Αλέξης Τσίπρας / «Όλα έτοιμα μέχρι τέλος Απριλίου» – Επιτάχυνση για νέο πολιτικό φορέα και κινητοποίηση στην Κεντροαριστερά

Η κινητικότητα γύρω από τον πρώην πρωθυπουργό εντείνεται, καθώς το σενάριο για πιθανές πολιτικές εξελίξεις μέσα στο 2026 λειτουργεί ως επιταχυντής των εξελίξεων...

Κατακόρυφα ανέβασε τις τελευταίες ημέρες τους τόνους της κριτικής του προς την κυβέρνηση, αλλά κυρίως κατά του Κυρ. Μητσοτάκη, ο Αλ. Τσίπρας, ενόψει πιθανών πολιτικών εξελίξεων το 2026... 

Σαφές μήνυμα ετοιμότητας προς τους στενούς του συνεργάτες φέρεται να έστειλε ο Αλέξης Τσίπρας, ζητώντας να έχουν ολοκληρωθεί όλες οι βασικές διεργασίες μέχρι τα τέλη Απριλίου, σηματοδοτώντας την είσοδο σε μια κρίσιμη φάση πολιτικής κινητικότητας γύρω από την Κεντροαριστερά και τη διαμόρφωση νέου πολιτικού φορέα.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, η εντολή «όλα έτοιμα» δεν αφορά μόνο οργανωτικά ζητήματα, αλλά και την πλήρη πολιτική προετοιμασία του εγχειρήματος, με στόχο τη δημιουργία ενός συνεκτικού αφηγήματος και εναλλακτικού πόλου εξουσίας απέναντι στην κυβέρνηση. Η πρόσφατη σύσκεψη με τη συμμετοχή άνω των 20 στελεχών αποτυπώνει τη μετάβαση από τον σχεδιασμό στην πράξη, με έμφαση τόσο στην οργάνωση όσο και στη στρατηγική κατεύθυνση.

Η κινητικότητα γύρω από τον πρώην πρωθυπουργό εντείνεται, καθώς το σενάριο για πιθανές πολιτικές εξελίξεις μέσα στο 2026 λειτουργεί ως επιταχυντής των διαδικασιών. Παρά το γεγονός ότι η επίσημη παρουσίαση του νέου φορέα τοποθετείται χρονικά προς τον Σεπτέμβριο, η προετοιμασία φαίνεται να «τρέχει» με ταχείς ρυθμούς, με στόχο να μη χαθεί το πολιτικό momentum.

Στο εσωτερικό της ομάδας σχεδιασμού βρίσκονται στελέχη με διαφορετικές πολιτικές και τεχνοκρατικές διαδρομές, ενώ παράλληλα επιχειρείται η διεύρυνση του σχήματος και η δημιουργία δικτύου στην περιφέρεια. Ωστόσο, βασικό ζητούμενο παραμένει η συνοχή και η ενιαία πολιτική ταυτότητα, ώστε να αποφευχθούν παθογένειες του παρελθόντος.

Την ίδια ώρα, έντονη κινητικότητα καταγράφεται και στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς, με τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά να παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις, καθώς ένα νέο πολιτικό εγχείρημα ενδέχεται να αναδιαμορφώσει πλήρως τους συσχετισμούς.

Το επόμενο διάστημα έως το τέλος Απριλίου θεωρείται κρίσιμο, καθώς θα κρίνει αν το εγχείρημα θα περάσει οριστικά από το στάδιο της προετοιμασίας στη φάση της υλοποίησης, σε ένα πολιτικό περιβάλλον που δείχνει ήδη να βρίσκεται σε διαδικασία αναδιάταξης.

maleviziotis.gr

Γιάννης Χατζηθεοδοσίου: «Θα διεκδικήσω τη στήριξη των κομμάτων της κεντροαριστεράς για την Περιφέρεια Αττικής»

Ο κ, Χατζηθεοδοσίου τόνισε ότι η υποψηφιότητά του έχει ανεξάρτητο χαρακτήρα, ενώ επεσήμανε ότι φιλοδοξεί να ενώσει δυνάμεις από ολόκληρο το πολιτικό και κοινωνικό φάσμα.

    Την πρόθεσή του να διεκδικήσει τη στήριξη των κομμάτων της Κεντροαριστεράς ως κοινός υποψήφιος για την Περιφέρεια Αττικής εξέφρασε μέσω του Αθήνα 9,84, ο πρόεδρος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών και υποψήφιος Περιφερειάρχης Αττικής, Γιάννης Χατζηθεοδοσίου, ο οποίος, συνομιλώντας με τον Γιώργο Μελιγγώνη, τόνισε ότι η υποψηφιότητά του έχει ανεξάρτητο χαρακτήρα και πως φιλοδοξεί να ενώσει δυνάμεις από ολόκληρο το πολιτικό και κοινωνικό φάσμα.

Την πρόθεσή του να διεκδικήσει τη στήριξη των κομμάτων της κεντροαριστεράς ως κοινός υποψήφιος για την Περιφέρεια Αττικής εξέφρασε ο πρόεδρος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου (ΕΕΑ) Αθηνών και υποψήφιος Περιφερειάρχης Αττικής, Γιάννης Χατζηθεοδοσίου.

Μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό Αθήνα 9,84, τόνισε ότι η υποψηφιότητά του έχει ανεξάρτητο χαρακτήρα, ενώ επεσήμανε ότι φιλοδοξεί να ενώσει δυνάμεις από ολόκληρο το πολιτικό και κοινωνικό φάσμα.

«Η υποψηφιότητά μου είναι ανεξάρτητη και στόχος μου είναι να αποτελέσει μια πρόταση που θα αγκαλιάζει το σύνολο της κοινωνίας. Αναγνωρίζω ότι η Νίκος Χαρδαλιάς είναι ο υποψήφιος της Ν.Δ., όμως οι πολίτες δεν είναι δεδομένοι για κανέναν και το κάλεσμά μου απευθύνεται σε όλους. Ήδη από την πρώτη συγκέντρωση υπήρξε μεγάλη ανταπόκριση από τον κόσμο», ανέφερε και υπογράμμισε:«Είναι αυτονόητο ότι θα απευθυνθώ και στα κόμματα της κεντροαριστεράς, με τα οποία υπάρχει ήδη μια θετική, έστω και σιωπηλή, διάθεση στήριξης μέσα από τις συζητήσεις που έχουν γίνει. Επιθυμώ να αποτελέσω τον κοινό υποψήφιο της κεντροαριστεράς για την Περιφέρεια Αττικής».

Ο Γιάννηςς; Χατζηθεοδοσίου σημείωσε ότι η Περιφέρεια Αττικής χρειάζεται μια νέα αντίληψη διοίκησης, βασισμένη στη συνεργασία, στη διαβούλευση με τους πολίτες και τους φορείς και στην ιεράρχηση των πραγματικών αναγκών της κοινωνίας. Όπως επεσήμανε, προτεραιότητα πρέπει να δοθεί στην ασφάλεια των πολιτών, στα έργα αντιπλημμυρικής και αντιπυρικής προστασίας, στην αντιμετώπιση του κυκλοφοριακού προβλήματος και στην ενίσχυση της επιχειρηματικότητας με δίκαιες και οριζόντιες πολιτικές που θα αφορούν το σύνολο των επαγγελματικών κλάδων.

Παράλληλα, γνωστοποίησε ότι πριν από την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του,  ενημέρωσε τους πολιτικούς αρχηγούς, επιλέγοντας συνειδητά έναν θεσμικό και διαφανή τρόπο επικοινωνίας: «Έχουμε μπροστά μας μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι τις εκλογές, όμως από τώρα πρέπει να ξεκινήσει ένας ουσιαστικός διάλογος για το μέλλον της Αττικής», κατέληξε.

πηγή: naftemporiki.gr

Ευκλείδης Τσακαλώτος / Το Εργατικό Κόμμα στη Βρετανία: «Μια προειδοποιητική ιστορία για το ΠΑΣΟΚ και τη μεγάλη Δημοκρατική παράταξη»

Ευκλείδης Τσακαλώτος: «Παραθέτω μια ιστορία που είναι και προειδοποιητική και διδακτική.» 

    Στην Ελλάδα, μια παρόμοια πρόκληση από τα αριστερά δεν φαίνεται ακόμα στον ορίζοντα. Ωστόσο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχει χώρος για μια προσέγγιση που ενώνει ταξικά και πράσινα ζητήματα με τα ανθρώπινα δικαιώματα. ΠΑΣΟΚ και Τσίπρας, ας προσέξουν τι εύχονται.

Μαθαίνει η Αριστερά στη χώρα μας από την ιστορία; Από τις εμπειρίες άλλων χωρών; Παραθέτω μια ιστορία που είναι και προειδοποιητική και διδακτική.

Πριν λίγες μέρες, οι Εργατικοί έχασαν μια κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση. Στη Βρετανία ισχύει το πλειοψηφικό σύστημα – η χώρα χωρίζεται σε πάνω από 600 εκλογικές περιφέρειες και ο πρώτος σε ψήφους κερδίζει, έστω και με μία ψήφο διαφορά. Στο μεσοδιάστημα των εθνικών εκλογών, αν ένας βουλευτής πεθάνει ή παραιτηθεί, διεξάγονται επαναληπτικές εκλογές στη συγκεκριμένη περιφέρεια. Μια τέτοια διαδικασία έλαβε χώρα στις 26 Φεβρουαρίου στο Gorton και Denton, μια περιφέρεια του νότιου Μάντσεστερ, φτωχή και με πολυπληθή μουσουλμανική μειονότητα. Οι Εργατικοί κέρδιζαν εκεί άνετα επί έναν αιώνα, ενώ στις τελευταίες εθνικές εκλογές το ποσοστό τους ξεπέρασε το 50%. Ωστόσο, στις επαναληπτικές αυτές εκλογές κατέλαβαν την τρίτη θέση. Την έδρα κέρδισε η υποψήφια των Πρασίνων με ποσοστό άνω του 40%, ενώ δεύτερος ήρθε ο υποψήφιος του ακροδεξιού κόμματος Reform. Επί πλέον, μόλις δύο χρόνια μετά τις εθνικές εκλογές οι Εργατικοί καταποντίζονται στις δημοσκοπήσεις και ο Στάρμερ βρίσκεται σε δεινή θέση.

Η περιφέρεια Gorton και Denton έχει τις ιδιαιτερότητές της. Η μεγάλη μουσουλμανική μειονότητα, παραδοσιακά μέρος της βάσης των Εργατικών, αντέδρασε στη στήριξη που παρείχε ο Στάρμερ στο Ισραήλ κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας των Παλαιστινίων. Αντέδρασε επίσης στην αντιμεταναστευτική ρητορική των Εργατικών, η οποία έχει στόχο να αναχαιτίσει τη δημοτικότητα τέτοιων πολιτικών σε παραδοσιακές εργατικές περιοχές, κυρίως στη Βόρεια Αγγλία. Πρόκειται για μια τακτική που απέτυχε παταγωδώς να περιορίσει την άνοδο του Reform — το οποίο πλέον προηγείται στις δημοσκοπήσεις και έλαβε περισσότερες ψήφους από τους Εργατικούς στο Gorton και Denton. Την ίδια στιγμή, η «λευκή» εργατική τάξη κάθε άλλο παρά πείστηκε ότι η κυβέρνηση ενδιαφέρεται σοβαρά για τη φτώχεια που βιώνει. Έτσι, πολλοί αποδείχθηκαν ευάλωτοι στα μηνύματα του Reform ότι τα παραδοσιακά κόμματα «τα έχουν κάνει πλακάκια» με τις ελίτ, αδυνατώντας να ελέγξουν τα μεταναστευτικά ρεύματα που —υποτίθεται πως— κλέβουν δουλειές και εκμεταλλεύονται ένα ήδη ανεπαρκές κοινωνικό κράτος. Καμία βούληση δεν έχει επιδείξει το εργατικό κόμμα να δώσει την ιδεολογική μάχη σε αυτό το θέμα.

Ας αφήσουμε όμως στην άκρη τις ιδιαιτερότητες της συγκεκριμένης περιφέρειας. Ο Στάρμερ κέρδισε την ηγεσία του Εργατικού κόμματος τον Απρίλιο του 2020, μετά την ήττα του Κόρμπυν. Εξελέγη με ένα αριστερό πρόγραμμα, υποσχόμενος να τηρήσει τις δεσμεύσεις του μανιφέστου του προκατόχου του, τοποθετώντας τον εαυτό του στην κεντροαριστερά του κόμματος. Στην πραγματικότητα, σχεδόν αμέσως, αθέτησε τις υποσχέσεις του και ξεκίνησε μια διολίσθηση προς τα δεξιά, που περιελάμβανε από τη διαγραφή του Τζέρεμυ Κόρμπυν μέχρι και εκείνη του σκηνοθέτη Κεν Λόουτς. Αλλά αυτή ήταν μόνο η αρχή. Μετά τη νίκη του τον Ιούλιο του 2024 στις εθνικές εκλογές, προχώρησε σε ρήξη με μεγάλο μέρος του μανιφέστου των Εργατικών, ειδικά στα «πράσινα» ζητήματα. Ο κεντρικός άξονας της στρατηγικής του ήταν ο εξής: θεωρώντας δεδομένο ότι δεν απειλείται από τα αριστερά, το Εργατικό κόμμα θα μπορούσε να επικεντρωθεί στην ανάσχεση της Ακροδεξιάς, την οποία εκπροσωπεί το κόμμα Reform.

Κεντρικό στοιχείο για την κατανόηση της κρίσης των Εργατικών είναι η δέσμευση στο μανιφέστο να μην αποκλίνουν από τους δημοσιονομικούς κανόνες που εισήγαγε η προηγούμενη συντηρητική κυβέρνηση. Αυτός ο αυτοεπιβληθείς «ζουρλομανδύας» είχε άμεσες συνέπειες μετά τις εκλογές: η κυβέρνηση περιέκοψε το επίδομα θέρμανσης για τους πιο ευάλωτους και αρνήθηκε να αλλάξει την πολιτική των Συντηρητικών για τα επιδόματα παιδιού, τα οποία σταματούν μετά το δεύτερο παιδί. Η εμμονή στη δημοσιονομική πειθαρχία ήταν ένα σήμα προς τις αγορές ότι δεν θα υπάρξει αλλαγή στις εφαρμοζόμενες πολιτικές και, κυρίως, καμία απειλή για τους οικονομικά ισχυρούς μέσω υψηλότερων φόρων στα εισοδήματα, αυξημένων εταιρικών φόρων και αύξησης των φόρων περιουσίας. Το σκεπτικό φαίνεται πως ήταν πως, μετά το χάος της διακυβέρνησης των Συντηρητικών (Τόρις), ο κόσμος ήθελε σταθερότητα. Ή ακόμα χειρότερα, πως η μόνη επιθυμία των πολιτών ήταν το «οποιοσδήποτε εκτός από τους Τόρις» — κάτι που φαντάζομαι θυμίζει πολλά στους Έλληνες αναγνώστες. Όμως, αυτό όπως και το «οποιοσδήποτε εκτός από τον Μητσοτάκη» δεν αποτελεί στρατηγική. Πρόκειται για μια θεμελιώδη παρερμηνεία της πραγματικότητας. Φυσικά και οι άνθρωποι θέλουν σταθερότητα, αλλά χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη, η σταθερότητα ισοδυναμεί με χίμαιρα.

Για την εργατική τάξη, οι Εργατικοί μοιάζουν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι του συστήματος. Θεωρούνται δέσμιοι των υπαρχουσών δομών εξουσίας· κυρίως των χρηματοοικονομικών και του City του Λονδίνου αλλά και του ιδιωτικού τομέα στο σύνολό του. Για παράδειγμα, πολλοί βουλευτές του κόμματος των Εργατικών προέρχονται από το lobbying, διατηρούν αυτές τις επαφές κατά τη θητεία τους και προσβλέπουν σε καλοπληρωμένες θέσεις στον ιδιωτικό τομέα όταν εγκαταλείπουν την πολιτική. Η σχέση του κόμματος, για παράδειγμα, με τις τέσσερις μεγάλες λογιστικές και συμβουλευτικές εταιρείες (PwC, Deloitte, Ernst and Young, KPMG) είναι κάτι παραπάνω από στενή. Ιδιωτικές εταιρείες όχι μόνο στηρίζουν βουλευτές αλλά «χορηγούν» κομματικές συναντήσεις, εξασφαλίζοντας μια θέση στο τραπέζι όπου χαράσσεται η ατζέντα.

Αποφεύγοντας οποιαδήποτε σύγκρουση με τα μεγάλα συμφέροντα, οι Εργατικοί πόνταραν στο ότι η πολιτική τους θα έφερνε ανάπτυξη, βελτιώνοντας τη ζωή των φτωχότερων χωρίς καμία ανάγκη αναδιανομής. Πρόκειται για μια «αυταπάτη ανάπτυξης» (growth delusion), λες και μπορούμε να επιστρέψουμε στις παλιές καλές μέρες της σοσιαλδημοκρατικής συναίνεσης των δεκαετιών του ’50 και του ’60. Δεν έχουν αντιληφθεί ότι χωρίς την καταπολέμηση των ανισοτήτων, δεν υφίσταται ούτε κοινωνική δικαιοσύνη ούτε ανάπτυξη. Το να θέτει κανείς, στη συνέχεια, το ζήτημα του τι είδους ανάπτυξη, και επομένως τι είδους επενδύσεις θέλουμε, σημαίνει ότι ανοίγει ζητήματα πολύ πέρα από την κατανόηση των Εργατικών.

Όλα αυτά υπογραμμίζουν ότι οι κεντρώες πολιτικές δεν αποδίδουν στη σημερινή συγκυρία. Δεν αντιμετωπίζουν τις ανισότητες, δεν φέρνουν ανάπτυξη, δεν αγγίζουν την κλιματική κρίση και, τέλος, αδυνατούν να ανταποκριθούν στην άνοδο της Ακροδεξιάς. Στην πραγματικότητα, η προσπάθεια των Εργατικών να υιοθετήσουν στοιχεία της ατζέντας και ρητορικής του Reform ειδικά στο μεταναστευτικό έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα.

Για να επιστρέψουμε στο εκλογικό σύστημα του Ηνωμένου Βασιλείου. Ολόκληρη η προσέγγιση του Στάρμερ βασίστηκε στην ιδέα ότι, δεδομένου του εκλογικού συστήματος, δεν έχει αντίπαλο στα αριστερά του. Η νίκη των Πρασίνων στο Denton και Gorton, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι προηγούνται των Εργατικών στις εθνικές δημοσκοπήσεις, γκρέμισε αυτό το αφήγημα. Οι Πράσινοι έχουν έναν νέο, νεαρό σε ηλικία, ηγέτη, τον Τζακ Πολάνσκι, ο οποίος αρθρώνει μια στρατηγική που συνδέει τα περιβαλλοντικά ζητήματα με τα ταξικά ζητήματα και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ως Εβραίος, δεν φοβήθηκε να στηρίξει τους Παλαιστίνιους [1]. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι, όπως και στην περίπτωση του Μαντάμι στη Νέα Υόρκη, τα στοιχεία αυτής της προσέγγισης φαίνεται να δένουν μεταξύ τους χωρίς αντιφάσεις, αμφισβητώντας αποτελεσματικά την πολιτική οικονομία του νεοφιλελευθερισμού. Η αντίδραση του Στάρμερ στην εκλογική ήττα των Εργατικών στο Denton και Gorton ήταν υστερική – «Θα συνεχίσω να πολεμώ τα άκρα στη Δεξιά και την Αριστερά». Όποιος όμως δει τον Πολάνσκι στο YouTube, θα διακρίνει έναν πολιτικό ηγέτη ριζοσπάστη με λόγο ήπιο αλλά με γωνίες. Το να τον αποκαλείς εξτρεμιστή δείχνει πόσο πολύ έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους οι Εργατικοί.

Στην Ελλάδα, μια παρόμοια πρόκληση από τα αριστερά δεν φαίνεται ακόμα στον ορίζοντα. Ωστόσο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχει χώρος για μια προσέγγιση που ενώνει ταξικά και πράσινα ζητήματα με τα ανθρώπινα δικαιώματα. ΠΑΣΟΚ και Τσίπρας, ας προσέξουν τι εύχονται.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
[1] Θα επανέλθω σε μελλοντικό άρθρο στο αποτρόπαιο ιστορικό του Στάρμερ στην εξωτερική πολιτική, τη στήριξη του επανεξοπλισμού, την υποστήριξη του Ισραήλ, καθώς και την αυταρχική του στάση απέναντι στα δικαιώματα.

Κεντροαριστερά: «Δεν είναι θέμα συσκευασίας, αλλά περιεχομένου»

     Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέκου Αλαβάνου δεν αποτέλεσαν τομή στην πολιτική ζωή της Ελλάδας λόγω της ξεχωριστής προσωπικότητας των πρωταγωνιστών τους. Η ξεχωριστή πολιτική τους προσωπικότητα επέβαλε ρήξεις στο συνεχές της επίσημης πολιτικής προπαγανδίζοντας κι ενίοτε υιοθετώντας, έστω κατ’ εξαίρεση, λαϊκά αιτήματα που βελτίωναν την θέση της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Λεωνίδας Βατικιώτης*

Οι συνέπειες από τις εξελίξεις στο εσωτερικό των κομμάτων της Αριστεράς ανέκαθεν υπερέβαιναν τα εκλογικά και τα οργανωτικά τους όρια, επηρεάζοντας κάθε κόμμα και σχηματισμό, ανεξαρτήτως μεγέθους. Οι δε μεταξύ τους σχέσεις, άλλοτε παραπέμποντας σε διελκυστίνδα κι άλλοτε σε συγκοινωνούντα δοχεία, επηρεάζονταν καθοριστικά από τις πολιτικές προτεραιότητες και τις οργανωτικές διεργασίες στο εσωτερικό των μεγάλων κομμάτων.

Οι ευρωεκλογές της 9ης Ιουνίου 2024, τόσο στο ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ όσο και στο ΣΥΡΙΖΑ δρομολόγησαν σενάρια συνεργασίας που κυκλοφορούσαν καιρό αν όχι χρόνια. Τέθηκαν δε επί τάπητος, με δημόσιες δηλώσεις, μετά την υπογραφή του 3ου μνημονίου τον Αύγουστο του 2015. Όταν οι πολιτικές διαφορές γεφυρώθηκαν, με τον ΣΥΡΙΖΑ να απεμπολεί οριστικά και δια παντός τα ριζοσπαστικά του χαρακτηριστικά και μαζί -καθόλου τυχαία- να αποχαιρετά το εκλογικό του ρεκόρ του Ιανουαρίου του 2015 (36,3%), και το ΠΑΣΟΚ να μοιράζεται με το ΣΥΡΙΖΑ πλέον το στίγμα της διάψευσης των πολιτικών του προσδοκιών, ξανακερδίζοντας ψηφοφόρους που στράφηκαν στην Αριστερά.

Η πολιτική της περιόδου 2015 – 2019 έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ ακόμη πιο κοντά στο ΠΑΣΟΚ. Η φτωχοποίηση των εργαζομένων μέσω της υπερφορολόγησης, οι ιδιωτικοποιήσεις, η διαιώνιση της ασυδοσίας των τραπεζών και η στενότερη πρόσδεση της Ελλάδας στο άρμα των ΗΠΑ και του Ισραήλ ακύρωσαν κάθε ριζοσπαστισμό από την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμη και στο θεσμικό επίπεδο δεν υλοποιήθηκε καμία ουσιαστική δημοκρατική τομή που να δικαιώνει τις προσδοκίες των ψηφοφόρων του κόμματος και να δημιουργεί ρήγματα στην καταθλιπτική νεοφιλελεύθερη κυριαρχία. Σε αυτό το περιβάλλον, οι μύδροι εκ μέρους στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ στο «ΡΙ» αν δεν προανήγγειλαν ακόμη πιο δεξιά μετατόπιση φαίνονταν να αποκαθιστούν την πραγματικότητα…

Η διακυβέρνηση της ΝΔ ωστόσο σημαδεύτηκε από μια απρόσμενη τύχη: Να διαχειριστεί τα κονδύλια που απελευθέρωσε η προσωρινή αναστολή του Συμφώνου Σταθερότητας (2020-2023) για την αντιμετώπιση της πανδημίας και στη συνέχεια το Ταμείο Ανάκαμψης και το ΕΣΠΑ. Πρόκειται για πακτωλό: Η συνολική αξία των κονδυλίων για την πανδημία έφτασε τα 44,4 δισ. με δημοσιονομικό κόστος 31,1 δισ., το νέο ΕΣΠΑ 2021-2027 τα 26,2 δισ. κ.λπ. Η ΝΔ με την πλημμυρίδα των δισεκατομμυρίων εξισορρόπησε αντικρουόμενα αστικά ανταγωνιστικά συμφέροντα, που θα είχαν εξελιχθεί σε πόλεμο μέχρι εσχάτων. Καθόλου απρόσμενη η στήριξη που απολαμβάνει η κυβέρνηση από τους μιντιάρχες…

Ωστόσο τα υποκείμενα, δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας είναι εδώ και απειλούν την εύθραυστη ισορροπία. Ξεχωρίζω: Ανεργία στο 10% που διαιωνίζεται από τις συνεχείς προσκλήσεις ξένων εργατών για την αγροτική παραγωγή και τα ξενοδοχεία, αύξηση των ανεξόφλητων χρεών σε εφορία και ασφαλιστικά ταμεία που ξεπερνούν τα 150 δις., όξυνση του αναπτυξιακού / επενδυτικού προβλήματος της ελληνικής οικονομίας όπως μαρτυρά από την μια το γεγονός ότι η ελληνική είναι η μοναδική οικονομία στην ΕΕ που το ΑΕΠ της ακόμη και τώρα υπολείπεται του ΑΕΠ πριν την δημοσιονομική κρίση και από την άλλη η κατεύθυνση των επενδύσεων σε ακίνητα και κερδοσκοπία, φτωχοποίηση της κοινωνίας λόγω του πληθωρισμού και της αυξανόμενης επέκτασης της φτώχειας στους συνταξιούχους, σταδιακή αύξηση του ομολογιακού μέρους του δημόσιου χρέους ενώ παραμένει ακόμη σε επίπεδα ρεκόρ για την ΕΕ ως ποσοστό του ΑΕΠ, κ.λπ., κ.λπ. Από κοντά και η κλιμάκωση των πολεμικών μετώπων στην Ουκρανία και την Γάζα με την εκτεταμένη αν και καλυμμένη (ως προς το παρόν) εμπλοκή της Ελλάδας να απειλεί να γίνουμε στόχος επιθέσεων. Αυτά είναι τα μέτωπα που έχει ανοίξει η πολιτική της ΝΔ, απαιτώντας ρήξεις από τα αριστερά.

Ας επιχειρήσουμε τώρα να παραθέσουμε ορισμένα ενδεικτικά ζητήματα που συζητιούνται εν όψει της συνεργασίας των δύο κομμάτων της κεντροαριστεράς: Ποιος θα ηγηθεί του νέου σχήματος, ποιος θα είναι επικεφαλής στο ΠΑΣΟΚ / ΚΙΝΑΛ. Αν η συνεργασία θα έχει την μορφή του κοινού ψηφοδελτίου, αναπαράγοντας το πρόσφατο γαλλικό προηγούμενο, ή θα οδηγήσει σε νέο κόμμα. Αν θα γίνει νέο έκτακτο συνέδριο στο ΠΑΣΟΚ / ΚΙΝΑΛ, κοκ.

Κανένα από τα επίδικα της δημόσιας συζήτησης που συνοδεύει τις διεργασίες στην κεντροαριστερά δεν αφορά τα εκρηκτικά κοινωνικά ζητήματα της περιόδου ή αυτά που σχετίζονται με τον διεθνή προσανατολισμό. Κανένας από τους πρωταγωνιστές δεν τολμάει να θέσει έστω προς συζήτηση το αίτημα για κατώτατο καθαρό μισθό 1.000 ευρώ, κρατική επιδότηση κάθε μισθωτού ή συνταξιούχου που πληρώνει ενοίκιο πάνω από το ένα τρίτο των απολαβών του για να αντιμετωπιστεί η στεγαστική κρίση, κρατικοποίηση των τομέων της ενέργειας, τηλεπικοινωνιών και τραπεζών, διατίμηση στα είδη ευρείας κατανάλωσης για να πέσουν οι τιμές, κι έξοδο από ΝΑΤΟ και ευρώ – ΕΕ ως όρων εκ των ων ουκ άνευ για την ειρήνη και την ευημερία.

Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέκου Αλαβάνου δεν αποτέλεσαν τομή στην πολιτική ζωή της Ελλάδας λόγω της ξεχωριστής προσωπικότητας των πρωταγωνιστών τους. Η ξεχωριστή πολιτική τους προσωπικότητα επέβαλε ρήξεις στο συνεχές της επίσημης πολιτικής προπαγανδίζοντας κι ενίοτε υιοθετώντας, έστω κατ’ εξαίρεση, λαϊκά αιτήματα που βελτίωναν την θέση της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Έτσι και σήμερα το νέο προϊόν δεν θα κριθεί από την συσκευασία. Θα κριθεί από το περιεχόμενο…

πηγή: leonidasvatikiotis.wordpress.com

_______________________________________________________________

* Ο Λεωνίδας Βατικιώτης είναι Oικονομολόγος, Συγγραφέας και δημοσιογράφος. Αρθρογραφεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης. Πολιτικά δραστηριοποιείται στο χώρο της ευρύτερης Αριστεράς, όπου η συμμετοχή του θεωρείται σημαντική.

Κοινή έκκληση Κοντιάδη, Λιάκου, Μαρατζίδη και Σωτηρέλη για «ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου»

     Τέσσερις καθηγητές Πανεπιστημίου, οι Ξενοφών Κοντιάδης, Αντώνης Λιάκος, Νίκος Μαρατζίδης και Γιώργος Σωτηρέλης, απευθύνουν κοινή έκκληση για την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου...

Με αφορμή το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, τέσσερις πανεπιστημιακοί καθηγητές υπογράφουν άρθρο στο οποίο αιτιολογούν την ανάγκη που υπάρχει για ανασύνθεση στον προοδευτικό πολιτικό χώρο και την επιλογή ενός προσώπου που θα είναι υποψήφιος πρωθυπουργός.

Οι Ξενοφών Κοντιάδης (Πάντειο), Αντώνης Λιάκος, (Πανεπιστήμιο Αθηνών), Γιώργος Σωτηρέλης (Πανεπιστήμιο Αθηνών) και Νίκος Μαραντζίδης (Μακεδονίας) αναφέρουν μεταξύ άλλων πως η αποχή και τα ποσοστά που έλαβαν τα κυρίαρχα κόμματα, προκαλούν σοβαρούς προβληματισμούς, καλώντας τους «ανένταχτους προοδευτικούς» να αναλάβουν πρωτοβουλίες ώστε να ανασυγκροτηθεί ο προοδευτικός χώρος.

Σημειώνουν δε, πως θα πρέπει να εστιάσει σε δύο ζητήματα ο χώρος: την επεξεργασία εναλλακτικών θέσεων και προτάσεων και την επιλογή προσώπου που θα συγκεντρώνει την ευρύτατη κοινή αποδοχή για να διεκδικήσει την πρωθυπουργία.

Το άρθρο των 4 καθηγητών

«Έκκληση για την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, σε συνάρτηση με την πρωτοφανή αποχή, είναι πολυσήμαντο για το κομματικό μας σύστημα, καθώς αναδεικνύει ανάγλυφα την συνεχή υποχώρηση της πολιτικής αξιοπιστίας του και την πολλαπλά εκδηλούμενη κρίση αντιπροσώπευσης.

Το βαρύτερο πλήγμα το δέχθηκε αναμφίβολα η κυβέρνηση. Ωστόσο, ούτε τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της αντιπολίτευσης έμειναν αλώβητα. Τα ποσοστά που έλαβαν, σε συνάρτηση με το ποσοστό της αποχής, προκαλούν σοβαρούς προβληματισμούς για την δυνατότητά τους να παράσχουν, το καθένα από μόνο του, μία ισχυρή και πειστική εναλλακτική λύση.

Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, οι ευρωεκλογές αποτελούν μείζονα πρόκληση για όλα τα κόμματα, τις κινήσεις και τους ανένταχτους του προοδευτικού χώρου, προκειμένου να αναλάβουν πρόσφορες πρωτοβουλίες για την ριζική ανασύνθεσή του.

Μόνον έτσι ο χώρος αυτός μπορεί να αποτελέσει έναν νέο ισχυρό και πλουραλιστικό πόλο εξουσίας, που θα μπορεί να ανατρέψει το σημερινό καθεστώς της υποτέλειας, του πελατειασμού, της διαπλοκής, της υπονόμευσης των δημόσιων αγαθών, της κατασπατάλησης των ευρωπαϊκών πόρων προς όφελος των ημετέρων, της συρρίκνωσης της πολυφωνίας, της υποβάθμισης του κράτους δικαίου και των πολλαπλών και διαβόητων σκανδάλων, με αποκορύφωμα αυτά των υποκλοπών και των Τεμπών.

Επειδή λοιπόν οι καιροί ου μενετοί, αποφασίσαμε να απευθύνουμε έκκληση σε όλα τα κόμματα και τις δυνάμεις που μπορούν και πρέπει να συγκροτήσουν αυτόν τον νέο προοδευτικό πόλο, να υπερβούν την εσωστρέφεια και την απογοήτευση και να συνειδητοποιήσουν την αναγκαιότητα κοινής καθόδου στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, συναποφασίζοντας –πέρα από τις όποιες εσωτερικές διεργασίες τους, που είναι δική τους υπόθεση– ένα συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, που θα περιλαμβάνει δύο στάδια:

Πρώτον την επεξεργασία εναλλακτικών θέσεων και προτάσεων, σε προοδευτική ιδεολογική και πολιτική κατεύθυνση, που θα αποτελέσουν μια ενιαία, υπεύθυνη και αξιόπιστη προγραμματική βάση.

Δεύτερον την επιλογή, σε εύθετο χρόνο, ενός κοινού υποψηφίου για την πρωθυπουργία, που θα συγκεντρώνει την ευρύτερη δυνατή αποδοχή. Γνωρίζουμε τα προβλήματα που θέτει ο εκλογικός νόμος αλλά γνωρίζουμε και τις λύσεις για την υπέρβασή τους.

Οι υπογράφοντες ανήκουμε στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, με ποικίλες ιδεολογικοπολιτικές καταβολές και αποχρώσεις, ανταλλάσσουμε εδώ και χρόνια απόψεις και ανησυχίες για την πορεία του τόπου και το κίνητρό μας είναι ένα και μοναδικό: να συμβάλουμε στο μέτρο του εφικτού, αφουγκραζόμενοι και τις σχετικές αγωνίες των πολιτών, στην επιστροφή της πολιτικής, στη ριζική αλλαγή των σημερινών αρνητικών συσχετισμών και στην αποκατάσταση της ισορροπίας στην λειτουργία του πολιτεύματος.

Γνωρίζουμε ότι δεν κομίζουμε γλαύκα εις Αθήνας, καθώς η ανάγκη για την διαμόρφωση μίας πειστικής και συνθετικής εναλλακτικής λύσης έχει ήδη προβληθεί από πολλές πλευρές. Επίσης δεν έχουμε αυταπάτες ούτε υπεισερχόμαστε στις διαδικασίες των επιμέρους κομμάτων.

Ωστόσο, έχουμε βαθιά πεποίθηση ότι εκείνο που επείγει σήμερα, πέρα από γενικόλογες συζητήσεις και ευχές, είναι να δεσμευθούν όλοι –ενόψει και των εν εξελίξει εσωκομματικών ζυμώσεων– σε συγκεκριμένες και χρονικά ιεραρχημένες πρωτοβουλίες, με σαφή στόχευση: κοινό πρόγραμμα και κοινός υποψήφιος πρωθυπουργός.

Μόνο αυτό μπορεί να δώσει ελπίδα και διέξοδο στους προοδευτικούς πολίτες και στα ευρύτερα λαϊκά στρώματα αλλά και να δρομολογήσει επιτέλους, με τόλμη αλλά και πραγματισμό, τις ρηξικέλευθες τομές και ρήξεις που είναι αναγκαίες, για την υπέρβαση της σημερινής καταθλιπτικής πραγματικότητας.

Ξενοφών Κοντιάδης, καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου
Αντώνης Λιάκος  ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών
Νίκος Μαρατζίδης, καθηγητής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας
Γιώργος Σωτηρέλης, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών»