Ευκλείδης Τσακαλώτος: Από τις ιδιωτικοποιήσεις στις (επανα)κοινωνικοποιήσεις

Για να αντιμετωπιστεί η δομική ακρίβεια και να προστατευτεί η ανθρώπινη ζωή, η επιστροφή σε μορφές ισχυρού δημόσιου ελέγχου και κοινωνικής ιδιοκτησίας δεν είναι μια ξεπερασμένη ιδεολογική εμμονή, αλλά μια επείγουσα οικονομική και κοινωνική ανάγκη.

    Η ελληνική εμπειρία στον τομέα της ενέργειας αποτελεί κλασικό παράδειγμα αυτής της μεταστροφής. Με τη μείωση του μεριδίου του Δημοσίου στη ΔΕΗ, η εταιρεία έπαψε να λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας των καταναλωτών και ως οργανισμός δημόσιου συμφέροντος. Πλέον, συμπεριφέρεται ξεκάθαρα ως μια ιδιωτική εταιρεία, με κύριο στόχο τη μεγιστοποίηση της κερδοφορίας της και την ικανοποίηση των μετόχων της στο χρηματιστήριο.

Για δεκαετίες, το κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο οικονομικό αφήγημα υποστήριζε ότι η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών και των δικτύων κοινής ωφέλειας θα έφερνε την «άνοιξη» για τους καταναλωτές. Η υπόσχεση ήταν απλή: Ο ανταγωνισμός θα πίεζε τις τιμές προς τα κάτω, θα εξάλειφε τη γραφειοκρατία και θα οδηγούσε σε καινοτομία και ποιοτικότερες υπηρεσίες. 

Σήμερα, με την παρατεταμένη ακρίβεια σε όλο το φάσμα των αγαθών και υπηρεσιών να πιέζει τα νοικοκυριά, η πραγματικότητα διαψεύδει παταγωδώς αυτές τις προσδοκίες. Από την ενέργεια μέχρι τις μεταφορές, η ιδιωτικοποίηση δεν οδήγησε σε φθηνότερες υπηρεσίες, αλλά σε επιπλέον κόστη λόγω ιδιωτικοποίησης (privatisation premium): Μια μόνιμη, αναγκαστική επιβάρυνση στις πλάτες των πολιτών για την πρόσβαση σε βασικά αγαθά επιβίωσης.

Το κόστος του χρήματος: Γιατί ο ιδιώτης κοστίζει ακριβότερα;

Ένα από τα πιο ισχυρά αλλά λιγότερο προβεβλημένα επιχειρήματα αφορά το λεγόμενο «κόστος κεφαλαίου». Οι βασικές υποδομές (όπως τα δίκτυα ύδρευσης και ηλεκτρισμού και οι σιδηρόδρομοι) απαιτούν τεράστιες επενδύσεις εκ των προτέρων, οι οποίες αποσβένονται σε βάθος δεκαετιών.

Όταν το κράτος δανείζεται για να χρηματοδοτήσει ένα μεγάλο έργο, το κάνει με το χαμηλότερο δυνατό επιτόκιο της αγοράς, καθώς η πιθανότητα χρεοκοπίας ενός κυρίαρχου κράτους είναι ελάχιστη. Αντίθετα, οι ιδιωτικές εταιρείες, όταν χρηματοδοτούν την επένδυση με ομόλογα, επιβαρύνονται με ένα «ασφάλιστρο κινδύνου», που σημαίνει ότι δανείζονται με σημαντικά υψηλότερα επιτόκια. Επιπλέον, οι ιδιώτες μέτοχοι απαιτούν υψηλές αποδόσεις για τα κεφάλαιά τους (συχνά μεταξύ 8% και 12%), ενώ το κράτος δεν έχει ως αυτοσκοπό το κέρδος. Αυτή η διαφορά συσσωρεύεται σε βάθος χρόνου και μεταφράζεται σε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, τα οποία πηγαίνουν στις τσέπες των ομολογιούχων και των μετόχων, ενώ σαν κόστος μετακυλίονται στους καταναλωτές μέσω των φουσκωμένων λογαριασμών.

Το παράδειγμα της ΔΕΗ: Από το δημόσιο συμφέρον στη μεγιστοποίηση του κέρδους

Η ελληνική εμπειρία στον τομέα της ενέργειας αποτελεί κλασικό παράδειγμα αυτής της μεταστροφής. Με τη μείωση του μεριδίου του Δημοσίου στη ΔΕΗ, η εταιρεία έπαψε να λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας των καταναλωτών και ως οργανισμός δημόσιου συμφέροντος. Πλέον, συμπεριφέρεται ξεκάθαρα ως μια ιδιωτική εταιρεία, με κύριο στόχο τη μεγιστοποίηση της κερδοφορίας της και την ικανοποίηση των μετόχων της στο χρηματιστήριο.

Όταν η ενέργεια αντιμετωπίζεται ως χρηματιστηριακό προϊόν και όχι ως κοινωνικό αγαθό, οι επιπτώσεις για την κοινωνία είναι ολέθριες. Είδαμε τη ΔΕΗ να πρωτοστατεί στην εφαρμογή ρητρών και αυξήσεων, μετατρέποντας τους λογαριασμούς ρεύματος σε εφιάλτη για τα νοικοκυριά, την ίδια ώρα που η επιχείρηση διατηρεί υψηλή κερδοφορία και περηφανεύεται για τα οφέλη που αποκομίζουν οι στην πλειοψηφία ιδιώτες μέτοχοι. Τα «επιπλέον κόστη λόγω ιδιωτικοποίησης» στην ενέργεια δεν είναι θεωρητικά· είναι τα χρήματα που στερούνται οι πολίτες από τις βασικές τους ανάγκες για να χρηματοδοτηθούν τα μερίσματα και οι υψηλές αποδόσεις των επενδυτών.

Ο κατακερματισμός στα τρένα: Χειρότερες υπηρεσίες και υψηλότερος κίνδυνος

Αν στην ενέργεια η ιδιωτικοποίηση χτυπά την τσέπη του καταναλωτή, στον τομέα των σιδηροδρόμων αποδείχθηκε εγκληματική για την ίδια την ασφάλεια των πολιτών. Η ελληνική περίπτωση, με το σπάσιμο του ΟΣΕ σε διαφορετικές εταιρείες (ΟΣΕ για την υποδομή, Hellenic Train για το μεταφορικό έργο κ.λπ.) και τη μερική ιδιωτικοποίηση, ανέδειξε τις καταστροφικές συνέπειες των «τριβών συντονισμού».

Το βασικό ιδεολόγημα της αγοράς υποστήριζε ότι ο τεμαχισμός του δικτύου θα έφερνε ευελιξία. Στην πραγματικότητα, όταν μια ενιαία δημόσια υπηρεσία διασπάται, δημιουργείται ένας δαιδαλώδης ιστός από εταιρείες που αναλώνονται σε γραφειοκρατία και νομικές διαμάχες για το ποιος ευθύνεται για όλα τα ζητήματα που πρέπει να αποφασιστούν από κοινού, αντί να επιλύουν τα προβλήματα.

Αυτός ο κατακερματισμός οδήγησε ταυτόχρονα σε χειρότερες υπηρεσίες - αφού πλέον βλέπουμε συνεχώς καθυστερήσεις, ακυρώσεις δρομολογίων και υποβάθμιση των σταθμών – και σε αυξημένο κόστος για τους επιβάτες. Και προφανώς δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε τον υψηλότερο κίνδυνο ατυχημάτων, δεδομένου ότι ιδιαίτερα το κομμάτι που ιδιωτικοποιήθηκε λειτουργεί με γνώμονα το ελάχιστο δυνατό κόστος, οδηγώντας σε υποεπένδυση στη συντήρηση και υποστελέχωση. Τους κινδύνους προφανώς επιτείνει ο κατακερματισμός που θολώνει τις γραμμές ευθύνης, δημιουργώντας ένα επικίνδυνο κοκτέιλ που, όπως αποδείχθηκε με τον πιο τραγικό τρόπο στη χώρα μας, κοστίζει ανθρώπινες ζωές.

Η παγίδα της υποεπένδυσης και της εγκατάλειψης

Όταν μια ιδιωτική εταιρεία αναλαμβάνει ένα δημόσιο δίκτυο φυσικού μονοπωλίου —όπου ο καταναλωτής δεν έχει εναλλακτική επιλογή— δεν έχει κανένα κίνητρο να κάνει ουσιαστικές επενδύσεις. 

Οι εταιρείες τείνουν να «στύβουν» τις υφιστάμενες υποδομές χωρίς να τις ανανεώνουν, καθώς οι δαπάνες συντήρησης μειώνουν τα άμεσα κέρδη τους. Αυτό το φαινόμενο της υποεπένδυσης είναι ο λόγος που οι ιδιωτικοποιημένες υπηρεσίες διεθνώς (όπως το νερό στην Αγγλία ή το δίκτυο ενέργειας στο Τέξας) καταρρέουν συστηματικά με την πρώτη κρίση, αφήνοντας τους πολίτες χωρίς πρόσβαση σε βασικά αγαθά. 

Ενδεικτικό είναι ότι στην Αγγλία, μετά από ένα έντονο ρεύμα ιδιωτικοποιήσεων στους φορείς ύδρευσης έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου το νερό σε πολλές περιπτώσεις έχει πάψει να είναι πόσιμο, ενώ τα λύματα ρυπαίνουν λίμνες και ποτάμια. Τα φαινόμενα είναι ακραία με εκατοντάδες γελοιογραφίες να στηλιτεύουν κουράδες σε ποτάμια, λιμάνια, λίμνες, παραλίες και θάλασσες.

Συμπέρασμα: Η ανάγκη επιστροφής στον δημόσιο έλεγχο

Το πείραμα της καθολικής ιδιωτικοποίησης των δημόσιων αγαθών έχει αποτύχει. Αντί για αποτελεσματικότητα, έφερε ακρίβεια, υποβάθμιση και ανασφάλεια. Τα επιπλέον κόστη λόγω ιδιωτικοποίησης λειτουργούν ως ένας έμμεσος, βαθιά άδικος φόρος που πλήττει δυσανάλογα τα χαμηλότερα εισοδήματα, καθώς οι φτωχότεροι πολίτες δαπανούν πολύ μεγαλύτερο ποσοστό του μισθού τους για ενέργεια, ύδρευση και μετακινήσεις.

Η πρόσβαση σε ασφαλείς, ποιοτικές και προσιτές υπηρεσίες κοινής ωφέλειας δεν είναι πολυτέλεια, είναι θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα. 

Για να αντιμετωπιστεί η δομική ακρίβεια και να προστατευτεί η ανθρώπινη ζωή, η επιστροφή σε μορφές ισχυρού δημόσιου ελέγχου και κοινωνικής ιδιοκτησίας δεν είναι μια ξεπερασμένη ιδεολογική εμμονή, αλλά μια επείγουσα οικονομική και κοινωνική ανάγκη. Όλα αυτά γίνονται πιο επείγοντα στον καιρό της κλιματικής κρίσης όπου χωρίς αλλαγές ο πλανήτης δεν θα σωθεί. Η Αριστερά οφείλει να καταστρώσει μια στρατηγική με προτεραιότητες αρχικά σε κάποιους κλάδους.

kreport.gr

επιμέλεια: Σπύρος Γκανής

Ευκλείδης Τσακαλώτος: «Πρέπει να υπάρξει ένα κόμμα που θα προσπαθήσει να φέρει στο προσκήνιο ένα νέο αφήγημα, το οποίο θα ενώνει τα βραχυπρόθεσμα και τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας»

Η Νέα Αριστερά αντιμετωπίζει μια σημαντική αντίφαση την οποία αποφεύγουν για διαφορετικούς λόγους άλλα κόμματα όπως το ΠΑΣΟΚ ή η ΕΛΑΣ, καθώς και το ΚΚΕ και ίσως το ΜέΡΑ25...

Αυτή τη στιγμή, η Νέα Αριστερά πασχίζει να περάσει το μήνυμά της. Όσον αφορά τα βραχυπρόθεσμα μέτρα, λέει παρόμοια πράγματα με τα άλλα κόμματα, με μια ριζοσπαστική διαφοροποίηση σε ορισμένους τομείς –εξοπλιστικές δαπάνες, φορολογία και περιβάλλον.

________________________________________

Η Νέα Αριστερά αντιμετωπίζει μια σημαντική αντίφαση την οποία αποφεύγουν για διαφορετικούς λόγους άλλα κόμματα όπως το ΠΑΣΟΚ ή η ΕΛΑΣ, καθώς και το ΚΚΕ και ίσως το ΜέΡΑ25. Δεν ισχυρίζομαι ότι τα χαμηλά δημοσκοπικά ποσοστά της Νέας Αριστεράς οφείλονται αποκλειστικά σε αυτή την αντίφαση, αλλά σίγουρα παίζει τον ρόλο της. Επιπλέον, είναι μια αντίφαση που πρέπει να αντιμετωπιστεί σε οποιαδήποτε στρατηγική αναβίωσης της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Η αντίφαση μεταξύ βραχυπρόθεσμου και μακροπρόθεσμου

Ο Γκέοργκ Λούκατς είχε παρουσιάσει μια πτυχή αυτής της αντίφασης. Υποστήριξε ότι η μετάβαση στον σοσιαλισμό είναι μια πολύ πιο περίπλοκη διαδικασία από ότι η μετάβαση από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό. Οι έμποροι, οι τεχνίτες ή οι μικροβιομήχανοι εντός της φεουδαρχίας, ενώ επιδίωκαν το προσωπικό τους συμφέρον, συνέβαλαν ταυτόχρονα στη διάλυση των φεουδαρχικών δεσμών. Με άλλα λόγια, δεν υπήρχε αντίφαση μεταξύ των βραχυπρόθεσμων και των μακροπρόθεσμων συμφερόντων τους. Ωστόσο, τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά εντός του καπιταλισμού. Για παράδειγμα, οι εργαζόμενοι που καταφέρνουν να κερδίσουν καλύτερους μισθούς και συνθήκες εργασίας στην εταιρεία τους μπορεί να καταλήξουν να θεωρούν ότι τα συμφέροντά τους είναι συνδεδεμένα με την πορεία της εταιρείας, ή ακόμα και με την ευημερία μιας οικονομίας που βασίζεται στις ιδιωτικές επενδύσεις για να αναπτυχθεί.

Σε αυτή τη συγκυρία, η αντίφαση γίνεται πιο οξεία. Υπό τον νεοφιλελευθερισμό, τα επίπεδα των μισθών και οι συνθήκες εργασίας έχουν πληγεί σοβαρά από την επίθεση στα συνδικαλιστικά δικαιώματα και τις επιπτώσεις των ιδιωτικοποιήσεων, της απορρύθμισης και της χρηματοπιστωτικοποίησης. Έτσι, το κεφάλαιο δεν νοιάζεται μόνο για το πώς να συμπιέσει τους μισθούς, αλλά και για το πώς να αλλάξει το ίδιο το πεδίο πάνω στο οποίο διεξάγεται η ταξική πάλη –θεσμικές παρεμβάσεις που στοχεύουν στο να περιορίσουν τη δύναμη των εργαζομένων (και άλλων κοινωνικών κινημάτων) να ανασυνταχθούν και να αγωνιστούν για έναν νέο γύρο αυξήσεων στους μισθούς και καλύτερων συνθηκών εργασίας. Αυτό υποδηλώνει ότι υπό τον καπιταλισμό, τα προσωρινά κέρδη μπορούν εύκολα να ανατραπούν σε μια μελλοντική περίοδο.

Μια χρυσή τομή;

Επιστροφή στη Νέα Αριστερά. Το πρόγραμμά της επιδιώκει να απαντήσει στα άμεσα προβλήματα των απλών ανθρώπων: αύξηση των μισθών, αντιμετώπιση των βαθύτερων αιτιών του πληθωρισμού και των επιπτώσεών του στο βιοτικό επίπεδο, αύξηση του επιπέδου των δημόσιων δαπανών για την υγεία και την παιδεία στα ευρωπαϊκά επίπεδα, δημιουργία ενός προγράμματος για κοινωνική κατοικία και ούτω καθεξής. Ταυτόχρονα, η ανάλυσή της υποδηλώνει ότι υπάρχει ανάγκη για μια στρατηγική κοινωνικού μετασχηματισμού, ότι η σωτηρία του πλανήτη από την κλιματική αλλαγή είναι ασύμβατη με την αέναη ώθηση του κεφαλαίου για συσσώρευση, ότι η επένδυση στην οικονομία της φροντίδας θα απαιτούσε τουλάχιστον μια εκτεταμένη φορολόγηση των πλουσίων, ότι η προστασία του περιβάλλοντος και η επέκταση του δημόσιου χώρου για πάρκα, δημόσια διαβούλευση και κατανάλωση συλλογικών αγαθών προσκρούει στο εμπόδιο που θέτουν τα συμφέροντα των ορυκτών καυσίμων και των κατασκευών, όπως και του χρηματοπιστωτικού τομέα. Η αντίφαση έγκειται ακριβώς στην αναγκαία πράξη εξισορρόπησης μεταξύ της ανακούφισης της παρούσας δυσχέρειας και της ανάγκης για κοινωνικό μετασχηματισμό.

ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ

Τώρα, ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η ΕΛΑΣ αντιμετωπίζουν αυτή την αντίφαση με τον ίδιο τρόπο. Και οι δύο αναφέρονται κατά καιρούς στις ιδέες του σοσιαλισμού και στην ανάγκη για μια ριζικά διαφορετική κοινωνία, αλλά κανείς δεν το παίρνει αυτό ιδιαίτερα στα σοβαρά –λιγότερο από όλους οι ίδιοι! Και οι δύο επικαλούνται ένα διαφορετικό παραγωγικό μοντέλο, αλλά η ουσία του, πόσο μάλλον η πολιτική της μετάβασης σε ένα τέτοιο μοντέλο, αφήνονται (σκόπιμα;) ασαφή. Αλλά αυτή η εστίαση στην άμεση ανακούφιση έχει το δικό της πρόβλημα. Οι άνθρωποι είναι σκεπτικοί για το αν είναι δυνατή μια σημαντική βελτίωση στις παρούσες συνθήκες ή υποψιάζονται ότι τυχόν κατακτήσεις είναι άμεσα αναστρέψιμες.

ΚΚΕ και ΜέΡΑ25

Το ΚΚΕ βρίσκεται στην αντίθετη πλευρά αυτής της αντίφασης. Εκφράζει σκεπτικισμό ως προς τη δυνατότητα οποιασδήποτε μόνιμης βελτίωσης υπό τον καπιταλισμό. Αλλά δεν έχει μια αξιόπιστη στρατηγική κοινωνικού μετασχηματισμού, ούτε καν με σχηματικό τρόπο. Το ΜέΡΑ25 ανήκει σε μια ελαφρώς διαφορετική κατηγορία. Η ταυτότητά του έχει χτιστεί σε μεγάλο βαθμό γύρω από αυτό που θεωρεί ως τη μεγάλη προδοσία του καλοκαιριού του 2015. Η υπόνοια είναι ότι μια πιο τολμηρή διαπραγμάτευση όχι μόνο θα είχε αποφύγει μια οικονομική καταστροφή σε μια οικονομία που είχε ήδη χάσει το 25% του ΑΕΠ της, αλλά θα είχε οδηγήσει και σε έναν διαφορετικό και πιο ριζοσπαστικό δρόμο –η ιδέα μάλλον είναι πως ο συσχετισμός δυνάμεων ευνοούσε και τα δύο.

Η Νέα Αριστερά αντιμετωπίζει την αντίφαση στην πιο καθαρή της μορφή. Αναγνωρίζει ότι οποιαδήποτε στρατηγική πρέπει να αντιμετωπίζει τα προβλήματα των απλών ανθρώπων αλλά επίσης ότι μια στρατηγική που περιορίζεται σε αυτό είναι μάλλον απίθανο να έχει μεγάλη διάρκεια ζωής. Οι αποτυχίες του Μπάιντεν, του Σολτς και του Στάρμερ αποτελούν απόδειξη αυτού, αν χρειάζονται αποδείξεις. Το πρόβλημα φαίνεται να είναι ότι ο κόσμος δεν είναι πιο ανοιχτός σε μια στρατηγική ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού. Οι άνθρωποι είναι εξίσου σκεπτικοί απέναντι σε κάτι τέτοιο, όσο και απέναντι στην προοπτική σταδιακών μεταρρυθμίσεων. Η θεωρητική κληρονομιά της Νέας Αριστεράς ενσωματώνει τόσο γκραμσιανές αναφορές όσο και στοιχεία των αναλύσεων του Πουλαντζά: την ανάγκη να δοθεί η ιδεολογική και πολιτισμική μάχη των ιδεών μέσα στην κοινωνία των πολιτών, και την παρουσίαση μιας κυβερνητικής στρατηγικής που θα μπορεί πειστικά να ισχυριστεί ότι, ταυτόχρονα, αντιμετωπίζει τις πιεστικές ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας και ξεκινά μια διαδικασία μερικών ρήξεων εντός του κράτους, οι οποίες θα διευρύνουν τις προοπτικές για μελλοντικές κατακτήσεις για αυτή την πλειοψηφία.

Προς ένα νέο αφήγημα

Αυτή τη στιγμή, η Νέα Αριστερά πασχίζει να περάσει το μήνυμά της. Όσον αφορά τα βραχυπρόθεσμα μέτρα, λέει παρόμοια πράγματα με τα άλλα κόμματα, με μια ριζοσπαστική διαφοροποίηση σε ορισμένους τομείς –εξοπλιστικές δαπάνες, φορολογία και περιβάλλον. Όσον αφορά τη βιωσιμότητα όλου αυτού του εγχειρήματος, προτείνει ότι υπάρχει ανάγκη για πιο δομικές παρεμβάσεις που θα σπάσουν τα δεσμά των κατεστημένων συμφερόντων. Το τελευταίο εξαρτάται από ένα μεγάλο κοινωνικό κίνημα που θα αρχίσει να πιστεύει σε μια ριζική αλλαγή κατεύθυνσης και, ως εκ τούτου, θα είναι πρόθυμο να αγωνιστεί γι’ αυτήν. Η ευκαιρία υπάρχει επειδή η νεοφιλελεύθερη συναίνεση καταρρέει από το 2008 –οι δασμοί, η βιομηχανική πολιτική, ακόμη και η εκτύπωση χρήματος (αυτό σήμαινε η ποσοτική χαλάρωση, παρά την άρνηση των κυβερνήσεων) που σιγά σιγά επανέρχονται στο προσκήνιο δεν είναι πολιτικές που προέρχονται από την εργαλειοθήκη του νεοφιλελευθερισμού. Η μετατόπιση προς τα δεξιά είναι αναμφισβήτητη, αλλά το ίδιο ισχύει και για την αδυναμία της νέας δεξιάς να αντιμετωπίσει τα ζητήματα της ανισότητας και της κλιματικής απειλής. Από την άλλη πλευρά, έχουμε διάσπαρτα κινήματα που αγωνίζονται για τη στέγαση, το περιβάλλον, τα δημόσια αγαθά και ούτω καθεξής, τα οποία δεν φαίνεται να βλέπουν τι είναι αυτό που τα ενώνει. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν απορρέουν από κοινές αιτίες –την ιδιωτικοποίηση, την απορρύθμιση και τη χρηματοπιστωτικοποίηση.

Πρέπει να υπάρξει ένα κόμμα που θα προσπαθήσει να φέρει στο προσκήνιο ένα νέο αφήγημα, το οποίο θα ενώνει τα βραχυπρόθεσμα και τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Χωρίς ένα τέτοιο αφήγημα, η οικονομική στασιμότητα και η πολιτική αστάθεια θα συνεχιστούν αμείωτες. Ή ακόμα χειρότερα, οι κοινωνίες θα διολισθήσουν προς μια πιο αυταρχική και εθνικιστική μορφή καπιταλισμού, με το ενδεχόμενο ατέρμονων πολέμων να είναι κάθε άλλο παρά απίθανο.
Η ΕΠΟΧΗ

           επιμέλεια: Σπύρος Γκανής         

Νέα Αριστερα: Ποιοι αναμένεται να ανεξαρτητοποιηθούν και ποιοι παραμένουν – Χάνονται τα προνόμια της Κ.Ο. στη Βουλή

Σύμφωνα με την «Εφ.Συν.», η μειοψηφία του κόμματος, αλλά η πλειοψηφία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. (επτά από τους έντεκα βουλευτές) ανεξαρτητοποιούνται...

Μεταξύ όσων φέρονται να αποχωρούν είναι οι Αλέξης Χαρίτσης, Έφη Αχτσιόγλου, Νάσος Ηλιόπουλος, Δημήτρης Τζανακόπουλος, Θεανώ Φωτίου, Μερόπη Τζούφη και Χουσεΐν Ζεϊμπέκ. Εφόσον επιβεβαιωθούν οι αποχωρήσεις, στη Βουλή θα παραμείνουν ως μέλη της Νέας Αριστεράς οι Πέτη Πέρκα, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Θοδωρής Δρίτσας και Σία Αναγνωστοπούλου. Ωστόσο, με μόλις τέσσερις βουλευτές, το κόμμα δεν θα διαθέτει πλέον τον απαιτούμενο αριθμό εδρών για τη διατήρηση Κοινοβουλευτικής Ομάδας.

____________________________

Επτά από τους 11 βουλευτές της Νέας Αριστεράς αναμένεται να αποχωρήσουν την επόμενη Τρίτη αναζητώντας από τά έδρανα των Ανεξάρτητων ένα... ενωτικό εγχείρημα...

Σύμφωνα με την «Εφ.Συν.», η μειοψηφία του κόμματος, αλλά η πλειοψηφία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. (επτά από τους έντεκα βουλευτές) ανεξαρτητοποιούνται.

Πρόκειται συγκεκριμένα για τους Αλέξη Χαρίτση, Εφη Αχτσιόγλου, Νάσο Ηλιόπουλο, Δημήτρη Τζανακόπουλο, Θεανώ Φωτίου, Μερόπη Τζούφη και Χουσεΐν Ζεϊμπέκ (ο έτερος μειονοτικός βουλευτής που ανήκε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Αριστεράς, ο Οζγκιούρ Φερχάτ, έχει ήδη ανεξαρτητοποιηθεί).

Επειδή ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ, Αλέξης Τσίπρας, φέρεται να έχει δηλώση ότι στην «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη» δεν έχουν θέση εν ενεργεία βουυλευτές, οι παρετηθέντες θα μεταφερθούν στα έδρανα των Ανεξάρτητων του Κοινοβουλίου ...αναμένοντας το νεύμα Αλέξη Τσίπρα.

Τούτων δοθέντων, στη Βουλή, ως βουλευτές της Νέας Αριστεράς θα παραμείνουν η Πέτη Πέρκα, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο Θοδωρής Δρίτσας και η Σία Αναγνωστοπούλου, που δεν θα έχουν ωστόσο τα δικαιώματα Κοινοβουλευτικής Ομάδας στο εξής.

Εκτός από τους επτά βουλευτές, μαζί τους θα αποχωρήσουν μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, γραμματείς Νομαρχιακών Επιτροπών κ.ά. στελέχη. Εκτιμάται ότι θα είναι πάνω από 170 στελέχη, αφού τόσα περίπου συμμετείχαν σε διαδικτυακή σύσκεψη το βράδυ της Πέμπτης.

Τι είπε ο Γραμματέας της Νέας Αριστεράς, Γαβριήλ Σακελλαρίδης για την «ΕΛΑΣ»

Ο Γραμματέας της Νέας Αριστεράς, Γαβριήλ Σακελλαρίδης, μιλώντας στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ3 στους 102 FM, και ερωτηθείς για το διακύβευμα των εθνικών εκλογών, επισήμανε ότι "ο κ. Μητσοτάκης πρέπει να φύγει οπωσδήποτε από την εξουσία, ως πρόσωπο αλλά και ως σύστημα εξουσίας, που στην ουσία έχει εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς διαφθοράς και θεσμικής εκτροπής".

"Πρέπει να τιμωρηθεί αυτή η πολιτική συνολικά, που γεννά κοινωνικές ανισότητες, οι οποίες διαρκώς διευρύνονται" είπε, ενώ πρόσθεσε: "Υπό την κυβέρνηση Μητσοτάκη συντελείται η μεγαλύτερη αναδιανομή εισοδήματος από τα χαμηλότερα στρώματα προς τους πιο πλούσιους. "Την ίδια στιγμή, έχουν εκτοξευθεί τα κέρδη των επιχειρήσεων λόγω της ταξικής πολιτικής της κυβέρνησης, ενώ η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια στη μείωση της αγοραστικής δύναμης. Αυτή είναι η πολιτική που πρέπει να ανατραπεί", είπε.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, όπως ανέφερε, "χρειάζεται μια Αριστερά με συνεκτικές προτάσεις αλλά και με όραμα για την κοινωνία" και πρόσθεσε: "Μια Αριστερά που δεν θα επιτρέψει να επικρατήσει το "απόλυτο μαύρο σκοτάδι” και η απαξίωση της πολιτικής", η οποία, κατά την άποψή του, "αποτελεί τον πιο σίγουρο δρόμο για την εκτροπή της δημοκρατίας".

Για το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα ανέφερε ότι "είδαμε τα αποκαλυπτήρια ενός προσωποπαγούς κόμματος". Όπως σημείωσε, η πολιτική εμπειρία έχει δείξει ότι σχήματα τα οποία βασίζουν την ύπαρξή τους σε ένα πρόσωπο και στις διαθέσεις του, κόμματα δηλαδή "ενός ανδρός αρχή", αποδεικνύονται τελικά ανίσχυρα για να φέρουν τομές.

Ο Γραμματέας της Νέας Αριστεράς υπογράμμισε ότι μέχρι στιγμής δεν έχουν ακουστεί συγκεκριμένες πολιτικές προτάσεις για μια σειρά από κρίσιμα ζητήματα, όπως η ακρίβεια, τα ενοίκια, το περιβάλλον, ο πόλεμος και η άνοδος της ακροδεξιάς, παρά μόνο εύηχες διακηρύξεις και εκθέσεις "καλών ιδεών".

Μάλιστα, ο κ. Σακελλαρίδης αναφέρθηκε χαρακτηριστικά και στην τοποθέτηση του κ. Σαουλίδη, στελέχους της ΕΛ.ΑΣ., στον ΣΚΑΪ, σημειώνοντας ότι, όταν ρωτήθηκε για τις προτάσεις του νέου κόμματος του κ. Τσίπρα, απάντησε πως "μπορώ να σας πω ποιες ΔΕΝ είναι οι προτάσεις".

Όπως σχολίασε ο Γραμματέας της Νέας Αριστεράς, "αυτή η απάντηση αποτυπώνει ακριβώς το πρόβλημα, το οποίο είναι η απουσία συγκεκριμένου πολιτικού σχεδίου και η τάση να παράγεται μια "πολιτική του μέσου όρου”, χωρίς σαφείς δεσμεύσεις, χωρίς κοινωνική σύγκρουση και χωρίς απαντήσεις στα κρίσιμα ζητήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία".

επιμέλεια σύνταξης Σπύρος Γκανής

Ευκλείδης Τσακαλώτος / Το Εργατικό Κόμμα στη Βρετανία: «Μια προειδοποιητική ιστορία για το ΠΑΣΟΚ και τη μεγάλη Δημοκρατική παράταξη»

Ευκλείδης Τσακαλώτος: «Παραθέτω μια ιστορία που είναι και προειδοποιητική και διδακτική.» 

    Στην Ελλάδα, μια παρόμοια πρόκληση από τα αριστερά δεν φαίνεται ακόμα στον ορίζοντα. Ωστόσο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχει χώρος για μια προσέγγιση που ενώνει ταξικά και πράσινα ζητήματα με τα ανθρώπινα δικαιώματα. ΠΑΣΟΚ και Τσίπρας, ας προσέξουν τι εύχονται.

Μαθαίνει η Αριστερά στη χώρα μας από την ιστορία; Από τις εμπειρίες άλλων χωρών; Παραθέτω μια ιστορία που είναι και προειδοποιητική και διδακτική.

Πριν λίγες μέρες, οι Εργατικοί έχασαν μια κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση. Στη Βρετανία ισχύει το πλειοψηφικό σύστημα – η χώρα χωρίζεται σε πάνω από 600 εκλογικές περιφέρειες και ο πρώτος σε ψήφους κερδίζει, έστω και με μία ψήφο διαφορά. Στο μεσοδιάστημα των εθνικών εκλογών, αν ένας βουλευτής πεθάνει ή παραιτηθεί, διεξάγονται επαναληπτικές εκλογές στη συγκεκριμένη περιφέρεια. Μια τέτοια διαδικασία έλαβε χώρα στις 26 Φεβρουαρίου στο Gorton και Denton, μια περιφέρεια του νότιου Μάντσεστερ, φτωχή και με πολυπληθή μουσουλμανική μειονότητα. Οι Εργατικοί κέρδιζαν εκεί άνετα επί έναν αιώνα, ενώ στις τελευταίες εθνικές εκλογές το ποσοστό τους ξεπέρασε το 50%. Ωστόσο, στις επαναληπτικές αυτές εκλογές κατέλαβαν την τρίτη θέση. Την έδρα κέρδισε η υποψήφια των Πρασίνων με ποσοστό άνω του 40%, ενώ δεύτερος ήρθε ο υποψήφιος του ακροδεξιού κόμματος Reform. Επί πλέον, μόλις δύο χρόνια μετά τις εθνικές εκλογές οι Εργατικοί καταποντίζονται στις δημοσκοπήσεις και ο Στάρμερ βρίσκεται σε δεινή θέση.

Η περιφέρεια Gorton και Denton έχει τις ιδιαιτερότητές της. Η μεγάλη μουσουλμανική μειονότητα, παραδοσιακά μέρος της βάσης των Εργατικών, αντέδρασε στη στήριξη που παρείχε ο Στάρμερ στο Ισραήλ κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας των Παλαιστινίων. Αντέδρασε επίσης στην αντιμεταναστευτική ρητορική των Εργατικών, η οποία έχει στόχο να αναχαιτίσει τη δημοτικότητα τέτοιων πολιτικών σε παραδοσιακές εργατικές περιοχές, κυρίως στη Βόρεια Αγγλία. Πρόκειται για μια τακτική που απέτυχε παταγωδώς να περιορίσει την άνοδο του Reform — το οποίο πλέον προηγείται στις δημοσκοπήσεις και έλαβε περισσότερες ψήφους από τους Εργατικούς στο Gorton και Denton. Την ίδια στιγμή, η «λευκή» εργατική τάξη κάθε άλλο παρά πείστηκε ότι η κυβέρνηση ενδιαφέρεται σοβαρά για τη φτώχεια που βιώνει. Έτσι, πολλοί αποδείχθηκαν ευάλωτοι στα μηνύματα του Reform ότι τα παραδοσιακά κόμματα «τα έχουν κάνει πλακάκια» με τις ελίτ, αδυνατώντας να ελέγξουν τα μεταναστευτικά ρεύματα που —υποτίθεται πως— κλέβουν δουλειές και εκμεταλλεύονται ένα ήδη ανεπαρκές κοινωνικό κράτος. Καμία βούληση δεν έχει επιδείξει το εργατικό κόμμα να δώσει την ιδεολογική μάχη σε αυτό το θέμα.

Ας αφήσουμε όμως στην άκρη τις ιδιαιτερότητες της συγκεκριμένης περιφέρειας. Ο Στάρμερ κέρδισε την ηγεσία του Εργατικού κόμματος τον Απρίλιο του 2020, μετά την ήττα του Κόρμπυν. Εξελέγη με ένα αριστερό πρόγραμμα, υποσχόμενος να τηρήσει τις δεσμεύσεις του μανιφέστου του προκατόχου του, τοποθετώντας τον εαυτό του στην κεντροαριστερά του κόμματος. Στην πραγματικότητα, σχεδόν αμέσως, αθέτησε τις υποσχέσεις του και ξεκίνησε μια διολίσθηση προς τα δεξιά, που περιελάμβανε από τη διαγραφή του Τζέρεμυ Κόρμπυν μέχρι και εκείνη του σκηνοθέτη Κεν Λόουτς. Αλλά αυτή ήταν μόνο η αρχή. Μετά τη νίκη του τον Ιούλιο του 2024 στις εθνικές εκλογές, προχώρησε σε ρήξη με μεγάλο μέρος του μανιφέστου των Εργατικών, ειδικά στα «πράσινα» ζητήματα. Ο κεντρικός άξονας της στρατηγικής του ήταν ο εξής: θεωρώντας δεδομένο ότι δεν απειλείται από τα αριστερά, το Εργατικό κόμμα θα μπορούσε να επικεντρωθεί στην ανάσχεση της Ακροδεξιάς, την οποία εκπροσωπεί το κόμμα Reform.

Κεντρικό στοιχείο για την κατανόηση της κρίσης των Εργατικών είναι η δέσμευση στο μανιφέστο να μην αποκλίνουν από τους δημοσιονομικούς κανόνες που εισήγαγε η προηγούμενη συντηρητική κυβέρνηση. Αυτός ο αυτοεπιβληθείς «ζουρλομανδύας» είχε άμεσες συνέπειες μετά τις εκλογές: η κυβέρνηση περιέκοψε το επίδομα θέρμανσης για τους πιο ευάλωτους και αρνήθηκε να αλλάξει την πολιτική των Συντηρητικών για τα επιδόματα παιδιού, τα οποία σταματούν μετά το δεύτερο παιδί. Η εμμονή στη δημοσιονομική πειθαρχία ήταν ένα σήμα προς τις αγορές ότι δεν θα υπάρξει αλλαγή στις εφαρμοζόμενες πολιτικές και, κυρίως, καμία απειλή για τους οικονομικά ισχυρούς μέσω υψηλότερων φόρων στα εισοδήματα, αυξημένων εταιρικών φόρων και αύξησης των φόρων περιουσίας. Το σκεπτικό φαίνεται πως ήταν πως, μετά το χάος της διακυβέρνησης των Συντηρητικών (Τόρις), ο κόσμος ήθελε σταθερότητα. Ή ακόμα χειρότερα, πως η μόνη επιθυμία των πολιτών ήταν το «οποιοσδήποτε εκτός από τους Τόρις» — κάτι που φαντάζομαι θυμίζει πολλά στους Έλληνες αναγνώστες. Όμως, αυτό όπως και το «οποιοσδήποτε εκτός από τον Μητσοτάκη» δεν αποτελεί στρατηγική. Πρόκειται για μια θεμελιώδη παρερμηνεία της πραγματικότητας. Φυσικά και οι άνθρωποι θέλουν σταθερότητα, αλλά χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη, η σταθερότητα ισοδυναμεί με χίμαιρα.

Για την εργατική τάξη, οι Εργατικοί μοιάζουν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι του συστήματος. Θεωρούνται δέσμιοι των υπαρχουσών δομών εξουσίας· κυρίως των χρηματοοικονομικών και του City του Λονδίνου αλλά και του ιδιωτικού τομέα στο σύνολό του. Για παράδειγμα, πολλοί βουλευτές του κόμματος των Εργατικών προέρχονται από το lobbying, διατηρούν αυτές τις επαφές κατά τη θητεία τους και προσβλέπουν σε καλοπληρωμένες θέσεις στον ιδιωτικό τομέα όταν εγκαταλείπουν την πολιτική. Η σχέση του κόμματος, για παράδειγμα, με τις τέσσερις μεγάλες λογιστικές και συμβουλευτικές εταιρείες (PwC, Deloitte, Ernst and Young, KPMG) είναι κάτι παραπάνω από στενή. Ιδιωτικές εταιρείες όχι μόνο στηρίζουν βουλευτές αλλά «χορηγούν» κομματικές συναντήσεις, εξασφαλίζοντας μια θέση στο τραπέζι όπου χαράσσεται η ατζέντα.

Αποφεύγοντας οποιαδήποτε σύγκρουση με τα μεγάλα συμφέροντα, οι Εργατικοί πόνταραν στο ότι η πολιτική τους θα έφερνε ανάπτυξη, βελτιώνοντας τη ζωή των φτωχότερων χωρίς καμία ανάγκη αναδιανομής. Πρόκειται για μια «αυταπάτη ανάπτυξης» (growth delusion), λες και μπορούμε να επιστρέψουμε στις παλιές καλές μέρες της σοσιαλδημοκρατικής συναίνεσης των δεκαετιών του ’50 και του ’60. Δεν έχουν αντιληφθεί ότι χωρίς την καταπολέμηση των ανισοτήτων, δεν υφίσταται ούτε κοινωνική δικαιοσύνη ούτε ανάπτυξη. Το να θέτει κανείς, στη συνέχεια, το ζήτημα του τι είδους ανάπτυξη, και επομένως τι είδους επενδύσεις θέλουμε, σημαίνει ότι ανοίγει ζητήματα πολύ πέρα από την κατανόηση των Εργατικών.

Όλα αυτά υπογραμμίζουν ότι οι κεντρώες πολιτικές δεν αποδίδουν στη σημερινή συγκυρία. Δεν αντιμετωπίζουν τις ανισότητες, δεν φέρνουν ανάπτυξη, δεν αγγίζουν την κλιματική κρίση και, τέλος, αδυνατούν να ανταποκριθούν στην άνοδο της Ακροδεξιάς. Στην πραγματικότητα, η προσπάθεια των Εργατικών να υιοθετήσουν στοιχεία της ατζέντας και ρητορικής του Reform ειδικά στο μεταναστευτικό έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα.

Για να επιστρέψουμε στο εκλογικό σύστημα του Ηνωμένου Βασιλείου. Ολόκληρη η προσέγγιση του Στάρμερ βασίστηκε στην ιδέα ότι, δεδομένου του εκλογικού συστήματος, δεν έχει αντίπαλο στα αριστερά του. Η νίκη των Πρασίνων στο Denton και Gorton, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι προηγούνται των Εργατικών στις εθνικές δημοσκοπήσεις, γκρέμισε αυτό το αφήγημα. Οι Πράσινοι έχουν έναν νέο, νεαρό σε ηλικία, ηγέτη, τον Τζακ Πολάνσκι, ο οποίος αρθρώνει μια στρατηγική που συνδέει τα περιβαλλοντικά ζητήματα με τα ταξικά ζητήματα και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ως Εβραίος, δεν φοβήθηκε να στηρίξει τους Παλαιστίνιους [1]. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι, όπως και στην περίπτωση του Μαντάμι στη Νέα Υόρκη, τα στοιχεία αυτής της προσέγγισης φαίνεται να δένουν μεταξύ τους χωρίς αντιφάσεις, αμφισβητώντας αποτελεσματικά την πολιτική οικονομία του νεοφιλελευθερισμού. Η αντίδραση του Στάρμερ στην εκλογική ήττα των Εργατικών στο Denton και Gorton ήταν υστερική – «Θα συνεχίσω να πολεμώ τα άκρα στη Δεξιά και την Αριστερά». Όποιος όμως δει τον Πολάνσκι στο YouTube, θα διακρίνει έναν πολιτικό ηγέτη ριζοσπάστη με λόγο ήπιο αλλά με γωνίες. Το να τον αποκαλείς εξτρεμιστή δείχνει πόσο πολύ έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους οι Εργατικοί.

Στην Ελλάδα, μια παρόμοια πρόκληση από τα αριστερά δεν φαίνεται ακόμα στον ορίζοντα. Ωστόσο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχει χώρος για μια προσέγγιση που ενώνει ταξικά και πράσινα ζητήματα με τα ανθρώπινα δικαιώματα. ΠΑΣΟΚ και Τσίπρας, ας προσέξουν τι εύχονται.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
[1] Θα επανέλθω σε μελλοντικό άρθρο στο αποτρόπαιο ιστορικό του Στάρμερ στην εξωτερική πολιτική, τη στήριξη του επανεξοπλισμού, την υποστήριξη του Ισραήλ, καθώς και την αυταρχική του στάση απέναντι στα δικαιώματα.

Ευκλείδης Τσακαλώτος / Δημοσιονομικοί κανόνες και Συνταγματική Αναθεώρηση

Στο νεοφιλελευθερισμό οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες αποτελούν το αμορτισέρ του συστήματος...

    Η πρόταση του πρωθυπουργού για συνταγματική κατοχύρωση είτε ανεξάρτητων δημοσιονομικών αρχών είτε δημοσιονομικών κανόνων αποτελεί μία καθαρή παρέμβαση (ex parte) υπέρ των ισχυρών.

(…) πρόθεσή μας είναι μία γενναία, μία τολμηρή Συνταγματική Αναθεώρηση, που θα απαντά στις ανάγκες των εξελίξεων. Γι’ αυτό θα πρέπει, οπωσδήποτε, να προβλέπει και δικλίδες οι οποίες θα εγγυώνται τη μόνιμη δημοσιονομική ισορροπία (…) ώστε η χώρα να μην διολισθήσει ποτέ ξανά στα επικίνδυνα μονοπάτια του λαϊκισμού.

Όσο περνούν τα χρόνια γίνεται όλο και πιο πειστικό το επιχείρημα ότι οι δεκαετίες του 1950 και του 1960, για το δυτικό κόσμο τουλάχιστον, όσο αφορά τις οικονομικές επιδόσεις, ήταν outliers (εξαιρέσεις) όπως λέμε στη στατιστική. Επιδόσεις που δεν παρατηρούνται ούτε πριν την λεγόμενη «χρυσή εποχή» του καπιταλισμού ούτε μετέπειτα. Εκείνη την περίοδο σημειώθηκαν υψηλότεροι ρυθμοί ανάπτυξης και αύξησης της παραγωγικότητας, σταθερή αύξηση των πραγματικών μισθών, χαμηλή ανεργία, και διαρκής ενίσχυση του κοινωνικού κράτους. Το ερώτημα που θέλω να εξετάσω εδώ είναι γιατί αυτές οι εντυπωσιακές οικονομικές επιδόσεις επιτεύχθηκαν χωρίς την ύπαρξη ανεξάρτητων κεντρικών τραπεζών, πόσο μάλλον ανεξάρτητων δημοσιονομικών αρχών.

Κυριάκος Μητσοτάκης, Διάγγελμα για τη Συνταγματική Αναθεώρηση 2/2/2026

Ένας βασικός λόγος ήταν η ύπαρξη μιας κοινωνικής συναίνεσης όπου οι εργαζόμενοι επωφελούνταν από τις αυξήσεις στους μισθούς, στον κοινωνικό μισθό και την ύπαρξη καλών θέσεων εργασίας αποδεχόμενοι ως αντάλλαγμα να μην αμφισβητείται η κυριαρχία των επιχειρήσεων σε στρατηγικά ζητήματα όπως οι επενδύσεις ή η χρήση ορυκτών καυσίμων στην οικονομία. Το τελευταίο είναι ακόμα πιο σοβαρό ζήτημα αν σκεφτεί κανείς όλες τις συνέπειες για την κλιματική κρίση που τώρα ξέρουμε. Είναι αξιοσημείωτο δε ότι, σε εκείνη την εποχή, η ανησυχία για τον πληθωρισμό δεν προερχόταν από το αριστερό φάσμα της πολιτικής. Οι εργαζόμενοι γνώριζαν ότι με ένα χαμηλό πληθωρισμό, κάποιες φορές θα ήταν κερδισμένοι, κάποιες φορές θα ήταν χαμένοι, αλλά στο σύνολο η ύπαρξη ισχυρών συνδικάτων θα διασφάλιζε ότι ο πληθωρισμός μακροπρόθεσμα δεν θα ανέκοπτε τη σταθερή αύξηση του πραγματικού μισθού. Τελικά ήταν θέμα συσχετισμών δυνάμεων.

Το φαινόμενο του στασιμοπληθωρισμού τη δεκαετία του 1970 άλλαξε τα πάντα. Η απάντηση του νεοφιλελευθερισμού, από το πολιτικό φάσμα που πάντα ανησυχούσε για τον πληθωρισμό, ήταν η σύσταση ανεξάρτητων κεντρικών τραπεζών και σταδιακά ένας αυξανόμενος ρόλος σε «ανεξάρτητες» δημοσιονομικές αρχές. Αυτό σηματοδοτούσε ότι οι κυβερνήσεις πια δεν είχαν το στόχο διασφάλισης της πλήρους απασχόλησης. Στη δύση του νεοφιλελευθερισμού, μετά το 2009, αυτοί που ανησυχούν για τον πληθωρισμό πια προέρχονται από το αριστερό φάσμα της πολιτικής γιατί στο δεξιό φάσμα ποσώς τους ενδιαφέρουν οι τεράστιες ανισότητες που δημιουργήθηκαν ή η διατήρηση της πλήρους απασχόλησης. Τώρα πια δεν υπάρχουν τα ισχυρά συνδικάτα για να προστατέψουν τους μισθούς των εργαζομένων, και για αυτό το λόγο η ακρίβεια αποτελεί τόσο καυτό πολιτικό θέμα.

Οι μακροοικονομικές ανισορροπίες συνήθως προκύπτουν από ανεπίλυτα κοινωνικά ζητήματα. Ή αλλιώς, η ύπαρξη τέτοιων ανισορροπιών προκύπτει όταν οι υποβόσκουσες κοινωνικές συγκρούσεις δεν έχουν επιλυθεί. Αυτές μπορούν να εκδηλωθούν είτε με υψηλότερη ανεργία, είτε με υψηλότερο πληθωρισμό, είτε με αύξηση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Ο Wolfgang Streeck έχει αναλύσει σε βάθος το πως, μετά από τη δεκαετία του 1970, αυξήθηκαν όλα τα είδη των χρεών (ιδιωτικό, δημόσιο, χρηματοπιστωτικό, εταιρικό), ακριβώς γιατί οι κυβερνήσεις ενώπιον των κοινωνικών προβλημάτων προτίμησαν να κλωτσήσουν το τενεκεδάκι λίγο παραπέρα.

Άρα το ζήτημα είναι αν η επίλυση των δημοσιονομικών ανισορροπιών, και το κοινωνικό ζήτημα που υποβόσκει, είναι θέμα τεχνοκρατικό ή θέμα πολιτικό. Πρέπει να έχεις καταπιεί πολλή ορθόδοξη ιδεολογία στα οικονομικά για να ισχυριστείς ότι οι ανεξάρτητες κεντρικές τράπεζες δουλεύουν τεχνοκρατικά και δεν λειτουργούν για τα συμφέροντα του χρηματοπιστωτικού τομέα. Ακόμα και αν υπάρχει συναίνεση για τη μείωση του πληθωρισμού υπάρχουν πολλά μονοπάτια που μπορεί να ακολουθήσει η πολιτική μέχρι να μειωθεί ο πληθωρισμός (απότομη μείωση, σταδιακή μείωση ή κάτι ενδιάμεσο). Υπάρχουν και διαφορετικοί κερδισμένοι και χαμένοι σε κάθε ένα από αυτά τα μονοπάτια, κάτι που είναι εμφανώς ένα πολιτικό και όχι ένα τεχνοκρατικό ζήτημα.

Τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα όταν μιλάμε για τη δημοσιονομική πολιτική. Γιατί αν ο στόχος είναι να επέλθει η δημοσιονομική σταθερότητα χρειάζεται να αποφασίσει κανείς ποιοι φόροι θα αυξηθούν και ποιες μειώσεις φόρων δεν θα αγγίξουμε, ποιες δαπάνες πρέπει να περικοπούν και ποιες είναι στο απυρόβλητο σαν ιερές αγελάδες. Αν αυτές δεν είναι πολιτικές αποφάσεις, τότε ποιες είναι; Επιπλέον, πως περνάς από ένα σημείο αστάθειας σε ένα άλλο σημείο σταθερότητας εξαρτάται από το οικονομικό μοντέλο που έχει κανείς στο μυαλό του: Τους διάφορους πολλαπλασιαστές της οικονομίας, αν το σημερινό υψηλό επιτόκιο αντικατοπτρίζει μια αύξηση του ονομαστικού επιτοκίου ή του πραγματικού, αν ο τωρινός πληθωρισμός είναι αποτέλεσμα κλυδωνισμών ζήτησης ή προσφοράς, και άλλα πολλά.

Δεν είναι ότι η Αριστερά αδιαφορεί για τη δημοσιονομική σταθερότητα. Αλλά ότι ο τρόπος που επιλέγεις να αντιμετωπίσεις κάποια δημοσιονομική ανισορροπία πρέπει να δίνει απαντήσεις και στο κοινωνικό ζήτημα. Στο νεοφιλελευθερισμό οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες αποτελούν το αμορτισέρ του συστήματος. Αφού ο δημοσιονομικός κανόνας στοχεύει στον πληθωρισμό και όχι στην πλήρη απασχόληση τότε επαφίεται στους εργαζόμενους να μειώσουν το μισθό τους αν δεν θέλουν να μείνουν άνεργοι. Βέβαια για κάποιο χρονικό διάστημα το οικογενειακό εισόδημα, ιδιαίτερα στις χώρες με ανεπτυγμένο χρηματοπιστωτικό σύστημα, μπορεί να ενισχυθεί (ή τουλάχιστον να μην μειωθεί) μέσω τραπεζικού δανεισμού. Αλλά τα όρια αυτού του ιδιότυπου χρηματοπιστωτικού κεϋνσιανισμού φάνηκαν με την κρίση του 2009. Εναλλακτικά σε χώρες όπως η Ελλάδα, χωρίς ανεπτυγμένο χρηματοπιστωτικό σύστημα, η λύση μπορεί να έρθει από δημοσιονομικά ελλείμματα για τη στήριξη του κοινωνικού μισθού. Αν και αυτό δεν συμπεριλαμβάνεται στη Βίβλο του νεοφιλελευθερισμού, ο πειρασμός πάντα υπάρχει.

Η πρόταση του πρωθυπουργού για συνταγματική κατοχύρωση είτε ανεξάρτητων δημοσιονομικών αρχών είτε δημοσιονομικών κανόνων αποτελεί μία καθαρή παρέμβαση (ex parte) υπέρ των ισχυρών. Ιδιαίτερα αν αυτό το δημοσιονομικό πλαίσιο συνοδεύεται με την εμμονή μειώσεων φόρων. Άρα ο ρόλος της Αριστεράς δεν είναι να αμφισβητήσει την ανάγκη δημοσιονομικής σταθερότητας αλλά να επιμείνει ότι στην καρδιά του προβλήματος βρίσκεται το κοινωνικό ζήτημα, ιδιαίτερα πως θα αντιμετωπιστούν οι κοινωνικές ανισότητες. Και αυτό είναι εξόχως πολιτικό ζήτημα.

COMMUNALIY

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος είναι Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός, ο οποίος τον Φεβρουάριο του 2026 συνεχίζει την πολιτική του δράση ως κορυφαίο στέλεχος της Νέας Αριστεράς.

Αλέξης Τσίπρας / Επανίδρυση της δημοκρατικής παράταξης με στόχο την προοδευτική διακυβέρνηση

Τα μηνύματα που εξέπεμψε ο Αλέξης Τσίπρας: «Η πραγματικότητα «φωνάζει» ότι η πατρίδα μας χρειάζεται άμεσα ένα σοκ εντιμότητας, δικαιοσύνης και δημοκρατίας.

    O Αλέξης Τσίπρας από το κατάμεστο «Παλλάς» διατύπωσε το όραμά του για το μέλλον της χώρας. Ένα ολιστικό Εθνικό Σχέδιο Αναγέννησης και μια νέα ηθική διακυβέρνησης, αλλά και τη μεγάλη αλλαγή, το bing bang, όπως είπε, που έχει ανάγκη το πολιτικό σύστημά της.

«Αυτή τη στιγμή έχουμε μια κυβέρνηση ετοιμόρροπη κάτω από το βάρος της αναποτελεσματικότητάς της, της διαφθοράς, και των αδικιών που προκαλεί, που όμως παραμένει κυρίαρχη. Γιατί; Γιατί δεν έχει αντίπαλο. Δεν υπάρχει η πολιτική δύναμη που θα προσδώσει στην υπόκωφη κοινωνική αντίθεση προοπτική αλλαγής», τόνισε ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην παρουσίαση του βιβλίου του «Ιθάκη» στο θέατρο Παλλάς.

Την ανάγκη της ριζικής ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου, για να δημιουργηθεί μία «προγραμματικά συμπαγής και αποφασισμένη προοδευτική παράταξη που θα διεκδικήσει με αξιώσεις την προοδευτική διακυβέρνηση του τόπου στις επόμενες εκλογές», υπογράμμισε ο Αλέξης Τσίπρας κατά την ομιλία του στην παρουσίαση του βιβλίου του, «Ιθάκη», σε μια ομιλία που ήδη πυροδοτεί αντιδράσεις.

Ο Αλέξης Τσίπρας υπογράμμισε την ανάγκη μίας Νέας Μεταπολίτευσης με την επανίδρυση της προοδευτικής παράταξης και άφησε αιχμές κατά των σημερινών κομμάτων. Είπε:
«Η πατρίδα μας χρειάζεται άμεσα ένα σοκ εντιμότητας, δικαιοσύνης και δημοκρατίας. Η πατρίδα μας σήμερα χρειάζεται περισσότερο από κάθε τι, μια νέα ηθική της διακυβέρνησης. Ένα σχέδιο ρήξεων με μεγάλα συμφέροντα, και ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων σε όλο το φάσμα της οικονομικής, κοινωνικής και θεσμικής συγκρότησης του ελληνικού κράτους. Ένα ολιστικό Εθνικό Σχέδιο Αναγέννησης. Με τέσσερις πυλώνες: Την Ανάπτυξη, την Αναδιανομή, την Ασφάλεια και την Ανθεκτικότητα».

Ο Αλέξης Τσίπρας υπογράμμισε ότι «χωρίς την αφύπνιση των ίδιων των πολιτών, καμιά αναγέννηση δεν μπορεί να έρθει. Ζούμε μια από της χειρότερες περιόδους της μεταπολιτευτικής ιστορίας σε σχέση με την εμπιστοσύνη των πολιτών στην πολιτική και το πολιτικό σύστημα».

Ολόκληρη η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στην παρουσίαση του βιβλίου του «Ιθάκη»

 

«Σας ευχαριστώ από καρδιάς, όλους και όλες όσοι δίνετε το παρών σήμερα εδώ.

Ευχαριστώ την Ιωάννα Λαλιώτου, τον Αντώνη Λιάκο, την Ευγενία Φωτονιάτα, τον Γιώργο Χουλιαράκη, και τους δημοσιογράφους που συντονίζουν, την Μαρία Νικόλτσιου και τον Αντώνη Αντζολέτο.

Κυρίως όμως τους χιλιάδες πολίτες που έσπευσαν στα βιβλιοπωλεία όλης της χώρας για να πάρουν στα χέρια τους την Ιθάκη.

Ευχαριστώ την Ιωάννα Λαλιώτου, τον Αντώνη Λιάκο, την Ευγενία Φωτονιάτα, τον Γιώργο Χουλιαράκη, και τους δημοσιογράφους που συντονίζουν, την Μαρία Νικόλτσιου και τον Αντώνη Αντζολέτο.

Με συγκινεί και με αγγίζει βαθιά, γιατί συνδέεται με κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα βιβλίο.

Είναι ένα μήνυμα ότι η ιστορία δεν αποτελεί μονοπώλιο όσων θεωρούν τους εαυτούς τους νικητές.

Δεν είναι τρόπαιο ούτε πεδίο ιδιοκτησίας, όπως γράφω στην Ιθάκη.

Κυρίως όμως είναι ένα μήνυμα ότι είμαστε πολλές και πολλοί όσοι δεν είμαστε διατιθέμενοι να εγκαταλείψουμε και δεν θα εγκαταλείψουμε αμαχητί τη διεκδίκηση της ιστορικής αλήθειας και της μνήμης.

Γιατί η μνήμη του χθες, για το δύσκολο ταξίδι της πατρίδας τα τελευταία χρόνια.

Που κακοποιείται συστηματικά και βάναυσα εδώ και καιρό.

Είναι ταυτόχρονα και η μνήμη του αύριο.

Το βάθρο που θα πατήσουμε συλλογικά για να ατενίσουμε το αύριο της πατρίδας μας.

Για να δούμε μαζί τι έχασε, τι κέρδισε, τι έχει,

και τι της πρέπει.

Φίλες και φίλοι

Δεν έχω σκοπό να απαντήσω από αυτό το βήμα στην ομοβροντία ψεύδους και υποκρισίας, με την οποία υποδέχτηκαν την Ιθάκη οι γνωστοί κύκλοι της σημερινής εξουσίας και όχι μόνο.

Πιστεύω ότι το βιβλίο, με όσα παραθέτει και αποκαλύπτει, μπορεί να υπερασπιστεί και τον εαυτό του και την αλήθεια.

Δεν έχω επίσης σκοπό να απολογηθώ, ιδίως σε κείνους που διέπραξαν το φόνο και τώρα μας κατηγορούν ότι δεν φροντίσαμε όπως έπρεπε τα ορφανά που δημιούργησαν.

Σε κείνους δηλαδή που χρεοκόπησαν τη χώρα, την παρέδωσαν στο έλεος των δανειστών, εκτίναξαν την ανεργία στο 27%, κατέστρεψαν το ένα τέταρτο της οικονομίας,

κατάργησαν το δέκατο τρίτο και το δέκατο τέταρτο μισθό στο Δημόσιο,

κατάργησαν τη δέκατη τρίτη και τη δέκατη τέταρτη σύνταξη,

βούλιαξαν στη ντροπή του Γερούν Γερά και του Βάστα Σόιμπλε όταν η κοινωνία αιμορραγούσε,

και τώρα μας ζητούν το λόγο.

Δεν έχω, τέλος, κανένα πρόβλημα, το δηλώνω ευθαρσώς, να με κατηγορούν ως αμετανόητο.

Θα ήθελα μάλιστα να τους βοηθήσω λίγο σ’ αυτό.

Για όσα ως κυβέρνηση προσπαθήσαμε και καταφέραμε, δεν είμαι απλώς αμετανόητος.

Είμαι υπερήφανος.

Ναι αυτή είναι η σωστή λέξη, περήφανος.

Υπερήφανος για την αποφασιστικότητα, την εντιμότητα, την ανιδιοτέλεια της διαδρομής μας.

Υπερήφανος γιατί εμείς οι άπειροι, που δεν κρατούσαμε από κανένα τζάκι, αλλά και δεν μας κρατούσε κανείς, τα καταφέραμε εκεί που απέτυχαν οι επαγγελματίες της εξουσίας.

Υπερήφανος γιατί φτάσαμε τελικά στην Ιθάκη.

Γιατί πολλά μπορούν να μου καταλογίσουν οι πολιτικοί μου αντίπαλοι, αλλά δυο πράγματα δεν μπορούν με τίποτα να αποδομήσουν:

Ότι εμείς τελικά πετύχαμε εκεί όπου αυτοί αποτύχανε, και μάλιστα δις.

Πήραμε το καράβι τσακισμένο, μια χώρα χρεοκοπημένη με άδεια ταμεία και ένα βουνό χρέους και παρά τις τρικυμίες τα καταφέραμε να φτάσουμε στην Ιθάκη.

Να ρυθμίσουμε το χρέος, να αποκαταστήσουμε την αξιοπιστία της χώρας, να βγούμε οριστικά και χωρίς αστερίσκους από το καθεστώς της επιτροπείας των πιστωτών.

Και το δεύτερο που δεν μπορούν να ξεγράψουν από τη συλλογική συνείδηση του ελληνικού λαού είναι ότι η δική μας κυβέρνηση ήταν η εντιμότερη κυβέρνηση στη σύγχρονη πολιτική ιστορία του τόπου.

Και αυτό δε ξεγράφει.

Η Ιθάκη όμως δεν είναι ένα βιβλίο αυταρέσκειας ή αυτοεπιβεβαίωσης.

Είναι μια ματιά ειλικρινούς κριτικής και αυτοκριτικής στη διαδρομή μου, τη διαδρομή μας.

Τη διαδρομή της Αριστεράς και της χώρας.

Μια κριτική ματιά στα σωστά και τα λάθη, τις νίκες και τις ήττες, τα πάνω και τα κάτω, τις ευθύνες και τις αποφάσεις μας.

Αλλά χωρίς εκπτώσεις.

Ξέρετε, δεν πρόκειται να διαπραγματευτώ την αλήθεια για να κερδίσω μια θέση στις εξέδρες των επισήμων.

Αυτοκριτική κάνω με θάρρος, αλλά μπροστά στο λαό και όχι μπροστά σε όσους χρεοκόπησαν τη χώρα, και την οδήγησαν σε ανθρωπιστική τραγωδία, χωρίς να τολμήσουν να ψελλίσουν έστω μια λέξη πώς και γιατί έγινε αυτό.

Ποιες είναι οι ευθύνες τους.

Συνεχίζουν μάλιστα σήμερα στον ίδιο δρόμο, με τις ίδιες συνταγές, τις ίδιες και χειρότερες πολιτικές, που παράγουν τα ίδια και χειρότερα αποτελέσματα.

Γι’ αυτούς λοιπόν, η κακοποίηση της αλήθειας δεν έχει να κάνει μόνο με το χτες.

Ούτε κυρίως θα έλεγα.

Το ψέμα τους για το χτες είναι εργαλείο και όπλο για να επιβάλλουν τις πολιτικές τους σήμερα.

Μας παρέδωσαν το 2015 μια ρημαγμένη πατρίδα στα νύχια των δανειστών.

Έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να αποτύχουμε, αν και ήξεραν καλά ότι η δική μας αποτυχία θα ήταν χαριστική βολή για τη χώρα.

Τελικά τους διαψεύσαμε και παραδώσαμε το 2019 μια χώρα, στην οποία οι θυσίες του λαού δεν έγιναν απευθείας αναθέσεις,

δεν έγιναν καταθέσεις σε φορολογικούς παράδεισους,

ούτε εκατομμύρια παρκαρισμένα σε θολές εταιρείες οφσόρ.

Αλλά μεταφράστηκαν σε ανάταξη της οικονομίας, προστασία των αδύναμων, αναβάθμιση της εργασίας, αποκατάσταση της δημοκρατικής κανονικότητας, απαλλαγή από τα μνημόνια, ρύθμιση του χρέους, δώδεκα συνεχόμενα τρίμηνα ανάπτυξης.

Και 37 δισεκατομμύρια στα δημόσια ταμεία.

Και αυτοί τι έκαναν παραλαμβάνοντας εκ νέου το τιμόνι του σκάφους σε ήρεμα νερά, με επισκευασμένο το σκαρί και διορθωμένο το κατάρτι;

Τι απέγιναν οι κόποι και οι θυσίες του λαού μας;

Ποια είναι τα αποτελέσματα της πολιτικής τους μετά από έξι και πλέον χρόνια;

Πίσω στο βάλτο!

Αυτό έκαναν, με τη βαλκανική εκδοχή των trickle-down economics που επέβαλαν.

Καθήλωσαν τη χώρα στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης σε όλους τους κρίσιμους τομείς.

Μεγάλωσαν τη φτώχεια, πολλαπλασίασαν την ανασφάλεια, παρόξυναν τις κοινωνικές ανισότητες σε βαθμό κοινωνικής αποσάθρωσης.

Κι ας μη παραξενεύονται όταν βλέπουν στις μετρήσεις τους πολίτες να απαντούν ότι περνούσαν πιο άνετα το 2019 από ότι περνάνε σήμερα.

Ο μισθός ή η σύνταξη τελειώνει στο πρώτο εικοσαήμερο.

Οι λογαριασμοί, τα ενοίκια, το κόστος του σούπερ μάρκετ έχουν πολλαπλασιαστεί.

Η αγοραστική δύναμη των πολιτών έχει καταρρακωθεί.

Να το πω απλά, ένας μισθός 1300 ευρώ σήμερα αγοράζει μόνο όσα περίπου αγόραζε ένας μισθός 900 ευρώ το 2019.

Ενώ αυξάνεται αντι να μειώνεται, το ποσοστό των νοικοκυριών που βρίσκονται κάτω από το κατώφλι της φτώχειας.

Τα τέσσερα πέμπτα πλέον της κοινωνίας δεν βγάζουν, ή βγάζουν δύσκολα το μήνα. Και μόνο το ένα πέμπτο μπορεί να ζει σχετικά άνετα, ακόμα και να αποταμιεύει.

Και την ίδια στιγμή προκλητικός πλούτος συσσωρεύεται σε λίγα χέρια.

Και η οικονομία πορεύεται με τις παλιές συνταγές, που μας έριξαν στα βράχια.

Με όρους ανισότητας και κερδοσκοπίας και με ένα στρεβλό παραγωγικό μοντέλο, το ίδιο που μας οδήγησε στην κρίση.

Ενώ το κοινωνικό κράτος τείνει να καταντήσει κενό γράμμα.

Οι όροι πρόσβασης στη δημόσια Υγεία και Παιδεία επιδεινώνονται συστηματικά. Ενώ ανθίζει, υπό την προστασία τους, προκλητικά η κερδοσκοπία. Με τη χώρα μας πρώτη σε ιδιωτικές δαπάνες για την υγεία, αλλά και την εκπαίδευση.

Κοιτάξτε μάλιστα, την πρόσφατη γελοιότητα με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που τόσο διαφήμισαν. Αντί για το Χάρβαρντ και την Σορβόννη, που έταζαν, τι προέκυψε.

Αντί να συμβάλουν στη βελτίωση της δημόσιας εκπαίδευσης, ο νους τους είναι μονίμως να βρουν πελάτες για την ιδιωτική.

Για να μη μιλήσουμε για το εργασιακό τοπίο. Για τις ευέλικτες και επισφαλείς μορφές εργασίας που επικρατούν.

Για τους νέους με υψηλά προσόντα που δουλεύουν πολύ αλλά αμείβονται ελάχιστα, γεγονός που εντείνει την κοινωνική επισφάλεια και τροφοδοτεί τη δημογραφική κρίση.

Για τους αγρότες, που βγαίνουν αυτές τις μέρες στους δρόμους γιατί βλέπουν τις επιδοτήσεις τους να γίνονται φεράρι και κερδισμένα τζόκερ των γαλάζιων παιδιών.

Και αντιμετωπίζονται με διώξεις και χημικά.

Αλλά αυτή είναι, δυστυχώς, η εικόνα της Ελλάδας σήμερα.

Και δεν είναι καθόλου παράξενο, είναι φυσικό θα έλεγα, η πολιτική του βάλτου να παράγει και απόπνοια βάλτου.

Η ελληνική κοινωνία ασφυκτιά μέσα σε μια ατμόσφαιρα πρωτοφανούς και γενικευμένης διαφθοράς, παράλυσης του κράτους δικαίου, ατιμωρησίας των ισχυρών, έκπτωσης της Δικαιοσύνης και των θεσμών ελέγχου της εκτελεστικής εξουσίας.

Η τοξικότητα των υποκλοπών, η δυσωδία του ΟΠΕΚΕΠΕ, και η έλλειψη οξυγόνου στο έγκλημα των Τεμπών, είναι τα πιο πρόσφατα δείγματα αυτής της μολυσμένης ατμόσφαιρας.

Και όλα αυτά μαζί, σε ένα πράγμα συνηγορούν:

Ότι δεν έχουμε μια κυβέρνηση που κάνει λάθος.

Έχουμε μια λάθος κυβέρνηση.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Η πραγματικότητα «φωνάζει» ότι η πατρίδα μας χρειάζεται άμεσα ένα σοκ εντιμότητας, δικαιοσύνης και δημοκρατίας.

Όχι, δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις.

Υπάρχουν όμως έντιμες, καθαρές και δίκαιες.

Και η πατρίδα μας σήμερα χρειάζεται περισσότερο από κάθε τι, μια νέα ηθική της διακυβέρνησης.

Που δεν θα εκλαμβάνει το τεράστιο χάσμα ανάμεσα στη μειοψηφία του πλούτου και την κοινωνική πλειοψηφία, ως φυσικό φαινόμενο.

Ένα σχέδιο ρήξεων με μεγάλα συμφέροντα, και ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων σε όλο το φάσμα της οικονομικής, κοινωνικής και θεσμικής συγκρότησης του ελληνικού κράτους.

Ένα ολιστικό Εθνικό Σχέδιο Αναγέννησης.

Με τέσσερις πυλώνες: Την Ανάπτυξη, την Αναδιανομή, την Ασφάλεια και την Ανθεκτικότητα.

Χρειαζόμαστε καταρχήν ένα κράτος δίκαιο και ισχυρό, που να λειτουργεί με κανόνες, αξιοκρατία, δικαιοσύνη και διαφάνεια. Κι ένα αποτελεσματικό κοινωνικό κράτος για να επουλώσει την τραυματισμένη συνοχή της κοινωνίας.

Είναι επιτακτική ανάγκη να σχεδιάσουμε έναν παραγωγικό αναπροσανατολισμό. Με ενίσχυση του πρωτογενή τομέα και της μεταποίησης, με ολιστικό σχέδιο για την ανασυγκρότηση της ελληνικής βιομηχανίας – τη στήριξη της καινοτομίας, των startups υψηλής τεχνολογίας, της αμυντικής βιομηχανίας, της βιομηχανίας φαρμάκων, ενέργειας, ναυπηγικής.

Απαιτούνται ισχυρές αναπτυξιακές επενδύσεις και αναδιανομή, για να εξασφαλίσουμε υψηλούς αναπτυξιακούς ρυθμούς.

Αλλά ταυτόχρονα ηθική, θεσμική και οικονομική αναβάθμιση της εργασίας και δραστική μείωση της φορολογίας της.

Αυτό είναι που με δυο λόγια ονομάζουμε : Δίκαιη Ανάπτυξη.

Κι επιπλέον, χρειαζόμαστε ένα σχέδιο ρεαλιστικό για τη μείωση του ιδιωτικού χρέους.

Αλλά και μια πολιτική αποφασιστικής αντιμετώπισης της κερδοσκοπικής ασυδοσίας, που μαστίζει σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά.

Επείγουν πολιτικές ενίσχυσης της ανθεκτικότητας απέναντι στις συνέπειες της κλιματικής κρίσης.

Όπως, και μια στρατηγική αντιμετώπισης της δημογραφικής κρίσης, παράλληλα με μια κοινωνική στεγαστική πολιτική που θα εξασφαλίσει προσιτή και αξιοπρεπή στέγη σε όλους και ιδιαίτερα στα νέα ζευγάρια.

Ποιος μπορεί να διαφωνήσει ότι τα χρειάζεται η πατρίδα μας όλα τα παραπάνω;

Ελάχιστοι.

Ποιος όμως θα τολμήσει να βάλει το δάχτυλο στη πληγή;

Πάλι ελάχιστοι.

Κι εδώ θέλω να είμαι καθαρός.

Τίποτα από τα παραπάνω δε μπορεί να γίνει χωρίς συγκρούσεις με κατεστημένα και οργανωμένα συμφέροντα.

Και χωρίς μια άλλη νοοτροπία, μια άλλη συλλογική κουλτούρα.

Για να γίνουν πειστικές κι εφαρμόσιμες οι δίκαιες πολιτικές ανάπτυξης υπάρχει μια βασική προϋπόθεση:

Να μοιραστούμε δίκαια τα βάρη που απαιτούνται για την αναγέννηση της πατρίδας.

Και δικαιοσύνη εδώ σημαίνει ένα πράγμα: Οι έχοντες και κατέχοντες οφείλουν να στηρίξουν αναλογικά περισσότερο.

Σήμερα συμβαίνει το ανάποδο: Στηρίζουν τη κερδοφορία και τα πλούτη τους οι μη προνομιούχοι.

Αυτό πρέπει επιτέλους να αντιστραφεί.

Ο μεγάλος πλούτος πρέπει να στηρίξει την οικοδόμηση του αύριο της πατρίδας μας.

Με μια Πατριωτική εισφορά για τα πολύ υψηλά εισοδήματα, τόσο ατομικά, όσο και εταιρικά που θα κατευθύνεται αποκλειστικά σε έναν ειδικό κλειστό λογαριασμό για τη Στήριξη των Νέων Γενεών και κυρίως της νεανικής στέγης.

Γιατί, η πολιτική που δεν ακουμπά τον μεγάλο πλούτο, αλλά τον αναδιανέμει προς τα πάνω, δεν μειώνει τα ελλείματα. Τα αναπαράγει.

Δεν δημιουργεί αναπτυξιακή προοπτική. Την υποθηκεύει.

Δεν προστατεύει τη δημοκρατία. Την υπονομεύει, ανοίγοντας την πόρτα στους εχθρούς της.

Τελευταίο αλλά κρίσιμο στους ταραγμένους καιρούς που βιώνουμε: Χρειαζόμαστε νέα εθνική πυξίδα πριν βρεθούμε σε εντελώς αχαρτογράφητα και επικίνδυνα νερά.

Η Ελλάδα καλείται να είναι παράγοντας ειρήνης και όχι εν δυνάμει εμπόλεμη δύναμη στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Να σταθεί απέναντι στη ρωσική εισβολή αλλά και απέναντι στην αντιρωσική υστερία.

Η Ελλάδα οφείλει να πάρει καθαρή θέση απέναντι στη γενοκτονία της Γάζας και την πολιτική του Ισραήλ στην περιοχή. Να αναγνωρίσει το παλαιστινιακό κράτος και τα δικαιώματα του λαού της Παλαιστίνης.

Η Ελλάδα επιβάλλεται να αντισταθεί στην Ευρώπη της αύξησης των στρατιωτικών δαπανών σε βάρος του κοινωνικού κράτους.

Της φαλκίδευσης της δημοκρατίας από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.

Της απαξίωσης των αξιών που υπήρξαν θεμέλιο της ενωμένης Ευρώπης από τον κυνισμό των πολυεθνικών, τους εθνικούς εγωισμούς, την αγριότητα της άκρας Δεξιάς που απλώνεται επικίνδυνα στην ήπειρό μας.

Μια Ευρώπη της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ειρήνης -αυτός πρέπει να είναι ο δικός μας στόχος.

Και για να πετύχουμε τον στόχο αυτό, χρειαζόμαστε μια Ελλάδα ισχυρή συνώνυμο της πολιτιστικής και πνευματικής κληρονομιάς της : Της Δημοκρατίας, της ελευθερίας, της αλληλεγγύης.

Ισχυρή Ελλάδα -είναι η απάντηση στις μεγάλες γεωπολιτικές προκλήσεις του σήμερα.

Ισχυρή και αυτοδύναμη, που θα διεκδικεί το ρόλο που της αναλογεί στην Ευρώπη και τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο ως πυλώνας ειρήνης και σταθερότητας, και όχι ως πρόθυμος και υποτελής δορυφόρος μια του ενός και μια του άλλου συμμάχου μας.

Φίλες και φίλοι,

Άφησα για το τέλος το κρίσιμο ερώτημα :

Και πως θα γίνουν όλα αυτά ;

Καμιά αλλαγή δεν μπορεί να έρθει από μόνη της, ούτε με εντολές «από τα πάνω».

Χωρίς την αφύπνιση των ίδιων των πολιτών, καμιά αναγέννηση δεν μπορεί να έρθει.

Και δυστυχώς, εκείνο που βλέπουμε, παρά τις νησίδες αντίστασης και αφύπνισης που ορθώνονται εδώ και εκεί, είναι να μεγαλώνει ένα κύμα κοινωνικής απογοήτευσης, ιδιώτευσης, αποχής.

Οφείλουμε να δούμε αυτή την αλήθεια κατάματα.

Ζούμε μια από της χειρότερες περιόδους της μεταπολιτευτικής ιστορίας σε σχέση με την εμπιστοσύνη των πολιτών στην πολιτική και το πολιτικό σύστημα.

Η πλειοψηφία των πολιτών δεν πιστεύει ότι έχουμε αληθινή δημοκρατία.

Δεν εμπιστεύεται -και όχι άδικα- τους θεσμούς και ιδιαίτερα τη δικαιοσύνη.

Έχει απαξιώσει τη Βουλή.

Δεν πρέπει να υποτιμούμε ότι αυτό το έλλειμμα εμπιστοσύνης προς τη Δημοκρατία και τους θεσμούς της, αυτή η κοινωνική απογοήτευση, η αμηχανία, ακόμη και η τυφλή αγανάκτηση, μπορεί να γίνει τροφή για τα τέρατα της ακροδεξιάς και της αντιπολιτικής.

Αυτό άλλωστε συμβαίνει ήδη σε πολλές χώρες της Δύσης.

Το πρωταρχικό ζητούμενο, λοιπόν είναι να ξαναζωντανέψουμε την εμπιστοσύνη στη Δημοκρατία. Στη δύναμη της πολιτικής συμμετοχής.

Και να ξαναφέρουμε στο προσκήνιο το κοινό μας όραμα για μια πατρίδα που μπορεί να αλλάξει με εντιμότητα, σχέδιο και δικαιοσύνη.

Και αυτό το όραμα δεν μπορεί να αφορά μόνο μια παράταξη.

Αυτό το όραμα πρέπει να αφορά την Ελλάδα και να ακουμπά όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες.

Για αυτό μίλησα για την ανάγκη ενός Νέου Πατριωτισμού.

Σήμερα θα μιλήσω και για την ανάγκη μιας Νέας Μεταπολίτευσης.

Όχι με την έννοια της αλλαγής του Συντάγματος ή πόσο δε μάλλον του Πολιτεύματος.

Αλλά με την έννοια ενός μεγάλου πολιτικού Big Bang που θα αναδιατάξει ριζικά τους σημερινούς πολιτικούς συσχετισμούς και θα φέρει στο προσκήνιο νέους πολιτικούς σχηματισμούς.

Με την έννοια της επιστροφής των πολιτών στην πολιτική.

Με την έννοια της αποκατάστασης της αξιοπιστίας των θεσμών χωρίς τους οποίους δεν μπορεί να λειτουργήσει μια δημοκρατία.

Την αναβάθμιση του κοινοβουλίου, της δικαιοσύνης, των ανεξάρτητων αρχών.

Την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας και του πλουραλισμού στην ενημέρωση.

Την ενίσχυση της λογοδοσίας της εξουσίας.

Την ισχυροποίηση του Κράτους Δικαίου.

Αλλά κυρίως με ένα σοκ Δημοκρατίας, γιατί Δημοκρατία δεν είναι μόνο κανόνες και θεσμοί, είναι και το λαϊκό φαντασιακό, το όραμα, τα συναισθήματα της ελπίδας για μια καλύτερη ζωή.

Και αυτή η νέα Μεταπολίτευση δε μπορεί παρά να ξεκινήσει από την αποκατάσταση της ισορροπίας του πολιτικού συστήματος.

Κανένα δημοκρατικό σύστημα δε μπορεί να λειτουργήσει χωρίς έλεγχο και χωρίς εναλλακτική στην εκάστοτε κυβέρνηση.

Κι αυτή τη στιγμή έχουμε μια κυβέρνηση ετοιμόρροπη κάτω από το βάρος της αναποτελεσματικότητάς της, της διαφθοράς, και των αδικιών που προκαλεί, που όμως παραμένει κυρίαρχη.

Γιατί ;

Γιατί δεν έχει αντίπαλο.

Δεν υπάρχει η πολιτική δύναμη που θα προσδώσει στην υπόκωφη κοινωνική αντίθεση προοπτική αλλαγής.

Ένα πειστικό προοδευτικό εναλλακτικό σχέδιο, που θα συνιστά ταυτόχρονα μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

Σήμερα, δυστυχώς, αυτό που κυριαρχεί στον προοδευτικό χώρο δεν είναι η έγνοια για την παραγωγή εναλλακτικού Σχεδίου, ούτε καν η αγωνία για την αλλαγή της σημερινής διακυβέρνησης.

Αλλά η έγνοια και η αγωνία για το ποιος θα είναι πρώτος στο χωριό.

Η εικόνα είναι δυσάρεστη και αποκαρδιωτική

Γιατί πρόκειται για μια εικόνα κατακερματισμού και ιδιοτέλειας, που αναπαράγει και πολλαπλασιάζει την κοινωνική απογοήτευση.

Και βοηθά την κυβέρνηση να συντηρεί το βάλτο.

Όσο η αντιπολίτευση αδυνατεί να παράγει το οξυγόνο που η κοινωνία χρειάζεται και απαιτεί.

Κόμματα περίκλειστα στην αυταρέσκεια τους και ηγεσίες που δίνουν την αίσθηση ότι λίγο τους απασχολεί αν η σημερινή κυβέρνηση κερδίσει και μια τρίτη τετραετία.

Αρκεί να είναι στις θέσεις τους.

Και για όσους τις αμφισβητούν, το ίδιο.

Αρκεί να τους δοθεί η ευκαιρία αργότερα, να γίνουν αυτοί οι πρώτοι στο χωριό.

Η κοινωνία όμως δε νοιάζεται για αυτό.

Για τα άγχη, τους εγωισμούς, τις φιλοδοξίες, τις αποσκιρτήσεις, τις μεταπηδήσεις.

Ούτε συγκινείται από πρόχειρες, καθυστερημένες και όψιμες συγκολλήσεις, κινήσεις μικροκομματικής επιβίωσης.

Η κοινωνία νοιάζεται και αγωνία για εναλλακτική προοπτική.

Απέναντι στην Ελλάδα του Φραπέ και της Φεράρι, απέναντι στην Ελλάδα που μας πληγώνει, να υπάρξει ρεαλιστικό σχέδιο και προοπτική για μια Ελλάδα που μας αξίζει.

Για αυτό αγωνιά η κοινωνία.

Και όσο οι σημερινοί σχηματισμοί της αντιπολίτευσης δείχνουν να μην μοιράζονται την ίδια αγωνία για μια εναλλακτική προοπτική για τη χώρα.

Όσο θα επιμένουν σε λογικές που αφορούν το μικρόκοσμό τους και όχι την κοινωνία.

Τόσο θα εδραιώνεται στους πολίτες η πεποίθηση ότι ο κύκλος τους έχει κλείσει.

Γι’ αυτό, εξάλλου, και παραιτήθηκα από την ασφάλεια της βουλευτικής καρέκλας.

Γιατί πιστεύω ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα δεν αποτελεί μέρος της λύσης, αλλά μέρος του προβλήματος.

Παραιτήθηκα όμως από τη Βουλή, αλλά όχι από τη βούληση να αγωνιστούμε μαζί για να δώσουμε διέξοδο, να δώσουμε ξανά υπόσταση και νόημα στην αλληλεγγύη και την πρόοδο.

Και η διέξοδος σήμερα είναι μέσα από τη παρέμβασή μας οι προοδευτικοί και δημοκρατικοί πολίτες να δώσουμε μια φρέσκια πνοή που θα παρασύρει τις αδρανείς γραφειοκρατίες.

Έναν νέο άνεμο αλλαγής, που όμως για να έρθει για τον τόπο, πρέπει πρώτα να ξεκινήσει από εμάς.

Αυτό που απαιτείται, λοιπόν, σήμερα για τη δημοκρατική παράταξη, είναι να προχωρήσει σε διεργασίες Επανίδρυσης της πολιτικής και οργανωτικής της υπόστασης.

Με στόχο όχι να αναπαράγει ελίτ και γραφειοκρατίες σε κομματικά αξιώματα, αλλά να γίνει ξανά πρωταγωνιστική δύναμη, για τον λαό και για τον τόπο.

Μέσα από μια ριζική ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, να δημιουργηθεί μια μεγάλη, πολύχρωμη, κινηματική, αλλά προγραμματικά συμπαγής και αποφασισμένη προοδευτική παράταξη, ικανή να αγκαλιάσει όλους τους αριστερούς, δημοκρατικούς, ευαίσθητους πολίτες.

Ώστε να καταφέρει να διεκδικήσει με αξιώσεις την προοδευτική διακυβέρνηση του τόπου στις επόμενες εκλογές.

Αυτό είναι, Φίλες και φίλοι, σήμερα το καθήκον κάθε αριστερού, προοδευτικού, δημοκρατικού πολίτη.

Να μιλήσουμε, να πείσουμε, να σηκώσουμε με το λόγο και την πράξη μας από τον καναπέ της απογοήτευσης όσους έπαψαν να ελπίζουν.

Να χτίσουμε την προσωπική και συλλογική αντίσταση στην απολυταρχία της ολιγαρχίας και της κλεπτοκρατίας, που σήμερα μας κυβερνά.

Να οργανώσουμε σε κάθε πόλη, γειτονιά, περιοχή, χώρο εργασίας ή φοίτησης, πρωτοβουλίες επανίδρυσης, δικαιοσύνης και αλλαγής.

Πρωτοβουλίες αυτοοργάνωσης, που θα σπάνε τα στεγανά της απομόνωσης μεταξύ των πολιτών.

Πρωτοβουλίες που θα είναι ανοιχτές στην επιθυμία όλων να είναι συνεπιβάτες στο ταξίδι,

μα αδιάβατες στην επιθυμία κάποιων να ταξιδεύουν πάντα στην πρώτη θέση.

Από εδώ και στο εξής θα έχουμε προσκλήσεις για όλους αλλά δεν θα έχουμε ρεζερβέ στη πρώτη θέση για κανέναν.

Γιατί αυτό που χρειαζόμαστε είναι να ξαναβρούμε το όραμα, τις ιδέες που εμπνέουν, τις αξίες μας.

Όχι προνόμια και αξιώματα.

Αλλά συλλογικό όραμα για την Αλλαγή.

Αυτό χρειαζόμαστε.

Μέσα από τη συμμετοχή του καθένα και της καθεμιάς, τις μικρές ή μεγάλες πρωτοβουλίες, να χτίσουμε όλοι μαζί ένα μεγάλο κίνημα, ικανό να δώσει πολιτική υπόσταση στο πλειοψηφικό πια αίτημα:

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ!

Μας αξίζει μια Ελλάδα καλύτερη !

Και μπορούμε !

Και δεν νομίζω ότι πέφτω έξω, αν πω ότι η σημερινή σας παρουσία, για τους περισσότερους τουλάχιστον, είναι και μια εκδήλωση προσδοκίας, μια δήλωση συμμετοχής στο νέο ταξίδι, που θα ξεκολλήσει την Ελλάδα από το σημερινό βάλτο και θα την οδηγήσει στις καθαρές θάλασσες της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας.

Και θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι θα είμαστε μαζί και σ’ αυτό το ταξίδι.

Με τις εμπειρίες και τα τραύματά μας.

Αλλά και με την απόφαση να μην παραιτηθούμε από το όραμα, το στόχο, το σχέδιο, μιας Ελλάδας που αξίζει στην ιστορία και τους πολίτες της.

Αυτό είναι το μήνυμα της Ιθάκης:

Όπως καταφέραμε τότε να φτάσουμε παρά τις τρομακτικές δυσκολίες στον προορισμό μας.

Έτσι ξανά θα τα καταφέρουμε.

Σας ευχαριστώ».

To «ευχαριστώ» για το βιβλίο

Ο Αλέξης Τσίπρας ευχαρίστησε τους χιλιάδες πολίτες που έσπευσαν στα βιβλιοπωλεία όλης της χώρας για να πάρουν το βιβλίο του λέγοντας ότι «Είναι ένα μήνυμα ότι η ιστορία δεν αποτελεί μονοπώλιο όσων θεωρούν τους εαυτούς τους νικητές».

Υπογράμμισε ότι η δική του κυβέρνηση πέτυχε εκεί όπου οι προηγούμενοι αποτύχανε, και μάλιστα δις, να βγάλουν την χώρα από τα μνημόνια. «Το δεύτερο που δεν μπορούν να ξεγράψουν από τη συλλογική συνείδηση του ελληνικού λαού είναι ότι η δική μας κυβέρνηση ήταν η εντιμότερη κυβέρνηση στη σύγχρονη πολιτική ιστορία του τόπου».

Εξαπολύοντας την επίθεση του υποστήριξε ότι η παρούσα κυβέρνηση φέρνει την χώρα «Πίσω στο βάλτο! Αυτό έκαναν, με τη βαλκανική εκδοχή των trickle-down economics που επέβαλαν. Καθήλωσαν τη χώρα στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης σε όλους τους κρίσιμους τομείς. Μεγάλωσαν τη φτώχεια, πολλαπλασίασαν την ανασφάλεια, παρόξυναν τις κοινωνικές ανισότητες σε βαθμό κοινωνικής αποσάθρωσης…Η ελληνική κοινωνία ασφυκτιά μέσα σε μια ατμόσφαιρα πρωτοφανούς και γενικευμένης διαφθοράς, παράλυσης του κράτους δικαίου, ατιμωρησίας των ισχυρών, έκπτωσης της Δικαιοσύνης και των θεσμών ελέγχου της εκτελεστικής εξουσίας. Η τοξικότητα των υποκλοπών, η δυσωδία του ΟΠΕΚΕΠΕ, και η έλλειψη οξυγόνου στο έγκλημα των Τεμπών, είναι τα πιο πρόσφατα δείγματα αυτής της μολυσμένης ατμόσφαιρας. Και όλα αυτά μαζί, σε ένα πράγμα συνηγορούν: Ότι δεν έχουμε μια κυβέρνηση που κάνει λάθος. Έχουμε μια λάθος κυβέρνηση».

«Παρών» ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά

Οι περισσότεροι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς έδωσαν το παρόν, περί τους 30. Μεταξύ των βουλευτών ήταν ο πρόεδρος του κόμματος Σωκράτης Φάμελλος καθώς και οι Νίκος Παππάς, Ρένα Δούρου, Γιώργος Καραμέρος, Διονύσης Καλαματιανός, Όλγα Γεροβασίλη, Χρήστος Γιαννούλης αλλά και τα στελέχη της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος: Κώστας Ζαχαριάδης, Γιάννης Ραγκούσης, Γιάννης Μαντζουράνης, ο γραμματέας του κόμματος Στέργιος Καλπάκης, ο Διονύσης Τεμπονέρας. Το παρόν έδωσαν και στελέχη από τη Νέα Αριστερά μεταξύ των οποίων ο πρόεδρος του κόμματος Αλέξης Χαρίτσης, η Έφη Αχτσιόγλου, ο Νάσος Ηλιόπουλος, η Θεανώ Φωτίου, η Σία Αναγνωστόπουλου, ο Γιάννης Δραγασάκης. Το παρόν έδωσαν και οι ανεξάρτητοι, Ευάγγελος Αποστολάκης, Γιάννης Σαρακιώτης, Αθηνά Λινού. Η Λούκα Κατσέλη, ο Στέφανος Τζουμάκας, ο Γιώργος Λιάνης, επίσης παραβρέθηκαν στο πολιτικό γεγονός.

Από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν παραβρέθηκε ο Παύλος Πολάκης που έχει διαχωρίσει την θέση του από τον πρώην πρωθυπουργό, ενώ από τη Νέα Αριστερά ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης και τα στελέχη της Ομπρέλας. Δεν έδωσαν το παρόν στελέχη από το ΠΑΣΟΚ καθώς άλλωστε υπήρχε άτυπο απαγορευτικό από τον πρόεδρο του κόμματος που θεωρεί τον Αλέξη Τσίπρα και το πολιτικό του εγχείρημα, απειλή.

Πλήθος κόσμου απο νωρίς

Ο κόσμος άρχισε να συρρέει αρκετά νωρίς στο θέατρο «Παλλάς», οι περισσότεροι ψηφοφόροι και μεσαία κομματικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που είχαν κάνει και σχετική κινητοποίηση. Μέχρι την ώρα που έφθασε ο Αλέξης Τσίπρας το θέατρο ήταν ασφυκτικά γεμάτο με πολλούς να στέκονται όρθιοι και να γεμίζουν τους διαδρόμους και κάθε κενό χώρο. Αρκετοί στέκονταν στην είσοδο και μερικές εκατοντάδες περίμεναν έξω, στον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου. Αρκετοί πέρασαν και αφού δεν μπορούσαν να μπουν μέσα αποχώρησαν.

Με χειροκρότημα και με φωνές “Αλέξη ήλθε η ώρα” υποδέχθηκαν οι εκατοντάδες πολίτες που ήταν συγκεντρωμένοι τον πρώην πρωθυπουργό που προσήλθε συνοδευόμενος από τη σύζυγό του Μπέτυ Μπαζιάνα. Το κλίμα που επικρατούσε τόσο μεταξύ των στελεχών όσο και των ψηφοφόρων ήταν κοινό: η αναμονή μίας πρωτοβουλίας από τον Αλέξη Τσίπρα που μπορεί να ενώσει τον κατακερματισμένο χώρο της Αριστεράς που θα αποτελέσει την εναλλακτική στον Κυριάκο Μητσοτάκη και θα διεκδικήσει με αξιώσεις τη νίκη στις επόμενες εκλογές όποτε και αν γίνουν.

Ο Αλέξης Τσίπρας θα κάνει παρουσιάσεις του βιβλίου στις μεγάλες πόλεις της χώρας ενώ παράλληλα θα προετοιμάζει το κόμμα του. Αν και όλα εξαρτώνται από το τάιμινγκ των εκλογών οι μέχρι στιγμής ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες θέλουν τον Αλέξη Τσίπρα να κάνει την κίνησή του μέσα στην Άνοιξη.

Ευκλείδης Τσακαλώτος: «Μανιφέστο για μια βιώσιμη κοινωνία – Στάσιμες οικονομίες, ασταθής πολιτική» (vid)

    Συζήτηση στο Kontra Channel στην εκπομπή "Επι του πιεστηρίου" με τους Σπύρο Σουρμελίδη, Κώστα Πουλακίδα και Γιάννη Αγουρίδη

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος στη συζήτηση στο Kontra Channel στην εκπομπή “Επι του πιεστηρίου” με τους Σπύρο Σουρμελίδη, Κώστα Πουλακίδα και Γιάννη Αγουρίδη για θέματα της επικαιρότητας και με την ευκαιρία της δημοσίευσης του νέου του βιβλίου “Μανιφέστο για μια βιώσιμη κοινωνία – Στάσιμες οικονομίες, ασταθής πολιτική” (Εκδόσεις Πόλις)

Κατατέθηκε η κοινή πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη από ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Νέα Αριστερά και Πλεύση Ελευθερίας - Το κείμενο της πρότασης

    Την πρόταση μομφής υπογράφουν 85 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, της Πλεύσης Ελευθερίας, της Νέας Αριστεράς καθώς και ανεξάρτητοι - Στις 19:00 αρχίζει η διαδικασία η οποία προβλέπεται να ολοκληρωθεί αργά την Παρασκευή το βράδυ...

Κοινή πρόταση μομφής από ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Νέα Αριστερά, Πλεύση Ελευθερίας και ανεξάρτητους βουλευτές κατά της κυβέρνησής Μητσοτάκη - Στις 19:00 οι εργασίες της για την πρόταση δυσπιστίας

«Καταθέτουμε πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης, μιας κυβέρνησης που οι πράξεις της αποτελούν μνημείο εγκληματικής ανικανότητας για την τραγωδία των Τεμπών. Μια κυβέρνησης βυθισμένης στην αναξιοκρατία και τη διαφθορά. Μια κυβέρνηση όπου έχει κόψει δεσμούς με τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας», δήλωσε ο Νίκος Ανδρουλάκης.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης κατέθεσε την κοινή πρόταση δυσπιστίας από ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Νέα Αριστερά και Πλεύση Ελευθερίας. Κατά συνέπεια, η προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών, στη Βουλή την οποία είχαν ζητήσει ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και ΚΚΕ με αντικείμενο «το έγκλημα των Τεμπών» διεκόπη και στις 19:00 ξεκινούν οι εργασίες για την πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης.

Την πρόταση μομφής την υπογράφουν βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, της Πλεύσης Ελευθερίας και της Νέας Αριστεράς, με το συνολικό άθροισμα των βουλευτών να ανέρχεται σε 76 (ΠΑΣΟΚ 33, ΣΥΡΙΖΑ: 26, Πλεύση 6, Νέα Αριστερά 11). Πάντως, η πρόταση υπογράφεται από συνολικά 85 βουλευτές καθώς συνυπέγραψαν και ανεξάρτητοι.

Το κείμενο της Πρότασης Δυσπιστίας, αναλυτικά:

«Προς τον κ. Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων

Θέμα: «Πρόταση δυσπιστίας κατά της Κυβέρνησης

(άρθρα 84 παρ. 2 του Συντάγματος και 142 Κανονισμού της Βουλής)»

Στις 28 Φεβρουαρίου 2023 έλαβε χώρα η μεγαλύτερη σιδηροδρομική τραγωδία στην ιστορία της Χώρας μας, όταν το επιβατικό τρένο Intercity που εκτελούσε το δρομολόγιο Αθήνα-Θεσσαλονίκη συγκρούστηκε μετωπικά με εμπορική αμαξοστοιχία έξω από τον Σ.Σ. Ευαγγελισμού Τεμπών λόγω της ταυτόχρονης κίνησης και των δύο στην γραμμή καθόδου, με αποτέλεσμα να χάσουν άδικα τη ζωή τους 57 συμπολίτες μας.

Το έγκλημα των Τεμπών ανέδειξε ανεπίτρεπτα κενά στην ασφάλεια των ελληνικών σιδηροδρόμων, καθώς και ελλείψεις σε βασικά συστήματα ασφαλείας, τα οποία είτε βρίσκονταν εκτός λειτουργίας είτε δεν είχαν καν τοποθετηθεί τη στιγμή της πολύνεκρης τραγωδίας, όπως επανειλημμένως και με ρητό τρόπο είχαν προειδοποιήσει οι διοικήσεις, κεντρικά στελέχη και οι εκπρόσωποι των εργαζομένων των εμπλεκόμενων φορέων. Παρά ταύτα η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και ο αρμόδιος υπουργός κ. Καραμανλής όχι μόνο δεν προέβησαν στις απαιτούμενες σχετικές ενέργειες, αλλά είχαν το θράσος να διαβεβαιώνουν ενώπιον της Βουλής των Ελλήνων ότι δεν υφίσταται θέμα ασφάλειας στη λειτουργία των σιδηροδρόμων.

Στην εγκληματική ολιγωρία και αδιαφορία της κυβέρνησης προστέθηκε και η ομοίως εγκληματική και μεθοδευμένη προσπάθεια συγκάλυψης της υπόθεσης και της δημιουργίας ενός πέπλου προστασίας συγκεκριμένων προσώπων.

Αρχικά, με διαταγή που δόθηκε στις 4 Μαρτίου 2023, μόλις μερικές μέρες μετά την τραγική σύγκρουση, επήλθε παράνομη αλλοίωση του τόπου της τραγωδίας, με τη μεταφορά των βαγονιών των δύο συρμών, το «μπάζωμα» και την εκχέρσωση της περιοχής, με αποτέλεσμα την καταστροφή πολύτιμων για τις έρευνες αποδεικτικών στοιχείων, όπως πιστοποιούν και ειδικοί εμπειρογνώμονες που διερευνούν τα αίτια της πρωτοφανούς τραγωδίας.

Τα συγκεκριμένα ερωτήματα και ζητήματα ουδέποτε ερευνήθηκαν από την εξεταστική επιτροπή, που εργαλειοποιήθηκε από την κυβερνητική πλειοψηφία για να υπηρετήσει το σχέδιο συγκάλυψης. Κυβερνητική πλειοψηφία που αρνήθηκε την πρόταση για σύσταση ειδικής κοινοβουλευτικής επιτροπής για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης του άρθρου 86 παρ.3 του Συντάγματος, προκειμένου να διερευνηθούν-μετά από το πόρισμα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας- τυχόν ποινικές ευθύνες πολιτικών προσώπων που εμπλέκονταν με την μη ορθή και έγκαιρη υλοποίηση της σύμβασης 717/2014.

Η συντεταγμένη προσπάθεια συγκάλυψης της υπόθεσης εκ μέρους της κυβερνητικής πλειοψηφίας συνεχίστηκε ακόμα και κατά τη διάρκεια των εργασιών της Εξεταστικής Επιτροπής «για τη διερεύνηση του εγκλήματος των Τεμπών και όλων των πτυχών που σχετίζονται με αυτό» ερευνώντας τις συνθήκες λειτουργίας του ελληνικού σιδηροδρόμου από το 1997, είκοσι έξι δηλαδή χρόνια πριν το έγκλημα των Τεμπών. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε τον μεθοδευμένο αποκλεισμό από τους βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας μαρτύρων κομβικής σημασίας για τη διαλεύκανση της υπόθεσης καθώς επρόκειτο για πρόσωπα που είχαν άμεση γνώση για τη σημερινή κατάσταση του δικτύου, τη διαχείριση της σύμβασης 717/2014 και τις πολιτικές αποφάσεις που αφορούν στη θητεία του κ. Κ. Καραμανλή στο Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών. Τα μέλη της κυβερνητικής πλειοψηφίας στην εξεταστική επιτροπή αγνόησαν τα επανειλημμένα αιτήματά των κομμάτων της αντιπολίτευσης, ενώ προχώρησαν στην παρελκυστική κλήτευση μαρτύρων που δεν είχαν καμία γνώση της τρέχουσας κατάστασης του σιδηροδρομικού δικτύου, καθώς και στην καθυστερημένη κλήτευση κρίσιμων μαρτύρων αφότου αυτοί είχαν περιέλθει σε θέση κατηγορουμένου με αποτέλεσμα να προφασισθούν το δικαίωμα στη σιωπή. Ακόμα, η κυβερνητική πλειοψηφία προχώρησε στην αυθαίρετη απόφαση για την πρόωρη ολοκλήρωση των εργασιών της Εξεταστικής Επιτροπής.

Η τελευταία πράξη αυτής της -μόνο κατ’ όνομα- Εξεταστικής Επιτροπής γράφτηκε κατά την τελική συζήτηση των πορισμάτων της Επιτροπής στην Ολομέλεια της Βουλής, με το πόρισμα 723 σελίδων που κατέθεσε η κυβερνητική πλειοψηφία να προβαίνει σε μια εξόφθαλμη και άγαρμπη προσπάθεια να αποδώσει την πλήρη ευθύνη για την τραγωδία σε ανθρώπινο λάθος, αγνοώντας πλήρως το πόρισμα της τριμελούς επιτροπής εμπειρογνωμόνων που η ίδια η Κυβέρνηση συνέστησε και από το οποίο προέκυπτε η απουσία τοπικού συστήματος τηλεδιοίκησης στη Λάρισα, η μη λειτουργία του κεντρικού δευτεροβάθμιου συστήματος ελέγχου στην Καρόλου, η μη ενεργοποίηση συστήματος GSM-R και η ελλιπής και ανεπαρκής εκπαίδευση του σταθμάρχη που παράνομα είχε μεταταχθεί. Όπως επίσης και στη μη ολοκλήρωση της επίδικης σύμβασης 717/2014 που συνδέεται με το σύστημα σηματοδότησης - τηλεδιοίκησης και το σύστημα αυτόματης πέδησης (ETCS) που αν λειτουργούσαν στις 28/2/2023, η τραγωδία μετά βεβαιότητας θα είχε αποφευχθεί καθώς οι αμαξοστοιχίες θα ακινητοποιούνταν αυτόματα. Στην αιτιώδη σχέση μεταξύ της μη ολοκλήρωσης της σύμβασης 717/2014 και της τραγωδίας στα Τέμπη, που διερευνά και η αρμόδια ανακριτική αρχή, αναφέρθηκε και η Ευρωπαία Εισαγγελέας.

Σημειώνουμε δε ότι στη συζήτηση επί των πορισμάτων της Εξεταστικής Επιτροπής στη Βουλή, ο Πρωθυπουργός επέλεξε να μην παραστεί, περιφρονώντας τον ρόλο και την ίδια τη λειτουργία της Βουλής.

Στη μεθοδευμένη προσπάθεια συγκάλυψης της αλήθειας για την τραγωδία των Τεμπών έρχονται τώρα να προστεθούν νέα δεδομένα που αποδεικνύουν αλλοίωση των συνομιλιών του μοιραίου σταθμάρχη με μηχανοδηγούς στη Λάρισα το βράδυ της τραγωδίας, ώστε να μεγεθυνθεί το, κατά το αφήγημα της Κυβέρνησης, ανθρώπινο λάθος ως αποκλειστικό αίτιο της σύγκρουσης και να υποβαθμιστούν, έτσι, οι υφιστάμενες κυβερνητικές ευθύνες αναφορικά με την κατάσταση του σιδηροδρομικού δικτύου. Σύμφωνα με έγγραφα των Εγκληματολογικών Εργαστηρίων της ΕΛ.ΑΣ. προκύπτει ότι, μόλις μερικές ώρες μετά τη σύγκρουση, κάποιοι αφαίρεσαν παράνομα τις συνομιλίες του σταθμάρχη από τον ΟΣΕ και, κατόπιν «κοπτοραπτικής», τις έδωσαν αλλοιωμένες στη δημοσιότητα την 1η Μαρτίου 2023 ώστε να φαίνεται πως ο σταθμάρχης είχε υποδείξει λανθασμένη πορεία στο μοιραίο τρένο για να ενισχυθεί το -προαποφασισμένο και ήδη διατυπωμένο το πρωί της ίδιας ημέρας από τον ίδιο τον κ. Μητσοτάκη - επίσημο κυβερνητικό αφήγημα που ήθελε την τραγωδία να οφείλεται αποκλειστικά σε ανθρώπινο λάθος, με προφανή σκοπό την παραπληροφόρηση και χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Σημειώνεται ότι όπως επιβεβαίωσε η ΕΛ.ΑΣ. το καταγεγραμμένο ηχητικό υλικό παραδόθηκε στην έδρα της Αστυνομίας από υπάλληλο του ΟΣΕ στις 3 Μαρτίου 2023.

Οι νέες αυτές συγκλονιστικές αποκαλύψεις έρχονται να προστεθούν στο τρίπτυχο «συγκάλυψη-διαφθορά-ατιμωρησία», στο οποίο διακρίνεται σταθερά η Κυβέρνηση «αρίστων» της Νέας Δημοκρατίας και το οποίο έχει προκαλέσει κύμα δικαιολογημένης οργής στην κοινωνία.

Στις επικρίσεις μάλιστα και της Ευρωπαίας Εισαγγελέως για την κάλυψη που παρέχει η Κυβέρνηση στον πρώην Υπουργό κ. Κ. Καραμανλή, μέλος της Κυβέρνησης δεν δίστασε να στρέψει τα πυρά του και κατά της εμπλοκής των ευρωπαϊκών οργάνων και, συγκεκριμένα, της Ευρωπαίας Εισαγγελέως στην υπόθεση, λέγοντας ότι «δεν δεχόμαστε κομισάριους ή δερβέναγες που θα έρθουν να μας πουν τι θα κάνουμε ή δεν θα κάνουμε στη Χώρα μας».

Η συγκάλυψη που επιχειρεί η κυβερνητική πλειοψηφία για την τραγωδία των Τεμπών είναι ένα ακόμα σημάδι της διαρκούς υποβάθμισης του κράτους δικαίου στη Χώρα μας από την Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, όπως επισημαίνεται και στο πρόσφατο Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Το Ψήφισμα αυτό του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ανέδειξε ακόμα τις ευθύνες της Κυβέρνησης και προσωπικά του Πρωθυπουργού για το σκάνδαλο των υποκλοπών, της παράνομης χρήσης και εξαγωγής τεχνολογίας παρακολούθησης, και καταδίκασε τις προσπάθειες συγκάλυψης και τις επιθέσεις από Υπουργούς της Νέας Δημοκρατίας προς τις Ανεξάρτητες Αρχές που επιτελούν το ελεγκτικό τους έργο με την κυβέρνηση να αγωνιά για τις αποφάσεις και να σπεύδει να αλλάξει τη σύνθεσή τους, όπως έγινε με την ΑΔΑΕ.

Τελευταίο παράδειγμα απαξίωσης και σοβαρής παρακμής του κράτους δικαίου και των θεσμών στην Χώρα μας, για την οποία ευθύνεται αποκλειστικά η κυβερνητική πλειοψηφία, αποτελεί η μετατροπή του Υπουργείου Εσωτερικών σε εκλογικό κέντρο της Νέας Δημοκρατίας όπως φάνηκε από την παράνομη διαρροή και χρήση προσωπικών δεδομένων χιλιάδων Ελλήνων ψηφοφόρων του εξωτερικού προς το κυβερνών κόμμα και σε υποψηφίους του.

Η πρωτοφανής αυτή απαξίωση του κράτους δικαίου και των θεσμών από την Κυβέρνηση δεν μπορεί να συνεχιστεί. Η διακυβέρνηση της Χώρας δεν μπορεί να αφεθεί άλλο στα χέρια μιας Κυβέρνησης, η οποία συστηματικά υπονομεύει τη δημοκρατία και τους θεσμούς της και που, στον βωμό της διατήρησης της εξουσίας και της προστασίας στελεχών της, δεν διστάζει να υπονομεύσει οποιαδήποτε προσπάθεια διαλεύκανσης μιας πολύνεκρης τραγωδίας, αποπροσανατολίζοντας την κοινή γνώμη και φθάνοντας μέχρι το σημείο της παραποίησης αποδεικτικών στοιχείων για να διασφαλίσει την πολιτική της επιβίωση.

Με τις πρακτικές υπονόμευσης της ίδιας της δημοκρατίας αλλά και της απαξίωσης των θεσμών που μετέρχεται η Κυβέρνηση, κλονίζεται η εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στην πολιτική, στους θεσμούς και τη δικαιοσύνη. Αυτή η θεσμική και πολιτική παθογένεια έρχεται να προστεθεί στην εδώ και καιρό διαρκή υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών, με το εντεινόμενο κύμα της ακρίβειας, την ανοχή στην αισχροκέρδεια και στην εγκατάλειψη των πυλώνων του κοινωνικού κράτους -δημόσια εκπαίδευση και δημόσιο σύστημα υγείας. Η Ελλάδα μοιάζει όλο και λιγότερο με μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, καθώς η Κυβέρνηση αδυνατεί να διασφαλίσει στους πολίτες αξιοπρεπές εισόδημα, τη στοιχειώδη ασφάλεια και τα διαχρονικά κεκτημένα του κοινωνικού κράτους.

Για τους λόγους αυτούς, υποβάλλουμε πρόταση δυσπιστίας κατά της Κυβέρνησης σύμφωνα με το άρθρο 84 παρ. 2 του Συντάγματος και το άρθρο 142 του Κανονισμού της Βουλής.

ΟΙ ΠΡΟΤΕΙΝΟΝΤΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ 

Ανδρουλάκης Νικόλαος

Λιακούλη Ευαγγελία
Πάνας Απόστολος
Κατρίνης Μιχάλης
Μάντζος Δημήτριος
Αποστολάκη Μιλένα
Αχμέτ Ιλχάν
Βατσινά Ελένη
Γερουλάνος Παύλος
Γιαννακοπούλου Κωνσταντίνα
Γρηγοράκου Παναγιώτα
Δουδωνής Παναγιώτης
Καζάνη Αικατερίνη
Κουκουλόπουλος Παρασκευάς
Κωνσταντινόπουλος Οδυσσέας
Μιχαηλίδης Σταύρος
Μουλκιώτης Γεώργιος
Μπαράν Μπουρχάν
Μπιάγκης Δημήτριος
Νικητιάδης Γεώργιος
Νικολαΐδης Αναστάσιος
Παπανδρέου Γεώργιος
Παρασκευαΐδης Παναγιώτης
Παραστατίδης Στέφανος
Παρασύρης Φραγκίσκος
Πουλάς Ανδρέας
Σπυριδάκη Αικατερίνη
Σταρακά Χριστίνα
Τσίμαρης Ιωάννης
Χνάρης Εμμανουήλ
Χρηστίδης Παύλος
Χριστοδουλάκης Εμμανουήλ
Φάμελλος Σωκράτης
Τζάκρη Θεοδώρα
Ακρίτα Ελένη
Αποστολάκης Ευάγγελος
Αυλωνίτης Αλέξανδρος – Χρήστος
Βέττα Καλλιόπη
Γαβρήλος Γιώργος
Γεροβασίλη Όλγα
Γιαννούλης Χρήστος
Δούρου Ειρήνη
Ζαμπάρας Μιλτιάδης
Ηλιόπουλος Όθων
Θρασκιά Ουρανία
Καλαματιανός Διονύσιος – Χαράλαμπο
Καραμέρος Γιώργος
Κασιμάτη Νίνα
Κεδίκογλου Συμεών
Κόκκαλης Βασίλειος
Κοντoτόλη Μαρίνα
Λινού Αθηνά
Μάλαμα Κυριακή
Μαμουλάκης Χαράλαμπος (Χάρης)
Μεϊκόπουλος Αλέξανδρος
Μπάρκας Κωνσταντίνος
Νοτοπούλου Κατερίνα
Ξανθόπουλος Θεόφιλος
Παναγιωτόπουλος Ανδρέας
Παπαηλιού Γιώργος
Παππάς Νίκος
Παππάς Πέτρος
Πολάκης Παύλος
Πούλου Παναγιού (Γιώτα)
Σαρακιώτης Γιάννης
Τσίπρας Αλέξης
Χρηστίδου Ραλλία
Ψυχογιός Γεώργιος
Χαρίτσης Αλέξανδρος (Αλέξης)
Πέρκα Θεοπίστη (Πέτη)
Ηλιόπουλος Αθανάσιος (Νάσος)
Τσακαλώτος Ευκλείδης
Αναγνωστοπούλου Αθανασία (Σία)
Αχτσιόγλου Ευτυχία (Έφη)
Ζεϊμπέκ Χουσεΐν
Τζανακόπουλος Δημήτριος
Τζούφη Μερόπη
Φερχάτ Οζγκιούρ
Φωτίου Θεανώ
Κωνσταντοπούλου Ζωή
Καραναστάσης Διαμαντής
Κεφαλά Τζώρτζια
Μπιμπίλας Σπύρος
Καραγεωργοπούλου Έλενα
Καζαμίας Αλέξανδρος»

Νέα Αριστερά: Γραμματέας της Κ.Ε. εξελέγη ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης – Το Πολιτικό Γραφείο

    Ολοκληρώθηκαν οι εκλογές για Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής και για το Πολιτικό Γραφείο της Νέας Αριστεράς.

 

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της Νέας Αριστεράς

Ολοκληρώθηκαν οι εκλογές για Γραμματέα και για το Πολιτικό Γραφείο της Νέας Αριστεράς

Με την ολοκλήρωση των ψηφοφοριών στην πρώτη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Αριστεράς εκλέγονται:

Γραμματέας Κεντρικής Επιτροπής: Γαβριήλ Σακελλαρίδης

Πολιτικό Γραφείο

1. Αγγέλη Ελευθερία
2. Αποστολάκη Εύη
3. Αχτσιόγλου Εφη
4. Βαμβουρέλη Μαρία
5. Γιαννακάκη Μαρία
6. Ηλιόπουλος Νάσος
7. Καλαμαρά Εφη
8. Καλκανδής Πέτρος
9. Καρπόζηλος Κωστής
10. Κατριβάνου Βασιλική
11. Κνήτου Κατερίνα
12. Κωστή Μακρίνα Βιόλα
13. Λάμπρου Πάνος
14. Ματσούκα Χαρά
15. Μπαλτάς Αριστείδης
16. Μπίστης Νίκος
17. Σκουρλέτης Πάνος
18. Τζανακόπουλος Δημήτρης
19. Τσακαλώτος Ευκλείδης
20. Τσιλίκας Γιάννης

Στο Πολιτικό Γραφείο συμμετέχουν ο Πρόεδρος Αλέξης Χαρίτσης και ο Γραμματέας Γαβριήλ Σακελλαρίδης.