚΕ στον Περισσό, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Χρόνια πολλά! Καλή χρονιά! 

Το 2023 να ανατείλει πιο ελπιδοφόρο. Ο ελληνικός λαός μπορεί και πρέπει να παρέμβει στις εξελίξεις, να γίνει ο ίδιος ο πρωταγωνιστής αυτών των εξελίξεων με τους αγώνες του. Γιατί πολιτικοί “σωτήρες”, πολιτικοί “μεσσίες” δεν υπάρχουν, μας τελειώσανε. Μόνο ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό στον δρόμο της ανατροπής. Και σε αυτόν τον δρόμο το ΚΚΕ θα βρίσκεται μπροστά με τους αγώνες του, με την πάλη του, μαζί με τον λαό. Χρόνια πολλά, καλή χρονιά να έχουμε. Καλή δύναμη και υγεία σε όλους και όλες.»