Αφιερωμένη στην «Αυτοκρατορική Κίνα» η νέα έκθεση του μουσείου Μπενάκη στο Σαντιρβάν τζαμί

Το Μουσείο Μπενάκη και η Raycap παρουσιάζουν στον πολιτιστικό χώρο τού Σαντιρβάν στη Δράμα την έκθεση: «Αυτοκρατορική Κίνα» –«Imperial China». Τα εγκαίνια της έκθεσης έγιναν το Σάββατο 9 Δεκεμβρίου 2023 και η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 31 Μαρτίου του 2024...

Ένα ακόμα πολιτιστικό ταξίδι στην παγκόσμια ιστορία προσφέρουν το μουσείο Μπενάκη και το Σαντιρβάν τζαμί, στους κατοίκους και τους επισκέπτες της ανατολικής Μακεδονίας. Πρόκειται για ένα μοναδικό ταξίδι στην «Αυτοκρατορική Κίνα» - «Imperial China» όπως είναι ο τίτλος της έκθεσης, που περιλαμβάνει μοναδικά αντικείμενα τέχνης μέσα από τα οποία παρουσιάζεται ο πολιτισμός της αχανούς ασιατική χώρας.

Είναι η τρίτη κατά σειρά έκθεση που φιλοξενείται στο εντυπωσιακό Σαντιρβάν τζαμί, στην «καρδιά» του αστικού ιστού της Δράμας. στο πλαίσιο της συνεργασίας που ξεκίνησε πριν έναν χρόνο περίπου με το μουσείο Μπενάκη. Στο διάστημα αυτών των μηνών, οι κάτοικοι της Δράμας αλλά και των γειτονικών πόλεων (Καβάλα, Σέρρες, Ξάνθη) είχαν τη μοναδική ευκαιρία να θαυμάσουν από κοντά ορισμένα από καλύτερα έργα τέχνης και πολιτισμού που φιλοξενούνται στο φημισμένο μουσείο.

Στη νέα έκθεση, που εγκαινιάστηκε στις αρχές Δεκεμβρίου και θα διαρκέσει μέχρι τα τέλη Μαρτίου, επιχειρείται να δοθεί στον επισκέπτη μια ιδέα για τις βασικές αρχές, τις ιδεολογίες, τις θρησκείες και τους τρόπους σκέψης της παραδοσιακής Κίνας.

Ο πολέμαρχος που έγινε πρώτος αυτοκράτορας

Η έκθεση καλύπτει την περίοδο της αυτοκρατορικής Κίνας. Δηλαδή, την περίοδο από τα τέλη του 3ου αιώνα π.Χ. που η χώρα ενοποιείται από τον πρώτο αυτοκράτορα, μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα, το 1912, που παραιτήθηκε από το θρόνο του ο τελευταίος αυτοκράτορας.

Στην είσοδο της έκθεσης υπάρχουν δυο βίντεο με οπτικοακουστικό υλικό που εισάγουν τους επισκέπτες στην ιστορία της Κίνας μέσα από τα εκτιθέμενα αντικείμενα.

Η συνοπτική αυτή ξενάγηση ξεκινά από το 221 π.Χ. από την ελληνιστική Μακεδονία και οδηγεί νοερά τον επισκέπτη προς την ανατολή. Εκείνη την περίοδο, στην Αίγυπτο βασίλευαν οι Πτολεμαίοι και οι Σελευκίδες στο Ιράν που ήταν επίγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Την ίδια χρονιά ενοποιούνται και τα βασίλεια της Κίνας που ως τότε ήταν κατακερματισμένη. Η ενοποίηση αυτή έγινε από έναν Κινέζο πολέμαρχο που αποκάλεσε τον εαυτό του πρώτο αυτοκράτορα και προσπάθησε να μηδενίσει ότι προηγήθηκε στην Κίνα πριν από αυτόν.

Να σημειωθεί πως ο πρώτος αυτοκράτορας θάφτηκε με τον περίφημο πήλινο στρατό, δηλαδή δεκάδες χιλιάδες πήλινους στρατιώτες φυσικού μεγέθους, σε ένα μαυσωλείο που είχε το μέγεθος μιας πόλης. Πρόκειται για το πιο γνωστό αρχαιολογικό αξιοθέατο, όχι μόνο της Κίνας αλλά και του κόσμου που έγινε γνωστό τον 20ο αιώνα.

Στην έκθεση ο επισκέπτης μπορεί να δει πορσελάνες και εκθέματα του 17ου αιώνα που απεικονίζουν τον πρώτο αυτοκράτορα ο οποίος ολοκλήρωσε και το Σινικό Τείχος, που αποτελούσε μέχρι τότε μια σειρά από οχυρωματικά έργα τα οποία προϋπήρχαν και ο ίδιος τα ένωσε σε μια ενιαία γραμμή που είχε στόχο να προασπίσει την Κίνα από τους κινδύνους του βορρά.

Η ενδυμασία του αυτοκράτορα 

 

Στην πρώτη ενότητα της έκθεσης εξετάζεται η αυτοκρατορική ιδεολογία. Μέσα από την ένδυση του αυτοκράτορα και μια εντυπωσιακή αυτοκρατορική ρόμπα που εκτίθεται στο Σαντιρβάν παρουσιάζεται ουσιαστικά η εξουσία μέσα στα 2000 χρόνια ιστορίας της αυτοκρατορικής Κίνας. Το χαρακτηριστικό κίτρινο χρώμα της συμβολίζει το χρώμα του αυτοκράτορα. Επάνω της υπάρχουν κεντημένα εννέα χρυσοί δράκοι και δώδεκα περίεργα σύμβολα τα οποία μπορούσε να φορά μόνο ο ίδιος.

Μέσα από αυτήν την ενδυμασία ουσιαστικά αντικατοπτρίζεται η ιδεολογία της εποχής, ότι δηλαδή ο αυτοκράτορας έπαιρνε την εξουσία από τον ουρανό που του έδινε τη δύναμη να κυβερνήσει τη χώρα όπως και την θεωρία ότι ο ουρανός του αφαιρούσε αυτή την εντολή αν ο ίδιος δεν είναι σωστός και δίκαιος. Αυτή η θεωρία νομιμοποιούσε στην πραγματικότητα και την επανάσταση ή την ανατροπή του Αυτοκράτορα. Έτσι η μετάβαση από την μια δυναστεία στην άλλη γινόταν πολύ πιο ομαλή και αποδεκτή ταυτόχρονα.

Συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν

Στην έκθεση υπάρχουν ακόμα αγγεία και εκθέματα που αποδεικνύουν ότι ο αυτοκράτορας έπρεπε να δείχνει ότι τιμά τις προτιμήσεις των προκατόχων του και με τον τρόπο αυτό μπορούσε να συνδέεται με το παρελθόν νομιμοποιώντας και εδραιώνοντας την εξουσία του.

Αναφορά στην έκθεση γίνεται και στους Μανδαρίνους, τους απόλυτους γραφειοκράτες της εποχής, που επιλέγονταν μέσα από μια πολύ αυστηρή διαδικασία αδιάβλητων εξετάσεων, κατά τις οποίες έπρεπε να αποδείξουν ότι είχαν την κουλτούρα και τη γνώση να μπουν στη δημόσια διοίκηση. Το σύστημα αυτό εδραιώθηκε 100 χρόνια μετά τον πρώτο αυτοκράτορα και συνεχίστηκε μέχρι τη δεκαετία του 1910.

Επίσης, μέσα από τα εκθέματα του μουσείου Μπενάκη, ο επισκέπτης γνωρίζει και διάφορες πτυχές της φιλοσοφικής και θρησκευτικής ιστορίας της Κίνας όπως ο Ταοϊσμός, ο Βουδισμός, ενώ παρουσιάζεται και η σχέση της κινεζικής τέχνης με τον υπόλοιπο κόσμο.

Η ιστορία του Σαντιρβάν τζαμί 

 

Το πετρόχτιστο κτίσμα, στο κέντρο της Δράμας που αποτελεί ένα παλίμψηστο της πρόσφατης ιστορίας της ακριτικής πόλης, ήταν οθωμανικό τέμενος, με το μιναρέ να χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 15ου αιώνα. Σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή της εισόδου, ανακαινίστηκε το 1806 και παρέμεινε ως τέμενος μέχρι το 1922, αναφερόμενο ως Σαντιρβάν τζαμί.

Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, από το 1922 μέχρι το 1927, φιλοξένησε οικογένειες προσφύγων, ενώ από το 1927 έως το 1981 αποτέλεσε το χώρο έκδοσης της ιστορικής τοπικής εφημερίδας «Θάρρος». Το 1983 κηρύχτηκε διατηρητέο μνημείο, όμως στην πορεία των χρόνων και με την κατάπτωση της στέγης, καταστράφηκε.

Το 2012 αγοράστηκε από την εταιρεία Raycap, η οποία αποκατέστησε πλήρως το μνημείο με τις εντυπωσιακές τοιχογραφίες μεταμορφώνοντάς του σε χώρο πολιτισμού και ψηφιοποίησε το αρχείο της εφημερίδας «Θάρρος» με ελεύθερη πρόσβαση για όλους στον ιστότοπο του αρχείου.

«Επισφαλής» η φετινή χρονιά για την Παγκόσμια οικονομία, προβλέπει έρευνα στο Νταβός

Η έρευνα αυτή μεταξύ πάνω από 60 κορυφαίων οικονομολόγων οι οποίοι επιλέγονται απ' όλο τον κόσμο από τον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα, διεξάγεται κάθε χρόνο πριν από την ετήσια συνάντηση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) στο ελβετικό χιονοδρομικό κέντρο του Νταβός.

 

Η παγκόσμια οικονομία αντιμετωπίζει μια χρονιά με υποτονικές προοπτικές ανάπτυξης και αβεβαιότητα που προέρχεται από γεωπολιτικές εντάσεις, σφιχτές χρηματοδοτικές συνθήκες και τον αποδιοργανωτικό αντίκτυπο της τεχνητής νοημοσύνης, διαπιστώθηκε από έρευνα μεταξύ κορυφαίων οικονομολόγων που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.

Η έρευνα αυτή μεταξύ πάνω από 60 κορυφαίων οικονομολόγων οι οποίοι επιλέγονται απ' όλο τον κόσμο από τον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα, διεξάγεται κάθε χρόνο πριν από την ετήσια συνάντηση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) στο ελβετικό χιονοδρομικό κέντρο του Νταβός. Αποτελεί μια απόπειρα να σκιαγραφηθούν προτεραιότητες για τους πολιτικούς και επιχειρηματικούς ηγέτες.

Περίπου 56% των ερωτηθέντων αναμένουν ότι οι συνολικές παγκόσμιες οικονομικές συνθήκες θα εξασθενήσουν φέτος, με υψηλό βαθμό περιφερειακών αποκλίσεων. Ενώ οι πλειοψηφίες βλέπουν μέτρια ή ισχυρότερη ανάπτυξη στην Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτίες, υπάρχει ευρεία συναίνεση ότι η Ευρώπη θα έχει μόνο ασθενική ή πολύ ασθενική ανάπτυξη.

Η εικόνα για τη Νότια Αφρική και την Ανατολική Ασία και Ειρηνικό είναι πιο θετική, με την πολύ μεγάλη πλειονότητα να περιμένει για τις περιφέρειες αυτές τουλάχιστον μέτρια ανάπτυξη για το 2024.

Αντανακλώντας σχόλια από τις κορυφαίες κεντρικές τράπεζες στον κόσμο, σύμφωνα με τα οποία τα επιτόκια έχουν κορυφωθεί, το 70% των ερωτηθέντων αναμένει ότι οι χρηματοδοτικές συνθήκες θα χαλαρώσουν καθώς ο πληθωρισμός υποχωρεί και η σημερινή σύσφιξη στις αγορές εργασίας χαλαρώνει.

Η τεχνητή νοημοσύνη θεωρείται πως αφήνει ένα άνισο σημάδι στην παγκόσμια οικονομία: ενώ 94% περιμένουν ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα προωθήσει σημαντικά την παραγωγικότητα στις οικονομίες υψηλού εισοδήματος κατά τα επόμενα πέντε χρόνια, μόλις 53% προβλέπουν το ίδιο για τις οικονομίες χαμηλού εισοδήματος.

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ έδωσε επίσης στη δημοσιότητα μια μελέτη για την «ποιότητα» της οικονομικής ανάπτυξης σε 107 οικονομίες, η οποία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι περισσότερες χώρες αναπτύσσονται με τρόπους που δεν είναι ούτε περιβαλλοντικά βιώσιμοι ούτε κοινωνικά συμπεριληπτικοί.

«Η αναζωπύρωση της παγκόσμιας ανάπτυξης θα είναι ουσιώδης για την αντιμετώπιση σημαντικών προκλήσεων, εντούτοις μόνο η ανάπτυξη δεν είναι αρκετή», λέει η Σαάντια Ζαχίντι, διευθύνουσα σύμβουλος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ.

Το WEF ανακοίνωσε πως αρχίζει μια καμπάνια για να ορίσει μια νέα προσέγγιση στην ανάπτυξη και να βοηθήσει αυτούς που λαμβάνουν τις πολιτικές αποφάσεις να την εξισορροπήσουν με κοινωνικές, περιβαλλοντικές και άλλες προτεραιότητες.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

2024: Να ξηλωθεί το πουλόβερ της δεξιάς ηγεμονίας

Ο κ. Μητσοτάκης εμφανίζεται παντοδύναμος και ουσιαστικά κυβερνά χωρίς αντίπαλο. Απαιτείται μια ειλικρινής συνεργασία πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων στην κεντροαριστερά, η οποία δε θα είναι ένα αντίγραφο ή μια επανάληψη του ΠΑΣΟΚ ή του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κάτι νέο.

 

Γιάννης Ανδρουλιδάκης *

Το 2024 μπήκε χωρίς σοβαρές διαφοροποιήσεις σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά. Ο κ. Μητσοτάκης εμφανίζεται παντοδύναμος και ουσιαστικά κυβερνά χωρίς αντίπαλο. Θα έλεγε, μάλιστα, κανείς ότι δέχεται περισσότερη πίεση από το εσωτερικό του κόμματός του, παρά από την αντιπολίτευση, μείζονα και ελάσσονα. Η εικόνα που παρουσιάζει η ελληνική πολιτική σκηνή μπορεί, επομένως, να χαρακτηριστεί σαν μονοκομματισμός. 

Αυτή η ελλειμματική μορφή δημοκρατίας εκ των πραγμάτων είναι προβληματική, αφού ούτε ουσιαστικός έλεγχος ασκείται στα πεπραγμένα της κυβέρνησης, ούτε η τελευταία δέχεται πιέσεις, για να προχωρήσει σε λύσεις προς όφελος των πολλών, προς το συμφέρον της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Ο κατακερματισμός, η πολυδιάσπαση, ο ηγεμονισμός, η απουσία συνεννόησης στον χώρο της αντιπολίτευσης και κυρίως η απογοήτευση και η αποχή των πολιτών από τα κοινά ενισχύουν το πρόβλημα. Είναι φανερό, λοιπόν, ότι στον χώρο της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης υπάρχει τεράστιο κενό, το οποίο δεν μπορούν να καλύψουν τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ. Οι δύο αυτοί πολιτικοί σχηματισμοί μοιάζουν σαν να έχουν ολοκληρώσει τον ιστορικό τους κύκλο, καθώς αδυνατούν να προβάλλουν εναλλακτικές, πειστικές και ρεαλιστικές λύσεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά την ανάδειξη  στην ηγεσία του κ. Κασσελάκη, βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση. Δεν είναι μόνο οι διασπάσεις που έγιναν, οι μαζικές αποχωρήσεις  στελεχών και μελών και τα γκάλοπ που καταγράφουν μονοψήφια ποσοστά, αλλά κυρίως το πολιτικό αλαλούμ που εκπέμπει και η αδυναμία του να διατυπώσει σοβαρό πολιτικό λόγο. Κάθε λίγο και λιγάκι βρίσκεται με αρνητικό τρόπο στη δημοσιότητα ο αρχηγός του και οι πρωτοβουλίες που παίρνει. Τη μια για την πρόταση υπουργοποίησής του από τον κ. Μητσοτάκη, την άλλη για τη συνεδρίαση της Κ.Ο. στις Σπέτσες και την τρίτη για την κομματική πειθαρχία που επέβαλε στους βουλευτές του, ενόψει της κατάθεσης του νομοσχεδίου για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Καμία, ωστόσο, ουσιαστική παρέμβαση για τα μεγάλα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας δεν έχει κάνει τόσους μήνες μετά την εκλογή του. Συνεχίζει να μηρυκάζει την εκτίμησή του ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πρώτος στις ευρωεκλογές!

Το ΠΑΣΟΚ, παρότι φαίνεται στα γκάλοπ να σταθεροποιείται στη δεύτερη θέση, δεν μπορεί να πείσει ότι θα γίνει ο αντίπαλος πόλος της Ν.Δ. Βρίσκεται μακριά από τον στόχο του, να καταγραφεί δηλαδή ως αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας και ως εν δυνάμει κυβέρνηση. Παρόλο που διαθέτει αρκετά ικανά και άφθαρτα στελέχη, δεν έχει βρει το πολιτικό του στίγμα και δεν έχει καταφέρει να καρπωθεί τη φθορά του ΣΥΡΙΖΑ. Ο αρχηγός του αποδεικνύεται κατώτερος των περιστάσεων και δείχνει να αδυνατεί να οδηγήσει το κόμμα του σε αλλαγή σελίδας.

Μέσα σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο, η κοινωνία στενάζει και υποφέρει από την πολιτική της Ν.Δ. Είναι επιτακτική ανάγκη, από τη μια, να ακυρωθεί η προσπάθεια της κυβέρνησης να πείσει ότι η κανονικότητα των πολιτών είναι η φτώχεια, η ακρίβεια, τα ψίχουλα των pass, τα υπερκέρδη των παρόχων της ενέργειας, τα Τέμπη, οι υποκλοπές, οι εκρήξεις στο στρατόπεδο της Αγχιάλου, τα βυθισμένα ελικόπτερα στο Στεφανοβίκειο, οι πλημμύρες, οι πυρκαγιές και οι καταστροφές των δασών, τα ολοένα αυξανόμενα περιστατικά βίας, οι γυναικοκτονίες, ο έλεγχος των ανεξάρτητων αρχών, της δικαιοσύνης και των ΜΜΕ, η καταστολή σε όσους αντιδρούν, η εμπλοκή της χώρας σε πολεμικές επιχειρήσεις κ.ά. Απαιτείται, από την άλλη, μια ειλικρινής συνεργασία πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, η οποία δε θα είναι ένα αντίγραφο ή μια επανάληψη του ΠΑΣΟΚ ή του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κάτι νέο. Μια συμμαχία στην κορυφή και τη βάση, η οποία θα βάλει τέλος στη μονοκρατορία του κ. Μητσοτάκη και με υπευθυνότητα και ρεαλισμό θα οδηγήσει τη χώρα στην επόμενη μέρα. Υπό την έννοια αυτή, οι διεργασίες που συντελούνται στον χώρο της Νέας Αριστεράς παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον.

πηγή: 2020mag.gr

__________________________________________

* Ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης είναι εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας, αρθρογραφεί σε ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης.

Βία, πολιτικό σύστημα, διαφθορά και υπόκοσμος

...τα τελευταία χρόνια μοιάζει να έχει αναβαθμιστεί και ο ρόλος του υποκόσμου που ελέγχει περιοχές και πόλεις ή κάνει ακόμη και την εμφάνιση του στην πολιτική σκηνή. Αυτή η ασυδοσία πέρα από το υπόστρωμα λειτουργίας του κράτους αποτελεί και ένα μηχανισμό κατεργασίας της κοινωνικής συνείδησης που προάγει τη διαφθορά, την παραβατικότητα και εν τέλει τη βία ως τις πλέον αποτελεσματικές μεθόδους για την κοινωνική ανέλιξη.

Είναι κοινά παραδεκτό ότι το κράτος, η λειτουργία της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας εντός του έχουν αντίκτυπο και στη μορφή και στο βαθμό της παραβατικότητας που υπάρχει σε κάθε κοινωνία. Στην Ελλάδα η εκτεταμένη συστημική διαφθορά σε συνδυασμό με το έλλειμμα δημοκρατίας και δικαιοσύνης δίνουν εδώ και χρόνια την εντύπωση ότι κουμάντο κάνουν σε όλα και μόνο οι ισχυροί. Η κυβέρνηση είναι οργανικά συνδεδεμένη με τις ελίτ, ενώ και το πολιτικό σύστημα συνολικά μεταχειρίζεται τους θεσμούς και τους νόμους με τρόπο που να εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα. Ακόμη όμως και όταν κάτι από αυτά έρθει στο φως της δημοσιότητας γρήγορα αποσιωπάται δεδομένου ότι τα συστημικά ΜΜΕ είναι πλήρως ελεγχόμενα από τις ίδιες τις ελίτ ή λειτουργούν ως κομματικά γραφεία της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης.

Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια μοιάζει να έχει αναβαθμιστεί και ο ρόλος του υποκόσμου που ελέγχει περιοχές και πόλεις ή κάνει ακόμη και την εμφάνιση του στην πολιτική σκηνή. Αυτή η ασυδοσία πέρα από το υπόστρωμα λειτουργίας του κράτους αποτελεί και ένα μηχανισμό κατεργασίας της κοινωνικής συνείδησης που προάγει τη διαφθορά, την παραβατικότητα και εν τέλει τη βία ως τις πλέον αποτελεσματικές μεθόδους για την κοινωνική ανέλιξη.

Από την περίοδο των Μνημονίων και έπειτα στην Ελλάδα η δημοκρατία έχει τραυματιστεί βαθιά και είναι πλέον σχεδόν αυτονόητο ότι οι κυβερνήσεις άλλα λένε και στην πορεία κάνουν ό,τι θέλουν, ευνοώντας συγκεκριμένα συμφέροντα και τους οικείους τους. Τα ρουσφέτια για παράδειγμα έχουν επανέλθει δριμύτερα στο προσκήνιο ενώ κομματικά στελέχη κάνουν συχνά «καριέρες» σε διάφορους οργανισμούς ή και επιχειρήσεις μόλις εκλεγεί το κόμμα τους. Αντίστοιχη όμως είναι και η σχέση των συστημικών κομμάτων με τις ελίτ. Η υπόθεση της ΤΕΡΝΑ με τις αναλήψεις για όλα τα έργα υποδομών, παρότι μεγαλοστέλεχός της είναι συγγενής του Γ. Γεραπετρίτη είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της σύμφυσης που υπάρχει ανάμεσα στις ελίτ και τα κυβερνητικά κόμματα. Συνεχίζοντας με το ίδιο παράδειγμα –αν και αποτελεί ένα μονάχα από τα πολλά–, όταν τα έργα που είχε αναλάβει η εν λόγω εταιρεία δεν λειτούργησαν με αποτέλεσμα να πλημμυρίσει η Θεσσαλία, όχι μόνο δεν επιβλήθηκε κάποιο πρόστιμο αλλά δεν ακυρώθηκαν οι συμβάσεις ούτε καν επιτάχθηκαν –για τα μάτια του κόσμου– μερικά από τα οχήματα που χρησιμοποιεί η εταιρεία για να βοηθήσουν στα πρώτα απαραίτητα έργα. Αντίστοιχη είναι και η περίπτωση του συστημικού εγκλήματος των Τεμπών όπου και πάλι η εταιρεία βγήκε αλώβητη, μέχρι και σήμερα δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη ενώ οι συγγενείς των θυμάτων καταγγέλλουν απόπειρα συγκάλυψης. Αν αυτά δεν είναι αρκετά για να φανεί ανάγλυφα ο βαθμός της διαφθοράς του πολιτικού συστήματος και της δικαιοσύνης, αλλά και η αλαζονεία των εγχώριων ελίτ αρκεί τότε να θυμίσουμε την υπόθεση της Γεωργίας Μπίκα που για να μπορέσει να κινηθεί δικαστικά η καταγγελία της για ομαδικό βιασμό από γόνους πλούσιας οικογένειας χρειάστηκε να φτάσει μέχρι και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, παρότι το ελληνικό κράτος κωλυσιεργώντας φρόντισε να καταστραφούν κρίσιμα αποδεικτικά στοιχεία.

Η ασυδοσία πολιτικού συστήματος και υπόκοσμου αποτελεί και ένα μηχανισμό κατεργασίας της κοινωνικής συνείδησης που προάγει τη διαφθορά, την παραβατικότητα και εν τέλει τη βία ως τις πλέον αποτελεσματικές μεθόδους για την κοινωνική ανέλιξη

Αν όμως η μεγάλη διαφθορά αφορά τη σχέση του πολιτικού συστήματος με τις ελίτ, υπάρχει και εκείνη που αφορά την ύπαρξη και την δράση εγκληματικών ομάδων, με την ανοχή ή και τη γνώση κρατικών φορέων. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις εδώ είναι το σκάνδαλο της Greek Police Mafia όπου μεγαλοστέλεχος της ΕΛΑΣ ενώ κατηγορούνταν για κακουργήματα όχι μόνο έμεινε στην θέση του αλλά του ανατέθηκε και η διαχείριση των υποθέσεων για τις οποίες κατηγορούνταν! Υπόθεση που πιθανόν να σχετίζεται και με αυτή της 12χρονης από τον Κολωνό, της οποίας ο ένοχος είχε παρεμπιπτόντως πολλές φωτογραφίες με πολιτικά στελέχη και όχι μόνο. Αντίστοιχα, όσα γίνονται στον αθλητισμό με την ανάδειξη των συνδέσμων σε οπαδικούς στρατούς που ελέγχουν περιοχές σε βαθμό που για παράδειγμα μπορεί να επιβάλλουν δια ροπάλου την κατασκευή ενός γηπέδου σχετίζονται με τη γενική μαφιοποίηση και τη νομιμοποίησή της μέσα στην κοινωνία. Παράλληλα, η εκλογή ανθρώπων του υποκόσμου σε κεντρικές αυτοδιοικητικές θέσεις, που με «τον τσαμπουκά» και τις γνωριμίες τους «λύνουν» τα προβλήματα των δήμων είναι μια ακόμη πτυχή των χαρακτηριστικών που αποκτά το πολιτικό σύστημα στη χώρα και των σχέσεων που έχει οικοδομήσει.

Το κάδρο συμπληρώνεται με την κατάσταση που επικρατεί στον τομέα της ενημέρωσης όπου πολλά από όσα γράφτηκαν απασχόλησαν ελάχιστα ή και καθόλου τα συστημικά ΜΜΕ. Πράγμα καθόλου περίεργο δεδομένου ότι τα περισσότερα βρίσκονται υπό την ιδιοκτησία των ίδιων ελίτ ή έχουν αναλάβει το ρόλο των γραφείων Τύπου των συστημικών κομμάτων. Τα παραπάνω αποτελούν σύγχρονο μηχανισμό παραγωγής ιδεολογίας αλλά και μηχανισμό κατεργασίας της κοινωνίας. Από τη μια επιβεβαιώνεται διαρκώς πως η εκμετάλλευση και κάθε λογής παρανομία μπορούν να παραβλεφθούν αν υπάρχουν τα κατάλληλα μέσα. Ενώ από την άλλη η διαφθορά και η εγκληματικότητα έχουν αντίκτυπο και στην κοινωνία είτε άμεσα με τις συνέπειες της δράσης τους είτε έμμεσα με τους μηχανισμούς που στήνουν για να εξασφαλίσουν τη νομιμοποίηση και την ύπαρξή τους.
Ένα βίαιο σύστημα

Μέσα στις γιορτές ένας συμπολίτης μας 57 χρόνων στην Ελευσίνα, απελπισμένος που έχανε το σπίτι του από τα funds, αφού έκαψε το σπίτι του, τίναξε τα μυαλά του στον αέρα… Για αυτή τη βία το πολιτικό σύστημα και τα ΜΜΕ δεν πολυενδιαφέρονται. Γιατί είναι αυτοί υπεύθυνοι για αυτή ακριβώς τη βία.

Η παγκοσμιοποίηση, οι ντόπιες ελίτ και οι εκπρόσωποί τους έχουν καταδικάσει τη μεγάλη πλειοψηφία του πλανήτη, όπως και της Ελλάδας, στην ανασφάλεια και σ’ ένα μέλλον που μόνη προοπτική έχει την ανεργία, την ανέχεια ή την ξενιτιά. Αυτό είναι μια μορφή βίας από το σύστημα προς το κοινωνικό σώμα που προφανώς έχει και σαν αποτέλεσμα βίαιες εκδηλώσεις όπως την αυτοκτονία του 57χρονου. Υπάρχουν και άλλες μορφές βίας που ξεδιπλώνονται πάνω στο κοινωνικό σώμα, όπως η καταστολή, η χειραγώγηση, η πολιτική περιθωριοποίηση, τα ναρκωτικά και το νάρκωμα –επίσημο και ανεπίσημο–, η ενσωμάτωση, ο κοινωνικός ρατσισμός, η αγοραπωλησία ελπίδας, τα επιδόματα-χαρτζηλίκια κ.ο.κ. Αυτή η βία επιστρέφεται και μάλιστα με τυφλό τρόπο, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε και ποιος είναι ο δημιουργός της, από πού πηγάζει.

Παράλληλα το κοινωνικό σώμα καθημερινά βιάζεται από τις πολιτικές που του εξασκούνται, καθημερινά του λένε «πάτα επί πτωμάτων για να επιβιώσεις/αναρριχηθείς» και μετά το κατακρίνουν και το δικάζουν οι «από πάνω» γιατί έκανε ακριβώς αυτό που του πρότειναν, ακριβώς αυτό που κάνουν και αυτοί – απλά εκείνοι έχουν την εξουσία και τον πλούτο για να είναι υπεράνω του νόμου.

Όλες αυτές οι πολιτικές προέρχονται από το σύστημα μέσα στο οποίο υπάρχουμε, το καπιταλιστικό, που έχει ως εγγενές στοιχείο του την πολύμορφη κοινωνική βία που ξεδιπλώνεται γύρω μας. Ένα σύστημα που η μόνη ιδεολογία που προσφέρει είναι της επικράτησης του ισχυρότερου, του άκρατου ατομικισμού, της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, της πατριαρχίας. Ένα σύστημα που αρνείται να προσφέρει και καταφεύγει σε κάθε είδους βία και εξαναγκασμό για να κρατήσει τον έλεγχο μιας κοινωνίας που το ίδιο καταστρέφει. Ένα σύστημα που όσο μεγαλώνει την επίθεσή του, λόγω της κρίσης που βιώνει, τόσο θα εντείνει και τα ποικίλα προβλήματα που προκύπτουν ως αποτέλεσμα των πολιτικών του. Που όσο πιο πολύ σπρώχνει πολίτες –ειδικά νέους– στο περιθώριο, που όσο πιο πολύ τους απορρίπτει από την οικονομική, την κοινωνική και την πολιτική ζωή, τόσο αυξάνονται οι «εύκολες» διέξοδοι, όπως η αυτοκτονία, ο χουλιγκανισμός, τα ναρκωτικά, ο συμμοριτισμός. Που όσο τους μαθαίνει ότι ο εχθρός είναι ο μετανάστης, ο οπαδός της άλλης ομάδας, ο νεολαίος του διπλανού προαστίου, ο ίδιος τους ο εαυτός, τόσο περισσότερο θα εξαπλώνεται και θα διαχέεται η βία μέσα στην κοινωνία.

Ένα σύστημα που αντί να προσφέρει δουλειά, χώρους έκφρασης και δημιουργίας, ελεύθερο χρόνο, πολιτισμό, δίνει βία και εκμετάλλευση. Και μετά αναρωτιόμαστε τι φταίει…

Φταίει η κοινωνία για την κοινωνική βία;

Η βία, ως κοινωνικό φαινόμενο, έχει ανοδικές τάσεις στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, συχνά με σκληρά περιστατικά που προβάλλονται στα δελτία ειδήσεων για μέρες ή και εβδομάδες ολόκληρες. Γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα να ανοίξει μια συζήτηση για το ποια είναι τα αίτια ή καλύτερα η πηγή της βίας που ορισμένες στιγμές μας κατακλύζει. Η κυρίαρχη άποψη κάνει λόγο για παραβατικές ατομικότητες και ατυχή περιστατικά κλειδώνοντας έτσι μια οπτική που θα βάζει την κοινωνία στο επίκεντρο και θα αναζητεί αιτίες και άρα λύσεις που να αφορούν το κοινωνικό σώμα ως σύνολο. Αντίστοιχα δημοφιλής είναι και η άποψη που θέλει αυτά τα περιστατικά να οφείλονται σε παγιωμένες, οπισθοδρομικές αντιλήψεις, σε μια καθυστέρηση που υπάρχει στην κοινωνία μας.

Έτσι, με προοδευτικό μανδύα, το δάχτυλο δείχνει την ίδια την κοινωνία η οποία οφείλει να εκσυγχρονιστεί, αλλάζοντας μυαλά και αντιλήψεις. Ξεχνιέται όμως, σχεδόν πεισματικά, το πλαίσιο μέσα στο οποίο εκδηλώνεται η βία και βέβαια υπάρχουν, καλλιεργούνται και ανθίζουν ο ρατσισμός, ο μισογυνισμός κ.λπ. Αυτό είναι η βία που ασκείται στην κοινωνία αλλά και το περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί στη χώρα τα τελευταία χρόνια. Καταρχήν, το ίδιο το στάτους της χώρας, η μετατροπή της σχεδόν σε προτεκτοράτο και οι πολιτικές που επιβάλλονται στον λαό, αποτελούν μια πρώτη μορφή βίας, που κάνει το μέλλον να μοιάζει αδιέξοδο και επιβάλλει το δίκιο του ισχυρού σε καθοριστικά ζητήματα.

Επιπλέον, η διαφθορά του πολιτικού συστήματος, η έλλειψη δικαιοσύνης, η βία που ασκείται από το κράτος στους πολίτες είτε οικονομική και πολιτική είτε φυσική αποτελούν ένα δεύτερο πλαίσιο κατεργασίας του κοινωνικού σώματος. Πράγμα το οποίο σχετίζεται, όπως τα αρνητικά των φιλμ με τις φωτογραφίες, με την ασυδοσία των εγχώριων ελίτ, τις μπίζνες που κάνουν με την κυβέρνηση αλλά και με την επίδειξη πλούτου, δύναμης και επιρροής που ασκούν τα τελευταία χρόνια σε σκανδαλώδη βαθμό.

Σε αυτά έρχεται να προστεθεί και η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί από την εποχή του μνημονίου μέχρι σήμερα. Μέσα σε αυτά τα χρόνια η Ελλάδα έχει γίνει μια χώρα δύσκολη για να ζει κανείς, οικονομικά, από άποψη υποδομών, κρατικών υπηρεσιών και γενικότερης κοινωνικής πραγματικότητας. Η κοινωνία πιέζεται από παντού χωρίς όμως να υπάρχει προοπτική, ελπίδα ή φρόνημα με αποτέλεσμα ένα κομμάτι αυτής της βίας να αντανακλάται στις ίδιες τις κοινωνικές σχέσεις και να οδηγεί στον κανιβαλισμό των πιο «αδύναμων».

Κοίτα ποιοι μιλάνε για τη βία

Είναι οξύμωρο αλλά και επικίνδυνο οι βιαστές της κοινωνίας να μιλάνε για τη βία. Είναι παράλογο, πώς να το κάνουμε, δεν μπορεί να το χωρέσει εύκολα ο νους ενός οποιουδήποτε λογικού και σκεπτόμενου ανθρώπου. Παρ’ όλα αυτά έτσι λειτουργεί το σύστημα, έτσι συμπεριφέρεται γιατί έτσι μόνο μπορεί να προωθήσει τα σχέδιά του.

Τα τελευταία χρόνια, από τα χρόνια του μνημονίου και μετά, έχουν ριχτεί απλόχερα πολλές και μεγάλες δόσεις βίας μέσα στο κοινωνικό σώμα – από τους κρατούντες, τα κόμματα, τα ΜΜΕ, τη διαπλοκή, τους «συμμάχους-προστάτες» κ.ο.κ.. Η βία της ανεργίας, της φτώχειας, της εξαθλίωσης, του κλομπ, των χημικών, των αδιεξόδων, των μονόδρομων, των ναρκωτικών, του ρατσισμού, της απαξίωσης, του φασισμού, των πογκρόμ, των τηλεπαραθύρων, της διάλυσης κάθε κοινωνικής υποδομής, του ξεπουλήματος της χώρας – όλη αυτή η βία είναι παρούσα, συνεχής, καταιγιστική.

Και παράλληλα έχεις τους ηθικούς και φυσικούς, στην ουσία, αυτουργούς αυτού του κοινωνικού εγκλήματος να ζητάνε μονότονα και βίαια το ίδιο πράγμα. Να καταδικάσεις και να έρθει, επιτέλους, η πολυπόθητη τάξη και ασφάλεια. Άφθονη καταδίκη έχει υπάρξει από τα τηλεδικεία των οκτώ, άφθονη αστυνομία έχει ξεχυθεί στους δρόμους, άφθονη τάξη έχει επιβληθεί, αλλά το αποτέλεσμα είναι πάντα χειρότερο από πριν. Αυτό είναι κάτι που πρέπει πλέον να μας προβληματίσει σοβαρά, αν θέλουμε να λυθεί το πρόβλημα.

Πρώτα από όλα πρέπει να σταματήσει η υποκρισία του πολιτικού συστήματος. Δεν γίνεται οι θύτες να το παίζουν θύματα. Οι θύτες είναι συγκεκριμένοι, είναι το πολιτικό σύστημα που εξέθρεψε την κοινωνική βία. Είναι και αυτοί που το παίζουν λύση του προβλήματος. Η Δεξιά, το ακραίο κέντρο, οι κάθε λογής ακροδεξιές και όσοι συναγελάστηκαν με τον υπόκοσμο για να χτίσουν ή να συντηρήσουν πολιτικές καριέρες.

Μετά πρέπει να βρεθούν οι ένοχοι και να αποδοθεί, επιτέλους, δικαιοσύνη. Αυτοί που έσπειραν όλη τη βία που περιγράψαμε παραπάνω πρέπει να πληρώσουν για τα εγκλήματα κατά του λαού, για τις πολιτικές καταστροφής και ερήμωσης που επέβαλαν στην κοινωνία με κάθε τρόπο.

Κατόπιν θα πρέπει να ακολουθηθεί μια διαφορετική πολιτική που να ανακουφίζει τα πραγματικά θύματα, που είναι ο λαός, η νεολαία και οι εργαζόμενοι. Να σταματήσει το τσουβάλιασμα ότι «όλοι ίδιοι είναι» ή «έτσι είναι η κοινωνία μας». Αυτό το τσουβάλιασμα που στρέφεται κατά πάντων μεγαλώνει την όξυνση, φέρνει την κοινωνία στα όρια του πολέμου και βολεύει το πολιτικό σύστημα ώστε να κάνει ανενόχλητο τη δουλειά του.

Ιάσονας Κωστόπουλος, Νίκος Ταυρής / Δρόμος της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Χιλιάδες Γερμανοί αγρότες καθ' οδόν προς το Βερολίνο

Οι Γερμανοί αγρότες νιώθουν αδικημένοι και παραμελημένοι από την κεντρική πολιτική της Γερμανίας, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις του αρμόδιου υπ. Γεωργίας Τζεμ Έζντεμιρ από τους Πρασίνους.

 

ΑΥΡΙΟ Δευτέρα κορυφώνονται οι αγροτικές κινητοποιήσεις με το προγραμματισμένο μεγάλο συλλαλητήριο στην Πύλη του Βρανδεμβούργου. Μήνυμα Σολτς για μέτρο, ισορροπία και συμβιβασμούς.

3.000 τρακτέρ, 2.000 φορτηγά, περίπου 10.000 αγρότες από όλη τη Γερμανία δίνουν ραντεβού για το προγραμματισμένο, μαζικό αγροτικό συλλαλητήριο το πρωί της Δευτέρας, από τις επτά μέχρι τις τρεις το μεσημέρι στην Πύλη του Βρανδεμβούργου.

Τρακτέρ και φορτηγά ξεκίνησαν από το βράδυ της Κυριακής από διάφορα γερμανικά κρατίδια, τη μεγάλη πορεία τους προς την γερμανική πρωτεύουσα, ενώ αναμένεται να μπλοκάρουν τις πρωινές ώρες αυτοκινητοδρόμους αλλά και βασικές οδικές αρτηρίες του Βερολίνου με τις αρχές ασφαλείας να βρίσκονται επίσης σε επιφυλακή. Στο πλευρό τους συστρατεύονται επίσης αλιείς αλλά και εκπρόσωποι του κλάδου των τροφίμων και της εστίασης.

Επιστρέφουν στην Πύλη του Βρανδεμβούργου οι αγρότες

Τα αιτήματα των αγροτών παραμένουν σαφή: συνέχιση στο ακέραιο της επίδοτησης για το καύσιμο ντίζελ, την οποία οι ίδιοι θεωρούν κρίσιμη για τον παραγωγικό κλάδο αλλά και ευρύτερη στήριξη του αγροτικού τομέα, ο οποίος τα τελευταία χρόνια πλήττεται έντονα από τον αθέμιτο ανταγωνισμό από το εξωτερικό και τις ευρύτερες συνέπειες του πολέμου στην Ουκρανία και της ενεργειακής κρίσης.

Οι Γερμανοί αγρότες νιώθουν αδικημένοι και παραμελημένοι από την κεντρική πολιτική της Γερμανίας, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις του αρμόδιου υπ. Γεωργίας Τζεμ Έζντεμιρ από τους Πρασίνους.

 

 Έκκληση Σολτς για μέτρο και συμβιβασμούς.

Wir dürfen das große Ganze nicht aus den Augen verlieren. In aufreibenden Zeiten gilt es, Maß und Mitte zu halten. Aufrufe zu Gewalt und Bedrohungen haben in unserer Demokratie nichts verloren: Galgen sind keine Argumente. Zur Demokratie gehört der Kompromiss. #KanzlerKompakt pic.twitter.com/EDVEny3FZE

 Bundeskanzler Olaf Scholz (@Bundeskanzler) January 13, 2024

Ανένδοτη όμως εμφανίζετα και η κυβέρνηση Σολτς, η οποία δεν φαίνεται να υποχωρεί στο θέμα των αγροτικών επιδοτήσεων στο πνεύμα των ευρύτερων σχεδιαζόμενων περικοπών, ενώ τη Δευτέρα αναμένεται και συνάντηση της κυβέρνησης με εκπροσώπους των αγροτών.

Όσο για τον Φιλελεύθερο υπ. Οικονομικών  Κρίστιαν Λίντνερ  λέει «ναι» σε μια ευρύτερη συζήτηση για τα προβλήματα των αγροτών και κυρίως την άρση των γραφειοκρατικών εμποδίων στον αγροτικό τομέα, όμως η πολιτική των επιδοτήσεων κατά την άποψή του δεν λύνει τα δομικά προβλήματα και αυτού του τομέα.

 Στο μεταξύ αίσθηση προκαλεί το βιντεοσκοπημένο μήνυμα του καγκελάριου  Όλαφ Σολτς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προς τους Γερμανούς αγρότες καλώντας τους για μέτρο, ισορροπία αλλά και συμβιβασμούς. Προειδοποιεί τους πολίτες για την εργαλειοποίηση των κινητοποιήσεων από την ακροδεξιά, κάνοντας λόγο για ένα «τοξικό μείγμα».

«Όταν οι νόμιμες διαμαρτυρίες καταλήγουν σε θυμό και περιφρόνηση των δημοκρατικών διαδικασιών και θεσμών τότε όλοι χάνουμε» αναφέρει μεταξύ άλλων στο μήνυμά του.

Δήμητρα Κυρανούδη / DW

Δανία: Υπέγραψε την παραίτηση της η Μαργαρίτα, επίσημη η ανακήρυξη του Φρειδερίκου του Γ' ως βασιλιά

Ο νέος βασιλίας της Δανίας, Φρειδερίκος ο Γ'

Η διαδοχή επισημοποιήθηκε μόλις η Μαργαρίτα υπέγραψε τη δήλωση της παραίτησής της στη διάρκεια συνεδρίασης του Συμβουλίου της Επικρατείας στο κοινοβουλίο, ανακοινώθηκε από τα βασιλικά ανάκτορα. 

 

Ο Φρειδερίκος Ι' έγινε σήμερα βασιλιάς της Δανίας διαδεχόμενος τη μητέρα του, τη βασίλισσα Μαργαρίτα Β', η οποία παραιτήθηκε έπειτα από ακριβώς 52 χρόνια βασιλείας, ένα γεγονός που γιορτάσθηκε από μεγάλα πλήθη που συγκεντρώθηκαν στην πρωτεύουσα Κοπεγχάγη.

Με δύο βασίλισσες πλέον η χώρα αφού διατηρεί τον τίτλο η αδελφη της Αννας-Μαρίας αλλά τον απέκτησε και η σύζυγος του νέου βασιλιά Μαίρη

Λίγο μετά τις 14:00 (τοπική ώρα, 15:00 ώρα Ελλάδας), η Μαργαρίτα Β', η οποία φορούσε ένα κομψό ροζ σύνολο, υπέγραψε τη δήλωση παραίτησης, ένα έγγραφο πρωτοφανές στη σύγχρονη ιστορία αυτής της χιλιετούς μοναρχίας, καθιστώντας βασιλιά τον 55χρονο πρωτότοκο γιό της. Η Δανία, μια από τις παλαιότερες μοναρχίες στον κόσμο, δεν έχει τελετή ενθρόνισης.

Η 83χρονη Μαργαρίτα αιφνιδίασε το έθνος την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, όταν ανακοίνωσε πως σχεδιάζει να γίνει η πρώτη δανή μονάρχης που θα παραιτηθεί από το θρόνο-

 

Η διαδοχή επισημοποιήθηκε μόλις η Μαργαρίτα υπέγραψε τη δήλωση της παραίτησής της στη διάρκεια συνεδρίασης του Συμβουλίου της Επικρατείας στο κοινοβουλίο, ανακοινώθηκε από τα βασιλικά ανάκτορα. 

Στη συνάντηση παρευρέθησαν αντιπρόσωποι της κυβέρνησης, η Μαργαρίτα, ο Φρειδερίκος, η γεννημένη στην Αυστραλία 51χρονη σύζυγός του Μέρι, η οποία είναι πλέον βασίλισσα, και ο μεγαλύτερος γιος τους, ο 18χρονος Χριστιανός, ο οποίος είναι ο νέος διάδοχος του θρόνου.

Περίπου μία ώρα μετά την υπογραφή της δήλωσης παραίτησης, η πρωθυπουργός Μέτε Φρεντέρικσεν ανακήρυξε το νέο βασιλιά από τον εξώστη του κοινοβουλίου και ο Φρειδερίκος εκανε μια σύντομη ομιλία. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι απ' όλη τη Δανία, μια χώρα σχεδόν έξι εκατομμυρίων κατοίκων, συγκεντρώθηκαν, παρά το δριμύ ψύχος, στην πρωτεύουσα για να παρακολουθήσουν από κοντά τη διαδικασία της διαδοχής.

Αργότερα το απόγευμα, ο νέος βασιλιάς και η βασσίλισσα μετέβησαν με ιππήλατη άμαξα στην κατοικία τους, τα ανάκτορα Αμαλίενμποργκ που οικοδομήθηκαν τα χρόνια του 1750 και βρίσκονται στο κέντρο της Κοπεγχάγης. Το ζεύγος θα συνεχίσει να κατοικεί στο Αμαλίενμποργκ μαζί με την Μαργαρίτα, η οποία θα διατηρήσει τον τίτλο της ως βασίλισσας, αν και στα αντίστοιχα παλάτια τους στο οκταγωνικό αυτό ανακτορικό συγκρότημα.

Η Μαργαρίτα, η οποία είχε στο παρελθόν δηλώσει πως θα παραμείνει ισοβίως στο θρόνο, δεν έκανε γνωστή την ακριβή αιτία της απόφασής της να παραιτηθεί, όμως δήλωσε πως μια μεγάλη επέμβαση στην πλάτη, στην οποία είχε υποβληθεί πέρυσι το Φεβρουάριο, την έκανε να σκεφτεί το μέλλον της.

Τελ Αβίβ: Δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές ζήτησαν την παραίτηση Νετανιάχου (vid)

Περίπου 120.000 Ισραηλινοί διαδήλωσαν χθες Σάββατο στο Τελ Αβίβ, ζητώντας την παραίτηση του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, κατηγορώντας την κυβέρνησή του ότι δεν κάνει αρκετά για να διασφαλίσει την απελευθέρωση των ομήρων που εξακολουθεί να κρατά η Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας.

Ανάλογες κινητοποιήσεις πραγματοποιήθηκαν και σε άλλες ισραηλινές πόλεις, την παραμονή της συμπλήρωσης 100 ημερών από την έναρξη του πολέμου, τον οποίο πυροδότησε η άνευ προηγουμένου επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου. Κατά την καταδρομική επιχείρηση παλαιστινίων εξτρεμιστών στο νότιο Ισραήλ σκοτώθηκαν περίπου 1.200 άνθρωποι, ενώ άλλοι 240 απήχθησαν και μεταφέρθηκαν στον παλαιστινιακό θύλακα.

 

Το Ισραήλ απάντησε σφυροκοπώντας από αέρος τη Λωρίδα της Γάζας και ακολούθησαν χερσαίες επιχειρήσεις. Κατά τη διάρκεια ολιγοήμερης εκεχειρίας τον Νοέμβριο, απελευθερώθηκαν 105 όμηροι σε αντάλλαγμα για 240 Παλαιστίνιους που κρατούνταν σε ισραηλινές φυλακές. Έκτοτε, όμως, δεν έχουν προκύψει αχτίδες ελπίδας για τις οικογένειες των υπολοίπων ομήρων, οι οποίες αγωνιούν για την τύχη των αγαπημένων τους προσώπων.

Σχεδόν 24.000 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί στη διάρκεια της στρατιωτικής επιχείρησης του Ισραήλ, που έχει ορκιστεί να συντρίψει τη Χαμάς και να εξαλείψει την παρουσία της στη Λωρίδα της Γάζας, σύμφωνα με απολογισμό του υπουργείου Υγείας στον πολιορκημένο παλαιστινιακό θύλακα.

Η δημοτικότητα του Νετανιάχου καταποντίστηκε μετά τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου, καθώς μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης του καταλογίζει ότι απέτυχε να προετοιμάσει επαρκώς τις υπηρεσίες ασφαλείας για μια επίθεση αυτής της κλίμακας.

Είχε προηγηθεί κύμα μαζικών διαδηλώσεων εναντίον της αμφιλεγόμενης μεταρρύθμισης του δικαστικού συστήματος που προωθούσε η κυβέρνηση Νετανιάχου. Το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε προ ημερών νόμο-κλειδί της προωθούμενης δικαστικής μεταρρύθμισης, μέσω της οποίας η κυβέρνηση επεδίωξε να περιορίσει τις εξουσίες του.

ΑΠΕ-ΜΠΕ