Το Ιράν δεν έχει διπλωματικούς δεσμούς με τις ΗΠΑ από το 1980 και ο λαός του θεωρεί εδώ και καιρό τις ΗΠΑ ως ιδεολογικό εχθρό του..
Τρεις μήνες μετά την πτώση του Μαδούρο, ο Τραμπ φαίνεται πρόθυμος να αναπαράγει το μοντέλο της «κατάληψης του καθεστώτος» στο Ιράν, μετά τον θάνατο του ανώτατου ηγέτη του, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, στην Τεχεράνη κατά τη διάρκεια μιας καταστροφικής ισραηλινο-αμερικανικής επιχείρησης που στόχευε τη βάση του.
Οι ειδικοί λένε ότι η επιρροή των ΗΠΑ στον γείτονα της Νότιας Αμερικής θα είναι δύσκολο να αναπαραχθεί σε χώρα με βαθιά και μακροχρόνια αντιπάθεια προς τη Δύση.
Καταρχάς, η CIA εντοπίζει τον επικεφαλής ενός έθνους πλούσιου σε πετρέλαιο, που δολώνει τις ΗΠΑ, σε ένα αυστηρά φρουρούμενο συγκρότημα στην καρδιά της πρωτεύουσας της χώρας του, που περιβάλλεται από βουνά.
Στη συνέχεια, αυτός ο ηγέτης απομακρύνεται από την εξουσία με μια θανατηφόρα και ακαταμάχητη επίδειξη στρατιωτικής ισχύος των ΗΠΑ.
Τελικά, ένας πιο εύκαμπτος διάδοχος διορίζεται για να κάνει τις εντολές του Ουάσινγκτον.
Αυτή ήταν η συνταγή για την πρόσφατη κατάληψη του καθεστώτος της Βενεζουέλας από τον Ντόναλντ Τραμπ . Ο πρόεδρος της χώρας, Νικολάς Μαδούρο, απήχθη στο Καράκας πριν από την αυγή της 3ης Ιανουαρίου.
Αφού οι ειδικές δυνάμεις συνέλαβαν τον Μαδούρο, η αντιπρόεδρός του, Ντέλσι Ροντρίγκεζ, παρενέβη με την ευλογία του Τραμπ , εγκαινιάζοντας μια κάποτε απίθανη, φιλοαμερικανική εποχή για μια χώρα της Νότιας Αμερικής, της οποίας οι ηγέτες είχαν από καιρό καταδικάσει τον «Αμερικανικό» ιμπεριαλισμό.
«Ευχαριστώ τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ για την ευγενική προθυμία της κυβέρνησής του να συνεργαστεί», έγραψε η Ροντρίγκεζ στο X την Πέμπτη, στην ίσως πιο απροκάλυπτη πράξη γονυκλισίας της από την πτώση του συμμάχου της.
Τρεις μήνες μετά την πτώση του Μαδούρο, ο Τραμπ φαίνεται πρόθυμος να αναπαράγει το μοντέλο της «κατάληψης του καθεστώτος» στο Ιράν, μετά τον θάνατο του ανώτατου ηγέτη του, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, στην Τεχεράνη κατά τη διάρκεια μιας καταστροφικής ισραηλινο-αμερικανικής επιχείρησης που στόχευε τη βάση του.
Στη συνέχεια, αυτός ο ηγέτης απομακρύνεται από την εξουσία με μια θανατηφόρα και ακαταμάχητη επίδειξη στρατιωτικής ισχύος των ΗΠΑ.
Τελικά, ένας πιο εύκαμπτος διάδοχος διορίζεται για να κάνει τις εντολές του Ουάσινγκτον.
Αυτή ήταν η συνταγή για την πρόσφατη κατάληψη του καθεστώτος της Βενεζουέλας από τον Ντόναλντ Τραμπ . Ο πρόεδρος της χώρας, Νικολάς Μαδούρο, απήχθη στο Καράκας πριν από την αυγή της 3ης Ιανουαρίου.
Αφού οι ειδικές δυνάμεις συνέλαβαν τον Μαδούρο, η αντιπρόεδρός του, Ντέλσι Ροντρίγκεζ, παρενέβη με την ευλογία του Τραμπ , εγκαινιάζοντας μια κάποτε απίθανη, φιλοαμερικανική εποχή για μια χώρα της Νότιας Αμερικής, της οποίας οι ηγέτες είχαν από καιρό καταδικάσει τον «Αμερικανικό» ιμπεριαλισμό.
«Ευχαριστώ τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ για την ευγενική προθυμία της κυβέρνησής του να συνεργαστεί», έγραψε η Ροντρίγκεζ στο X την Πέμπτη, στην ίσως πιο απροκάλυπτη πράξη γονυκλισίας της από την πτώση του συμμάχου της.
Τρεις μήνες μετά την πτώση του Μαδούρο, ο Τραμπ φαίνεται πρόθυμος να αναπαράγει το μοντέλο της «κατάληψης του καθεστώτος» στο Ιράν, μετά τον θάνατο του ανώτατου ηγέτη του, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, στην Τεχεράνη κατά τη διάρκεια μιας καταστροφικής ισραηλινο-αμερικανικής επιχείρησης που στόχευε τη βάση του.
«Πρέπει να συμμετάσχω στον διορισμό [του διαδόχου του], όπως με την Ντέλσι Ροντρίγκεζ στη Βενεζουέλα », δήλωσε ο Τραμπ στον αμερικανικό ειδησεογραφικό ιστότοπο Axios αυτή την εβδομάδα.
Μιλώντας στους New York Times, είπε: «Αυτό που κάναμε στη Βενεζουέλα, νομίζω, είναι... το τέλειο σενάριο».
Ένας αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ δήλωσε στην Wall Street Journal ότι η στρατηγική του Τραμπ - η «διαχείριση» της συμπεριφοράς ενός καθεστώτος από μακριά χωρίς να στέλνει αμερικανικές δυνάμεις επί τόπου - θα μπορούσε να ονομαστεί «αποκεφαλισμός και ανάθεση».
Ωστόσο, ειδικοί από τη Νότια Αμερική και τη Μέση Ανατολή έχουν σοβαρές αμφιβολίες για το αν αυτό που μέχρι στιγμής έχει λειτουργήσει στο Καράκας θα λειτουργήσει 7.000 μίλια μακριά, στην Τεχεράνη.
«Η μετατροπή του Ιράν σε ένα εύκαμπτο καθεστώς μαριονέτας είναι πολύ λιγότερο πρακτική από ό,τι στη Βενεζουέλα όπου [ακόμα και υπό τον Μαδούρο]... η κυβέρνηση ήταν ήδη διατεθειμένη να συνεργαστεί με τις ΗΠΑ, τον ιστορικό της εταίρο στην ενέργεια και τον βασικό παράγοντα στην περιοχή», δήλωσε ο Μπέντζαμιν Γκεντάν, πρώην διευθυντής Νότιας Αμερικής στο προσωπικό του συμβουλίου εθνικής ασφάλειας στον Λευκό Οίκο και νυν διευθυντής του Προγράμματος Λατινικής Αμερικής του Κέντρου Στίμσον.
Πρόσθεσε: «Αυτή η ιδέα ότι μετά τη Βενεζουέλα οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να κάνουν τον γύρο του κόσμου παρεμβαίνοντας και εγκαθιστώντας μια φιγούρα, την Ντέλσι Ροντρίγκεζ, όπου το αεροπλανοφόρο μας στηρίζει άγκυρα, είναι κάπως ανόητη».
Ειδικοί σε θέματα Ιράν πιστεύουν ότι το αίτημα του Τραμπ να συμμετάσχει στην επιλογή του επόμενου ηγέτη της χώρας είναι πιθανό να απορριφθεί αμέσως από τους εναπομείναντες αξιωματούχους της χώρας ως αυθάδη παρέμβαση στην εσωτερική τους πολιτική. Η χώρα έχει πικρές αναμνήσεις από την ανάμειξη εξωτερικών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων της Βρετανίας, της Ρωσίας και των ΗΠΑ.
Σε μεγάλο βαθμό, η επανάσταση του 1979 που έφερε το ισλαμικό καθεστώς στην εξουσία τροφοδοτήθηκε από την εθνικιστική δυσαρέσκεια για την υποτιθέμενη ξένη παρέμβαση. Ο τότε φιλοδυτικός μονάρχης, Σάχης Μοχάμεντ Ρεζά Παχλεβί, θεωρούνταν ευρέως μαριονέτα των Αμερικανών.
Ο αντιαμερικανισμός, που εκδηλώνεται από το επαναστατικό σύνθημα «Marg bar Amrika» (Θάνατος στην Αμερική), βρίσκεται στην καρδιά της ιδεολογίας του καθεστώτος από τότε που ο πνευματικός ιδρυτής της επανάστασης, Αγιατολάχ Ρουχόλα Χομεϊνί, χαρακτήρισε τις ΗΠΑ «τον μεγάλο Σατανά». Συνθήματα και τοιχογραφίες που εκφράζουν αντιπάθεια προς τις ΗΠΑ είναι εμφανή σε όλη την Τεχεράνη και σε άλλες ιρανικές πόλεις.
Η επιμονή του Τραμπ να ζητείται η γνώμη του φαίνεται ακόμη πιο παράλογη, δεδομένου ότι οι δύο χώρες δεν έχουν διπλωματικές σχέσεις εδώ και 46 χρόνια - σε αντίθεση με τη Βενεζουέλα, όπου οι ΗΠΑ διατηρούσαν δεσμούς μέχρι πρόσφατα, το 2019. Οι δεσμοί των ΗΠΑ με το Ιράν διακόπηκαν από την κυβέρνηση Κάρτερ το 1980, αφού οι επαναστάτες εισέβαλαν στην αμερικανική πρεσβεία στην Τεχεράνη και κράτησαν ομήρους 52 Αμερικανούς διπλωμάτες.
Ο Άλεξ Βατάνκα, επικεφαλής του προγράμματος για το Ιράν στο Ινστιτούτο Μέσης Ανατολής στην Ουάσινγκτον, χαρακτήρισε την προσπάθεια του Τραμπ να εμπλακεί στην επιλογή ηγέτη του Ιράν «πέραν των αυταπατών» και αμφισβήτησε το κατά πόσον είχε ένα εφαρμόσιμο σχέδιο για να επιβάλει ένα σενάριο τύπου Βενεζουέλας.
«Η αλλαγή καθεστώτος θα ήταν πολύ πιο εύκολη από τη μεταστροφή των υπαρχόντων σιιτών μαχητικών ισλαμιστών στο κίνημα Μάγκα, κάτι που ουσιαστικά ζητά», είπε ο Βατάνκα.
Πρόσθεσε ότι η εξωτερική επιρροή ήταν πιθανή, λόγω ατόμων «σε ό,τι έχει απομείνει από τον στενό κύκλο του Χαμενεΐ» που συνεργάζονται με ξένες υπηρεσίες πληροφοριών.
«Αλλά χρειάζεται να έχεις ένα σχέδιο δράσης», είπε.
«Πρέπει να αποφασίσεις με ποιους μέσα στο καθεστώς μπορείς να συνεργαστείς. Έπειτα -μαζί με αυτή την ομάδα- είτε πείθεις τους άλλους που αγωνίζονται αυτή τη στιγμή να τους αφομοιώσουν είτε βοηθάς τους Αμερικανούς να τους σκοτώσουν.»
«Με αυτόν τον τρόπο, κάποιος μπορεί να αναδειχθεί ως ο κορυφαίος άνδρας και να κάνει αυτό που κάνει ο Ροντρίγκεζ στη Βενεζουέλα... Αλλά δεν έχω δει τίποτα που να μου υποδηλώνει ότι αυτή η λογική έχει εισχωρήσει σε αυτό που κάνουν οι ΗΠΑ αυτή τη στιγμή. Μπορεί να αποφασίσουν να αποσυρθούν, λέγοντας: "Σκοτώσαμε τον Χαμενεΐ, δεν έχουν απομείνει πυρηνικά, οι εκτοξευτές πυραύλων καταστράφηκαν".
«Είναι ανοιχτός πόλεμος, και σε μια τέτοια κατάσταση, γίνεται ακόμη πιο δύσκολο για όποιον έχει απομείνει στο καθεστώς να θέλει να υπονοήσει ότι είναι πρόθυμος να συνεργαστεί με τις ΗΠΑ... Θα σκοτωθούν πριν σηκωθούν από το κρεβάτι την επόμενη μέρα».
Ο Ναϊσάν Ραφάτι, ανώτερος αναλυτής για το Ιράν στο thinktank International Crisis Group, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ και οι εναπομείναντες εμπιστευτικοί του καθεστώτος μπορεί να έχουν κοινό συμφέρον για τη συνέχεια, αλλά προειδοποίησε ότι αυτό θα μπορούσε να διακινδυνεύσει την αποξένωση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού του Ιράν, ο οποίος εξακολουθεί να είναι θυμωμένος για την αιματηρή καταστολή των πρόσφατων διαμαρτυριών με κόστος χιλιάδες ζωές.
«Ακόμα κι αν το σύστημα έχει μια συρρικνούμενη βάση ιδεολογικών οπαδών, αυτοί οι οπαδοί πιθανότατα αισθάνονται ότι αυτός είναι ο τελικός στόχος αν δεν ενωθούν. Έτσι, μπορεί να υπάρξει μια συσπείρωση των βάσεων», είπε.
«Το πιο εύστοχο αποτέλεσμα για την Ουάσινγκτον είναι η διασφάλιση της αλλαγής εντός της συνέχειας - η εύρεση ενός εταίρου που μπορεί να σφυρηλατήσει γρήγορα μια κρίσιμη μάζα του ιρανικού συστήματος με όρους που μπορούν να αποδεχτούν οι ΗΠΑ», πρόσθεσε ο Ραφάτι.
«Αλλά αυτή η φιλοδοξία αντιμετωπίζει δύο προκλήσεις: να βρει αρκετές φωνές εντός του καθεστώτος για να αποδεχτεί την αλλαγή και να αφήσει πολλούς Ιρανούς δυσαρεστημένους από τη συνέχεια».
Οι ειδικοί πιστεύουν ότι η πραγματική επιλογή για τον επόμενο ηγέτη του Ιράν βρίσκεται στους ισχυρούς Φρουρούς της Επανάστασης, οι οποίοι ελέγχουν την στρατιωτική πολιτική του Ιράν καθώς και μεγάλα τμήματα της οικονομίας.
Οι ειδικοί σε θέματα Νότιας Αμερικής πιστεύουν ότι η προφανής επιθυμία του Τραμπ να επαναλάβει «το μοντέλο Delcy» αντανακλά την ενθάρρυνση της Ουάσιγκτον για την φαινομενικά επιτυχημένη οικειοποίηση των υπολειμμάτων του αυταρχικού καθεστώτος του Μαδούρο.
«Δεν είχατε καμία απώλεια αεροσκαφών, καμία απώλεια Αμερικανών στρατιωτικών, είχατε μια κυβέρνηση που του είχε παρουσιαστεί τουλάχιστον ως αδυσώπητα εχθρική, η οποία τώρα είναι πολύ εξυπηρετική. Έχετε μια χώρα με τεράστιους φυσικούς πόρους [που όπως τους βλέπει ο Τραμπ] είναι πρόσφατα διαθέσιμοι στις Ηνωμένες Πολιτείες», είπε ο Γκεντάν.
Αλλά, πρόσθεσε ο πρώην σύμβουλος του Λευκού Οίκου, πέρα από το γεγονός ότι το Ιράν είναι πολύ πιο μακριά και καλύτερα οπλισμένο από τη Βενεζουέλα, είναι πολύ νωρίς για να πούμε αν το τέχνασμα του Τραμπ έχει καν λειτουργήσει στη Νότια Αμερική.
«Σε ένα χρόνο από τώρα, αν το αμερικανικό ναυτικό δεν βρίσκεται ακόμα στην Καραϊβική, οι Βενεζουελάνοι, σιγά σιγά, μπορεί να νιώσουν ότι ξαφνικά έχουν λίγο χώρο για να αναπνεύσουν και κάποια αυτονομία ξανά», προέβλεψε ο Γκεντάν.
Η απόσπαση της προσοχής από τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή θα μπορούσε ακόμη και να ωφελήσει τους διαδόχους του Μαδούρο, καθώς επιδιώκουν να επιβιώσουν από τον Τραμπ και να παρατείνουν την 27χρονη διακυβέρνησή τους. «Το σχέδιό τους δεν είναι να παραμείνουν ένα καθεστώς μαριονέτας για πάντα», είπε ο Γκεντάν. «Το σχέδιό τους είναι να ελπίζουν ότι οι ΗΠΑ θα προχωρήσουν».
Ένας αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ δήλωσε στην Wall Street Journal ότι η στρατηγική του Τραμπ - η «διαχείριση» της συμπεριφοράς ενός καθεστώτος από μακριά χωρίς να στέλνει αμερικανικές δυνάμεις επί τόπου - θα μπορούσε να ονομαστεί «αποκεφαλισμός και ανάθεση».
Ωστόσο, ειδικοί από τη Νότια Αμερική και τη Μέση Ανατολή έχουν σοβαρές αμφιβολίες για το αν αυτό που μέχρι στιγμής έχει λειτουργήσει στο Καράκας θα λειτουργήσει 7.000 μίλια μακριά, στην Τεχεράνη.
«Η μετατροπή του Ιράν σε ένα εύκαμπτο καθεστώς μαριονέτας είναι πολύ λιγότερο πρακτική από ό,τι στη Βενεζουέλα όπου [ακόμα και υπό τον Μαδούρο]... η κυβέρνηση ήταν ήδη διατεθειμένη να συνεργαστεί με τις ΗΠΑ, τον ιστορικό της εταίρο στην ενέργεια και τον βασικό παράγοντα στην περιοχή», δήλωσε ο Μπέντζαμιν Γκεντάν, πρώην διευθυντής Νότιας Αμερικής στο προσωπικό του συμβουλίου εθνικής ασφάλειας στον Λευκό Οίκο και νυν διευθυντής του Προγράμματος Λατινικής Αμερικής του Κέντρου Στίμσον.
Πρόσθεσε: «Αυτή η ιδέα ότι μετά τη Βενεζουέλα οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να κάνουν τον γύρο του κόσμου παρεμβαίνοντας και εγκαθιστώντας μια φιγούρα, την Ντέλσι Ροντρίγκεζ, όπου το αεροπλανοφόρο μας στηρίζει άγκυρα, είναι κάπως ανόητη».
Ειδικοί σε θέματα Ιράν πιστεύουν ότι το αίτημα του Τραμπ να συμμετάσχει στην επιλογή του επόμενου ηγέτη της χώρας είναι πιθανό να απορριφθεί αμέσως από τους εναπομείναντες αξιωματούχους της χώρας ως αυθάδη παρέμβαση στην εσωτερική τους πολιτική. Η χώρα έχει πικρές αναμνήσεις από την ανάμειξη εξωτερικών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων της Βρετανίας, της Ρωσίας και των ΗΠΑ.
Σε μεγάλο βαθμό, η επανάσταση του 1979 που έφερε το ισλαμικό καθεστώς στην εξουσία τροφοδοτήθηκε από την εθνικιστική δυσαρέσκεια για την υποτιθέμενη ξένη παρέμβαση. Ο τότε φιλοδυτικός μονάρχης, Σάχης Μοχάμεντ Ρεζά Παχλεβί, θεωρούνταν ευρέως μαριονέτα των Αμερικανών.
Ο αντιαμερικανισμός, που εκδηλώνεται από το επαναστατικό σύνθημα «Marg bar Amrika» (Θάνατος στην Αμερική), βρίσκεται στην καρδιά της ιδεολογίας του καθεστώτος από τότε που ο πνευματικός ιδρυτής της επανάστασης, Αγιατολάχ Ρουχόλα Χομεϊνί, χαρακτήρισε τις ΗΠΑ «τον μεγάλο Σατανά». Συνθήματα και τοιχογραφίες που εκφράζουν αντιπάθεια προς τις ΗΠΑ είναι εμφανή σε όλη την Τεχεράνη και σε άλλες ιρανικές πόλεις.
Η επιμονή του Τραμπ να ζητείται η γνώμη του φαίνεται ακόμη πιο παράλογη, δεδομένου ότι οι δύο χώρες δεν έχουν διπλωματικές σχέσεις εδώ και 46 χρόνια - σε αντίθεση με τη Βενεζουέλα, όπου οι ΗΠΑ διατηρούσαν δεσμούς μέχρι πρόσφατα, το 2019. Οι δεσμοί των ΗΠΑ με το Ιράν διακόπηκαν από την κυβέρνηση Κάρτερ το 1980, αφού οι επαναστάτες εισέβαλαν στην αμερικανική πρεσβεία στην Τεχεράνη και κράτησαν ομήρους 52 Αμερικανούς διπλωμάτες.
Ο Άλεξ Βατάνκα, επικεφαλής του προγράμματος για το Ιράν στο Ινστιτούτο Μέσης Ανατολής στην Ουάσινγκτον, χαρακτήρισε την προσπάθεια του Τραμπ να εμπλακεί στην επιλογή ηγέτη του Ιράν «πέραν των αυταπατών» και αμφισβήτησε το κατά πόσον είχε ένα εφαρμόσιμο σχέδιο για να επιβάλει ένα σενάριο τύπου Βενεζουέλας.
«Η αλλαγή καθεστώτος θα ήταν πολύ πιο εύκολη από τη μεταστροφή των υπαρχόντων σιιτών μαχητικών ισλαμιστών στο κίνημα Μάγκα, κάτι που ουσιαστικά ζητά», είπε ο Βατάνκα.
Πρόσθεσε ότι η εξωτερική επιρροή ήταν πιθανή, λόγω ατόμων «σε ό,τι έχει απομείνει από τον στενό κύκλο του Χαμενεΐ» που συνεργάζονται με ξένες υπηρεσίες πληροφοριών.
«Αλλά χρειάζεται να έχεις ένα σχέδιο δράσης», είπε.
«Πρέπει να αποφασίσεις με ποιους μέσα στο καθεστώς μπορείς να συνεργαστείς. Έπειτα -μαζί με αυτή την ομάδα- είτε πείθεις τους άλλους που αγωνίζονται αυτή τη στιγμή να τους αφομοιώσουν είτε βοηθάς τους Αμερικανούς να τους σκοτώσουν.»
«Με αυτόν τον τρόπο, κάποιος μπορεί να αναδειχθεί ως ο κορυφαίος άνδρας και να κάνει αυτό που κάνει ο Ροντρίγκεζ στη Βενεζουέλα... Αλλά δεν έχω δει τίποτα που να μου υποδηλώνει ότι αυτή η λογική έχει εισχωρήσει σε αυτό που κάνουν οι ΗΠΑ αυτή τη στιγμή. Μπορεί να αποφασίσουν να αποσυρθούν, λέγοντας: "Σκοτώσαμε τον Χαμενεΐ, δεν έχουν απομείνει πυρηνικά, οι εκτοξευτές πυραύλων καταστράφηκαν".
«Είναι ανοιχτός πόλεμος, και σε μια τέτοια κατάσταση, γίνεται ακόμη πιο δύσκολο για όποιον έχει απομείνει στο καθεστώς να θέλει να υπονοήσει ότι είναι πρόθυμος να συνεργαστεί με τις ΗΠΑ... Θα σκοτωθούν πριν σηκωθούν από το κρεβάτι την επόμενη μέρα».
Ο Ναϊσάν Ραφάτι, ανώτερος αναλυτής για το Ιράν στο thinktank International Crisis Group, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ και οι εναπομείναντες εμπιστευτικοί του καθεστώτος μπορεί να έχουν κοινό συμφέρον για τη συνέχεια, αλλά προειδοποίησε ότι αυτό θα μπορούσε να διακινδυνεύσει την αποξένωση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού του Ιράν, ο οποίος εξακολουθεί να είναι θυμωμένος για την αιματηρή καταστολή των πρόσφατων διαμαρτυριών με κόστος χιλιάδες ζωές.
«Ακόμα κι αν το σύστημα έχει μια συρρικνούμενη βάση ιδεολογικών οπαδών, αυτοί οι οπαδοί πιθανότατα αισθάνονται ότι αυτός είναι ο τελικός στόχος αν δεν ενωθούν. Έτσι, μπορεί να υπάρξει μια συσπείρωση των βάσεων», είπε.
«Το πιο εύστοχο αποτέλεσμα για την Ουάσινγκτον είναι η διασφάλιση της αλλαγής εντός της συνέχειας - η εύρεση ενός εταίρου που μπορεί να σφυρηλατήσει γρήγορα μια κρίσιμη μάζα του ιρανικού συστήματος με όρους που μπορούν να αποδεχτούν οι ΗΠΑ», πρόσθεσε ο Ραφάτι.
«Αλλά αυτή η φιλοδοξία αντιμετωπίζει δύο προκλήσεις: να βρει αρκετές φωνές εντός του καθεστώτος για να αποδεχτεί την αλλαγή και να αφήσει πολλούς Ιρανούς δυσαρεστημένους από τη συνέχεια».
Οι ειδικοί πιστεύουν ότι η πραγματική επιλογή για τον επόμενο ηγέτη του Ιράν βρίσκεται στους ισχυρούς Φρουρούς της Επανάστασης, οι οποίοι ελέγχουν την στρατιωτική πολιτική του Ιράν καθώς και μεγάλα τμήματα της οικονομίας.
Οι ειδικοί σε θέματα Νότιας Αμερικής πιστεύουν ότι η προφανής επιθυμία του Τραμπ να επαναλάβει «το μοντέλο Delcy» αντανακλά την ενθάρρυνση της Ουάσιγκτον για την φαινομενικά επιτυχημένη οικειοποίηση των υπολειμμάτων του αυταρχικού καθεστώτος του Μαδούρο.
«Δεν είχατε καμία απώλεια αεροσκαφών, καμία απώλεια Αμερικανών στρατιωτικών, είχατε μια κυβέρνηση που του είχε παρουσιαστεί τουλάχιστον ως αδυσώπητα εχθρική, η οποία τώρα είναι πολύ εξυπηρετική. Έχετε μια χώρα με τεράστιους φυσικούς πόρους [που όπως τους βλέπει ο Τραμπ] είναι πρόσφατα διαθέσιμοι στις Ηνωμένες Πολιτείες», είπε ο Γκεντάν.
Αλλά, πρόσθεσε ο πρώην σύμβουλος του Λευκού Οίκου, πέρα από το γεγονός ότι το Ιράν είναι πολύ πιο μακριά και καλύτερα οπλισμένο από τη Βενεζουέλα, είναι πολύ νωρίς για να πούμε αν το τέχνασμα του Τραμπ έχει καν λειτουργήσει στη Νότια Αμερική.
«Σε ένα χρόνο από τώρα, αν το αμερικανικό ναυτικό δεν βρίσκεται ακόμα στην Καραϊβική, οι Βενεζουελάνοι, σιγά σιγά, μπορεί να νιώσουν ότι ξαφνικά έχουν λίγο χώρο για να αναπνεύσουν και κάποια αυτονομία ξανά», προέβλεψε ο Γκεντάν.
Η απόσπαση της προσοχής από τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή θα μπορούσε ακόμη και να ωφελήσει τους διαδόχους του Μαδούρο, καθώς επιδιώκουν να επιβιώσουν από τον Τραμπ και να παρατείνουν την 27χρονη διακυβέρνησή τους. «Το σχέδιό τους δεν είναι να παραμείνουν ένα καθεστώς μαριονέτας για πάντα», είπε ο Γκεντάν. «Το σχέδιό τους είναι να ελπίζουν ότι οι ΗΠΑ θα προχωρήσουν».
Ανάλυση οπό τους Τομ Φίλιπς, Ρίο ντε Τζανέιρο και Ρόμπερτ Τέιτ, Ουάσινγκτον
αναδημοσίετση theguardian.com
.jpg)
