.png)
Ο πατέρας υψώνει στον αέρα το παιδί του που γεννήθηκε χωρίς κάτω και άνω άκρα λόγω συγγενούς διαταραχής που προκλήθηκε από τα φάρμακα που έπρεπε να πάρει η μητέρα του όταν αρρώστησε μετά την απελευθέρωση τοξικών αερίων κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Συρία.
Η φρίκη του πολέμου μέσα από τη φωτογραφία που ανέδειξαν τα International Photo Awards
Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις είναι ανίκανες να περιγράψουν τη δύναμη και τα συναισθήματα που προκαλεί μια εικόνα. Χάνουν το νόημα τους, καθώς η ιστορία που ξεδιπλώνεται πίσω από το στιγμιότυπο που απαθανάτισε ο φωτογραφικός φακός δείχνει από μόνη της τον δρόμο. Το ίδιο ισχύει και με τη φωτογραφία που αναδείχθηκε στα Siena International Photo Awards ως η εικόνα της χρονιάς.Η φρίκη του πολέμου με ένα κλικ
O Munzir al-Nazal τραυματίστηκε μετά από βομβαρδισμό σε μια αγορά στη Συρία και έκτοτε κατέφυγε στην Τουρκία. Για να τα καταφέρει, το πόδι του υπέστη ακρωτηριασμό αλλά το μέλλον του μόλις 5 ετών γιου του, Mustafa είναι το μόνο που τον απασχολεί. Ο πατέρας υψώνει στον αέρα το παιδί του που γεννήθηκε χωρίς κάτω και άνω άκρα λόγω συγγενούς διαταραχής που προκλήθηκε από τα φάρμακα που έπρεπε να πάρει η μητέρα του όταν αρρώστησε μετά την απελευθέρωση τοξικών αερίων κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Συρία.«Το αγόρι έχει πάντα πολλή ενέργεια. Ο πατέρας φαίνεται να έχει παραιτηθεί», αναφέρει ο φωτογράφος, ο οποίος είχε γνωρίσει τον πατέρα στη νότια Τουρκία κοντά στα σύνορα με τη Συρία, όπου ζούσαν σε ένα κατάστημα. Ο ίδιος έχει ακόμα δύο παιδιά.
Αναζητώντας σανίδα σωτηρίας
Η οικογένεια έφυγε από τη Συρία προσπαθώντας να λάβει βοήθεια για τον Mustafa, ο οποίος χρειάζεται ιατρική περίθαλψη. Στην Τουρκία όμως δεν υπάρχουν οι υποδομές που χρειάζεται το παιδί και ως εκ τούτου η οικογένεια αναζητά και πάλι άλλο προορισμό. «Ορκίζομαι ότι θα πάω όπου χρειαστεί. Δεν υπάρχει πόλη που να μην έχω ρωτήσει, αλλά δεν έχει γίνει τίποτα», λέει ο Munzu.Η φωτογραφία του Aslan Mehmet φέρει την ονομασία «Δυσκολίες της ζωής» και όπως λέει και η μητέρα του μικρού Μουσταφά, «έφτασε στον κόσμο». «Προσπαθούμε εδώ και χρόνια να κάνουμε τη φωνή μας να ακουστεί για να τον βοηθήσουμε στη θεραπεία του. Θα δίναμε τα πάντα για να του δώσουμε μια καλύτερη ζωή».
