Αφιέρωμα / 74 χρόνια η Αυγή της Αριστεράς και της ενημέρωσης

Στις 24 Αυγούστου του 1952 κυκλοφόρησε η εφημερίδα ΑΥΓΗ, περίπου έναν χρόνο μετά την ίδρυση της ΕΔΑ, για να εκφράσει αγώνες λαϊκούς, για να εκφράσει την Αριστερά, στις συνθήκες του κράτους που στήθηκε μετά τον Εμφύλιο.

    Το 1956 τη διεύθυνση της εφημερίδας αναλαμβάνει ο Μανώλης Γλέζος για να τον αντικαταστήσει το 1958 ο Λεωνίδας Κύρκος και μετά ο Πότης Παρασκευόπουλος. Τον Απρίλιο του 1967 η ΑΥΓΗ έκλεισε βίαια (όπως και άλλες δημοκρατικές εφημερίδες), για να κυκλοφορήσει και πάλι το 1974. - Μεταξύ των πρώτων συντακτών οι Τάσος Βουρνάς, Κωστής Βάρναλης, Γιάννης Αγγελόπουλος, Ηρακλής Τζάθας, Νίκος Παπαπερικής, Ασημάκης Γιαλαμάς, Κώστας Σταματίου, Χαρ. Μάνος, Μιχ. Μπιωτάκης, Γερ. Σταύρου, Στάθης Δρομάζος και πλήθος άλλων.

Σπύρος Σουρμελίδης *

Τον τίτλο ΑΥΓΗ σκέφτηκε ο πρόεδρος της ΕΔΑ Γιάννης Πασαλίδης. «Θα σηματοδοτεί ένα καινούργιο ξεκίνημα» έλεγε. Στις 24 Αυγούστου του 1952 η ΑΥΓΗ κυκλοφόρησε ως εβδομαδιαία, και ως καθημερινή στις 19 Οκτωβρίου του ίδιου έτους.

Τα παλιά γραφεία της ΑΥΓΗΣ, Ακαδημίας 52

Μεταξύ των πρώτων συντακτών οι Τάσος Βουρνάς, Κωστής Βάρναλης, Γιάννης Αγγελόπουλος, Ηρακλής Τζάθας, Νίκος Παπαπερικής, Ασημάκης Γιαλαμάς, Κώστας Σταματίου, Χαρ. Μάνος, Μιχ. Μπιωτάκης, Γερ. Σταύρου, Στάθης Δρομάζος και πλήθος άλλων.

Το 1956 τη διεύθυνση της εφημερίδας αναλαμβάνει ο Μανώλης Γλέζος για να τον αντικαταστήσει το 1958 ο Λεωνίδας Κύρκος και μετά ο Πότης Παρασκευόπουλος. Τον Απρίλιο του 1967 η ΑΥΓΗ έκλεισε βίαια (όπως και άλλες δημοκρατικές εφημερίδες), για να κυκλοφορήσει και πάλι το 1974.

Έχουν περάσει 74 χρόνια από τον Αύγουστο του 1952. Η ΑΥΓΗ στάθηκε όλες τις προηγούμενες δεκαετίες στις επάλξεις της δημοσιογραφικής ενημέρωσης, ήταν η άλλη φωνή, απέναντι σε καθεστώτα αυταρχικά.

Η ΑΥΓΗ υπάρχει και στον 21ο αιώνα· συνεχίζει να δίνει τη μάχη της ενημέρωσης μακριά από τα ισχυρά οικονομικά κατεστημένα, παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει. Συνεχίζει να εξελίσσεται στις συνθήκες του διαδικτύου με την ιστοσελίδα avgi.gr και στο περιβάλλον που δημιουργήθηκε με τα λεγόμενα κοινωνικά δίκτυα. 

Η ΑΥΓΗ σε πείσμα των καιρών θα είναι παρούσα στις εξελίξεις που έρχονται, πάντα στην πλευρά των πολλών, της προόδου και της Αριστεράς. 

Νικήτας Κακλαμάνης, πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων

Η δημοκρατία μας έχει ανάγκη την πολυφωνική ενημέρωση

Η συμπλήρωση 74 χρόνων από την έκδοση της εφημερίδας ΑΥΓΗ αποτελεί έναν σημαντικό σταθμό για την ελληνική δημοσιογραφία και τον δημόσιο διάλογο, ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή, που η πολυποίκιλη διαδικτυακή ενημέρωση παραμορφώνει πολλές φορές την αλήθεια.

Από το 1952, η ΑΥΓΗ έχει διανύσει μια μακρά και ιδιαίτερη διαδρομή, σε σημαντικές στιγμές της σύγχρονης πολιτικής και κοινωνικής ιστορίας της χώρας. Μέσα από τις σελίδες της εκφράστηκαν απόψεις, προβληματισμοί και πολιτικές θέσεις που συνέβαλαν στον πλουραλισμό και στην αντιπαράθεση των ιδεών.

Η δημοκρατία μας έχει ανάγκη από ελεύθερη, ανεξάρτητη και πολυφωνική ενημέρωση. Η διαφορετική άποψη, ακόμη και όταν είναι έντονα κριτική, αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο του δημοκρατικού διαλόγου. Είναι και κάτι που προσωπικά έχω υπερασπιστεί πολλάκις στην πολύχρονη πολιτική μου πορεία. 

Με αφορμή τη συμπλήρωση 74 ετών, εύχομαι στην ΑΥΓΗ και στους ανθρώπους της δύναμη, δημιουργικότητα και συνέχιση της δημοσιογραφικής τους πορείας, ξεπερνώντας τις όποιες πρόσφατες αντιξοότητες συνάντησαν. Πάντοτε όμως με σεβασμό στην ενημέρωση των πολιτών, στις αρχές της δημοκρατίας και της ελευθερίας του Τύπου.

Ρένα Δούρου, πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.

Η ιστορία και η ψυχή της προοδευτικής παράταξης

Για την ΑΥΓΗ μας... Τα 74 χρόνια ζωής έκλεισε η ΑΥΓΗ που κάθε Κυριακή και καθημερινά με την ιστοσελίδα της, παραμένει, παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα, στις επάλξεις. Για την υπεράσπιση «των λαϊκών συμφερόντων, της Δημοκρατίας, της Ειρήνης και της προκοπής του τόπου», όπως σημείωνε χαρακτηριστικά, στις 24 Αυγούστου του 1952, το πρωτοσέλιδο του πρώτου φύλλου της εβδομαδιαίας ΑΥΓΗΣ. Ένα εκδοτικό εγχείρημα στους δύσκολους για την Αριστερά και τους ανθρώπους της μετεμφυλιακούς και ψυχροπολεμικούς καιρούς. Ήταν η εποχή που Δεξιά, παλάτι και παρακράτος έβαζαν με αντιδημοκρατικό και βίαιο τρόπο τη σφραγίδα τους στη χώρα, σε βάρος του λαϊκού κινήματος, των αναγκών της κοινωνίας, της εθνικής ανεξαρτησίας.

Εβδομήντα τέσσερα χρόνια μετά, τα ίδια διακυβεύματα παραμένουν επίκαιρα με μια Δεξιά κυβέρνηση, με στυλοβάτες υπουργούς προερχόμενους από την Ακροδεξιά, να εφαρμόζει, σε συνθήκες βαθιάς σήψης και διαφθοράς, νεοφιλελεύθερες πολιτικές - από την επιβολή εργασιακού Μεσαίωνα έως την ιδιωτικοποίηση, κατά παράβαση του Συντάγματος, της ανώτατης εκπαίδευσης, την εμπορευματοποίηση της υγείας, του πολιτισμού, του νερού. Υπονομεύοντας παράλληλα το Κράτος Δικαίου και την ελευθερία του Τύπου. «Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια» για την εφημερίδα που η ύπαρξή της έχει συνδεθεί άρρηκτα με την Ιστορία, τις διώξεις και τους αγώνες της ανανεωτικής, ριζοσπαστικής Αριστεράς. Με τους αγώνες κατά κάθε απόπειρας χειραγώγησης της ενημέρωσης. Τους αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα, αλληλεγγύη. Τους αγώνες για τον πολιτισμό και τους ανθρώπους του. Τους αγώνες για να πάψει η Μεσόγειος να είναι νεκροταφείο ψυχών. Τους αγώνες για το περιβάλλον σε μια συγκυρία που οι πολίτες της Ευρώπης βιώνουν την κλιματική κρίση και την υπερθέρμανση του πλανήτη - θέματα που πραγματεύομαι κάθε Κυριακή στη στήλη «Πράσινα και Αριστερά», ένα τιμητικό μετερίζι που κρατώ από τον Μάιο του 2020. Αυτοί οι αγώνες της ΑΥΓΗΣ του σήμερα φέρνουν πάνω τους τη σφραγίδα εκείνων που προηγήθηκαν. Και στους οποίους πρωταγωνίστησαν από την πρώτη στιγμή της έκδοσής της άνθρωποι του Τύπου, διανοητές, αγωνιστές όπως ο Μανώλης Γλέζος, ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Γρηγόρης Γιάνναρος, ο Λευτέρης Βουτσάς, ο Κώστας Φιλίνης, ο Σοφιανός Χρυσοστομίδης, ο Βασίλης Κωνσταντινίδης, ο Δημήτρης Αλεξόπουλος, ο Άγγελος Ελεφάντης, ο Φίλιππος Ηλιού, ο Κώστας Κάρης... Κάποιους τους γνώρισα μέσα από τις ιστορικές σελίδες της εφημερίδας. Άλλοι, όπως ο Μανώλης Γλέζος ή ο Άγγελος Ελεφάντης, με τίμησαν με τη φιλία τους. Όλοι τους άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στην εφημερίδα μας. Που είναι κάτι παραπάνω από ένα έντυπο ή μια ιστοσελίδα. Γιατί η ΑΥΓΗ είναι η ιστορία και η ψυχή της προοδευτικής παράταξης, πυξίδα σε καιρούς εικονικής πραγματικότητας, «εναλλακτικών γεγονότων» και deep fake news. Ένας τόπος όπου η Αριστερά συναντά τον πολιτισμό, τη σκέψη και την αμφισβήτηση· όπου οι βεβαιότητες δοκιμάζονται και οι νέες ιδέες βρίσκουν χώρο να γεννηθούν. Γιατί η αληθινή παράδοση της ΑΥΓΗΣ δεν είναι η ακινησία ούτε οι αγκυλώσεις. Είναι η πίστη στο πνεύμα μιας Αριστεράς που αναζητά, αμφισβητεί, εξελίσσεται και ξανακοιτάζει τον κόσμο με τα μάτια στραμμένα πάντοτε στον άνθρωπο. Κι ίσως γι’ αυτό, ύστερα από 74 χρόνια, το όνομά της εξακολουθεί να κουβαλά τον ίδιο συμβολισμό, το φως που έρχεται ύστερα από τη νύχτα. Είναι η υπόσχεση πως ακόμη και στους πιο δύσκολους καιρούς υπάρχει ένας καινούργιος ορίζοντας που αξίζει να αναζητήσουμε.

Η ΑΥΓΗ κουβάλησε στις λέξεις της τις ήττες και τις νίκες μιας ολόκληρης Αριστεράς, τους διωγμούς, τις εξορίες, τις μικρές και μεγάλες κατακτήσεις· κι έγινε το χαρτί πάνω στο οποίο γράφτηκε, με πόνο και ελπίδα, η αδιάκοπη πίστη πως κανένας αγώνας για ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη δεν πηγαίνει πραγματικά χαμένος. 

Νίκος Παππάς, γραμματέας της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. 

Ποιος μπορεί να φανταστεί τις μάχες που έρχονται χωρίς την ΑΥΓΗ

74 χρόνια ΑΥΓΗ. Από τις 24 Αυγούστου 1952, στα δύσκολα μετεμφυλιακά χρόνια, η ΑΥΓΗ έγινε φωνή των αγώνων της Αριστεράς, της Δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Της έδωσαν ανάσα, δύναμη και τεράστια πολιτική και πνευματική ακτινοβολία προσωπικότητες όπως ο Βασίλης Εφραιμίδης, ο Μανώλης Γλέζος, ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Κώστας Βάρναλης, η Έλλη Αλεξίου, ο Τάσος Λειβαδίτης, ο Τίτος Πατρίκιος, ο Άρης Αλεξάνδρου.

Την έβαλε στον γύψο η Χούντα. Επέστρεψε μαζί με τη Δημοκρατία και πορεύτηκε μέσα από τις μεγάλες μάχες, τις αναζητήσεις, τις ανανεώσεις και τις αντιφάσεις της Αριστεράς.

Δεν υπήρξε ποτέ απλώς μια εφημερίδα. Είναι μνήμη, ιδέες, πολιτισμός, συλλογικότητα. Είναι το νήμα που ενώνει διαφορετικές γενιές και διαφορετικές εκδοχές της Αριστεράς. Ένα νήμα που απλώνεται στο κοινό μας μέλλον.

Ποιος μπορεί να φανταστεί τις μάχες που έρχονται, για δικαιοσύνη, δημόσια αγαθά, Δημοκρατία και αξιοπρέπεια, χωρίς την ΑΥΓΗ μας;

Την ΑΥΓΗ της Αριστεράς.

Γιάννης Μπουλέκος, οργανωτικός γραμματέας της Κ.Ε., υπεύθυνος για τα ΜΜΕ του ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ.

74 χρόνια: Η ιστορία συνεχίζεται

Υπάρχουν εφημερίδες που καταγράφουν την Ιστορία. Και υπάρχουν εφημερίδες που γίνονται μέρος της. Η ΑΥΓΗ, 74 χρόνια μετά την πρώτη της έκδοση, ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.

Μία από τις ιστορικότερες εφημερίδες της Ελλάδας, έζησε διώξεις, λογοκρισία, δικτατορία, μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές αναμετρήσεις. Έμεινε όμως σταθερή στις αξίες της και στη δική της φωνή.

Για εμάς, ανεξαρτησία του Τύπου δεν σημαίνει απουσία ιδεών. Η ΑΥΓΗ είναι και παραμένει εφημερίδα της Αριστεράς και του προοδευτικού κόσμου. Ανεξαρτησία σημαίνει δημοσιογραφία που δεν υποτάσσεται σε οικονομικά συμφέροντα, προσωπικές στρατηγικές ή κέντρα εξουσίας. Που ελέγχει την εξουσία, αντί να την υπηρετεί.

Τα τελευταία χρόνια περάσαμε μία δύσκολη περίοδο. Αντέξαμε, σταθήκαμε όρθιοι και σήμερα κοιτάζουμε ξανά μπροστά.

Με σεβασμό στην ιστορία μας, αλλά με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, η ΑΥΓΗ φιλοδοξεί να είναι ξανά εκεί όπου επιβάλλει η ιστορία της: στην καρδιά της Αριστεράς και της προοδευτικής ενημέρωσης.

74 χρόνια ΑΥΓΗ. Δεν είναι μόνο Ιστορία. Είναι ευθύνη. Είναι συνέχεια. Είναι υπόσχεση για το μέλλον.

 

Νίκος Βούτσης πρώην πρόεδρος της Βουλής 

Ευχές και προβληματισμοί για την ΑΥΓΗ και την Αριστερά

Εύχομαι, από καρδιάς, μακροημέρευση για την κυριακάτικη πλέον ΑΥΓΗ, όπως βεβαίως και για την Εποχή, τις ιστοσελίδες των δύο εφημερίδων και για όλες -τις λίγες πλέον- εκδοτικές προσπάθειες στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας.

Η ΑΥΓΗ, με την ιδιαίτερη προσπάθεια των συντακτών της, προσπάθησε κατά το δυνατόν μετά την εκλογική ήττα του ’23 να μείνει αλώβητη μέσα στο δραματικό κλίμα πολυδιάσπασης του χώρου μας, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα ως αποτέλεσμα λαθεμένων στρατηγικών και πολιτικών επιλογών. Μέσα σε ένα κλίμα γεγονότων και φαινομένων, ξένων για τη δικιά μας αριστερή ανανεωτική παράδοση, πολιτικής τοξικότητας, προσωπικής και πολιτικής απαξίωσης, θεσμικής «γελοιοποίησης».

Γεγονότα, πρακτικές και πρόσωπα που ενέτειναν το κλίμα αφερεγγυότητας και έλλειψης αξιοπιστίας μέσα στην κοινωνία. Προσωπικές στρατηγικές και τακτικισμοί που τραυματίζουν τις σχέσεις εμπιστοσύνης αλλά και τις προσδοκίες και ελπίδες ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας μας, που αισθάνονται αριστερές και αριστεροί, για κοινωνικούς αγώνες και πολιτική αλλαγή.

Δεν υπάρχει συνταγή για να ζήσει καλύτερες μέρες η Αριστερά της ανανεωτικής ριζοσπαστικής παράδοσης όσο επιβιώνουν ακόμη και προτάσσονται απόψεις εναντίον της ενότητας και της προγραμματικής σύγκλισης στα κινήματα και στην πολιτική. Λογικές ξένες με τη στρατηγική και την κουλτούρα της δικιάς μας Αριστεράς.

Η ΑΥΓΗ όμως μπορεί να συμβάλλει αποφασιστικά στην ανάδειξη μεγάλων κοινωνικών προβλημάτων και τη διεκδίκηση της λύσης τους μέσα από την ήττα επιμέρους πολιτικών και της συνολικής καθεστωτικής κυβερνητικής πολιτικής Μητσοτάκη. Επίσης, μπορεί και πρέπει να συμβάλλει στην καλλιέργεια προγραμματικών αναζητήσεων και συγκλίσεων με ριζοσπαστικό πρόσημο ως προϋπόθεση για μια εναλλακτική κυβερνητική προοπτική.

Πάνω σε μια τέτοια ατζέντα μπορούν να συνεισφέρουν με αλληλοσεβασμό για τον διακριτό τους ρόλο δυνάμεις της Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας.

Η προσπάθεια αυτή θα πρέπει να είναι ανοικτή σε απόψεις και προτάσεις πλειάδας προσωπικοτήτων που έχουν τα τελευταία χρόνια δημόσια παρουσία και ενεργητική συμμετοχή στην αποκάλυψη ακραίων νεοφιλελεύθερων και άθλιων πρακτικών της κυβέρνησης. Σε όλους και όλες επίσης που αφουγκράζονται τις νέες ανάγκες και τους κώδικες για τις αναζητήσεις των νέων και της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Η ανάκτηση του κύρους και της αξιοπιστίας θα διαμορφώσει μια νέα σχέση με αναγνώστες, άντρες και γυναίκες, μια νέα πνοή για στράτευση στις ημέρες μας που μπορεί να δώσει νόημα με προοπτική σε συνεργασίες με αριστερό πρόγραμμα, συλλογικές αποφάσεις, δράσεις και εκπροσωπήσεις με ενσωματωμένη διακριτή και αυτούσια την πολιτική οικολογική προβληματική.

Η αυτονομία και η αυτοτέλεια των εντύπων της Αριστεράς και της προσπάθειας αναθεμελίωσής της προϋποθέτει μεν σαφείς οριοθετήσεις με όσες δυνάμεις δεν διατίθενται να κινηθούν σ’ αυτή την κατεύθυνση αλλά δεν συστήνεται στην κοινωνία της Αριστεράς εξαντλούμενη σε μετωπική αντιπαράθεση με αυτές.

Δράττομαι της ευκαιρίας μέσω αυτής της, επετειακής, επικοινωνίας με τους αναγνώστες της εφημερίδας για να σημειώσω ως προσωπική πεποίθηση, όχι απαραίτητα με την ιδιότητα του μέλους της Νέας Αριστεράς, δύο απόψεις που νομίζω ότι βρίσκονται στον πυρήνα της συζήτησης για την αναθεμελίωση της Αριστεράς της δικιάς μας παράδοσης. Δεν συμφωνώ με την ορολογία, που έχει και ουσία, περί κυβερνητικής και κυβερνώσας Αριστεράς, πόσο μάλλον όταν αυτή αντιδιαστέλλεται με την Αριστερά δήθεν της διαμαρτυρίας. Είναι άποψη ανοικτή σε μια συστημική ερμηνεία για τη διακυβέρνηση πάση θυσία και με το πιο ισχνό αριστερό πρόσημο.

Επίσης, σημειώνω την αυτονόητη για άλλες εποχές ανάδειξη και δημόσια παρουσία αριστερών πολιτικών που συνομολογούν αριστερές θεωρήσεις και δράσεις για τη λύση κοινωνικών προβλημάτων και την αλλαγή της κοινωνίας. Όχι με τη μεταπολιτική άποψη για «πολιτικούς της Αριστεράς» που απλά μελετούν και προτείνουν λύσεις για τα προβλήματα της κοινωνίας και τις ανάγκες όλων των κοινωνικών ομάδων συλλήβδην αναλογιζόμενοι και αποφεύγοντας συνειδητά «ό,τι δεν φέρνει ψήφους» και ό,τι προσκρούει σε κατεστημένα κοινωνικά στερεότυπα. Δηλαδή χωρίς μάχη στο επίπεδο των ιδεών.

Εύχομαι και πάλι μακροημέρευση της σημερινής ΑΥΓΗΣ και ασφαλή και απρόσκοπτη εργασιακή συνθήκη για τους συντάκτες και όλο το προσωπικό της εφημερίδας.

Νίκος Κοτζιάς, πρόεδρος Πράττω, πρώην υπουργός ΥΠΕΞ

Να γίνει η εφημερίδα της πολύπλευρης κοινωνικής χειραφέτησης

Αντίκρυσα για πρώτη φορά την ΑΥΓΗ τυλιγμένη σφιχτά από τον θείο μου τον Τάσσο, παλιό αντάρτη, υπεύθυνος «διαφώτισης και προπαγάνδας» του Καπετάν Διαμαντή που είχε καταδικαστεί σε θάνατο, αλλά είχε βγει με αμνηστία και χωρίς υποχώρηση. Μέσα από αυτήν κατάλαβα ως μαθητής για τους δημοκρατικούς αγώνες και τη μάχη ενάντια στο Παλάτι, για τον Πατριωτισμό και τη μάχη του Κυπριακού λαού για ανεξαρτησία χωρίς δεσμεύσεις και χωρίς εγγυήσεις. Εύχομαι και ελπίζω, ότι η ΑΥΓΗ θα ξαναγίνει το αγαπημένο έντυπο των νέων ανθρώπων, όπως και των παλιών αγωνιστών. Θα ξεδιπλωθεί και πάλι ως η εφημερίδα της πολύπλευρης κοινωνικής χειραφέτησης, του διεθνισμού και του πατριωτισμού, όπως εκείνα τα χρόνια που την ανακάλυψα ως μαθητής. Ότι θα γίνει εφημερίδα όλου του κινήματος, μοχλός βοήθειας για τις απαραίτητες συμμαχίες, για την αναγκαία συμπόρευση, για το κτίσιμο της εναλλακτικής πολιτικής λύσης. Ελπίζω να προβάλλει ακόμα περισσότερα ζητήματα πολιτισμού και να μας «εκπολιτίζει» καθημερινά. Να δεθεί πιο άμεσα με τους τόπους δουλειάς και μόρφωσης, με τις γειτονιές και τα κινήματα χειραφέτησης και προστασίας του περιβάλλοντος. Οι καιροί είναι απαιτητικοί για το κίνημα και έντυπα όπως η ΑΥΓΗ χρειάζονται τη συμπαράστασή μας στη διάδοσή της και στα οικονομικά της, ώστε να μπορεί να μας ενημερώνει με αλήθειες, να μας διαφωτίζει στα δύσκολα που συναντάμε, να μας δίνει πνοή, ελπίδα και προσμονές. Να συμβάλλει στην οργάνωση των αγώνων. Εύχομαι στους ανθρώπους που εργάζονται σε αυτήν δύναμη, παρρησία και σθένος.

Φώτης Κουβέλης, πρόεδρος της Επιτροπής Δεοντολογίας του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.

Η ΑΥΓΗ με την Ανανεωτική Αριστερά και την Κοινωνία

Η μακρά πορεία των εβδομηντατεσσάρων χρόνων της ΑΥΓΗΣ καταγράφεται με αδιαμφισβήτητη εγκυρότητα, από φίλους και αντιπάλους.

Μια πορεία, με συνέπεια, στην υπεράσπιση της ελευθερίας, της εθνικής ανεξαρτησίας, της Δημοκρατίας, των δικαιωμάτων των πολιτών. Μια πορεία στην ανάδειξη των ιδεών και της πολιτικής της ανανεωτικής Αριστεράς.

Η ΑΥΓΗ μπόρεσε και στάθηκε όρθια, με τους σημαντικούς ανθρώπους που διαχρονικά τη στελέχωναν, παρά τις διώξεις και τους περιορισμούς που της επέβαλε το κράτος της Δεξιάς. Άντεξε η ΑΥΓΗ, αντλώντας τη δύναμη και την αντοχή της από τις ιδέες και τις αξίες ενός βαθύτατου πολιτικού ανθρωπισμού της Αριστεράς. Στις πιο δύσκολες στιγμές της Αριστεράς, η ΑΥΓΗ κατάφερε να μεταδίδει το πολιτικό της μήνυμα, να μην σιωπήσει και να συνεχίσει την επικοινωνία της με τους πολίτες.

Η ΑΥΓΗ έγινε φωνή της δημοκρατικής κοινωνίας και της ανανεωτικής Αριστεράς. Η αναφορά στο δημοσιογραφικό δυναμικό της είναι ουσιαστική υποχρέωση. Διακεκριμένοι και άξιοι δημοσιογράφοι με αυταπάρνηση εργάσθηκαν για την ΑΥΓΗ. Το αναμφισβήτητο κύρος τους το αναγνώριζαν εχθροί και φίλοι. Αναγνώριζαν και το πάθος των ανθρώπων της Αριστεράς, που τους έβλεπαν να διακινούν την εφημερίδα τους ως άμισθοι πωλητές. Αυτούς τους ιδιότυπους «εφημεριδοπώλες», σεμνοί και αταλάντευτοι αγωνιστές, τιμούμε και σήμερα. Και η πολιτική υπόσχεσή μας είναι αναγκαία και υποχρεωτική: η ΑΥΓΗ πρέπει να δυναμώσει και να προχωρήσει την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και η κοινωνία όλων των δυνάμεων της ανανεωτικής Αριστεράς τη χρειάζεται.

Ένας «εφημεριδοπώλης» από τους πολλούς της ΑΥΓΗΣ.

Γαβριήλ Σακελλαρίδης, γραμματέας της Κ.Ε. της Νέας Αριστεράς 

Χώρος πολιτικής αντιπαράθεσης, ιδεών και πολιτισμού

Μέσα σε 74 χρόνια, η ιστορία της ΑΥΓΗΣ έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας της ελληνικής Αριστεράς. Από την ΕΔΑ και τους δύσκολους μετεμφυλιακούς αγώνες, μέχρι την απαγόρευση της έκδοσής της από τη δικτατορία και την επανέκδοσή της με τη Μεταπολίτευση, η εφημερίδα υπήρξε χώρος πολιτικής αντιπαράθεσης, ιδεών και πολιτισμού.

Η «ΑΥΓΗ», εκτός από εφημερίδα, αποτέλεσε το συλλογικό αποτύπωμα των αναζητήσεων, των αγώνων, των επιτυχιών αλλά και των αντιφάσεων της Αριστεράς. Στις σελίδες της γράφτηκαν σημαντικές στιγμές της πολιτικής και πνευματικής ζωής του τόπου και φιλοξενήθηκαν διαφορετικά ρεύματα της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής σκέψης.

Πρώτη φορά αγόρασα την ΑΥΓΗ από ένα περίπτερο στη Νέα Σμύρνη, το 1998, πριν ακόμα οργανωθώ στη Νεολαία Συνασπισμού και θυμάμαι ότι το θεώρησα τότε μια σημαντική πολιτική πράξη. Μέσα από τα «Ενθέματα» του Ελεφάντη και του Μπουρνάζου εμβαθύναμε στις ιδέες και στις αναζητήσεις της Αριστεράς. Μέσα από τις «Αναγνώσεις» περιηγηθήκαμε στον κόσμο των βιβλίων. Μέσα από τις «Συναντήσεις» στα πρωτοσέλιδα διαβάζαμε τις πολιτικές αιχμές της συγκυρίας και όχι μόνο.

Η ΑΥΓΗ άλλαξε μέσα στα χρόνια και αυτό είναι λογικό. Άλλαξαν οι εποχές, άλλαξε η Αριστερά, άλλαξαν οι πολιτικές συνθήκες και οι άνθρωποι που έγραψαν και εργάστηκαν σε αυτή. Έτσι είναι οι ζωντανές εφημερίδες άλλωστε. Υπάρχει όμως κάτι που δεν πρέπει να αλλάξει: η αιρετικότητα, η αναζήτηση της αλήθειας, η κριτική ματιά, ακόμα και απέναντι στις δικές μας βεβαιότητες.

Η επέτειος των 74 χρόνων της ΑΥΓΗΣ, ας γίνει αφορμή να θυμηθούμε πόσο αναγκαία παραμένει η μαχητική, κριτική και ανεξάρτητη δημοσιογραφία. Αλλά και πόσο αναγκαία παραμένει μια Αριστερά που δεν φοβάται τον αναστοχασμό, την αμφισβήτηση και την αναζήτηση νέων δρόμων.

Κώστας Αρβανίτης, αντιπρόεδρος της ομάδας της Αριστεράς στο Ευρωκοινοβούλιο (LEFT)

Να παραμείνει πολύχρωμη, κόκκινη και ανυπότακτη 

Χρόνια πολλά ΑΥΓΗ. Η ΑΥΓΗ ήταν και είναι η πολύχρωμη κόκκινη αντίληψη της Αριστεράς. Μια εφημερίδα που γεννήθηκε μέσα από τους αγώνες της και έγινε κομμάτι της ιστορίας της, χωρίς να φοβάται τις διαφορετικές φωνές, τις αναζητήσεις και τις μεγάλες διαφωνίες της. Από τον Γιάννη Πασαλίδη, που εμπνεύστηκε το όνομά της, μέχρι τον Κώστα Βάρναλη και τον Τάσο Λειβαδίτη, από την ιστορική φωτογραφία του Νίκου Πλουμπίδη μέχρι τον Μανώλη Γλέζο, στις σελίδες της συναντήθηκαν η πολιτική, η Αντίσταση, οι κοινωνικοί αγώνες, ο πολιτισμός και το ανυπότακτο πνεύμα της Αριστεράς. Και μαζί, γενιές δημοσιογράφων. Γιατί η ΑΥΓΗ υπήρξε δημοσιογραφικό σχολείο για γενιές και γενιές. Δεν ήταν ποτέ μόνο ένα θεωρητικό ή κομματικό έντυπο. Βασίστηκε στην είδηση, στο ρεπορτάζ, στην έρευνα, στην αποκάλυψη όσων η εξουσία θα προτιμούσε να μένουν στο σκοτάδι. Σήμερα η ευχή είναι μία. Η ΑΥΓΗ με τη στήριξη όλων μας να μείνει ζωντανή. Να παραμείνει πολύχρωμη, κόκκινη και ανυπότακτη. Γιατί η Αριστερά χρειάζεται τη φωνή της και ο λαός την ΑΥΓΗ του.

Σταύρος Καπάκος, γενικός γραμματέας Δ.Σ. ΕΣΗΕΑ 

Εφημερίδα της πληθυντικής Αριστεράς

Η ΑΥΓΗ είναι μια διακριτή φωνή για ελεύθερη και πλουραλιστική ενημέρωση με κοινωνική ευαισθησία και πολιτική αναφορά στην ιστορική Αριστερά.

Στην πολυκύμαντη πορεία της, συχνά κάτω από αντίξοες συνθήκες, που την νοηματοδότησαν, αποτέλεσε και εύχομαι να συνεχίσει, μια ιστορική εφημερίδα γνώμης της Αριστεράς, της πληθυντικής Αριστεράς, που ενοποιεί και δεν χωρίζει. Που ενημερώνει και προβληματίζει. Που αμφισβητεί αυθεντίες και «ιερά κείμενα» ανοίγοντας νέους δρόμους. Όσες φορές έγινε προσπάθεια να γίνει «όργανο» πέρασε δύσκολες στιγμές, ενώ όσες φορές ανοίχτηκε στην πληθυντική Αριστερά διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο στη σύνθεση και συνεργασία των δυνάμεών της.

Και στη σημερινή ψηφιακή εποχή οι δυσκολίες είναι μεγάλες, αλλά η προσπάθεια για την υπέρβασή τους, με τη στήριξη και της Πολιτείας, δίνει νόημα στο παρόν και προετοιμάζει το μέλλον για ενημέρωση με αξιοπιστία, πλουραλισμό και δικαιώματα.

Νίκος Φίλης, πρώην διευθυντής της ΑΥΓΗΣ 

Η ΑΥΓΗ και η ανασύνθεση της Αριστεράς

Η εφημερίδα είναι ένα σύνθετο, συλλογικό, πολιτισμικό προϊόν. Ειδικότερα στον χώρο της Αριστεράς (από τότε που απομακρυνθήκαμε από τη λενινιστική αρχή πως η εφημερίδα είναι κομματικό όργανο διαφώτισης και οργάνωσης των μαζών) διαμορφώθηκαν οι συνθήκες για την Αριστερή εφημερίδα γνώμης. Ανοιχτή, με δημοσιογραφική ανεξαρτησία, με σεβασμό στον αναγνώστη, έντιμη στην πληροφόρηση και την αντιπαράθεση.

Δεν συνέβη πάντοτε έτσι. Ακόμη και η ΑΥΓΗ, μέσα στην πορεία της, είχε και κακές στιγμές που αντανακλούσαν αδιέξοδα του εκάστοτε κομματικού φορέα. Σήμερα η ΑΥΓΗ βρίσκεται σε μεταβατική φάση, αντιμέτωπη με τους κινδύνους επιβίωσης που αντιμετωπίζει η ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά. Το ζήτημα δεν είναι να γαντζωθεί γύρω από μια ηγεσία, μακριά από τις αγωνίες του απλού αριστερού πολίτη.

Η ΑΥΓΗ έχει μέλλον, αρκεί να πρωτοπορήσει. Να ανοίξει με θάρρος τη συζήτηση και τις αναζητήσεις για την ανασύνθεση της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής Αριστεράς, με συνείδηση ότι ο σοσιαλισμός ή θα είναι πράσινος και δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει. Η κλιματική κρίση απειλεί τη ζωή και τον πλανήτη, η διάχυση του πολέμου διαλύει το μέλλον των κοινωνιών, περιβαλλοντική κρίση και πόλεμοι δημιουργούν νέες μεγάλες κοινωνικές ανισότητες, παροξύνουν το μεταναστευτικό πρόβλημα, εσωτερικεύουν αντιδημοκρατικές πρακτικές στις κοινωνίες στο όνομα της αντιμετώπισης του «εχθρού».

Η κλιματική κρίση δείχνει τα όρια ανάμεσα στην ανάπτυξη και το περιβάλλον, όπως χαρακτηριστικά μας είχε προειδοποιήσει στην τελευταία ομιλία του στην Ακαδημία Αθηνών ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς που προχθές χάσαμε. Η κλιματική κρίση θέτει επιτακτικά το ιστορικό αίτημα της υπέρβασης του καπιταλισμού, της αναζήτησης λύσεων που θα βελτιώνουν τη ζωή των ανθρώπων με ορίζοντα τον σοσιαλισμό με δημοκρατία. Αυτή τη μάχη ιδεών και αξιών καλούμαστε να δώσουμε με πνεύμα ενότητας, μακριά από αντιλήψεις άνευ όρων κυβερνητισμού (η περιβόητη καραμέλα για την «κυβερνώσα Αριστερά») καθώς και περιχαρακώσεις και μάλιστα δογματικού τύπου. Η ανασύνθεση της Αριστεράς οφείλει να έχει ως στόχο να αναδειχθεί σε δύναμη διακυβέρνησης και αγώνα. Τίποτα λιγότερο!

Η ΑΥΓΗ καλείται να ανοίξει αυτόν τον διάλογο, να αφουγκραστεί κινηματικές πρακτικές, να αναδείξει τις αγωνίες ιδιαίτερα των νέων γενιών, να συμπεριφερθεί χωρίς πατερναλισμό ως δύναμη κοινωνικής αλλαγής.

Άννα Φιλίνη, μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. 

Να πρωταγωνιστεί ξανά στην ενημέρωση

24 Αυγούστου: Γενέθλια της εφημερίδας μας, της ΑΥΓΗΣ. Φωνή και ενωτικός ιστός στην αγωνιστική μας προσπάθεια. Η ύπαρξη της ΑΥΓΗΣ είναι δεμένη με τη ζωή των ανθρώπων της Αριστεράς, συχνά με διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με τις πολιτικές περιόδους αλλά και ανάλογα με τις διαφορετικές ηλικίες. Ως παιδί θυμάμαι τις εκλογές μέσα σε συνθήκες βίας και φόβου, όταν δεν είχαμε τις τηλεοράσεις κι ακούγαμε -οι παρέες αριστερών- το ραδιόφωνο στα σπίτια μας όλη τη νύχτα της Κυριακής κι ύστερα τρέχαμε την επόμενη μέρα με λαχτάρα στο περίπτερο για να δούμε γραμμένα τα πρώτα έγκυρα αποτελέσματα στην ΑΥΓΗ, με την ελπίδα να έχουμε κερδίσει το ποσοστό που θα σπάσει την τρομοκρατία στις ζωές μας. Ο Γιάννης Φιλίνης, χημικός αλλά και μαθηματικό κεφάλι, μετά την επιστροφή του από την εξορία στον Άη Στράτη στα τέλη του ΄50, έκανε για χρόνια μέχρι τον ερχομό της Χούντας τις προεκλογικές εκτιμήσεις και μετά τις αναλύσεις των εκλογικών αποτελεσμάτων στην ΑΥΓΗ. Η Χούντα τον έστειλε στο Λακί της Λέρου· πέθανε κάτω από άγριες συνθήκες κατά τη σύλληψή του από το καθεστώς Ιωαννίδη στις 25 Νοεμβρίου του 1973. Το όνομά του βρίσκεται κάθε χρόνο μέσα στην ανάγνωση των νεκρών του Πολυτεχνείου.

Στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, όταν η όξυνση της ιδεολογικής αντιπαράθεσης ήταν στο ψηλότερο σημείο της, για πολλούς από εμάς που βρισκόμασταν σε διαφορετικό αριστερό μετερίζι, η ΑΥΓΗ, ως εφημερίδα της ανανεωτικής Αριστεράς, ήταν αναφορά για δημοκρατική ενημέρωση, αλλά και για την προώθηση ενωτικών πρωτοβουλιών σε θέματα αυτοδιοίκησης, ανεξάρτητου συνδικαλισμού, όπως για τα εργοστασιακά σωματεία, σε θέματα ειρήνης, εναντίον όλων των πυρηνικών όπλων. Μετά την ένταξή μου στον Συνασπισμό το 1989, η αγορά και ανάγνωση της ΑΥΓΗΣ έγινε καθημερινή συνήθεια, πολύτιμη σε θέματα πολιτικής επικαιρότητας και σε αναλύσεις για ζητήματα περιβάλλοντος, πολιτισμού, όπου κάθε τόσο συνέβαλα με άρθρα κι εγώ. Με μεγάλο κόπο, ιδιαίτερα με τις θυσίες των εργαζόμενων, στην ΑΥΓΗ, στάθηκε δυνατό να σωθεί η εφημερίδα μας στη διάρκεια της τελευταίας κομματικής κρίσης, με συγκίνηση και νέα πνοή αισιοδοξίας στην πολιτική μας γραμμή διαβάζουμε τώρα κάθε Κυριακή τις ειδήσεις και τις αναλύσεις της.

Μας λείπει ακόμη η καθημερινή ΑΥΓΗ, αλλά θα το πετύχουμε κι αυτό, να έχουμε ξανά αυτό το καθημερινό στήριγμα για τον κόσμο της Αριστεράς, τη φωνή που αποτελεί ενοποιητικό ιστό στην κοινή προσπάθεια. Δεν ξεχνώ όταν στην εφηβεία αγόρασα για πρώτη φορά τη δική μου ΑΥΓΗ και τη διάβασα στο πλοίο πηγαίνοντας στην Αίγινα. Το είπα στον πατέρα μου Κώστα Φιλίνη με υπερηφάνεια στο επισκεπτήριο, στη φυλακή του παλιού καποδιστριακού ορφανοτροφείου, όταν τον είδα. Η ύπαρξη της διπλωμένης ΑΥΓΗΣ μέσα στις ελαφρές αποσκευές μου ήταν για μένα σ’ εκείνη την ηλικία κάτι πέρα από τις γραμμένες λέξεις, ήταν το απτό στοιχείο πως ήμουν κομμάτι όλου αυτού του κόσμου που αγαπούσε την ΑΥΓΗ, που αυτή μιλούσε μαζί του· η εφημερίδα μου ήταν το χέρι και η φωνή που με κρατούσε. Αυτό το συναίσθημα δεν μπορώ να το ξεχάσω ούτε να το αποχωριστώ μέχρι σήμερα. Μετά τις τελευταίες εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ είμαστε έτοιμοι όλοι να δούμε την ΑΥΓΗ να πρωταγωνιστεί ξανά στην ενημέρωση και στην πολιτική ζύμωση του κόσμου της Αριστεράς. 

Πάνος Σκουρλέτης, μέλος Π.Γ. της Νέας Αριστεράς

Η φωνή των αδικημένων

74 χρόνια η ΑΥΓΗ ήταν το φυτώριο των ιδεών και των αναζητήσεων της Ανανεωτικής αλλά και της ευρύτερης Αριστεράς. Φιλοξένησε κορυφαίες προσωπικότητες, ανέδειξε πρόσωπα, υπήρξε ένα ζωντανό εργαστήρι ιδεών από την μεριά αυτής της Αριστεράς, ήταν η φωνή των αδικημένων. Μέσα από τα φύλλα της παρακολούθησε όλη την περιπέτεια της Αριστεράς του τόπου μας. Τις ηρωικές της στιγμές, τις ήττες και τις δυσκολίες, αλλά και τις σαφώς λιγότερες νίκες.

Η ΑΥΓΗ παρά τη σαφή υποστήριξή της στον χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς και στα κόμματα που την εξέφραζαν διατήρησε σε πολύ μεγάλο βαθμό μια σχετική αυτονομία από τους αντίστοιχους πολιτικούς σχηματισμούς και αυτό της προσέδωσε κύρος και την κατέστησε σημείο αναφοράς για δυνάμεις έξω από τα όρια του χώρου της ανανέωσης. Όσες στιγμές υποχωρούσε αυτό το χαρακτηριστικό της, μειωνόταν το ειδικό της βάρος και η επιδραστικότητα της.

Τα τελευταία χρόνια ο χώρος της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς βιώνει μια βαθιά και πολύπλευρη κρίση. Λάθος επιλογές, αμφισβήτηση της αναγκαιότητας διατήρησης της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς ως αυτοτελούς και διακριτού ιδεολογικοπολιτικού ρεύματος, υιοθέτηση της κουλτούρας του μεσσιανισμού, αποϊδεολογικοποίηση και στροφή προς το κέντρο. Όλα αυτά μαζί απαξίωσαν τον χώρο, τον συρρίκνωσαν, με αποτέλεσμα σήμερα να τίθεται θέμα ύπαρξής του. Είμαι πεισμένος πως τα πράγματα δεν ήταν νομοτελειακό να γίνουν έτσι. Η ανάκτηση της αξιοπιστίας του χώρου και η αναστροφή της διαλυτικής πορείας περνάει μέσα από την κατανόηση των αιτιών που τον οδήγησαν ως εδώ, άλλα και από μια ειλικρινή διάθεση ανασύνθεσης της Αριστεράς.

Η επιβίωση της ΑΥΓΗΣ είναι συνυφασμένη με την επιβίωση και την ανάκαμψη του ρεύματος της Ανανεωτικής Αριστεράς και Ριζοσπαστικής Αριστεράς και αυτό εξαρτάται πρωτίστως από τους ανθρώπους της.
Η ΑΥΓΗ

                                ____________________________________________

(*) Ο Σπύρος Σουρμελίδης είναι δημοσιογράφος δ/ντής της ΑΥΓΗΣ, ξεκίνησε την καριέρα του το 1985 στην εφημερίδα "Το ποντίκι" και μεταξύ άλλων έχει εργαστεί στο "Έθνος", την "Ημερησία", την ΕΡΑ, το "Seven X" και το "Star". Υπήρξε διευθυντής της Κυριακάτικης kontranews, ενώ είχε και εκπομπή στον τηλεοπτικό σταθμό Kontra.

επιμέλεια: Σπύρος Γκανής 

ΑΥΓΗ / Νέος διευθυντής ο δημοσιογράφος Σπύρος Σουρμελίδης

Ο Σπύρος Σουρμελιδης, καλείται να συμβάλλει καθοριστικά στη νέα πορεία της ΑΥΓΗΣ και του avgi.gr, με προσήλωση στις αρχές της έγκυρης, αξιόπιστης και πολυφωνικής ενημέρωσης.

Ο Σπύρος Σουρμελίδης επιστρέφει στη διεύθυνση των μέσων με στόχο την περαιτέρω ενίσχυση της δημοσιογραφικής τους παρουσίας, της αξιοπιστίας και της ποιοτικής ενημέρωσης, σε μια περίοδο αυξημένων προκλήσεων για τον δημόσιο διάλογο και την ανεξάρτητη δημοσιογραφία.

Η ΑΥΓΗ Α.Ε. ανακοινώνει πως από την Τρίτη 14 Ιουλίου 2026 αναλαμβάνει διευθυντής της ΑΥΓΗΣ ο δημοσιογράφος Σπύρος Σουρμελίδης

Η διοίκηση της ΑΥΓΗΣ Α.Ε. ανακοινώνει την επαναφορά του δημοσιογράφου Σπύρου Σουρμελίδη στη θέση του διευθυντή της εφημερίδας ΑΥΓΗ και της ενημερωτικής ιστοσελίδας avgi.gr.

Ο Σπύρος Σουρμελίδης επιστρέφει στη διεύθυνση των μέσων με στόχο την περαιτέρω ενίσχυση της δημοσιογραφικής τους παρουσίας, της αξιοπιστίας και της ποιοτικής ενημέρωσης, σε μια περίοδο αυξημένων προκλήσεων για τον δημόσιο διάλογο και την ανεξάρτητη δημοσιογραφία.

Ο Σπύρος Σουρμελιδης, καλείται να συμβάλλει καθοριστικά στη νέα πορεία της ΑΥΓΗΣ και του avgi.gr, με προσήλωση στις αρχές της έγκυρης, αξιόπιστης και πολυφωνικής ενημέρωσης.

Η διοίκηση της ΑΥΓΗΣ Α.Ε. ευχαριστεί τον Λάμπρο Τσουκνίδα για την προσφορά του κατά τη διάρκεια της θητείας του και εύχεται στον Σπύρο Σουρμελίδη κάθε επιτυχία στην άσκηση των νέων του καθηκόντων.

Ελληνοτουρκικά / Ένταση που εξυπηρετεί και εσωτερικά πολιτικά σχέδια

Η Τουρκία θέλει να εμποδίσει την επιρροή του Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο και «εργαλειοποιεί» τις ελληνοτουρκικές διαφορές...

Η Άγκυρα θυμίζει ότι το μέτωπο με την Ελλάδα και την Κύπρο παραμένει ανοιχτό, ότι οι διαφορές είναι ζωτικής σημασίας. Φυσικά η προσοχή της Τουρκίας είναι στραμμένη στο Ισραήλ. Δεν θέλει επ’ ουδενί να επιτρέψει στον Νετανιάχου να σκεφτεί ότι μπορεί να πιέσει, αν όχι να περιορίσει, τον ρόλο της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή, πρωτίστως στην Ανατολική Μεσόγειο.

 

 Σπύρος Σουρμελίδης

Η Τουρκία θέλει να εμποδίσει την επιρροή του Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο και «εργαλειοποιεί» τις ελληνοτουρκικές διαφορές.

Η Άγκυρα ανέβασε την ένταση με την Ελλάδα στο περιθώριο της μεγάλης κρίσης που έχουν προκαλέσει τα πολεμικά σχέδια των Τραμπ και Νετανιάχου σε ολόκληρη την περιοχή και όχι μόνο.

Η Άγκυρα θυμίζει ότι το μέτωπο με την Ελλάδα και την Κύπρο παραμένει ανοιχτό, ότι οι διαφορές είναι ζωτικής σημασίας. Φυσικά η προσοχή της Τουρκίας είναι στραμμένη στο Ισραήλ. Δεν θέλει επ’ ουδενί να επιτρέψει στον Νετανιάχου να σκεφτεί ότι μπορεί να πιέσει, αν όχι να περιορίσει, τον ρόλο της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή, πρωτίστως στην Ανατολική Μεσόγειο. Δεν θέλει να επιτρέψει ούτε καν τη σκέψη ότι μπορεί ο Νετανιάχου να αξιοποιήσει τη συγκυρία χρησιμοποιώντας την Ελλάδα για να περιοριστεί ο ρόλος της Τουρκίας. Γι’ αυτό σηκώνει και πάλι τους τόνους της αντιπαράθεσης σε πολλά και διαφορετικά επίπεδα με κάθε αφορμή.

Το τελευταίο διάστημα η Άγκυρα αντέδρασε: 

• Στους χάρτες αλιείας της Ελλάδας


• Στα σχέδια για την υλοποίηση των θαλάσσιων πάρκων, αρχής γενομένης από το πάρκο στις Κυκλάδες 


• Στην πόντιση καλωδίων στην Ανατολική Μεσόγειο από ή προς την Ελλάδα

Φυσικά και η Τουρκία δεν έχει δίκιο στη διάθεσή της να περιορίσει παντοιοτρόπως κάθε δικαίωμα της Ελλάδας να ασκήσει το δικαίωμά της στην κυριαρχία (ασφάλεια) ή στα κυριαρχικά δικαιώματά της - οικονομικά κατά βάση. Στον βαθμό που η Τουρκία έχει κάποιο θέμα σε επιμέρους ζητήματα, δεν είναι επίσης διατεθειμένη να το επιλύσει διπλωματικά. Έτσι, το πραγματικό ζήτημα της οριοθέτησης ΑΟΖ-υφαλοκρηπίδας το συνδέει με άλλα θέματα, όπως το εύρος των ελληνικών χωρικών υδάτων, τον εναέριο χώρο, αλλά και την αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών κ.λπ. 

Η Άγκυρα μεγαλώνει τον κατάλογο των διαφορών έτσι ώστε να χαθεί το κυρίως θέμα (που είναι η ΑΟΖ). Εγείρει λοιπόν θέματα για τη δικαιοδοσία της Αθήνας σε θαλάσσια πάρκα ή στην αλιεία. Φτάνει μάλιστα την αντιπαράθεση ακόμα και στην πόντιση καλωδίων, κατά παράβαση κάθε Δικαίου και κανονισμού. Αντέδρασε στην πρόθεση της Αθήνας να ανακυκλώσει παλαιό υποθαλάσσιο τηλεπικοινωνιακό καλώδιο (Ελλάδα-Αίγυπτος) υποστηρίζοντας ότι πρέπει να ερωτηθεί η Άγκυρα για τις απαιτούμενες ενέργειες πλοίων και συνεργείων. 

Πρακτικά, εμποδίζει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στη Μεσόγειο, χωρίς να έχουμε μια αποτελεσματική αντίδραση από την Αθήνα. Αυτός ο νέος κύκλος έντασης γίνεται εξαιρετικά επικίνδυνος και απρόβλεπτος σε ό,τι αφορά την πορεία του, εξαιτίας της συνολικής κρίσης στην περιοχή. Ο νέος κύκλος ελληνοτουρκικής έντασης έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά, τα οποία έχουν προστεθεί λόγω Τραμπ και Νετανιάχου. 

Φαίνεται όμως ότι μπορεί να εξυπηρετήσει και εσωτερικά πολιτικά σχέδια, τόσο του Ερντογάν όσο και του Μητσοτάκη. Και οι δύο -σε διαφορετικό επίπεδο- αντιμετωπίζουν εσωτερική αστάθεια. Και οι δύο έχουν μπροστά τους εκλογικές προκλήσεις. Δεν πρέπει λοιπόν να βγάλουμε από τα ενδεχόμενα την περίπτωση όπου και οι δύο να χρησιμοποιήσουν τη γενική κατάσταση προς όφελός τους. Άλλωστε και στο εσωτερικό ο Κ. Μητσοτάκης κατάφερε να αξιοποιήσει τον covid αλλά και την ουκρανική κρίση.

Σπύρος Σουρμελίδης / ΑΥΓΗ της Κυριακής                                                           editor: Σπύρος Γκανής 

Ο Μητσοτάκης μάς εμπλέκει στα πολεμικά σχέδια του Τραμπ

Είναι γνωστό ότι ο Κυρ. Μητσοτάκης ασκεί εξωτερική πολιτική προσωπικών επιλογών που χαρακτηρίζεται και ως ΙΧ!

    Είναι γνωστό ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης ασκεί εξωτερική πολιτική προσωπικών επιλογών, όπως έχουν δείξει οι αποφάσεις του σε ό,τι αφορά την ισραηλινή κυβέρνηση Νετανιάχου. Μια πολιτική που χαρακτηρίζεται και ως ΙΧ!

Ο Κυρ. Μητσοτάκης έχει αποφασίσει να καταστήσει την Ελλάδα παρακολούθημα της πολιτικής Τραμπ, ακόμα και των πλέον αμφισβητούμενων για την ασφάλεια της χώρας μας

«Οι σχέσεις Ελλάδας και Ηνωμένων Πολιτειών βρίσκονται στο υψηλότερο επίπεδο όλων των εποχών» δηλώνει ο πρωθυπουργός με κάθε ευκαιρία. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο Κυρ. Μητσοτάκης έχει αποφασίσει να καταστήσει την Ελλάδα παρακολούθημα της πολιτικής Τραμπ, ακόμα και των πλέον αμφισβητούμενων για τη σταθερότητα στην περιοχή και την ασφάλεια της χώρας μας. Ο πρωθυπουργός προχωρά σε κινήσεις πέρα από τις δεσμεύσεις του στην Ευρωπαϊκή Ένωση και παρά τις αποφάσεις συνολικά της ηγεσίας της Ένωσης αλλά και του ΟΗΕ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η αποστολή του υπουργού Εξωτερικών Χάρη Θεοχάρη στο λεγόμενο Συμβούλιο Ειρήνης ως παρατηρητή. Προβληματική και η απόφασή του να συμμετάσχει ελληνική στρατιωτική δύναμη στη Γάζα χωρίς ακόμα να είναι σαφής η εντολή της και χωρίς να έχει ενημερώσει τα κόμματα και τη Βουλή των Ελλήνων. Είναι γνωστό ότι ο Κ. Μητσοτάκης ασκεί εξωτερική πολιτική προσωπικών επιλογών, όπως έχουν δείξει οι αποφάσεις του σε ό,τι αφορά την ισραηλινή κυβέρνηση Νετανιάχου. Μια πολιτική που χαρακτηρίζεται και ως ΙΧ.

Ο Τραμπ, ο ΟΗΕ και το Διεθνές Δίκαιο

Ο Κυρ. Μητσοτάκης, αν και πήρε θέση, ως μη όφειλε, στις αμερικανικές εκλογές του 2024 εμφανιζόμενος να στηρίζει τους Δημοκρατικούς και τον Τζο Μπάιντεν, προσπαθεί πλέον διακαώς να φανεί αρεστός στον Ντόναλντ Τραμπ. Η πολιτική του οποίου συνολικά αντιστρατεύεται τον ΟΗΕ, το Διεθνές Δίκαιο, τη συμμαχία με την Ευρώπη, την ίδια την Ε.Ε., ακόμα και το ΝΑΤΟ. Δηλαδή όλα τα βασικά στοιχεία στα οποία στηρίζει η Ελλάδα τη διεθνή πολιτική της, ειδικότερα δε την πολιτική προστασία των συμφερόντων της στο Αιγαίο, στη Μεσόγειο και στο Κυπριακό.

Χωρίς καμία συζήτηση, χωρίς να εμφανίζονται κάποιες ουσιαστικές αναλύσεις παρά μόνο κάποιες επικοινωνιακού τύπου εύκολες δημόσιες διαπιστώσεις, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει καταστήσει τη χώρα παρακολούθημα των κινήσεων Τραμπ. Όχι της πολιτικής Τραμπ, την οποία άλλωστε δεν γνωρίζει. Διότι οι πραγματικές επιδιώξεις του Τραμπ δεν είναι απολύτως σαφείς, δεν είναι κάτι που έχει συζητηθεί στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ ή κάποιου άλλου φόρουμ της ατλαντικής συμμαχίας. Έτσι ο Κ. Μητσοτάκης -όπως και άλλοι ηγέτες- προσπαθεί να γίνει αρεστός στον Τραμπ ανταποκρινόμενος σε κάθε νεύμα, αδιαφορώντας για τις συνέπειες τώρα αλλά και στο μέλλον.

Η Σούδα και το Ιράν

Η πολιτική Τραμπ αυτή την ώρα είναι διαλυτική για την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Οι αποφάσεις του δεν διαταράσσουν απλώς τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή. Αποσκοπούν στην αποσταθεροποίηση. Ισχυρίστηκε ότι είναι ειρηνοποιός, αλλά πολύ γρήγορα έδειξε ότι είναι οπαδός της ωμής ισχύος και της πιο σκληρής αντιπαράθεσης. Είναι ο Τραμπ των πολέμων και των εκκαθαρίσεων στο όνομα της κινεζικής απειλής.

Όσα έγιναν στη Βενεζουέλα, στον Παναμά, όσα λέει σε βάρος του Μεξικό ή της Κολομβίας, ο εγκληματικός αποκλεισμός της Κούβας, όλα αποβλέπουν στην ανάσχεση της κινεζικής επιρροής στην αμερικανική ήπειρο. Αντιστοίχως, απειλεί τη Γροιλανδία στο όνομα της Κίνας και της Ρωσίας. Ενώ και ο πόλεμος κατά του Ιράν αποβλέπει στην επιρροή της Κίνας (όπως αναφέρει το αμερικανικό Axios). Οι αποφάσεις του για τη Συρία, τη Γάζα, το Ιράκ (όπου μπλοκάρει τη δημιουργία βιώσιμης κυβέρνησης) αλλά και για το Ιράν αποβλέπουν στην πρόκληση ανώμαλης κατάστασης και διάλυσης, μια κατάσταση που ευνοεί τα σχέδια εθνοκάθαρσης στα παλαιστινιακά εδάφη που εφαρμόζει όλο και εντονότερα η κυβέρνηση Νετανιάχου.

Τα αποτελέσματα λειτουργούν σε βάρος των συμφερόντων της Ελλάδας και μακροπρόθεσμα αλλά και βραχυπρόθεσμα. Αποτελούν δε ακόμα ένα κάκιστο παράδειγμα για τον επιθετικό Ερντογάν.

Το μεγαλύτερο αεροπλανοφόρο στον κόσμο «Gerald Ford», το οποίο βρίσκεται στη Μεσόγειο για να πάρει μέρος στην επίθεση κατά του Ιράν, έχει ορμητήριο τη Σούδα και την Κύπρο. Το επιχείρημα ότι καμία κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να πει όχι στη χρησιμοποίηση της Σούδας θα έστεκε μόνο αν ήταν αυτόνομο. Έχουμε όμως πολλαπλές αποφάσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη οι οποίες συνθέτουν μία συνολική πολιτική στάση και πρακτική.

Παρατηρητές σε σκοτεινά σχέδια

Η απόφαση Μητσοτάκη να στείλει παρατηρητή στο λεγόμενο Συμβούλιο Ειρήνης τον υφυπουργό Εξωτερικών Χ. Θεοχάρη ήταν προειλημμένη. Ο Κ. Μητσοτάκης από την πρώτη στιγμή που ετέθη το θέμα της συμμετοχής στο Συμβούλιο Ειρήνης του Τραμπ, στη σύνοδο κορυφής των 27 της Ε.Ε., υποστήριξε ότι όσες χώρες έχουν προσκληθεί πρέπει να ανταποκριθούν θετικά.

Η πλειονότητα των Ευρωπαίων ηγετών αποφάσισε ότι δεν πρέπει να συμμετάσχουν, διότι ο Τραμπ αμφισβητεί τη διεθνή σταθερότητα, το Διεθνές Δίκαιο, τον ΟΗΕ, όλα όσα έχουν συμφωνηθεί μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όλα όσα αποτελούν το στήριγμα της Ελλάδας. Κι όμως, ο Έλληνας πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης υποστηρίζει το αντίθετο. Στο όνομα του πρόσκαιρου (δήθεν) συμφέροντος, στο όνομα της υποταγής στην ωμή συγκυρία.

Ελληνική στρατιωτική δύναμη

Όλα δείχνουν ότι, παρά τις ενστάσεις, τις αμφιβολίες και τις ασάφειες, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει αποφασίσει να στείλει στρατιωτική δύναμη στη Γάζα. Στο όνομα της διαμόρφωσης σταθερότητας, με την πολιτική Τραμπ. Και στο όνομα της αντιπαράθεσης με την Τουρκία! Και χωρίς καμία διάθεση να ενημερώσει τη Βουλή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η υπεύθυνη της Κ.Ο. για τις εξωτερικές υποθέσεις Ρένα Δούρου έφεραν το όλο θέμα στη Βουλή με δύο ερωτήσεις (15 και 17/2). «Μυστικά στέλνει η κυβέρνηση Έλληνες στρατιώτες στη Γάζα;» ρωτάει η Ρένα Δούρου. Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά από την κυβέρνηση να δώσει εξηγήσεις:

• Γιατί ενώ μέχρι σήμερα δεν έχει αναλάβει καμία ειρηνευτική/ανθρωπιστική πρωτοβουλία για τη συνεχιζόμενη σιωπηρή γενοκτονία στη Λωρίδα της Γάζα σε βάρος του παλαιστινιακού λαού, επιλέγει να είναι από τις πρώτες χώρες που θα στείλουν στρατιωτική δύναμη σε μια περιοχή υψηλής επικινδυνότητας;

• Ποιο ήταν το περιεχόμενο των έντονων διαβουλεύσεων που προηγήθηκαν της απόφασης της Αθήνας με ΗΠΑ και Ισραήλ

• Σε ποιον ευρύτερο στρατιωτικό/διπλωματικό σχεδιασμό εντάσσεται η απόφασή της αυτή;

• Γιατί δεν έχει ενημερώσει σχετικά το Κοινοβούλιο;

• Πώς σχετίζεται η προωθούμενη ελληνική στρατιωτική παρουσία στη Γάζα με τη συμμετοχή της Αθήνας στο Συμβούλιο Ειρήνης του Αμερικανού Προέδρου, και μάλιστα με δεδομένο ότι μέχρι σήμερα ο κ. πρωθυπουργός υπεκφεύγει και δεν απαντά αν η Ελλάδα θα μετέχει;

Η ενεργειακή συνεργασία

Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τις συνεργασίες με την αμερικανική εταιρεία Chevron, καθώς και για τον περίφημο κάθετο διάδρομο από Αλεξανδρούπολη προς Ουκρανία για τη μεταφορά LNG. Κανείς όμως δεν έχει λόγο να πανηγυρίζει πρόωρα. Πρώτον, η αμερικανική Chevron έχει υπογράψει παρόμοιες συμφωνίες και με τη Λιβύη και με την Τουρκία, χώρες που αμφισβητούν τα ελληνικά δίκαια. Δεν είναι όμως οι εταιρείες που διασφαλίζουν δικαιώματα κυριαρχίας και κυριαρχικά δικαιώματα. Δεύτερον, ο κάθετος διάδρομος αναζητεί ακόμα χρηματοδότες και... φυσικό αέριο. Με την Ουκρανία να μην μπορεί να πληρώσει.

Η ΑΥΓΗ / Σπύρος Σουρμελίδης

Η ΑΥΓΗ / Διπλωματία: Ο αδιέξοδος ελληνοτουρκικός διάλογος και το σκηνικό έντασης

Στο τραπέζι της συζήτησης Μητσοτάκη-Ερντογάν υπάρχουν όλες οι τουρκικές διεκδικήσεις...

    Οι δύο NAVTEX που εξέδωσε η Άγκυρα έχουν ισχύ έως την 31η Ιανουαρίου 2027, γεγονός ασυνήθιστο. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για κάποια ειδοποίηση προς ναυτιλλομένους, λόγω ασκήσεων σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο, αλλά για την παρουσίαση των τουρκικών διεκδικήσεων.

Λίγο πριν από τη συνάντηση με τον Έλληνα πρωθυπουργό, ο Ερντογάν στήνει δικό του σκηνικό με τις δύο NAVTEX, διεκδικώντας, ουσιαστικά, δικαιώματα στο μισό Αιγαίο

Σκηνικό έντασης -με όλες τις απαιτήσεις της Τουρκίας στο τραπέζι- προκαλεί ο Ερντογάν πριν από κάθε συνάντησή του με Έλληνα πρωθυπουργό. Είναι η πάγια τακτική εδώ και 20 χρόνια, η οποία επαναλαμβάνεται και τις τελευταίες μέρες.

Πριν καν οριστικοποιηθεί η ακριβής ημερομηνία της επίσκεψης Μητσοτάκη στην Τουρκία, η Άγκυρα με δύο NAVTEX πυροδότησε το κλίμα, θέτοντας όλες τις τουρκικές προκλητικές απαιτήσεις στο Αιγαίο. Συμπληρωματικά, το τουρκικό υπουργείο Άμυνας με ανακοίνωσή του (29.1) προειδοποιεί την Αθήνα ότι δεν θα ανεχθεί καμία κίνηση ή πράξη στο μισό Αιγαίο, το οποίο θεωρεί γκρίζα περιοχή.

Η Άγκυρα ζητά μάλιστα να ενημερώνεται για κάθε πράξη ή κίνηση, να προϋπάρχει δηλαδή συνεννόηση Ελλάδας-Τουρκίας για ο,τιδήποτε επιθυμεί η ελληνική πλευρά να πράξει ανατολικότερα του 25ου μεσημβρινού.

Η Αθήνα απαντά ότι δεν αναγνωρίζει καμία από τις τουρκικές απαιτήσεις· όμως το τουρκικό μήνυμα είναι σαφές. Στο τραπέζι της συζήτησης Μητσοτάκη-Ερντογάν υπάρχουν όλες οι τουρκικές διεκδικήσεις. Και είναι αυτό που καθιστά -για μία ακόμα φορά- την όποια διαπραγμάτευση με την Άγκυρα αδιέξοδη.

Η τουρκική κίνηση να πυροδοτήσει το κλίμα, πριν από την ελληνοτουρκική συνάντηση κορυφής, αναδεικνύει και τη συγκυρία μέσα στην οποία πραγματοποιείται τελικά η επίσκεψη Μητσοτάκη στην Τουρκία, όπως και η σύγκληση του Ανώτατου Συμβουλίου Ελλάδας-Τουρκίας με τη συμμετοχή πολλών υπουργών των δύο κυβερνήσεων.

Η πολιτική Τραμπ είναι αυτή που έχει αλλάξει τους συσχετισμούς. Η Άγκυρα αισθάνεται αναβαθμισμένη αφού πέτυχε μεγάλο μέρος των στόχων της στη Συρία, με την ανοχή των Αμερικανών αλλά και των Ρώσων. Η σταθερή επιδίωξη της Τουρκίας για περιορισμό των Κούρδων της Συρίας σε ένα μικρό τμήμα της χώρας, ώστε να μην μπορούν να δημιουργήσουν δικό τους κρατίδιο, επετεύχθη. Συγχρόνως, αναγνωρίζεται από τον Τραμπ ο ρόλος της Τουρκίας και στη διευθέτηση του προβλήματος στη Γάζα, ενώ είναι μεγάλες και οι ενεργειακές συμφωνίες ΗΠΑ-Τουρκίας, όπως και ο ρόλος της στην περιοχή του Καυκάσου.

Η Τουρκία κλείνει τα μέτωπά της· μένει ανοιχτό φυσικά το μέτωπο που έχει με την Ελλάδα. Η ελληνική απάντηση σε όλα αυτά υλοποιείται σε δύο επίπεδα: Το πρώτο επίπεδο είναι το διπλωματικό. Το δεύτερο είναι η συνεχιζόμενη προσπάθεια της Αθήνας να διευρύνει τις όποιες συμφωνίες για την ενέργεια με τις ΗΠΑ και, συγχρόνως, η αμυντική συνεργασία με το Ισραήλ.

Σε ό,τι αφορά το διπλωματικό επίπεδο, το στοιχείο που ξεχωρίζει από τις δηλώσεις Μητσοτάκη, Γεραπετρίτη και Δένδια είναι η αναφορά στο casus belli. Η Αθήνα ζητά της άρση της απειλής πολέμου (σε περίπτωση που η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ.) ώστε να προχωρήσει η όποια διευθέτηση των ελληνοτουρκικών διαφορών που για την ελληνική πλευρά είναι μόνο η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ. Είναι δε προϋπόθεση και για να μην μπλοκάρει η Ελλάδα τη συνεργασία της Τουρκίας με την Ε.Ε. στον αμυντικό τομέα.

Σε ό,τι αφορά τις ενεργειακές συμφωνίες με τις ΗΠΑ, η εικόνα δεν είναι αυτή που παρουσιάζει η κυβερνητική προπαγάνδα στο εσωτερικό. Ο περίφημος κάθετος διάδρομος για τη μεταφορά αμερικανικού LNG (υγροποιημένο αέριο) από την Αλεξανδρούπολη στην Ανατολική Ευρώπη και την Ουκρανία, δεν μοιάζει να είναι βιώσιμος αφού δεν υπάρχουν οι χρηματοδοτήσεις αλλά και το ενδιαφέρον. Το αμερικανικό LNG είναι τρεις φορές ακριβότερο από το ρώσικο αέριο ή άλλες πηγές ενέργειας.

Ο Στ. Παπασταύρου τρέχει και πάλι στις ΗΠΑ στα τέλη Φεβρουαρίου αναζητώντας λύσεις. Ουσιαστικά όμως, η Ουάσιγκτον περιμένει από τις… Βρυξέλλες να χρηματοδοτήσουν τις αναγκαίες επενδύσεις!

Σε κάθε περίπτωση, ο Ερντογάν έχει διαμορφώσει και πάλι ένα δικό του σκηνικό, εντός του οποίου επιθυμεί να γίνει ο ελληνοτουρκικός διάλογος. Βεβαίως, ο Κ. Μητσοτάκης και οι υπουργοί του θα πάνε με τις θέσεις τους. Το ερώτημα όμως αφορά τον τακτικό στόχο της ελληνικής πλευράς. Τι ακριβώς προσδοκά από την συνάντηση ο Έλληνας πρωθυπουργός; Απλώς να δείξει ότι υπάρχει διάλογος μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας;

Οι τουρκικές προκλήσεις

Οι δύο NAVTEX που εξέδωσε η Άγκυρα έχουν ισχύ έως την 31η Ιανουαρίου 2027, γεγονός ασυνήθιστο. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για κάποια ειδοποίηση προς ναυτιλλομένους, λόγω ασκήσεων σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο, αλλά για την παρουσίαση των τουρκικών διεκδικήσεων. Αναφέρονται στη συνολική «δικαιοδοσία» της Τουρκίας για τα πάντα - στο μισό Αιγαίο, ανατολικά του 25ου μεσημβρινού. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου δεν αναγνωρίζει καμία κυριαρχία ούτε και κυριαρχικά δικαιώματα.

Οι ελληνικές διπλωματικές πηγές εξηγούν ότι «οι NAVTEX συνιστούν ένα τεχνικό εργαλείο που εκδίδονται για συγκεκριμένο ζήτημα, όπως στρατιωτική άσκηση η οποία αποτελεί εν δυνάμει κίνδυνο για τη ναυσιπλοΐα. Δεν νοείται σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο NAVTEX η οποία καταλαμβάνει τεράστια περιοχή για μακρό χρόνο και χωρίς να συναρτάται με κάποιο γεγονός. Κατά τούτο η τουρκική NAVTEX είναι απολύτως παράνομη και δεν έχει κανένα νομικό έρεισμα […] Για το ζήτημα αυτό, πέρα από τα διαβήματα διαμαρτυρίας, η Ελλάδα προβαίνει επίσης σε αναφορά στον πρόεδρο της αρμόδιας επιτροπής του ΙΜΟ που έχει την ευθύνη της ασφάλειας της ναυσιπλοΐας σε διεθνές επίπεδο, ενώ στην έκθεση της ευρωπαϊκής επιτροπής για την Τουρκία το 2024 καταγράφηκε ρητά η παράνομη αυτή πρακτική. Είναι αυτονόητο ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να ασκεί τα κυριαρχικά της της δικαιώματα και δεν θα αποθαρρυνθεί από τέτοιες σπασμωδικές και παράνομες ενέργειες».

Μεταξύ Τραμπ και ΟΗΕ

Η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ του Τραμπ και του ΟΗΕ, προσπαθώντας να μην δυσαρεστήσει τον Αμερικανό Πρόεδρο, διατηρώντας ταυτόχρονα και τις πάγιες θέσεις της για το Διεθνές Δίκαιο. Δεν είναι καθόλου εύκολη άσκηση· ουσιαστικά δεν είναι κάτι που μπορεί και πρέπει να υλοποιηθεί. Το συμφέρον της χώρας είναι με το Διεθνές Δίκαιο, τη σταθερότητα και τον ΟΗΕ. Όχι με την προσπάθεια Τραμπ να διαλυθεί κάθε έννοια διεθνούς συνεργασίας στη βάση των υπαρχόντων συμφωνιών.

Τα όσα δήλωσαν οι Μητσοτάκης και Γεραπετρίτης για το λεγόμενο Συμβούλιο Ειρήνης για τη Γάζα τις προηγούμενες μέρες, έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τα ελληνικά συμφέροντα. Είπαν ότι η Ελλάδα μπορεί να συμμετάσχει στο λεγόμενο Συμβούλιο Ειρήνης αλλά μόνο για τα θέματα που αφορούν τη Γάζα. Μόνο που ο Τραμπ θέλει να το χρησιμοποιήσει ως αντίπαλο του ΟΗΕ.

Προχθές ο Γ. Γεραπετρίτης μιλώντας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ επανέλαβε τις πάγιες ελληνικές θέσεις. «Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας εδράζεται ακλόνητα στον σεβασμό του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και των αρχών που αυτός κατοχυρώνει, ήτοι στον σεβασμό της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας, στο απαραβίαστο των συνόρων και στην απαγόρευση της απειλής ή της χρήσης βίας. Οι αρχές αυτές δεν αποτελούν αφηρημένα ιδεώδη. Συνιστούν το θεμέλιο μιας σταθερής διεθνούς τάξης…»

Μένει να δούμε τι θα κάνει στην πράξη η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

πηγή: Η ΑΥΓΗ / Σπύρος Σουρμελίδης

Γαλλία: Μια ακόμα συνεργασία Μακρόν και Ολάντ για να μην υπάρξει …Λαϊκό Μέτωπο

φωτο αρχείου

     Τα όσα συνέβησαν στην Γαλλία στις ευρωεκλογές και στις έκτακτες βουλευτικές εκλογές, είναι ενδεικτικά και για τα όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη

Σπύρος Σουρμελίδης *

Τα όσα συνέβησαν στην Γαλλία στις ευρωεκλογές και στις έκτακτες βουλευτικές εκλογές, είναι ενδεικτικά και για τα όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη

Είναι η τρίτη φορά που ο Μακρόν πετυχαίνει τον στόχο του, να παραμείνει ο ουσιαστικός ρυθμιστής των εξελίξεων. Αυτή τη φορά μάλιστα παρά την μεγάλη φθορά και την απόρριψη της πολιτικής του. Περιορίστηκε πράγματι ο πρώτος κίνδυνος, η Λεπέν, συγχρόνως όμως περιορίστηκαν και οι αριστερές δυνάμεις. Γιατί και η «Ανυπότακτη Γαλλία» του Ζαν Λυκ Μελανσόν θεωρείται εχθρός. Τώρα Σοσιαλιστές, Πράσινοι και άλλες κεντροαριστερές δυνάμεις, θα συμπράξουν ουσιαστικά με τον Μακρόν για τον σχηματισμό κυβέρνησης, εγκαταλείποντας το Λαϊκό Μέτωπο. Εκτός αν ο Μελανσόν, αποδεχθεί όχι μόνο να μην είναι πρωθυπουργός, αλλά και να συνεργαστεί το Λαϊκό Μέτωπο με τον Μακρόν. Στο σχέδιο μετέχει και πάλι ο…Φρανσουά Ολάντ, δηλαδή η παλιά φρουρά του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Όσοι ελπίζουν αριστερές (ή κεντροαριστερές) συνεργασίες θα απογοητευτούν.

Η αμφισβήτηση

Τα όσα συνέβησαν στην Γαλλία στις ευρωεκλογές και στις έκτακτες βουλευτικές εκλογές, είναι ενδεικτικά και για τα όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη. Η επιρροή των ακροδεξιών δυνάμεων, είναι πρωτίστως αποτέλεσμα της δυσαρέσκειας μεγάλων στρωμάτων (μεσαίων, μικρομεσαίων) όπως και της αμφισβήτησης ευρωπαϊκών πολιτικών. Τα ακροδεξιά κόμματα προβάλλουν και θέματα εθνικής ταυτότητας, μεταναστευτικό, αμφισβητώντας την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ή και την παγκοσμιοποίηση.

Η επιρροή των αριστερών δυνάμεων είναι μικρή σε σχέση με το μέγεθος της δυσαρέσκειας, όχι μόνο στην Γαλλία αλλά συνολικά στην Ευρώπη. Οι πολιτικές των αριστερών δυνάμεων, όπως αυτές διαμορφώνονται, δεν πείθουν τις πλειοψηφίες.

Στη Γαλλία, το κόμμα του Μελανσόν, είναι εξαιρετικά ριζοσπαστικό, αμφισβητώντας και τις ευρωπαϊκές πολιτικές και την πολιτική του Μακρόν, με μαχητική ρητορική.

Η εκλογική συνεργασία στο πλαίσιο του Νέου Λαϊκού Μετώπου δεν εκφράζει τον ριζοσπαστισμό του Μελανσόν, ούτε την ένταση της αμφισβήτησης του Μακρόν. Εξέφρασε όμως την ανάγκη να υπάρξει και μέτωπο κατά της Λεπέν.

Η διαχείριση κρίσης Νο 3

Την ώρα που ο Μακρόν κατέρρεε και η αμφισβήτηση της πολιτικής του κορυφώθηκε, είναι αξιοπρόσεκτη η διαχείριση της κρίσης που αντιμετωπίζει το σύστημα εξουσίας που κυβερνά και την Γαλλία και την Ευρώπη τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Οι κεντρικές οικονομικές δυνάμεις, που επιβάλλουν τις πολιτικές τους, επιδιώκουν με κάθε τρόπο να μην χάσουν τον έλεγχο της εξουσίας, ως αποτέλεσμα της τεράστιας δυσαρέσκειας μεγάλων στρωμάτων της κοινωνίας. Σαφώς δεν θέλουν τις ακροδεξιές δυνάμεις, ειδικά αν αυτές αμφισβητούν το ευρώ, ή ζητούν επιστροφή σε κλειστές εθνικές πολιτικές (Λεπέν, Afd στην Γερμανία κα). Δεν θέλουν όμως και τις αριστερές δυνάμεις, ιδιαίτερα αυτές που αμφισβητούν συνολικά την ακολουθούμενη οικονομική πολιτική και την διάλυση του κοινωνικού κράτους.

Η αμφισβήτηση των κυρίαρχων πολιτικών ήταν εμφανής (και) στην Γαλλία από το 2008-09, με την οικονομική κρίση. Ο Σοσιαλιστής Ολάντ (πρόεδρος 2012-2017) δεν άντεχε να συγκρατήσει δυνάμεις για 2η πενταετία. Έτσι ανακαλύφθηκε το …κόλπο Μακρόν.

Το 2017, η ηγεσία του Σοσιαλιστικού Κόμματος (Ολάντ, Σεγκολέν Ρουαγιάλ κα) εγκαταλείπουν το κόμμα τους, στηρίζοντας τον Μακρόν και το νέο κόμμα του το “Γαλλία Εμπρός”. Το ίδιο κάνουν και κάποιες κεντροδεξιές δυνάμεις. Αντί δηλαδή να περιμένουν την σταδιακή φθορά του Σοσιαλιστικού Κόμματος (όπως έγινε με το ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα, την οποία ονόμασαν πασοκοποίηση) ή και του δεξιού κόμματος των «Ρεπουμπλικάνων», εμφανίζουν ένα νέο πρόσωπο με μια υποτίθεται νέα πολιτική. Πρωταγωνιστής σε όλο αυτό ο Φρανσουά Ολάντ !

Αντίπαλο δέος η Λεπέν. Ο Μακρόν κερδίζει, με το βασικό σύνθημα να νικηθεί ο φασισμός της Λεπέν.

Το 2022, το σκηνικό επαναλαμβάνεται, με τη διαφορά ότι στην εξίσωση έχει μπει και ο Ζαν Λυκ Μελανσόν. Ο οποίος βγαίνει οριακά τρίτος στον α γύρο των προεδρικών εκλογών, πίσω από την Λεπέν. Στον β γύρο, το σκηνικό και πάλι είναι το ίδιο, δημοκρατία ή φασισμός. Κερδίζει ο Μακρόν.

Γρήγορα όμως (2022-2023) η αμφισβήτηση της πολιτικής Μακρόν είναι έντονη και η μείωση της δύναμης του εμφανής, σε αντίθεση με την Λεπέν που κερδίζει εδαφος διαρκώς. Ο Μακρόν δεν θα είναι και πάλι υποψήφιος (εκ του νόμου) άρα όλες οι ισορροπίες αλλάζουν, μαζί και η αγωνία για την επόμενη μέρα.

Οι ευρωεκλογές της 9ης Ιουνίου, αναδεικνύουν την μεγάλη δυσαρέσκεια και την κατάρρευση του κόμματος του Μακρόν. Η Λεπέν ήταν πρώτη 31,3%, ο Μακρόν δεύτερος (με διαφορά 17% από την Λεπέν), στο 14,6%, οι Σοσιαλιστές και πράσινοι τρίτοι, στο 13,8%, η Αριστερά του Μελανσόν ήταν στο 10%.

Το κεντρικό σύστημα επεξεργάζεται και πάλι μια ακόμα παραλλαγή για να μείνει ρυθμιστής ο Μακρόν. Ο οποίος προκηρύσσει γρήγορα βουλευτικές εκλογές πριν οργανωθούν οι πολιτικές δυνάμεις.

Ενόψει εκλογών η Λεπέν δείχνει μια τεράστια ανοδο (ή έτσι θέλουν να αναλύουν κάποιοι). Γιατί το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών οπως και των πρόωρων εκλογών της 7ης Ιουλίου, απέδειξαν ότι η Λεπέν έχει κάποιο ταβάνι (30%- 31,5% και 34% με τις συνεργαζόμενες δυνάμεις της).

Παραμένει σαφώς η βασικός αντίπαλος και η βασική απειλή για όλους. Και για την Αριστερά.

Η επιστροφή του Ολάντ στον ...σοσιαλισμό

Αυτή τη φορά οι Σοσιαλιστές κάνουν την αντίθετη πορεία από το 2017, τότε που εγκατέλειψαν το κόμμα τους. Με πρωταγωνιστή και πάλι τον Ολάντ, (ο οποίος ήταν και υποψήφιος βουλευτής για να σηματοδοτήσει την ανάγκη μετακίνησης των ψηφοφόρων) εμφανίζονται να εγκαταλείπουν τον Μακρόν, συμφωνώντας να σχηματιστεί εκλογική συνεργασία με τον Μελανσόν (Ανυπότακτη Γαλλία), τους Πράσινους, τους κομμουνιστές κα. Η απομάκρυνση φάνηκε ήδη από τις ευρωεκλογές.

Το Νέο Λαϊκό Μέτωπο, με τον Μελανσόν έχει ισχυρή φωνή αμφισβήτησης του Μακρόν , των κεντρικών ευρωπαϊκών πολιτικών , του πολέμου στην Ουκρανία κλπ, κλπ. Ο Μελανσόν είναι δύναμη στο Νέο Λαϊκό Μέτωπο, όμως οι σοσιαλιστές και οι πράσινοι, αμφισβητούν τον ίδιο το Μελανσόν, ότι μπορεί να ηγηθεί και σε περίπτωση σχηματισμού κυβέρνησης. Η Μέτωπο, κερδίζει και ψήφους που θα πήγαιναν στην Λεπέν ως αμφισβήτηση και δυσαρέσκεια. Η Λεπέν αποδεικνύεται ότι έχει ένα πάνω όριο, το 30%-33%. Όχι 37%- 40% όπως μετρούσαν οι δημοσκοπήσεις, ένα ποσοστό που τρομάζει.

Το αποτέλεσμα δείχνει ότι οι κινήσεις Μακρόν ήταν σωστές, πρόλαβε την ακόμα μεγαλύτερη φθορά, κυρίως όμως πέτυχε την τριχοτόμηση των δυνάμεων. Οι βουλευτές εκλέγονται σε 577 μονοεδρικές περιφέρειες. Άρα η συνεργασία Μετώπου και Μακρόν κατά περίπτωση κατά της Λεπέν, φέρνει αποτέλεσμα. Περιορίζει τον αριθμό των εδρών της Λεπέν.

Πρώτη η Λεπέν σε ψήφους, αλλά τρίτη σε έδρες, μόλις 143. Η συνεργασία Μακρόν με το Μέτωπο ευνοεί τον Μακρόν.

Ο εκλογικός σχηματισμός του Μακρόν βγαίνει τρίτος σε αριθμό ψήφων αλλά δεύτερος σε αριθμό εδρών, 168.

Το Νέο Λαϊκό Μέτωπο είναι πρώτο σε έδρες 180, (πολύ μακριά από την αναγκαία πλειοψηφία των 289 εδρών) και δεύτερο σε ψήφους.

Τέταρτη δύναμη το δεξιό κόμμα Ρεπουμπλικάνοι, που πήρε μαζί με συνεργαζόμενους 66 έδρες.

Υπάρχει όμως και το τρίτο μέρος του σχεδιασμού και των υπολογισμών. Ο σχηματισμός κυβέρνησης.

Οι Σοσιαλιστές, πράσινοι και άλλες κεντρογενείς δυνάμεις, θα αφήσουν μόνο του τον Μελανσόν και θα συνεργαστούν με τον Μακρόν.

Έτσι στο τέλος, ο αποτυχημένος στα μάτια της γαλλικής κοινωνίας λόγω της πολιτικής του, Μακρόν, είναι ο ρυθμιστής και για τα επόμενα χρόνια. Όχι μόνο θεσμικά αλλά και πολιτικά.

Επανέρχονται στο προσκήνιο οι …ξεχασμένοι Σοσιαλιστές, οι οποίοι θα διεκδικήσουν τη θέση του Μακρόν, και τη θέση του βασικού αντίπαλου της Λεπέν, τα επόμενα χρόνια. Υπολογίζοντας οτι το σκηνικό θα επαναληφθεί. Δημοκρατία εναντίον του φασισμού, καλώντας και τον αριστερό Μελανσόν να συμπράξει στο μέτωπο κατά της Λεπέν, σε ρόλο κομπάρσου.

Γιατί ο Σοσιαλιστές του Γκλικσμάν ή όποιου άλλου, θα επιδιώξουν να είναι οι ρυθμιστές του συστήματος.

Ο σχεδιασμός που προηγήθηκε δεν θέλει αριστερή δύναμη σε ρόλο πρωταγωνιστικό. Θέλει κεντρικές φιλελεύθερες δυνάμεις, για να περιοριστεί κάθε ριζοσπαστική, κάθε ανατρεπτική φωνή. Καθαριστικό πρόσωπο σε όλα τα παραπάνω ο σοσιαλιστής και στυλοβάτης... Φρανσουά Ολάντ.

πηγή: avgi.gr

___________________________________________________

(*) Ο Σπύρος Σουρμελίδης είναι δημοσιογράφος δ/ντής της ΑΥΓΗΣ,  ξεκίνησε την καριέρα του το 1985 στην εφημερίδα "Το ποντίκι" και μεταξύ άλλων έχει εργαστεί στο "Έθνος", την "Ημερησία", την ΕΡΑ, το "Seven X" και το "Star". Υπήρξε διευθυντής της Κυριακάτικης kontranews, ενώ είχε και εκπομπή στον τηλεοπτικό σταθμό Kontra.

Γιάννης Χατζηθεοδοσίου: «Το καλάθι του νοικοκυριού έδωσε δύναμη στις αλυσίδες να ανεβοκατεβάζουν τις τιμές κατά το δοκούν» (vid)

 Ο Γιάννης Χατζηθεοδοσίου Πρόεδρος Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών Από την εκπομπή ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ που παρουσιάζουν ο Φοίβος Κλαυδιανός, ο Κώστας Πουλακίδας και ο Σπύρος Σουρμελίδης 

Καταπέλτης για το καλάθι του νοικοκυριού ο πρώην πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων Ελλάδος και του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών, Γιάννης Χατζηθεοδοσίου. «Το καλάθι χτύπησε ανελέητα τον μανάβη, το φούρνο, το χασάπη, η κυβέρνηση έστειλε τζίρο από τις μικρές επιχειρήσεις τις πέντε μεγάλες», κατήγγειλε μιλώντας στο Κόκκινο. 

Ο Γ.  Χατζηθεοδοσίου υπογράμμισε ότι 500 φούρνοι έχουν κλείσει, υπενθυμίζοντας ότι πρόκειται για μικρές και εν πολλοίς οικογενειακού χαρακτήρα επιχειρίσεις. «Θα έπρεπε να παρέμβει επιτροπή ανταγωνισμού για την διαφήμιση των μεγάλων επιχειρήσεων», επέμεινε ο πρώην επικεφαλής των επιμελητηρίων, καταγγέλλοντας ότι «το καλάθι του νοικοκυριού είχε προϊόντα ακριβότερα από αυτά που υπάρχουν στο ράφι». «Αν γίνονταν έλεγχοι θα αποδείκνυαν ποιοι έκαναν αισχροκέρδεια και θα μαθαίναμε γιατί τα μήλα ξεκινούν από 30 λεπτά στο χωράφι και φτάνουν 1,85 στο ράφι», επισήμανε με νόημα. 

Τέλος, ο Γιάννης Χατζηθεοδοσίου επέμεινε ότι "το καλάθι του νοικοκυριού έδωσε δύναμη στις αλυσίδες να ανεβοκατεβάζουν τις τιμές κατά το δοκούν".

πηγή: kontranews.gr