Η θλιβερή Ευρώπη, που τάχα αποτελεί το οχυρό των δυτικών αξιών, συνδράμει, με ελάχιστες εξαιρέσεις.
Η ιδεολογία και πρακτική του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και του τοποτηρητή του στη νοτιοδυτική Ασία δεν ξεκίνησε φυσικά με τον Τραμπ και τον Νετανιάχου. Η ευθυγράμμιση της Αμερικής με τη θεωρία της «υπαρξιακής απειλής» του κράτους του Ισραήλ και η αλλαγή καθεστώτος των κρατών που δήθεν το απειλούσαν ήταν ο θεμέλιος λίθος των νεοσυντηρητικών, καθώς και των «μετριοπαθών» ισραηλινών κυβερνήσεων.
Η ιδεολογία και πρακτική του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και του τοποτηρητή του στη νοτιοδυτική Ασία δεν ξεκίνησε φυσικά με τον Τραμπ και τον Νετανιάχου. Η ευθυγράμμιση της Αμερικής με τη θεωρία της «υπαρξιακής απειλής» του κράτους του Ισραήλ και η αλλαγή καθεστώτος των κρατών που δήθεν το απειλούσαν ήταν ο θεμέλιος λίθος των νεοσυντηρητικών, καθώς και των «μετριοπαθών» ισραηλινών κυβερνήσεων. Οι εξελίξεις δεν ήταν αυτές που φανταζόταν η θεωρία τους. Η περιβόητη «αποκατάσταση της δημοκρατίας» στα κράτη της νοτιοδυτικής Ασίας και της βόρειας Αφρικής κατέληξε στην καταστροφή των κοινωνιών τους, των οικονομιών τους, των πληθυσμών τους και της κρατικής τους υπόστασης. Λιβύη, Λίβανος, Συρία, Ιράκ είναι θύματα της ολέθριας πολιτικής των ΗΠΑ. Ο οικονομικός αποκλεισμός είναι άλλο ένα όπλο στη φαρέτρα του ιμπεριαλισμού. Το Ιράν, η Κούβα και η Βενεζουέλα ύστερα από δεκαετίες κυρώσεων και οικονομικού στραγγαλισμού αποτελούν –υποτίθεται– παραδείγματα ότι τα καθεστώτα αυτά δεν μπορούν να διαχειριστούν τις οικονομίες τους και μόνο οι εγκάθετοι των Αμερικανών μπορούν. Τώρα με τη νέα κυβέρνηση στις ΗΠΑ και την ακροδεξιά κυβέρνηση στο Ισραήλ παρατηρούμε ότι τα προσχήματα της δημοκρατικής αλλαγής, των ανθρώπινων δικαιωμάτων και άλλων τέτοιων φαιδρών επιχειρημάτων δεν είναι πλέον απαραίτητα. Επεμβαίνουμε γιατί έτσι θέλουμε και έτσι μας συμφέρει. Το διεθνές δίκαιο είναι κάτι που προφανώς δεν ισχύει για τους δύο εταίρους. Στη Γάζα αλλά και στη Δυτική Οχθη η γενοκτονία συνεχίζεται, παρά την ψεύτικη εκεχειρία του Τραμπ. Στην Καραϊβική πλοία βομβαρδίζονται χωρίς πιστευτή αιτιολογία. Στο Ιράν οι επανειλημμένες επιθέσεις καταστρέφουν κατοικημένες περιοχές, δολοφονούν αμάχους –ακόμη και 168 μαθήτριες δημοτικού– και δηλητηριάζουν τη ζωή των Ιρανών. Τα δικαιώματα των λαών δεν έχουν καμία σημασία. Στην Κούβα ετοιμάζεται νέα επίθεση για «αλλαγή καθεστώτος». Την ίδια στιγμή η θλιβερή Ευρώπη, που τάχα αποτελεί το οχυρό των δυτικών αξιών, συνδράμει, με ελάχιστες εξαιρέσεις, με την πολεμική της μηχανή και τις βάσεις της μια κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου και πιπιλάει τη γνωστή καραμέλα. Ενώ τα αραβικά κράτη του Κόλπου μαθαίνουν τώρα τη ρήση του Κίσιντζερ: «Μπορεί να είναι επικίνδυνο να είσαι εχθρός της Αμερικής, αλλά το να είσαι φίλος της είναι θανατηφόρο». Τη δε στάση της ελληνικής κυβέρνησης την αφήνω στη χλεύη των αναγνωστών.








