ΠΡΟΣΦΑΤΑ...

Blog συντάκη Brexit CAPITAL CONTROLS DEBATE Deutsche Bank Deutsche Welle DIEM 25 DW enikos ESM Eurogroup Euronews EUROSTAT EuroWorking Group FT G20 G5 G7 Geuro GOLD Greece in the Eighties GREXIT Guardian GUE/NGL Handelsblatt Ifo IFW Independent ISIS ITALEXIT Lamda Development Le Monde Left.gr Liberal.gr Liberation MEDIA MEGA MNHMONIA Moody's MRB NATO Panama Papers Paul Craig Roberts PES. ΣΥΡΙΖΑ Pew Research Center PKK Plan B in Europe PULSE Q&A Real FM S-300 South Stream Standard & Poors STAR TV Stephen Hawking Stratfor TAP Taxisnet ThePressProject TPP TTIP tvxs Twitter Tηλεοπτικές άδειες UNESCO UNHCR USA VIDEO Washington Post Wikileaks Workmonitor World Cup 2018 Αγία Σοφία Αγιο Όρος. Άγκελα Μέρκελ Αγρότες Αγροτική Ανάπτυξη ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΑΔΕΔΥ ΑΔΜΗΕ Άδωνις Γεωργιάδης ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ. Αιγαίο Αίγυπτος ΑΚΙΝΗΤΑ ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑΣ Αλβανία Αλέκος Αλαβάνος Αλέξανδρος Διαμάντης Αλέξανδρος Δρίβας Αλεξάντερ Φαν Ντερ Μπέλεν Αλέξης Χαρίτσης Αλλαίν ντε Μπενουά Αλληλεγγύη ΑΜΕ-ΜΠΕ Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι ΑΜΥΝΑ Αναδημοσιεύσεις Αναθεώρηση Συντάγματος ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών ΑΝΑΛΥΣΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ Αναστάσιος - Ιωάννης Μεταξάς Αναστάσιος Αλβανίας ανασχηματισμός ΑΝΕΛ ΑΝΕΡΓΙΑ Ανθρώπινα δικαιώματα Άννα Κορακάκη Άννα Φαλτάιτς ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αντζελίνα Τζολί Αντι-ΕΕ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ Αντιπολίτευση Αντώνης Κοκορίκος Αξιολόγηση ΑΟΖ Απ. Αποστολόπουλος ΑΠΕ-ΜΠΕ ΑΠΕΡΓΙΑ Απόδημος Ελληνισμός αποδοκιμασίες ΑΠΟΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ Απόστολος Τζιτζικώστας Αποτελέσματα Πανελληνίων ΑΠΟΨΕΙΣ Αραβική Άνοιξη ΑΡΔΗΝ-ΡΗΞΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ Άσαντ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΑΤΕ ΑΥΣΤΡΙΑ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ Αφγανιστάν. ΜΚΟ Αφιερωματικό Έτος Φιλίας Ελλάδας-Ρωσίας ΑΦΡΙΚΗ Β. Γιωργάς Β. Ιρλανδία Βαγγέλης Αποστόλου Βαγγέλης Μεϊμαράκης ΒΑΛΚΑΝΙΑ Βάσεις 2016 Βασίλειος Μαρκεζίνης Βασίλης Κορκίδης Βασίλης Κοψαχείλης Βασίλης Λεβέντης Βασίλης Μπέτσης ΒΕΛΓΙΟ Βιβλιοπαρουσίαση Βλαντιμίρ Πούτιν Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ΒΟΣΝΙΑ-ΕΡΖΕΓΟΒΙΝΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ ΒΟΥΛΗ ΒΡΕΜΑιΝ Βρετανία ΒΡΕΧΙΤ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ Βύρων Πολύδωρας Γ. Βαρουφάκης Γ. Δραγασάκης Γ. ΚΑΠΕΛΛΑΡΗΣ Γ. Καραμπελιάς Γ. Κατρούγκαλος Γ. Κυρίτης Γ. Μάζης Γ. Παπαδόπουλος Γ. Σταθάκης ΓΑΛΛΙΑ Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων Γενοκτονία Αρμενίων Γενς Μπάστιαν Γενς Στόλτενμπεργκ Γεράσιμος Λιβιτσάνος Γερμανία Γερμανικές αποζημιώσεις Γερμανικός τύπος Γερούν Ντέισελμπλουμ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ Γιαζίντι Γιάννης Αγγέλου Γιάννης Ανδρουλιδάκης Γιάννης Δούκας Γιάννης Ελαφρός Γιάννης Καλλιάνος Γιάννης Μουζάλας Γιάννης Σμαραγδής Γιάννης Στουρνάρας Γιάννης Τόλιος Γιώργος Βάμβουκας Γιώργος Δελαστίκ Γιώργος Καρατζαφέρης Γιώργος Κασιμάτης Γιώργος Μιχαηλίδης Γιώργος Μπουγελέκας Γιώργος Παπανδρέου Γιώργος Παπανικολάου Γιώργος Παυλόπουλος Γιώργος Σαχήνης Γιώργος Σαχίνης Γιώργος Χουλιαράκης Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής ΓΣΕΒΕΕ ΓΣΕΕ Δ. ΚΑΖΑΚΗΣ Δ. Καμμένος Δ. Κουτσούμπας Δ. Κωνσταντακόπουλος Δ. Λιάτσος Δ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Δ. Στρατούλης Δάνεια ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ Δάνης Παπαβασιλείου ΔΑΝΙΑ ΔΕΗ ΔΕΘ ΔΕΚΟ ΔΕΠΑ ΔΗΚΚΙ ΔΗΜ. ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ Δημ. Παπαδημητρίου ΔΗΜΑΡ Δημήτρης Κυπριώτης Δημήτρης Παπαδημητρίου Δημήτρης Παπαδημούλης ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Δημοκρατική Ευθύνη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ Δήμος ΧΑΛΚΙΔΕΩΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟ Δημοσιονομικά Δημοσιοφράφοι Δημοσκόπηση Δημοψήφισμα 2015 Διαδίκτυο ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ΔΙΑΦΘΟΡΑ Διεθνής Αμνηστία ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ 1967-1974 Διπλό νόμισμα ΔΝΤ ΔΟΕ ΔΟΛ Δουλεμπόριο ΔΡΑΧΜΗ Δρόμος της Αριστεράς Ε.Ε. ΕΒΕΠ Έγκλημα ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Εθνικά νομίσματα ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΕΙΒ Ειδομένη ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΚΛΟΓΕΣ Εκλογικός νόμος ΕΚΠΑΔΕΥΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΚΤ Ελευθεροτυπία ΕΛΙΑ ΕΛΛΑΔΑ Ελληνικά προϊόντα ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΛΣΤΑΤ Εμανουέλ Μακρόν ΕΜΠΟΡΙΟ Εναλλακτική για την Γερμανία ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΕΝΦΙΑ ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ Ενωτική Κίνηση Ευρωπαϊκής Αριστεράς Εξεταστική Επιτροπή Βουλής Εξοπλιστικά ΕΠΑΜ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ Επιμελητήριο Ευβοίας ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων του Κοινοβουλίου ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΠΟΧΗ Έργα υποδομών ΕΡΓΑΣΙΑ Εργασιακά ΕΣΕΕ ΕΣΗΕΑ ΕΣΠΑ ΕΣΡ ΕΤΕ Ευ. Βενιζέλος. ΕΥΒΟΪΚΑ Ευκλείδης Τσακαλώτος ΕΥΡΩ ΕΥΡΩΒΑΡΟΜΕΤΡΟ ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ Ευρωκρίση Ευρωομάδα της Αριστεράς ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ Ευρωπαϊκός Νότος Ευρώπη Ευρωσκεπτικισμός Ευρωσοσιαλιστές Ζ. Γκάμπριελ Ζ. Κ. Γιούνκερ Ζ.Κ. Γιούνκερ Ζίγκμαρ Γκάμπριελ Ζωή Κωνσταντοπούλου Η ΑΥΓΗ Ηλίας Ι. Νικολόπουλος Ημέρα της Ανεξαρτησίας ΗΠΑ Θ. Θεοχαρόπουλος Θ. Καριώτης Θανάσης Μαυρίδης Θεανώ Φωτίου Θέμης Τζήμας Θεόδωρος Καρυώτης Θεόδωρος Κατσανέβας ΘΕΣΜΟΙ Θρησκευτικά Ι.Μ.Μ. Ιβάν Σαββίδης ΙΔΙΩΤΕΣ Ίδρυμα Μπέρτελσμαν Ιζαμπέλ Αλιέντε ΙΚΑ Ίμια Ιντσιρλίκ ΙΟΒΕ ΙΡΑΚ ΙΡΑΝ ΙΡΛΑΝΔΙΑ ΙΣΑ ΙΣΛΑΜ Ισλαμικό Κράτος Ισλαμικό τέμενος Ισπανία Ισραήλ Ιστορία ΙΤΑΛΙΑ Ιωάννης Σακκάς Ιωάννης Χ. Βούλγαρης Κ. Λαπαβίτσας Κ. Μίχαλος Κ. Ρέγκλινγκ Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ Κ. Σταθόπουλος Κ. ΦΡΑΓΚΟΣ καιρός ΚΑΠ ΚΑΠΑ RESEARCH Καρναβάλια Κάρπαθος Καρτέλ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ Κατερίνα Ακριβοπούλου Κατεχόμεννα ΚΕΔΕ ΚΕΝΤΡΟ ΚΙΔΗΣΟ ΚΙΝΑ ΚΙΝΗΜΑ ΑΡΔΗΝ. Κίνημα ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ Κίνημα ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΕ" ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Κίνηση των «53» ΚΚΕ Κλάους Ρέγκλινγκ ΚΟΕ ΚΟΙΝΩΝΙΑ Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης Κοινωνικοί φορείς Κόκκινα δάνεια ΚΟΚΚΙΝΟ ΔΙΚΤΥΟ ΚΟΜΙΣΙΟΝ ΚΟΣΜΟΣ ΚΟΥΒΑ Κουβέιτ Κούλουμα Κουρδικό Κούρδοι Κρήτη ΚΡΗΤΗ TV Κριστίν Λαγκάρντ Κτηνοτρόφοιι Κυβέρνηση ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ Κυπριακό ΚΥΠΡΟΣ Κυρ. Μητσοτάκης Κυρώσεις Κωνσταντίνος Φίλης Κώστας Δουζίνας Κώστας Λαπαβίτσας Κώστας Παπουλής Κώστας Χρυσόγονος Κωστής Χατζηδάκης ΛΑ.Ο.Σ ΛΑΕ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ Λάκης Λαζοπουλος Λέανδρος Ρακιντζής Λεωνίδας Βατικιώτης Λεωνίδας Κουμάκης Λιβύη λίστα Λαγκάρντ Λίστα Μπόργιανς Λίστα της Ρηνανίας-Βεστφαλίας ΛΙΤΟΤΗΤΑ Λογιστές Λούκα Κατσέλη Λυδία Κονιόρδου Μ. Γλέζος Μ. Ιγνατίου blog Μάικλ Δουκάκης Μάκης Ανδρονόπουλος Μάλτα Μανουέλ Βαλς Μαουτχάουζεν Μαργαρίτης Σχοινάς Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη Μαριάνα Τσίχλη Μαρίν Λεπέν Μάριο Ντράγκι Μάρκος Μπόλαρης Μάρτιν Σουλτς Ματέο Ρέντσι Ματτέο Ρέντσι ΜΑΧΩΜΕ Μεγάλη Βρετανία ΜΕΚΕΑ Μέση Ανατολή ΜΕΤΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήνυμα μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. κ. Παύλος Μηχανισμό Δημοσιονομικής Διόρθωσης Μηχανισμός των Αντικυθήρων Μηχανογραφικό Μικης Θεοδωράκης Μίρο Τσέραρ ΜΙΤ ΜΜΕ ΜΝΗΜΟΝΙΑ Μπάρακ Ομπάμα Μπέπε Γκρίλο Μπέτυ Μπαζιάνα Μπλόκα Μπούντεσταγκ Ν. Αναστασιάσης Ν. Βαλαβάνη Ν. Μωραϊτης Ν. Νικολόπουλος Ν. Παππάς Ν. ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ Ν. ΧΟΥΝΤΗΣ Νάιτζελ Φάρατζ Νάνος Βαλαωρίτης ΝΑΤΟ ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ Ναυτιλία ΝΔ ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Νέο πρόγραμμα σπουδών Νεολαία Νίκος Βούτσης ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΤΖΑΚΗΣ Νίκος Κοτζιάς Νίκος Μακαρέζος Νίκος Μαρκάτος Νίκος Μπογιόπουλος Νίκος Παππάς. Νίκος Φίλης Νίκος Χειλάς Νόαμ Τσόμσκι Νόρμπερτ Χέρινγκ Νότης Μαριάς ΝΤΑΒΟΣ Ντέιβιντ Κάμερον Ντόναλντ Τουσκ Ντόναλντ Τραμπ Ντόρα Μπακογιάννη Ο ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΟΝ ΕΝΙΚΟ ΟΑΕΔ ΟΑΕΕ Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος ΟΗΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ οικοδομική δραστηριότητα ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ Οικονομική και Νομισματική Ένωση Οικουμενική Ολγα Γεροβασίλη ΟΛΜΕ Ολυμπιακή Αγώνες Ολυμπιακό Ινστιτούτο Ελιάς ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΡΙΟ 2016 Ομοφυλοφιλία ΟΟΣΑ Οργανισμός Σαγκάης Οργάνωσης Ισλαμικής Συνεργασίας. ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΟΥΓΓΑΡΙΑ ΟΥΚΡΑΝΙΑ Ουμπέρτο Έκο Οφειλέτες Δημοσίου ΌΧΙ στα Ναι τους Π. Καμμένος Π. Κουρουμπλής Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ Π. Λιαργκόβας Π. Παυλόπουλος Π. Τσίμας Παγκόσμια Ημέρα Καταναλωτή Παγκοσμιοποίηση ΠΑΙΔΕΙΑ ΠΑΜΕ Παναγιώτης Μαυροειδής Πανελλαδική Ιδρυτική Συνδιάσκεψη ΛΑΕ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας Πανορθόδοξη Σύνοδος Κρήτης Πάνος Καμμένος Παντελής Σαββίδης Παντιέρα πάπας Φραγκίσκος Παραβιάσεις Παραιτηθείτε ΠΑΣΟΚ Παύλος Δερμενάκης ΠΓΔΜ περιβάλλον Περικλής Κοροβέσης Περίπτερα Πέτρος Παπακωνσταντίνου Πέτρος Σταύρου Πιέρ Κάρλο Πάντοαν Πιερ Μοσκοβισί Πιέρ Μοσκοβισί Πλειστηριασμοί ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΠΟΕΣΥ Πολ Καζαριάν ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ Πολιτικό Βαρόμετρο Public Issue ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ Πολυνομοσχέδιο Πολυτεχνείο ΠΟΛΩΝΙΑ Ποντιακός ελληνισμός Πόουλ Τόμσεν ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ. Ποσειδώνια 2016 Ποσοτική Χαλάρωση ΠΟΤΑΜΙ ΠΟΥΤΙΝ πραξικόπημα Πράσινοι ΠΡΙΝ προαπαιτούμενα Προγραμματικές 2015 Προεδρικές εκλογές πρόεδρος της Βουλής Πρόεδρος της Δημοκρατίας ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ Προϋπολογισμός 2017 Πρωθυπουργός Πρωτοβουλία 53+. ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΠτΔ Πυρινικά όπλα ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟ ΣΩΜΑ Ρεπουμπλικανικό Κόμμα Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ΡΟΔΟΣ Ρομάνο Πρόντι Ρόμπερτ Φισκ Ρομπέρτο Γκουαλτιέρι Ροντρίγκο Ράτο Ρούντι Ρινάλντι ΡΩΣΙΑ Ρωσική Εκκλησία Σ. Καλεντερίδης Σάββας Ρομπόλης Σαμίρ Αμίν Σαουδική Αραβία ΣΑΤΙΡΑ ΣΕΒ Σένγκεν Σερβία Σεργκέι Λαβρόφ Σήφης Βαλυράκης ΣΚΑΪ ΣΚΑΝΔΑΛΑ Σκάνδαλα. Σκωτία Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς Σουηδία Σοφία Σακοράφα Σπύρος Παναγιώτου Σπύρος Σουρμελίδης Σπύρος Στάλιας Σταθερή τηλεφωνία ΣΤΑΘΗΣ Σταύρος Μαυρουδέας Σταύρος Παπασταύρου ΣτΕ Στέλιος Παπαθεμελής Στυλιανός Πατακός Συγκέντρωση Διαμαρτυρίας Συγκυβέρνηση 2012 ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Συνθήκη Δουβλίνου Συνθήκης της Λωζάνης Σύνοδος Κορυφής Ε.Ε ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ Συντάξεις ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΣΥΡΙΑ ΣΥΡΙΖΑ ΣΧΕΔΙΟ Β' Σχέδιο Β' στην Ευρώπη Σχέδιο Γιούνκερ Σχέδιο Κοινωνικής Αλλαγής Σχεδίου Β για την Ευρώπη ΤheΡressΡroject ΤΑΙΠΕΔ Τάκης Μπαλτάκος Τάσος Παπαδόπουλος Τάφοι Βενιζέλων Ταχίρ Ελτσί ΤΕΕ τέλη κυκλοφορίας Τερέζα Μέι ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ Τζακ Λιου Τζάνι Πιτέλα Τζέιμς Φρέινι Τζιάνι Πιτέλα Τζιχαντιστές Τζο Κοξ Τζόζεφ Στίγκλιτς Τζορτζ Μόμπιοτ Τηελεοπτικές άδειες Τηλεοπτικές άδειες Τίμοθι Λες ΤΟ ΒΗΜΑ Τόρστεν Μπένερ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ Τουρκία Τουρκική εισβολή Τράπεζα της Ελλάδας Τράπεζες Τραπεζογραμμάτια ΤΡΟΙΚΑ Τρομοκρατία Τρύφων Αλεξιάδης Τσάμηδες Τσεχία Τσιμέντα Χαλκίδας ΤΧΣ ΥΓΕΙΑ Υεμένη ΥΠ.ΓΕ. ΥΠ.ΕΞ. ΥΠ.ΕΣ. ΥΠ.ΟΙΚ ΥΠΑΙΘ Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης υπουργείο Παιδείας Υπουργικό Ύφεση Φ. Κουβέλης Φ. Κρανιδιώτης Φ. Μαστρογιάννη Φάνης Ζουρόπουλος Φασισμός Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ-Docfest Φετουλάχ Γκιουλέν Φινλανδία Φιντέλ Κάστρο Φοροαποφυγή Φοροδιαφυγή Φορολογία ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ Φοροτεχνικοί ΦΠΑ Φράγκος Φραγκούλης Φρανσουά Ολάντ φτώχεια Φωτεινή Μαστρογιάννη Φώφη Γεννηματά Χ. Α. Γκουρία ΧΑΛΚΙΔΑ Χανιά Χανς Ντίντριχ Γκένσερ Χανς-Βέρνερ Ζιν Χάρης Θεοχάρης Χίλαρι Κλίντον Χιλή Χίος ΧΟΥΝΤΑ Χρ. Παγώνης ΧΡΕΟΣ Χρηστιανοδημοκρατικό κόμμα ΧΡΗΣΤΙΚΑ Χρήστος Γιανναράς Χρήστος Παγώνης Χρήστος Σπίρτζης Χριστόφορος Παπαδόπουλος ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ Ψηφιακές Συναλλαγές

Οι μνημονιακές κυβερνήσεις φαίνεται να μην αντιλαμβάνονται το αυτονόητο, ότι, μετά το 2010 οι εξοντωτικές μνημονιακές πολιτικές ανατροφοδοτούν την οικονομική-δημοσιονομική κρίση. Οι αριθμοί δεν βγαίνουν...


γράφει ο Γιώργος Βάμβουκας (*)

Η δεύτερη αξιολόγηση της ελληνικής οικονομίας βαδίζει στα χνάρια της πρώτης. Η πρώτη αξιολόγηση είχε αρχίσει αρχές φθινοπώρου του 2015 και περατώθηκε τον Ιούνιο του 2016. Οι συνομιλίες της δεύτερης αξιολόγησης μεταξύ κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και κουαρτέτου, ξεκίνησαν αρχές Οκτωβρίου του 2016 και ακόμα δεν έχουν ολοκληρωθεί. Οι φήμες δίνουν και παίρνουν.

Ουδείς από τους κοινούς θνητούς γνωρίζει το πάρε-δώσε μεταξύ κυβέρνησης και κουαρτέτου στα ενδότερα των παρασκηνίων. Βέβαιο είναι ότι η δεύτερη αξιολόγηση κάποια στιγμή θα κλείσει και ο ελληνικός λαός θα κληθεί να πληρώσει το μάρμαρο των αυστηρότατων μνημονιακών πολιτικών. Τα συσσωρευμένα χρέη είναι τερατώδη και η χώρα δεν δύναται να τα εξυπηρετήσει.

Οι πιστωτές μας χορηγούν ολοένα και περισσότερα δάνεια, με συνέπεια η πολιτικοοικονομική εξάρτηση της χώρας από τις προστάτιδες δυνάμεις, μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο, ολοένα και περισσότερο να αυξάνεται. Το κουαρτέτο και οι ξένοι πιστωτές μας έχουν δέσει χειροπόδαρα και θεωρούν τα μέλη των ελληνικών μνημονιακών κυβερνήσεων φερέφωνα και ανδρείκελά τους. Εκεί που κάποια κουτσαβάκια πρωθυπουργοί, υπουργοί και στελέχη της αντιπολίτευσης, έλεγαν στους έλληνες ψηφοφόρους ότι θα ξέσκιζαν τα μνημόνια και σε μια νύκτα με ένα νόμο στη Βουλή θα τα καταργούσαν, όχι μόνο δεν τα έσκισαν και δεν τα κατάργησαν, αλλά παρακαλάνε τον Τράμπ, τη Μέρκελ, το Σόιμπλε και τον Ολάντ, να ψηφίσουν τέταρτο και πέμπτο μνημόνιο και μάλιστα με ιδιαίτερη ευχαρίστηση.

Στο μεταξύ τα ψέματα στους ιθαγενείς ψηφοφόρους πάνε σύννεφο. Οι ψευτομαγκιές και οι αλληλοβρισιές στη Βουλή και τα ραδιοτηλεοπτικά πάνελ είναι μονίμως στο πιάτο της τρέχουσας κουτόχορτης επικαιρότητας. Είναι η στάχτη που οι εκπρόσωποι των κομμάτων εξουσίας ρίχνουν στα μάτια των κουτόφραγκων. Άντε και κανένα ρουσφετάκι και μετά το πέρας της αξιολόγησης, οι χαχόλοι θα φάνε τα νέα πετσοκόμματα μισθών και συντάξεων, τα αστροπελέκια των επερχόμενων χαρατσιών, το ξεπούλημα των ΔΕΚΟ (ΔΕΗ, ΔΕΣΦΑ, κ.ά.), τις μαζικές απολύσεις, κ.λπ. Που είναι τα πρωτοπαλίκαρα συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ; Που είναι οι προοδευτικές δημοκρατικές δυνάμεις, που κατέβαιναν στο κέντρο των Αθηνών, ξήλωναν τα μπετά, έκαιγαν μαγαζιά και έδιναν μάχες σώμα με σώμα με τους φασίστες αστυνομικούς; Τα πολιτικά συνθήματα των προοδευτικών δυνάμεων που πήγαιναν από γενεά σε γενεά, όπως «αμερικανοί δολοφόνοι των λαών», «έξω οι βάσεις του θανάτου», «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», κ.ά., έμειναν απλή ανάμνηση αλλοτινών εποχών.

Οι μπροστάρηδες των δημοκρατικών προοδευτικών δυνάμεων μετασχηματίστηκαν σε καρεκλοκατακτητές της εξουσίας. Εκεί που φώναζαν «ψωμί παιδεία ελευθερία» και έδιναν μάχες για μια αυτοδύναμη σοσιαλιστική Ελλάδα, με το που στρογγυλοκάθισαν στους κυβερνητικούς-κρατικούς-τραπεζικούς θώκους, καλόμαθαν στους παχυλούς μισθούς και τις μίζες και βρέθηκαν με βίλες, κότερα και καταθέσεις δις ευρώ σε τράπεζες του εξωτερικού. Οι αμερικανοί από δολοφόνοι των λαών μεταλλάχτηκαν σε ευεργέτες των λαών. Όλοι τους κρέμονται από τα χείλη του Ντόναλντ Τραμπ και τα επενδυτικά κεφάλαια των πολυεθνικών εταιρειών. Παρακαλάνε το κουαρτέτο να μην φεύγει από την Ελλάδα. Κάθε φορά που η Ντέλια Βελκουλέσκου και η υπόλοιπη κομπανία του κουαρτέτου αποχωρούν από την Ελλάδα, κυβερνητικά μέλη και θεσιθήρες της εξουσίας δείχνουν να μελαγχολούν. Τα μνημόνια από κατάρα έγιναν ευλογία.

Ορισμένοι ηδονίζονται που οι πολίτες πληρώνουν χαράτσια και υπερβολικές ασφαλιστικές εισφορές στο ΙΚΑ.

Ωστόσο, οι μνημονιακές κυβερνήσεις φαίνεται να μην αντιλαμβάνονται το αυτονόητο, ότι, μετά το 2010 οι εξοντωτικές μνημονιακές πολιτικές ανατροφοδοτούν την οικονομική-δημοσιονομική κρίση. Οι αριθμοί δεν βγαίνουν.

Το δημόσιο χρέος έχει προσλάβει γιγαντιαίες διαστάσεις και μέρα με τη μέρα συνθλίβει ολοένα και περισσότερο τον παραγωγικό ιστό της οικονομίας.

Η βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους εξαρτάται άμεσα από την ώθηση της εθνικής οικονομίας σε αναπτυξιακή πορεία. Όταν κάποιοι εξυπνάκηδες πολιτικοί έλεγαν ότι η οικονομία του τόπου βγήκε από το τούνελ της ύφεσης και μπήκε στη φάση της ανάκαμψης, εμείς υποστηρίζαμε ότι τα χειρότερα είναι μπροστά μας. Ξέραμε την ασχετοσύνη τους. Μετά την αξιολόγηση έπονται τα δυσκολότερα.
 ____________________________________ 

(*) Ο Γιώργος Βάμβουκας είναι Καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (πρώην ΑΣΟΕΕ). Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Οικονομικής Επιστήμης του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Οικονομικός αναλυτής, Συγγραφέας, Αρθρογράφος...

πηγή:kontranews.gr

Το Ενιαίο Δίκτυο Συνταξιούχων - ΕΝ.ΔΙ.ΣΥ. - σε επιστολή του προς την υπουργό Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου, σημειώνει ότι «είναι κατηγορηματικά αντίθετο στις μεθοδεύσεις αυτές σε βάρος των συνταξιούχων»..


Εκτός από τις 18 γνωστές μειώσεις σε συντάξεις και επιδόματα, το απασφαλιστικό Κατρούγκαλου, επέβαλε και μια ακόμα μείωση εν αγνοία των συνταξιούχων: , σημειώνει σε ανακοίνωσή του το Ενιαίο Δίκτυο Συνταξιούχων, επεξηγώντας: με το άρθρο 102 του Ν/4387/2016, θεσπίζεται μηνιαία εισφορά 0,20 ευρώ, η οποία παρακρατείται από όλες τις καταβαλλόμενες κύριες συντάξεις και αποδίδεται στον λογαριασμό κοινωνικής πολιτικής με σκοπό την οικονομική ενίσχυση ομοσπονδιών, Σωματείων και Συνομοσπονδιών Συνταξιούχων. Με βάση τη διάταξη, 1.786.438 ευρώ παρακρατήθηκε το τελευταίο επτάμηνο του 2016 «και… έπεται συνέχεια», λέει χαρακτηριστικά το Δίκτυο.

Στην υπ’ αρίθμ. Φ.80000 / 1075 / 21-7-2016 εγκύκλιο του υφυπουργού Κοινωνικής Ασφάλισης Τ. Πετρόπουλου επισημαίνεται: «ότι η διάταξη δεν αφορά συνταξιούχους ΟΑΕΕ για τους οποίους παρακρατείται η εισφορά υπέρ της Ομοσπονδίας και των Σωματείων Συνταξιούχων ΟΑΕΕ, βάσει της διάταξης του αρ.69 του Ν.3863/2010, καθώς και ενώσεις προσώπων για τις οποίες παρακρατείται εισφορά, με βάση άλλες διατάξεις».

Επίσης, με την υπ’ αρίθμ. 49426/1751/ΦΕΚ 4921 Β/30-12-2016 εκδοθείσα υπουργική απόφαση τα παρακρατούμενα ποσά προβλέπεται να αποδίδονται σε τρεις ομοσπονδίες- που κατέθεσαν αίτηση κατά την υπουργική απόφαση – ως εξής: Κατά 64% στην Ομοσπονδία Συνταξιούχων ΙΚΑ- ΕΤΑΜ, κατά 32% στην Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτικών Συνταξιούχων και κατά 4% στην Πανελλήνια Ομοσπονδία Αποστράτων Σωμάτων Ασφαλείας.

Δηλαδή, με βάση την Υπουργική Απόφαση και με τα στοιχεία παρακράτησης για το 2016 προκύπτει: 1.786.438 διά 7 μήνες= 255.205 ευρώ/μήνα. Διαιρώντας το ποσό των 255.205 της μηνιαίας παρακράτησης με το 0,20 ευρώ που είναι η μηνιαία εισφορά ανά συνταξιούχο προκύπτει ότι έγινε παρακράτηση σε 1.276.025 συνταξιούχους, οι οποίοι δεν είναι μέλη σε κανένα Σύλλογο Συνταξιούχων.

Η δε μηνιαία χρηματική κατανομή έχεις ως εξής:

     Α) Για την Ομοσπονδία των Συνταξιούχων ΙΚΑ- ΕΤΑΜ: 255.205 Χ 64% = 163.331 ευρώ/μήνα.

   Β) Για την Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτικών Υπαλλήλων: 255.205 Χ 32% = 81.665 ευρώ/μήνα.

   Γ) Για την Πανελλήνια Ομοσπονδία Απόστρατων Σωμάτων Ασφαλείας: 255.205 Χ 4%= 10.208 ευρώ/μήνα.

Όπως τονίζει το Ενιαίο Δίκτυο Συνταξιούχων, «η σχετική διάταξη που δίνει το δικαίωμα σε όσους συνταξιούχους δεν επιθυμούν τη θεσπισθείσα παρακράτηση να υποβάλλουν έγγραφη δήλωση στην αρμόδια υπηρεσία του Ασφαλιστικού τους φορέα (τεθείσα για να καλύψει την προφανή αντισυνταγματικότητα), στερείται παντελώς ουσιαστικής και πρακτικής σημασίας, αφού η πλειοψηφία των συνταξιούχων , σίγουρα δεν μελέτησε , άρθρο προς άρθρο και παράγραφο προς παράγραφο το Νόμο 4387/2016 και ούτε ενημερώθηκαν για την αποδοχή ή όχι της επιβαλλόμενης παρακράτησης».

Το Ενιαίο Δίκτυο Συνταξιούχων, σε επιστολή του προς την υπουργό Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου, σημειώνει ότι «είναι κατηγορηματικά αντίθετο στις μεθοδεύσεις αυτές σε βάρος των συνταξιούχων». Επισημαίνει, δε, «ότι για τις μεθοδεύσεις αυτές προκύπτουν αναμφισβήτητα όχι μόνον σοβαρές πολιτικές ευθύνες, αλλά και άλλου είδους ευθύνες» και ζητεί «την ανάκληση της εκδοθείσας υπουργικής απόφασης καθώς και την κατάργηση της διάταξης αυτής γιατί είναι μια νέα περικοπή στις συντάξεις και την άμεση απόδοση των παρακρατηθέντων χρηματικών ποσών στους συνταξιούχου» 

Το πλήρες κείμενο της επιστολής του ΕΝ.ΔΙ.ΣΥ. - ΕΔΩ >>>
πηγή: ergasianet.gr

Είναι η ορθολογικότητα της Δύσης και η συνεπακόλουθη έλλειψη θρησκευτικότητας εμπόδιο για τη δημιουργία ενθουσιασμού για την ελευθερία που να μπορέσει να ανατρέψει τη δυσάρεστη κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα λαϊκά στρώματα;


Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ - Ιερέας
γράφει η Φωτεινή Μαστρογιάννη (*)
 
Σύμφωνα με στοιχεία (Πετράκης, 2017), η παγκόσμια οικονομία δείχνει να ανακάμπτει με διεύρυνση ωστόσο των κοινωνικών ανισοτήτων τόσο εντός των χωρών όσο και μεταξύ χωρών ενώ οι ευκαιρίες για τους νέους είναι περιορισμένες. Η κατάσταση αυτή παρατείνει την πολιτική αναταραχή και η αβεβαιότητα είναι μεγάλη.

Ταυτόχρονα δημιουργούνται διάφορα κινήματα με σκοπό την ανατροπή αυτής της κατάστασης. Είναι η ανατροπή (κατ’άλλους επανάσταση) πιθανή; Υπάρχουν οι συνθήκες ανατροπής;

Ο Γουστάβος Λε Μπον στο βιβλίο του "Ψυχολογία των Επαναστάσεων" αναφέρει ότι τα στοιχεία του χαρακτήρα των ανθρώπων που επικρατούν σε περιόδους επανάστασης είναι το μίσος, ο φόβος, η φιλοδοξία, η ζηλοφθονία και ο ενθουσιασμός. Ενώ παρατηρούμε στην κοινωνία έντονα τα πρώτα δηλαδή τον φόβο, τη φιλοδοξία, τη ζηλοφθονία, εν τούτοις, το στοιχείο του ενθουσιασμού λείπει.

Ο Λε Μπον αναφέρει ότι τον ενθουσιασμό μπορεί να δημιουργήσει ένας δημαγωγός, πολύ ενδιαφέρουσα όμως είναι και η άποψη του McLoughlin (1977) για τον ενθουσιασμό για την ελευθερία όσον αφορά τη μελέτη του για την Αμερικανική Επανάσταση. 

Ο McLoughlin υποστηρίζει ότι οι θρησκευόμενοι (οι καλβινιστές της εποχής) ήταν περισσότερο επαναστάτες από τους ορθολογιστές γιατί ένας ορθολογιστής δέχεται τον κόσμο ως έχει ενώ ο θρησκευόμενος έχει μία διαφορετική αίσθηση της πραγματικότητας. Ο θρησκευόμενος βλέπει τον κόσμο όπως θα έπρεπε να είναι και όχι όπως είναι. Ο ορθολογιστής αποδέχεται έννοιες όπως το κύρος, η δύναμη, η μάθηση και ο πλούτος ενώ ο θρησκευόμενος τα θεωρεί προσωρινά αγαθά, ανάξια μπροστά στη θεία ευλογία. Ενώ ο ορθολογιστής δρα με προσοχή, ο θρησκευόμενος μπορεί να δώσει τα πάντα για να δημιουργήσει ένα καλύτερο κόσμο και εμπιστεύεται πάνω απ’όλα τον Θεό. 

Ως εκ τούτου, ο θρησκευόμενος επιδιώκει την ισότητα πιο πολύ από τον ορθολογιστή γιατί θεωρεί όλους τους ανθρώπους πλάσματα του Θεού που έχουν την ίδια πνευματική δύναμη ενώ ο ορθολογιστής πιστεύει φαινομενικά στην ισότητα γιατί γνωρίζει ότι οι άνθρωποι διαφέρουν σε χαρακτηριστικά όπως είναι π.χ. διαφορετική ευφυΐα, ταλέντο, βιολογική δύναμη και κοινωνική τάξη.
 
Συνεπώς, ο ορθολογιστής πιστεύει ότι ο κόσμος πρέπει να κυβερνάται από τους καλύτερους, τους άριστους ενώ αντίθετα ο θρησκευόμενος πιστεύει ότι οι προνομιούχοι και οι έχοντες καλύτερη εκπαίδευση δεν μπορούν να αντιληφθούν τη δύναμη του Θεού ως Κυρίαρχου του σύμπαντος. Με άλλα λόγια, η δημοκρατία πρέπει να δημιουργείται με βάση την αρετή που κρύβεται σε κάθε ανθρώπινη ψυχή. 

Η ενδιαφέρουσα αυτή προσέγγιση του McLoughlin θέτει τα ακόλουθα ερωτήματα; Είναι η ορθολογικότητα της Δύσης και η συνεπακόλουθη έλλειψη θρησκευτικότητας εμπόδιο για τη δημιουργία ενθουσιασμού για την ελευθερία που να μπορέσει να ανατρέψει τη δυσάρεστη κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα λαϊκά στρώματα; 
 
Ο McLoughlin αναφέρονταν στον ενθουσιασμό για την ελευθερία των καλβινιστών χριστιανών. Στις μέρες μας έχουμε αθρόα είσοδο μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ευρώπη που έχουν τα επαναστατικά χαρακτηριστικά του Λε Μπον δηλαδή μίσος εναντίον του Δυτικού πολιτισμού, φόβο (του διαφορετικού), φιλοδοξία (για καλύτερη ζωή), ζηλοφθονία (για την καλύτερη οικονομική κατάσταση των δυτικών) και ενθουσιασμό λόγω της έντονης θρησκευτικότητάς τους, είναι λοιπόν αυτοί οι πληθυσμοί που θα κάνουν την κοινωνική και οικονομική ανατροπή; Εάν ισχύει αυτό, τότε ποιος θα είναι ο κατά Λε Μπον «δημαγωγός» τους; 
 
Προς ποια κατεύθυνση θα είναι αυτή η ανατροπή; Ποιο θα είναι το μέλλον της ορθολογικής και καθόλου θρησκευτικής Δύσης; 

Σίγουρα, οι απαντήσεις δεν είναι σίγουρα εύκολες.
  
Βιβλιογραφία
 
McLoughlin, W.C. (1977).  Enthusiasm for Liberty: The Great Awakening as the Key to the Revolution. Διαθέσιμο στο: http://www.americanantiquarian.org/proceedings/44539310.pdf
 
 Πετράκης, Π.Ε. (2017) Οικονομική Ανάκαμψη Πολιτική Αναταραχή, Διαθέσιμο στο:
 (*) Η Φωτεινή Μαστρογιάννη είναι Οικονομολόγος, καθ. ΜΒΑ, συγγραφέας

Αντιδράσεις προκάλεσε η δήλωση του επικεφαλής του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ ότι οι χώρες του ευρωπαϊκού νότου που επλήγησαν από την κρίση ξόδευαν τα λεφτά τους «σε ποτά και γυναίκες»...


Την έντονη κριτική ευρωπαίων πολιτικών προκαλεί η δήλωση του επικεφαλής του Eurogroup ότι οι χώρες του ευρωπαϊκού νότου που επλήγησαν από την κρίση ξόδευαν τα λεφτά τους «σε ποτά και γυναίκες». Το ζητούμενο στην Ευρωζώνη είναι «η υπευθυνότητα, η αλληλεγγύη αλλά και ο σεβασμός», τονίζει μέσω Twitter o επικεφαλής της ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Μάνφρεντ Βέμπερ. Τα κλισέ «δεν έχουν θέση» σε αυτή, όπως σημειώνει.

Πυρά κατά του Γερούν Ντάισελμπλουμ και από τους κομματικούς του φίλους, τους Σοσιαλδημοκράτες. Συγκεκριμένα, ο επικεφαλής της ομάδας των Σοσιαλιστών στο ΕΚ Τζιάνι Πιτέλα δήλωσε χαρακτηριστικά: «Πραγματικά αναρωτιέμαι πώς κάποιος με αυτές τις πεποιθήσεις μπορεί και παραμένει πρόεδρος του Eurogroup», σχολίασε ο ιταλός πολιτικός.

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο επίσης Σοσιαλδημοκράτης υπουργός Εξωτερικών της Πορτογαλίας Σάντος Σίλβα, ο οποίος υπογράμμισε χθες Τρίτη από την Ουάσιγκτον ότι οι δηλώσεις Ντάισελμπλουμ είναι «εντελώς απαράδεκτες». Πρόσθεσε δε ότι ο ολλανδός πολιτικός είναι ακατάλληλος «για να παραμείνει επικεφαλής του Eurogroup».

Περί «γυναικών και ποτών»

 
Αξίζει να σημειωθεί ότι στο πλαίσιο συνέντευξής του προς την γερμανική Frankfurter Allgemeine Zeitung την περασμένη Δευτέρα, ο Γερούν Ντάισελμπλουμ αναφερόμενος στην αλληλεγγύη που επέδειξαν οι χώρες του ευρωπαϊκού βορρά στις χώρες της κρίσης επισήμανε μεταξύ άλλων:

«Κατά τη διάρκεια της ευρωκρίσης οι βόρειες χώρες του ευρώ επέδειξαν αλληλεγγύη στις χώρες της κρίσης. Ως Σοσιαλδημοκράτης θεωρώ την αλληλεγγύη ιδιαίτερα σημαντική. Ωστόσο όποιος την αξιώνει, έχει και υποχρεώσεις. Δεν μπορώ να ξοδεύω όλα μου τα λεφτά για ποτά και για γυναίκες και στη συνέχεια να ζητάω την υποστήριξή σας. Αυτή η αρχή ισχύει σε προσωπικό, τοπικό, εθνικό αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο».

Ο ίδιος και σε ακρόασή του χθες ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αρνήθηκε να ανακαλέσει και να ζητήσει συγνώμη, όπως του ζητήθηκε από βουλευτές. «Όχι, σίγουρα δεν θα το κάνω», είπε.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο 50χρονος ολλανδός πολιτικός διατελεί πρόεδρος του Eurogroup από το 2013. Το καλοκαίρι του 2015 η θητεία του ανανεώθηκε για άλλα δυόμιση χρόνια και λήγει κανονικά την 1η Ιανουαρίου του 2018. Μετά την πρόσφατη εκλογική πανωλεθρία των Σοσιαλδημοκρατών στις ολλανδικές εκλογές όμως αναμένεται να χάσει τις επόμενες εβδομάδες τη θέση του ως υπουργός Οικονομικών. Στους κόλπους της Ευρωζώνης υπάρχει στην παρούσα φάση διάσταση απόψεων όσον αφορά το ερώτημα εάν θα μπορεί σε αυτή την περίπτωση -έχοντας απολέσει δηλαδή το εθνικό αξίωμα- να συνεχίσει ως επικεφαλής της ευρωομάδας.

Θύελλα αντιδράσεων και στην Ελλάδα


Σεξιστική και άστοχη χαρακτήρισε την δήλωση του Γερούν Ντάισελμπλουμ και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος. Η εκτίμηση της ελληνικής κυβέρνησης, εφόσον έχουν ειπωθεί όλα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας, είναι ότι προφανώς η δήλωση είναι πλήρως άστοχη, υιοθετεί στερεότυπα που διευρύνουν το χάσμα μεταξύ Βορρά και Νότου και στρώνουν το χαλί για εξτρεμιστικές απόψεις για να μην αναφερθούμε και στην σεξιστική χροιά του συγκεκριμένου σχολίου. Την στιγμή που η Ευρώπη είναι σε έντονη πολιτική αναζήτηση, δηλώσεις που ευνοούν το χάσμα Βορρά και Νότου δεν ευνοούν κανέναν.
 

«Οι δηλώσεις παρερμηνεύτηκαν», απαντάει ο Ντάισελμπλουμ μέσω  εκπροσώπου του


«Ο Ντάισελμπλουμ δεν αναφέρθηκε σε κάποια χώρα ή ομάδα χωρών. Το μήνυμά του είχε αποδέκτες όλες τις χώρες της ευρωζώνης: η αλληλεγγύη συνοδεύεται από υποχρεώσεις»
Ο επικεφαλής των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης Γερούν Ντάισελμπλουμ δεν επέκρινε κάποια συγκεκριμένη χώρα ή περιοχή, δήλωσε σήμερα ο εκπρόσωπός του μετά τα σχόλια του Ντάισελμπλουμ σε γερμανική εφημερίδα, που θεωρήθηκαν αρνητικά για τις χώρες της νότιας Ευρώπης και τροφοδότησαν τις φωνές που ζητούν την παραίτησή του.

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του Ντάισελμπλουμ, οι δηλώσεις του παρερμηνεύτηκαν.

«Ο Ντάισελμπλουμ δεν αναφέρθηκε σε κάποια χώρα ή ομάδα χωρών. Το μήνυμά του είχε αποδέκτες όλες τις χώρες της ευρωζώνης: η αλληλεγγύη συνοδεύεται από υποχρεώσεις. Πρέπει να τηρούμε τους δημοσιονομικούς κανόνες. Αυτό είναι σημαντικό σε προσωπικό, εθνικό και διεθνές επίπεδο», δήλωσε.

Η ερμηνεία του φαινομένου ΣΥΡΙΖΑ είναι βέβαιο ότι θα απασχολήσει επί μακρόν τους ιστορικούς. Σε μια ψύχραιμη, κατά το δυνατόν, εκτίμηση, θεωρώ ότι ανησυχητικά σημάδια των προθέσεων της ηγετικής ομάδας είχαν φανεί καιρό πριν...


 


   γράφει ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης (*)

Η λέξη μετάλλαξη στην κυριολεκτική της σημασία σύμφωνα με τα λεξικά σημαίνει την αιφνίδια μεταβολή της ιδιότητας ενός οργανισμού. Στη μεταφορική της χρήση  δηλώνει και την απότομη αλλαγή των ιδεών , των απόψεων, της συμπεριφοράς ατόμων και συνόλων. Χρησιμοποιείται πάρα πολύ  στην εποχή μας, αφού   στο χώρο της κυβερνητικής πολιτικής ανθίζουν οι μετατοπίσεις από διακηρυγμένες δεσμεύσεις , η εγκατάλειψη αρχών, οι κωλοτούμπες και οι αντιφάσεις προγραμματικών  θέσεων  και εφαρμοζόμενης πολιτικής. Τέτοια φαινόμενα είχαμε και παλαιότερα. Όσα ζούμε, όμως,  τα δύο τελευταία χρόνια είναι πρωτόγνωρα σύμφωνα με πολλούς αναλυτές.

Αναφέρονται, βεβαίως,  στην απόλυτη εγκατάλειψη του προεκλογικού προγράμματος από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα στην υιοθέτηση μιας οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής,  η οποία είναι ριζικά αντίθετη  με όσα υποσχόταν. Δεν είναι μόνον ότι  είπε και συνεχίζει να λέει ψέματα, ότι εξαπάτησε το λαό με το δημοψήφισμα, ότι…, ότι…. ότι…, αλλά και γιατί  προχώρησε σε ολική αλλαγή και  έκανε σημαία της την πιο σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική και από το σκίσιμο των μνημονίων κατάντησε να τα θεωρεί μονόδρομο για την έξοδο της χώρας από την κρίση. Η λέξη μετάλλαξη   δεν αρκεί και  μάλλον δεν είναι η καταλληλότερη για να αποδώσει πλήρως αυτήν την αλλαγή της κυβερνητικής πλεύσης.

Η ερμηνεία του φαινομένου   ΣΥΡΙΖΑ  είναι βέβαιο ότι θα απασχολήσει επί μακρόν τους ιστορικούς. Σε μια ψύχραιμη, κατά το δυνατόν,  εκτίμηση, θεωρώ ότι ανησυχητικά σημάδια των προθέσεων της ηγετικής ομάδας είχαν φανεί καιρό πριν. Ο ΣΥΡΙΖΑ , ένα κόμμα που βγήκε από τα σπλάχνα της αριστεράς, άρχισε, κατά την άποψη μου, να αλλάζει επί προεδρίας του κ. Αλέξη Τσίπρα καλυμμένα  στην αρχή, αργά και σταθερά, όσο καρπωνόταν ποσοστά,  και με βήμα ταχύ,  όταν κέρδισε τις εκλογές και ανέβηκε στην εξουσία. Οι μετατοπίσεις αυτές έγιναν μεθοδευμένα και μελετημένα. Ένας συνασπισμός  ρευμάτων, κινήσεων και ανένταχτων που, ενώ στο προγραμματικό επίπεδο στόχευε στο σοσιαλισμό, σε πρακτικό αποσκοπούσε κουβαλώντας ένα φιλολαϊκό προφίλ στον αστικό εκσυγχρονισμό,   τον οποίο  είχε ανάγκη το κατεστημένο και τον οποίο τα μέχρι τότε κυβερνητικά κόμματα, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ,  είχαν αποτύχει να  επιβάλλουν. Δεν επεδίωκε ούτε τη ρήξη με το   σύστημα,  ούτε πολύ περισσότερο τον κοινωνικό μετασχηματισμό του. Αντιθέτως ήθελε τη βελτίωση του υπάρχοντος στο πλαίσιο της ΕΕ και της Ευρωζώνης  και τη δημιουργία ενός κράτους το οποίο θα συμβάδιζε με τα  ευρωπαϊκά. Προσπάθησε να τελειώσει με ένα κομμάτι της  διαπλοκής για να φέρει στο  προσκήνιο νέους παίκτες  μέρος των οποίων θα στήριζαν την πολιτική του. Η ιστορία με τις τηλεοπτικές άδειες το αποδεικνύει ξεκάθαρα, αρκεί να δει κανείς ποιοι έχαναν και ποιοι κέρδιζαν.

Στο ερώτημα τώρα αν στην αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ  χωρούσαν  καριερίστες η απάντηση είναι ναι. Μάλιστα πλήθαιναν   καθώς το τρένο πήγαινε προς τον τερματισμό.  Αν υπήρχαν προσωπικές στρατηγικές και φιλοδοξίες, επίσης.  Αν άνθρωποι που λάτρευαν την εξουσία, αυταπόδεικτο. Αν είχε θέση η πολιτική ανηθικότητα, φάνηκε περίτρανα , νομίζω.  Αρνητικό στοιχείο  για μένα αποτελεί ότι αριστερά τμήματα του ΣΥΡΙΖΑ τα οποία  έχουν αποχωρήσει και συνυπήρξαν  με την τωρινή ηγετική του ομάδα υποτίμησαν τέτοια φαινόμενα, τα ανέχτηκαν  και άθελα τους συνέβαλαν σε ένα βαθμό στη διαμόρφωση της σημερινής φυσιογνωμίας του. 

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, με επίγνωση έστριβε το τιμόνι και έφτασε ως εδώ . Πλήθος κυβερνητικών στελεχών, ανώτερα, μεσαία, κατώτερα  βαδίζουν  στα ίδια  χνάρια, τα οποία οδηγούν στο κενό. Μέλη και φίλοι ακολουθούν. Τους ενώνει η αγάπη για την  εξουσία και η ελπίδα για την κατάληψη κάποιας θέσης. Όσοι βρέθηκαν στην προχθεσινή συνάντηση εκπαιδευτικών με τον υφυπουργό Παιδείας κ. Μπαξεβανάκη στην Καλαμάτα έκαναν για μια ακόμη φορά αυτές τις θλιβερές διαπιστώσεις.  Δεν πρόκειται απλώς για μετάλλαξη, αλλά για συστηματική , συνειδητή και μεθοδική μετατόπιση σε βάθος χρόνου  από αρχές και αξίες. Κανείς δεν πιστεύει πια ότι ο δρόμος των μνημονίων θα βγάλει τη χώρα από την κρίση. Το καράβι βουλιάζει και ο Αισχύλος στους « Επτά επί Θήβας» έρχεται να υπενθυμίσει σε καπετάνιους και πλήρωμα: « Και τι; μην τάχα ο ναύτης, αν από την πρύμνη τρέξει στην πλώρα, θα ’βρει τρόπο να γλυτώσει, όταν τα κύματα δαμάσουν το καράβι;». Γραμμένο βέβαια για άλλη περίσταση, αλλά  ταιριαστό, πιστεύω, στο παρόν, πέρα για πέρα.
(*) Ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 6ο Λύκειο Καλαμάτας
 πηγή: iskra.gr
 

Η μεγάλη ευκαιρία για την ανακήρυξή της (και την Ελλάδα) χάθηκε την τραγική νύχτα των Ιμίων...


γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης (*)

Η κυβέρνηση Σημίτη, μετά την κρίση των Ιμίων το 1996, έπρεπε να είχε ανακηρύξει ΑΟΖ και μετά να την οριοθετήσει με την Κύπρο, την Αίγυπτο, την Λιβύη και την Ιταλία. Εάν είχαμε εκμεταλλευτεί τον πλούτο της ΑΟΖ στο τέλος του 20ου αιώνα δεν θα βρισκόμαστε σήμερα σε αυτή την τραγική οικονομική κρίση. 

Τώρα είναι πολύ αργά να μας σώσει η ΑΟΖ με την τιμή του βαρελιού στα $45. 

Ακόμα και αν οι αστρονομικοί αριθμοί του καθηγητή Αντώνη Φώσκολου είναι ακριβείς, δεν αρκούν πλέον να μας σώσουν από την επικείμενη καταστροφή. 

Τώρα, και η σοβαρή «Καθημερινή» ασχολείται με τους υδρογονάνθρακες και γράφει: «Γιγαντιαία κοιτάσματα φυσικού αερίου, ίσως από τα μεγαλύτερα του πλανήτη, μπορεί να βρίσκονται στην Aνατολική Μεσόγειο, αλλά η αξιοποίησή τους περιπλέκεται λόγω του εύφλεκτου περιφερειακού σκηνικού.» 

Η Τουρκία βέβαια δεν έχει σταματήσει να προκαλεί στο Αιγαίο και στη Ανατολική Μεσόγειο, και πρόσφατα ο Τούρκος Υπουργός Ενέργειας ισχυρίσθηκε ότι «πάνω από το 60% του πετρελαίου και του φυσικού αερίου του κόσμου βρίσκεται σε περιοχές κοντά στην Τουρκία.» 

Πράγματι βρίσκονται κοντά στην Τουρκία, αλλά ανήκουν στις ΑΟΖ της Κύπρου, της Αιγύπτου και της Ελλάδας. Αλλά η Ελλάδα για δεκαετίες τώρα σνομπάρει τους υδρογονάνθρακες. 

Η Τουρκία με επιθετικότητα και ασύστολο θράσος συνεχίζει για 40 χρόνια τώρα μια επιθετική και επεκτατική πολιτική στο Αιγαίο, στην οποία τα τελευταία χρόνια έχει συμπεριλάβει και το σύμπλεγμα του Καστελόριζου, προβάλλοντας συνεχώς αβάσιμες διεκδικήσεις, παραβιάζοντας όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. 

Όπως είχε προειδοποιήσει ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Οικονομίδης, που διετέλεσε νομικός σύμβουλος του ΥΠΕΞ:

«Η επεκτατική συμπεριφορά της Τουρκίας, η οποία εμφανώς δεν συνάδει με την σύγχρονη εποχή, στηρίζεται κυρίως σε τρεις παράγοντες:

- στην ισχύ έναντι της χώρας μας,
- στην αδυναμία του διεθνούς συστήματος να επιβάλει την εφαρμογή των διεθνών κανόνων και
- στην αδιαφορία των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες εξακολουθούν πάντοτε να τοποθετούν το ατομικό τους συμφέρον υπεράνω του γενικού συμφέροντος της διεθνούς κοινότητας ως συνόλου.

Από την άλλη πλευρά, η χώρα μας, χωρίς σχέδιο και προγραμματισμό, δεν μπορεί παρά να ακολουθεί αμυντική πολιτική, πολλές φορές πυροσβεστικού χαρακτήρα. Μόνιμο χαρακτηριστικό της είναι η ατολμία, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ασκήσει νόμιμα δικαιώματα που της παρέχει το διεθνές δίκαιο και μερικές φορές και η υποχωρητικότητα.» 

Δυο λόγια στις επόμενες γενιές

Μια και το τραίνο της ΑΟΖ χάθηκε θα ήθελα να μοιρασθώ μερικές σκέψεις για τις επόμενες γενιές. Για πάνω από 35 χρόνια τώρα η Ελλάδα επιμένει μονότονα ότι η μοναδική της διαφορά με την Τουρκία, ήτοι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου, είναι νομικής φύσης. Όμως, εδώ και πάνω από 30 χρόνια η έννοια της υφαλοκρηπίδας έχει υπερκερασθεί απ’ αυτή της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). 

Από την σύναψη της νέας Σύμβασης του Διεθνούς Δίκαιου της Θάλασσας το 1982, κανένα κράτος στον κόσμο δεν έχει ζητήσει μόνο την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, αλλά πάντα ζητά και την ταυτόχρονη οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Πράγματι, όλες οι αποφάσεις του Δικαστηρίου μέχρι σήμερα, λαμβάνουν υπ’ όψη την οριοθέτηση και των δύο ζωνών, που πάντα συμπίπτουν. 

Οι Τούρκοι βέβαια τρίβουν τα χέρια τους ακούγοντας για τόσα χρόνια τις ελληνικές κυβερνήσεις και όλα τα πολιτικά κόμματα να αναφέρονται μόνο στην υφαλοκρηπίδα, χωρίς να μνημονεύουν την ΑΟΖ. Ο λόγος βέβαια της μεγάλης χαράς των Τούρκων είναι ότι γνωρίζουν ότι η Ελλάδα έχει πολλά να κερδίσει μετά την οριοθέτηση μιας ΑΟΖ στο Αιγαίο. 

Τα πράγματα, όμως, άλλαξαν όταν η Κύπρος αποφάσισε, πολύ σωστά, να συνάψει συμφωνία με την Αίγυπτο για την οριοθέτηση της ΑΟΖ των δύο κρατών και μετά να αρχίσει έρευνες για πετρέλαια στην κυπριακή ΑΟΖ. Η ελληνική κυβέρνηση εμφανίζεται να συμφωνεί και να υποστηρίζει την κυπριακή θέση, ενώ ποτέ δεν ασχολήθηκε σοβαρά με αυτή τη νέα έννοια του Δικαίου της Θάλασσας.
Τώρα, η κυπριακή πρωτοβουλία φέρνει στο προσκήνιο όχι μόνο αυτή τη μεγάλη ελληνική παράλειψη αλλά και σε πολύ δύσκολη θέση και την Τουρκία, η οποία βέβαια δεν επιθυμεί κάποιος να εγείρει θέμα ΑΟΖ , που τόσο πολύ βλάπτει τα συμφέροντά της στη Μεσόγειο. 

Η Σύμβαση του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας αναφέρει ρητά (άρθρο 121, παράγραφο 2) ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ ενός νησιού καθορίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζεται και για τις ηπειρωτικές περιοχές. Επομένως, η Τουρκία δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει για την ΑΟΖ τα ίδια επιχειρήματα που προβάλλει για την υφαλοκρηπίδα των νησιών του Αιγαίου, ότι, δηλαδή, τα νησιά μας δεν διαθέτουν υφαλοκρηπίδα ή ότι «κάθονται» πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας, γιατί η ΑΟΖ δεν έχει κανένα γεωλογικό «παρελθόν». 

Άλλωστε, η νέα Σύμβαση έχει καταργήσει τη γεωλογική έννοια της υφαλοκρηπίδας και έτσι η Τουρκία έχει στερηθεί και αυτό το επιχείρημα. Τα τελευταία χρόνια, κάποιοι προσπαθούν να μειώσουν την αξία της ΑΟΖ επιδιώκοντας να μας πείσουν ότι δεν αποτελεί παρά ΜΟΔΑ.
Ξεχνούν βέβαια, όπως ήδη αναφέραμε, ότι για πολλά χρόνια κανένα κράτος δεν έχει προσφύγει στη Χάγη ζητώντας μόνο την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, αλλά ζητούν ταυτόχρονα και την οριοθέτηση της ΑΟΖ. 

Ξεχνούν επίσης ότι στη δεκαετία του 1970, κατά τις συζητήσεις της Διάσκεψης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, οι αντιπροσωπείες των κρατών της Λατινικής Αμερικής, που έφεραν προς συζήτηση την νέα έννοια της ΑΟΖ, ζήτησαν να αγνοηθεί η ύπαρξη της υφαλοκρηπίδας, μια και είχε ξεπεραστεί από αυτή της ΑΟΖ. 

Οι ίδιοι, όχι μόνο αγνοούν την αξία της ΑΟΖ αλλά προσπαθούν να μας πείσουν ότι το Ισραήλ και η Κύπρος κακώς προχώρησαν σε οριοθέτηση της ΑΟΖ και έχουν απεμπολήσει τα εθνικά τους συμφέροντα, αγνοώντας την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. 

Είναι ξεκάθαρο σε όλους ότι η οριοθέτηση της ΑΟΖ ανάμεσα στην Κύπρο και το Ισραήλ αποτελεί όχι μόνο μία σημαντική οριοθέτηση, αλλά ταυτόχρονα τα κράτη αυτά έχουν προχωρήσει σε θαλάσσιες έρευνες για την εξερεύνηση πετρελαίου και φυσικού αερίου και όταν αναφέρονται στις έρευνες για υδρογονάνθρακες αναφέρονται στις έρευνες στην ΑΟΖ και όχι στην υφαλοκρηπίδα.
Κάποιοι συνεχίζουν να επιμένουν και να δίνουν μαθήματα στους Κύπριους και στους Ισραηλινούς τονίζοντας ότι «Η ΑΟΖ δεν έχει καμία σχέση με το θέμα του ορυκτού πλούτου. Αυτός με την υφαλοκρηπίδα σχετίζεται.” 

Η δημιουργία ΑΟΖ στις Ελληνικές θάλασσες δικαιολογείται για τους ακόλουθους λόγους: 


Α. Υπάρχουν σήμερα 137 παράκτια κράτη που διαθέτουν ΑΟΖ. Είναι εμφανές ότι οι Έλληνες επικριτές της ΑΟΖ πιστεύουν ότι αυτά τα κράτη κακώς οριοθέτησαν ΑΟΖ. Η Σύμβαση του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας αναφέρει ρητά στο Άρθρο 121, παράγραφος 2, ότι όλα τα νησιά και οι νησίδες, με εξαίρεση τους βράχους που δεν μπορούν να έχουν δική τους οικονομική ζώνη, διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ ενός νησιού καθορίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζεται και για τις ηπειρωτικές περιοχές. Αυτό είναι το μεγάλο πλεονέκτημα της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας, γιατί η Τουρκία δεν μπορεί να προβάλει τα ίδια επιχειρήματα που χρησιμοποιεί για δεκαετίες τώρα για την υφαλοκρηπίδα των νησιών του Αιγαίου. Δηλαδή ότι τα νησιά μας δεν διαθέτουν υφαλοκρηπίδα ή ότι βρίσκονται πάνω στην «υφαλοκρηπίδα» της Ανατολίας 

Β. Στις 10 Μαρτίου 1983 ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν υπέγραψε διακήρυξη βάσει της οποίας η Αμερική δημιούργησε ΑΟΖ 200 ν.μ. πέρα από τις ακτές της. H πράξη αυτή της Αμερικής ήταν πολύ χρήσιμη για την Ελλάδα, διότι η Αμερική διατήρησε, σύμφωνα με την Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, ΑΟΖ για όλα ανεξαιρέτως τα νησιά της. Έτσι, για την αμερικανική κυβέρνηση θα είναι πολύ δύσκολο να αρνηθεί στην Ελλάδα τη δημιουργία ελληνικής ΑΟΖ, όταν αυτή η ενέργεια δεν θα διαφέρει καθόλου από τη δημιουργία της αμερικανικής ΑΟΖ. Ας σημειώσουμε ότι Αμερική, που απέχει μόνο 90 μίλια από τη Κούβα, δεν τόλμησε να ισχυρισθεί ότι η Κούβα, επειδή είναι νησί, δεν έχει πλήρη δικαιώματα σε ΑΟΖ, αλλά οριοθέτησε την ΑΟΖ ανάμεσα στα δύο κράτη χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της “μέσης γραμμής” , μέθοδο που τόσο απεχθάνονται οι Τούρκοι. Μάλιστα η κυβέρνηση της Κούβας αποφάσισε πρόσφατα να αρχίσει έρευνες για πετρέλαια στη δική της ΑΟΖ, έρευνες που μάλιστα γίνονται σε απόσταση μόνο 45 μιλίων από τις ακτές της Φλόριδα. Όταν λέμε προτρέπουμε τους Αμερικάνους να διαμηνύσουν στην Τουρκία να σεβαστεί τα νησιά που είναι πολύ κοντά στις ακτές της αλλά δεν της ανήκουν, όπως πράττουν και οι ίδιοι , μας απαντούν ότι αυτή η περίπτωση είναι διαφορετική και αφορά «ειδικές περιστάσεις» μιας ημίκλειστης θάλασσας.] 


Γ. Στα τέλη του 1986 η Τουρκία υιοθέτησε ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα και κατέληξε σε συμφωνία με την τότε Σοβιετική Ένωση για τις επικαλυπτόμενες περιοχές χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της “μέσης γραμμής”. Αργότερα, η Τουρκία άρχισε συνομιλίες με την Βουλγαρία και την Ρουμανία για το ίδιο θέμα, που κατέληξαν σε συμφωνίες παρόμοιες του τύπου με αυτή που είχε συνάψει με τους Σοβιετικούς. Ουδέποτε, βέβαια, η Τουρκία πρότεινε στην Ελλάδα και σε άλλα γειτονικά κράτη να κάνουν το ίδιο στη Μεσόγειο. Έτσι, η Μαύρη Θάλασσα, που αποτελεί “κλειστή ή ημίκλειστη θάλασσα”, όπως και η Μεσόγειος, έχει εντελώς μοιρασθεί από τα παράκτια κράτη αυτής της θάλασσας χρησιμοποιώντας την οριοθέτηση της ΑΟΖ και όχι της υφαλοκρηπίδας. Αυτό, κατά την άποψή μου , αποτελεί τον πιο λανθασμένο χειρισμό της Τουρκίας, την αχίλλειο πτέρνα της, διότι δέχθηκε να οριοθετήσει τη θαλάσσια ζώνη της Μαύρης Θάλασσας με μια μέθοδο που δεν ίσχυε μέχρι το 1982, δηλαδή με τη μέθοδο της ΑΟΖ που πολέμησε τόσο πολύ κατά τη Διάσκεψη του ΟΗΕ. 

Η Τουρκία χρησιμοποίησε αυτή τη νέα θαλάσσια ζώνη, παρ’ ότι μέχρι σήμερα αρνείται να προσχωρήσει στη νέα Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας, που περιλαμβάνει και την ΑΟΖ. Πώς μπορεί η Τουρκία να αρνείται την οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Ελλάδα, όταν ήδη υπάρχει το προηγούμενο της Μαύρης Θάλασσας; 

Δ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει επίσης αποδεχθεί την ΑΟΖ και πολλά παράκτια κράτη-μέλη της έχουν υιοθετήσει ΑΟΖ 200 μιλίων. Έτσι, είναι απορίας άξιον γιατί όχι μόνο η ΕΕ δεν παρεμβαίνει υπενθυμίζοντας στη Τουρκία ότι όλα τα κράτη-μέλη της έχουν δικαίωμα να υιοθετήσουν ΑΟΖ στις παράκτιες περιοχές τους, αλλά και να υποχρεώσει όλα τα κράτη-μέλη της, που δεν έχουν ήδη ΑΟΖ, να ανακηρύξουν τέτοια ΑΟΖ. Τα τελευταία χρόνια έχει φουντώσει για τα καλά η συζήτηση για την ΑΟΖ και, ως συνήθως, δεν υπάρχει Έλληνας που να μην εκφέρει μια γνώμη γι’ αυτό το τόσο λεπτό θέμα, ανεξάρτητα αν οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν καν τι είναι αυτή η ΑΟΖ και τι σημαίνουν τα αρχικά της. 

Υπάρχουν δύο απλές ερωτήσεις που χρήζουν απαντήσεων: 

  1. Θα χρειαζόταν η Ελλάδα πρώτα να ανακηρύξει και μετά να οριοθετήσει την ΑΟΖ της, εάν γνώριζε ότι δεν υπάρχει ούτε μια σταγόνα υδρογονανθράκων στις θάλασσές της; 

  2. Γιατί να ασχοληθούμε με το θέμα της ΑΟΖ, όταν η υφαλοκρηπίδα θα μπορούσε να λύσει αντίστοιχα ζητήματα; 

Οι απαντήσεις είναι εξίσου απλές και συνοψίζονται στα επόμενα. Και βέβαια θα χρειαζόταν η ανακήρυξη της ΑΟΖ. Πάνω απ’ όλα η ΑΟΖ της Ελλάδας είναι τα θαλάσσια σύνορά της και η ΑΟΖ περιλαμβάνει τον βυθό της υφαλοκρηπίδας αλλά και άλλα σημαντικά στοιχεία ,όπως αυτά της αλιείας, της ρύπανσης του περιβάλλοντος και της παραγωγής ενέργειας από τα ύδατα, τα ρεύματα και τους ανέμους. 

Η πλειοψηφία των κρατών που ανακήρυξαν ΑΟΖ δεν έχουν ούτε μια σταγόνα υδρογονανθράκων, αλλά την ανακήρυξαν για να προστατέψουν την αλιεία τους. Επίσης, την δεκαετία του 1980 η τότε Σοβιετική Ένωση, η Τουρκία, Ρουμανία και η Βουλγαρία οριοθέτησαν την ΑΟΖ της Μαύρης Θάλασσας χωρίς καν να γνωρίζουν εάν η Μαύρη Θάλασσα είχε κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Το ίδιο έκαναν και δύο κράτη της Μεσογείου, η Αίγυπτος και το Μαρόκο, χωρίς να τους απασχολεί, αρχικά, εάν υπήρχαν υδρογονάνθρακες στην περιοχή τους. 

Γεννώνται όμως και μερικά αμείλικτα ερωτήματα καθώς φαίνεται ότι οι οπαδοί της υφαλοκρηπίδας δεν ενδιαφέρονται να προφυλάξουν τους Έλληνες ψαράδες από τους Τούρκους ψαράδες και το τουρκικό πολεμικό ναυτικό που τους παρενοχλεί στο Αιγαίο. 

Δεν αντιλαμβάνονται ότι όταν εγώ, πριν 35 χρόνια, αντιλήφθηκα την αξία της ΑΟΖ και άρχισα να γράφω και να επιμένω, παρ’ ότι όλοι με αγνοούσαν, δεν αναφέρθηκα σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Έγραψα, ότι η ΑΟΖ δεν ασχολείται μόνο με τον βυθό των θαλασσών αλλά και με την αλιεία, την αιολική ενέργεια και το περιβάλλον. 

Που βρίσκονταν όλοι οι οπαδοί της υφαλοκρηπίδας, ακαδημαϊκοί και δημοσιογράφοι, όταν το 2004 ο Τάσσος Παπαδόπουλος ανακήρυξε την ΑΟΖ;

Έπρεπε να παρέμβουν τότε και να του πουν «Κύριε Πρόεδρε γιατί ασχολείστε με την ΑΟΖ; 

Πετρέλαιο δεν θέλετε να βρείτε; Αυτό βρίσκεται στην υφαλοκρηπίδα και όχι στην ΑΟΖ». 

Πολύ αργότερα έπρεπε, βέβαια, να παρέμβουν όταν οι Ισραηλινοί και οι Κύπριοι συζητούσαν για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, μια και ήθελαν να αρχίσουν έρευνες για υδρογονάνθρακες και να τους χλευάσουν «είστε άσχετοι γιατί, για να εξερευνήσετε τον ορυκτό σας πλούτο, πρέπει να κάνετε οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και όχι ΑΟΖ!» 

Είναι οι ίδιοι που όχι μόνο αγνοούν την αξία της ΑΟΖ, αλλά προσπαθούν να μας πείσουν ότι το Ισραήλ και η Κύπρος κακώς προχώρησαν σε οριοθέτηση της ΑΟΖ και έχουν απεμπολήσει τα εθνικά τους συμφέροντα μια και αγνόησαν την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. 

Εκείνο που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση και θλίψη είναι το γεγονός ότι οι ακαδημαϊκοί και οι δημοσιογράφοι, που είναι οπαδοί της υφαλοκρηπίδας, έμμεσα επικροτούν την θέση της Τουρκίας, που επιμένει ότι η υφαλοκρηπίδα είναι το ζητούμενο και για πάνω από 35 χρόνια τώρα επιμένει να συζητά με την Ελλάδα μόνο το θέμα της υφαλοκρηπίδας και να μη θέλει να κουβεντιάσει το θέμα της ΑΟΖ. 

Γιατί αγνοούν ότι η Τουρκία δεν υπέγραψε και δεν επικύρωσε τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας λόγω της ύπαρξης της ΑΟΖ; 

Ηλθε η ώρα αυτοί οι αναλυτές να αναγνωρίσουν τη λανθασμένη προσέγγιση τους και να συνταχθούν με την μόνη επωφελή για τα εθνικά συμφέροντα στάση, δηλαδή της ανακήρυξης και οριοθέτησης της ελληνικής ΑΟΖ.

Ο καθηγητής Θεόδωρος Καρυώτης

Author Name

Contact Form

Name

Email *

Message *

Powered by Blogger.